12 Şubat 1909'da, Abraham Lincoln'ün doğumunun 100. yıldönümünde, W.E.B. Du Bois ve Ida B. Wells-Barnett yeni bir organizasyonun kurulduğunu duyurdu. Ulusal Renkli İnsanların Gelişimi Derneği olarak adlandırılan bu, sivil haklar mücadelesi ve 20. yüzyıl Amerikan tarihinin seyri üzerinde derin bir etkiye sahip olacaktı.
NAACP'nin kurulmasına yol açan konferans, Illinois'deki bir ırk isyanına yanıt olarak çağrılmıştı. Kurucular ayrıca, İç Savaş sırasında veya hemen sonrasında değil, 1890'larda ve 1900'lerin başlarında, Güney'de ayrımcılık yasalarının yürürlüğe girmesi ve beyaz üstünlükçülerin bir kez daha eyalet hükümetlerinin kontrolünü ele geçirmesiyle zirveye ulaşan rahatsız edici linç eğilimlerine de dikkat çekti. Örgütün ilk üyelerinin çoğu, uzlaşma ve asimilasyon kavramlarına karşı çıkan Siyah aktivistler tarafından oluşturulan bir grup olan Niagara Hareketi'nden geldi.
NAACP, ilk yıllarında New York'ta 100.000 kişilik sessiz bir yürüyüşle linç salgınının farkındalığını yaydı. Ayrıca 1915'te Yüksek Mahkeme, beyazların oylama kısıtlamalarını anayasaya aykırı olarak atlamasına izin veren bir Oklahoma "dede maddesi" ilan ettiğinde büyük bir yasal zafer kazandı. Belki de en ünlü yasal zaferi 1954'te NAACP Yasal Savunma ve Eğitim Fonu'nun kurucusu Thurgood Marshall'ın dönüm noktasını kazanmasıyla geldi. Brown v. Eğitim Kurulu karar. Marshall, 1967'de ilk Afro-Amerikan Yüksek Mahkemesi yargıcı olmaya devam etti. Sivil Haklar Dönemi'ndeki diğer yasal zaferlere ek olarak, NAACP, Dr. Martin Luther King, Jr.'ın katıldığı İş ve Özgürlük için Washington Yürüyüşü'nün düzenlenmesine yardımcı oldu. "Bir Rüyam Var" konuşmasının yanı sıra ufuk açıcı bir seçmen kayıt kampanyası olan Mississippi Özgürlük Yazısı'nı yaptı. Kampanya, bir NAACP saha sekreteri Medgar Evers'ın Jackson'daki evinde öldürülmesinden iki yıl sonra geldi.
Önde gelen üyeleri, önemli yasal zaferleri ve Medeni Haklar Yasası ve Oy Hakları Yasası gibi yasalar için lobi faaliyetleri nedeniyle NAACP, sivil haklar hareketi tarihinde ayrıcalıklı bir yere sahiptir. Ülkedeki en büyük ve en eski aktif sivil haklar grubu olmaya devam ediyor ve seçmen kaydı, yasal savunma ve aktivizme yaptığı vurgu, sonraki grupların takip etmesi için bir örnek oluşturdu.
DAHA FAZLA OKUYUN: 1964 tarihli Medeni Haklar Yasasına Giden Yol Açan 8 Adım
Tarih
12 Şubat 1909'da kurulan NAACP, ülkenin en eski, en büyük ve en çok tanınan taban tabanlı sivil haklar örgütüdür. Farklı geçmişlerden gelen yarım milyondan fazla insanın üyeliğine ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki destekçilerine sahiptir.
NAACP, 12 Şubat 1909'da, kısmen devam eden korkunç linç uygulamasına ve Springfield, IL'deki 1908 ırk ayaklanmasına tepki olarak kuruldu. Siyahlara karşı işlenen şiddet karşısında dehşete düşen ilk kurucular arasında bir grup beyaz liberal ve kölelik karşıtının yanı sıra W.E.B. Du Bois ve Ida B. Wells-Barnett vardı.
NAACP, fırsat eşitliği için kampanya yürüten ve seçmen seferberliği yürüten, toplumlarında medeni hakların önde gelen savunucuları olarak geniş çapta kabul görmektedir.
Bu sayfayı beğendin mi?
NAACP Orta Manhattan Şubesi
500 7. Cadde 8. Kat, New York, NY 10018
(212) 749-2323
[e-posta korumalı]
Sitede sorun mu var?
[email protected] adresinden bize ulaşın
12 Şubat 1909'da, tüm insanların siyasi, eğitimsel, sosyal ve ekonomik hak eşitliğini sağlamak ve ırksal nefreti ve ırk ayrımcılığını ortadan kaldırmak için Ulusal Renkli İnsanların Gelişimi Derneği (NAACP) kuruldu. Amerika'nın en eski ve en büyük sivil haklar örgütü olarak, New York'ta aralarında Mary White Ovington, Henry Moskowitz, William English Walling, Oswald Garrison Villard, W.E.B. Du Bois, Ida Wells-Barnett, Archibald Grimke ve Mary Church Terrell. Afro-Amerikalılara karşı devam eden şiddete bir yanıt olarak NAACP, adil yasama, linç karşıtı, sivil haklar mitingleri ve yürüyüşleri, ayrımcı uygulamaların ve tasvirlerin boykotları ve daha fazlasını savundu. Tarihi dönüm noktaları şunları içerir: Linç Karşıtı Yasa (1922) Costigan-Wagner Yasası (1935) Oy Hakları Yasası (1965) ve "Her Sesi Kaldır ve Şarkı Söyle" ya da Kara Ulusal Marşı (ilk olarak 1900'de seslendirildi) . Bugün örgütün ülke genelinde yaklaşık 2.200 şubesi ve dünya çapında 500.000'den fazla üyesi bulunmaktadır.
