Bir Zamanlar…
19 yaşında bir bas gitar için alışverişe gittim. Büyük markalı bir mağazadan alacağınız bir şeyden daha fazlasını istedim. Biraz keşif yoluyla, Hollywood'da süslenmiş bir satış elemanı, eklektik markalar ve kötü ışıklandırmanın olduğu garip bir dükkan keşfettim. Tüm "havalı çocukların" alışveriş yaptığı türden bir yerdi. Günü orada uygun bir enstrüman arayışıyla geçirdim. Benimle “konuşan” birini bulmam çok uzun sürmedi. 19 yıllık pazarlık girişimlerinden sonra, makul bir fiyat üzerinde anlaştık ve bir G&L 2000 (gitar imalatındaki efsanelerden bazıları tarafından kurulan oldukça popüler bir şirket) ile dükkandan çıktım. O bas, önümüzdeki 15 yıl boyunca beni takip etmeye başladı. Bir ay içinde sesimin bir parçası oldu. O zamana kadar zamanımın çoğunu harcadığım daha ucuz enstrümanlar davulcuların sembollerine çarptı ve grunge çağının kabul edilen tekniği gibi amplifikatörlere atıldı.
Bu yeni enstrümana farklı davrandım. Onunla iletişim kurmayı öğrenmiştim ve sesimi oluşturmama yardımcı olmuştu. Elbette, tüm bu yıllar boyunca benimle kalmasının ve çeşitli gruplarda, düzenli pratik ve performansları bırakmamın ötesinde ve müzik çalmaktan (hatta dinlemekten) kendi kendime sürgünümün çok ötesine geçmesinin nedeni buydu. O bas beni sayısız hareket, ilişki ve evlilik boyunca takip etti. Üç kariyer yaşadı. Bir süre sonra, çoğunlukla yatağımın altında kaldı, sadece ara sıra anı şeridinde yolculuk için ortaya çıktı. Turuncu güneş patlamasıydı. Zor bir girdisi vardı. Homurdandı. Dişlerinin verdiği hissi sevdim ve ona sahip olduğum ilk birkaç yıl, en iyi arkadaştık.
90'ların sonu ve 2000'lerin başında çeşitli gruplarla performans sergiledim. 2003 yılına gelindiğinde, iyi yaşadığım bir işim vardı ve müzik sahnesine ara vermeye karar verdim. 2005 yılı civarında, kalan müzik aletlerini ve enstrümanlarımın çoğunu verdim çünkü onları paketleyip taşımaktan bıktım. Çok fazla davul, kayıt ekipmanı ve bas gitar biriktirmiştim ve bu noktada neredeyse 3 yıldır müzik çalmayı bırakmıştım. Gerçeklerle yüzleşmenin ve bu eşyalara daha iyi bir yuva vermenin zamanı gelmiş gibi geldi. 'The Purge' olarak düşündüğüm süreçte sadece iki şey hayatta kaldı: Akustik gitarım (çünkü her evin 6 telli olması gerekir. Neredeyse bir enstrüman değil, bir mobilya parçası) ve G&L 2000'im. Bas gitarım devam etti. 8 yıl daha beni takip edin.
Zaman geçtikçe - iyi zamanlar ve kötü zamanlar oldu ve bir seferinde gerçekten kötü bir zamanda, gerçekten kötü bir karar verecek kadar kiraya ihtiyacım vardı .
O bası sattım.
Bana sesimi veren, nasıl konuşacağımı öğreten o bas bana kim olduğumu göstermişti.
Anında pişman oldum.
Benim için bu, geçmişimin eski bir bölümünü kaybetmekten daha fazlası anlamına geliyordu, artık bir basçı olmadığım anlamına geliyordu. Kimliğim için alamayacağım kadar büyük bir darbe oldu.
Basa ihtiyacım vardı.
O geceyi hatırlıyorum, karıma (o sırada) belki bir garaj satışında ucuz bir tane bulup onu eski haline getirebileceğimi söyledim. Ventura Swap Meet'in alabileceğim bir şey olabileceğini düşündüm. Belki, -ve bunu özellikle söylediğimi hatırlıyorum- çöp tenekesinin içinde bir yerlerde bulabilirim. Çocukken eski gitarlarımda birçok amatör luthier çalışması yapmıştım ve bazı temel sorunları nasıl çözeceğimi biliyordum. Klavyeyi nasıl sıfırlayacağımı bile biliyordum.
Kesin olan bir şey vardı: Bir basa ihtiyacım vardı.
