Savaş yolunun başlangıcı
Fransız sömürge ordusunun en ünlü askeri birliklerinden biri Senegal oklarıdır. Bilindiği gibi, XIX yüzyılın ortalarında, Fransa, kıtanın kuzeyindeki (Mağrip ülkeleri) ve batısındaki (Senegal, Mali, Gine, vb.) Sömürge imparatorluğuna büyük toprakları dahil ederek Afrika kıtası üzerinde güçlü bir pozisyon kazanmıştı. ), merkezde (Çad, Orta Afrika, Kongo) ve hatta doğuda (Cibuti).
Buna göre, fethedilen bölgelerde düzeni korumak, asilere karşı savaşmak ve sömürgeleri rakip Avrupa güçlerinden gelebilecek saldırılara karşı korumak için kayda değer askeri kuvvetler gerekiyordu. Ünlü Cezayir, Tunus, Fas zavallı ve spagi - Kuzey Afrika'da kendi sömürge birimleri kuruldu. Batı Afrika'da, Fransız sömürge yönetiminin askeri oluşumlarına "Senegalli oklar" adı verildi. Bununla birlikte, elbette, bugünkü Senegal bölgesinden göçmenler tarafından değil, aynı zamanda Batı ve Ekvator Afrika'daki çok sayıda diğer Fransız kolonisinin yerlileri tarafından da görevlendirildiler.
Fransız Batı Afrika, Fransa’nın Afrika kıtasındaki en kapsamlı mülkiyeti idi. 1895'ta oluşan bu koloninin yapısı Fildişi Sahili (şimdi - Fildişi Sahili), Yukarı Volta (Burkina Faso), Dahomey (Benin), Gine, Mali, Senegal, Moritanya, Nijer bölgelerini kapsamaktadır. Fransız Ekvator Afrika, Gabon, Orta Kongo (şimdi Kongo, başkenti Brazzaville ile birlikte), Ubangi Shari (şimdi Orta Afrika Cumhuriyeti), Fransız Çad (şimdi Çad Cumhuriyeti) dahil olmak üzere Fransız Batı Afrika ile komşuydu.
Fransa, Batı ve Orta Afrika’nın her yerinden uzakta, pozisyonunu nispeten acısız bir şekilde birleştirmeyi başardı. Birçok bölge, yerel sakinlerin sömürgecilere karşı şiddetli direniş sahnesi haline geldi. Metropolde toplanan askerlerin kolonilerde düzeni sağlamaya yetmeyebileceğini ve Normandiya ya da Provence yerlilerinin kendilerini yerel iklim için yetersiz bulduklarını fark ederek, Fransız askeri komutanlığı yerel etnik gruplar arasında bulunan askerleri aktif olarak kullanmaya başladı. Nispeten kısa bir sürede, Fransız ordusunda büyük bir siyah birlik ortaya çıktı.
Senegalli atıcıların ilk bölümü 1857 yılında kuruldu. Oluşumu fikrinin yazarı, o zaman Senegalli vali olan Louis Leon Federba olarak kabul edilebilir. Bu Fransız topçu subayı ve askeri yetkilisi girdi tarih ve Afrika dilleri üzerine uzmanlaşmış bir dilbilimci olarak pratikte tüm askerlik hizmetleri kolonilerde geçirildi - Cezayir, Guadeloupe, Senegal. 1854'te Senegal valisi olarak bir randevu aldı. Bu Fransız kolonisinin topraklarında kolluk kuvvetlerinin örgütlenmesinden sorumlu olduğu için Federb, yerel halkın temsilcileri arasından Senegalli atıcıların ilk alayını oluşturmaya başladı. Bu fikir daha sonra Fransız imparatoru Napoleon III ve 21’in Temmuz 1857’ta onaylanmasıyla bir araya gelerek Senegalli atıcılar yaratma kararnamesi imzaladı.