Aşağıdaki makaleler, sınıf öğretimi ve öğrenimi hakkında bilgi veren ve ilham veren Proquest Tarihsel Gazetelerinden alınmıştır.
Güncel kalmanız, geçmişe bakmanız, bir konuyu öğretmeniz mi gerekiyor? Everett Cafe, dünyanın dört bir yanından günlük haber gönderilerini sunar ve aynı zamanda eğitim bağlamında tarihi olaylar hakkında farkındalığı teşvik eder. Kütüphane blogunda ek Cafe News gönderilerini kontrol ettiğinizden emin olun.
Tarihte Bu Gün, NAACP Kuruldu
Siyah ve ana akım medyadaki Siyah ve diğer muhabirler tarafından bugünün haberleri ve kültürü.
ABHM'yi Desteklemenin Yolları?
Wikipedia'dan
NAACP, 12 Şubat 1909'da W.E.B. Du Bois, Ida B. Wells, Archibald Grimké, Henry Moscowitz, Mary White Ovington, Oswald Garrison Villard, William English Walling (eski bir köle sahibi ailenin son oğlu), bir sosyal reformcu ve Du Bois'in arkadaşı Florence Kelley, ve NAACP'nin planlanmasına yardım eden ve NAACP'nin öncüsü olan Ulusal Zenci Komitesi'nin (1909) başkan vekili olarak görev yapan ünlü bir sahtekar ve Walling'in yakın arkadaşı Charles Edward Russell.
Kurucu William English Walling
NAACP bir yıl sonra 1911'de kuruldu. Derneğin tüzüğü misyonunu tanımladı:
Hak eşitliğini teşvik etmek ve Amerika Birleşik Devletleri vatandaşları arasında kast veya ırk önyargısını ortadan kaldırmak, renkli vatandaşların çıkarlarını ilerletmek, onlara tarafsız oy hakkı sağlamak ve mahkemelerde adalet, çocuklar için eğitim, istihdam sağlamak için fırsatlarını artırmak yeteneklerine ve kanun önünde tam eşitliğine göre.
Liderlik ağırlıklı olarak beyaz ve ağırlıklı olarak Yahudi Amerikalıydı. Aslında, kuruluşunda, NAACP'nin yönetim kurulunda yalnızca bir Afrikalı Amerikalı vardı, Du Bois'in kendisi. İcra direktörleri Afrika kökenli Amerikalı olmasına rağmen, 1975 yılına kadar siyah bir başkan seçmedi. Yahudi topluluğu, NAACP'nin kuruluşuna ve devam eden finansmana büyük katkıda bulundu. … İlk Yahudi-Amerikalı kurucular arasında, Booker T. Washington ile birlikte Rosenwald Okulları'nın (bkz. ABHM'deki sergi) kurucusu Julius Rosenwald da vardı.
Amerika'daki Yahudi ve Siyah deneyimi arasındaki farklılıklardan ziyade benzerlikleri vurgulayan Yahudi liderler, Amerika'nın dini, etnik ve ırksal kısıtlamalardan arınmış bir liyakat toplumuna doğru hareket etmesi halinde her iki grubun da daha fazla fayda sağlayacağı fikrini vurguladılar. org devletleri, #8230'larda Güney'deki sivil haklar avukatlarının yaklaşık yüzde 50'si, 1964'te Jim Crow Kanunlarına meydan okumak için Mississippi'ye giden Beyazların yüzde 50'sinden fazlası Yahudiydi.
NAACP, ilk yıllarında, ırk ayrımcılığını yasallaştıran Jim Crow yasalarını devirmek için mahkemeleri kullanmaya odaklandı.
Avukatlar Thurgood Marshall (ortada), NAACP'nin Hukuki Savunma Fonu baş danışmanı George E. C. Hayes (solda) ve James M. Nabrit (sağda), Brown kararındaki başarılarını kutluyorlar.
NAACP, iki savaş arası yıllarda enerjisinin çoğunu, yasalar için çalışarak, lobicilik yaparak ve halkı eğiterek Amerika Birleşik Devletleri'nde siyahların linç edilmesiyle mücadele etmeye adadı.
NAACP'nin ırk ayrımının kaldırılması kampanyası, 1954'te oybirliğiyle alınan Yüksek Mahkeme kararıyla sonuçlandı. Brown v. Eğitim Kurulu İlköğretim okullarının devlet destekli segregasyonu anayasaya aykırıydı. Bu zaferle desteklenen NAACP, Güney'de ırk ayrımcılığının tamamen kaldırılması için bastırdı. 5 Aralık 1955'ten başlayarak, NAACP aktivistleri, E.D. Yerel başkanı Nixon ve bölümün sekreterliğini yapmış olan Rosa Parks, Alabama, Montgomery'de bir otobüs boykotunun düzenlenmesine yardım etti.
Şu anki NAACP Başkanı ve CEO'su Benjamin Kıskanç
NAACP hakkında daha fazla bilgi edinin ve mevcut faaliyetleri hakkında buradan bilgi edinin.
KURUCU KURUCULARIMIZ
NAACP Geçmişi
12 Şubat 1909'da kurulan NAACP, ülkenin en önde gelen, en büyük ve en çok tanınan sivil haklar örgütüdür. Amerika Birleşik Devletleri ve dünyadaki yarım milyondan fazla üyesi ve destekçisi, topluluklarında sivil hakların önde gelen savunucularıdır, fırsat eşitliği için taban kampanyalarına öncülük eder ve seçmen seferberliği yürütür.
