Yeni bir UNICEF raporu ABD’nin, çocukların refahı konusunda araştırma yapılan gelişmiş ülkeler listesinde 34’in 35’de olduğunu tespit etti. Göre Pew Enstitüsü18 yaşın altındaki çocuklar, Amerikalıların en fakir hale gelmiş nüfusudur ve Afrikalı-Amerikalı çocuklar, yoksulluk içerisindeki beyaz çocukların neredeyse dört katıdır.
Bu bulgular endişe vericidir, çünkü Başkan Clinton’un 20.bildiğimiz şekilde refahı sona erdirmek“Ağustos’ta 23’te, 1996’te Kişisel Sorumluluk ve İş Fırsatı Uzlaşma Yasası (PL 104-193).
Verilerin gösterdiği doğru Nakit yardım alan ailelerin sayısı, 12.3'teki 1996 milyondan şu anki 4.1 milyon seviyelerine düştü. The New York Times tarafından bildirildi. Ancak siyah çocuklar için çocuk yoksulluğu oranlarının ABD'de inatla yüksek kaldığı da doğru
Araştırmam bunun tesadüf olmadığını söyledi. İçinde son kitapABD’deki sosyal refah politikası gelişmelerini Yeni Anlaşma’dan 50 reformlarına kadar geçen 1996 yıllık bir süre içinde inceliyorum. Bulgular, ABD refah politikalarının, başlangıçlarından beri ayrımcı olduğunu ortaya koymaktadır.
Ayrımcılık tarihinin lekesi
ABD’yi ilk kez Amerika’ya adayan Franklin Roosevelt yönetimi tarafından getirilen 1935 Sosyal Güvenlik Yasasıydı. güvenlik ağı felsefesi.
Politikanın başından itibaren aileleri gelir kaybından korumaya yönelik iki aşaması vardı.
Bir düzeyde, emekli yaşlı Amerikalılar için ölüm veya iş göremezlik durumları ve Sosyal Güvenlik durumunda, çalışanların hayatta kalanlarına gelir desteği sağlayan katkıda bulunan sosyal sigorta programları vardı.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
İkinci kademe, asıl adı verilenleri içeren araçlarla test edilmiş kamu yardımı programlarından oluşuyordu. “Bağımlı Çocuklara Yardım” program ve daha sonra yeniden adlandırıldı Bağımlı Çocuklu Ailelere Yardım Kennedy yönetimi altındaki SSA’daki 1962 Kamu Refah Değişikliklerinde.
ADC programının mimarlarının iyimser vizyonu, ülkenin bir bütün olarak artan yaşam kalitesi ile “doğal bir ölüm” olarak ölmesi ve daha fazla ailenin işle ilgili sosyal sigorta programlarına uygun hale gelmesiyle sonuçlanacağıydı.
Ancak bu senaryo, siyah Amerikalılar için yaygın olduğu için sorunlu istihdamda ırk ayrımcılığı 1930'lerin ve 1940'lerin on yıllarında. Bu on yıllar boyunca, siyahlar genellikle inkar işlerinde çalıştı. Resmi işgücüne bağlı olmadıklarında, nakit olarak ve “defterlerden” ödediler, bu da onları hem işverenlerden hem de çalışanlardan bordro vergileri yoluyla katkı isteyen sosyal sigorta programlarına uygun hale getirmedi.
Bu yıllar boyunca, siyahlar ADC’de çok daha iyi bir ücret almadılar.
ADC devlet tarafından işletilen bir uzatma oldu annelerin emeklilik programları, Burada beyaz dullar birincil yararlanıcılardı. Uygunluk ve ihtiyaç kriterleri devlet tarafından belirlendi, bu yüzden siyahlar ülke içinde faaliyet gösterdiği için tam katılımdan men edilmeye devam edildi. "Ayrı ama eşit" 1896 Yüksek Mahkemesi tarafından kabul edilen doktrin.
