Okurlarımız için faydalı olduğunu düşündüğümüz ürünleri dahil ediyoruz. Bu sayfadaki bağlantılardan satın alırsanız, küçük bir komisyon kazanabiliriz. İşte sürecimiz.
16 yıl önce lupus teşhisi konduğunda, hastalığın nasıl olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu. her alanı etkiler Hayatımın. O sırada tüm sorularıma cevap vermek için bir hayatta kalma kılavuzu veya sihirli cin kullanmış olsam da, bunun yerine bana eski güzel yaşam deneyimi verildi. Bugün lupusu, beni artık hayattaki küçük zevkleri takdir eden daha güçlü, daha şefkatli bir kadına dönüştüren katalizör olarak görüyorum. Ayrıca bana kronik bir hastalıkla başa çıkarken nasıl daha iyi yaşayabileceğime dair bir iki şey veya yüz tane öğretti. Her zaman kolay olmasa da, bazen sizin için neyin işe yaradığını bulmak biraz yaratıcılık ve kalıpların dışında düşünmeyi gerektirir.
İşte gelişmeme yardımcı olan yedi hayat kesmek lupus.
Yıllar önce kocam defalarca günlük hayatımı kaydetmemi önerdi. İlk başta direndim. Lupus ile yaşamak yeterince zordu, bunun hakkında yazmayı bırakın. Onu yatıştırmak için pratiğe başladım. On iki yıl sonra, hiç arkama bakmadım.
Derlenen veriler göz alıcıdır. İlaç kullanımı, semptomlar, stres etkenleri, denediğim alternatif tedaviler ve remisyon mevsimleri hakkında yıllara dayanan bilgilerim var.
Bu notlar sayesinde, işaret fişeklerimi neyin tetiklediğini ve alevlenmeden önce tipik olarak hangi semptomlarımın olduğunu biliyorum. Günlük tutmanın en önemli özelliği, teşhisten bu yana kaydettiğim ilerlemeyi görüyor. Bu ilerleme, bir alevlenmenin tam ortasındayken zor görünebilir, ancak bir günlük onu ön plana çıkarır.
Ailem beni genç yaşta "hareket ettiren ve sallayan" olarak nitelendirdi. Büyük hayallerim vardı ve bunları gerçekleştirmek için çok çalıştım. Sonra lupus hayatımın akışını ve birçok hedefimin gidişatını değiştirdi. Bu yeterince sinir bozucu değilse, kendimi sağlıklı akranlarla karşılaştırarak iç eleştirmenimin ateşine güç kattım. Instagram'da gezinirken geçirdiğim on dakika, beni birdenbire mağlup hissetmeme neden oluyordu.
Kronik hastalığı olmayan insanları ölçmek için yıllarca kendime eziyet ettikten sonra, ne olduğuma odaklanmaya daha istekli oldum abilir yapmak. Bugün, başarılarımı vurgulayan ve sürekli güncellediğim bir "yapılabilir" listesi tutuyorum. Eşsiz amacıma odaklanıyorum ve yolculuğumu başkalarıyla karşılaştırmamaya çalışıyorum. Karşılaştırma savaşını fethettim mi? Tam olarak değil. Ancak yeteneklerime odaklanmak, kendime olan değerimi büyük ölçüde artırdı.
16 yıl boyunca lupus ile yaşarken, olumlu bir destek çemberine sahip olmanın önemini kapsamlı bir şekilde araştırdım. Konu beni ilgilendiriyor çünkü yakın aile üyelerinden çok az destek görmenin ardından yaşadım.
Yıllar geçtikçe destek çemberim büyüdü. Bugün, arkadaşları, seçilmiş aile üyelerini ve kilise ailemi içeriyor. Ağıma sık sık "orkestram" diyorum, çünkü her birimizin farklı özellikleri var ve birbirimizi tamamen destekliyoruz. Sevgimiz, cesaretimiz ve desteğimizle, hayatın yolumuza getirebileceği olumsuz her şeyin yerini alan güzel müzikler yaptığımıza inanıyorum.
Lupus teşhisi konduktan sonra kendime özellikle zorlandığımı hatırlıyorum. Özeleştiri yoluyla, her iki ucundaki mumları yaktığım önceki teşhis öncesi hızımı sürdürmek için kendimi suçluyordum. Fiziksel olarak, bu yorgunluğa ve psikolojik olarak utanç duygularına neden olur.
Dua yoluyla - ve temelde her Brene Brown kitabı piyasada - kendimi severek fiziksel ve psikolojik bir iyileşme seviyesi keşfettim. Bugün çaba gerektirse de "konuşma hayatına" odaklanıyorum. "Bugün harika bir iş çıkardın" veya "güzel görünüyorsun" olsun, olumlu onaylamalar, kendime bakış açımı kesinlikle değiştirdi.
