ÇİFTÇİNİN oğlu LARS mutlu bir yürekle yolda ilerliyordu. O ve atı şehre gider, yeni bir ceket alırdı. O akşam saat altıda aşkının evinde büyük soruyu sorması bekleniyordu ve elinden gelenin en iyisini yapmak istiyordu.
Lars, aşkı Lisa’nın onu geri çevirmeyeceğinden emindi. Ama babası başka bir meseleydi. Lars öyle bir adamdı ki her zaman geleceğini söylediği yerlere gelmezdi. İşte bunlar, babaların kızlarının kiminle evlendikleri konusunda “evet” veya “hayır” diyebilecekleri günlerdi. Lars Lisa’nın babası için neyin önemli olduğunu biliyordu. Ve o gece saat altıya kadar oraya vardığı sürece her şeyin yoluna gireceğinden emindi.
Şehre daha hızlı ulaşmak için Lars yoldan ve tarladan uzun ve derin bir ormana döndü. Ormanlar yeşil bir çayıra açılırken, aniden bir hendekte hareket ediyor gibi görünen bir şey gördü. Yaklaştı ve hendeğin dibinde sürünen garip görünümlü bir kadın olduğunu fark etti.
Kafasını kaldırdı ve ona baktı. Daha önce hiç yüzü kadar çirkin ve kötü görünümlü bir şey görmemişti. Küçük biberli gözleri neredeyse keçeleşmiş koyu saçlara gizlenmişti. Burnu havuça benziyordu ve dudakları koyu ekmek kabuğu gibi buruşmuştu.
“Bana iyi bir dönüş yapar mısın?” diye sordu. “Derdin için seni ödüllendireceğim.”
“Nedir bu?” diye sordu Lars.
Kadın ormanda yürürken bacağını incittiğini söyledi. Topallamaya devam etti, dedi, çünkü ormanda yedi çam ağacının yetiştiği bir tepe vardı. Eğer o yedi ağaca ulaşıp her birinden bir miktar reçine toplayabilseydi, reçine, yarasına sürülürse, acının hemen geçmesini sağlardı. Ama sonra hendeğe düşmüştü! Ve şimdi bacağı her zamankinden daha kötüydü. Ve çaresiz bir kadındı. Onun için yedi çam ağacından reçineyi toplayacak birine çok ihtiyacı vardı. Başının beladan dolayı ödüllendirildiğini görecekti.
Sabahın erken saatlerinden beri Lars’a, beş kişinin yardım edeceklerini söylediği için ondan bir altın para aldığını, ancak muhtemelen paradan zevk aldıklarını ve eve başka bir yol aldıklarını, çünkü henüz hiçbirini görmediğini söyledi. tekrar. Lars’ın önünde parıldayan bir altın sikke tuttu. Reçineyi getirirse ona vereceğini söyledi.
Lars geri adım attı. “Sen kimsin, aniden ormanda böyle ve bu kadar çok altınla mı ortaya çıkıyorsun? Cadı olmalısın!”
İnledi ve bacağını ovuşturdu. “Ah, nasıl acıyor! Annem şu anda ormanda beni arıyor ve beni çağırıyor. Dinle, duyabiliyor musun?”
“Hayır, hiçbir şey duymuyorum,” dedi Lars. Ama sonra kadın atının yelesini tuttu, kendini yukarı çekti ve elini kulağına bir trompet gibi koydu. Şimdi gerçekten ormanın derinliklerinde şarkı söyleyen birini duydu.:
Neredesin, neredesin kızım?
Her yerde seni arıyorum – bana bir işaret ver!
“Öyleyse neden annene bir işaret vermiyorsun ki seni bulabilsin?” dedi Lars.
“Kabul edemem! Çünkü bu incinmiş bacağımla çok zayıfım, “dedi önündeki korkunç görünümlü figür. Hızla tekrar hendeğe battı. Ama başını kenarda tuttu ve küçük biberli gözleri ateşli bakışlar attı.
“İstersen gül, diğerleri gibi,” diye tısladı, “ve benden nefret et! Ama sana istediğin kadar para vereceğim, eğer bana o çam reçinesini getirirsen.” Ve yumruğundaki altınları sarstı.
