Bir sabit diski bilmek, onun ölümünden korkmaktır. Programcı Brian Wilson için bu rahatsızlık tanıdıktı. Arkadaşları ve akrabaları arasında, BT'ye giden kişiydi (kendi deyimiyle 'aile ineği') ve büyük, küçük, aptal teknik sorunları hakkında telefonlar almaya alışıktı. Ya da 2006 yılının sonlarında bir sabah, çocukluk arkadaşı ve kayak arkadaşı Lise'den tam bir panik çağrısını duyduğunda olduğu gibi.
'Hepsi gitti!' dedi, merhaba demek için zar zor duraksayarak. 'Bilgisayarım çöktü. Her şeyi kaybettim! Verilerimi geri almama yardım eder misin?'
'Yedeğiniz var mı?' O sordu.
Brian, derse ihtiyacım yok. Verilerime ihtiyacım var!'
Wilson, arkadaşlarının dikkatsizliğine her zaman hayran olmuştur. Dosyalarının üç kopyasını her zaman saklardı: bilgisayarının sabit diskinde, dolabındaki Blu-ray disklerde ve kendi evinde yangın çıkması ihtimaline karşı kardeşinin evine postaladığı ikinci bir disk setinde. Aksini yapmak delilikti.
Wilson, Lise'ye elinden geldiğince yardım ettikten sonra (iTunes'unu yanlış eşzamanlamış ve müziği kaybolmuştu), bu tür fiyaskoların ne kadar önlenebilir olması gerektiğini düşünmeye devam etti. Neden sıradan insanların verilerini yedeklemelerinin basit bir yolu yoktu? Kolay bir iş fırsatı gibi görünüyordu. Daha da iyisi, 39 yaşında bir emekli olan Wilson'ın hayatını düzeltmek için ihtiyaç duyduğu şey olabilir.
Bir yıl önce, MailFrontier adlı girişim destekli bir spam filtreleme yazılımı üreticisi olan Wilson'ın ilk şirketi, bir rakip olan SonicWall'a 31 milyon dolara satılmıştı. Ona yaklaşık 1 milyon dolar kazandıran anlaşma, kendisini zengin ama suçlu hissetmesine neden oldu. Risk sermayedarlarına garantili ödemelerden sonra, kurucular dışında kimseye pek bir şey kalmamıştı; ilk çalışanlar bir dağ bisikleti için para ödemeye zar zor yetiyordu.
Wilson da kendini yalnız hissediyordu. Aldığı parayı çalışmayı bırakmak ve yalın YANGIN olarak bilinen bir kişisel finans felsefesini benimsemek için kullanmıştı (bu, bir bütçeye göre 'finansal bağımsızlık erken emekli olmaktır'). Yine de, tek yatak odalı Palo Alto, California'da sonsuz öğleden sonraları kanal sörfü ve World of Warcraft oynama ile noktalanan yedi aylık motosiklet gezileri ve kayak gezilerinden sonra, yapacak bir şey için çaresizdi.
Lise'nin çağrısı ona bir proje verdi. Wilson'ın fikri, teknolojide hakim olan iki trendden yararlanmaktı. 2007 itibariyle, Amerikan nüfusunun neredeyse yarısının geniş bant bağlantıları vardı ve veri depolama her zamankinden daha ucuzdu. Bir yıl önce Amazon, aylık bir ücret karşılığında sistem trafiğini yönetmekten donanımın bakımına kadar veri depolamanın tüm yönlerini ele alan Amazon Web Servislerini piyasaya sürmüştü. Wilson, kullanıcıların dosyalarını internet üzerinden güvenli bir AWS sunucusuna otomatik olarak yükleyen bir uygulamayla Amazon'da geri adım atacaktı. Serbest çalışan bir yazılım geliştiricisiyken, tek kişilik kıyafetine Codeblaze adını vermişti; buna Backblaze derdi - destek için.
On üç yoğun yıl sonra, küçük şirketi, bilgisayar bilimi, matematik ve işletme alanlarında lisansüstü dereceleri olan bir düzineden fazlası da dahil olmak üzere 133 kişilik bir kadroyla birlikte uğultu yapıyor. Backblaze ile Wilson ve bir grup hurda veri çiftçisi, sadece teknolojide değil, herhangi bir endüstride ender görülen bir şeyi başardılar: Çok daha büyük olanlar da dahil olmak üzere, neredeyse tüm diğer rakiplerden daha az ücretlendirmeyi ve kâr elde etmeyi öğrendiler. o. Ana hizmetlerinin fiyatı - artık sınırsız otomatik veri yedekleme için ayda 6 ABD doları - AWS'den depolama alanı kiralamanın toptan maliyetinden daha düşük bir netliğe sahiptir. Şirketin geliri mütevazı: 2019'da 40,6 milyon dolar (AWS 25 milyar doların üzerinde gelir elde etti). Ancak satışlar, yüzde 50 brüt kar marjı ile bir önceki yıla göre yüzde 40 arttı.
