- bu başlıkta
- bakın dur
- sırala
- #ilişkiler
- sen yanımda olmalıydın, hemen şurada, yanı başımda. .zamanı bir pardösü, bir kaban gibi askıya asmak mümkün olsaydı; sen yanımda olabilirdin. karşımda duran çerçeveden sıyrılıp, boş bıraktığın kanepeye uzanabilirdin.
sen yanımda olmalıydın. kirli çoraplarını yine oraya buraya atmalıydın. evden hemen hemen her çıkışta arabanın anahtarını unutmalıydın, bana köşe bucak anahtar aratmalıydın. duşa girdiğinde banyoyu su , aynayı kir içinde bırakmalıydın.
doğum günlerimi yine unutmalıydın . kızımız hatırlattığında ise; çelik tencere gibi, duvar saati gibi bence anlamsız hediyeler almalıydın. bense, sana belli etmesem de kırılmalıydım. saçma sapan ayrıntılara kafa yorup, kendimi üzecek birşeyler bulmalıydım.
sen yanımda olmalıydın.yıllardır aynı çekmecede duran çoraplarını bulamayıp, onların nerede olduğunu bilmem kaçıncı kez bana sormalıydın. sabahleyin, takım elbisene uygun olanını tutturabilmek için giyip çıkardığın gömleklerini oraya buraya atıştırmalıydın. bense, her sabah olduğu gibi arkandan söylenmeliydim. ne sen dağınıklığından vazgeçmeliydin ne de ben söylenmekten.
sen yanımda olmalıydın. bazı geceler, bu gece ben yatağın bu tarafında yatacağım diyerek, bütün ısrarlarıma rağmen benim yerimi almalıydın.ve gecenin bir yarısında, ben burada rahat edemedim diye sızlanarak, oramı buramı çiğneyerek kendi tarafına geçmeye çalışmalıydın.
sen yanımda olmalıydın. akşam eve geldiğinde, evin hangi odasında olursam olayım, arayıp beni bulmalıydın. gözlerimin içine bakmalıydın, bana sarılmalıydın. bense bunu çok sıradan bir davranış olarak görüp, mutluluğumuzun farkına bile varmamalıydım. sana, yapman gereken bir sürü onarımlardan söz etmeliydim. sen ise; bozuk muslukları, elektrikli âletleri neden tamir etmediğinle ilgili onlarca sudan bahaneler bulmalıydın.
ben evde yokken ayakkabılarınla içeri girip de halılar üzerinde toz bıraktığında, sabahtan beri hiç eve gelmediğin yalanını söylemeliydin. ve ben buna - yalandan da olsa inanmalıydım.
sen yanımda olmalıydın. birlikte çıktığımız yolculuklarımızda, karnımın acıktığı anı yakalayıp, yol kenarındaki bir lokantada en sevdiğim yemekleri ısmarlamalıydın. daha ben yemeğimi bitirmeden benim için, - tiryakisi olduğum - az şekerli bir kahve söylemeliydin. sigarımı yakarken, parmak uçlarını ellerime değdirmeliydin. ben de ürpermeliydim.
sen yanımda olmalıydın. ne kadar sana belli etmemeye çalışsam da, canımın sıkkın olduğunu nasılsa- anlamalıydın. hiç zararı yoktu, yemeğini çarçabuk yiyip beni masada yalnız bırakmanın. bilseydim ki, sen buradasın. işte hemen şuracıkta. elimi uzatsam dokunabileceğim, üflesem titretebileceğim.
sen yanımda olmalıydın.
ve ben bu mektubu yazmamış olmalıydım.
not: bu yazıyı bir blogda okudum. ölen eşin ardından yazılan bir mektup.
- (bkz: sana olan aşkım öylesine mükemmel ki)
sevgilim,
bu satırları,sana ait kitabın içinde bulduğun için eşyalarını karıştırdığımı düşünme.biliyorsun yapmam-hem bir aşk mektubunu nereye bırakabilirdim ki? bu akşam sana bir aşk mektubu yazmaya uğraştım.her yanımdasın,seni soluyor gibiyim,duvar gibi,içimde ve bana ait hisseder gibi,n'apıyorum burada? uzaktasın,seni trende gördüm,istasyonda,yürürken,lamba ışığı altında konuşurken,insanları selamlarken-ellerini yıkarken-ve ben buradayım-senin yerinde-senin masanda oturuyorum.masada birkaç şebboy yaprağı var ve bir yanmış kibrit,ve mavi bir kalem,ve bir de magdeburgishe zeitung.bütün bu nesneler gibi evdeyim.
alacakaranlık bastırdığında-sessiz bahçeden sızarak-pencerelerden bir şey görülmez olduğunda-ilk ve son dehşetim başladı-mutfakta biraz kahve apıyordum.öyle şiddetli ve korkunçtu ki kahve cezvesini bıraktım-ve doğruca kaçtım oradan-evden kaçtım ve sokağa fırladım,bir kolumun altında çantam,diğerinde biraz kağıt ve bir kalem ile.öyle hissettim ki eğer buraya gelir ve mrs(...) güvende olacaktım-onu buldum ve senin gaz lambanı yaktım,saatini kurdum-perdelerini çektim-ve senin siyah paltonu kucakladım oturmadan önce-artık korkmuyordum.bana kızma,bogey-ça a ete plus forte que moi...işte bu yüzden buradayım.
bir akşamüstü bir çörek alıp çaya geldiğinde onu ikiye böldün ve içindeki hamuru iki parmağınla ezdin.bunu her zaman yapıyorsun,bir çörek ya da bir parça ekmek ile,bu senin tarzın,başın biraz yana eğikken...