1908'de, Illinois'in başkenti ve Başkan Abraham Lincoln'ün dinlenme yeri olan Springfield şehrini ölümcül bir yarış isyanı sarstı. Bu tür siyah karşıtı şiddet patlamaları ve özellikle linç olayları korkunç derecede sıradandı, ancak Springfield isyanı NAACP'nin yaratılmasına yol açan son devrilme noktasıydı. Mary White Ovington ve Oswald Garrison Villard'ın (her ikisi de ünlü kölelik karşıtlarının torunları) dahil olduğu bir grup beyaz liberal, bu yaygın şiddet karşısında dehşete düştüler, William English Walling ve Dr. Henry Moscowitz, ırksal adaleti tartışmak için bir toplantı çağrısında bulundular. Lincoln'ün doğumunun yüzüncü yılında yayınlanan çağrıya, yedisi Afrika kökenli Amerikalı (W.E. B. Du Bois, Ida B. Wells-Barnett ve Mary Church Terrell dahil) yaklaşık 60 kişi imza attı.
1905'te başlayan Du Bois'in Niagara Sivil Haklar Hareketi'nin odağını yineleyen NAACP'nin amacı, köleliğe son vermeyi vaat eden Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nın 13., 14. ve 15. Değişikliklerinde güvence altına alınan hakları tüm insanlar için güvence altına almaktı. sırasıyla yasanın eşit koruması ve evrensel yetişkin erkek oy hakkı. Buna göre, NAACP'nin misyonu, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki azınlık grup vatandaşlarının siyasi, eğitimsel, sosyal ve ekonomik eşitliğini sağlamak ve ırk önyargısını ortadan kaldırmaktı ve öyledir. NAACP, demokratik süreçler yoluyla ırk ayrımcılığının tüm engellerini kaldırmayı amaçlamaktadır.
NAACP, 1910'da New York'ta ulusal ofisini kurdu ve bir yönetim kurulunun yanı sıra bir başkan, beyaz bir anayasa avukatı ve Amerikan Barolar Birliği'nin eski başkanı Moorfield Storey'i seçti. Diğer erken üyeler arasında Joel ve Arthur Spingarn, Josephine Ruffin, Mary Talbert, Inez Milholland, Jane Addams, Florence Kelley, Sophonisba Breckinridge, John Haynes Holmes, Mary McLeod Bethune, George Henry White, Charles Edward Russell, John Dewey, William Dean Howells, Lillian Wald, Charles Darrow, Lincoln Steffens, Ray Stannard Baker, Fanny Garrison Villard ve Walter Sachs. Çok ırklı üyeliğe köklü bir bağlılığa rağmen, Du Bois, örgütün ilk yöneticileri arasındaki tek Afrikalı Amerikalıydı.
Yayın ve araştırma direktörlüğüne getirildi ve 1910'da NAACP'nin resmi dergisi The Crisis'i kurdu.
12 Şubat 1909: NAACP Beyaz İnsanlar Tarafından Kuruldu!
12 Şubat 1909'da, Beyaz Amerikalılar ve Afrikalı Amerikalılar koalisyonu tarafından Ulusal Renkli İnsanların Gelişimi Derneği (NAACP) kuruldu. Bu örgütün fikri ilk olarak 3 Beyaz sivil haklar aktivisti, Mary White Ovington (Unitarian), William English Walling (zengin, evli Yahudi kadın) ve Henry Moskowitz (ABD'ye göç eden Romanyalı Yahudi göçmen) tarafından New York'ta buluşurken tasarlandı. Springfield, Illinois'deki 1908 Yarış İsyanı, NAACP'nin kurulması için itici güç oldu.
Daha derine kazmak
(Not: şubat Kara Tarih Ayı.)
Bu Kafkas aktivistler, Beyazların NAACP gibi bir savunma örgütünü yönetmek zorunda kalacaklarına ikna olmuşlardı, çünkü sorunun kaynağı olan Beyaz önyargı ve nefretin neden olduğu ırk ilişkileriyle ilgili sorunu algıladılar. Bu bağlamda, davaya yardımcı olabileceği düşünülen 60 önde gelen Amerikalıya, toplantı tarihi 12 Şubat 1909 olan davetiyeler gönderildi. Bu tarih, NAACP'nin kuruluş tarihi olarak kullanılan geleneksel tarih oldu ve seçildi. Abraham Lincoln'ün doğumunun 100. Yıldönümüydü. Elbette bu kurucular, Afro-Amerikan katılımının hayati önem taşıdığını ve W.E.B. Dubois, Ida B. Wells ve Archibald Grimke dahil edildi. NAACP'nin organizasyonuna ve erken yönetimine dahil olan Beyaz insanlar, güçlü bir Yahudi etkisinin yanı sıra iyi eğitimli ve bir şekilde iyi durumda olma yönünde belirgin bir eğilime sahipti. Organizatörlerin ve ilk katılımcıların çoğu sosyalist eğilimlere sahipti, birçoğu kölelik karşıtı, işçi hakları ve kadınların oy hakkını savunan geçmişlerden geliyordu. Beyaz bir avukat olan Moorfield Storey ilk başkandı ve W.E.B. Dubois, ilk kuruldaki tek Afrikalı Amerikalı yönetim kurulu üyesiydi. Dubois yayınlardan sorumluydu.
NAACP, II. Dünya Savaşı'ndan önce ABD'de yaygın olan ırk ayrımcılığı yapan “Jim Crow” yasalarına karşı savaştı ve Afrikalı Amerikalılar için yasalara göre eğitim ve adil muamele kazanmaya çalıştı. NAACP, linçleri gün ışığına çıkardı ve adalet aradı ve işçi sendikalarıyla ittifak kurdu. 1939'da Yasal Savunma Fonu'nun oluşturulması büyük bir gelişmeydi. James Johnson 1920'de ilk Afrikalı Amerikalı sekreter oldu ve 1934'te cerrah Louis Wright, Yönetim Kurulu'nun ilk Afrikalı Amerikalı Başkanı oldu. (Geçici dönem dışında hiçbir kadın NAACP'nin başına geçmemiştir.) NAACP, Sivil Haklar Dönemi boyunca önde gelen Afro-Amerikan savunuculuk örgütü olarak çok önemli bir rol oynamıştır ve bugün 300.000'den fazla üye ve yüzlerce şube ile devam etmektedir.
