Stadyumun karanlık koridorunda tek başına yürürken köşeden biri sanki onu bekliyormuş gibi kafasını uzattı.
“Birincisi… hayır, Profesör Ludger.”
“Sedina, değil mi?”
Kahverengi, hacimli saçları olan Sedina Rochen. Onu beklerken Ludger’ı gördüğü anda yüzü aydınlandı.
Bir süre etrafa bakıp başka kimse olup olmadığını kontrol ettikten sonra, konuşmanın uygun olduğunu düşündüğünde ağzını açtı.
“İddiayı kazandığın için tebrikler.”
“Evet.”
“Dahası, iyi misin? Belki de bu olay yüzünden Akademi’nin içinden çok fazla ilgi gördün. Diğer üyeler de endişeli.”
Sedina’nın endişelendiği kısım da buydu.
Ludger sahte kimlikle Sören’de saklanıyordu.
Ancak son hamleleri Sören’de fazla dikkat çekmişti.
Bu durumda, ne yaparsa yapsın gözleri onu takip edecekti ve bu da uzun vadeli bir plan yapmasına önemli ölçüde engel olacaktı.
Ludger onun endişesi üzerine başını salladı.
“Sorun değil. Kendimi böyle olduğu zamana hazırladım.”
“Kendini hazırladın…”
“Sedina, Sören’in müdürü hakkında bir şey biliyor musun?”
Müdürün adı söylendiğinde Sedina hemen başını salladı.
“Evet. Adı Elisa Willow. Küçük yaşta Lexure sınıfı 6. sırayı almış ünlü bir büyücü. Artık Sören’in müdürü. O asla gardını indiremeyeceğin bir kadın.”
“Evet. Şu anda benden şüpheleniyor.”
“Yani… Profesör Ludger’ı mı kastediyorsunuz?”
“Müdür bizimkilerin Sören’de saklandığından haberdar. Profesör olsam da belki artık şüpheliler listesinde ben de varım.”
“O…”
“Onun şüphelerinden şimdi kurtulmam gerekiyor. Bu nedenle diğer üyelerle iletişim kurmam imkansız olacak ama elimde değil.”
“Buraya Profesör olarak geldin, böylece daha az şüphelenebilirsin…”
“Zaten yapmam gereken bir şeydi. Bu olayla Sören’in güvenini kazanırsam karlı bir anlaşma olur ama bunun için biraz daha zamana ihtiyacımız var.”
“Gibi… beklendiği gibi, öyle. Sana inanıyorum!”
Zaten Ludger tarafından uygun şekilde kör edilmiş olan Sedina, Ludger’ın sözlerine sorgulamadan inandı.
Aslında tamamen yalan da sayılmazdı.
Ludger’ın Sören’de öne çıktığı davranışı müdüre iyi görünme niyetinden kaynaklanıyordu.
Ancak Sedina için Ludger’ın çok fazla dikkat çekebileceğine dair bazı endişeler vardı.
Aslında, diğer üyeleri gizlice dinlediğinde, Ludger’ın bir First Order olduğunu, ancak yapacak hiçbir şeyi olmadığını ve bunun garipleştiğini söyleyen konuşmalar bile vardı.
‘Evet! Beklendiği gibi, Profesör Ludger’ın böyle olmasına imkan yok!’
Ludger’a inandı ve gelecekte de ona inanmak istedi.
İlk defaydı…
Onu çok iyi dinleyen biri vardı.
Böyle bir insana karşı şüphe duymak, silinemeyecek bir suç işlemek gibiydi.
“Sedina. Aynı şey senin için de geçerli. Artık Sören’de bir öğrenci olduğun için bir öğrenci olarak elinden gelenin en iyisini yap.”
“Öyle mi… öyle mi?”
“Evet. Diğer üyeler arasında kolay iletişim kurabilen tek kişi sensin çünkü ben bir Profesörüm ve sen bir öğrencisin. Sadece buluşup sohbet ediyoruz diye bizden şüphe etmeyecekler ama ben yapabilirim” Benimle gerçek bir işi olmayan bir öğrenciyle düşüncesizce tanışma.”
“Elbette…”
“Örnek bir öğrenci olarak öne çıkmalısın. Bunu ne kadar çok yaparsan, başkalarının şüpheli bakışları o kadar azalır.”