Ayrıca Backblaze'in başarısı hakkında hiçbir sır saklamaması da dikkat çekicidir. Amazon ve Microsoft gibi devlerin devasa veri merkezlerinin fiziksel konumlarını bile doğrulamadığı bulut depolamanın sisli dünyasında, büyük verilerin iç işleyişine ilişkin en iyi bilgilerden bazıları bu niş, çevrimiçi yedekleme şirketinden geliyor. San Mateo, California'daki ana sürüklenme. Backblaze, düşük maliyetli DIY depolama teknolojisinin tasarımını çevrimiçi olarak ücretsiz olarak kullanıma sunarak, Pasadena, California'daki Jet Propulsion Laboratory'den Fairbanks'teki Alaska İklim Araştırma Merkezi'ne kadar her yerde veri biriktiricilerini kendi versiyonlarını oluşturmaya teşvik etti.
Backblaze, iş modelini ve ürün özelliklerini fedakarlıktan paylaşmadı. Şeffaflığı seçti çünkü şirketin ayakta kalmasının tek yolu buydu.
sen olmadıkça BT ineklerinin donanım takıntılı bir alt türü olan Backblaze'i muhtemelen hiç duymamışsınızdır. Ama takipçisi tutkulu. Şirket, 120.000 sabit diskinin yaşları, yeniden başlatma sayıları, ortalama sıcaklıkları ve en popüleri olan arıza oranlarıyla ilgili verilerle birlikte üç aylık sabit disk istatistikleri raporunu her yayınladığında, yüz binlerce kişiyi kendine çekiyor. Onlarca okuyucu, kaçınılmaz olarak yorumlar bölümünde birbirleriyle öfkeli bir şekilde tartışıyorlar. Ve kurucuların AMA ('bana bir şey sor') etkileşimli röportajları, her ay 430 milyon kullanıcı tarafından ziyaret edilen çevrimiçi tartışma forumu Reddit'in iki kez ön sayfasında yer aldı.
Wilson, Backblaze üzerinde çalışmaya başladığında fazla yardıma ihtiyacı olmayacağını düşündü. Ancak grafikler ve çizim hiçbir zaman onun uzmanlık alanı olmamıştı ('Efsanevi olarak kötüyüm') bu yüzden uzun zamandır tasarımcısı Casey Jones'u bir yan proje olarak bir web sitesi ve logo hazırlayıp hazırlayamayacağını görmek için aradı. Jones, Wilson'a fikri gerçek bir şirkete dönüştürmesi gerektiğini söyledi. Ve eğer bunu yaptıysa, Jones gibi MailFrontier'i satın alan takıma hâlâ bir saat yumruklayan eski çeteden bazılarıyla birlikte neden onu tam zamanlı olarak getirmiyorsunuz?12 ay içinde şirketi değiştirebilir veya kolay gelirin tadını çıkarabilirler. 'Dedim ki, o kadar çok çalışmayacağız. Biraz hobi olacak. Hatta yağlı boya derslerine bile kaydoldum.'
Bir soygun filmindeki elebaşı gibi, Wilson da her biri kendi uzmanlığına sahip kurucu ekibinin geri kalanını bir araya getirdi. Billy Ng arka uç yazılımını yazacaktı. Ng, gözüpek, soylu olmayan bir mühendisti -Google onu asla işe almazdı- ama pragmatikti ve hızlı çalıştı ve telaşsız kodu yazılı kaldı. Daha sonra Wilson, birçok kişisel veriyi işleyen bir şirketin ihtiyaç duyacağı kusursuz güvenlik ve savaşa hazır altyapıyı geliştirmek için doğru türde ayrıntılı, paranoyak bir akla sahip olan yazılım mühendisi Chad West'e ulaştı. Son olarak, işi yürütmek ve CEO olmak için Wilson, sevdiği tek pazarlama adamını seçti: Berkeley MBA'li Gleb Budman ve mühendisler kadar ürünün cesaretini önemseyen nadir takım.
Wilson onlara fikrini verdi: Son derece basit yedekleme yazılımı oluştururlar, Amazon'dan gerekli depolama alanını kiralarlar, kullanıcılardan sabit bir abonelik ücreti alırlar ve aradaki farkı cebe indirirler. Onlara ödeme yapacak gücü yoktu, ama maaş yerine şirketteki hisseleri eşit olarak böleceklerdi. Ayrıca, 12 ay içinde satış üretmelerini bekliyordu; şirketi tersine çevirebilir veya kolay gelirin tadını çıkarabilirler.
Wilson, topu yuvarlamak ve kendisinin ve Jones'un dairesinin oturma odasında bir araya getirdiği bilgisayarlar, beyaz tahta ve Ikea ofis mobilyaları gibi şeyler satın almak için kendi parasından 50.000 dolar koydu. Mülk sahibi olanlar, acil paraya ihtiyaç duymaları durumunda konut kredisi aldı. Ama yapmayacaklarından emindiler. 'Dedim ki, o kadar çok çalışmayacağız. Biraz hobi olacak,' diyor Jones. 'Yağlı boya derslerine bile kaydoldum.'
