Kaliforniya demiryollarının hikayesi, güzelliklerin ve canavarların hikayesidir.
Canavarlar kas makineleridir, ormanları ve madenleri, tarlaları ve fabrikaları ele geçirmek için bir ileri bir geri gidip gelen sıradan nakliyecilerdir.
Güzellikler, göz kamaştırıcı rotalar, yolcu trenleri, içlerinin başına ne kadar perişanlık gelmiş olursa olsun, bunu pencerelerinin dışındaki ihtişamla fazlasıyla telafi ediyor.
1882’de, yani 15 yıl sonra. Golden Spike, ülkenin doğu ve batı raylarıyla evlendi, California sahilinin baştan çıkarıcı manzaraları, San Diego County’deki National City-Oceanside rotasından başlayarak “Sörf Hattı”nı başlattı – sadece yolcuları A noktalarından A noktasına taşımak için döşenmeyecek en eski hatlardan biri. B, ama “aaah!” “güzel!”
1862 yazında İç Savaş’ta bir slogan olan Başkan Lincoln, kıtalararası demiryolunun inşası için Pasifik Demiryolu Yasasını imzalayacak kadar ileri görüşlüydü.
Gemiye binecek kadar yaşamadı. Ama o çok isterdi; California, onun için muazzam bir vaat ve güzelliğe sahip bir El Dorado’ydu ve sık sık Sacramento Union muhabiri Noah Brooks ile “iki oğluna daha iyi fırsatlar sağlamak için” buraya taşınması hakkında konuşurdu. Beyaz Saray’da, suikasta kurban gitmeden saatler önce, kendi yolculuğu için Kaliforniya’ya giden Meclis Başkanı Schulyer Colfax’a veda etti. Lincoln, ayrılırken ona “O yolculuğu yapmaktan ne kadar mutlu olurum!”
Amerikalılar ağır ağır giden yük vagonlarının yerini hızlı tren yolculuğuna bıraktıktan sonra, Kaliforniya kıyılarının draması ve görkemi demiryolları ve yolcular için karşı konulamaz hale geldi. 1893’te Haberler, “panorama trenlerinde” “uçurtma şeklindeki” rotanın okyanus ve dağ manzaralarını tanıtıyordu.
Ama şimdi – işte servet değişikliğine işaret eden o cümle – ama şimdi, hangi adam çelik I-kirişlerle birleşti, iklim değişikliği parçalara ayırabilir. Orange ve San Diego ilçelerinden geçen muhteşem sahil rayları boyunca, “Lossan” koridor tren rayları bir darbe alıyor. (“Lossan”, Los Angeles-San Diego-San Luis Obispo’nun kısaltmasıdır.) blöfler eriyip gidiyor kumdan kaleler gibi. bu sahil geriliyor gibi Windsors’ın kalıtsal saç çizgisi.
Hem işe gidip gelenler hem de eğlence amaçlı seyahat edenler için son derece popüler bir rota ve aynı zamanda yük taşımak için vazgeçilmez bir koridor. Gemide bulunan herkes, bir Pazar akşamı köpüklü Pasifik’in yanındaki bu demiryolu güzergahında uçmak ve eve dönmeye çalışırken 5 Otoyolunda yedeklenmiş kilometrelerce araba görmek kadar tatmin edici bir kendini beğenmişlik olmadığını bilir.
Ve yine de, aşağılayıcı bir şekilde, neredeyse 10 aydır, tren seferleri durduruldu. Bazen tren yolunun en manzaralı kısımları otobüslerle hizmet verildi — otobüsler! Bazı sivil ve ulaşım sesleri, belki de şu anın burada olduğunu söylüyor demiryolu hattının bazı kısımlarını karaya taşımakgüvenlik ve zamanlama için güzellikten ödün vermek.
Bülten
Patt Morrison’dan en son haberleri alın
Los Angeles karmaşık bir yer. Neyse ki bağlam, tarih ve kültür sağlayabilecek biri var.
Zaman zaman Haberler’tan tanıtım içeriği alabilirsiniz.
Olursa, gelmesi uzun zaman almış olacak. Kıyıda flört eden tren hatları, neredeyse ilk seferlerinden itibaren işbirlikçi olmayan doğa tarafından kuşatıldı. Şubat 1914’ün çığır açan fırtınalarında, Los Angeles ve San Francisco arasında gösterişli bir gece treni olan Lark, elektrik kesintileri nedeniyle bir süreliğine çalışmayı bırakmak zorunda kaldı. Lark 1910’da başladı ve son yolculuğunu 1968’de yaptı. banliyö havayolu PSA, Güney Kaliforniya ile Körfez Bölgesi arasında tam bir banliyö uçuşları programı başlatmıştı.
Mart 1906’da, Oceanside’ın yukarısındaki bir arınma, kuzeye giden yaklaşık 150 yolcuyu mahsur bıraktı. Önce bir kurtarma gemisi onları zorlu denizlerde gemiye bindirmeye çalıştı, ancak “insanları karaya nakletmek işi” [boat] o kadar büyük bir tehlikeyle doluydu ki, 18 kişi sürüklendikten, ıslandıktan ve korkutulduktan sonra sörf yoluyla tekneye kadar plandan vazgeçildi.” Kasabadaki tek otel kadın yolcular tarafından ele geçirildi ve erkekler kahvaltı ve akşam yemeğinde kremalı puf ve şekerleme yiyerek trende uyudu.
