Oda müziği terimi başlangıçta, kilise veya konser salonları yerine soylu kişilerin odalarında çalışmak üzere bestelenmiş müzik parçalarını tanımlamak amacıyla kullanılmıştır. Oda müziğinin ilk türlerinde, şarkıya da yer verilmiştir. Zamanla bu terim, bir orkestraya göre daha az sayıda müzisyen tarafından çalınan müzik anlamını taşımaya başlamıştır. Düo, trio, kuartet, kentet, sekstet, septet, oktet ve nonet, oda müziği topluluklarının enstrüman sayısına uygun olarak verilen isimlerdir.
17. yüzyılda ve 18. yüzyılın başlarında org veya klavsen için hazırlanmış trio sonatları yayınlanmıştır. 18. yüzyıl sonlarından günümüze dek iki keman, bir viyola ve bir çellodan kurulu yaylı kuartet türü gelişmiştir. Açıklık ve kuruluş yönünden çeşitli noktaları göz önünde tutmak zorunda olmasından dolayı müziğin en doyurucu türü olarak nitelendirilir.
Nefesli ve yaylı çalgılarla piyano ve yaylı çalgılar için bestelenmiş oda müziği çeşitleri de vardır.