Yoldaki ilk tümsek beklenenden daha erken geldi. 2007'nin sonlarında, kurucular akılda kalıcı bir adım attılar: ayda 5 dolara sınırsız çevrimiçi yedekleme. Sorun, iş modelini bozmasıydı. Planlandığı gibi veri depolamalarını Amazon'a yaptırsalar ve ortalama müşterileri yalnızca 30 gigabayt depolasa, tek başına ilişkili AWS ücretleri tüm gelirlerini tüketirdi. Dell, HP veya EMC'den sunucu dizileri satın almak veya kiralamak gibi diğer seçenekler de çok pahalıydı - ki bu hiçbir anlam ifade etmiyordu. Gerçek veri depolama maliyeti ucuzdu. Ancak bu verileri saklamanıza yardımcı olması için birini işe almaya çalıştığınız anda, fiziksel maliyetin birkaç katını ödemek zorunda kaldınız.
Kurucular seçeneklerini değerlendirdi. Klasik Silikon Vadisi stratejisi tam da oradaydı: Ürünü, müşterileri ve belki bir gün kârları hesaplarken tüm masrafları karşılamak için bir miktar nakit toplayabilirlerdi.
Wilson açıkça reddetti. Risk sermayedarı yok. Hiç. Tekrar.
Emziren herhangi birinin size söyleyebileceği gibi, iyi, sert bir kin, orada olması gereken kötü anlardan ve bu adama-inanabiliyor musunuz-bu adama küçümsemelerden karmaşık bir şekilde işlenmiş, benzersiz ve kişisel bir dokuya sahiptir. Ama uzun lafın kısası: MailFrontier'i satmak Wilson'ın fikri değildi. İki lider yatırımcının, Draper Fisher Jurvetson'dan Tim Draper ve NEA'dan Stewart Alsop II (tek seferlik) olduğunu iddia ediyor. Inc. editör), onu ve kurucu ortağını satmaya zorladı çünkü Wilson, mevcut fonlarını kapatmaya ve yenilerini toplamaya hazırlandıklarına ve satış materyalleri için başka bir başarılı çıkış yapmak istediklerine inanıyor.
Son saman, anlaşmanın kapanmasından haftalar sonra, Nisan 2006'nın başlarında bir Cuma gecesi gönderilen bir e-posta şeklinde geldi. O günün erken saatlerinde DFJ'nin CFO'su Mark Greenstein tarafından Draper ve iki ortağına yazılan mesaj, dip noktayı özetledi. anlaşmadan elde edilen gelirler ardı ardına dağıtıldı: 'Fonun net sonucu ... esasen 'başabaş' (116$'lık küçük bir kayba yol açar).'
O akşam Draper, e-postayı Backblaze panosuna iletti ve en üstünde bir not vardı:
Biri fonuma 117 dolar borçlu. Onu istiyorum.'
Wilson şaşkına dönmüştü. “E-postayı okuduğumda gerçekten çok güldüm” diyor. Draper'ın şaka yapıp yapmadığını anlayamadı - DFJ, satın alma işleminden 8 milyon dolar aldı. Wilson her iki şekilde de işe yarayabilecek bir yanıt yazdı: 'Bunu ele alacağım. Çeki kime yazacağımı ve nereye postalayacağımı söyle (ya da Pazartesi sabahı şahsen bırakabilirim).'
Ertesi öğleden sonra Draper herkese şu yanıtı verdi: 'Mark: Çeki veya çekleri kime yapıyor?'
Wilson, Pazartesi günü DFJ'nin Sand Hill Road ofislerinde 117 dolarlık bir çekle (artı birkaç diğer DFJ kuruluşuna yapılan 3.17 dolar ve 1.71 dolarlık çekle) bu şekilde geldi. Üç gün sonra Wilson, çevrimiçi bankacılık portalında DFJ'nin çekleri yatırdığını gördü.
Draper, MailFrontier'i satmak istemediğini, ancak diğer yatırımcıların onu doğru hareket olduğuna ikna ettikten sonra, DFJ'nin parasını artı 1 doları geri alması konusunda ısrar ettiğini kabul ediyor. Draper, “İnsanların müzakerenin geri kalanını basitleştirebilmesi için şartlarınızı yerleştirmeniz önemlidir” diyor. Wilson, bunun uzun bir süre için yapacağı son risk sermayesi işlemi olacağına söz verdi.
Dışarıdan nakit istemeyen kurucular, bundan sonra ne yapacaklarını tartıştılar. West ve Ng, fiyatları depolanan veri miktarına bağlamaları gerektiğini düşündüler. Budman, kapsamlı araştırmasına dayanarak ('Düğünlerde akrabaları, arkadaşlarımı ve diğer misafirleri rahatsız ettim' diyor), sabit fiyatı terk ederlerse veya 5 dolardan fazla ücret alırlarsa pazarlarının buharlaşacağına inanarak itiraz etti. Ve hedef müşterilerinin muhtemelen ilk etapta ne kadar depoladıklarına dair hiçbir fikri yoktu; bir sürü aile fotoğrafı yükleselerdi ve faturaları artarsa iptal ederlerdi. Öte yandan West, yalnızca yaklaşan felaketi hayal edebiliyordu - veri istifleyen müşteriler Backblaze'in sunucularını dolduracak ve maliyetler artacaktı.
Diğerleri tartışırken -West kısa süre sonra konuyu kapattı-Wilson asıl donanımın maliyeti üzerinde durdu. İhtiyaçları çok basitti: Veri yığınlarını veri merkezlerine taşımaları, çoğunlukla orada bırakmaları ve kaybetmemeleri gerekiyordu. Neden ihtiyaç duymadıkları ve asla kullanmayacakları gelişmiş işlem gücü ve gelişmiş yük yönetimi yazılımı için Amazon veya Dell'e ödeme yapsınlar?
