Orta Doğu'daki durumun son keskin komplikasyonu, uluslararası hukuk normlarının uygulanması sorununu keskin bir şekilde gündeme getirdi. Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov özellikle Rossiyskaya Gazeta için ortaya çıkan yasal sorunlara ilişkin görüşünü, Rusya Avukatlar Birliği Başkanlığı üyesi Mikhail Barshevsky ile yaptığı röportajda açıkladı.
Suriye'ye karşı tekrar güç kullanma olasılığı hakkındaki tartışma, uluslararası hukuk sorununu daha da keskinleştiriyor. Bunun hakkında konuşalım. Garip bir hak olduğunu itiraf etmelisiniz: zorunluluklar var, ancak bunların ihlali için neredeyse hiçbir yaptırım yok. Haklı mıyım
Sergey Lavrov: Uluslararası hukukun, devletlerin ulusal hukukuna özgü ihlalleri cezalandırmak ve cezalandırmak için bir zorlama sistemi yoktur. Ancak organik olarak bu özelliği, devletlerin egemen eşitliği ilkesinden geliyor. Devletler haklarında eşittir ve bu nedenle kendileri tarafından gerçekleştirilen eylemlerle ilgili herhangi bir kontrol veya icra mekanizması oluşturmak için onay vermeleri gerekir. İnsanlık, İkinci Dünya Savaşı'nın dehşetini yaşadıktan sonra devletler, BM Güvenlik Konseyi gibi güçlü bir barış uygulama mekanizması yaratmaya başladı. Ve bu bedene uluslararası ilişkilerde gücün ortak çıkarlara ne zaman uygulanabileceğine karar verme hakkı verdiler.
Uluslararası hukukun, ulusal hukukun özelliği olan bir baskı sistemi yoktur.
Öykü uluslararası iletişim, devlet yükümlülüklerinin yerine getirilmesi için bir başka etkili mekanizma geliştirmiştir - karşılıklılık ilkesi. İkili anlaşmalar alanında, bu ilke doğrudan yürürlüğe girer: eğer bir taraf sözleşmeyi maddi bir ihlalde bulunduysa, diğeri sözleşmesini askıya alma veya hatta sonlandırma hakkına sahiptir. Gücün kullanılmaması gibi evrensel ve temel bir uluslararası hukuk prensibinden bahsediyorsak, Suriye’deki durumun bir kez daha bu konuyu acilen ilgili kategorisine çevirdiği konusunda hemfikir değil.
Yetmiş yıl önce uluslararası ilişkilerde güç kullanımı yaygındı: devletler eylemlerini haklı çıkarmak için yalnızca makul bir sebep aradılar.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra durum değişti - artık savunma hakkının kullanılması durumunda veya BM Güvenlik Konseyi kararıyla yasal olarak güç kullanmak mümkün. Ve devletlerin, bir kural olarak, dış politika çıkarlarını uygulama araçlarından biri olarak güç kullanımına başvurmadıkları gerçeği, ilkeleri BM Şartı'nda yansıtılan modern uluslararası hukukun esasıdır.
Doğru, zaman zaman bazı devletlerin fırsatçı çıkarları takip ederek, güç kullanımı yasağının genel ilkesine istisnalar bulmaya çalıştığını kabul etmek gerekir. Ve son zamanlarda, bazı bölgelerde kendi çıkarlarımızı geliştirmek için askeri güç kullanımının kabul edilebilirliği hakkında endişe verici ifadeler duyduk.
Bir devletin, sözde veya eylemde ne kadar çok olursa, güç tehdidi veya kullanımını reddetme ilkesini baltaladığı açıktır, başkalarının buna uyması daha az güvenir. Bu, modern uluslararası mimarlığın kuruluşunun yıkılmasına yol açan tehlikeli bir yoldur. Sonuçta, en güçlü devlet bile sınırsız güç kullanımının bir sonucu olarak kaçınılmaz olarak ortaya çıkacak olan bir kaos durumunda normal olarak gelişemez.