“Anlıyorum!”
“Evet. Başka bir deyişle, kendi konumumuzda kendi kimliklerimize tamamen uyum sağlamamız sadece ikimizin görevi. Anlıyor musun?”
“Bir görev… sadece ikimiz için.”
Ludger “biz” kelimesini kullandığında Sedina’nın gözleri boşaldı.
Yüz ifadesine bakan Ludger bunun bir şans olduğunu düşündü.
“Bu kadar anlattıysam gayet iyi anlayacaktır, değil mi?”
Sören’in profesörü olarak kendini işine kaptırdığı için çok çalışıyordu. Ancak Ludger, Kara Şafak Cemiyeti’nin varlığını bir an bile görmezden gelmemişti.
Onların gözünde, sözde Kara Şafak Derneği’nde Birinci Düzen unvanına sahip bir yöneticiydi.
Sorun şu ki Ludger, Sören’in içine sızdıktan sonra yönetici olarak ne yapması gerektiğini henüz bilmiyordu.
Şifrenin yorumlanmasından öğrendiği tek şey, Sören’in içine sızmak ve onların gözüne girmekti.
Ve ondan sonra…?
Orijinal planlarına karar verilmiş miydi, yoksa daha sonraki duruma göre gelecekte yeni bir düzen mi verilecekti?
Ludger bunu bilmiyordu.
Ama Sedina’ya soramadı bile. Bir yöneticinin ne tür bir görev için geldiğini nasıl bilebilirdi?
“Sonunda, kendi başıma çözmeliyim.”
Direkt olarak Zero Order tarafından emredilmiş olması veya başka bir First Order’ın onunla birlikte işi paylaşıyor olması büyük ihtimaldi.
Hemen öğrenmenin yolu, Sören’e sızmış olan başka bir Birinci Düzen’i bulması gerektiğiydi.
Ancak diğer First Order’ı bulamadığı bir durumda Ludger, Black Dawn Society’nin şüphesini ortadan kaldırırken olabildiğince çok çalışmak zorunda kaldı.
Profesör olarak kasıtlı olarak daha hevesli hareket etmesinin nedeni buydu.
“Müdürün benden şüphelendiği doğru ve onun şüphelerini gidermek için zamana ihtiyacım olduğu doğru. Bunu bir bahane olarak kullanarak, en azından gizli cemiyetin artan hoşnutsuzluğunu bastırabilirim.’
Ve bu bahaneyle verilen sürelerin uzatılması da mümkündü.
Aslında sadece bu şekilde açıklasa da Sedina hemen ikna olmuşa benziyordu.
‘HAYIR. First Order’ı fazlasıyla övdüğü için adil bir örnek olamaz mı?’
Ama sorun yoktu.
Sedina öne çıkıp onun yerine diğer üyelere açıklayabilseydi, Ludger için çok daha kolay olurdu.
Aslında Sedina zaten bu tür düşüncelerle doluydu.
“Beklendiği gibi, Profesör Ludger!” Başına bir şey gelir diye endişelendik, meğer bunu başından beri planlamış!’
Sedina’nın sosyal statüsü, organizasyon içinde benzer zorbalıklara yol açmıştı, ancak son zamanlarda diğer üyeler, sanki Ludger’ın tam zamanlı astıymış gibi davrandığı için onu rahatsız etmeyi bırakmıştı.
Bu, Sedina’nın aynı zamanda bir lütuf olduğunu düşünerek Ludger’a daha fazla saygı duymasını sağladı.
Hatta benim gibi birinin bana bu tür tavsiyelerde bulunmasından endişeleniyor! O gerçekten harika!’
Ludger’ın dediği gibi, Sedina öldükten sonra bile emre uymaya karar verdi.
“Diğerlerine iyi anlat.”
“Evet! Sadece bana bırakın!”
“Bir el…”
“Evet! Bana söyleyeceğin başka bir şey var mı?”
* * *
“…Hayır. Boşver. Seninle sonra konuşuruz. Ve seni eskisinden daha özgüvenli görmek güzel.”
Ludger’ın son iltifatı Sedina’nın tüm vücudunu ürperten ve heyecanlandıran bir şoka neden oldu.