Wilson tek kredi kartını çıkardı (15 yaşındayken ailesinin acil durumlar için verdiği kredi kartı) ve internetten parça sipariş etmeye başladı. West'i hızla başka bir MailFrontier gazisi olan Tim Nufire ile değiştirdiler, o da güvenlik için beyni olan (ve sadece ödünç alacak bir evi olan). Hepsi hemfikirdi: Sunucu çiftliğini kendi başlarına inşa edeceklerdi. Ne kadar zor olabilir?
kimse, Wilson gibi deneyimli programcılar bile bilgisayarın fiziksel gerçekliğini unutabilir. Şık dokunmatik ekranlar, şevkli sesli asistanlar ve yüksek tanımlı video akışının tümü yazılım tarafından etkinleştirilir, evet, ancak bu yazılım, donanım yazılımıyla konuşan ve montaj kodu adı verilen bir şeye çevrilen bir işletim sistemine talimat verir - kelimenin tam anlamıyla birler ve sıfırlar. Yararlı olmak için, bu birler ve sıfırlar sadece bir ekrana yazılamaz; tespit edilip ölçülebilmeleri ve bir bilgisayara bir şeyler yaptırabilmeleri için fiziksel olarak bir yerde, enerji veya madde olarak var olmaları gerekir. Wi-Fi durumunda foton radyo dalgası darbeleri ve akıllı telefonunuzun yarıiletken sürücüsündeki kayan bir geçit transistöründe yüklü silikon kristalleri, bilgisayarlı bilgilerin günümüzde seyahat etme ve depolanma yollarına örnektir. Ancak dünyadaki verilerin büyük çoğunluğu, cam ve alüminyum plakalar, yani sabit diskler üzerine kaplanmış manyetize edilmiş kobalt alaşımı tanecikleri olarak var olmaya devam ediyor.
Belki de hayatınızdaki sabit diskler hakkında düşünmeyeli uzun zaman oldu, eğer onları kabul ettiyseniz. Bazıları masaüstü PC'nizde veya masanızdaki USB bağlantılı kutuda yakınlarda yaşar. Çoğu, uzaklarda, penceresiz veri merkezlerinde sunucu liderliğindeki alaylara sürüklendi. Bunu okurken yanınızda biri varsa, bir dakikanızı ayırın ve elinizi titreşimli kutusuna koyun. Onun sıcaklığını hissedin. Mırıldanıyor gibi, değil mi? Aslında, bu şeylerin her birinin içinde yer alan dengesiz, akıllara durgunluk veren bir karnaval oyunu var.
Bir sabit diskin çalışması için manyetize kobalt alaşımından plakaların dönmesi ve hızlı dönmesi gerekir (tipik olarak saniyede 120 devir). Verileri depolamak için, okuma-yazma kafası adı verilen küçük bir elektromıknatısla donatılmış bir aktüatör kolu, tabladaki belirli tane kümelerinin kutuplarını - bitleri - dönerken kesin dizilerde çevirmeli, birleri sıfıra ve sıfıra çevirmelidir. olanlar. Bu günlerde, düzgün bir okuma-yazma kafası, tek bir turda 3,8 milyon bit okuyabilir veya çevirebilir. Ama bu yoğun küçük dünya müthiş derecede hassastır. Bir toz zerresi kilobaytları kaplayabilir ve okuma-yazma kafasının plakanın üzerinde parmak izinin derinliğinden daha az, sadece üç nanometre açıklığı olabilir. Şimdi oyun tahtasının ölçeğini düşünün: Bir terabaytlık sabit diskteki kafalar, Samanyolu'ndaki yıldızlardan daha fazla bir ve sıfırı denetlemelidir. Elbette, elinizin altında vızıldayan sabit disk kaliteli parçalardan yapılmıştır, ancak muhtemelen en iyi yetenek değildir - bu şeyi Best Buy'dan 65 dolara satın aldınız.
Söylenecek tek şey: O sabit diskiniz bir gün ölecek. BT uzmanları, sabit diskin kırılgan ölümlülüğünü anlıyor; önlem alırlar. Standart yollardan biri, birden çok sürücüyü RAID ('yedek bağımsız disk dizisi') adı verilen işbirlikçi bir takımda gruplandırmaktır, böylece bir sürücü bozulursa, diğerleri otomatik olarak verilerini kurtarabilir.İhtiyaçları çok basitti; veri yığınlarını veri merkezlerine taşımak zorundaydılar, çoğunlukla orada kalmasına izin verdiler ve kaybetmediler. Sunucu çiftliğini kendileri inşa edeceklerdi. Ne kadar zor olabilir?
