Maxim Faldin, çevrimiçi süpermarketin kurucu ortağı Wikimart.ru
Stanford öğrencileri, Rusya'nın çekiciliğini eve dönen Rus sayısı ile ölçmektedir. Her yıl, Rusya'dan iki veya üç kişi Stanford Business School'a geliyor. Ve sonuna kadar. Kaç tanesi geride kaldı? 2004'e kadar neredeyse hiç kimse geri dönmedi. Güneş, temiz hava, etrafta insanlar gülümsüyor, hukukun üstünlüğü ve gerçek demokrasi gitmiyordu. Ancak şimdi durum dramatik bir şekilde değişti: herkes geri dönmeye başladı. Nadir ve çok özel istisnalar dışında.
2009 yılında Stanford'dan mezun oldum. Ve hemen diploma aldıktan sonra Moskova - 48 saat uçtu. Neden? Rusya'da, ilginç. Çok. Ve bu iyi. Son zamanlarda - çok iyi.
İş okulu yıllarımda, düzenli olarak güneşli California'dan kalabalık Moskova'ya uçarken, her seferinde bir Toyota Prius'tan Porsche Cayenne Turbo'ya transfer oluyormuşum gibi hissettim - iktidarsız insanlar için ekolojik olarak temiz ve ucuz bir cenneti, hatta bir Tibet keşişinden bile ecstasy'ye neden olabilecek bir makineye dönüştürdüm. . Ve gerçekten hoşuma gitti.
Birincisi, görüyorsunuz, Rusya kendini gerçekleştirme için muazzam fırsatların ülkesi. Amerika'da, büyük bir mekanizmada küçük bir vida veya iyi işleyen bir makinede büyük bir vidasınız. Boyut önemli değil: yeriniz önceden belirlenmiş. Her zaman sıradansın, çünkü orada doğmadın, çünkü fazla bir şey bilmiyorsun, hissetmiyorsun, komik bir aksanın var - çok daha fazlası var. Rusya'da, Stanford mezunu, ne yaparsa yapsın seçkindir. Sizin gibi yüzlerce, belki de tüm ülkede bir kaç bin.
İkincisi, tüm göçmenlerin mutsuz olduğunu fark ettim. Asla ahenkli bir mutlu göçmenle tanışmadım. Ve binlerce olmasa da yüzlerce gördüm. Hepsi ülkeden değil, kendinden kaçtı. Bununla birlikte, çoğu inkarcıdır - psikologların söylediği gibi, inkar etme durumunda. Rusya hakkında kötü şeyler yazıyorlar, ekonomi için hızlı bir ölüm, Başkan Vladimir Putin için bir hapishane ve kalan herkese “yazık” diyorlar. Talihsiz insanlar, birçok açıdan ülke ile ilgisi olmayan iç sorunlarından kaçtılar. Ancak daha mutlu olmadılar. Sadece kendileri için daha yabancı oldu.
Üçüncüsü, Rusya çok güzel. Hayranlık duymaktan yorulmadığım en az iki şey var: kültür ve kadınlar. Bazıları doğa diyecek, ama aynı fikirde değilim. Rus doğasının bir kabus olduğunu ve dünyanın en kötü hava olduğunu bilmemek için dünyayı çok gezdim! Ama hangi tiyatrolar, hangi kızlar! Her şey önceliklere bağlı ...
Dördüncü olarak, Moskova'da yaşıyorum ve bu şehri seviyorum. Moskova bu yılki kadar güzel olmamıştı. Bu kış Bulvar Yüzüğü boyunca yürüdünüz mü? Bu harika! Mart 8 baharının ne kadar güzel olduğunu fark ettiniz mi? Bunun daha fazla düşünmesi ve konuşması gerekiyor!
2005'ten başlayarak, şehir her yıl gelişmiştir ve arıcı bir kapağa çekildiğinde, Moskova radikal bir biçimde dönüştürülmüştür. Ve şimdi çok iyi. En azından ben ve ailem.
