- Yg, 1923, No. 28 -
Tüm organik yaşam alanı, mekanizasyon kanununa tabidir. Bu yasa, her yeni hareket biçiminin, huzursuzca ilerleyen gelişmenin yoluna gittiği her yeni ifadenin, sık sık, keyfi bir şekilde tekrarlanarak, aşamalı olarak istemsiz, içgüdüsel, mekanik hale geldiğini belirtir. Ve bu yasa, ilk başta gerçek bir ruhsal ilerlemeyi mümkün kılar. Zira, kazanımlar bir yana itilip, kalkınan bilincin arka planına sabitlendiğinde, güçleri bunun ötesindeki yeni kazanımlara açık hale gelir. Böylece, birey de dahil olmak üzere zihnin geliştiği her şeyin, yakında rahatça depolanabilen ve aktarılabilen sabit biçimlerde katılaştığını gözlemliyoruz. Hiç kuşkusuz muazzam bir enerji tasarrufu! Fakat ne yazık ki, aynı zamanda tamamen özgür ve verimli bir gelişimin önündeki bir engel!
Bunu dilde en açık şekilde tanıyoruz, geleneksel bilgi için bu muazzam hatırayı. Yıkımdan düşünüldüğü düşünülen bir şeyi korumak ve onu güçlük çekmeden başkalarına iletmek için kendisini kullandığı formlar kelimelerdir ve kelimeler kavramlar için fonetiktir. Sadece şeyler değil, aynı zamanda şeyler hakkındaki ilk kararlar terimlerle özetlenmiştir. Bunlar, insanların düşüncelerinin düzenlendiği alışverişi yoluyla mühürlü not paketleridir.
Ne yazık ki, bu paketler gerçekte olduğu kadar değer bakımından da az istikrarlıdır. Bu da zaman zaman açıp içeriğini gözden geçirme, basılmış damga ile aynı çizgiye getirme ya da içeriğe göre damgayı değiştirme zorunluluğudur. Bu kontrol çok uzun süre ihmal edilirse, hatalar ve tutarsızlıklar kaçınılmaz bir sonuçtur. Sebepleri keşfedilmeden önce, çoğu yaramazlık zaten oldu. Ve insanlar geleneksel kavramları incelemekte çok isteksizler! Neyi düşünmek için? Goethe'nin bir zamanlar doğru söylediği gibi dil bizim için düşünüyor. Ne yazık ki, genellikle yanlış olduğunu düşünüyor. Parmaklarına bakmak zorundasın. Aksi halde, kişi artık gerçekliğe uygun olmayan fikirlerin baskılanması, artık coşku duymaya değer olmayan idealler konusunda hevesli olma tehlikesiyle karşı karşıyadır.
“Yurtseverlik” kavramı bu tehlikeyi göstermektedir. Zamanımızdaki kullanımının bir anakronizm olduğunu, zihninde sahip olduğu gücün yıkıcı olduğunu, bu gücün hâlâ seveştiğinin, yaşayan ruhu aleyhinde bir suç olduğunu eleştirdiğini kabul ediyorum.
Okullarımızda çocuklar her türlü vatanseverlikle eğitilmekte ve eğitilmekte. Ancak nedenini görmek zor. Sevginin talebi bile talep olarak kaçınılmaz olarak eksik. Ancak bunun dışında: "vatan" terimi bile bana anlamsız geliyor. Kimin yaşadığı ülkede gerçek bir payı var? Atalarımız, babalarının tarlalara, ormanlara ve çayırlara sahip olmalarından devraldıkları sürece ona sahipti. Bu nedenle anavatanlarını sevmek, güvenceye almak ve savunmak için her türlü nedenleri vardı. Çünkü onlara yiyeceklerini verdiler ve bütün varlıklarının temel şartıydı. Onlardan yırtıldıklarında, sadece evsiz değil, aynı zamanda yoksul ve geçimsiz de oldular. Terim, ilk devlet benzeri dernekler bir araya geldiğinde bile anlamını korudu. Çünkü orijinal devletlerin hepsi tarım devletiydi. Arazi mülkiyeti, sahipleri birbirleriyle dayanışma içine giren bireysel “vatanların” toplamıydı. Ve bu ulusların ve halklarının dış yönetim altına girdiği anda, tüm bireysel mal sahipleri kolaylıkla kamulaştırıldı. Arazileri, kendilerine sadık kabilenin üyelerine, muzaffer prensinin vaftizlerine, sadıklarını kendisine bu tür sübvansiyonlarla daha yakından bağlayabilenlere verildi. Ancak eski beyler yenilerinin kölesi oldu. Gerçekten usta oldukları, vatanlarını tuttukları ve kendi hayatlarını korumaları için kullandıkları sürece, onlar için yeterli sebep.
