YAZI BOYUTU
Bu onun odası.
Çok küçük ve yıpranmış bir kapıydı. Sanki başka bir evden çıkarılıp buraya yerleştirilmiş gibi tamamen kötü görünüyordu. Hizmetçi kapının önünde durduğu için konuşmadı, ama Lila'nın bu odanın sahibinin kim olduğunu anlamasını sağlayan tek gerçek bu değildi.
GICIRTI!
Çürümüş ahşap kapı yavaşça açılarak yüksek bir ses çıkardı. Mümkün olduğunca az ses çıkarmak için kapıyı dikkatlice açtı.
Hir.
Daha farkına bile varamadan ağzı çocuğun takma adını fısıldadı. Durumunu görünce boğulduğu için daha çok boğulmaya benziyordu.
Köşedeki eski bir yataktan siyah saçlı ve soluk tenli bir çocuk, belki de ismini duyarak ürkmüştü. Gece gökyüzü sadece onun yüz hatlarını daha fazla vurguluyor gibiydi ve hemen yanak kemiklerinin yumuşak, yuvarlak yanaklara olabilecek bir şeyin yerine çıktığını fark etti. Vücudunun geri kalanının ne kadar yetersiz beslendiğine baktı ve o noktada vücudunun eski sahibinden daha da tiksindi.
Zaten böyle olduğuna inanamıyorum.
Düşündüğünden daha kötüydü. Bayan Marshmell'in ihmali sandığından çok daha uzun sürdü.
Şaşkınlık, Hir'in derin deniz renkli gözlerini doldurdu. Saçları ne kadar terlediğinden ıslanmış, alnına yapışmasına neden oluyordu. Gözleri uyuyamadığı için kızardı ve dudakları doğal olmayan bir şekilde ölü deriden daha beyazdı. Ağrı yüzünden dudaklarını çiğniyor olmalı.
"Hir, çok acıyor mu?"
Lila konuşur konuşmaz, Hir'in konumu bir selamla yere düştü ve af diledi.
"Üzgünüm. an-anne… Acıtmaz. Başını belaya sokmak istemiyorum… seni. "
Lila'nın kalbi, çocuğun küçük eliyle titreyen yumruğunu sıkıca tuttuğunu ve acısını bastırdığını görünce, sanki ona bir bıçak saplanmış gibi acıdan zonkluyordu.
"Buraya hasta olduğunu duyduğum için geldim. Üzgün olmana gerek yok. "
"Ben-ben kendi hatam yüzünden hastayım, bu yüzden anne-anne benimle zamanını boşa harcamak zorunda değilsin."
"…"
"H-hayır! Hasta değilim. Ben-ben… Özür dilerim, çok özür dilerim! "
Çocuğun solgunluğunun sınırı yok gibiydi, o kadar soldu ki Lila, odada varlığının Hir'in hastalığını daha da kötüleştirdiğini düşündü. Korktuğundan mı yoksa vücudunun acı çekmesinden mi olduğunu anlayamıyordu.
İç çeker
Kalbinde derin bir iç çeken Lila, arkasında duran hizmetçiye işaret etti.
"Bu çocuk neden bu kadar zayıf?"
“Ben-çünkü… siz söylediniz… ah! Demek istediğim, Usta günlerce öğün atladı ... "
Ne kadar korkunç bir bahane. Kendi kendine düşündü.
Lila, Hir'in acıdan defalarca yaptığı gibi dişlerini alt dudağına batırdı. Kötü muameleye maruz kalan bu masum çocuğun herhangi bir şey için suçlandığına inanamıyordu.
Ancak, şu anda dikkat etmesi gereken daha acil bir şey vardı.
"Hir'ın yemesi için çorba getirir misin?"
Hir açlık çekiyor olmalı. Vücudu o kadar kısa sürede incelmişti ki, adeta içten bir şey onu tüketiyor gibiydi. Bu durumun farkında olduğu için ona sempati duyabiliyordu çünkü bunu önceki yaşamında deneyimlemişti.
"Ah, onun yemesi için. Evet!"
Hizmetçi çabucak gitti. Sanki Hir'e yiyecek bir şey verilmemiş gibi önceki istek karşısında şaşırmıştı. Kesinlikle durum buydu.
Lila, siyah elbisenin etek ucu artık hizmetçinin ilerlemesini kontrol etmek için görülemeyene kadar arkasına baktı, sonra başını tekrar kötü muamele gören çocuğa çevirdi. Hirah bulanık gözlerle ona boş boş bakıyordu.
Ona yaklaşırsam iyi olur mu? Kendi kendine düşündü
Lila yavaşça Hirah'a yaklaştı ve göz teması kurmak için onun seviyesine eğildi. Ellerini kemikli önkol vücuduna koyarken onun titrediğini görebiliyordu. Durumunu daha derinlemesine kontrol etmek istedi, böylece dizleri ile yere oturdu. Ön kolu o kadar inceydi ki bütün eli etrafına erişebiliyordu. Elini ön kolunda yukarı ve aşağı gezdirdi, anormal derecede sıcaktı, neredeyse yanıyordu ve terden nemliydi. Bunu duymazdan geldi ve elini silmek için mendilini çıkardı.
Lila, alnının daha da kötü olduğunu varsaydı. Alnına koyması için ıslak bir mendil getireceği sonucuna dayandı.
Lila ıslak bir havlu getirmek için ayağa kalktığında. Gözleri şiddetli bir şekilde titrerken Hir'in gözleri onunkine çevrildi. Öfkesini serbest bırakmak için ayağa kalktığını düşünerek çok endişeli görünüyordu.
Oh hayır! Onu korkutuyor muyum?
“uu-uyandığımda iyi olacağım. Acımaz! Çok üzgünüm…!"
Hir durumu anlayamadı ve kendini çok garip hissetti. Şimdiye kadar neredeyse tüm hayatı boyunca hiçbir zaman insancıl muamele görmedi.
"Neden bahsediyorsun? Ateşin çok yüksek. "
"üü-üzgünüm ..."
Şu andan itibaren, benim için üzgünüm demen yasak.
"Eh? Fakat-"
"Yasak, yasak demektir. Hir, hasta olduğun için suçlu değilsin. Ve hasta olmak üzülecek bir şey değil. "
e/n: 50.bölülüme kadar okumak isterseniz wattpad de gelin adı NOVEL CEHENNEMİ ayrıca birçok novel güncelde
Bölümü değiştirmek için Living as the Villain’s Stepmother 5 manga simgelerine tıklayabilirsiniz. Klavyede ok tuşları ile bölümler arası geçiş yapabilirsiniz.