Ayşe Kulin'in okuduğum ilk kitabı. Açıkçası onun günümüz fazla romantik yazarlarından olduğunu sanıyordum. Belki de bu kitabın konusu romantikliğe o kadar da müsait değildi. Duygusal kesitler yok değil ama yazar duyguyu, öyle gözümüze soka soka tasvirlerle yapmıyor. Ama o duygu bir şekilde sizi sarıp sarmalıyor belki de gözlerinizi dolduruyor. Sonuç olarak yanıldığımı anladım.
Kitap, Osmanlı Devleti'nin dağılma döneminde bakan olan Ahmet Reşat'ın ve ailesinin başından geçenleri konu ediniyor. Farklı bir dönemin yaşayışını anlattığı için romanı merakla okudum.
"Oysa ne o suçluydu, ne onunla birlikte aynı gemiye binerek kaçacak olan kabine üyeleri, ne de Sultan.
Sultan, yüzlerce yılın birikmiş hatalarını zayıf omuzlarına tek başına yüklenmiş bir zavallıydı. Yüzyılların talanı, dolanı, rüşveti, cehaleti, oburluğu, kayırmacılığı, yobazlığı, din adına yapılan binlerce hata, fesat ve vurgun ve Avrupa devletlerinin arsız iştahası Vahdettin'in elinde patlamıştı, hem kendini, hem etrafını yakarak." Bu cümleler, kitaptan bir alıntı ve bu alıntıyla benim dağılma dönemi sorumlularına bakış açım biraz değişti.
Son olarak kitabın üslubundan biraz değinirsem: Kitapta kullanılan eski kelimeler beni bazen meraklandırıp sözlükten aratmama neden oldu, bazen üşendim, cümledeki yerine göre kendimce anlamlar çıkardım ama bu eski kelimeler, romana tatlı bir sempati duymamı ve bu şekilde okumamı sağladı.