Beşinci olarak, göç eski bir yaşamdan geliyor. Bugün, eğer bir politikacı veya kamu görevlisi değilseniz, ülkeler ikincildir. Yaratıcı bir insan için, içsel bir uyumla, yaşanacak yer değil, ne yapılması gerektiğinden çok daha önemlidir. Her gün ruhu yakalamak, yaşamak, spor yapmak, işteki umutlar, kitaplar, tanıdıklar, romanlar, başarılar, planlar, yaşamak çok ilginç olmalı. Ve Kırım, seçimler ve her türlü saçmalık hakkında düşünmek için zaman yoktur.
Altıncı, demokrasi, gelişmiş ülkeler, “her şey kurallara göre” her zaman iyi değildir. Daha sert diyorum: her zaman daha fazla özgürlük değildir. Sonuçta, bu kişisel özgürlük ve onu nasıl tanımladığınızla ilgilidir. Demokrasinin iyi olduğunu düşünüyor musunuz? Kürtaj veya din hakkında masum bir yorum için yıllık maaşın yarısını ödemek zorunda kaldığınızda bunu unutmayın. Yolsuzluk eksikliği - serin? DPS ile üç dakikalık bir görüşme yapmak yerine, bölgeyi neden geri yoldan verdiğinizi açıklamak yerine, bölgede yarım gün geçirdikten sonra tekrar düşünün. Kibar insanlar var mı? Kadınları San Francisco sokaklarında gördün mü? Umarım değildir. Daha uzun yaşıyorlar mı? Ve size bunun göçmenlerle ilgili olduğunu kim söyledi? Mutsuz insanlar uzun yaşayamazlar.
Eklemek istiyorum Örneğin, Norveç bugün Rusya Savunma Bakanlığı ile işbirliğini askıya almaktan gurur duyuyor. Ve şimdi Norveç'teki hayata bir göz atın. Evet, doyurucu ve sağlıklı yaşıyorlar. Ancak toplu halde devlet, çocukları tamamen normal ebeveynlerden uzaklaştırır. Bir çocuğu kaybedebilirsin, böyle “suçların” toplamı da dahil olmak üzere: 8 akşamlarından sonra onunla yürüyüşe çıktın, özel bir masanın üzerinde değil, kundaklandı, reçete edilenle beslenmedin… Ve papayı tokatladıysanız ya da yükseldiyseniz ses ...
Ve İsveç'te? Stockholm’de yaşayan bir gazetecinin bir tanıdığı, okulda şeker yemeyi reddettiğinden sonra, bir yazı olduğunu söyleyerek 7 yaşındaki bir kızı götürmek istediğini söyledi. Ertesi gün, vesayet makamlarından bir komisyon evlerine geldi, kendisi için bir dava açtı. Soruşturma bir yıl sürdü! Tanrıya şükür, çocuğunu savunmayı başardı.
Finlandiya'da okullar eşcinsel toplantıları düzenliyor. Çocuklar soru soruyor, eşcinsel insanlar cevap veriyor. “Böyle bir kahraman olmayı nasıl başardınız? Deneyiminizi paylaşın lütfen! ”Bir zamanlar gazilere verdiğimiz gibi çiçek verir.
Bu arada, Breivik de geçmişte bir çocuk. İşte böyle Breivikov ve bugün Avrupa'yı getiriyor.
Şair Margarita Sosnitskaya, "Gençlik" dergisi için harika bir makale yazdı. Onun sözlerini alıntılayacağım: “Rus halkı vicdan ile eş anlamlıdır. Saf veya siyah başka bir konudur. Rus ve vicdan ayrılmaz kavramlardır. Yabancı dillerde, "vicdan" kelimesinin kendisi ... HAYIR! Hakkımızdaki temel kavramlardan hiç biri yoksa, nasıl bir Rus anlayışı hakkında konuşabiliriz. Veya Rusça, Freud'a göre nasıl psikanalize maruz kalabilir? Bu bir Külkedisi ayı pençe koyarak. Karşılaştırma, bir masalın eşiğinde zarif. Fakat gerçekte, her şey daha çirkin ve daha acıklı görünüyor. Ve en önemlisi - acıtıyor. Ve bir ayakkabı değil. Ne soğuk, ne de sıcak. Ve ayı? Ancak her şey Rus dili ile başlar. Ve dil biter. Dil prelate. ”