Senegal'de başlayan Senegalli atıcıların bölümleri daha sonra Fransa'daki tüm Batı Afrika kolonilerinin yerlilerinden toplandı. Senegalli atıcılar arasında, modern Gine, Mali, Burkina Faso, Nijer ve Çad bölgesinden birçok göçmen vardı. Senegalli atıcıların etnik yapılarının yanı sıra, Fransız Batı Afrika ve Fransız Ekvator Afrika'nın nüfusu - bu birimlerin görevlendirildiği iki ana sömürge mülkü - oldukça değişkendi. Senegalli oklarındaki servis, Bambara, Wolof, Fulbe, Kabie, Mosi ve Batı Afrika ve Orta Afrika Fransız mülklerinin topraklarında yaşayan pek çok insanın temsilcileri tarafından yapıldı. Askerler arasında Avrupalı vaizler ve Müslümanlar tarafından vaftiz edilen Hristiyanlar da vardı.
Bununla birlikte, Britanya Hindistan'da sepoya isyanı gibi büyük ayaklanmaların gerçekleştiği İngiliz sömürge ordusunun aksine, Fransız ordusunun Afrika bölümlerinde benzer bir olay olmadığı belirtilmelidir. Elbette, asker isyanları gerçekleşti, ancak doğada yereldiler ve Senegalli atıcıların bir bölümünde görev yapan çok uluslu ve çok uluslu askeri personel kompozisyonuna rağmen, bu kadar büyük sonuçlara yol açmadılar.
Üniformalardaki Senegalli atıcıların belirgin bir işareti, Batı Afrika halkı arasında bir başlık olarak popüler olan kırmızı fezdi. Gerçek üniformalara gelince, yıllar boyunca Senegalli atıcı birimlerinin varlığı, değişen koşullara uyum sağlayarak görünümünü değiştirdi. Bu yüzden, savaş yolunun başlangıcında, Senegalli oklar Kuzey Afrika Zouaves'e benzer şekilde koyu mavi bir üniforma giydi, sonra mavi tunikler ve pantolonlar, kırmızı kayışlar ve fesle değiştirildi. Sonunda, Birinci Dünya Savaşı başladığı zaman haki alan üniforması benimsendi, sömürge ordusunun mavi üniforması ana kıyafet olarak kaldı.
senegalli atıcı
Senegalli atıcıların ilk günlerinden itibaren, sömürge yönetimi kadro birimleri konusunda ciddi bir şekilde karşılaştı. Başlangıçta, Batı Afrikalı köle sahiplerinden genç ve fiziksel olarak gelişmiş kölelerin kurtarılması ve sömürge bölgelerini fethetme sürecinde yakalanan savaş esirlerinin kullanımıyla gerçekleştirildi.
Daha sonra, Senegalli atıcıların birimlerinin sayısı arttıkça, sözleşmeli askerler işe alarak ve hatta yerel halkın temsilcilerinin askeri temyizleri ile işe alınmaya başladılar. Senegalli tüfeklerinin evlenmelerine izin verildi, çünkü Fransız yönetimi evliliği sömürge askerlerinin entegrasyonunu derinleştirmek ve komuta bağımlılıklarını artırmak için olumlu bir anlam olarak görüyordu. Öte yandan, birçok Afrikalı, bir eş kazanmalarına (daha doğrusu, "satın alma") daha fazla askerlik yapma sürecinde yardımcı olacak önemli bir maaş umuduyla, asker olarak askere alındı.
Subay kolordu'nun kazanılmasıyla ilgili bazı zorluklar doğdu, çünkü bariz nedenlerden ötürü, her subay yerli askerlerin ortasında hizmet vermeye istekli değildi. Sonuç olarak, Senegalli atıcılar birimlerindeki subayların sayısı, Fransız ordusunun diğer bölümlerinden önemli ölçüde daha azdı. Her otuz Senegalli atıcıdan bir memur sorumluyken, büyükşehir kuvvetlerinde bu oran yirmi asker için bir memurdu.