RAID depolama, Backblaze'in müşteri verilerini ucuza güvende tutmayı planladığı şeydi. Ekip, ticari sürücüler ve düşük kaliteli sunucular satın aldı, onlara RAID yazılımının açık kaynaklı versiyonlarını yükledi ve ardından hepsini Wilson'un küçük dairesindeki yemek masasına bağladı. Buluşlarına depolama bölmesi adını verdiler. Pod hızlı veya karmaşık değildi; olmak zorunda değildi. Backblaze, güvenilir, ancak neredeyse her şekilde korkunç olan düşük maliyetli, sade bir dizi oluşturarak müşterilerinin verilerini depolayabilir ve gigabayt başına 11,7 sente varan bir ön maliyetle güvenli tutabilirdi. Dell'den benzer bir hepsi bir arada kurulum satın almanın maliyetinin yüzde 14'ü ve AWS'nin önümüzdeki üç yıl için aynı miktarda depolama kapasitesi için şirkete ödeyeceği ücretin yüzde 4'ü.
Maliyet yapısını ortadan kaldıran kurucular, çevrimiçi veri yedekleme dünyasını fethetmek üzere olduklarını varsaydılar. Yanıldılar. Eylül 2008'deki resmi lansmanla Backblaze 200 kayıt aldı ve ardından düzleşti. Takip eden ilkbahar ve yaz aylarında şirket ayda 2500 dolardan az para topladı ve ardından gelir düşmeye başladı. Birkaç ay sonra bir Mac sürümünün piyasaya sürülmesi, ona önemli bir darbe verdi - kurucuların, arkadaşlarını ve ailesini, ön donanım maliyetlerini kendi paralarıyla karşılamak zorunda kalmamak ve ayrıca 69.677.22 doları ödemek zorunda kalmamak için 370.000 $ 'a ikna etmeye yetecek kadar. şimdiye kadar birikmiş faturalarla. Ancak talep sadece Wilson'ın hissettiği baskıyı artırdı. Daha önce arkadaşlarından hiç para istememişti ve başarı kesin olmaktan çok uzaktı.
Sonbahara kadar hiçbir iyileşme belirtisi yoktu. Satışlar, aylık 50.000$'ın altında bir oranda - eskisinden daha iyi, ancak her birine yılda 30.000 dolarlık bir maaş ödemeye yetecek kadar.
Sorun? Öncelikle neredeyse hiç kimse bilgisayarını yedeklemez. Ve bunu yapanlar arasında kimse Backblaze'in fiyatlarının bu kadar düşük olabileceğine inanmıyordu. Kurucuların hatırladığı gibi, Backblaze'in birkaç çevrimiçi sözü, muhtemelen bir aldatmaca olduğu hakkındaydı. Budman, 'Birkaç yaygın teori vardı' diyor. 'Birincisi, bu adamlar henüz açıklamadıkları VC nakitlerini yakıyorlar, ya da iki, bu adamlar açıkça verilerinizden bir şekilde para kazanacaklar. Veya benim kişisel favorim: Aslında verilerinizi depolamıyorlar.'
Hayal kırıklığına uğramış ve kendilerini kanıtlamaya kararlı olan kurucular, şirket bloguna gitmeye ve tam olarak ne yaptıklarını açıklamak için bir gönderi yazmaya karar verdiler, sunucu raflarını oluşturmak için kullandıkları her bileşeni ve onlar için ne kadar ödediklerini listelediler ve hangi yazılımı yüklediklerini - her şeyi. Bu şekilde, herkes ayda 5 dolar almayı nasıl başardıklarını görebilirdi. Onlara inanmadıysanız, işte bir malzeme listesi ve şemalar vardı. Git kendin inşa et.
Gruptaki yumuşak başlı Jones, ölümcül bir hata yaptıklarından endişeleniyordu. Bir rakip, tasarımını basitçe kopyalayabilir. Ya da daha kötüsü, insanlar parlak kırmızı saklama bölmelerinin ne kadar profesyonelce görünmediğini görecek ve onları gülerek işten vazgeçecekti.
Neyse devam ettiler. Blog yazısı Eylül 2009'da yayına girdiğinde, yanıt anında ve sismikti. TechCrunch, GigaOm ve Gardiyan hepsi bunun hakkında yazdı; iki gün içinde gönderileri 256.000 kez görüntülendi; abonelik sayıları yüzde 50 sıçrayarak yaklaşık 20.000'e ulaştı. Dalgalanma onları şaşırttı. Hedef müşterileri, bilgisayarları düşünmekten kaçınan büyükanne ve büyükbabalar ve şairlerdi. Neden bir teknofobik ev yapımı saklama bölmeleri hakkında okumak istesin ki? Ancak Backblaze satışları ikiye katlanarak ayda yaklaşık 100.000 dolara ulaştı.
Farkında olmadan bir alt kültür uyandırmışlardı.
Aile geek için, hiçbir şey kalbi bir sabit disk kazası gibi bükemez. Gibi terimleri yazın sürücü hatası veya veri kurtarma Reddit'in r/talesfromtechsupport gibi forumların arama çubuğuna girin, burada BT uzmanları hava atmak ve acımak için bir araya geliyor ve dijital potada ailelere tanık oluyor: 12 yıllık yeni yürümeye başlayan çocuk fotoğrafları ve çocuk oyuncağı videolarıyla artık kullanılmayan bir arabayı tutan ağlayan anneler köpekler uzun zaman geçti; tüm iş kayıtlarının tek bir kopyasıyla bilgisayarlarını ellerine alan anne ve baba mağaza sahipleri. Her hikayede kader, zorlu sürüşlerden değerli anıları ikna etmesi gereken teknoloji uzmanına bağlıdır. Backblaze'in uyumluluk direktörü Andy Klein, 'BT alanındaysanız,' diyor, 'bir sabit disk, kariyerinizin bir noktasında hayatınızı perişan etti. Muhtemelen çoktur.'