Öğrenciler (ve aboneler) için soru: NAACP'nin oluşumu ve örgütlenmesi üzerindeki Beyaz etkisinin farkında mıydınız? NAACP'yi Afro-Amerikan toplumunun önde gelen savunucusu ve sözcüsü olarak görüyor musunuz? Lütfen düşüncelerinizi bu makalenin altındaki yorumlar bölümünde okuyucularımızla paylaşın.
Bu makaleyi beğendiyseniz ve yeni makalelerden haberdar olmak istiyorsanız, lütfen abone olmaktan memnuniyet duyarız. Tarih ve Başlıklar bizi beğenerek Facebook ve patronlarımızdan biri olmak!
Tarih
NAACP Yasal Savunma ve Eğitim Fonu (LDF), ülkenin ilk ve en önde gelen sivil ve insan hakları hukuk firmasıdır. 1940 yılında, sonradan ilk Afrikalı-Amerikalı ABD Yüksek Mahkemesi Yargıcı olan Thurgood Marshall'ın önderliğinde kurulan LDF, ulusun eşitlik ve yasal süreç özlemlerinin, devlet destekli yaygın ırksal eşitsizlik tarafından boğulduğu bir zamanda kuruldu. O dönemden bugüne LDF'nin misyonu her zaman dönüştürücü olmuştur: ırksal adalet, eşitlik ve kapsayıcı bir toplum elde etmek.
Sivil Haklar Mirası
Sivil haklar hareketinin yasal kolu olarak LDF, Yüksek Mahkemede ve ülke çapındaki diğer mahkemelerde uzman hukuk savunuculuğu geleneğine sahiptir. LDF'nin zaferleri, bugün tüm Amerikalıların sahip olduğu medeni hakların temellerini oluşturdu. İlk yirmi yılında, LDF resmi olarak zorunlu kılınan devlet okullarında ayrımcılığa karşı koordineli bir yasal saldırı gerçekleştirdi. Bu kampanya sonuçlandı Brown v.Eğitim Kurulu "Özgürlük Bildirgesi'nden bu yana her türden Amerikan hükümetinin en önemli eylemi" olarak tanımlanan 1954'teki dönüm noktası niteliğindeki Yüksek Mahkeme kararı. Mahkemenin oybirliğiyle aldığı karar, yaygın olarak Jim Crow olarak bilinen, yasal olarak onaylanmış ayrımcılık doktrinini "ayrı ama eşit" olarak bozdu.
Devlet okullarında ırk ayrımının kaldırılmasına karşı şiddetli ve genellikle şiddetli “kitlesel direniş” karşısında, LDF, Brown'ın sözünü haklı çıkarmak için ülke genelinde yüzlerce okul bölgesini dava etmek zorunda kaldı. LDF'nin aşağıdaki gibi durumlarda sonraki zaferlerine kadar değildi. Cooper v. Aaron(1958), Green v. İlçe Okul Kurulu (1968) ve Swann - Charlotte-Mecklenburg(1971), Yüksek Mahkeme'nin nihayetinde tüm ırk ayrımcılığının kaldırılmasının “kök ve dal” ın ortadan kaldırılmasını gerektiren yetkiler yayınladığını söyledi. Daha yakın yıllarda, LDF, ulusumuzun tüm gençleri için yüksek kaliteli ve adil bir öğrenme fırsatı sağlamak için devam eden mücadelenin ön saflarında yer aldı. Örneğin, LDF, Yüksek Mahkemenin 2003'teki kararına kadar davaya müdahale eden Afrikalı-Amerikalı ve Latin öğrencilere baş danışman olarak hizmet etti. Grutter - Bollinger, çeşitli bir öğrenci topluluğunun eğitim yararlarını elde etmek için ırk bilincine sahip üniversite kabul politikalarını onaylayan.
LDF'nin ırk ayrımcılığına karşı yürüttüğü mücadele, halk eğitimiyle sınırlı kalmadı. LDF'nin 1940'lar ve 1960'lardaki davalarının bir sonucu olarak, Yüksek Mahkeme, kamu binalarının, parkların ve dinlenme tesislerinin, hastanelerin ve restoranların devlet onaylı ayrımını bozdu. Bu zaferlerin çoğu, LDF'nin, Dr. Martin Luther King, Jr. ve ülke çapında yerleşik ırk ayrımcılığını protesto etmek için özgürlük yürüyüşlerine, gösterilere ve yürüyüşlere katıldıkları için tutuklanan sayısız taban aktivisti de dahil olmak üzere sivil haklar hareketi liderlerini kararlı bir şekilde temsil etmesinden kaynaklandı. . İçinde Hamm v. Rock Hill Şehri (1964), örneğin, LDF Yüksek Mahkemeyi medeni haklar oturma eylemlerine katılan göstericilerin tüm kovuşturmalarını reddetmeye ikna etti.
Oy pusulası için savaş
LDF ayrıca, tüm Amerikalıların ulusumuzun demokratik süreçlerine tam siyasi katılımının önündeki engelleri ortadan kaldırmak için sürekli olarak mücadele etti. 1943'te Thurgood Marshall, Yüksek Mahkemeyi karar vermesi için başarılı bir şekilde ikna etti. Smith - Allwright Teksas'ın Afrikalı-Amerikalıların Demokratik ön seçimlerde oy kullanmasına izin vermeyi reddetmesi, 15. Değişikliği ihlal etti. 1965'te LDF, yürüyüşçülerin Edmund Pettis Köprüsü'nü geçmeye çalışırken polisler tarafından dövüldüğü meşhur “Kanlı Pazar” bölümünden kısa bir süre sonra Dr. King'in Selma'dan Montgomery, Alabama'ya yaptığı oy hakkı yürüyüşünün kesintiye uğramaması için dava açtı. Bu olaylar, LDF ve diğer savunucuların vatandaşların oy haklarını korumak ve daha kapsayıcı demokratik yönetişim sağlamak için defalarca kullandığı, ulusumuzun temel federal sivil haklar tüzüklerinden biri olan 1965 Oy Hakları Yasası'nın geçişini hızlandırdı.