Afrika kıtasına yerleştirilen Fransız birlikleri, Fransa topraklarından hizmet almak için gelen büyükşehir güçlerine ve sömürgelere, yerel halkın temsilcileri arasından alınan kolonilerden ayrıldı. Aynı zamanda, Fransa’nın bir parçası olduğu düşünülen ve sömürge mülkiyeti olmayan belediyelerin topraklarında yaşayan Afrika kabilelerinden bazı göçmenler, milletten veya dinden bağımsız olarak, büyükşehir birliklerinde askerlik görevine çağrıldılar. Aynı zamanda, Senegalli atıcıların bazı birimleri Kuzey Afrika’da ve hatta anakara Fransa’da bulunuyordu - açıkçası, kullanımları özellikle ayaklanmaları ve huzursuzlukları bastırmak için uygun görünüyordu, çünkü Senegalli atıcılar Kuzey Afrika nüfusu ve Fransızlar’a uyumluluk duygusu yaşamadılar Kuzey Afrika ya da Fransa’da işe alınanlar, en acımasız emirleri yerine getirmeyi reddedebilir.
Fransa-Prusya 1870 savaşı ile Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesi arasındaki dönemde, Senegalli oklar Batı Afrika ve Orta Afrika kolonilerindeki Fransız garnizonlarının büyük bölümünü oluşturuyordu. Pek çok Fransız politikacı, özellikle Fransa kıtasındaki doğum oranlarını düşüren ve sömürgecilerin de dahil olduğu gibi silahlı kuvvetleri işe alma gereğinin altını çizen iyi bilinen sosyalist lider Jean Jaurès, sayıları artırma lehine konuştu. Nitekim, en kötü sosyo-ekonomik koşullarda yaşayan milyonlarca Afrika ve Asya kolonisi nüfusunun varlığına dayanan ve buna bağlı olarak Fransa'nın sömürge birimlerinde hizmet etmek istemek için önemli kaynak potansiyeline sahip binlerce Fransız kurbanı ortadan kaldırmak aptallık olacaktır.
Sömürge Savaşları ve I. Dünya Savaşı
Senegalli atıcılar Birinci Dünya Savaşı'ndan önceki dönemde tüm Afrika kıtasından geçer. Fransız devleti için yeni sömürgeler fethine katıldılar. Yani, 1892-1894 içinde. Senegalli tüfekler, Yabancı Lejyon ve büyükşehir birlikleriyle birlikte, Dahomey'i fethetmek için Fransa'nın özlemlerine karşı inatla direnen Dahomey'in Behengine Kralı ordusuyla savaştı. Sonunda, Dahomey, Fransa’nın himayesinde (1904 - koloniden) bir kukla krallığı olarak ele geçirildi. 1895'ta Madagaskar'ın fethinde aktif olarak yer alan Senegalli oklardı. Bu arada, Fransız yönetimi yalnızca Senegalli atıcıları sömürgeleştirilmiş Madagaskar'da barındırmakla kalmayıp, aynı zamanda yerel halktan birimler de yarattı - Malgash okları (41 000 Malgash okları, daha sonra Birinci Dünya Savaşı'nda yer aldı).
Ayrıca, Senegalli atıcılar, Orta Afrika - Çad ve Kongo'daki Fransız gücünün pekiştirilmesinde ve ayrıca Jean Baptiste Marchand'ın komutasındaki 1898 atıcılarının bir süredir ayrılmaya başladığı Faslı 200 olayında, Fransız Kongo'dan kuzeydoğuya ve Nil’e ulaştı şu anki Güney Sudan bölgesinde Fashoda şehrini işgal etti. Yalnızca İngiliz İmparatorluğu'nun etki alanı olarak gördükleri Nil'in üst kesimlerinde Fransız yerleşim bölgelerinin ortaya çıkmasını önlemeye çalışan İngilizler, Fransızların sömürülmesini karşılamak için Anglo-Mısırlı birlikleri sayı ve teçhizatla gönderdiler.