Sabit disklerin kışkırttığı yoğun duygular, etkilenmeyenleri şaşırtabilir. Öfori olabilir (bir Reddit kullanıcısı 'DOSYALARI BULDU!' yazdı). Ya da hırıltılı öfke: 'Eğer bu sürücü şu anda önemli dosyaları kurtarma sürecindeyse, o zaman NEDEN yere düşmek için herhangi bir pozisyondaydı?' başka yazdı. 'Temiz bir masanın ortasında olmalı, balina müziği ve arka planda çalan diğer doğa sesleri.'
Backblaze'in ilk depolama bölmesi gönderisi de aynı türden bir tutkuyu çekti. Aslında birçok yorumcu tasarımın berbat olduğunu söylüyordu (bölmenin iki güç kablosu vardı ve ikisi de takılı değilse kapanacaktı). Yine de şirket binlerce sabit diskin bakımıyla ilgili ayrıntılar hakkında ne kadar çok şey yayınladıysa, abonelikler de o kadar arttı ve Şubat 2010'a kadar yaklaşık 35.000'e yükseldi.
Kurucular tek bir sonuca varabildiler: Onların huysuz okuyucuları, aile meraklıları, tüm akrabaları ve arkadaşları için BT'ye giden kişilerdi. Ve Backblaze, bu insanları sürücü kurulumları ve arıza oranları konusunda çalıştırdıktan sonra, ya kendileri kaydoldular ya da daha sonra, teknolojiden hoşlanmayan sevdiklerini lanet verilerini yedeklemeleri için dırdır ederken adı hatırladılar.
Backblaze, şeffaflığı pazarlama stratejisi haline getirdi. Ekip, işin sıkıntılarını ve zaferlerini kronikleştirdi, riskli, utanç verici veya her ikisini birden yayımladı. Nakit akışını artırmak için kullandıkları bir numarayı açıkladılar (kayıt sayfasındaki varsayılan ayarı aylık ücretten yıllık ücrete çevirerek). Talihsiz bir güvenlik görevlisinin, plastik bir kalkanın altına yerleştirilmiş ve 'O Düğmeye Basma' başlıklı bir kapatma anahtarını tetikledikten sonra, büyük bir veri merkezi kesintisi yaşadılar. Altı sürücülü dizilerden 20 sürücülü dizilere geçmelerini sağlayan ve maliyetleri önemli ölçüde azaltan çığır açan yazılımı açık kaynaklı hale getirdiler.
Blog okuyucuları, sonunda Backblaze'in hizmetleri için evangel yapmaktan fazlasını yapacaktı. 2011'de -kurucuların nihayet kendilerine asgari ücreti ödeyecek kadar nakit paraya sahip olmalarından bir yıl sonra- küresel sabit disk endüstrisinin merkezi olan Tayland'ı feci bir tayfun vurdu. Sel, ülkenin birçok sürücü üreticisini kapattı ve donanım fiyatları iki katına üç katına çıktı. Fiyat artışı bir yıldan fazla sürdü ve ilk donanım maliyetlerini karşılamak için yıllık abonelik ücretlerine dayanan Backblaze iş modelini tepetaklak etti. Sürücü fiyatları çok yüksek olduğundan, her yeni müşteride para kaybederler. Seçeneklerini düşündüler. Sürücüler ucuzlayana kadar yeni müşteri kabul etmeyi reddedebilirler. Veya fiyatları ayda 5 doların üzerine çıkarabilirler.
Bunun yerine Wilson, sorunu bir oyuna dönüştüren bir plan yaptı. Toptan fiyatları yükselirken, Costco ve Best Buy'daki tüketici kampanyalarının hala pazarlık olduğunu fark etti; Büyük kutu, fiyat artışı yerine, teknolojinin yoğun olduğu alanlarda müşteri başına iki sürücüyle sınırlı satış depolar. Böylece Backblaze, çiftçilik yapmaya karar verdi. Çalışanlar, birkaç araç almak için sabah ve akşam işe gidip gelirken Costco'da durdu. Personel, arkadaşlarından ve ailesinden ve sonunda blogun okuyucularından - şirketin o zamana kadar yaklaşık 100.000 müşterisi vardı - yerel mağazalarına gitmelerini, alabildikleri kadar çok disk satın almalarını ve bunları Backblaze'in veri merkezine göndermelerini istedi. tam geri ödeme artı sürücü başına 5 ABD doları. Sürücüler geldiğinde, personel onları açtı -sürücü sıkıştırması olarak adlandırdıkları bir süreç- ve bu sabit sürücülerin bağırsaklarını depolama bölmelerine koydu. Şirket, topluluğun yalnızca Kara Cuma günü 300'ü de dahil olmak üzere 1.838 disk topladığını ve Backblaze'in 1,1 milyon dolar tasarruf etmesine yardımcı olduğunu hesapladı. Ve daha ucuz tüketici sürücüleri, profesyonellere yönelik olanlar kadar güvenilir bir şekilde performans gösterdi ve hayatta kaldı. Her iki içgörü de daha sonra ayrıntılı, istatistik yüklü blog gönderilerinin konusu haline geldi ve bu da yayına girdiklerinde abone sayılarını yeniden artırdı.
veri dünyası Backblaze ilk bölmelerini hacklediğinden beri depolama önemli ölçüde gelişti. Sektör takipçisi IDC'ye göre, 2019'da internet erişimi olan ortalama kişi günde 9,5 gigabayt tüketti ve oluşturdu, 2014'e göre bu rakamın neredeyse üç katına çıktı ve bu sayının önümüzdeki dört yıl içinde tekrar üç katına çıkması bekleniyor.