çantanı açtığında eski şapkanı gördüm ve bir fransızca kitap ve bir tarak,hepsi karman çorman."tig.yalnızca üç mendilim var",neden bu hatıra bana bu kadar tatlı geliyor...
dün gece,sen yatağa girmeden bir andı.dırıyordun,yarı çıplak,hafifçe öne eğilmiş,konuşuyordun.yalnızca bir anlıktı.seni gördüm,seni çok sevdim,bedeninin yumuşaklığını sevdim,ah sevgilim,ve şu an "tutku" dan bahsediyor değilim.hayır,öyle düşündüğümde vücudunun her bir santimetresi benim için öyle kıymetli ki..senin yumuşak omuzların,kremsi sıcak tenin,kulakların,istiridye kabukları kadar soğuk,uzun bacakların ve ayaklarımla sarmalamayı sevdiğim ayakların,göbeğinin bana değmesi,ve ince genç sırtın,hemen ensenin altında bir benin var.bu yumuşaklığı biraz da genç olduğumuz için hissediyorum.,gençliğini seviyorum.tanrı olsaydım dahi sana soğuk bir rüzgarın dokunmasına katlanamazdım.
biz ikimiz,biliyorsun,her şeye sahibiz,ve çok büyük şeyler yapmalıyız,ikimize olan sadakatim tam,ve sana olan aşkım öylesine mükemmel ki,daha önce olduğu gibi,hala,ruhumun en derin noktasına kadar sessizim.aşığım olarak senden başkasını istemiyorum,ve dostum olarak, ve senden başka hiç kimseye sadık olmamalıyım.
her zaman seninim.
tig
(bkz: katherine mansfield)
- en acıklısı çok uzakta askerlik yapan sevgiliyedir. öyle sayfalarca yazılınca tadı çıkıyor diye bir kaidesi yoktur.
sevgilim,
herkesten, her şeyden sakındığım. bebekler gibi uykularında nefes alıpverişlerini kontrol ettiğim.. ve ne yaparsam yapayım vezgeçemediğim...
şimdi sen soğuk kışlalarda yalnız. ben kendi hapishanemde tek başıma.
koruyamıyorum seni bu kadar uzaktan diyorsun. sevgin koruyor beni. kokun yanağımda.
ama ben seni göremiyorum gözlerimi kapatınca. kulaklarımda belirmiyor sesin, kısık nefesin...
geri dönememe korkusu değil seninki, dönünce bulamama. ben hep burdayım. sen yeterki gel. ben bi gece öncesinden kurarım masamızı.
ağrı hep yanında tutacak değil ya seni. uzak da olsa, soğuk da, tehlikeli de... biliyorum biz dayanırız.
hem o kadar da uzak değil belki de. 30 saatlik yol nedir ki sonunda birbirimize kavuşmak olunca?
melankoli kokuyor odam sen gideli. neşeli kahkahalardan uzak.
gün saymak zor iş.
burda şimdi sabah. herkes aynı trafikte işine gidiyor. boş bedenlere bakıyor gözlerimiz. hoş benim için sensiz her şey, her yer boş.
yanımdayken de bilirdim seninle olmanın kıymetini ben.
sen gidince anlamış değilim yani sensizliğin anlamsızlığını.
bu son ayrılık. zorunlu ayrılık.
ama geçecek.
şahin arabaların arkasında yazdığı gibi sevgilim; bir gün gelecek, bir gün kalacak...
sen tüfeğini teslim edip bana geleceksin.
ben biraz yorgun. boynuna sarılıp bitti mi derim, sen de bitti dersin.
dedim ya melankoli oldu dört bi yanım. neşem eski neşem değil. derin iç çekişlerim var artık.
gönlümde derman yok inan bir nefeslik...
270 gün de geçecek. bugünden itibaren 269...
sen bu mektubu aldığında 262...
bak geçiyor bile..
seni seviyorum..
- .........................................
evet,yukarısını boş bıraktım çünkü sana nasıl hitap edeceğimi bilemiyorum şu an.hem çok kızgın hem de çok üzgünüm.ben ki,seni yere göğe koyamaz,hiçbir şeye sığdıramazdım.ama sanırım normalden çok önemsemişim seni.ben seni bu kadar seviyorken,nasıl oluyor da her kavganın,her gerginliğin nedeni ben oluyorum anlayamıyorum.senin istediğin anlayış,ben istediğim ise sen.127 gündür seni görmemiş biri olarak benim elimden gelen anlayış bu.
senin için her şeye karşı savaşabilirim ama sana karşı savaşamam.hepsi bu kadar sanırım.
- "paylaştığımız sigaraların ve içtiğimiz dost kokulu çayların anısına..."
keşke gözlerine bakmaya biraz da olsa cesaretim olsaydı...
gitmeni hiç istemiyorum ama gideceksin biliyorum...senin için hayırlıysa yani sen mutlu olacaksan git...gidene "kal" demedim şimdiye kadar...
"insan özlemeyi bilmezse yaşananları bir süre sonra unutmaya başlarmış" dedin dün gece...git ama özlemeyi unutma...
bana gelince;ne yapacağım,nasıl yaşayacağım,sensizliğin verdiği ağır yükü nasıl taşıyacağım inan bilmiyorum...
