BDS’nin çağrısına kulak vermeyen Nick Cave, Radiohead ve diğerleri artık İsrail’e yönelik boş söylemlerin arkasına saklanamazlar.
7 Ekim’den bu yana, çok sayıda yazar, işgal altındaki Gazze’nin kıyamet kalıntılarında böylesine müstehcen bir öldürücülükle ortaya çıkan soykırımın durdurulması için dönüştürücü güç kullanan önde gelen politikacılara yalvaran – boşuna – çok sayıda köşe yazısı yazdı.
Aynı dinamik, yalnızca kurallara uymaya alerjisi olmadığını iddia eden, aynı zamanda İsrail’deki izleyicileri eğlendirmemeye yönelik herhangi bir çevreden gelen her türlü çağrıyı sansürlemekle eşdeğer olduğunu iddia eden gösterişli sanatçılardan oluşan bir galeri için de geçerli.
Avustralyalı ozan Nick Cave’e ya da İngiliz müzik grubu Radiohead’e nihayet Brian Eno, Roger Waters ve arkadaşlarının dilekçelerini dikkate alıp apartheid devletinde performans sergilemekten vazgeçmeleri için yalvarmak yerine, buradaki amacım şimdiye kadar gözden düşmüş olan onlara meydan okumaktır. Savunma oyuncuları Tel Aviv’de oynamayı tercih edecek.
Yaklaşık 20 yıldır İsrail’de konser vermeyen Cave, 2014’te, İsrail’in Gazze’deki bir başka cinayet serisinin ardından İsrail’deki turneyi boykot etmek amacıyla – tutuklu Filistinlilerle somut bir dayanışma göstermeyi amaçlayan – sanatçılar tarafından düzenlenen bir taahhüdü imzalamaktan kaçındı. .
Cave daha sonra kararını şu şekilde açıkladı: “Bu listede beni rahatsız eden bir şey vardı. Sonra birden aklıma listeyi imzalamadığım ama aynı zamanda İsrail’le de oynamadığım geldi ve bu bana gerçekten korkakça geldi.”
Cave, lobi faaliyetinin İsrail’deki uvertürü ve sahne gösterilerini reddetme kararlılığını açıkça körükleyen bir “kamuoyunda aşağılama” oluşturduğunu ekledi.
“Birdenbire müzisyenleri susturmaya, müzisyenlere zorbalık yapmaya, müzisyenleri sansürlemeye ve susturmaya çalışan insanlara karşı durmak çok önemli hale geldi… yani aslında bir bakıma BDS’nin beni İsrail’de çalmaya zorladığını söyleyebiliriz. Cave, Boykot, Yatırımların Geri Çekilmesi, Yaptırımlar hareketine atıfta bulunarak şunları söyledi.
Bu gurur verici yapıda Cave, kendisini ve dolayısıyla sanatını susturmaya kararlı “eski” reddiyeci güçlere direnen ilkeli döneğin portresidir.
Cave, boykot girişiminin arkasındaki İngiliz müzik dehası “kahramanı” Brian Eno’ya 2017 yılında yazdığı bir mektupta, “Filistin halkının uğradığı adaletsizliklerin” sorumlusu olarak İsrail hükümetinin destekçisi olmadığını ısrarla vurguladı.
Ve yine de Cave, uzak durduğu İsrail hükümeti gibi, “İsrail boykotunun özünde Yahudi düşmanlığı olarak görülebileceğini” iddia ederek BDS hareketini itibarsızlaştırmak için borsayı geri dönüştürdü.
Cave, Eno’nun bunun yerine İsrail’e giderek “mevcut rejime” yönelik küçümsemesini “basın ve İsrail halkıyla” paylaşarak daha yararlı bir yaklaşım benimsemesini ve ardından müziğinizin amacının bu olduğu anlayışıyla bir konser vermesini önerdi. İsrail halkının daha iyi melekleriyle konuşmak için”.
Cave’in uyarısı yanlış bir önermeye dayanıyor: Nesillerdir Filistinlilerin katlandığı “zulümler”, demokratik oy hakkını kullanarak bu rejimleri güçlendiren ve cesaretlendiren milyonlarca İsraillinin değil, birbirini takip eden İsrail “rejimlerinin” sorumluluğundadır – zaman ve yeniden.
Cave İsrail’i “gerçek, canlı ve işleyen bir demokrasi” olarak övdü ancak “sıradan İsraillileri” seçtikleri hükümetler tarafından işlenen “zulümlerden” temize çıkardı.
Cave’in boş muhakemesi, saflığı bilgelikle karıştıran aşağıdaki cümlede utanç verici bir zirveye ulaştı.
“Müziği silah haline getirmeyi ve onu hükümetlerinin eylemlerinden dolayı sıradan İsrail vatandaşlarını cezalandırmak için kullanmayı haklı görmek için müziğin dönüştürücü doğasından ne kadar uzaklaşmış olmalıyız?”