Backblaze'in işi de gelişti. Aynı beş yıllık süre boyunca, depolanan toplam verisi altı kat arttı. Ancak geliri, 2005 yılında kurulan ve satış ve pazarlamaya yüz milyonlar harcayan bir bulut yedekleme şirketi olan Carbonite gibi daha iyi finanse edilen rakiplerin çok altında kaldı. Backblaze sonunda bir miktar VC parası aldıysa da - 2012'de yüzde 17'lik hissesini 5 milyon dolara sattı ve gelirin yarısını yatırımcıların ve çalışanların biraz para çekmesine izin veren bir fon için kullandı - şirketin büyük bir kısmı güvenmek zorunda kaldı. yeni işe alımlar ve reklamlar için ödeme yapmak için mevcut abonelik ücretleri. Ancak güçlü temelleri yardımcı oldu: Abonelerin yüzde doksanı bir yıl sonra aboneliklerini yeniledi. Kulaktan kulağa da büyümeyi hızlandırdı - şirket hiçbir zaman gelirinin yüzde 1'inden fazlasını reklamlara harcamadı - satışlar 2014'teki 10,6 milyon dolardan geçen yıl 40,6 milyon dolara yükselirken, Backblaze'in kullanıcı edinme maliyetlerini kişi başına 50 dolara tutmasına yardımcı oldu.
Şirket merkezi kesinlikle VC dışıdır. 2010'dan beri, Wilson nihayet dairesinden tahliye edildiğinden (ev sahibi, kurucuların Wilson'ın oturma odasına dokuz masa sıkıştırdıklarını ve duvarda kablolama için delikler açtıklarını keşfettiler), Backblaze bir güzellik salonunun üzerindeki bir alandan faaliyet gösteriyor ve operasyon daha fazla bir vibe Daha İyi Çağrı Saul daha Silikon Vadisi . İş genişledikçe, ofis kudzu gibi büyüdü ve kendisini bulabildiği bitişik kira sözleşmesine bağladı. Bugün şirket, en üst katın tamamını, bir mobilya mağazasının arka yarısını, eski bir elbise dükkânını ve eski bir yoga stüdyosunu ve bir kuru temizleyiciyi kaplayan iki katlı binanın tamamını sarıyor - her ikisi de bugün konferans salonları. Vitrin camı hala sağlam, bol miktarda doğal ışık ve bazen tuhaf bir manzaraya izin veriyor: sırılsıklam ıslak bir Tim Draper. 2012'de Draper, misyonu 'girişimci ruhu ateşlemek' olan kar amacı gütmeyen bir okul olan Draper University'yi hemen yan binada açtı. Artık her bahar, yaz ve sonbaharda, Wilson ve meslektaşları, gelen sınıfları karşılarken, okulun açık havuzuna bir takım elbise ve kravatla girerek 'atlamanın değerini' öğretmek için bir Draper geleneğine bakabilirler.
Backblaze'de, Wilson ve meslektaşları çok daha az gösterişli bir çalışmayla ilerliyorlar. 2015 yılında, abone sayısı 250.000'i aştığında, şirket, bir bilgisayara sığamayacak kadar fazla veriye sahip olanları hedef alan ikinci bir hizmet olan B2'yi tanıttı; kameraları dakikada birden fazla gigabayt yakalayan ve vücutlarını saklama eğiliminde olan kameramanlar gibi. Dolaptaki spor çantalara itilen sürücülerdeki yaratıcı çalışma.
Bu nedenle, her Perşembe sabahı, Backblaze'in 11 pazarlama elemanı, yoğun kullanıcılara hitap edecek blog hikayeleri sunmak için bir araya geliyor. Yakın tarihli bir toplantıda, personel, büyük video projelerini buluta geçirme kılavuzu ve tıbbi kayıtların elektronik transferini yöneten federal gizlilik yönergeleri hakkındaki yanlış anlamaları inceleyen bir makale olarak bu tür olağandışı fikirleri önerdi. Yeni girişimler, müşteri sayısının 2020'nin başlarında bir milyona daha da yükselmesine yardımcı oldu.