“Bunu sana bırakacağım.”
“Evet! Ölmek zorunda kalsam bile yapacağım!”
“Ölme.”
“Evet! Ölmem gerekse bile asla ölmeyeceğim!”
“…Evet herneyse.”
Ludger, onu her gördüğünde giderek daha fazla yük olmaya başlayan Sedina’yı geride bıraktı.
***
Özel konaklama yerime dönerek odaya girdim ve yapmam gerekenleri kısaca özetledim.
“Her şeyden önce, bu açık düello sayesinde, müdürün hizipinde olma imajını kapsamlı bir şekilde geliştirdim. Müdürün bunu nasıl karşılayacağını bilmiyorum ama onun da kendi koşulları var, bu yüzden beni okuldan atması zor olacak.’
Şu an için, müdürün hizbi daha baskın görünüyordu ama Hugo’nun liderliğindeki asil hizip de küçümsenemezdi.
Kim ne derse desin öğrenciler arasındaki en büyük güç, aristokrat öğrencileri bir araya toplamış olan Freuden’in gücüydü.
Hugo da dahil olmak üzere aristokrat profesörler, Freuden ile el ele vermişti.
Müdürün gücü güçlü görünüyordu, ancak müdürün iradesine gerektiği gibi karşı çıkarlarsa, müdürün herhangi bir şeye pervasızca karar vermesi zor olurdu.
“Ve müdürün dikkatini çektiğim gerçeği sayesinde, Kara Şafak Cemiyeti’nin bir yöneticisi olmama rağmen hala aceleci hareket edemediğim gerekçesini elde ettim. Gizli cemiyetin diğer üyeleri de benimle pervasızca iletişime geçmek istemez.’
Yani belli bir süre Kara Şafak Cemiyeti’nde herhangi bir şey yapmaktan muaf tutuldum.
“Öyleyse Kara Şafak Cemiyeti’ni şimdilik bir kenara bırakalım.”
‘Beklendiği gibi en önemli şey Sören’in tarafı mı?’
Bu açık düelloyla, Hugo’nun grubuna tamamen düşman olmuştum.
Ama o kısmı pek umursamadım.
Zaten iki yıl sonra bırakacaktım. Aristokrat öğretmenlere karşı iğrenç olmak benim için büyük bir sorun yaratmaz.
Benimle biraz nahoş bir şekilde uğraşırlardı ama hayatım boyunca deneyimlediğim tüm insan gruplarıyla kıyaslandığında bu ancak sevimlilik düzeyindeydi.
En önemlisi, o günkü düelloda bir tür olasılık gördüm.
Aidan… Bunu daha önce de hissetmiştim ama o kesinlikle iyi bir adam. Orta derecede bir sağduyusu, orta derecede iyi bir yanı var ve çalışkandır.’
Ona biraz yoğun bir şekilde öğretmiş olmama rağmen, Hareket Eden Büyücüyü üç günde öğrenmiş olması inanılmazdı.
Yeteneği miydi yoksa daha çok inatçı bir çaba mıydı?
Bir büyücünün, sırf kafalarını iyi kullandıkları için Hareket Eden Büyücü’de tam olarak ustalaşamayacaklarını düşünürsek, o, vücudunu da kullanma becerisiyle doğmuş olabilirdi.
Anti Magic kullanarak büyüyü kestiği zamanki hareketi…
Kesinlikle daha önce kılıç eğitimi almış birinin görebileceği bir performanstı.
Bunu göz önünde bulundurursak, Aidan’ın gerçek bir savaşta öne çıkma olasılığı oldukça yüksekti.
‘Aslında. Öğretmeninin kim olduğu düşünülürse bu anlaşılabilir bir şey.’
Bu, Aidan’ın öğretmeni olduğunu varsaydığım bir büyücüyle tanıştığım için çıkarılabilirdi, aslında bundan oldukça emindim.
Aidan’ın bir zamanlar gösterdiği duruşu, düşündüğüm kişinin genellikle kullandığı kılıç ustalığı ders kitaplarındaki örnekle tamamen aynıydı.
Bütün hayatı boyunca yalnız yaşayacağını ve ondan tek bir kişinin haberi olmadan öleceğini düşündüm, ama bir mürit edindiği ortaya çıktı.