"bu dert beni iflah etmez deleyler
benim dert çekmeye dermanım mı var?" diyor çok sevdiğim yozgat türküsü...
benim sensizliğe dayanacak dermanım mı var be güzel çocuk? ne yaparım sensiz...sensizliğin verdiği boşluğu ne ile doldururum?neyi koyarım gözlerinin yerine?
yüreğin yanımda olmazsa nasıl söylerim türküleri,sen yanımda olmazsan kime anlatırım derdimi?
kim kurtarır savrulmanın eşiğinden beni?kim gösterir kaybolduğum yollarda adresimi bana?
isteyip de sahip olamadığım birçok şeyin yerine seni koyduğum zaman anladım ki;ben aslında her şeye sahipmişim...sen benim herşeyimsin...gözlerinde içimin titrediği tek insansın...
bu söylediklerimden sonra hala kararlıysan git...
"bil ki en çok ben özleyeceğim seni...gördükçe denizi ve duydukça rüzgarın sesini..."
seni çok seviyorum...
güzel kız'ın... 07.02.2002
- elim sende...
küçük bir kız çocuğuydum, girdim gizemli bahçene
erguvanlar arasında başladı sobelemece...
o siyah beyaz fotoğrafı ilk gördüğümde bir şeyler olacağını sezmiştim.
bir kuş kanadı rüzgarı değmişti kirpiklerime..
ilk merhaba ilk telaş
uzaktın bana anladım, bu yüzden içime kapandım
örttüm üzerini telaşımın, sevincimin
görmeyesin diye anlamayasın diye
ama sen inadına geldin üzerime..
bir düş misali; bir vardın bir yoktun
bir gercektin bir hayal...
nasılda koştum yoklugunda yokuslarında senin
duymadın...
tekrar gelişin şölendi yüreğime
nasıl yakın nasıl sıcaktı gözlerin. sen konuşurken ben cümlelerin üstünü örterdim..
benim konuştuklarım giysiydi sadece
seni iyice sindirmiştim ben, içimde bir yerlerde yaşayacaktın
kimselere göstermeden, gün yüzüne çıkarmadan
aşkı içimde büyütücektim yada yok edecektim
ama ne olsa kendimce yaşayacaktım
yine yoktun ya
bu sefer daha dikti sensizlik yokuşları
ama koştum,utanmadan yılmadan koştum
ve öyle içten çağırdımki seni, duydun sesimi
bu gelişin diğerleri gibi değildi
gelmiştin ya gerisi laf ı güzaf
sen konuşmaya başladın söndü tüm ışıklar
gökyüzünde yıldızlar dans ediyordu sen konuştukça
her bir yıldız yüreğime dokunuyordu görmedin sen
konuştukça ben haykırıyordum
duymadın...
ve işte o an, umut etmekten ,hayalini kurmaktan cekindiğim o an..
bana benden hoşlandığını söylediğin an
o dans eden yıldızlar durdu. oldukları yerde iki yana açılıp yol oldular önümde
yükseldim ve değdim yıldızlara
ama sen görmedin..
ve ben öylesine mutluyken ve telaşlı
yine gittin...
söndü yıldızlar düştüm karanlık toprağın üzerine
anladım meğer bir rüyaymış bir hayalmişsin
bir düş, içimi ısıtan aydınlatan bir düş
olmamıştı degilmi aslında gelmemiştin ki hiç
ben o kadar çok istemiştim ki demekki rüyam bu kadar gerçekçiydi
yokluğunda sesleniyorum yine
elim sende....
*?
- eski türk filmlerinde başkasına yazdırılıp kendisi yazmış gibi sevgiliye gönderilen mektup.
yeni türk filmlerinde sevgiliye yazılan ama başkasına (mesela validesine) giden mektup.
- kadınım, adımlarımdan, korkularımdan önce kaçan sanrılarım. bu yoğurduğum tözle, bu bedenimde gezinen avucumdaki közle dönüp dolaşıp yüzüme sürüyorum vakur yalnızlığı. unutmak insana aykırıdır diyorum, yutkunmak zor geldiğinde hep buna perde aralıyorum. şimdi kendi sızılarımı içer oldum...
azı dişlerimde ısıralamayan dudakların isyanı büyüse de hükmen mağlup olduğumu biliyorum. yaradana sığınasım yok, ki krallığından sürüleli oluyor epey. öylesine sevebilmelerdeyim. beni bırak kanırttığın gibi. beni ırak doğurduğun gibi. her gün sancısından sonra karanlığa susayan mağribi sefa gibi.
biraz yakın, aksın akın.
yaralarımda namert bir azgınlık. alıntılardan ibaret değil terin; ne göğümde, ne gönümde. şu yüzüne, toprak kadar bereketli gözlerine ve ellerine dolanan geniz yakan fiiller, nasıl da sıtmaya tutuyor beni. savruldum, inceden düştüm, kayın bir ağaç gibi olsa da gövdem, çatladım damar damar. şimdi ise dallarımı sözlerin silkeliyor...
bu zaman durgun bir nehir, ardı olmayan açılmayan bir kapı ve ben sürgüsündeyim sanki bu aralığın, sürgününde.
beş benzemez bir açlık büyütüyorum. bu istemle hangi süvari sürülse üzerime, tutkudan gürzümle un ufak ederim ekmeğime kara çalanları. seni 'isteme'yi böyle bir sitemle, dişli bir sistemle savaşmaya benzer biliyorum. seni biliyor, seni dilliyorum.
görünmez bir mezarlıkmış zaman. her gördüğümde kendimi gömdüğüm bir aman ve yaman. bundan böyle de kebair edip günü doğurmak adına tenine sarhoş akacağım. dokunduğumda bilincim kayıpsa, ellerim kırılmışsa, aynım çatlamışsa ol nefeste akıt beni. töz geçerken senden içe, sen al beni dıştan içe, yoğrulmak istiyorum kadife sesin derinleştikçe.
bir zikir deryasındayım şimdi, pusatsız. sırtımı kemirmekten korkuyorum, öd yuvamın çatlamasından...