Kanun Çerçevesinin Değiştirilmesi
Uzun süredir ekonomik adalet savunucusu olan LDF, çığır açan birçok zafere sahiptir. LDF'nin en önemli zaferlerinden biri, Yüksek Mahkeme'nin 1971'de oybirliğiyle aldığı karardı. Griggs - Duke Güç Şirketi. Griggs, ırkları ne olursa olsun tüm bireyler için eşit istihdam fırsatının önündeki keyfi ve yapay engellerin ortadan kaldırılmasına yardımcı olan güçlü bir aracı (şimdi “farklı etki” çerçevesi olarak bilinen) benimseyerek ulusumuzun işyerlerini kelimenin tam anlamıyla dönüştürdü. Griggs ve her düzeyde işverenlere, sendikalara ve hükümete karşı yüzlerce başka toplu davada LDF, haksız istihdam uygulamalarıyla karşı karşıya kalan on binlerce vatandaş için iş ve çalışma haklarının güvence altına alınmasına yardımcı oldu. LDF aynı zamanda konut ayrımcılığına karşı birçok önemli zorluğu da kazandı. Shelley - Kraemer (1948), Yüksek Mahkemenin gayrimenkul transferleri üzerindeki ırk ayrımcılığına dayalı kısıtlamaların uygulanmasını yasakladığı yer.
Adalet Peşinde
LDF'nin yedi yıllık tarihinde meydan okuduğu tüm adaletsizlikler arasında, ceza adaleti sistemindeki kalıcı ırk eşitsizlikleri gibi ulusumuzun karşısına böylesine açık bir güçle çıkanların sayısı hâlâ çok az. LDF, yetersiz yasal temsile, ayrımcı jüri seçimine, ölüm cezasına ve ceza kanunlarına ve Afrikalı-Amerikalıları orantısız bir şekilde etkileyen ve çok sayıda Siyahın hapishanede hapsedilmesini sağlamak için komplo kuran sert cezalara meydan okudu.
Ölüm cezası, ceza adaleti sisteminde yaşanan ırksal eşitsizliklerin en keskin örneği olarak öne çıkıyor. LDF, on yıllardır anayasallığına meydan okumada lider olmuştur. New Yorklu. LDF, 1972'de önemli bir davada ülke çapında idamları durdurma kararı aldı. Furman / Gürcistan. Ancak bu zafer kısa ömürlü oldu. On beş yıl sonra, LDF bir kez daha Gürcistan'ın ölüm cezasının anayasaya uygunluğuna itiraz etti. McCleskey - Kemp, ancak Mahkeme, LDF'nin ayrımcılığın devletin ölüm cezası sisteminin her yönüne bulaştığını gösteren ikna edici kanıtlarını göz ardı etti. LDF, ölüm cezası ırk ayrımcılığının anayasaya aykırı bir ürünü olan Teksas'ta idam cezasına çarptırılan mahkum Duane Buck'a yeni ve adil bir ceza yargılaması verme görevi gibi sistemik ırksal önyargılara karşı savaşmaya devam ediyor.
Daha yakın zamanlarda, LDF, Yüksek Mahkemeyi, çocuklar ve cinayet dışındaki suçlar için ölüm cezasını kaldırarak ölüm cezasının kapsamını daraltmaya ikna eden başarılı kampanyaların ön saflarında yer aldı.
LDF'nin Washington DC'deki varlığı, ulusumuzun sivil haklar ilerlemesinde önemli bir bileşen olmuştur. On yıllar boyunca, LDF uzmanlığını kullandı ve diğerlerinin yanı sıra İlk ve Orta Öğretim Yasası, Adil Konut Yasası, Oy Hakları Yasası ve 1964 Sivil Haklar Yasası dahil olmak üzere büyük medeni haklar yasalarının geçmesini ve yeniden yetkilendirilmesini sağlamak için çalıştı. , ve genişletildi. Ek olarak, LDF, federal yargıyı daha çeşitli ve ulusun temsilcisi yapma arayışında kararlı bir savunucu olmaya devam ediyor.
Geleceğin Savunucularını Eğitmek
LDF'nin mahkeme salonundaki ve Capitol Hill'deki başarılarına paralel olarak, LDF, kendini ırksal adalete ve eşit fırsata adamış avukatlar için önde gelen anayasal eğitim alanıdır. LDF mezunları, kamu hizmetinde önemli pozisyonlara gittiler ve bir Yüksek Mahkeme Yargıcı, bir Başsavcı, Yeniden Yapılanma'dan bu yana ikinci Afrikalı-Amerikalı Vali, Kongre üyeleri, Genel Avukatlar, çok sayıda yargıç, Adalet Bakanlığı'nın üst düzey üyelerini içeriyor , kilit başkanlık danışmanları, önde gelen akademisyenler, önde gelen kar amacı gütmeyen kuruluşların kurucuları ve liderleri ve vakıf, kurumsal ve hayırsever yöneticiler. Eski işbirliği yapan avukatlarımız arasında Başkan Barack Obama da var. Ayrıca, burs ve burs programları aracılığıyla LDF, 4.000'den fazla istisnai öğrencinin ülkenin en iyi kolejlerinden, üniversitelerinden ve hukuk fakültelerinden mezun olmasına yardımcı olmuştur.
