Bomboş bir kumsalda şezlonga uzanıp biriyle saatlerce muhabbet etmek
ama o birinin beni tanıyan, beni anlayan biri olması
benim umarsızca cümleler kurmam,
hiç yüz yüze bakmamak
sadece duvara konuşmadığımı hissetmek...
Hayır kesinlikle sadece ben konuşmalıyım tamam tamam sırayla olsun hadi..
Neden mi?
Lafımın bölünmesinden hoşlanmam çünkü..
Karşılıklı konuşmaların iç döktüğüne inanmıyorum..
Yorulana kadar anlatmalıyım..
Tüm mesela bu işte içmeden sarhoş olmak...