- ali sirmen'in cumhuriyet'teki köşesinde yazdığı mektuplardır aynı zamanda.
- lütfen çık git artık hayatımdan.ayrılmış olmamız hala hayatımda olmadığın anlamına gelmiyor maalesef.yaşadığımız her şeyi sil aklımdan.ama gözlerimin altındaki çizgiler kalsın;senle yaşadığımız acıların simgeleri onlar.
gittiğinden beri ellerim soğuk biliyor musun?!artık kim beni ısıtacak bilmiyorum.kim gözlerimin içine bakıp en yumuşak sesiyle 'seni seviyorum begomya' diyecek bilmiyorum.zormuş ayrılık;çok zormuş hem de.
ama biz birlikte olamayız artık;can damarı kesildi bu aşkın.çok kan kaybetti.telafisi olmayan şeyler yaşandı,ağır sözler söylendi.geri dönüş yok artık.aslında belki de teşekkür etmeliyim sana;seni bırakıp gidemediğim yere şimdi gidebileceğim için.'beni özlemez misin' ya da 'için acımaz mı' dersen,ben 'senin büyüyüp kocaman bir adam olmadığını anladığım o gün özlemeyi bıraktım' derim.zaten birlikte aldığımız her şeyi,senin bana aldığın hediyeleri kaldırdım.çok da ağlamadım.
elbette benim de suçum oldu.istemeden yaşattım sana acıları.ama bu aşkın celladı sen oldun.son sözüm de budur ki;uğurlar olsun bitanem...
- altıyı yirmi geçe yeniden başlıyor aşk.
telefonunun soğuk melodisi uyandırıyor her gün daha da sıcaklaşan aşkıma beni. gözlerimi güne açtığımda, ay parçası yüzünü görerek, her güne yeniden doğuyorum. her sabah yeniden aşık oluyorum sana. hem de bir önceki günkünden daha fazla.
sonra kalkıp altını yaktığım çaydanlıkla yeniden demleniyor aşk. o iki bardak çay değil, o iki bardak çayı seninle içmek, o kahvaltıyı seninle yapmak besliyor aşkı.
seni servisine bindirip de, arabama yönlendiğimde içimi kaplayan hasret hüznü oluyor aşk sonra. sonra gün içinde irtibatımıza yardımcılık eden gmailin yanıp sönen turuncu ışığı oluyor aşk.
akşam eve dönüşte trafiğin açık olmasının verdiği keyif ya da trafiğin kapalı olmasının verdiği hınç oluyor aşkım.
zil sesindeki heyecan oluyor aşk. ve kapıyı açtığındaki kalp çarpıntısına dönüşüyor. mutfağımızın loş ışında yediğimiz akşam yemeği; ardından çay içerken mutfağı toparlayışına; sen ütü yaparken benim uzanıp kitap okuyuşuma; sana meyve soyup zorla yedirişime; boynuma kremimi sürüşüne dönüşüyor aşk.
aşk göğe yönelen avuçlardan, birbirimiz için, beraberliğimiz için ettiğimiz dualarda vücut buluyor. bazen biraz burkuyor, bazen yüz buluyor; hem şımartıyor, hem yere daha sağlam bastırıyor. göğsüme yatmanla huzur moduna geçiyor, ertesi sabah daha da büyük doğmak için.
altıyı yirmi geçe yeniden başlıyor aşk.
altı ayı devirdik. aşk içine seni bana, beni sana katarak daha büyüyor gün be gün . bir çığ gibi, ama hiçbir şeyi kıyıda köşede bırakmadan, içinde sen olan her şeyi içine alarak...
- sevgilim,
tamam kabul ediyorum. yemek yapmasını bilmemek çok da önemli değil. hatta benim için hiç önemli değil. napalım öğreniriz beraber yavaş yavaş. hatta sen öğrenene kadar da ben yaparım yemekleri o da sorun değil. ama sevgilim, bana mesaj atıyorsun bu akşam gel yemek yapıcam diye. kızartma yapıyorsun evde fritöz var. peki neden o fritözdeki patatesler bile yanıyor hayatım? ya iki dakika başında dursan da yakmasan onları. bende eve gelince yine mi yaktın deyince ağlamasan. hadi hazırlan dışarı çıkıyoruz. yemek yiyeceğiz. ağlama da artık.
- gecenin bilmediğim yüzü oldu, çoktan unutulmuş bir unutulmuşluk. bir yabancı sel, yıkımı yanı başımdaki ranzaya benzer. soğuk, boğazkere bir yapışkanlık. gecenin bilmediğim denizinde köpüklerin sarhoş uyumuşluğu, dalgasında körpe dillere düşüşün. her kürek çekişinde gıcırdayan ahir zaman yürüdü üstüme unutmadan. rüzgarın yüzünde boşalan erguvan kokusunu bürüdüm, saklı bir utancım var. haklı bir nefesim, koşarken parçalanan kımıl gibi yapışkan suretim.
bilmediğim bir leylim, bakamıyorum tanıdığım emamına. şimdi kızıl bir meşiet düşüm, bir kurdun kusarak yavrusunu besleyişini andırıyor. ne güçlü bir insanlık, ne zavallı insancık. her birinin varlığı, geleceğin darlığı yırtarkan karnını meşimen çürüyor sanki. doğurganlığın parçalanıyor, hiç bir şey bu denli ağlatmadı seni. aldığım yaralara da benzemiyor, kemiğin kırılıyor adını unuturken. sorsalar söylemezsin rivayetine aklar düşen geceyi. çok zaman oldu; imaten denizin kalmadı. gecenin bilmediği yüzü yok, örterken karanlığı sürmediği gözü yok, izi yok.
dünyanın bilmediğim hali oldun, katmerli sığıntında bir kovuk gibi düşe kala halvet oldun. nerde bulsam yüzünü, yetişirken gurbet oldun, gurüb oldun güneşten evvel. sanırsın helak oldum. ne oldum, ne olmadım, bir bana yetmez oldum. gelirsen bir vakit göçüne durmadan işadan önce söylensin bir yerde adım, adım adım...