Lars ona baktı.
“Hayır, teşekkürler,” dedi. Senin ne olduğunu anladım artık. Sen bir trolsün. Paralarınızı saklayın. O troller ile hiçbir şey yapmak istemiyorum.” Kırbacını kırdı ve yolculuğuna devam etti.
Lars şehre girdi, kendine parlak bir ceket aldı ve tekrar eve döndü. Kadının bahsettiği tepeye geldiğinde, yedi çam ağacını aramaktan kendini alamadı. Gerçekten de, yedi çam ağacı üst üste durdu, rüzgarla yumuşak bir şekilde eğildi. O anda uzaklardan birinin şarkı söylediğini duydu:
Neredesin, neredesin kızım?
Her yerde seni arıyorum – bana bir işaret ver!
Gerçekten bulunacak reçine olup olmadığını görmek için çam gövdelerine baktı. Ama daha yakından bakmadan onu toplamak imkansız olurdu, şimdi öğleden sonra ışığı sönüyordu.
Hayır, acele etmeliyim, diye düşündü, yoksa Lisa’ya geç ulaşacağım ve bu bana pahalıya patlayabilir, dediğim gibi altıda orada olacağım. Ve böylece indi.
Lars, atı kendi kendine durup kulaklarını dikip dinlediğinde biraz daha ileri gitmişti. Lars şarkıyı bir kez daha duydu:
Neredesin, neredesin kızım?
Her yerde seni arıyorum – bana bir işaret ver!
Keşke o reçinenin bir kısmını toplayacak vaktim olsaydı diye düşündü ve atını çam ağaçlarına yaklaştırmak için çevirdi. Ama bir dakika sonra fikrini tekrar değiştirdi. Bu delilik, dedi kendi kendine. Çirkin yaşlı bir trol kadını neden umursuyorum? Sonra tekrar yola döndü.
Atın tekrar durması uzun sürmedi. Bir kez daha Lars şarkıyı duydu:
Neredesin, neredesin kızım?
Her yerde seni arıyorum – bana bir işaret ver!
Dayanamıyorum diye düşündü. Reçineyi alamazsam, korkarım o şarkıyı duymaktan asla vazgeçmeyeceğim. Ve dörtnala rüzgarda sallanan yedi çam ağacına geri döndü.
Gövdeleri ve dalları inceledi ve en azından bu yedi ağacın her birinden reçine toplamayı başardı. Şimdiye kadar neredeyse karanlıktı ve yol boyunca dörtnala koşmaya başladı. “Neden uğraştım ki?” düşündü. “Onu aramaya döndüğümde ve kaybettiğim her zamana baktığımda muhtemelen orada bile olmayacak.” Hendeğe geldi. Trol kadın hala orada yatıyordu.
“İşte, al!” diye bağırdı, pratik olarak reçineyi kucağına attı. “Umarım seni bir daha göremem, çünkü muhtemelen sevgilimin eline mal olmuşsundur!”
Ona teşekkür edip etmeyeceğini duymayı beklemeden atını harekete geçirdi, altın parasını toplamak için çok daha az. Kızgın ve endişeliydi, artık çok geç kalacağından emindi. Ve ne için?
Aniden yakındaki atların toynaklarının sürtüğünü duydu. Yoldaki bir virajın etrafından bir binici ona yaklaştı. Kardeş oldu. Bir manzaraya baktı ve atı tamamen köpüktü.
“Geç kalacaksın, geç kalacaksın!” kardeşi Yusuf aradı. Bu akşam saat altıda Lisa’nın evindeki randevusunu herkes biliyordu. İkisi birlikte dörtnala koşarken, çeyrek ile altı arasındaydı ve hala gidecek birkaç milleri vardı.
“Git!” Lars aradı, atını en üst seviyeye çağırdı ve orman yolu boyunca baş döndürücü bir hızla ilerledi. Onu az önce yol görebiliyordu çok karanlıktı. Branches yakışıklı yeni ceketini yırttı ve alnını kanayana kadar kaşıdı, ama hiç dikkat etmedi. Lars’ın aklına gelen tek şey Lisa’yı hayal kırıklığına uğratmak ve babasının iyiliğini kaybetmekti. Trollerle bir ilgin olduğu için aldığın şey buydu.