LDF ayrıca Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Asyalı-Amerikalılar, Latinler ve kadınlar için eşitliği teşvik etmek ve insan hakları kampanyasını aşağıdakiler de dahil olmak üzere tüm dünyaya yaymak için kendi örgütsel modelini kopyalayan benzer örgütlerin oluşumunda etkili olmuştur. Güney Afrika, Kanada, Brezilya ve başka yerlerde. Başlangıçta LDF, Ulusal Renkli İnsanların Gelişimi Derneği'nden çıkmış olsa da, 1957'den beri kendi Yönetim Kuruluna sahip tamamen bağımsız bir kuruluş olmuştur.
Devam Eden Misyonumuz
Yirmi birinci yüzyılın başında, LDF tam ırk eşitliği için savaşmaya ve önceki kazanımları yıpratma çabalarına karşı korunmaya devam ediyor. Örneğin, 2010 yılında, LDF'nin çocuklara yönelik şartlı tahliyesiz ömür boyu hapis cezalarının adaletsizliğini ortaya çıkarmak için uzun süredir devam eden kampanyası, Yüksek Mahkeme bu tür cezaların anayasaya aykırı olduğuna karar verdiğinde haklı çıktı. 2010 yılında bir başka Yüksek Mahkeme zaferi Lewis / Chicago ŞehriLDF'nin 6.000'den fazla Afrikalı-Amerikalı itfaiyeci adına başarılı bir şekilde tartıştığı yerde, Chicago İtfaiye Departmanında bir işe girmek için adil bir atış reddedildi.
2013 yılında Yargıtay, ön inceleme sürecini durdurmuştur. Shelby County v. Sahibi, Oy Hakları Yasası'nın 4(b) ve 5. Bölümlerine itiraz. LDF, VRA'nın anayasaya uygunluğunu Yüksek Mahkemede ve korunmasının devam etmesini savunduğumuz alt mahkemelerde şiddetle savundu. Shelby County kararının ardından, eyaletler ve yerel yargı bölgeleri, bu değişikliklerin ırksal olarak ayrımcı olup olmadığını veya dil azınlıklarına zararlı olup olmadığını belirlemek için ön onay süreci olmaksızın oylamadaki değişiklikleri uygulamakta özgür oldular. LDF, Anayasamızda yerleşik olan ve şu anda Teksas ve Alabama'da davaya meydan okuma kısıtlayıcı seçmen kimliği yasalarına dahil olan siyasi katılım ve temsil korumalarını korumak için mücadele ediyor.
Ve Austin'deki Fisher v.University of Texas, LDF, anayasa hukukunun yerleşik ilkelerini parçalamak ve Teksas'ın amiral gemisi devlet üniversitesini Afrikalı-Amerikalı öğrencilerinin şiddetli ırksal izolasyonunu ele almak için güçsüz kılmak için mücadele ediyor.
Müvekkillerinin cesareti ve bağlılığı, destekçilerinin cömertliği ve personelinin ve işbirliği yapan avukatlarının yıllar boyunca özveri ve uzmanlığı nedeniyle, LDF her zaman ulusumuzun daha fazla eşitlik arayışında öncü bir güç olmuştur. LDF, tüm Amerikalılar için eşit adalet sağlanana kadar mahkemelerin içinde ve dışında Afrikalı-Amerikalılar adına savunmaya devam edecek.
Cleveland Şubesi
Cleveland Şubesi, azınlık gruplarının siyasi, eğitimsel, sosyal ve ekonomik durumunu iyileştirmek, ırksal önyargıyı ortadan kaldırmak, halkı ırk ayrımcılığının olumsuz etkilerinden haberdar etmek ve ortadan kaldırılmasını sağlamak için yasal önlemler almak amacıyla 1912 yılında kurulmuştur. ulusal organizasyonun çabalarına uygun olarak ve Derneğin Ana Sözleşmesine, Tüzüğüne ve Tüzüğüne uygun olarak ve Ulusal Yönetim Kurulu tarafından yönlendirildiği şekilde.
Yıllar boyunca, NAACP'nin Cleveland Şubesi, çeşitli programlar ve hizmetler aracılığıyla toplulukta başka herhangi bir yardım aracına sahip olmayanlara yardım etti.
Yerel liderler, ulusal etki
1905'te, Minnesota'nın sahibi Frederick L. McGhee, W. E. B. Du Bois, John Hope ve Saint Paul dahil olmak üzere bir grup siyah lider, NAACP'nin öncüsü olan Niagara Hareketi'ni kurdu. Amaçları, tüm insanlar için köleliğe son vermeyi, yasaların eşit korumasını ve tüm yetişkin erkeklere evrensel oy haklarını vaat eden Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nın 13., 14. ve 15. Değişikliklerinde garanti edilen hakları güvence altına almaktı.
Niagara Hareketi, Springfield, Illinois'deki 1908 ırk isyanından sonra NAACP oldu, beyaz liberalleri ırksal adalet çağrısında siyah liderlerle güçlerini birleştirmeye itti. Bu çağrıya yedisi Afrika kökenli Amerikalı olmak üzere yaklaşık 60 kişi yanıt verdi. 1910'da NAACP, New York'ta ulusal ofisini kurdu ve ilk başkanını beyaz bir anayasa avukatı ve Amerikan Barolar Birliği'nin eski başkanı olan Moorfield Storey'i seçti.
NAACP'nin Saint Paul şubesi 1913'te Frederick L. McGhee tarafından kuruldu. O, Mississippi'de doğmuş, Minnesota tarihinde Eyalet Yüksek Mahkemesi'nde stajyerlik yapmaya kabul edilen ilk Zenci olmak için Minnesota'ya göç etmiş genç bir Siyah adamdı. Niagara Hareketi'nin ikinci toplantısına katıldıktan sonra McGhee, sonunda NAACP'nin İkiz Şehir şubesi haline gelen İkiz Şehir Koruma Birliği'nin örgütlenmesine yardım etti. Bir yıl sonra, 1913'te, İkiz Şehirler şubesinin on yedi üyesi, Saint Paul Şubesini oluşturmak için St. Phillips Piskoposluk Kilisesi'nde bir araya geldi. Aynı yıl, Saint Paul NAACP ilk başarılı protesto yürüyüşünü Belediye Binası'na gerçekleştirdi.