- serserime,
elime son kez aldım kağıt kalemi,
bu sana son mektubum.
postacı son bir kez haber getirecek
benden sana.
canım bilirim aldırmazsın hiçbirşeye,
ne sevgiye ne de hislere.
simdi elimde bir sigara var,
bugün çok içtim.
bilirim kızacaksın,içme demiştim diyeceksin,
ama ben yine aynı cevabı vereceğim:''dertliyim''.
son kez bu kalp derdinle dolu.
bu mektubumda
seni ne kadar sevdiğimi
özlediğimi yazmayacağım.
artık değiştim ben.
senin umursamaz tavırlarından bıktım serserim.
takmıyorum artık ben de seni.
hani bende bir resmin varya,
arkadaşıma verdim serserim.
çok beğenmiş seni,
al senin olsun dedim
ama dikkat etmesini de söyledim,
olur ya çıkarsanız;''boynuzlamasın seni'' dedim.
yüzünün şeklini görmeyi isterdim serserim.
bu mektup diğerine benzemiyor değil mi?
dün gece yıktın, öldürdün beni serserim.
dilindeki hece bir kurşun gibi saplandı yüreğime.
tüm gece kanadı durmadan,
gözlerim doldu ağlayamadım.
yataklara düştüm ne zamandır.
ama iyi oldu aslında
seni umursamıyorum artık,
sen ne demiştin serserim.
üzülme!
üzülmüyorum zaten gülüyorum,
bu acıların getirdiği mutsuzluğu seviyorum.
lanet olsun sana serserim.
bu kadar değersiz miydi sevgim ?
biliyorsun ben seni çok sevdim.
bu sana son mektubum serserim.
yak istersen,istersen başkalarına okut.
ya da evet
içip içip ağla,
ama şunu bil ki bu sana son mektubum.
bundan sonra hain yazar mezar taşında
bir ölüsün artık sen hatıralarımda....
serseriden cevap :
bugün hiç beklemediğim bir anda,
mektubunu aldım güzelim.
son mektubum demişsin, inanmam
sen dayanamazsın bensizliğe,
erirsin,bitersin günden güne.
bak ne diyorum güzelim
gönlün olsun,birkaç gün daha çıkalım
sevinirsin belki.
hediye olur ya da bir elma şekeri.
sen bensiz yapamazsın güzelım.
seni öptüğüm o ilk anı hatırla,
nasıl da çocuklar gibiydin,
bayılacaksın diye korkmuştum güzelim.
ben senin gibi neler geçirdim elimden,
bilirim haberim yok sevmeden, sevilmeden.
sen beni gerçekten sevdin mi güzelim?
sana bu mektubu meyhaneden yazıyorum,
biraz önce birkaç çocuk dövdük güzelim,
onların şerefine içiyoruz.
bak güzelim! ben sana ne demiştim hatırlamıyorum
üzülme yazmışsın
sahiden dedim mi?
içkiliyken herhalde,bilirsin.
yıktın yazmışsın
sahiden yıkıldın mı ?
umursamazsın sanmıştım
takmazsın diye ummuştum,
ama madem beni unuttun,
bu sana son sözüm olsun
ben de seni sevdim haberin olsun güzelim...
kızın arkadaşından serseriye:
seni tanımıyorum serseri,
ama arkadaşım seni çok sevdi.
son mektup demişti doğru,
hem o seni çoktan unuttu.
seni çok beğendim be serseri,
belki seversin, belki de...
güzelim demişsin bizimkine,
ben de seni zevkli bilirdim.
ben ondan daha güzelim.
bak serseri!
ben seni ondan daha çok severim.
telefon numaramı yazıyorum,arkada,
onu aradığın gibi beni de ara.
ayrıca senin güzel garipleşti bu ara
kalbim ağrıyor diyor,
doktor bir teşhis koyamıyor.
aman canım o da bir başka,
ağlasa da gülüyorum der etrafa
sakın unutma beni ara.
serseriden arkadaşa:
bak kızım ben seni sevmedim daha en başta,
ben güzelimi sevdim herşeyden çok.
o bana ''serserim'' derdi canından koparcasına,
sen ise serseri diyorsun sokakta kalmışcasına.
senin gibi arkadaş olmaz olsun.
güzelliğe gelince,kimse yarışamaz benim güzelimle.
şimdi bırak bunları,son mektup derken yalan sanmıştım
daha beter içer oldum,
her gece sarhoşum.
bir daha ki mektupta güzelimden bahset bana.
şimdi gerçekten mutlu mu?
yoksa başkasını mı seviyor?
hasta demiştin,kalbinden hasta
yoksa bu aşk hastalığımı ?
benden baskası ile...
çabuk yaz arkadaş
herşeyi arkadaş, herseyi anlat bana.
anladım ki yaşayamam ben onsuz bu dünyada.
arkadaştan serseriye :
afedersin serseri yanlış yapmışım ben,
o seni gerçekten çok sevmiş.
son nefesinde bile adını söyledi,
yüreğim parçalandı,anlayamazsın.
