Eğer gök uzaksa, gözlerin neden karşımda? Karanlık mıyım yıldızların ardında, her tarafında? Böyle mi gördün beni, yoksa ben mi siyaha döndüm günler uzayınca. Ateşse güneş, güneş kaybolmuşsa, neden sıcağın gecenin bir yarısı kalbimin ortasında? Hem de her yer karanlıksa, gözlerin kapalıysa. Sokak lambalarının loş ışığı ve ben; Senin yanıbaşında, yatağın ıssız sağ köşesi ucunda, düştü düşecek durumda. Uzatsam elimi tutar mısın gelecek umuduyla? Boşluğa düşsem gelir misin peşimden tüm inancınla? Ruhun nerede bedenin uyuyorsa, görmüyor mu beni, hissetmez mi endişemi eğer şimdi benden uzaksa? Kabus görsen açılırdı gözlerim, gözlerin görmez mi hiçbirşeyi aşkın benden uzak bir limana demir atmışsa. Ben senin için denizim, güneşim, yıldızlara yetişir gerekse siyah kelimelerim, yeter ki sen beni bırakma. Şimdi aşk koca bir okyanusta, tuzlu sulardan kaçmış bir balığın solungaçlarında; Yağmur damlası seçilmez, yağmur aşkı geldi ta şurama ve ben bir başıma. Çöllerde basit bir kum tanesi konumunda, rüzgarın estiği yönde, bastığın ayak izi altında. Görürsen eğer bedenim düşecek sağına, tut bırakma ruhumu, ruhum kalbinin ortasında, solunda. Bir kez dokunsan, bin bir kez sönmeden yanan inancım ilham verirdi karanlığa. Parlayan gözlerin uyandı, gördüm düşmem artık, dokunmam yer yakınıma ulaşsa da. Ellerini tuttum, buydu gerçek hakimiyet okyanuslara, yağmura; Her damlasına.