O zamandan beri, bu dal, Roy Wilkins gibi medeni hakları ulusal ölçekte etkileyen liderler yetiştirdi. Yine de ülkenin en önemli sivil haklar örgütünün gerçek hikayesi, Amerika'nın daha karanlık vatandaşlarının hakları reddedilirken boş boş durmayacak insanların kalplerinde ve zihinlerinde yatmaktadır. Çete vahşeti, toplu katliam protestoları, ayrımcılık ve ayrımcılığın cesur araştırmalarından, Afrikalı Amerikalıları sandıktan çıkarmak için kullanılan kısır taktikler hakkında kongre komiteleri önünde yapılan ifadeye kadar, hayat kurtaran ve birçok kişiyi değiştiren NAACP üyelerinin yetenek ve azimleriydi. Amerikan toplumunun olumsuz yönleri.
Bugün, NAACP, kendisini “renk körü”– olarak gören, sorunların gri tonlarında çizildiği bir ortamda varlığını sürdürüyor. Günümüzün medeni haklara ilişkin zorlukları, günümüz toplumunun artan karmaşıklığını ve karmaşıklığını yansıtmaktadır. Farklı türde bir cesaret ve farklı beceri ve yetenekler talep ederler. 21. yüzyıla girerken, NAACP ekonomi, sağlık hizmetleri, eğitim, seçmenlerin güçlendirilmesi ve ceza adaleti sistemindeki eşitsizliklere odaklanırken, aynı zamanda medeni haklar sorunlarının yasal savunucusu rolünü de sürdürüyor.
NAACP Geçmişi
12 Şubat 1909'da kurulan NAACP, ülkenin en eski, en büyük ve en çok tanınan taban tabanlı sivil haklar örgütüdür. Amerika Birleşik Devletleri ve dünyadaki yarım milyondan fazla üyesi ve destekçisi, fırsat eşitliği için kampanya yürüten ve seçmen seferberliği yürüten topluluklarında medeni hakların önde gelen savunucularıdır.
Kurucu Grup
NAACP, kısmen devam eden korkunç linç uygulamasına ve Illinois'in başkenti ve Başkan Abraham Lincoln'ün dinlenme yeri olan Springfield'deki 1908 ırk ayaklanmasına tepki olarak kuruldu. Siyahlara karşı işlenen şiddet karşısında dehşete düşen, ikisi de kölelik karşıtlarının torunları olan Mary White Ovington ve Oswald Garrison Villard'ın da aralarında bulunduğu bir grup beyaz liberal, William English Walling ve Dr. Henry Moscowitz, ırksal adaleti tartışmak üzere bir toplantı çağrısında bulundular. Lincoln'ün doğumunun yüzüncü yılında yayınlanan çağrıyı, yedisi Afrika kökenli Amerikalı (W.E. B. Du Bois, Ida B. Wells-Barnett ve Mary Church Terrell dahil) olmak üzere yaklaşık 60 kişi imzaladı.
Diğer erken üyeler arasında Joel ve Arthur Spingarn, Josephine Ruffin, Mary Talbert, Inez Milholland, Jane Addams, Florence Kelley, Sophonisba Breckinridge, John Haynes Holmes, Mary McLeod Bethune, George Henry White, Charles Edward Russell, John Dewey, William Dean Howells, Lillian Wald, Charles Darrow, Lincoln Steffens, Ray Stannard Baker, Fanny Garrison Villard ve Walter Sachs.
NAACP, Irk Ayrımcılığının Engellerini Kaldırmaya Çalışıyor
Du Bois'in 1905'te başlayan Niagara Hareketi'nin odağını yansıtan NAACP'nin belirtilen amacı, köleliğe bir son vermeyi vaat eden Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nın 13., 14. ve 15. Değişikliklerinde güvence altına alınan hakları tüm insanlar için güvence altına almaktı. sırasıyla yasanın korunması ve evrensel yetişkin erkek oy hakkı.
NAACP'nin temel amacı, Amerika Birleşik Devletleri'nin azınlık grubu vatandaşlarının siyasi, eğitimsel, sosyal ve ekonomik eşitliğini sağlamak ve ırk önyargısını ortadan kaldırmaktır. NAACP, demokratik süreçler aracılığıyla ırk ayrımcılığının tüm engellerini kaldırmayı amaçlamaktadır.
NAACP, 1910'da New York'ta ulusal ofisini kurdu ve bir yönetim kurulunun yanı sıra bir başkan, beyaz bir anayasa avukatı ve Amerikan Barolar Birliği'nin eski başkanı Moorfield Storey'i seçti. Örgütün yöneticileri arasındaki tek Afrikalı Amerikalı olan Du Bois, yayın ve araştırma direktörlüğüne getirildi ve 1910'da sivil haklar için önde gelen haçlı sesi olarak NAACP'nin resmi dergisi The Crisis'i kurdu. Bugün Amerika'nın en eski siyahi dergilerinden biri olan The Crisis bu misyonunu sürdürüyor. A respected journal of thought, opinion and analysis, the magazine remains the official publication of the NAACP and is the NAACP’s articulate partner in the struggle for human rights for people of color.
Growth of the Organization Across the United States
With a strong emphasis on local organizing, by 1913 the NAACP had established branch offices in such cities as Boston, Massachusetts Baltimore, Maryland Kansas City, Missouri Washington, D.C. Detroit, Michigan and St. Louis, Missouri.