Bir hak varsa, o zaman bunu uygulayan bir adli sistem bulunmalıdır. Ancak uluslararası bir adli sistem yok. Elbette, bir nedenden ötürü özel mahkemeler oluşturuluyor, ancak bu bir sistem değil. Yorumunuz
Sergey Lavrov: Sizinle aynı fikirde olmak zor. Ancak, Lahey Barış Sarayında bulunan Uluslararası Adalet Divanı ve Daimi Tahkim Mahkemesi ne olacak?
Uluslararası Adalet Divanı, Birleşmiş Milletlerin on yıllardır uluslararası hukuku başarıyla uygulayan ana yargı organıdır. BM sisteminde hakimlerin bağımsızlık ilkelerine ve “ana uygarlık biçimlerinin ve dünyanın ana hukuk sistemlerinin temsili” esaslarına dayanan bu tür bir organın varlığı gerçeği, tüm evrensel güvenlik sistemine istikrar ve meşruiyet kazandıran bir faktördür.
Mahkemenin kararları ve danışma görüşleri, uluslararası anlaşmalar hukuku, deniz hukuku, devletin sorumluluğu, uluslararası örgütler hukuku ve deniz sınırlandırması gibi çeşitli alanlarda uluslararası hukuki normların içeriğinin belirlenmesine önemli katkı sağlar. Bizim açımızdan, ikili ve çok taraflı ilişkilerde birçok pratik sorunu çözmede kendi yetki alanını aktif olarak kullanıyoruz.
BM üye devletlerini, mahkemenin yargı yetkisini tüzüğüne uygun olarak kabul etmeyi düşünmeye çağırıyoruz. Ardışık devlet olan Rusya, SSCB geleneksel olarak devletlerarası ihtilafları çözme amaçlı siyasi ve diplomatik araçları tercih etti. Buna göre, yorumlanması ve Uluslararası Adalet Divanı'na uygulanmasıyla ilgili ihtilafların aktarılmasını sağlayan uluslararası anlaşmalara katılırken, SSCB, bir kural olarak, mahkemenin zorunlu yargı yetkisinin tanınmaması için çekinceler yaptı. Aynı zamanda, geçen yüzyılın 10. yüzyılın sonunda, SSCB, insan haklarına ilişkin bazı sözleşmelere ilişkin olarak mahkemenin zorunlu yargı yetkisinin tanınmamasına ilişkin çekinceleri hatırlattı. O zamandan bu yana, BM'nin çerçevesinde sonuçlanan çok taraflı uluslararası anlaşmalar çerçevesinde mahkemenin zorunlu yargı yetkisinin tanınmaması konusundaki çekincelerimizden kaçınıyoruz. 80’te Rusya, SSCB’nin terörle ilgili çeşitli tezahürlerle mücadeleyle ilgili bir dizi evrensel sözleşmenin imzalanmasıyla yaptığı çekinceleri hatırlattı. Bu engellerin kaldırılmasının, terörle mücadele işbirliğine yönelik uluslararası yasal çerçevenin güçlendirilmesine önemli bir katkı olduğunu düşünüyoruz.
Özel mahkemelere gelince, insanlığa, suçlara karşı suç işlemekle suçlanan kişileri denemek için tasarlanan uluslararası ceza davalarından bahsediyoruz.
Bu tür mahkemelerin faaliyetlerinin uygulanmasının hala adalet ideallerinden uzak olduğuna inanıyoruz. Birçok durumda, politik taahhüt, düşük cümle kalitesi, süre ve sürecin olağanüstü maliyeti ile günah işlediler. Bu öncelikle Eski Yugoslavya Uluslararası Mahkemesi ile ilgili.
Özel mahkemelerin çok başarılı olamadığı tecrübesi ışığında, bir antlaşmaya dayanan, yani devletlerin özgür iradesi üzerine evrensel bir Uluslararası Ceza Mahkemesi - ICC oluşturulmaya çalışıldı. ICC'nin yeterliliği uluslararası nitelikteki en ciddi suçları içerir - soykırım, insanlığa karşı suçlar, savaş suçları, saldırganlık. Şu anda, ICC'nin yetkisi 122 devleti tarafından tanınmaktadır.
