kadın adamı çağırıyordu, fazla yalnız ve fazla yorgundu. kulaklarını tıkamıştı artık o içindeki seslere. dinlemek istemiyordu, dinlerse canı yanacaktı. artık içi, çiçeklerin açtığı bir yer değildi, artık içi kurak toprak gibiydi. ve şenlik yoktu artık oralarda. adam gitmeden sahte gülücükler dağıtmayı öğretmişti ona.ogrettiği şimdi oluyordu. artık gerçekten mutlu değildi ve onun eksikliğini bir türlü kapatamıyordu. her şey yarımdı. bütünü yoktu ve o olmazsa bir daha olmayacaktı da. çünkü o bu yap-bozdaki en önemli parçaydı. şimdi adamını, hayatını, çok merak ediyordu. nasıldı, özlemiş miydi onu? kadın çok özlüyordu çünkü. gözü, gönlü, hevesi, mutluluğu hala ondaydı. ” ben bunları kimseye anlatamam ” diyordu kadın, adam anlasın istiyordu ve başkası bilsin de istemiyordu. o an, kendine yandı. ben, dedi ; ” nasıl bu kadar aciz oldum onun karşısında ” . gözünden birer birer gelen yaşları sildi. kalktı oturdu pencere kenarına, sardı kollarını kendine. onu bekledi.