“Aidan bir Anti Magic sahibiyse, en azından Sören’de hatırı sayılır bir konuma yükselir.”
Kafamda basit bir hesap bitirdim.
“Kara Şafak gizli cemiyetine karşı savaşmak için Sören ve bazı özel öğrencileri kullanacağım.”
İkisinin arasında bir ayağım iki yanda sıkışıp kaldığımdan, ihtiyacım olan son şey üzerime çöken baskıyı artırmaktı.
Beni en çok rahatsız eden şey Black Dawn Society idi.
Akademideki cemiyet üyelerinin güçlerini azar azar sıkıştırarak azaltsam…
“Hayatta kalma şansımın o kadar yüksek olacağına eminim.”
Aidan, Leo ve Tessie… Bu üç silahşörün yetenekleri objektif olarak iyi değerlendirilmeye değerdi.
Sahip oldukları yeteneğe bakarsam, birinci sınıfların en iyisi olabilir.
Yargı Gözleri olan Lynne’i gruba eklersem.
“Fena olmayacak.”
Tabii ki, bu yeterli olmayabilir, bu yüzden her ihtimale karşı güvence için daha fazla başka insan aramam gerekli görünüyordu.
Eğer onları birbiriyle çarpıştırırsam çıkmazdan çıkabilirim.
“Bırakın barbarlar kendi aralarında savaşsınlar” yöntemi için yapmam gereken tek şey bu. Kendi tarafımdaki gücü de toplamalıyım.’
Durumum her iki kurumun da baskısı altındaydı ve ben bir birey olarak ezilmek üzereydim.
Her iki grubu da basitçe zayıflatmak, durumun temel çözümü olamazdı.
Peki yöntem neydi?
‘Ben de kendi organizasyonumu yapmak zorundayım.’
Aslında ben tek başıma taşınmayı tercih ettim.
Ama İmparatorluk’ta kalmam gerektiği sürece, artık tek başıma oynayamazdım.
Daha fazla insana ihtiyacım vardı.
Hans’a ek olarak, daha önce bağlantı kurduğum insanları arayıp yeni bir organizasyon kurmam gerekiyordu.
O örgüt benim gücüm olacaktı ve bu güç beni ezen güçlere direnmemi sağlayacaktı.
“Şeytandan bahsediyorsun ve kesinlikle ortaya çıkacak, dediler.”
Ben sadece onu düşünüyordum ve odama bıraktığım kristal küre parıldamaya başladı.
Hans’a kişisel iletişim için verdiğim bilyenin çalması… bunun tek bir anlamı olabilirdi.
“Hans. Sorun nedir?”
[Siparişinize göre bölgedeki her şeyi kontrol ettim.]
Bundan dolayı mıydı?
“Yeteneklerini göz önünde bulundurursak, benim kadar bilgiye sahip olacaksın. Yine de, benimle ayrıca iletişime geçtiğine göre, biraz güce ihtiyacın var gibi görünüyor.”
[…Onu yakalamakta çok hızlısın. Haklısın. Şu andan itibaren, biraz ‘silahlı güce’ ihtiyacım var. Sen de biliyordun değil mi? Dövüşmekte iyi olmadığımı.]
“İlk defadan beri o bölümde senden bir şey beklemiyordum.”
[Her neyse, şimdi yardımına ihtiyacım var.]
“Anlıyorum.”
Kötü bir zamanlama değildi.
Oturduğum yerden kalktım, dış mekanda kullanmak için siyah uzun bir kaban giydim ve kafama bir beyefendi şapkası taktım.
[Peki ne zaman geleceksin? Sanırım en geç hafta sonuna kadar bununla ilgilenmemiz gerekecek.]
“Hemen geleceğim.”
[Bağışlamak?]
Hemen gideceğimi söyleyeceğimi bilmediği için kristal kürenin ötesinden şaşkın bir ünlem duydum.
“Bununla hemen ilgilenmenin daha iyi olduğunu düşünmüyor musun?”
[İşte bu, ama… İyi olacak mısın? Yine de çok meşgulsün.]
“Nasılsa yakında bitecek.”
[Bundan nasıl bu kadar eminsin?]
“Çünkü ben öyle yapacağım.”