Şimdilerde tarih kitaplarına merak sardım. Tarihi bir semtte yaşıyor olmanın bu duruma etkisi büyük elbette. Elimde Yavuz Bahadıroğlu'nun "Fatih Sultan Mehmed" isimli kitabı var. Kitapta Fatih'in İstanbul'u fethetme destanı anlatılıyor. Bunu nasıl başardığı sayfalarca mevzu bahis ediliyor. Esasında başarı hikayelerini tek cümle ile izah yeterli.
İnandı ve başardı!!
İnandı ve başardı!!
Bence her başarılı insanın arkasında bir "iman kuvveti" var. İnsanlar için her şey mümkün, bir inansalar. Bakın Fatih fethe giderken ne diyor:
"Ya ben İstanbul'u alırım ya İstanbul beni"
Bu inançla Tarık bin Ziyad, yaktırmıştı gemileri. Bir zaman ateş hattında "ya İstiklal ya ölüm" diyordu birileri.
İman işte böyle bir güç. Bu gücü 15 Temmuz'da yakinen gördü gözlerimiz. Ve görecek gelecekte, daha nice sahnede eminiz.
Ben bunları düşünürken Ankebut Suresi düştü düşüme. Şöyle diyordu ayette:
"Allah'tan başka dostlar edinenlerin durumu, örümceğin durumu gibidir. Örümcek bir yuva edinir; halbuki yuvaların en çürüğü şüphesiz örümcek yuvasıdır"
Anlayacağımız;
Örümcek, ağını yapar ilmek ilmek,
Fakat mühim olan Hakkı bilmek.
Hak'dan bir haber olana, ne fayda
Boşa giden onca emek.
Örümcek, ağını yapar ilmek ilmek,
Fakat mühim olan Hakkı bilmek.
Hak'dan bir haber olana, ne fayda
Boşa giden onca emek.
İmansız tayfa aylarca, yıllarca çabalar durur. Onların planları örümceğin ağı gibi kusursuzdur. Fakat bir o kadar da çürük. Üfleyince yıkılan cinsten. Sonunda kazanan inanandır, sadece "inanan"