Jim Crow Yasaları ve ayrı fakat eşit doktrin, biri yasalar ve gelenekler için, biri beyazlar diğeri de eşit olmayan siyahlar için iki yollu bir hizmet sağlama sisteminin yaratılmasıyla sonuçlandı. 1950 ve '60'in diğer dezavantajlı siyah ailelerinde yaşanan gelişmeler.
Bu oldu devletler çabalarını hızlandırdı için ADC kaydını ve masraflarını azaltmak. Kitabımda incelediğim gibi oturma şartları önerildi Güneyden göç eden siyahların, programa hak kazanabilmesi için. New York'unevin kuralındaki adam”, Refah işçilerinin evde baba olup olmadıklarını belirlemek için habersiz ziyaretler yapmalarını istedi - eğer bir erkek varlığının kanıtı bulunursa, vakalar kapatıldı ve refah kontrolleri durduruldu.
Her zaman popüler olmayan bir program
Güçlü Amerikan iş ahlakı ve “el dağıtımı” na karşı “elden çıkma” tercihi nedeniyle, fakir aileler için ve özellikle de ADC olarak adlandırılan AFDC olarak adlandırılan para yardımı programları, Amerikalılar arasında hiç popüler olmamıştır. FDR’nin dediği gibi, 1935’in Birlik Devleti’nde Kongreye hitaben “Hükümet bu rahatlama işinden vazgeçmeli ve çıkmalı ”dedi.
Yaşam kalitesi gerçekten beyazlar için geliştikçe, beyaz dulların ve AFDC rulolarındaki çocuklarının sayısı azaldı. Aynı zamanda, ırksal ayrımcılığın gevşetilmesi, daha fazla siyah için uygunluğunu arttırdı ve hiç evlenmemiş renkli kadınlar ve evlilik dışı doğan çocukları.
Ancak burada dikkat edilmesi gereken noktalardan biri, her zaman bir ırk ve refah hakkında kamuoyu yanılgısı. Yıllar geçtikçe siyahların düştüğü doğrudur orantısız şekilde temsil edildi. Ancak verilen beyazlar nüfusun çoğunluğu, sayısal olarak, her zaman AFDC programının en büyük kullanıcıları olmuştur.
Güvenlik ağındaki delikler
Bir yandan, politikacılar refah maliyetini azaltmak istedi. Reagan politikalarına göre Yeni Federalizm sosyal refah harcamaları kapatıldı ve devletlere geri verilen yoksul ailelerin programlarının sorumluluğu.
Öte yandan, refah rulolarındaki demografik değişim refah etrafındaki politikaları daha da şiddetlendirdi ve tartışmayı ırkçılaştırdı.
Ronald Reagan'ın “Refah Kraliçesi“Anlatı, sadece siyahlar hakkındaki mevcut beyaz kalıpları güçlendirdi:
“Şikago'da bir kadın var. 80 isimleri, 30 muhatapları, 12 Sosyal Güvenlik kartları ve var olmayan dört kocadan gazileri yararlanıyor. Medicaid'i aldı, adlarının her birinin altında yiyecek pulları ve refahı var. Vergisiz nakit geliri sadece 150,000 $ 'ın üzerinde. ”
Reagan'ın iddiaları evsizler seçerek sokaklarda yaşıyorlardı Yoksulluğun nedenleri hakkında geleneksel bilgelik çaldı, fakir insanları kendi talihsizlikleri için suçladı ve hükümet programlarının fakirlere yardım etmesine yardımcı oldu.
1990'in vites değişimi
1990’lerin sonlarına doğru AFDC programını hedef alan reform çabaları, daha farklı ırkçılık biçimlerine kaymıştır. iddia Programın evlilik dışı doğumları, sorumsuz babalık ve nesiller arası bağımlılığı teşvik ettiği.
1996 reformlarının politik bağlamı, o zaman, içine giren ırkçı alt tonlar tarafından körüklendi. yükselen vergiler konusunda halk ve ulusal borç atfedilen refah kontrollerinin yüksek ödenmesi, kendi ağırlığını taşımayan insanlara.