''serserim'' deyişini duysaydın gözleri kapanırken.
aşkın öyle sarmış ki bedenini
kaybedince,yaşayamadı öldü işte.
son mektubunda ne yaptın ?
içip içip ağlıyor musun ?
o şimdi mezarında huzurlu yatarken,
yılanlara bile seni anlatır şüphen olmasın.
zaten mezar taşında ;
''seni sevmiştim serseri'' yazısını görünce anlarsın.
belki bir umut vardı yaşamasında,
ama senin de ciddi olmandı.
birkaç gün çıkalım demişsin ona.
elma şekeri olur demişsin.
işte o vurdu senin güzelini,
indi zavallıcığın yüreğine.
şimdi mezarında derin bir uykuda,
sevgisi de sonsuzlaştı onunla.
aslında o hiç istemedi öldüğünü bilmeni
ama dayanamadım yazdım işte.
şimdi ne yaparsın,nasıl yaşarsın ?
içer misin, adam mı döversin ?
sen de onu sevmişsin öyle yazmışsın,
öyleyse bırak aşkınız yaşasın.
serserinin odasındaki not ;
sana geliyorum güzelim,
seni seviyorum güzelım... *
- kimsin, nerdesin , beni tanıyor musun? (bi de bu mektubu hangi adrese göndereceğimi söyler misin)
- artık biliyorsun
seni seviyorum ve bu önceki hiç bir şeye benzemiyor
korktum ve
korkarak hayatımın en büyük hatasını yaptım
bugünden sonra hayatta bekleyebileceğim tek bir şey var
beni bir gün affetmen
bunu yapabilecek misin?
ömrümün kalanını seninle geçirmek istiyorum gülbeyaz
beraber yaşlanmak beraber ölmek istiyorum
bir erkeğin bir kadına söyleyeceği bundan fazla ne var ki
dünyadaki bütün okyanuslardan vazgeçiyorum ve gözlerindeki karadenizde boğulmak istiyorum
(bkz: gülbeyaz)
- sana mektup yazmak bugüne kadar aklımın ucundan bile geçmemişti. geçseydi ve daha önce oturup yazabilseydim, herhalde her iki satırdan birini senin için boş bırakırdım. ya da, senin için, içleri harflerle dolu çeşitli boşluklar yaratırdım sayfaların yüzünde. senin için de değil aslında, bunu, mektup dediğimiz metnin metin olabilmesi için yapardım. bir bakıma, seni düşünmeksizin senin için.
işte, şimdi bile bu mektubu yazarken yukarıdaki paragrafı arada bir tekrarlamayı nasıl arzu ediyorum bilemezsin. aklımdaki geçmişin gölgesine oturup yüzümü geleceğe doğru dönerek onu değişik şekillere sokmayı, bu şekillerin arasından birini seçmeyi, seçtiğim şeklin üstünü öteki şekillerin tadından oluşan yumuşak bir sisle örtmeyi ve kelimeleri bu sisin altından çıkarıp tek tek güneşe tutmayı da arzu ediyorum aslında. bunları yaparken her şeyi, ama her şeyi unutup sadece yaptığım şeyin kendisine dönüşmeyi de arzu ediyorum hatta; dünya dediğimiz şu daracık genişliğe oradan, ruhunda bütün harflerin ruhunu taşıyan zamansız bir harf gibi bakmayı da arzu ediyorum.
az önce, her şeyi unutmaktan söz ederken, beni hayatın orasına burasına bağlayan her biri birbirinden sevimli zincirlerin, bilgi suretinde gezinip duran netameli dağların, bakış alanımı daraltan duvarların ve bunlar gibi daha başka varlıklarla çeşitli yoklukların yanı sıra seni de kastettim tabii. zaten, masaya oturmadan önce benim yapmam gereken en önemli iş seni unutmaktır biliyorsun. unutamazsam, asla yazamam çünkü; elimde kalem, öylece kalakalırım kâğıdın başında. ardından da, ne kadar uzak ve anlayışlı olursan ol, özgürlüğümün senin varlığınla kuşatıldığını düşünürüm. bakışlarının, ne yapıp edip benim atacağım adımları şekillendireceğini düşünürüm sonra. dahası, senin varlığında eşsiz güzellikler oluşturan bazı zayıf noktaların beni kışkırtacağını, içimde uyuyan ezeli boşlukları harekete geçireceğini, bu hareketlerin de beni tutup sana yaranmaya çalışan tuhaf bir kılığa sokacağını düşünürüm. doğrusu, hayalimde büklüm büklüm bazı gölgeler belirir de, yüzüm içe doğru nar gibi kızarır böyle zamanlarda. bir yandan da, fena halde korkarım tabii. sana yazmaktan değil, senin için yazmaktan korkarım. başka bir ifadeyle, senin için yazmakla sana en büyük kötülüğü edeceğimden korkarım.
işte, bu yüzden, yazmak için kâğıdın üzerine eğildiğimde, yazdıklarım ille de bir yere varacak, bir yeri aşacak ve varıp aşacağı yere ille de bir işaret konacaksa, oraya seni değil kendimi koyarım ben. sonra, kendimden bana doğru yavaş yavaş birtakım ayak sesleri gelmeye, benden de kendime doğru yüzlerce yıllık, küf kokulu yaprak hışırtıları uçuşmaya başlar. bunların ardından, her biri ayrı telden çalan, mesafe suretine bürünmüş yazı cinleri çıkar ortaya. sayfalardan taşıp hayatın yüzünde gezinen upuzun kuyruklarıyla akıl şeytanları çıkar sonra, cümle boşluklarından oluşmuş dağlar, kelime kelime genişleyen ovalar, ovaların içinden şehirler, şehirlerin içinden de insanlar ve melekler çıkar.
böylece, sen aklımdan adamakıllı silinir, bir bilinmeyenken hiç bilinmeyen olursun.
zaten, seni olsa olsa sezerim ben, istesem de bilemem.
sen de, abartılacak kadar sıradan bir hayat yaşayan bu adamı bilme bence.