Yakında atı paniklemeye, tökezlemeye ve tökezlemeye başladı. Lars onun altında çökebileceğinden korkuyordu. At ne kadar ileri götürürse götürsün daha yavaş ve daha yavaş gitti.
Sonra dizginlerin sertleştiğini ve ellerinde gerginleştiğini hissetti. At başını kaldırdı ve toynakları yere uçmaya başladı. Bir şey onu hayata döndürmüş gibiydi ve o kadar hızlı gitti ki Lars’ın pelerini arkasından süzülüyordu.
Lars eyerde döndü. Sanki birisi onun arkasında atların sırtında oturuyor gibiydi. Ama kimse yoktu. Yine de arkasında gri bulanık bir şekle benzeyen şeyi at üstünde gördüğünü hayal etti.
Yolculuk wilder, wilder oldu. Lars artık dizginleri kontrol altında hissetmiyordu. Şimdi at artık yolu takip etmedi, çalılar ve çalılar arasında döndü. Tepeciklerden ve akarsulardan atladı. Lars ne zaman arkasına bir göz atsa, gri bir demetin at üzerinde daha geriye doğru kaydığını fark etti. Ve her önüne baktığında, arkasında birinin oturduğundan giderek daha emin hissediyordu.
Şimdi açık tarlalara ulaşmışlardı ve pelerini dümdüz başının üzerinde uçuyordu, yelken kadar uzanıyordu. At bir kuş gibi uçtu ve toynakları zorlukla yere değdi. Yoldaki ilk çatalda Lars, onu bulmak ve onu acele etmeye teşvik etmek için koşan en iyi arkadaşı Lucas’la tanıştı.
“Çok geç kalacaksın Lars!” diye bağırdı Lucas. “Sadece beş dakika kaldı.”
“Göreceğiz,” dedi Lars ve göz açıp kapayıncaya kadar gitmişti.
Biraz ilerde, üzgün bir şekilde başını sallayan yaşlı babasıyla tanıştı. “Oraya asla varamayacaksın. Sadece bir dakikan kaldı.”
“Göreceğiz,” dedi Lars. O kadar çabuk ortadan kayboldu ki yaşlı adam onun gittiğini bile görmedi.
Çiftçinin evinde herkes bekliyordu. Sevgisi Lisa, kolu pencere pervazına yaslanmış, toynakların ritmini dinlerken, babası kaşlarını çattı ve sabırsızlıkla ayaklarına dokundu.
“Şimdi,” dedi Lisa’nın babası, duvardaki saate bakarak. “Sadece yarım dakika kaldı. Zamanında gelseydi, şimdiye kadar köprüde atını duymuştuk. Lisa, belirli bir zamanda burada olamayacak biriyle evlenmenin bir anlamı yok evlilikte elini istemek için. Eğer bunu yapamazsa, o senin için değil.”
Lisa, “Saat altıya kadar bekleyeceğim” dedi. Orada kalp çarpıntısı ile duruyordu. Lars’ı kaybetmesi onun için çok zor olurdu.
Saat çalmaya başladı.
“Artık çok geç!” lisa’nın babası ağladı.
Tam o sırada köprüde toynakların güçlü sesi duyuldu. Lisa’nın gözleri sevinçle parlıyordu.
“Dinle, geliyor!”diye bağırdı.
“Ama çok geç,” dedi babası.
Ama saat tam altıncı kez çalmaya hazırken, kapı açılmıştı. Lars sırılsıklam duruyordu, saçları kıvrılmış, yeni ceketi yırtılmış ve tozluydu. Her nasılsa neşeli ve gösterişli görünüyordu ve Lisa ona koştu. Öyle sıkıca ve güvenle ona hayat veriyordu biliyordu o elini koydu.
Babası sadece esneyebiliyordu. Lars’ın zamanında gelmeyi nasıl başardığını anlayamadı ve başka kimse de anlamadı.
Diğer masallarımız için masal oku tıklayınız…