Sonuç olarak, Fransa, İngiliz İmparatorluğu ile büyük çaplı bir yüzleşmeye hazır değil, Binbaşı Marchand'in Fashoda'dan ayrılmasını geri çekmeye ve geri çekmeye karar verdi. Bununla birlikte, Fransa’nın politik fiyasko, daha önce Ekvator Afrika’nın bilinmeyen bölgelerinde önemli bir yoldan gitmeyi ve Fashod’a ayak basabilmeyi başarabilen, emrinde olan ve kendisinin subaylarının ve subaylarının ve komutasındaki Senegalli atıcıların dikkatini çekmiyor. Bu arada, Marchand daha sonra Çin'deki boksörlerin 1900, Birinci Dünya Savaşı'ndaki isyanlarını bastırmaya katıldı ve genel rütbesinde emekli oldu.
1908’te, Fransız Fas’ındaki garnizon hizmetine iki Senegalli tüfeğin taburu yerleştirildi. Burada, Senegalli tüfekleri, özellikle Fas'ın eski devlet geleneklerini göz önünde bulundurarak “sadakatsiz” Fransızlara itaat etmeye hevesli olmayan Berberi ve Arap halkına karşı bir ağırlık olacaktı. Sonunda, Fransızlar, hayır, bastırmayı değil - resif kurtuluş hareketini bastırmayı ve militan Faslıları yirmi yıl sakinleştirmeyi başardı.
1909-1911 içinde Senegalli atıcılar birliği, Wadai Saltanatını ele geçirmeyi amaçlayan Fransız sömürge ordusunun ana gücü haline geldi. Modern Çad ve Sudan sınırlarının birleşme noktasında bulunan bu devlet, özellikle Sultan Wadai'nin Libya'da ve komşu Çad'ın topraklarında güçlü olan Senusiyya'nın tarife başı olan Şeyh Senussi el-Mundi'ye karşı aktif olarak kışkırtması nedeniyle Fransa makamlarına teslim niyetinde değildi. Senüsitlerin ajitasyonuna ve yerel halkların aktif direnişine rağmen - mab, masalitler ve kamyonlar - Senegalli tüfekler, daha iyi silahlar ve savaş becerileriyle, Saltanat ordusunu yenmeyi ve bu Sudan devletini Fransız kolonisine dönüştürmeyi başardı.
I. Dünya Savaşı'nın başlangıcında, Fransız ordusu, Afrika kolonilerinde görev alan Senegalli atıcıların 21 taburunu numaralandırdı. Savaş başladığında, 37 taburları Fas'tan Fransa'ya, hem metropolün güçlerinden hem de Kuzey Afrika ve Senegalli atıcılar tarafından yeniden konuşlandırıldı. İkincisi, beş tabur miktarında batı cephesine gönderildi. Afrika askerleri özellikle ünlü Ypres savaşında, Fort de Duamon savaşında, Flanders savaşlarında ve Reims savaşlarında kendilerini ayırt ettiler. Bu süre zarfında, Senegalli okları önemli zayiatlar verdi - sadece Flanders için savaşlarda 3000'in Afrika askerlerinden daha fazlasını öldürdü.
Birinci Dünya Savaşı sırasında, Fransız askeri komutası, insan kaynağına olan artan ihtiyacı gözlemleyerek, kolonilerdeki Senegalli atıcıların toplanmasını artırarak, Senegalli atıcılar 1915'in 1918 yıllarına yönelik taburunu oluşturdu. Bunun için, Afrikalıların sömürge birliklerine çağrısını artırmak gerekliydi, bu da 93-1915’te yerel halkın bir dizi ayaklanmasıyla sonuçlandı. Gerçek şu ki, hizmet etmek isteyenlerin kaynak potansiyelinin tükenmesi ve Fransız sömürge otoritelerinin, çoğu kez köle ticareti döneminde olduğu gibi “kaçırılma” uygulamasını kullanarak, zorla çağrılması gerektiğiydi. Senegalli atıcılara yapılan açıklamalara karşı çıkan ayaklanmalar Fransız makamları tarafından dikkatlice gizlendi, böylece bu bilgi karşıt Almanya tarafından kendi çıkarları için kullanılmadı.