Rusya Federasyonu bu yargı organının faaliyetlerini yakından takip etmekte ve birkaç davada onunla işbirliği yapmaktadır. Çalışmalarının sonuçları etkileyici olarak adlandırılamaz: 11 yıl boyunca bir mahkumiyet ve bir beraat vardı. Aynı zamanda, ICC tarafından gözden geçirilen davaların en mütevazi coğrafi kapsamı, çok yönlülüğünü değerlendirmek konusunda dikkatli davranmaktadır. Bununla birlikte, bu organın hareket etmeye devam etmesi muhtemeldir ve etkisi giderek daha belirgin hale gelecektir.
Anayasamıza göre, Rus hukuk sisteminde, uluslararası anlaşmalar yerel yasalardan daha güçlüdür. Bu muhtemelen doğru. Ancak soru şudur: Yıllar önce 30’de kaç tane uluslararası anlaşma yapıldı ve bugün kaç tane oldu?
Sergey Lavrov: Rusya Federasyonu Anayasası'na göre (4 Maddesinin 15. Kısmı) “Uluslararası hukukun genel kabul görmüş ilkeleri ve normları ve Rusya Federasyonu'nun uluslararası antlaşmaları, hukuk sisteminin ayrılmaz bir parçasıdır”. Bu kuralın, Anayasanın 1 Bölümünde yer alan, Rusya Federasyonu anayasal sisteminin temellerinden biri olduğunu vurguluyorum. Aynı zamanda, Anayasa’ya göre (aynı kısım 4’in 15’inin XNUMX’i)
Uygulamada, bunun anlamı, Rus hukuk sistemini oluşturan hukuk normları hiyerarşisinde, uluslararası bir anlaşmanın federal bir yasadan veya Rusya Federasyonu'nun kurucu biriminin yasalarından daha yüksek olduğu anlamına gelir. Rusya Federasyonu Anayasa Mahkemesi tarafından onaylandığı gibi, uluslararası bir antlaşma kuralının ülkemizde doğrudan bir etkisi vardır - başvurusu bir iç hukuki düzenlemenin yapılmasını gerektirmediği sürece.
Rusya Federasyonu Anayasası'nın hem devletimizin iç yetkisi dahilindeki sorunları çözmek hem de uluslararası hayata aktif katılımı için etkili bir yasal dayanak oluşturması çok önemlidir. Küreselleşme süreci geliştikçe, devletlerin kolektif hukuk oluşturma alanı giderek genişlemektedir ve "iç" ile "uluslararası" arasındaki çizgi giderek bulanıklaşmaktadır.
Şimdi esasen sorunuz. Evet, genel olarak dünyadaki ve Rusya'nın katılımıyla gerçekleşen uluslararası anlaşmaların sayısı, Sovyet dönemine kıyasla büyüklük sırasına göre artmış ve istikrarlı bir şekilde artmaya devam etmektedir. Rusya Federasyonu her yıl yalnızca iki taraflı uluslararası anlaşmalarla 200'ten daha fazla sonuç çıkarmaktadır. Rusya Federasyonu Dış Politika Arşivi, SSCB'nin varlığı da dahil olmak üzere, sonuçlanan binlerce uluslararası anlaşmanın 20'i hakkında resmi metinler içeriyor.
Kanımızca, uluslararası yaşamın nesnel gerçekleri tarafından şartlandırılmış istikrarlı bir trend. Uluslararası ilişkilerin küresel bir düzenleyici faktör olarak rolü belirgin şekilde artmakta, ikili, alt bölgesel, bölgesel ve küresel seviyeleri kapsayan yapıları giderek daha karmaşık hale gelmektedir. Tanım olarak, bazı alanlardaki faaliyetlerin doğası gereği uluslararası olduğu ve ancak ulusal düzeyde çok sınırlı bir şekilde düzenlenebileceği bir sır değildir. Bunlar, örneğin, modern bilgi ve iletişim teknolojilerinin ve dış mekanın kullanımını; silahsızlanma ve uluslararası terörle mücadele; insan hakları ve çevre koruma.
