Avluda oynayan çocuklar uzun süredir Sedef’i çağırıyorlardı, ama kız hala evde, koridordaki bir kutuda oturuyordu. Gerçek şu ki, onun tek ayakkabısı öyle yıpranmıştı ki, tabanında bir delik vardı. Ayakkabının tabanına bir şeyler sıkıştırdığında en azından biraz örtbas ediyordu o deliği. Avluda birçok küçük taş vardı. Sedef birkaç kez koşarken ayaklarının altına batmıştı ve ciddi şekilde ayağını delmişti.
Kız oturup “Tozlu bahçe yerine, parkta ya da şehir merkezinde bulunan çimler üzerinde, fıskiyelerin olduğu ve her zaman çok sayıda çocuğun olduğu yerde koşup oynamak ne kadar güzel olurdu” diye düşünüyordu. Sonra bu çocukların son buluşmalarında ona kaba davrandıklarını hatırladı. Hepsinin iyi oyuncakları vardı, bisiklet sürüyorlardı ve en önemlisi hepsi güzelce giyinmişlerdi. Hatta bir kızın ayaklarında papyonlu ayakkabılar vardı!
Kız mutfağa bir çanta patatesi taşıyan annesine sordu:
– Anne, bir gün benim yeni ayakkabılarım olacak mı?
Annesi durdu ve kaşlarını çatarak cevap verdi:
– Yavrum, ben kendim de bunu hayal ediyorum ama durumumuzu biliyorsun…
– Biliyorum, biliyorum! Ama bana bu ay alacağını söz vermiştin.
– Evet, kuzum ama işte işler ortada. İşsiz bile kala bilirim. En azından hala benim gibi kadınları ev temizliği için çağıran zengin aileler var. Ama o para da yetmiyor yavrum. Biraz daha sabret. Tanrı’dan umut etmekten başka çaremiz yoktu.
Sedef:
– Tanrı her şeyi mi yapa bilir?
– Evet canım. Fakat insanlar Tanrı’nın yardımını her zaman hak etmezler…
– Dua etsek acaba yapar mı? Annecim gel şimdi hemen dua edelim. Lütfen!
Annesi patatesi kenara koyup kızının ellerinden tutup duaya başladı:
– Sevdiğimiz Rab İsa, bizim halimizi görüyorsun ve iyi biliyorsun. Kızıma yeni ayakkabı gönderir misin? Lütfen. Aksi halde yakında tamamen yalınayak olacak…
Sedef ekledi:
– Mümkünse gümüş renkli olsun.
– Utanmıyor muşun? Dua ederken araya giremezsin!
Sedef fısıldayarak:
– Acaba papyonları da olabilir mi? Papyonları çok sevdiğimi biliyorsun anne.
– Papyonlar mı?
– Evet. Sen Tanrı’ya bunu söyle. O isterse benim için böyle ayakkabı gönderir.
– Kuzum, ver duamı bitirim.
– Ya Tanrı papyonları unutursa?
Dua karıştı ve biraz garip ama sıcak ve içten çıktı ve beklendiği gibi “Amin” kelimesiyle sona erdi. Anne, patates soyup kaynattı ve başka birinin evini temizlemek için işine acele etti.
Yarım saat sonra zengin bir ailenin evindeydi. Burası onun iş yeriydi. Ev sahibini üzgün olduğunu görmek onu biraz şaşırtmıştı. Genellikle çok neşeli oluyordu. Ne olduğunu sordu. O da içini döktü:
– Biliyorsunuz kızımı mutlu etmek için elimden geleni yapıyorum. Ama o daha fazla kaprisli oluyor. Ona güzel bir ayakkabı aldım, o ise onları giymeyi reddediyor! Ne kadar güzeller, bakın!
İstemsiz bir şekilde anne bağırdı:
– Gümüş renkli! Papyonları da var! Çok güzeller…
– Ah! Sizin kızınız var… Onun ayakkabı numarası kaç? Aynı mı? O zaman siz kızının için alın bunları. Lütfen! Hayır, hayır, hiçbir paraya gerek yok. Aslında size çok minnettarım hizmetiniz için. Daha önce sizin kadar vicdanla çalışan olmamıştı. Size minnettarım!
Kızının şaşırmış ve mutlu yüzünü görme sevincini düşünerek Sedef’in annesine dua etti: “Rabbim, Senin işlerin harikadır ve merhametin sonsuzdur! Sana çok teşekkür ediyorum!”
“Bütün kaygılarınızı O’na yükleyin, çünkü O sizi kayırır.”
1.Petrus 5:7