Birinci Dünya Savaşı'nda İtilaf'ın kazandığı zafer yalnızca Avusturya-Macaristan, Osmanlı ve Rus imparatorluklarını yok etmekle kalmadı, aynı zamanda Alman topraklarının bir kısmının reddedilmesine de katkıda bulundu. Böylece, Fransa, mağlup olmuş Almanya'nın Rheinland'ını işgal etti ve 25'ten 40'e kadar sayıları bir araya getirerek Afrika kolonilerinden binlerce asker topladı. Doğal olarak, bu Fransız politikası, Alman topraklarında, özellikle de Afrika’nın topraklarındaki varlığından memnun olmayan, "Ren piçleri" olarak bilinen ırklararası cinsiyetin, gayri meşru çocuklarının ortaya çıkmasından hoşnutsuzluğunu kışkırttı.
Adolf Hitler “Ren piçlerine” ve işgalci kolordu Senegalli askerlerine katılan annelerine güç verdikten sonra, 1937'te 400 Alman melezlerinin tutuklanması ve zorla sterilizasyonu olan güçlü bir propaganda kampanyası başladı. Genel olarak, Ren piçlerinin sorununun büyük ölçüde şişmesi, çünkü otuzlu yılların toplam sayısının, altmışıncı milyonda bir nüfusu başına 500-800 kişisini geçmediği, yani ülkenin resimlerini oynayamadılar).
İki dünya savaşı arasındaki dönemde, Senegalli tüfekler, özellikle Fransa’nın Afrika mülklerinde sömürge düzenini sürdürmeye aktif olarak katılıyor, özellikle de, Fas’taki 1920’lerdeki Berberi resif kabilelerinin isyanını bastırmakla ilgileniyorlar. Resif savaşları, Senegalli atıcıların katıldığı ve yine kendilerini siyasi olarak sadık ve etkili askeri güçler olarak kurmayı başardıkları bir başka geniş çaplı sömürge çatışması haline geldi. Birinci Dünya Savaşı, askeri çağda birçok Fransız Fransız askerinin yaşamını ve sağlığını iddia ettiğinden, askeri komuta Senegalli atıcıların Batı ve Orta Afrika dışındaki varlığını artırmaya karar verdi. Senegalli atıcıların taburları, Fransız Mağrip - Cezayir, Tunus ve Fas'ta olduğu gibi kıtasal Fransa'da da garnizon hizmeti verdikleri yerde yerleştirildi.
II. Dünya Savaşı cephesinde Senegalli
1 tarafından Nisan 1940, 179 000 Senegalli atıcılar Fransız ordusuna seferber edildi. Fransa’nın Nazi birliklerine karşı savaşlarında, Batı Afrika askerlerinin 40 000’i savaştı. Bu, Alman ordusunun komutasından sert bir olumsuz tepki doğurdu, çünkü Wehrmacht'ın alt ırkların temsilcileriyle savaşması yeterli değildi - ikincisi de askeri cesaret ve eğitim göstermek için "cüretliydi". Böylece, 1924'ten Birinci Dünya Savaşı'na giren Afrika askerlerinin bir anıtı dikildiği Reims şehrini işgal ettikten sonra, Naziler derhal onu yıktı.