Kronik hastalık, birçok planda anahtar koymakla ünlüdür. Düzinelerce kaçırılan fırsattan ve yeniden planlanan yaşam olaylarından sonra, her şeyi kontrol etme alışkanlığımı yavaş yavaş bırakmaya başladım. Bir muhabir olarak vücudum 50 saatlik bir çalışma haftasının taleplerini karşılayamayınca, serbest gazeteciliğe geçtim. Saçımın çoğunu kemoterapi yüzünden kaybettiğimde, peruklar ve uzatmalarla oynadım (ve onu sevdim!). Köşeyi 40 yaşında bir bebeğim olmadan dönerken, evlat edinme yolunda ilerlemeye başladım.
Ayarlamalar, plana uygun gitmeyen şeyler tarafından hayal kırıklığına uğramış ve tuzağa düşmüş hissetmek yerine, hayatımızdan en iyi şekilde yararlanmamıza yardımcı olur.
Yemek yapmak çocukluğumdan beri hayatımın büyük bir bölümünü oluşturdu (ne diyebilirim, ben İtalyanım), ancak ilk başta yiyecek / vücut bağlantısını kurmadım. Yoğun semptomlarla mücadele ettikten sonra, ilaçlarımın yanında işe yarayabilecek alternatif tedavileri araştırma yolculuğuna başladım. Hepsini denediğimi hissediyorum: meyve suyu sıkma, yoga, akupunktur, fonksiyonel tıp, IV hidrasyon vb. Bazı terapilerin çok az etkisi varken, diğerleri - diyet değişiklikleri ve fonksiyonel tıp - belirli semptomlar üzerinde faydalı etkilere sahipti.
Çünkü yiyeceklere, kimyasallara vb. Aşırı aktif, alerjik tepkilerle uğraştım. hayatımın çoğunda bir alerji uzmanından alerji ve gıda duyarlılığı testi yaptırdım. Bu bilgilerle bir beslenme uzmanıyla çalıştım ve diyetimi yeniledim. Sekiz yıl sonra, temiz, besin açısından zengin yiyeceklerin vücuduma lupusla uğraşırken ihtiyaç duyduğu günlük desteği verdiğine hala inanıyorum. Diyet değişiklikleri beni iyileştirdi mi? Hayır, ama yaşam kalitemi büyük ölçüde artırdılar. Yemekle yeni ilişkim vücudumu daha iyi hale getirdi.
Son 16 yılda tüm gün boyunca aklımda lupus'un olduğu mevsimler oldu. Beni tüketiyordu ve buna ne kadar yoğunlaşırsam - özellikle “eğer olursa” - daha kötü hissettim. Bir süre sonra yetti. Başkalarına hizmet etmekten her zaman zevk aldım, ancak işin püf noktası öğrenmekti Nasıl. O sırada hastanede yatağa bağlıydım.
Başkalarına yardım etme aşkım, sekiz yıl önce başladığım bir blog aracılığıyla yeşerdi. Lupus Chick. Bugün, lupus ve örtüşen hastalıklar ile ayda 600.000'den fazla insanı destekliyor ve teşvik ediyor. Bazen kişisel hikayelerimi paylaşırım; diğer zamanlarda ise, yalnız hisseden birini dinleyerek veya sevildiğini söyleyerek destek sağlanır. Başkalarına yardım edebilecek hangi özel hediyeye sahip olduğunuzu bilmiyorum, ancak bunu paylaşmanın hem alıcıyı hem de kendinizi büyük ölçüde etkileyeceğine inanıyorum. Bir hizmet eylemi yoluyla birinin hayatını olumlu etkilediğinizi bilmekten daha büyük bir sevinç yoktur.
Unutulmaz pek çok yüksek nokta ve bazı karanlık, ıssız vadilerle dolu uzun, dolambaçlı bir yolda seyahat ederek bu cankurtaran ipuçlarını keşfettim. Her gün kendim hakkında, benim için neyin önemli olduğunu ve geride bırakmak istediğim miras hakkında daha fazla şey öğrenmeye devam ediyorum. Her zaman lupus ile günlük mücadelelerin üstesinden gelmenin yollarını aramama rağmen, yukarıdaki uygulamaları uygulamak bakış açımı değiştirdi ve bazı yönlerden hayatı kolaylaştırdı.
Bugün, artık lupusun sürücü koltuğunda olduğunu hissetmiyorum ve güçsüz bir yolcuyum. Bunun yerine, direksiyonda iki elim var ve dışarıda keşfetmeyi planladığım harika, büyük bir dünya var! Lupus ile gelişmenize yardımcı olmak için hangi hayat hackleri işe yarar? Lütfen bunları aşağıdaki yorumlarda benimle paylaşın!
Marisa Zeppieri bir sağlık ve yemek gazetecisi, şef, yazar ve LupusChick.com ve LupusChick 501c3'ün kurucusudur. Kocasıyla birlikte New York'ta yaşıyor ve fare teriyerini kurtardı. Onu Facebook'ta bulun ve Instagram'da (@LupusChickOfficial) takip edin.