Ertesi gün komşumun çöp kutusunda bir levhanın boynunun dışarı çıktığını gördüm.
Bu gerçek bir hikaye.
Tesadüfler olur. Yaparlar, yoksa o kelimeye sahip olmazdık. Ancak bu o kadar rastgele ve netti ki, komşularımın konuşmaya kulak misafiri olduğundan şüpheleniyorum. Sebep ne olursa olsun, gerçek kaldı, dileğim yerine getirildi. Çöpten kırılmış ve hırpalanmış bir 1984 Electra-Westone çıkardım. Donanım paslanmıştı, klavye boynundan ayrılıyordu ve ses düğmesi yoktu. Bu dövülmüş ve terk edilmiş bas gitar hissettiğim gibi görünüyordu. Bir daha asla oynamayacakmış gibi görünüyordu.
Ama ne yapacağımı biliyordum.
Çöpten çıkardım, içeri aldım ve paslanmış iplerle falan oynamaya başladım. Ağladı ve sızlandı, ama işe yarayacağını biliyordum. Sadece biraz yardıma ihtiyacı vardı.
Tüm donanımı değiştirdim ve boynu sıfırlamak için bir hafta geçirdim. Bazı harika pikaplar buldum, yeni elektronikler satın aldım ve düğmeleri (11'e gidenlerle) değiştirdim. Siyaha boyadım ve yeniden astım. Eski karım ona "Franken-bas" derdi ve bugün hala en sevdiğim bas gitar. 2014'te Franken-bass ile tekrar çalmaya başladım ve o kadar çabuk çalışmaya başladım ki okula geri dönüp müzikte bir derece (veya iki veya üç) almaya ve kendimi müzik yolculuğuyla yeniden hizalamaya karar verdim. .
Yakın zamanda Müzikoloji alanında yüksek lisans yapmak için enstitüye başvurdum. Birden fazla profesör bana, alanın inanılmaz derecede rekabetçi olduğunu, bu programlara neredeyse hiç kimsenin kabul edilmediğini ve diplomalarını bitirdikten sonra bile müzikte öğretmenlik mesleği için iş piyasasının neredeyse yok olduğunu söyledi. Bunların herhangi biri hakkında henüz nasıl hissettiğimi bilmiyorum ama eğitimin buna değer olduğunu biliyorum. Bu yazı itibariyle 43 yaşındayım ve eğer bir şey öğrendiysem, tutkularınızı takip etmek hayatın kolaylaşacağı anlamına gelmez. Sadece daha iyi hale geliyor. Ve buna değer olduğunu düşünüyorum. Sen de yapmalısın.
Birkaç yıl sonra, 2019'da Ventura'da bir rehin dükkanındaydım ve gülünç derecede ucuza beyaz bir G&L 2000 gördüm. Çaldım ve o eski sesi yeniden hissettim. Geçmişimden bir hayalet bulmuşum gibi hissettirdi bana. O bası aldım ve çok zevk alıyorum. Ancak dünyadaki en iyi bas değil. Bu sadece bir haraç.
Pandemi deneyimi bize bir şey öğrettiyse, muhtemelen canlı müziği ne kadar sevdiğimizdir. Dünyanın her zaman başka bir barmene ihtiyacı varsa, somurtkan o barmenler bir veya iki şarkı kullanabilir.
İşte ben ve Franken-bass'ın tatlı müzikler yaparken çekilmiş bir videom. Okuduğunuz için teşekkürler!
Artık anlamıyorum. Artık neyin "vuruş" olduğunu doğru bir şekilde ölçmek neredeyse imkansız görünüyor.
Nihayet! 2022 En İyi Yeni Müziklerime hoş geldiniz. Bunu her yıl arkadaşlarla bağlantı kurmak için paylaşıyorum.
ve hayatlarımız paramparça oldu. Alıntı.
Dün - çok sevindim - Jane Brody'nin New York Times için "Kişisel Sağlık" sütununda "Yabancılarla Konuşmanın Yararı" başlıklı yazısı. Aslında, önemli yabancılarla ilgili.
Bilardo konusunda kötüyüm ama dinlemede iyiyim. Üniversitedeyken, Hoboken, New Jersey'deki erkek arkadaşımı ziyaret etmek için trene binerdim.
Tiyatro kostüm sihirbazlığı bize bir hikaye anlatıyor Times Meydanı bilet acentesi Nisan 1968'de kötü haberi paylaştı. Kendi Şeyiniz satıldı.