Ancak Fransa, kendi generalleri ve politikacıları tarafından Nazilere "teslim edildi". Fransız ordusunun çoğunun direnişi kısa sürdü. 80 000 sömürge atıcıları da dahil olmak üzere, yüz binlerce Fransız askeri ele geçirildi. Bununla birlikte, Vichy İşbirliği Hükümeti ile bir anlaşma yaptıktan sonra, Naziler sömürge askerlerinin önemli bir bölümünü serbest bıraktı. Bununla birlikte, on binlerce Senegalli tetikçi toplama kamplarında kaldı, bunların önemli bir kısmı mahrumiyet ve hastalıktan, özellikle de aldıkları tüberkülozdan ve sert Avrupa iklimine alışkın olmadıklarından öldüler.
Geleceğin başkanı, ünlü Afrika şairi ve burada Negrit'in teorisyen teorisi (Afrika kara kültürünün benzersizliği ve kendi kendine yeterliliği) Leopold Sedar Şenghor, Fransız sömürge ordusunda teğmen olarak görev yapan Alman esaretini de ziyaret etti. Bununla birlikte, Sengora Alman esaretinden kaçmayı ve saflarında Nazilere karşı zafer kazandığı Maki partizanlarının hareketine katılmayı başardı. Soğuk bir Fransa'ya harekete geçen Senegalli bir askerin duygularını aktarma girişimi içeren çizgileri var:
"Yuvadan düşmüş, umutsuz, beden tarafından zayıflamış piliçleriz,
Yırtık pençeleri olan hayvanlar, silahsız askerler, çıplak insanlar.
İşte, sert, sakarız, rehbersiz kör gibi.
En dürüst öldü: boğazlarına bir utanç kabuğunu itmeyi başaramadılar. Ve biz tuzaktayız ve uygarların barbarlığına karşı savunmasızız. Bizi nadir oyun gibi yok ediyorlar. şan tanklar ve uçaklar! ”
Yırtık pençeleri olan hayvanlar, silahsız askerler, çıplak insanlar.
İşte, sert, sakarız, rehbersiz kör gibi.
En dürüst öldü: boğazlarına bir utanç kabuğunu itmeyi başaramadılar. Ve biz tuzaktayız ve uygarların barbarlığına karşı savunmasızız. Bizi nadir oyun gibi yok ediyorlar. şan tanklar ve uçaklar! ”
Aynı zamanda, yetkilileri Vichy hükümetini tanımayan Fransa kolonilerinde, Anglo-Amerikan koalisyonunun yanındaki batı cephesine gönderilmek üzere Senegalli atıcılar tarafından birimler kuruldu. Aynı zamanda, Senegalli oklar Afrika'daki Alman sömürge kuvvetlerinin saldırısını engelliyor. 1944’te, Kuzey Afrika ve Senegalli atıcılar birlikleri, Fransa’nın kurtuluş savaşlarına katılan Provence’e iniş yaptı. Şimdiye kadar, Provence’in iniş yıldönümü devlet düzeyinde Senegal’de kutlanıyor. Fransa'nın kurtarılmasının tamamlanmasından sonra, Senegalli atıcıların birimleri Avrupa'dan çekildi ve metropolde Fransız konsolosluklarından alınan askeri birimlerle değiştirildi.
Savaş sonrası dönem: Senegalli oklar tarihe geçti
İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesi, Senegalli atıcıların sayısında önemli bir azalmaya yol açtı, ancak varlıklarının sona ermesi anlamına gelmedi. Fransız gençliğini düzgün bir şekilde korumak isteyen Fransız askeri komutanlığı, savaş sonrası dönemde sömürgeci birliklerini, Fransız ve Afrika'daki Hint mülklerinde yoğunlaştırılmış eylemleri bastırmak için aktif olarak kullanıyor. Senegalli atıcılar Indochina'da (1945'ten 1954'e, dokuz yıl), Cezayir'de (1954-1962, sekiz yıl) ve Madagaskar'da (1947) Fransız çıkarları için savaşmaya devam ediyor.