Bu duygusal açıdan yüklü çevre, yoksulluk tartışmasını bozdu ve birçoğunun fakir ailelere sert muamelesinde aşırı derecede cezalandırıcı bir reform faturasının yolunu açtı.
Her ne kadar Clinton yönetimine yatırılmış olsa da, 1996 refah reform faturası için taslak, Newt Gingrich’in bir parçası olarak liderliğindeki muhafazakar Cumhuriyetçiler tarafından hazırlandı. Amerika ile sözleşme 1994 kongre seçim kampanyası sırasında.
İki Cumhurbaşkanı Clinton veto etti GOP hâkimiyetli Kongresi tarafından kendisine gönderilen refah reform faturası. Üçüncü kez, refah reformu konusunda kendi danışmanının istifası, yoksulluk konusunda önde gelen bilim adamı da dahil olmak üzere çok fazla tartışma yaratarak imzaladı. David Ellwood.
Yeni tasarı AFDC programının yerini aldı Yoksul Ailelere Geçici Yardım (TANF). Daha sıkı iş gereklilikleri, bekar annelerin iki yıl içinde sosyal yardım almasını sağlamıştır. Yardımların alınması için beş yıllık bir ömür boyu limit belirlenmiştir. Geleneksel aile değerlerini güçlendirmek için, Cumhuriyetçi Parti'nin temel ilkesi, genç annelerin menfaatleri yasaklanmış ve nafaka ödemelerinde suçlu bulunan babalar hapis cezası ile tehdit edilmiştir. Devletlerin bazı göçmen grupları için federal olarak finanse edilen TANF kullanmaları yasaklandı ve Medicaid, gıda damgaları ve Ek Sosyal Güvenlik Gelirine (SGK) uygun olmaları konusunda kısıtlamalar getirildi.
Darbe
Birçok kasvetli tahminlere rağmen, olumlu sonuçlar bildirildi faturanın imzalanmasının 10. yıldönümünde. Refah ruloları azalmıştı. Anneler sosyal hizmetten işe taşınmış ve çocuklar psikolojik olarak çalışan bir ebeveyne sahip olmaktan faydalanmışlardır.
Bununla birlikte, 10 yılı testinde üretilen araştırma hacmi, gözlemime göre, 20 yılı yıldönümüne götüren yıllarda üretilenler ile eşleşmedi.
Sosyal yardım almak için beş yıllık ömür sınırını aştığından ancak sürekli artan özel bir işgücüne ayak uyduramadığı için, refah ruloları bırakan ailelerle neler olup bittiğini anlamak için özellikle daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır.
Rahatsız etmek ırkçılık ve yoksulluk etkilerini iç içe geçmiş
ABD'nin refah politikası, tartışmalı bir biçimde, ulusun sorunlu ırkçılık tarihinin ekonomik politikalarının bir yansımasıdır.
Başkan Obama'nın sözleriyle, ırkçılık, Amerika'nın DNA'sının ve tarihinin bir parçasıdır. Benzer şekilde, çok çalışmak isteyen herkesin zengin olabileceği düşüncesi de bu DNA'nın bir parçası. Her ikisi de, yoksul aileler için yeterli politika geliştirmenin kısıtlanmasında eşit bir rol oynamıştır ve özellikle yoksul siyah ailelere zarar vermiştir.
Irkçılık Amerikan kurumlarında silinmez bir iz bıraktı. Özellikle, yoksulluğun nedenlerini nasıl anladığımızı ve bunu sona erdirmek için nasıl çözümler geliştirdiğimizi etkiler.
Gerçekten de, güvenlik ağının sürekli olarak çözülmesiyle, refah reformlarının 20'inci yıldönümü, ırkçılığın ABD'deki refah politikasını nasıl şekillendirdiğine ve siyasete yönelik yoksulluk oranlarının ne kadar yüksek olduğunu açıklamaya yakından bakmak için bir itici güç olabilir. çocuklar.
Yazar hakkında
Sosyal Hizmet Doçenti Alma Carten; McSilver Fakülte Üyesi New York Üniversitesi
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = refah reformu; maxresults = 1}