çünkü, her zaman için sezmek, bilmekten daha iyidir.
hasan ali toptaş
- sana anlatacağım o kadar çok şey vardı ki. ama sen sustun hep. bende senin karşında hep sustum.gündelik hayatım sevinçlerim kederlerim sevdiklerim şaşkındım seni ilk gördüğümde. bakışlarından hep bir şeyler umdum her pazar çengele doğru inerken.
olabileceğim kadar da rasyonel olmaya çalıştım. bir dağın zirvesinden inerken hep geriye doğru gider ayakların ayrılmamak için. o yokuştan inerken her pazar, içselleştirdiğim bu ayak sesleri geri dön diyordu. hiç de şikayetçi değildim aslında bu durumdan. çünkü senesini unuttuğum zamanlardan bu yana böylesine tutulmamıştım kimseye..
çocukların ilk kez keşfettiği oyunları vardır. çılgınca oynar bırakmazlar. bu da öyle bir şeydi hani. tutkuyla saflıkla karşılıksız çıkarsız. bir kadın görüyorsun karşında dans ediyor ahenkle. o kadar zarif , asil , duygu dolu.. uzun zamandır fotosentez yapan kalbime çektiğim oksijendin evet. sonra yavas yavas tukettım seni.
şimdi nefes alamıyorum sensizlikten ötürü..
aklımın ucunda kalan "acaba" olasılıklarından kurtarmak ıcın yak ışığı karanlıkta ve
yansın tum fotograflar..
- "buradayım.
yağmur öyle çok yağıyor ki görmesen bile sürekli onu duyuyorsun.
uyurken hep ıslanıyormuşum gibi geliyor.
sana ne çok yazıyorum ama hiçbirini yollamıyorum.
yazar yazmaz herşey eskiyor sanki.
sözcükler uzaklığa ve zamana dayanıklı değil.
sen de hep bu yeniden kurgulanmış,ayıklanmış kartlarla yetinmek zorunda kalıyorsun.
sevmeyi bilmediğim doğru ama özlemeyi ve hissetmeyi bildiğimi sanıyorum.
buradayım,
yağmur yağıyor ve anlayabildiğim,kendim hakkında sözcükler halinde belirginleştirebildiğim tek şey bu.
komik mi?"
- msn e gel. opt.
sevgilin pm
- ey!
iman ettim.
konyalı bir medrese hocasının - ki aklı "selim", gönlü henüz kor alevin kurbiyetine varamamış - hallerine vakıf bir tebrizlinin, yaktığı aşk potasında eridikten sonra, ilahi beyanın kalıbına dökülmüş sözlerinden devşirdiğim bir anlık hissiyatla iman ettim.
rüzgar varsa, bir estiren de vardır.
isimler ardı ardına geliverdi gözlerimin önüne: ya kayyum, ya hakîm, ya settâr...
son hatırladığım, ya hâyy diye fısıldamış olmasıydı kulağıma, bir yağmur tanesine gökten yere kadar refakat eden bir meleğin.
aklıma öyle bir fikir islendi ki; madem ki hayat veren o, neden ki hayat verdiği şeyde hikmet olmasın?
yahut neden rüyalarımda cansız olan sevgiliye, hâyy ismiyle tecelli buyurmasın?
iman ettim.
sonrasında ibadetim tefekkür oldu.
rüyalarımın birisinde, belki de en güzeliydi, seni gördüm!
titrek bir alevin kağıdıma düşürdüğü belli belirsiz gölgenin altına sığınırcasına kalemimle aşk yazmak istedim.
ismini düşemeyecek kadar kağıda, hakîr bildim kendimi.
isimsiz bir aşkın, daha bir imkansız olduğunu bildiğimden belki de, sana dair hep bir zamir kullanma hevesim.
imanımla inkarımın arasına konyalı şair girmedi sadece.
arkasından yüzlerce yılı devirmiş kelimeler çalındı kulağıma.
yakînim arttıkça, ümidim; ümidim arttıkça da aşkım çoğaldı kalbimin mahzenlerinde.
karanlık ama bir o kadar da geniş bu mahzenlerde, inkara dair fikirlerin tohumları vardı, bir de sana dair aşk kırıntıları.
geçmiş parçaları birleştirip, rüyama teşrif edişinin kutlamasını yapmalıydım.