Tüm müşteri verileri, Sacramento, Phoenix ve Amsterdam'daki depolama tesislerinde güvenle saklanır. Ancak bulutun hafif ve kabarık bir yer olmadığı ortaya çıktı. Sacramento veri merkezinin ziyaretçileri önce tesisin ölüm kutusundan geçmelidir - renkli pencereleri olan zırhlı bir fuaye, dışarıdan kilitlenen kapılar ve kurşun geçirmez camın arkasında oturan iri yarı üniformalı bir resepsiyonist. Ana zemine çıkmadan önce, ayakkabılarının tabanındaki kiri veya tozu temizlemek için yapışkan kağıda basarlar. Binanın, bin tondan fazla buzu bir günden daha kısa sürede donduracak kadar güçlü olan güçlü HVAC sistemi, sürücü ve sunucu raflarının birbirine baktığı sıralardaki ızgaralardan ('soğuk koridorlar') soğutulmuş havayı üfler. tavandaki havalandırma delikleri ise rafların arkasındaki fanlar tarafından üflenen havayı emer (bir kurutucunun içi gibi hissettiren 'sıcak koridorlar'). Bir şeyler ters giderse, yer altı halon gazı kutuları herhangi bir karışıklık bırakmadan yangınları söndürecek ve üç adet 1.250 kilovatlık jeneratör ve 3.4 megavatlık piller yedek güçle devreye girecek. Bu kalenin merkezinde, düzgün sıralar halinde mutlu bir şekilde dönen parlak kırmızı saklama bölmeleri var. Şu anda burada 500'den fazla var (diğer merkezlerde 1.500'ü daha var), Backblaze'in kullanıcılarına ayak uydurabilmesi için en yenisi daha büyük kapasiteye sahip.Kurucular tek bir sonuca varabildiler: Onların huysuz okuyucuları, aile meraklıları, tüm akrabaları ve arkadaşları için BT'ye giden kişilerdi.
Wilson, bazen erken dönemde büyük meblağlarda sermaye alıp işi mümkün olduğu kadar büyük ve hızlı bir şekilde, VC'lerin isteyeceği şekilde kurmuş olsaydı ne olacağını merak ettiğini itiraf ediyor. Carbonite bu modeli takip etti; geçen yıl 500 milyon dolar gelir elde etti ve Aralık ayında 1,45 milyar dolara satın alındı (bu, Backblaze'e 118 milyon dolar değerinde olacaktı). Bulut depolama şirketi Dropbox da bu modeli izledi. Bugün 1 milyar doların üzerinde geliri var ve kurucuları milyarderler. Bu iki şirketin de sırasıyla 175 milyon dolar ve 1,7 milyar dolarlık kümülatif zararı var, ancak önemli değil; Wilson, Silikon Vadisi'nin Backblaze gibi bağımsız şirketleri, sanki sadece çift haneli büyüme, iki virgüllü gelir rakamları ve kâr marjları amatörler içinmiş gibi 'yaşam tarzı işletmeleri' olarak alaya aldığını biliyor.
Yine de Wilson'ın bildiği diğer şey şudur: Uzun zamandır kurucu ortaklarından başka hiç kimse onu dışarı atamaz veya bir satışı zorlayamaz. Şirket satarsa veya halka açılırsa - Backblaze halka arzı hazırlama sürecindedir, ancak herhangi bir tarih belirlenmemiştir - tüm ödülleri alacak olanlar kurucular, çalışanlar ve arkadaşlar ve aile yatırımcıları olacaktır. .
Backblaze tarihinde buzdan heykeller ve elflerle göz kamaştıran tatil partileri, özel jetler ve Kongre'den önce tanıklık etme davetleri yoktur. Wilson'ın Backblaze intranetinde sakladığı şirket fotoğrafları oldukça ortalama: Budman ve Jones, eski Palo Alto dairesinde bir Ikea masasının üzerine çöküp yemek yerken; Arka bahçesinde bir vinil veranda sandalyesinde bir stoğu şişiren Ng; orijinal saklama kapsülü hikayesini kutlayan bir bira ve hamburger aşçısı; şirketin taşınma gününde geride kalan bir yığın kablo. Tam olarak tek boynuzlu at düzeyinde şeyler değil, bu fotoğraflar.
Ama Wilson'ın onları yedeklediğine inansan iyi olur.
Exabyte Ne Kadar Büyük?
Mart ayında Backblaze'in müşterileri için depoladığı toplam veri miktarı bir eksabaytı, yani harika bir kentilyon baytı aştı. Bunun ne anlama geldiğini anlamak için, işte bu kadar alana sığdırabileceğiniz birkaç şey.
Herkesin TikTok'u
7,8 milyarımız olan dünyadaki her insanın 20 saniyelik bir videosunu 60 kare/saniye hızında 4K çözünürlükte bir iPhone 11 ile çekin. (Ancak pili 4.333.333 kez şarj etmeniz gerekecek.)
Eski Dostlar Saklanmaya Değer
Facebook'un 2013'teki tüm içeriğinin dört kopyasını saklayın (yalnızca 1,2 milyar kullanıcısı olduğu zaman).
20.000 Dot-Com Boomları
1999'da World Wide Web'in bu kadar çok kopyasını arşivleyin - ilk teknoloji balonunun zirvesi (ama lütfen sadece bir Pets.com çorap kuklası).
Geçen Yıldan Bir Nokta
2019'da oluşturulan tüm verilerin yüzde 0,0025'ini saklayın. (Değeri ne olursa olsun, bu verilerin yalnızca yüzde 14'ü dünya için yeniydi; geri kalan her şey kopyaydı.)