Tarihe bakarken geçmişten çok şey öğrenebiliriz. Bu örneklerden biri de, Hristiyanların bastırılması ve Roma İmparatorluğu’nun çöküşüdür.
Nero ve Sonbahar Vebası
Tarihsel kayıtlara göre, Hristiyanlara emperyal olarak denetlenen ilk zulüm Nero ile başladı (37-68). MS 54’te imparator olduktan sonra Nero, annesi Agrippina, erkek kardeşi Britannicus ve iki karısı Claudia Octavia ve Poppaea Sabina’yı öldürdü.
Büyük Roma Yangını, 18 Temmuz MS 64’te patlak verdi ve bir haftadan fazla bir süre boyunca sürdü. Birçok eski rivayet, yeni kentsel imar planını uygulayabilmesi için Nero’nun her şeyi yok etmek için yangın başlatma komplosu olduğunu iddia eder. Daha sonra Hristiyanları kundakçılıktan suçladı ve onları toplum karşıtı bir mezhep olarak ilan etti. Ayrıca Roma halkını Hristiyanlara zulmetmek için seferber etti. Sonuç olarak, bazı Hristiyanlar öldürüldü, hayvanlar tarafından parçalandı ve insan meşaleleri olarak canlı canlı yakıldı.
Nero’ya inanan ve Hristiyanlara zulmeden Romalılar kısa süre sonra cezalandırıldı. Bir sonbaharda Roma’da bir veba patlak verdi ve 30.000 kişi öldü. Üç yıl sonra Nero’ya karşı bir isyan oldu. MS 68’de Roma’dan kaçtı ve muhtemelen intihar nedeniyle öldü.
Kaos devam etti. MS 69’da arka arkaya dört imparator hüküm sürdüğünde, tarihçiler tarafından Dört İmparatorun Yılı olarak anılmıştır. Bununla birlikte, devamındaki 300 yıl içinde, Roma imparatorları derslerini öğrenmediler ve bunun yerine daha fazla sonuçlar getiren zulümlere devam ettiler.
Antonine Vebası
Marcus Aurelius (121-180) 161 yılında Roma imparatoru olduktan sonra, Hristiyanlara zulmetmekte olan öncüllerinden bir adım daha ileri gitti. Bazı tarihçilere göre, “Hristiyanlar tutuklandı, forumda denendi ve daha sonra hapsedildi. Canavarlara yem olmak, işkence ve kötü hapis cezası gibi çeşitli cezalara mahkum edildiler. Hristiyan köleler efendilerinin ensest ve yamyamlığa katıldığını ifade etti.” Sonuç olarak, Hristiyanlar Colosseum’daki hayvanlar tarafından idam edildi veya parçalandı.
Antonine Vebası 165’te patlak verdi ve 16 yıl boyunca korkunç bir manzarayla devam etti, “Vücudun gücü yok oldukça, bağırsaklar bir akışta dağılır; en derinlerde başlayan bir ateş boğazdaki yaralara dönüşür… bağırsaklar sürekli kusma ile sarsılır… kan gücünden gözler ateşe verilir… vücutların başarısızlıkları ve kayıpları nedeniyle zayıflık hakim olduğu için yürüyüş sakatlanır veya işitme engellenir veya görüş körleşir…”
Veba sırasında Roma’da günde 2.000’e kadar ölüm meydana geldi ve ölüm oranı yaklaşık % 25 olan toplam ölümlerin beş milyon olduğu tahmin ediliyor. Hastalık, bazı bölgelerde nüfusun üçte birini öldürdü ve Roma ordusunu zayıflattı ve Roma tarihinin nispeten huzurlu bir dönemini sona erdirdi.
Kıbrıslı Veba
Kıbrıslı Veba 250’de başladı ve 270’de sona erdi. Yoğun zaman zarfında Roma’da günde 5.000 kadar insanı öldürdü. Üçüncü yüzyıl krizi sırasında imparatorluğu ciddi şekilde zayıflatarak gıda üretimi ve Roma ordusu için yaygın insan gücü kıtlığına neden oldu. Veba çiçek hastalığı, pandemik influenza ve Ebola virüsü gibi viral hemorajik ateşi (filovirüsler) içerdiğinden şüpheleniliyordu.
Bu salgın, Trajan Decius’un 249’da imparator olmasından bir yıl sonra meydana geldi. İmparatorluktaki herkesten (muaf tutulan Yahudiler hariç) Roma tanrılarına kurban sunulmasını talep eden bir emir yayınladı. Kurbanlar bir Roma sulh hakimi huzurunda yerine getirilmeli ve sulh hakiminin imzalı ve tanık bir belgesi ile teyit edilmelidir. İnançlarından vazgeçmedikleri için çok sayıda Hıristiyan öldürüldü.
Saltanatına iki yıl kala Decius 251’de bir savaşta öldü. On dokuz yıl sonra Roma imparatoru Claudius Gothicus da vebada öldü.
Veba sırasında, Hristiyanlar hastalığın bakımında aktif olarak rol oynarken, aynı zamanda ölülerin gömülmesinde aktif olarak bakım sağladılar. Sonunda, veba sadece güçlenmekle kalmadı, aynı zamanda Hıristiyanlığın imparatorluğa yayılmasına yardımcı oldu.
Diocletian’in Zulmü
Diocletian (244-311) 284’te imparator olduktan sonra, ilk yıllarda Hıristiyanlara nispeten toleranslıydı. Ancak damadı Galerius’un tavsiyesinden sonra Diocletian, 303 yılının Şubat ayında zulme başladı. Hıristiyan kiliselerini yok etmek, kutsal yazıları yakmak ve mülkleri ele geçirmek için emir verdi. Hıristiyanları hem ordudan hem de hükümetten temizledi ve onları gözaltına ve hatta infazlarına maruz bıraktı. Diocletian veya büyük zulüm olarak ta bilinen bu, Roma İmparatorluğu’ndaki Hıristiyanların son ve en şiddetli zulmüydü.
O zamana kadar, Hristiyanlar, Diocletian’ın karısı ve bazı üst düzey yetkililer de dahil olmak üzere birçok kişi tarafından kabul edilmişti. Diocletianus 305’te sağlık nedenleriyle istifa etti ve Galerius zulüm politikasını sürdürdü.
Galerius daha sonra korkunç hastalıklarla yatalak kaldı. “Hastalığına çok acı veren kalıcı bir hastalık neden oldu. Vahşice bir şişkinlikle insansız bir yaşam tarzı ile şişen vücudu ülserlerle kaplıydı, ve en iğrenç bir hastalığa isim veren böceklerin sayısız sürüsü tarafından yutuldu, ”diye yazdı tarihçi Edward Gibbon.
Yanlış yaptığı için pişman olan Galerius, 311 Nisan’da zulmü resmen sona erdirme emri verdi.
Büyük Konstantin hükümdar olduktan sonra, Hıristiyanlara inandı ve 313’te Milano İmparatorluğu’nu yayınladı ve bu da Roma imparatorluğunda Hıristiyanlığa dini hoşgörü ilan ettirdi.
Dini inanç sırasında işlenen günahlar yıkıcıydı. Veba sırasında yaklaşık 60 milyon insanın öldüğü, ardından Roma İmparatorluğu’nun çöküşü olduğu tahmin edildi.
Kaynak; Minghui