İmparator Alexander II ve Büyük Dük Konstantin ve Rus Amerika’nın verdiği ve Rusya Uzakdoğu’ya özel bir ilgi göstermediğini söylemek yeterlidir. Sonuç olarak, 19 yüzyılın sonuna kadar bile, St. Petersburg için Uzak Doğu imparatorlukta neredeyse yabancı bir cisimdi. Petersburg'un Uzak Doğu'ya kayıtsızlığı, yerel nüfusun önemli bir bölümünün Rusya'nın Avrupa kısmına karşılıklı kayıtsızlık yaratması ve karşılıklı kayıtsızlığı (bu durum, 1990 - 2000-lerin başındaki Rus yetkililer tarafından tamamen tekrarlandı).
Korece soru
Petersburg'un "Koreli" politikası da bir başarısızlıktı. Küçük ama eski bir Kore'deydi ve gelecekteki 1904-1905 savaşının ana ön koşullarından biri haline gelen karşılıklı Rus-Japon çelişkilerinin sıkı bir düğümlenmesi ortaya çıktı. 19 yüzyılın sonunda kendisini imparator ilan eden Kore kralı, o zaman Orta Krallığın resmi bir büyüsüydü. Ancak, Çin'in kendisi çöküşün eşiğindeydi ve büyük güçlerin yarı kolonisine dönüştü, bu nedenle Kore politikasını kontrol edemedi. Kore o zaman bağımsızlığını koruyamadı, çünkü zayıf bir devletti. Meiji Devrimi'nden sonra endüstriyel bir dünya gücüne dönüşen Japonya'ya bağımlı oldu. Bununla birlikte, Kore zamanında ve önemli ölçüde Petersburg Kore Yarımadası'na gelmişse, 1860'un sonunda - 1870'in başlangıcı olan Kore, Rus İmparatorluğunun bir parçası olabilir. Japonya, Rusya ile eşit şartlarla rekabet edemediğinde. O zaman Rusya’nın İmparatoriçe Tzu Xi’nin rejimi olan Çin’le ilişkileri bozacağı açıktır. Ama bu hiçbir şey ifade etmiyordu. Çin o zaman dikkate alınması gereken bir güç değildi. Kore yüzünden Rusya ile ilişkileri bozmak, Mançu hanedanı aşırı zayıflığı nedeniyle olmazdı.
Birçok Koreli'nin Rusları Kore'nin istikrarının garantörü olarak gördüğünü ve Japonların işgalcileri gördüklerini belirtmek gerekir. Zaten 1875’da bulunan Japonlar, Kore’ye askeri bir baskın düzenledi. “Asyalılar için Asya” sloganının bir parçası olarak Japonlar, Çin ve Kore halklarını Batı güçlerinin etkisinden “kurtarmayı” planladılar. Kore Yarımadası, Rusya ve Çin'e baskı uygulamak için uygun bir üs olarak görülüyordu. Ayrıca, Kore'de doğal kaynakların mevcudiyeti ve birkaç uygun liman göz önüne alınmıştır.
Klasik bir savaş gemisi diplomasisi vakasıydı. Nisan ayında 1875, Kore'nin başkenti Seul'ün bulunduğu Hang Nehri'nin ağzına 800 askerleriyle üç Japon savaş gemisi girdi. Korelilere sunulan ültimatomun daha önce Amerika Birleşik Devletleri, Büyük Britanya ve Fransa temsilcileriyle koordine edildiği belirtilmelidir. Böylece Batı, Japonları Kore'ye otomatik olarak gönderdi ve bu da Japonya'nın Çin ve Rusya ile otomatik olarak yüzleşmesine yol açtı. 1876’te Koreliler, Japonya ile eşit olmayan bir ticaret anlaşması imzalamak zorunda kaldılar (Kanghwado’daki barış antlaşması). Koreliler Japonlarla serbest ticaret için üç liman açtı: Busan, Wonsan ve Inchon. Ülke gümrük özerkliğinden mahrum edildi. Japonlar ayrıca Kore'de (Kore mahkemelerinde yargı yetkisinin olmayışı) ve arazi mülklerinin edinilmesinde dünya dışı haklar kazandı. Japon İmparatorluğu ile yapılan bir anlaşmanın imzalanmasının ardından, Seul diğer ülkelerle aynı eşitsiz anlaşmaları imzalamak zorunda kaldı: 1883'ta ABD ve İngiltere, Fransa - 1886, İtalya - 1884, Avusturya - 1892, Belçika, 1901 g .
Ganghwado adasında bir antlaşma yapılması.
