Tamamen dalgın ve parmaklarını öyle tuhaf ve zavallıca saçlarından geçiriyor ki içimdeki kahkaha atma isteğini bastırmaktan karnım ağrıyor. İleride görünen gökkuşağı bir anda müthiş bir özgüvenle dolduruyor içimi. Yürüyen kişinin üstünde ve önünde beliren çok önemli bir işaret bu. Herkes yürümeli. Le Petit Ra.on’da Gestapo tarafından sınır dışı edilenler için anma levhaları -196 kişi, bu en az köyün yarısı olmalı. Yakındaki bir merdivende duran genç bir kadının beni gözlediğini fark etmeden uzunca bir süre levhaları inceledim. Belediye binası açık olsaydı içeri girer ve orada neler olup bittiğini sorardım. Senones’da gerçekten inanılmaz bir kilise var. Karşısındaki kafeden sesler geliyor. Oraya gidip kahve ve sandviç ısmarladım, etrafımda köyün genç aylakları takılıyorlardı. İçlerinden biri o kadar kötü bilardo oynuyordu ki kendi kendine oynamasına rağmen hile yaptı. Aynı masada benimle oturan mahcup bir Cezayirli yemek ısmarlamaya cesaret edemedi çünkü menüyü anlayamamıştı. Kafenin önüne, üstüne kocaman bir saman yığını bağlı yepyeni bir Citroen park edilmişti. Ra.on l’Etape’ta devam etmenin mantıklı olup olmadığını düşündüm uzun uzun, çünkü bir sonraki büyükçe yerleşim yerine en az 20 kilometre var, bu taraflarda her yer birbirinden fazlasıyla uzak. Dışandan güzel gözüken ufak bir otel soruyu cevaplamış oldu, kendimi gene iyice bir yıkamam lazım. Postaneden Münih’i aradım.