Bildiğiniz gibi, Rusya bütün devletlerin uluslararası hukuk normlarına saygılı ve uygun bir şekilde önemsemekte, uluslararası yükümlülüklerini tam anlamıyla yerine getirmeyi amaçlamaktadır - bu olmadan, uluslararası iletişimi ve çeşitli alanlarda uluslararası işbirliğinin gelişmesini hayal etmek imkansızdır, bu da küresel sorunların çözülmesine katkıda bulunur. ve uluslararası sistemin yönetilebilirliğini geliştirmek. Bu, elbette, uluslararası hukukun iç hukuk üzerindeki üstünlüğünü muhafaza eden Rusya Federasyonu Anayasası hükümlerine katkıda bulunuyor.
20'in bu yılını kutladığımız Rusya Federasyonu Anayasasını geliştiren yerli uzmanlara haraç ödemenin gerekli olduğuna inanıyoruz. Uluslararası ilişkiler açısından kesinlikle geleceğe yöneliktir.
Her uluslararası anlaşma, bir devlet egemenliğinin bir parçasını yitiriyor - böyle bir bakış açısı var. Tartışabilir misin
Sergey Lavrov: Bir egemen devlet, ulusal yasaları geliştirir ve kabul eder ve aynı zamanda uluslararası hayata eşit olarak katılır ve hangi alanlarda ve hangi uluslararası hukukun hangi konularıyla ilgi çekici veya gerekli olduğunu sorgular.
Uluslararası bir antlaşma devletinin vardığı sonuç, yasal kesinliği sağlamayı, diğer devletlerle karşılıklı hak ve yükümlülükleri tesis etmeyi amaçlayan egemen bir eylemdir. Tabii ki, bu süreç özgür irade yapıldığında, dış müdahale olmadan bu davaları kastediyoruz.
Uluslararası hukuk, uluslararası bir antlaşmanın feshi, ondan çekilme ihtimaline izin verir. Bu konular, Viyana Uluslararası Anlaşmalar Hukuku Konvansiyonu Sözleşmesi, Yılın 1969'i ve uluslararası anlaşmanın hükümleri tarafından yönetilmektedir.
Son olarak, egemen devletler kendileri için uluslararası anlaşmaların zorunluluğu konusunda karar verdikleri iç prosedürü kendileri belirler. Ülkemizde bu prosedür, özellikle “Rusya Federasyonu'nun uluslararası anlaşmaları hakkında” Federal Yasa ile belirlenir. Aynı zamanda, bu kararları alma süreci yürütme organının ayrıcalıklı bir özelliği değildir. Sözleşmenin federal yasaların öngördüğünden başka kurallar içermesi halinde, Rusya'nın sözleşmeyle sınırlandırılmasına ilişkin rızasına ilişkin karar, Anayasa'ya göre (104, 105 ve 106 Maddeleri) Federal Meclis'in her iki odası tarafından kabul edilen bir federal yasa şeklinde yapılır. Ve sadece onlar tarafından onaylandığı takdirde Rusya Federasyonu Başkanı tarafından imzalanır.
“Yasa çerçevesinde hareket etme” zorunluluğundan bahsedersek, bu, keyfi, kısıtlı diktatörlüğü ve dolayısıyla egemen hakların teminatını kısıtlamak için değişmez bir şarttır. Bu bağlamda, Rusya, dünya düzeninin yasal dayanaklarının güçlendirilmesini sürekli olarak savunmuştur. Onaylanan Cumhurbaşkanı V.V. Bu yılın şubat ayında Putin, Rusya Federasyonu'nun dış politika kavramının yeni baskısı, uluslararası yasallığı korumanın ve güçlendirmenin ülkemizin uluslararası arenadaki faaliyetlerinin önceliklerinden biri olduğunu vurguluyor. Hukukun üstünlüğünün, devletlerin barışçıl ve verimli bir şekilde işbirliğini sağlamaya yönelik olduğunu düşünürken, çoğu zaman farklı çıkarlarının dengesine saygı göstererek, bir bütün olarak dünya toplumunun istikrarını güvence altına almak için öngörülüyor.
Küreselleşme ortak bir ekonomi ve ortak bir yasa mıdır?