Savaş sonrası dönemde Fransız ordusunda, Batı Afrika'da Hint, Cezayir, Tunus, Fas ve sömürge garnizonlarında konuşlandırılmış Senegalli atıcıların 9 alayları vardı. Madagaskar'da, Senegalli tüfekler, yerel halkın Senegalli tüfeklerinin kışlalarına karşı mızraklarla saldırmasıyla başlayan 1947-1948 ayaklanmasının bastırılmasında aktif rol aldı. Fransa-Vietnam savaşının tamamında geçen Senegalli tüfeklerin 24 alayı, alayın askerleri ve memurlarının Fransa'dan Tonkin'e tahliye edildiği 1954 yılına kadar Çinhindi'de savaştı.
Fransız sömürge imparatorluğunun son parçalanması ve bağımsızlığın Afrika'daki eski sömürgeleri tarafından ilan edilmesi aslında Senegalli atıcıların tarihine son verdi. 1958'e geri döndüğünde, uzak 1 yılında kurulmuş olan Senegalli tüfeğin 1857'in alayı yeniden yapılandırıldı, “Senegalli kimliğini” yitirdi ve Fransız denizcilerin 61'in alayı oldu. 1960 ve 1964 arasındaki dönemde. Senegalli atıcılar birliği var olmaktan çıktı, askerlerinin çoğu terhis edildi. Sömürgeci güçlerin gazileri ve Fransız hükümeti arasında çok sayıda dava başlıyor: Fransa'ya kan döken askerler vatandaşlık almalarını ve maaş almalarını talep ediyorlar.
Aynı zamanda, pek çok eski Senegalli tüfeği Fransız ordusunda sözleşmeli askerler olarak hizmet etmeye devam etti, hâlihazırda egemen olan Batı ve Orta Afrika devletlerinin silahlı kuvvetlerinde, bazıları oldukça iyi bir askeri ve siyasi kariyer yaptı. Yukarıda belirtilen aynı Leopold Sedar Sengora'yı hatırlayabiliriz, ancak yalnızca seferberlikte görev yaptı ve sömürge birliklerinin eski askerlerinin birçoğu askeri bir kariyer yaptı. Bunlar: yılın sömürgeciliği 23’inde görev yapan ve Fransa’nın ve Çinhindi savaşına katıldıktan sonra kaptan olarak görev yapan Orta Afrika’nın efsanevi “imparatoru” Jean Bedel Bokassa; Eski Volta Canlanma Askeri Konseyi eski başkanı (şimdi Burkina Faso) ve Cezayir ve Çinhindi ve 1936'ten bu yana sömürge ordusunda görev yapan selefi Sangué Lamizana'da görev yapan ülkenin Başbakanı Saie Zerbo; Nijer’in eski cumhurbaşkanı Seini Kunche, aynı zamanda İndochina ve Cezayir’in gazisi; diktatör Togo Gnassingbe Eyadema, Vietnam ve Cezayir’in ve diğer birçok siyasi ve askeri liderin ustası.
Senegalli atıcıların gelenekleri şimdi özellikle Batı ve Orta Afrika ülkelerinin orduları tarafından miras alınıyor - özellikle bölgedeki en savaşa hazır olan ve Afrika kıtasındaki barışı koruma operasyonlarında kullanılan Senegalliler. Senegal'deki Senegalli ok gününün resmi tatil olarak kutlanması. Mali'nin başkentinde Bamako, çoğu bu Batı Afrika ülkesinin yerlilerinden alınmış olan Senegalli tüfekçilere bir anıt.
Senegalli Spagi - Jandarma Takılı
Batı Afrika birimlerinin Fransa’nın hizmetinde olduğunu söylemek gerekirse, bu makalede doğrudan Senegal ve Mali ile ilgili olan bir başka eşsiz askeri oluşumdan söz edilemez. Sömürge ordusunun çok sayıda piyade birliği olan Senegalli atıcılara ek olarak, daha çok ve iyi bilinen Kuzey Afrika eşleriyle benzerlik yaparak Senegal malı olarak adlandırılan Fransız Batı Afrika yerlileri arasından da süvari filosu kuruldu. Bu arada, Kuzey Afrika’nın yayılmasından geliyorlardı, çünkü 1843’te Cezayir’li bir serserinin takımı, askerleri yavaş yavaş Senegalli askerler tarafından değiştirilen Senegal’e gönderildi.