A series of early court battles, including a victory against a discriminatory Oklahoma law that regulated voting by means of a grandfather clause (Guinn v. United States, 1910), helped establish the NAACP’s importance as a legal advocate. The fledgling organization also learned to harness the power of publicity through its 1915 battle against D. W. Griffith’s inflammatory Birth of a Nation, a motion picture that perpetuated demeaning stereotypes of African Americans and glorified the Ku Klux Klan. NAACP membership grew rapidly, from around 9,000 in 1917 to around 90,000 in 1919, with more than 300 local branches.
The NAACP waged a 30-year campaign against lynching, among the Association’s top priorities. After early worries about its constitutionality, the NAACP strongly supported the federal Dyer Bill, which would have punished those who participated in or failed to prosecute lynch mobs. Though the bill would pass the U.S. House of Representatives, the Senate never passed the bill, or any other anti-lynching legislation. Most credit the resulting public debate-fueled by the NAACP report “Thirty Years of Lynching in the United States, 1889-1919”-with drastically decreasing the incidence of lynching.
Johnson stepped down as secretary in 1930 and was succeeded by Walter F. White. White was instrumental not only in his research on lynching (in part because, as a very fair-skinned African American, he had been able to infiltrate white groups), but also in his successful block of segregationist Judge John J. Parker’s nomination by President Herbert Hoover to the U.S. Supreme Court.
White presided over the NAACP’s most productive period of legal advocacy. In 1930 the association commissioned the Margold Report, which became the basis for the successful reversal of the separate-but-equal doctrine that had governed public facilities since 1896’s Plessy v. Ferguson. In 1935 White recruited Charles H. Houston as NAACP chief counsel. Houston was the Howard University law school dean whose strategy on school-segregation cases paved the way for his protégé Thurgood Marshall to prevail in 1954’s Brown v. Board of Education, the decision that overturned Plessy.
During the Great Depression of the 1930s, which was disproportionately disastrous for African Americans, the NAACP began to focus on economic justice. After years of tension with white labor unions, the Association cooperated with the newly formed Congress of Industrial Organizations in an effort to win jobs for black Americans. White, a friend and adviser to First Lady–and NAACP national board member–Eleanor Roosevelt, met with her often in attempts to convince President Franklin D. Roosevelt to outlaw job discrimination in the armed forces, defense industries and the agencies spawned by Roosevelt’s New Deal legislation.
Roosevelt ultimately agreed to open thousands of jobs to black workers when labor leader A. Philip Randolph, in collaboration with the NAACP, threatened a national March on Washington movement in 1941. President Roosevelt also agreed to set up a Fair Employment Practices Committee (FEPC) to ensure compliance.
Throughout the 1940s the NAACP saw enormous growth in membership, recording roughly 600,000 members by 1946. It continued to act as a legislative and legal advocate, pushing for a federal anti-lynching law and for an end to state-mandated segregation.
Sivil Haklar Dönemi
By the 1950s the NAACP Legal Defense and Educational Fund, headed by Marshall, secured the last of these goals through Brown v. Board of Education (1954), which outlawed segregation in public schools. The NAACP’s Washington, D.C., bureau, led by lobbyist Clarence M. Mitchell Jr., helped advance not only integration of the armed forces in 1948 but also passage of the Civil Rights Acts of 1957, 1964, and 1968, as well as the Voting Rights Act of 1965.
NAACP Mississippi Field Secretary Medgar Evers was assassinated by a sniper in front of their residence following years of investigations into hostility against blacks and participation in non-violent demonstrations such as sit-ins to protest the persistence of Jim Crow segregation throughout the south.
Although it was criticized for working exclusively within the system by pursuing legislative and judicial solutions, the NAACP did provide legal representation and aid to members of other protest groups over a sustained period of time. The NAACP even posted bail for hundreds of Freedom Riders in the ‘60s who had traveled to Mississippi to register black voters and challenge Jim Crow policies.
Led by Roy Wilkins, who succeeded Walter White as secretary in 1955, the NAACP, along with A. Philip Randolph, Bayard Rustin and other national organizations began to plan the 1963 March on Washington.
With the passage of major civil rights legislation the following year, the Association accomplished what seemed an insurmountable task.
1977 :: Wilkins retired as executive director in 1977 and was replaced by Benjamin L. Hooks, whose tenure included the Bakke case (1978), in which a California court outlawed several aspects of affirmative action. During his tenure the Memphis native is credited with implementing many NAACP programs that continue today. The NAACP ACT-SO (Academic, Cultural, Technological and Scientific Olympics) competitions, a major youth talent and skill initiative, and Women in the NAACP began under his administration.
1992 :: Dr. Hooks served as executive director/chief executive officer (CEO) of the NAACP from 1977 to 1992. Benjamin F. Chavis (now Chavis Muhammad) became executive director/CEO in 1993, while in 1995 Myrlie Evers-Williams (widow of Medgar Evers) became the third woman to chair the NAACP, a position she held until 1998, succeeded by Chairman Emeritus Julian Bond.
1996 :: In 1996 the NAACP National Board of Directors changed the executive director/CEO title to president and CEO when it selected Kweisi Mfume, a former congressman and head of the Congressional Black Caucus, to lead the body. The elected office of president was eliminated.
2005 :: Former telecommunications executive Bruce S. Gordon followed in 2005. NAACP General Counsel Dennis Courtland Hayes would serve the Association well as interim national president and CEO twice during changes in administrations in recent years.
2008 :: In May 2008, the NAACP National Board of Directors confirmed Benjamin Todd Jealous, a former community organizer, newspaper editor and Rhodes Scholar, as the 14th national executive of the esteemed organization.
2017 :: Derrick Johnson was unanimously elected president & CEO of the NAACP. A Detroit native now residing in Jackson, Mississippi, Mr. Johnson is a longtime member, leader, and a respected veteran activist who will be tasked with guiding the NAACP through a period of tremendous challenge and opportunity at a key point in its 108-year history. The NAACP has undergone transitions in leadership this year as it re-envisions itself to take on a tumultuous and contentious social and political climate. He will have a three-year term.