Ancak Koreliler bağımsız, kendine saygı duyan insanlardı. 1882’te, Japon karşıtı ilk ayaklanma Kore’de gerçekleşti. Japonlar geçici olarak geri çekildi. Doğru, Aralık ayında Seul'deki 1884, Japon yanlısı bir saray darbesi vardı. Başkent sakinleri Japon elçiliğine saldırarak karşılık verdi, birkaç kişi öldü. Çinliler Korelileri destekledi. Japon yanlısı hükümet ülkeden kaçtı.
İlk Rus-Kore dostluk ve ticaret anlaşması yalnızca Temmuz 7 1884’te Seul’de imzalandı. Bundan önce, Kore, ortak bir kara ve deniz sınırının varlığına rağmen, Rusya'nın herhangi bir resmi, diplomatik ilişkisinin olmadığı Doğu'nun tek komşu devleti olarak kaldı. Bu çok üzücü bir gerçektir. Petersburg'da, komşu devlet, Uzak Doğu politikamıza çok cazip ve uzun vadeli beklentiler kazandırabilecek zamandaki yardımı hiç farketmedi. Özellikle eğer monarşik Kore’nin Rusların eline geçme konusunda bir eğilimi olmadığı göz önüne alındığında, neredeyse katılım hakları! Rusya, Nikolai Muravyov-Amur ve Vladivostok'un kurulması sırasında Kore’ye sıkıca yerleşebilirdi. Ancak St. Petersburg, Japonların neredeyse on yıl boyunca "Kore" meselelerinde bizi geçmelerine izin verdi.
Seul’in şartların baskısı altında kaldığı ve yeni “arkadaşlar” ve “ticaret ortakları” kitlesiyle karıştığında, 1885’te Kore meselesini çözmek için çok geç değildi. Direkt koruyucu görev! Bu, Kore Yarımadası'nın Rusya'ya dahil edilmesi için ilk adım olacaktır. Ancak, Demiryolları'nın Uzak Doğu'ya yönlendirilmesi yerine, Amur Bölgesi'nin Rus köylüleri ve Kore kralının ilk talebi üzerine aktif bir uzlaştırma politikası izleyerek, Rus garnizonlarını Kore'ye tanıtan St. Petersburg, Avrupa politikasına coşkuyla tırmandı. Rusya, ulusal çıkarlarına yabancı Avrupalı kavgalarına karıştı. Çok umut verici bir Kore basitçe Japonya'ya verildi.
Nisan ayında, 1885, Çin ve Japonya, Tanjin’de Kore’de eşit haklar konusunda bir anlaşma ve oraya asker göndermeyi reddetti. Kore'den birlikler karşılıklı olarak cevap verdi. Doğru, bu “güç dengesi”, Göksel İmparatorluğu zayıfladığından ve Japon İmparatorluğu daha güçlü hale geldiğinden, kararsız ve kısa ömürlüdür. Rusya, Kore ile benzer bir anlaşmayı 1886 yılında Çin ile yaptı.
Kore'de şu anda çok güçlü bir Rus yanlısı parti vardı. Min ailesinin zorlu ve enerjik Koreli kraliçesi, Rusya'ya yöneldi ve tüm aktif Japon karşıtı güçlerin etrafında toplandı. Kraliçe sonuna kadar Rusya'nın bir destekçisi olarak kaldı. Zayıf iradeli ve zayıf Kral Ko Jong, Çin'den geleneksel olarak etkilendi, ancak Göksel İmparatorluğu artık Kore halkına yardım edemedi, kendisi bir kurbandı.
1894'te Kore'de köylü isyanı başladı. Başlıca nedenlerinden biri, Kore pazarını su basan yabancı malların neden olduğu köylülerin ve zanaatkârların yıkılmasıydı. Kore hükümeti Çin ve Japonya'dan yardım istedi. Çin yarımadaya binlerce asker gönderdi, Japonlar ise Seul'ü işgal etti. Japonya elverişli andan faydalandı, kraliyet ailesi tutuklandı, 80 yaşındaki Te Won Gun'un (tutuklanan kralın eski bir asistanı ve babası) kukla hükümeti kuruldu. Yeni hükümet Kore’nin Çin’e bağımlılığını iptal etti ve Japon İmparatorluğu ile anlaşmalara girdi. Japon hükümeti, Seul’ün Orta Krallık’tan bağımsızlığını tanıdı. 27 Temmuz 1894, Seul, Çin’e savaş ilan etti ve Çinli birlikleri Kore’den kovmak istedi. Aslında Çin’e savaş ilan ettiği Japonya olduğu açıktır. Japonya Kore "bağımsızlığını" savundu ve Çin-Japon savaşı 1894-1895'in resmi nedeni oldu. Ağustos ayındaki 26, Japonya, Kore’yi Çin’in topraklarından çıkarılmasıyla Japonya’ya “güvendiği” uyarınca, askeri bir ittifak anlaşması imzalamaya zorladı.