Sergey Lavrov: Küreselleşme her şeyden önce nesnel bir gerçeklik. Bu terim, insan yaşamının tüm alanlarını - politika, ekonomi, kültür, uluslararası ilişkiler - etkileyen büyük çaplı değişiklikleri yansıtıyor. Modern dünya gittikçe bağımlı hale geliyor ve daha az öngörülebilir hale geliyor, olaylar daha hızlı ve daha hızlı ilerliyor. Uluslararası ilişkiler giderek daha karmaşık, çok boyutlu hale geliyor.
Ulusal güçlerin bir bölümünün uluslarüstü seviyeye aktarıldığı çerçevede, bölgesel entegrasyon süreçlerinin, bölgesel birliklerin oluşumunun hızlanmasına tanık oluyoruz. Bu fenomenin en belirgin örneği Avrupa Birliği'dir.
Entegrasyon süreçleri, yeni bir entegrasyon seviyesini temsil eden 1 Ocak 2015 tarafından Avrasya Ekonomik Birliği'nin oluşması ümidiyle birlikte, başta Gümrük Birliği ve Rusya, Belarus ve Kazakistan'ın Ortak Ekonomik Alanı çerçevesinde, Avrasya bölgesinde aktif olarak gelişmektedir. Bu birliğe katılma niyeti ortaklarımız tarafından açıklandı - Kırgızistan ve Ermenistan, diğer BDT ülkeleri bu süreçlere ilgi gösteriyor. Bu arada, Atlantik'ten Pasifik Okyanusu'na ortak bir ekonomik ve insani alan fikrini uygulama bağlamında, elbette eşitlik ve karşılıklı saygı temelinde oluşturulan Avrasya yapıları ile Avrupa Birliği arasında yakınlaşmaya doğru adımlar atmaya hazırız. Bunun temeli, öncelikle DTÖ'nün normlarıdır.
Ancak, bütün bunlar devletin uluslararası hukukun ana konusu olduğu rolünden uzak durmuyor. Bu arada, Avrupa Birliği’nde dış politika, başta ulusal devletlerin ayrıcalığını oluşturuyor, ancak üyeleri uluslararası arenada saflarının birliğini güçlendirmeyi hedefliyor. Küresel finansal ve ekonomik kriz, devletlerin durum üzerindeki etkisinin ana kaldıraçlarını elinde tutup kontrol dışına çıkmalarını engellediğini doğruladı.
G20'nin faaliyetleri bunun kanıtıdır: krizin zirvesinde, üye ülkeleri küresel ekonomiyi desteklemek, güçlü, dengeli ve kapsayıcı bir ekonomik büyüme ve sürdürülebilir kalkınma sağlamak için üzerinde anlaşmaya varılan önlemleri kabul etti. G-20'nin küresel yönetim sistemini güçlendirmeye yönelik genel çabalardaki önemli bir mekanizma olarak rolü, bu derneğin St. Petersburg Zirvesi'nin sonucuyla doğrulandı.
Policentrik bir uluslararası sistemin oluşumu aşamasında, diplomasinin, büyük ve küçük çeşitli devletlerin çıkarlarını koordine etme mekanizması olarak rol almasının, modern dünyanın tüm kültürel ve medeniyet çeşitliliğini yansıtan, adil, demokratik olması gereken yeni dünya düzeninin hatlarını tanımlamakta önemli ölçüde arttığı açıktır.
Bu yüzden, devletlerin belirli bir birleşik bir programla değiştirilmesi hakkında karar vermek için acelem olmazdı. Şimdiye kadar bunun için hiçbir sebep yok.
Özel soru, kimyasal yasaklı uluslararası sözleşmenin şartlarını yerine getirmediği takdirde Suriye ile ilgili olarak yapılabilecekler. оружия?
