Kalp kaslarının kasılma hareketlerinin deri üzerinde oluşturduğu elektriksel sinyalin seslerini işitiyordu şimdi kulakları.
Etrafında uğultular hissetti, gözlerini beyaz ışık hüzmelerine açtığında, fakat sonra dayanamayıp tekrar kapattı.
Etraf kararmış ve uğultular yok olmuştu bir anda.
Çok uzaklarda bir ses duyuyordu şimdi, bu ses bozuk atan kalp ritim seslerinden farklıydı.
Düşündü fakat aradığını bulamadı, her yer karanlıktı.
Onu duyan yoktu, zaten sesi de çıkmıyordu.
Bir ses vardı işte, bulmalıydı onu.
Yorgundu hayata, yorgundu yaşamaya ama o sesi bir kereliğine duymalıydı.
Belki koşabilse yetişecekti o nereden geldiğini bilmediği sese ama ayakları tutmuyordu.
Yorgun olmasına sebep olan bir şeyler engelliyordu onu.
Düşündü ve belkide gözlerini açsa duyacaktı karanlıktan gelen sesleri, ama hayır açamadı.
Sanki duysa herşey düzelecek; aydınlık gelecek, acıları dinecek, rahat nefes alabilecekti.
Bir ses vardı ama o duyamadı.
Ve izin vermediler, kimseler onun nefes alamıyor oluşunu görmedi.
Acılarını dünyaya göstermediler.
Herkes susmuştu, herkes tek tek sustu.
Şimdi vicdan onların karanlıklarına gömülmüştü.
Bir ses vardı.
Kimseler duymadı.