Radiohead’in solisti Thom Yorke, bu mantığı, korkunç insan hakları ihlallerine dair ansiklopedik kayıtlar nedeniyle 2017’de İsrail’e gitmemesi için popüler gruba yalvaran film yapımcısı Ken Loach’u sert bir dille tekrarladı.
Yorke, “Bir ülkede oynamak, o ülkenin hükümetini desteklemekle aynı şey değildir” diye yanıt verdi. “Onaylamıyoruz [Israeli Prime Minister] Netanyahu Trump’tan daha fazla ama biz hâlâ Amerika’da oynuyoruz.”
Yorke’un BDS’yi reddetmesi, Cave’in karalamasında olmayan bir ağırbaşlılık duygusuna sahip.
“Müzik, sanat ve akademi,” diye yazdı, “sınırları aşmakla ilgilidir, onları inşa etmekle değil, kapalı zihinlerle değil açık zihinlerle, paylaşılan insanlıkla, diyalogla ve ifade özgürlüğüyle ilgilidir.”
Yorke’un güzel kendi kendine konuşması tatlılık saçıyor. Gazze bilinçli bir tasarımla harabeye dönüştürüldü. Bu yıkımın İsrailli mimarları sınırları aşmayı, zihinleri açmayı, ortak insanlığı, diyaloğu ve ifade özgürlüğünü umursamıyor.
Başbakan Netanyahu ve septik kabinesi, çoğu İsraillinin açık rızası, onayı ve teşvikiyle Gazze’yi ve işgal altındaki Batı Şeria’yı yerle bir ediyor.
Anketler sürekli olarak “sıradan İsraillilerin” büyük çoğunluğunun Gazze’yi yok etmeyi amaçlayan soykırımın her türlü kötücül yönünü desteklediğini gösteriyor. Halı bombalaması. Evlerin, hastanelerin, camilerin, kiliselerin, okulların ve üniversitelerin topyekun yıkılması. Zorunlu yürüyüşler. Yiyecek, su, yakıt ve ilaç ablukası, Filistinlileri açlıktan teslim olmaya ve teslim olmaya sürükleyen uğursuz bir plan.
Eno’yu müzik aracılığıyla “konuşmaya” teşvik eden “daha iyi melekler” Mağarası, İsrail’in büyük bir kısmı gibi, yükselen bir şenlik ateşi gibi yanan söndürülemez bir öldürme öfkesi tarafından tüketildi.
Cave ve Yorke, körlüklerini, tanımlayıcı bir samimiyetsizliği ortaya çıkaran ikiyüzlülükle birleştirdi.
2022’de Cave, bir hayranı tarafından Ukraynalılarla olan bariz ve utanmaz “dayanışmasını”, aynısını “vahşi” ve “acı çeken” Filistinliler için yapma konusundaki bariz başarısızlığıyla birleştirmek için meydan okudu.
Hayran, “Bu beni üzüyor” diye yazdı, “çünkü bu seni üzüyor [sic] çifte standartlı bir tutumdur.”
Cave’in cevabı, “acımasız, kışkırtılmamış bir saldırının” “iki ulusun son derece karmaşık, basit olmaktan uzak çatışmasından” ne kadar farklı olduğuna dair standart kaçamaklarla dolu gösterişli bir retorik saçmalık yığınıydı.
Cave, “tüm masumların trajik kaderine” “derinden sempati duyduğunu” yazdı ve muhatabına, Filistin “topluluklarındaki” okullar için para toplanmasına yardım ettiğini hatırlattı.
Cave, “Fakat bu tartışmaların zamanı değil” dedi. “Ukrayna halkına koşulsuz destek ve sevgi konusunda birleşmenin zamanıdır. Şu anda bir felaket yaşanıyor ve tarihin bu korkunç anında tüm Ukraynalıların yanındayım.”
Yorke, Cave’in küçümseyici tavrını tekrarladı ve BDS destekçilerini “siyah beyaz bir diyaloga” girdikleri için azarladı.
30.000’den fazla masum insanı öldüren, sayısız insanı sakat bırakan ve travmaya uğratan işgalci bir ordu tarafından, minnettar bir ulusun büyük çoğunluğunun içten desteğiyle, acımasız, amansız bir verimlilikle gerçekleştirilen soykırımın “karmaşık” bir yanı yoktur.
Cave’in savunduğu okulların – 13.000 ölü Filistinli bebek ve çocuk gibi – gittiğinden, paramparça olduğundan şüpheleniyorum.
Siyah-beyazlıların apaçık gerçeği budur.
O halde, eğer istekliyseniz tekrar İsrail’de oynayın Bay Cave ve Bay Yorke. Sadece “tarihin bu diğer korkunç anında” kimin suç ortağı olduğunu ve onlara şarkı söylemeyi seçtiğinizi bilmiyormuş gibi davranmayın.
Bu makalede ifade edilen görüşler yazara aittir ve Al Jazeera’nin editoryal duruşunu yansıtmayabilir.