Sergey Lavrov: Eylül 14'te Suriye, depozitere - Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri'ne, ülkenin kimyasal silahların geliştirilmesi, üretilmesi, depolanması ve kullanılması ile imha edilmesi hakkındaki kimyasal silahların kullanımı ve imha edilmesi - CWC gibi bir belgeyi devraldı. Aynı zamanda, Şam, 1993’ta Suriye’nin resmi olarak yürürlüğe girmesine kadar Sözleşmeyi geçici olarak uygulayacağını açıkladı. Bu, CWC'nin tüm hükümlerinin zaten Suriye'ye tamamen uygulanabileceği anlamına geliyor.
Durumun aciliyeti göz önüne alındığında, Kimyasal Silahların Yasaklanması Teşkilatı Yürütme Kurulu (OPCW) derhal OPCW müfettişleri gözetiminde Suriye'nin kimyasal cephaneliğinin imhası için parametreleri ve zaman sınırlarını belirleyen bir karar aldı.
OPCW’nin kararı, uyumsuzluğa cevaben olası eylemler hakkında bir fıkra içerir - bu tür davalar OPCW’nin Teknik Sekreterliği (TS) Genel Müdürü tarafından TPC’nin görüşmelerine sunulmak üzere yeterli bir karar olup olmadığına karar verir. BM. Bu prosedür tamamen CWC kurallarına, yani VIII. Maddesinin 36 paragrafına dayanmaktadır ve bu bağlamda bir yenilik değildir.
Böylece, Suriye'deki kimyasal silahsızlanma durumunda, 1993 Yılı Sözleşmesinin ve onu koruyan Örgütün merkezi rolü vurgulanmaktadır. BM’nin bu süreçteki rolü, OPCW’nin görevini yerine getirmesinde destek olmaktır. BM Güvenlik Konseyi 2118'in kararı buna yönelik. Buna göre, kimyasal silahların imha edilmesi veya zehirli maddelerin herhangi biri tarafından kullanılması şartlarına uyulmadığına ilişkin Güvenlik Konseyi'ne özel ve doğrulanmış bilgiler sunulursa, o zaman bölüm altındaki olası uygulama önlemleri de dahil olmak üzere kendi kural ve prosedürlerine uygun olarak hareket eder ve kararlar alır. BM Şartı'nın VII.
Aynı zamanda, bu şartların yalnızca Şam'daki rejime değil, aynı zamanda muhalefet için de geçerli olması önemlidir. Ayrıca, 2118 kararının kimyasal silahların veya bileşenlerinin devlet dışı aktörlere transferini yasakladığını ve bu yasağın Suriye'ye komşu ülkelere uyması için özel bir sorumluluk getirdiğini not edeceğim.
Eylül 19 Suriye kimyasal silahlarıyla ilgili ilk bilgiyi OPCW'ye iletti. Uzmanlar bu aşamada onu yeterince yeterli olarak değerlendirdi. Bu nedenle, Şam'dan kötü niyetli bir şekilde şüphelenmek için hiçbir neden yoktur. CWC'nin III. Maddesi uyarınca daha ayrıntılı bilgi için Suriye'den Ekim ayı sonuna kadar bekleniyor.
Uluslararası anlaşmalar, denizcilik hukuku, fikri mülkiyet hakları, kısmen hakem kararlarının uygulanmasında oldukça iyi çalışır. Ve neden bu ceza hukukunda sağlanamıyor? Ne de olsa, herhangi bir ülkenin ceza kanununda aynı olan bir suç unsuru var. Cinayet, tecavüz, vergi kaçakçılığı, terörizm. O zaman suçlu çıkarma sorunu ortadan kalkacaktı. Her devlet böyle bir suçluyu yargılamak zorundadır.
Sergey Lavrov: Bu alanda uluslararası yasal düzenlemenin tamamen bulunmadığını söylemek mümkün değil. Bu alanda çok taraflı ve iki taraflı anlaşmalar var. Örneğin, Rusya Federasyonu, 1957 üyesi olan, Yılın 50'unun İadesi Konulu Avrupa Sözleşmesine taraftır. Ayrıca ikili iade anlaşmaları var.