Resmi savaş ilanı sadece 1 Ağustos 1894 yılında gerçekleşti. Aslında, savaş, savaş ilan etmeden Japon donanmasının, Phundo Island yakınlarındaki Asan Körfezi girişinde Çinli bir gemi sökmesine saldırdığı ve bir kruvazörü imha ettiği ve iki gemi taburuyla Çin piyade ve 25 alanından iki tabur ile İngiliz gemisi Kaoshen'i (Koçluk) batırdığı Haziran 14'ta başladı. silahlar. Özellikle barbar, gemilerden kaçan Çinlilerdeki Japon ateşine benziyordu.
"Koçluk" un ölümü.
Savaş sırasında, Japonlar Kore'yi işgal etti, ancak orada bir yer alamadı. Korelilerin Japon karşıtı protestoları ve Rusya'dan gelen siyasi baskı müdahale etti. Ancak, Çin-Japon Savaşı'ndan sonra, Kore aslında Japon İmparatorluğu'nun himayesinde kaldı. Kral, bundan sonra Japonların katı kontrolü altında ülkeyi "yönetti". O zamandan beri, Petersburg'un Kore meselelerine daha aktif müdahale etmeye başladığı söylenmelidir. Fakat zaman kaybedildi. Aslında, “Kore'nin bağımsızlığı” üzerinde hemfikir olan Rusya, kendisini kendi kendine verdi. Çin büyüyen bir kriz durumundaydı ve Kore’de gerçek bir koruyucuyu uygulayamadı. Koreliler de kendilerini savunamadılar. Rusya Kore üzerinden bir koruyucu reddetti. Kore’de Japonya’nın kontrolünü kurmak sadece zaman meselesiydi.
Doğru, 1895’te bile, Rusya’nın bir şansı vardı, enerjik eylemlerle Petersburg durumu kendi lehine düzeltebilirdi. Japonya, hızla artmasına rağmen, hala oldukça zayıftı. Haziran ayında, 1895, Kore'de, sadece 2 bin Japon askeri vardı. Genel olarak savaş gemileri oranını alırsanız, Japon filosu Ruslar için hala çok daha düşüktü. Petersburg, şu anda Asya-Pasifik bölgesinin kaderine karar verilen en güçlü ve yeni gemileri Uzak Doğu'ya devretme fırsatını yakaladı. Japonya henüz Rusya ile savaşa hazır değildi. 6 Temmuz 1895, Kraliçe Ming'in girişimi sırasında, kral Japon protestolarını hükümetten uzaklaştırdı ve bağımsız bakanları atadı. Yeni bir siyasi kurs ortaya atıldı: “Rusya'dan daha yakın, Japonya'dan daha uzak”. Japonya, krallığın ana şehirlerinde garnizonları bulundurma hakkından mahrum edildi. Ancak, bu son şans kaçırıldı.
20 Eylül 1895, Seul Genel Başkonsolosu Weber, Rusya Dışişleri Bakanlığı'na gönderdiği bir gönderiyi gönderdi: “İmparatorluk bakanlığından kralı desteklemenin ne kadar mümkün olduğuna dair kategorik talimatlar alınması oldukça isteniyor. Onu inkar etmek ya da Rusya’ya karşı duyduğum tercih ve güvene yanıt olarak etkisiz kalmak bana sadece istenmeyen değil, buradaki konumumuz için bile tehlikeli görünüyordu. ” Çar Nicholas II, bu gönderme hakkında bir not aldı: “Weber düşüncesini paylaşıyorum.” Ne yazık ki, her şeyi bırakıp sınırlı. Daha önce de genç imparator da doğru bir şekilde şunları kaydetti: “Rusya'nın yıl boyunca kesinlikle serbest ve açık bir limana ihtiyacı var. Bu liman anakara üzerinde olmalı (Kore'nin güneydoğusunda) ... ".