öyle ki, bir kez daha davet edeceksem seni gönül saraylarıma, aşk denilen illet - o zaman böylesi ızdırap dolu değildi dilim - en kesif ve en sarsıcı kokularla süslenmiş olmalıydı.
sen kalbimin orta yerinde depremlerle gelmeliydin.
ben yaşlı bir şehri fethetmeye giden genç bir adam gibi iki büklüm yürümeliydim aşkın sokaklarında.
kalbini kuşatmak zor değildi.
kalbimde sana dair bir misafirhane hazırlamak da tamamdı.
lakin bütün iş, bu seferden zafer kazanmaktı.
aşkı savaştan çok imana benzettiğimdendir, bir zafer değil, bir terakki bekledim durdum.
sen, aşkın henüz asfaltlanmamış, çakıl taşlarıyla dolu yollarında yürüyemeyecek kadar narin, ben bütün gemilerini yakıp kumsalına ayak basmış bir gezgin...
tut elimden yoksa düşerim, demiştim; seni karanlığıma çekemem, demiştin
ve aşk bu iki zehirli cümlenin iğneleyici tonlarını içinde hapsedip de, büyükçe bir yaraya ortam hazırlarken; gözlerimiz çözülüverdi, ellerimiz tutmaz oldu ve "hubb" kökünden üstümüze düşen heyelan-misal bir merhamet dahi, bizi kurtarmaya yetmedi.
aşka susayan gönül, sevmeye meyil gösteremezdi.
cehennemi, yok olmaya tercih etmek istese de gönül; aşk vadisinde her gün sevgiliyi görmek ama ona yüreğinin sırrını açamamak, günahların neticesinde cehenneme düşmeye benzemezdi.
vücudumuzun, imkan dahilinde olduğu ve ardından mevcut bulunduğu bu oyalanma yerinde, aşkımızın imkana dahi yaklaşamadığı saatlerde, bir komutanın, fethedemediği şehre bakışıyla eş değer bir derinlik hakim gözlerimde.
bütün imkanlar seferber edilmemiştir belki, ancak yanlış şekillerde denenmiş bir fetih girişimi, başarısızlıkla sonuçlanmışken; "bir kez daha" diyememenin gırtlağımda biriktirdiği inmelere aldırmadan...
seni seviyorum!
ya hâyy, öldür beni!...
- hepsi yazgı. hepsi çizgi. ortaya açtığımız tüm kalpler halka açık sığınaklarda kendi vücuduna sırt çevirene kadar bekletilmiş. ortaya tükürdüğümüz tüm kelimeler yalnızca bize ait olana kadar dilden uzak tutulmuş. merhaba sevgilim, geç otur; rastgele harflerden anlamlı kelimeler oluşturma oyunumuzun tam ortasında geldin. merhaba sevgilim, hoş geldin; adını insan koyduğumuz bir küfrün en can alıcı vurgusuna geldin.
adını koluna yazdılar ilk önce, yaftanı dövme gibi taşıdığın tarihten dayak yeme saatlerinde. bütün toplu ölümlerin eylemsiz ortağıydım, hangi çukuru kazsan benim silah tutmayı bilmeyen ellerim çıktı altından; doğru, tuz buz olan her toprağın altındaki sınırları, geceleri kör olana kadar kapattığım gözlerimle ben çizmiştim. tanrının bütün 'öldür!' emirlerinde vahiy ortaklığı yapmıştım meleklere, bir anlığına arşa uzansa şiire çarpıp kendine çakılacak bir bedenin gizlice kanatlar diken sahibi bendim.
hepsi doğru, hoş geldin; yaşadığın travmayı değil de, 'yaşama travması'na bir müsebbib arıyorsan, yüzünden dökülmüş gibi doğru yere geldin. kalbini dizlerinde büyütüp parçasız bir nefreti tümüyle yutacak birini arıyorsan, adını doğru yere üfledin. merhaba sevgilim, hoş geldin.
yüzündeki her hücreye, ne yana baksan kendini gördüğün o yüzündeki her hücreye, kimin gözlerini ezberlesen sana yine kendini dayatan o yüzündeki her hücreye, kimin tükenişine ağlasan sana yine kendi yorgunluğunu anımsatan o yüzündeki her hücreye...
...bir isim koymuşlardı, biliyorum. isimsiz doğmak bir sanattı, ve sanat yüzyıllar önce bu dünyada yasaklanmıştı, biliyorum. yazgının piç ettiği yüzüne bir katil arıyordun, biliyorum; gözünü insanlıktan söküp gözüme bakmış gibi doğru yere geldin. ben kedinin günah keçisi tırmığıydım; merhaba sevgilim, hoş geldin.
her terinden sen damlayan
doğru yere geldin.
- belki de yazılmalı
- ey sevgili,
sevgili olduğunu, sevdiğim, hala en çok sevdiğim olduğunu bile bilmeyen sevgili... unutulduğunu sanıyorsun, unutmadım, unutamadım, çok uğraştım yapamadım.
ellerinle çektin beni bu dipsiz, karanlık uçurumun içine. evet uçurum olduğunu göre göre, bile bile geldim seninle. çünkü içimdeki karanlıkları en ücra noktasına kadar aydınlatan, kimsenin ulaşamadığı derinliklerine kadar ruhumu ısıtan bir güneştin sen. sıcağına sığınmış, küçük bir kedi yavrusu gibi titreye titreye, korka korka nefes aldım hep yanında, her an eskisi gibi karın kışın içine, aç susuz, savunmasız terkedileceğimden korka korka...
korkunun ecele faydası yokmuş sevgili,
beni, hiç için sızlamadan, o alıştığım kokudan, yanında, hiçbir zaman hiç kimsede bulmadığım ve bir daha asla bulamayacağım huzurdan, günlerce orada burada aç susuz kalacağımı, sürüneceğimi ve sonunda öleceğimi bile bile aldığın yere bıraktın. öylece kaldım, kıpırdamadan, ardından bakakaldım. soğuktu, çok soğuk, yalnızdım, etrafımda yabancısı olduğum benden çok daha büyük bir dünya vardı. başa çıkamazdım biliyordum, çıkamadım sevgili.
ben orada, bıraktığın yerde kaldım asırlarca, hiçbir yere gitmedim, gidemedim.
bir daha kimseyi sevmedim, sevmeyeceğim sevgili...