Ancak, sıradan suçlar için iadesi konusu göründüğü kadar basit değildir. İlk olarak, Rusya dahil birçok ülke vatandaşlarını yabancı devletlere vermez. İkincisi, mali suçlar alanında bazı zorluklar var - bir devlete vergi ödenmemesi bir başkası için suç değildir. Dolayısıyla, Avrupa İadesi Konvansiyon Sözleşmesi, mali suçlar için iadenin ancak sözleşmeye taraf olanların bu konuda özel bir karar vermesi durumunda yapıldığını belirtir. Üçüncüsü, politik aşırılık içeren suçlar var. Örneğin, bütün devletler terörizmle mücadele konusundaki kararlılıklarını her türlü biçim ve tezahürleriyle ilan eder. Bununla birlikte, genellikle bir devletin topraklarında faaliyet gösteren bir terörist, bağımsızlık için savaşçı ya da diğerinde siyasi zulüm kurbanı olarak kabul edilir. Terörizmle mücadeleye ilişkin evrensel bir sözleşmenin kabul edilmesi, uzun yıllardır bu çelişkilere rehin olmuştur. Dördüncüsü, belirli bir durum yukarıda açıklanan “zor durumlarla” ilişkili olmasa bile, devlet, iade edilen kişinin iadesi, zalimce muamele, işkence veya diğer insan hakları ihlallerini talep eden devlete maruz kalacağını düşünürse iade etmeyi reddedebilir. Bir kişinin böyle bir temelde başarısızlığı, devletin insan haklarını koruma konusundaki uluslararası bir zorunluluktur.
Bütün bu ve diğer faktörler ışığında, devletler her bir özel durumda iadesi konusunda karar vermeyi tercih ediyor, sıkı uluslararası yükümlülüklerle bağdaşmadan.
Şu anda, Birleşmiş Milletler Genel Kurulunun bir yan kuruluşu olan Uluslararası Hukuk Komisyonu, uluslararası hukukun kodlanması ve ilerici gelişimi ile ilgilenen ve bir dizi evrensel sözleşmenin taslağını hazırlayan, deneme ya da iade etme yükümlülüğü meselesini incelemektedir. Ancak, dikkate alınması kolay değildir ve bu konuda evrensel bir kongre geliştirme olasılığı henüz görünmemektedir.
Kendi parlak MGIMO enstitüsüne sahipsiniz ve kareleri başka nereden temin ediyorsunuz?
Sergey Lavrov: MGIMO'ya bu kadar değer verdiğiniz için teşekkür ederiz. Tamamen paylaşıyoruz. Çok takdir ettiğimiz Rusya Dışişleri Bakanlığı Diplomasi Akademisi ile birlikte, MGIMO genç uzmanların Rus diplomatik hizmeti için eğitilmesinde kilit bir rol oynamaktadır.
Bir zamanlar MGIMO, Dış İlişkiler personeli bir dövme olarak neredeyse tekel bir pozisyonda tuttu. Zaman değişti ve Dışişleri Bakanlığı'nda çalışmak üzere diğer üniversitelerden çok sayıda mezun alıyoruz. Bunların çoğu, ihtiyaç duyduğumuz uzmanlık ile öğrencilere kaliteli eğitim sağlayabilen büyük uluslararası ve bölgesel üniversitelerdir - uluslararası ilişkiler, uluslararası hukuk, uluslararası ekonomik ilişkiler, uluslararası gazetecilik.
Bu yıl örneğin, 35 MGLU, MSU, ISAA, RUDN, RSUH, SPbU, MSLA mezunları Dışişleri Bakanlığında işe alındı. Daha önceki yıllarda Nizhny Novgorod, Kazan, Novosibirsk, Voronej, Kuban gibi büyük üniversitelerin mezunları meslektaşlarımız oldu.
Genç uzmanları işe alırken, öncelikle başvuru sahibinin çalışmalarının sonuçlarına, eğitiminin temel yönelimlerine bakar ve ayrıca Rusya Dışişleri Bakanlığı'nın Yabancı Diller Yüksekokullarında iki yabancı dilde ek testlerin sonuçlarını dikkate alırız.
Diğer şeyler eşit olmakla birlikte, nadir dilleri konuşan ve Dışişleri Bakanlığı bölümlerinden birinde pratik olarak başarıyla tamamlayan mezunlara tercih veriyoruz.