Şafakta 8 Ekim 1895, sözde grubu. “Paralı kılıçlar” - büyükelçilik muhafızlarından, diplomatlardan, gazetecilerden ve açık sözlü gangsterlerden gizlenen Japon jandarmalar, Gyeongbokgung Sarayı'na (Seul'un kuzeyinde bulunan Joseon hanedanlığı sırasında ana ve en büyük saray) girdi, koruma odasını yıktı ve Ming Kraliçesi'ni kendi yatak odasında öldürdü. Kraliçeyi kaçırmamak için - Min'in nasıl göründüğünü, bilmiyorlardı - kötü adamlar mahkemede bütün hanımları öldürdü. Cinayetin doğrudan organizatörü emekli bir general Miura Goro olan Kore’ye Japon elçisi oldu. Japonlar cinayeti gizli tutmak istedi, ancak iki yabancı da dahil olmak üzere tanıklar vardı. Bunlardan biri, olayı Kore’deki Rus avukatı K. I. Weber’e bildiren Rus bekçi A. I. Seredin-Sabatin’di. Gürültü vardı, fakat çok az karışıklık vardı. Seul’deki bir mahkeme cinayetle ilgisi olmayan üç Koreli’yi mahkum etti. Hiroşima'daki bir mahkeme komplocuları masum buldu.
Kral Ko Jong (Kojong) devlet işleri üzerindeki tüm etkilerini kaybetti ve ev hapsine girdi. Japonlar ve tavukları yine Kore adına kendi adına hüküm sürdüler. Doğru, 11 Şubat 1896'da Rus misyonunun inşasında kaçmayı ve saklanmayı başardı. Orada Japon yanlısı oryantasyon bakanlarını görevden alan ve onları Rusya ve Kore arasında yakın bir ittifakın destekçileriyle değiştiren bir kararname çıkardı. Kore kralı (van) bir yıl boyunca Rus diplomatik misyonunda oturdu, en büyük Rus-Kore yakınlaşma zamanıydı. Ne yazık ki, Kore kralının silahlarıyla kararlarını destekleyebilecek Rus armadilloları ve kruvazörleri (Rus ordusunun alayları) yoktu. Rusların en iyi kuvvetleri filo sermayeyi korudu, ancak o sırada Baltık Filosu gemilerini Pasifik Okyanusu'na aktarmak için en iyi çözüm oradaydı. O sırada Baltık bölgesinde gerçek bir tehdit yoktu.
Mayıs ayında, Rusya elçisi 1896’i, Kore’deki ilk Rus-Japon anlaşması olan Komur Jutaro’nun Japon temsilcisi Komura Jutaro’nun (Komura Mutabakatı - Weber) imzaladı. Belge, her iki güç de eşit sayıda askerin korunması için Kore’deki varlığını kabul etmekte olan barışçıl barışı koruyordu. Bu mutabakat, Rus ve Japon imparatorlukları arasındaki ilişkilerde ilk ciddi tökezledi Zaten Moskova'da 9'te, Nikolai Arimoto Yamagata'nın eşgüdümünde Japonya temsilcisi ve dış ilişkiler ajansı başkanı Alexey Lobanov-Rostovsky, Kore konusunda yeni bir protokol imzaladı. İki büyük gücün Seul bütçesi ve dış borçları üzerindeki ortak kontrolü, Kore silahlı kuvvetlerinin ve yasa ve düzen güçlerinin oluşumu üzerindeki kontrolünü öngörüyordu. Rus askeri eğitmenleri ve finansal danışmanlar Kore'ye geldi. Rus-Kore Bankası kuruldu.
13 (25) Nisan 1898, Rusya'nın Tokyo'daki elçisi Baron Roman Rosen, Rusya ile Japonya arasında Kore ile yapılan son savaş öncesi anlaşmayı imzaladı. Bu anlaşma uyarınca, Rusya Kore’deki ayrıcalıkları reddetti ve askeri ve finansal danışmanlarını geri çağırdı. Rosen-Nishi Protokolü (Japonya Dışişleri Bakanlığı başkanı) Çin ve Kore’de Rusya’nın yoğun bir şekilde yoğunlaştığı bir atmosferde doğdu - Port Arthur bölgesinin “kiralanması”, Kuzey Mançurya’daki CER’in inşası, XUUMX’te, Kore’deki Yalu ve Tumen nehirlerinde ilk orman imtiyazı Çin sınırı. Geçtiğimiz yıllarda bölgedeki konumlarının keskin bir şekilde güçlenme şansını kaçırmış olan Rusya'nın, bu tiyatroda askeri üstünlüğü olmadığı zaman, Kore ve Çin'e yoğun bir şekilde sürüklendiği ortaya çıktı. Aksine, Japonya keskin bir şekilde arttı.