Öte yandan bugün? Bugün, özel mülkün bu şekilde kamulaştırılması, nadiren dış politika olaylarının, yani savaş benzeri yenilgilerin bir sonucu olarak korkulacak. Devlet mülkiyeti dış düşman için yasaklanmıştır, özel mülk ona esasen dokunulmaz olarak uygulanır - özellikle mal sahipleri onun için kendi popülasyonunda bir artış oluşturacaksa. Özel mülk bakış açısıyla değişen esas olarak, yalnızca ücretlerini ödemek zorunda olduğu adres. Sonunda, vergilerinin Berlin'e mi yoksa Londra'ya mı, Viyana'ya mı yoksa Paris'e mi gideceği önemli değil.
Bu nedenle, devletin egemenliğini değiştirmek için yapılacaklar - ve hatta gerçekten de yapılacaklar - sahibinin bile - artık varlığından önemli bir zarar beklemesinin gerekmemesi gerekiyorsa, elbette, bu, daha karmaşık olmayan ve vergilendirmeden arınmış bir durumdur. Bir şey oldu, aslında sadece yeni ulusal renkleri fark etti. Dahası, her zamanki gibi yaşayabilir, yani kuruluşundan kaderinin dayandığı işverenlere güreşebilir. Sınıfının idealleri için çalışmaya devam edebilir, eski zevklerini sürdürebilir, ikamet ettiği ülkeyi sevebilir ve tapmaya başlayabilir ve kendisine ne daha az ne de az daha azına sahip olabilir. Öyleyse neden son savaşta olduğu kadar ona mal olabilecek özel bir vatanseverlik var? Bence pratik değil ve biraz abartılılar.
Yurtseverlik artık sadece mülkiyeti olduğu kadar iyi olanı da, doğal düşmanı olan dışsaldan çok daha doğal olanı - kabilelere ait olma hissi ve anadillerine bağlılık hissi vermeleri anlamına gelebilir. ,
Ama şimdi siyasi devlet yapılarımız ne kabilelerle ne de dilsel birimlerle eşanlamlı değil. Ve dahası, her şeyden önce aşikardır ki, ne aşiret akrabalarıyla dayanışma duygusu ne de bir kişinin büyüdüğü anadile bağlanma duygusu, özellikle bir yabancı ırk ve dilin otoritesi tarafından diğerinden daha fazla bozulmamalıdır. Hükümetimle ne yapmam gerekiyor? Bana patronluk taslanmasına, ezilmeye, sömürülmeye ve beni her şekilde kısıtlamaya ve soymaya alıştım. Belki de yetkili olarak tam da bu sizin görevinizdir. Bilmiyorum ve bu konuda onunla tartışmak istemiyorum. Ama eğer bu onun görevi ise, o zaman benim için gerekli bir kötülük derecesindedir ve bu kötülüğün bana siyah beyaz veya mavi ve beyaz veya kırmızı ve mavi kareli görünmesi beni tamamen soğuk bırakır. Yeter, bu bir kötülük ve gerekli bir kötülük olduğu için, onunla olabildiğince az ilgileneceğim. Böyle düşündüğümde rahatsız olur mu? O zaman benim. Ama yine de bu mutsuzluğun, savaşları başlatma, insanları öldürme, evleri yakma tehlikesinin neden olduğu rahatlıktan çok daha mantıklı ve aynı zamanda çok daha ahlaki olduğunu düşünüyorum. Devam etme biçimleri bana en azından başsız geliyor.
Peki neden bu anakronistik vatanseverlik kavramı zamanımızda hala bu kadar etkili? Hiç kuşkusuz çünkü - biri onu başka bir şey olarak adlandıramaz: çoğunun tembelliği. Duygu, düşünmekten daha akıllıcadır ve duygular her zaman içgüdüsel, yani mekanize, ataların yargılarıdır - aynı, dilsel olarak kavramlarda ortaya konanlardır. Anladıklarımız gibi, bu hisler anlaşılır bir şekilde en canlı, uzak geçmişte, varlıklılarda olduğu gibi, yalnızca Vatandaşı “boyun eğdirme” riskiyle karşılaşacak olanlar arasında en canlı. Ve şimdi “idealleri” olarak adlandırdıkları şeyleri başkalarının kafasında nasıl tutacağını ve tekrar tekrar uyandırmayı anladılar. Acil bir durumda, diğerleri zor durumda olmak, kendi idealleri için kendilerini sakatlamak veya şerefli bir şekilde katletmek istiyorlarsa, haklı olarak aşırı derecede kızgınlar. "Evsiz rabble" - bu tür duygulara eklemeye alışkın oldukları başlık budur.
Kendimi böyle bir "babasız hile" ye dahil ettiğimi, tüm kabilelerle rahat hissedecek kadar vatansever olmadığımı itiraf ediyorum. Akrabalıkla bağlantı kurmak için onur olarak saymam gerekenler için sayılmalıdır. Öte yandan, diğer taraftan, o zamandan itibaren bana karşı çıkarılan "ilgisizlik" suçlamasının bir dereceye kadar çok ileri gideceğine inanıyorum. Ne de olsa, ortak akıl ve nedenlerle birlikte çalışmak için kaynaklanmış ulus-ötesi ekonomileri bir araya getirmek, bana kendi ülkelerinin siyasi ve coğrafi bütünlüğünden daha ideal ve daha yüksek, daha az eski bir gelişme olarak görünüyor.
1923, 28 Kuno Fiedler