Senegalli spagallerin süvari filolarının özel ve genç komutan subaylarının askerleri, yerel Afrika nüfusu arasından görevlendirilirken, subay kolordu Kuzey Afrika’nın koğuşlarından atandı. Senegalli süvari, Kongo, Çad, Mali, Fas topraklarında görev yaptı. Garnizon hizmetini taşıyan Senegalli tüfeğin sömürge piyadelerinin aksine, sivri uçlar polis işlevlerinin yerine getirilmesinde daha fazla yönlendirildi ve 1928 yılında Senegalli binicilik jandarmasının adı değiştirildi.
Modern Senegal milli jandarması, özellikle sömürge dönemindeki Senegal spagüsünün geleneklerine dayanıyor, özellikle Senegal Kızıl Muhafızlarının bugün kullandığı biçimsel biçimini devraldı. Kızıl Muhafız, ülkenin başkanını korumaktan ve tören işlerini yapmaktan sorumlu olan jandarmanın bir parçasıdır. Kızıl Muhafız, Senegalli eş süvarilerinin geleneklerinin koruyucusunu kabul eder ve aynı zamanda, Fransız Cumhuriyet Muhafızlarıyla hizmetlerini benimsemek ve mücadele etmek için yakın ilişkiler kurar.
Senegal Kırmızı Muhafızları
Tören işlevleri, 120 müzisyenleri de dahil olmak üzere 35 askeri personelinin özel bir Kızıl Muhafız filosu tarafından gerçekleştirilir. Beyaz ve defne atlarda kuyrukları kırmızıya boyanmış olarak sergilenir. Bununla birlikte, şeref kıtası görevlerine ek olarak, bu filo, aynı zamanda, Senegalli başkenti Dakar'ın ünlü plajları olan her şeyden önce sokakları monte edilmiş bir polis olarak devriye görevi de üstlenir. Senegal Kızıl Muhafızlarının üniforma kıyafeti, Fransız sömürge servisinde Senegal spagetiğinin üniforma geleneklerini yeniden üretiyor - bunlar kırmızı uzun boylu fes, kırmızı üniforma ve kırmızı buruşlar, koyu mavi pantolon.
Bir zamanlar Fransız sömürgeleri olan, uzun süre bağımsız olan ve kendi silahlı kuvvetlerine sahip olan Batı ve Orta Afrika devletlerinin gerçekte olmasına rağmen, ikincisi genellikle bölgede sömürge döneminin Senegalli oklarıyla aynı amaçlarla kullanılıyor - bölgede düzeni sağlamak için öncelikle Fransa’nın yararına. Eski metropol, silahlı kuvvetlerin eğitimi ve finansmanına ve bazı Batı-Orta Afrika devletlerinin polisine büyük önem veriyor. Diğer bir deyişle, Senegalli okların, egemen Afrika devletlerinin askeri birimlerinin “yeni bir kılıkta yaşıyor” olduğu söylenebilir.
Her şeyden önce Senegal, Fransa’nın en büyük ölçüde siyasi sadakat gösterdiği bölgedeki ana askeri ortağı ve Soğuk Savaş sırasında bile, diğer birçok Afrika ülkesinden farklı olarak, “sosyalist oryantasyon” kursuna geçme konusunda hevesli hissetmediklerini belirtti. Özellikle eski Fransız kolonilerinin silahlı kuvvetleri Mali’deki savaşta aktif bir rol oynamaktadır, burada Fransız birlikleri ile birlikte, Arap-Tuareg kabilelerinin Mali’den aldığı kuzey bölgelerinin serbest bırakılmasını savunan Tuareg İslamcı gruplara karşı savaşırlar.