Aynı dönemde, Mart 1898’ta Tokyo, “Mançurya’da Rusya’nın özel çıkarlarını” kabul etmek için Kore’deki faaliyetlerinden tam olarak kurtulmasını istedi. Teklif oldukça mantıklıydı. Rusya, Mançurya'ya tırmandığından ve askeri ödülü Japonya'dan (Port Arthur ile birlikte Liaodong Yarımadası) aldığı için, bir şeyler kabul etmek mümkün olacaktı. Japon tarafına farklı bir seçenek sunmak mümkündü: Kore’yi kaybettiğimizden beri, Japonya’nın ekonomik önceliği ve Kore Yarımadası’nın güney-doğusundaki Rus filosunun limanı karşılığında nötrleştirmeyi askeri olarak teklif etmek. Ancak St. Petersburg, Büyük Britanya ve ABD ile ilişkileri bozmayı reddetti. Bu güçler daha sonra Japonların Rusya'ya yönelik saldırganlığını desteklese de. Bu, Rusya'nın eski zayıflığıydı - “medeni dünyaya” bir bakış. 1900’te, Kore konusunda yeni Rus-Japon müzakereleri başladı, ancak başarılı olamadılar.
Rus-Japon Savaşı 1904-1905 Japonya’ya Kore Yarımadası’nda tam bir avantaj sağladı. 17 Kasım 1905, Japon Kore Kore Antlaşması Antlaşması tarafından imzalandı. Kore'de, aslında ülkenin yönetimini kontrol eden bir Japon vatandaşı genel müdürlüğü kuruldu. Seul bağımsız bir dış politika yapma hakkını kaybetti, Kore limanlarındaki tüm ticaret Japonların kontrolüne girdi.
Bunun Kore ile ilgili kendi görüşleri olan ABD tarafından bile tanınması gerekiyordu. Özellikle, Katsura-Taft anlaşması (Temmuz 27 1905, Japon hükümeti başkanı Katsura ve Amerikan başkanının ABD Temsilcisi, ABD Savaş Bakanı W. Taft arasındaki kişisel temsilcisi), ABD’nin Kore’ye Kore’ye yönelik politikasına müdahale etmemesini sağladı. Amerikalılar, Kore’nin Japon işgaline bile katkıda bulundular. 1907’te, ABD Savaş Sekreteri William Taft (daha sonra Amerika Birleşik Devletleri’nin başkanı olacak) resmen bütün dünyanın “adalet ve eğitimin geri kalmış insanları arasında” yayılmasına yol açan Japon politikasına güvenmesi gerektiğini ilan edecek.
18 Temmuz 1907, Japonların baskısı altında, Kore imparatoru, oğlu Sunjon'un lehine tahtı terk etmek zorunda kaldı. 24 Temmuz Japon imparatorluğu ve Kore arasında yılın 1907'u yeni bir Japon-Kore işbirliği anlaşması imzaladı. Japon vatandaşının generalin hakları büyük ölçüde genişletildi ve Kore'nin egemenliği azaltıldı. Böylece, tarafların anlaşmasıyla, yerleşik genel idari reformlarla ilgili kararlar verdi, yasalar, üst düzey memurlar atandı ve görevden alındı, yabancılar atandı. Kore ordusunu, polisi ve mahkemeleri Japonya'nın kontrolü altına alan anlaşmaya yayınlanmamış bir mutabakat eklendi.
22 Ağustos 1910, Kore sonunda Japon İmparatorluğu tarafından eklenmiştir. Kore’nin Japonya’ya girişi konusunda bir anlaşma imzalandı. Japon genel müdürü Terauti Masatake ve Kore Başbakanı Li Wan tarafından imzalandı. Makale 1-Kore imparatorunun "Kore İmparatorluğunu yönetmek için tüm egemen haklarını Japonya İmparatorluğu Majesteleri'ne tamamen ve süresiz olarak verdiğini" bildirdim. Makale 2-Japon imparatorunun bu imtiyazı kabul ettiğini ve "Kore'nin Japon İmparatorluğu'na son katılımını kabul ettiğini" bildirdim. Anlaşmanın başlangıcı, değişimin, istikrarlı bir gelecek sağlamak için “Kore'de barış ve istikrarı sağlamak, Kore refahını ve refahını sağlamak için” sürdürülmesi gereğinden kaynaklandığını belirtti.
Bu anlaşma, Rusya İmparatorluğu’nun Uzakdoğu politikasının genel olarak ve özellikle de Kore’nin politikasının başarısızlığının mantıklı bir sonucuydu. Böylece Rusya ve Japonya, anakarada küçük ama ortak bir kara sınırı bile aldı.
Devam edecek ...