Tehlike her zaman doğadan gelmemiştir. Otuz yıl önce – ve hatta belki öncesinde ve sonrasında – Carlsbad’ın çocukları ölüme ve demiryolu kanununun gazabına meydan okuyan bir spor yaptılar. Tahta sehpanın iç korkuluğuna çömeldiler ve tren üzerlerine doğru gelirken doğru anda atlayarak uzaklaştılar. Demiryolu onları durdurmak için çitler ördüğünde, çocuklar onları yıktı ve hatta enkazı rayların üzerine döktü.
Bu ülke trenleri icat etmedi, ancak Gilded Age’in yağmacı demiryolu soyguncusu baronlarından çeliğin ve buharın bir kıtaya, kim ya da ne boyun eğmek zorunda olursa olsun hükmedebileceği fikrine kadar trenleri tamamen Amerikalı olarak görüyor. Demiryolunun büyük çağı, otomobilin ve uçağın daha büyük çağına kadar sürdü, ancak treni kendi tekerleklerimiz için terk ederken bile, onu hayal gücümüzde romantize ettik.
1978’de, Los Angeles İlçe Müfettişi Baxter Ward, Kişotvari bir yol izledi: İlçeyi ve Amtrak’ı, San Diego-Orange County-LA koşusu boyunca “El Camino” olarak 1940’lardan sekiz demiryolu vagonunu düzenli hizmete sokmaya ikna etti. Buna “El Camino” adı verildi, çünkü bazı özgürlüklerle güya yol şu yolu izliyordu: camino, güzergâh, misyon inşa eden Fransisken rahip Junipero Serra.
Herkes arabaları sevdiğini itiraf etti ve binicilik 75.000 yolcuyla mutlu bir artış yaşadı. Ancak bu, eski stoğu çalışır durumda tutmak için yeterli değildi ve altı ay sonra Amtrak arabaları depoya koydu ve modern “San Diegan” tren vagonlarını tekrar rotasına koydu.
Mükemmel Times kütüphanecimiz Scott Wilson, kıyı trenlerinin hikayelerinin Los Angeles’tan kuzeye ve Los Angeles’tan güneye giden trenler olarak ikiye ayrılabileceğini belirtti.
Pek çok Kaliforniya treni gibi, San Diego bölgesi Sörf Hattı da tam boyuna ancak küçük parçalar halinde ulaştı ve sonunda 1888 civarında San Diego’yu Los Angeles’a bağladı.
Elli yıl sonra, iki şehir arasındaki “ilk modern tren hizmeti” olarak ağzından kaçırılan dizel motorlu San Diegan, ilk seferini Mart 1938’de yaptı. Merakla, VIP veya film yıldızı balosu yok gibiydi; bunun yerine, Haberler’ın yazdığı gibi, kuzeyden güneye yolculuktaki ilk yolcular Los Angeles bölgesinden 150 okul çocuğuydu.
1971’de Amtrak, San Diegan’ı devraldı ve 2000 civarında onun yerini – toprak kayması gibi kesintiler için yıldız işareti istisnaları dışında – Ventura ve Santa Barbara’dan San Luis Obispo İlçesine, 350 kadar giden bir tren olan Pacific Surfliner ile değiştirdi. LA üstünde ve altında toplam mil
Demiryolları iddialı olmasa bile hiçbir şeydi. Raylar ve rotalar parça parça bir araya geldi – demiryolu meraklıları bunları ezbere bilir, yolun her virajını ve virajını, her isim değişikliğini ve rota değişikliğini. 1922’ye gelindiğinde, Los Angeles ve San Francisco arasındaki muzaffer Daylight Limited hizmeti, yolculara 13 saatlik yolculuğu boyunca açık olan kısa siparişli bir lokanta sundu.
Daha aerodinamik versiyonu olan Coast Daylight, 1937’de raylara çıktı ve kendisini haklı olarak “Batı’nın ve hatta Amerika’nın en güzel treni” olarak adlandırdı. (1999’da “Daylight”, efsanevi Amerikan trenlerinin bir posta dizisinin parçası olarak kendi 33 sentlik pulunu aldı.)
Nihayet 1971’de Amtrak burayı devraldı ve Sahil Yıldız Işığı oldu.
Onun Los Angeles ve Seattle arasında bir buçuk günlük yolculuk uçak programlarının hızlılığı veya bir arabanın çok yönlülüğü ile rekabet etmeyi umut edemezdi; “Coast Starlate” takma adı iyi bir nedenle yakalandı. Böylece 1990’larda, Coast Starlight, çok kısa bir süre için, Orient Express’te bile eşi benzeri olmayan birinci sınıf mutfak lüksü ve bir Vegas canlı müzik ve komedyen dizisi sundu.
Yiyecek -yerel ve bölgesel lezzetler, buna uygun şarap tadımları- pesto kabuğunda pisi balığı gibi teklifler için bir yemek dergisinden övgü dolu bir eleştiri aldı. 2000’lerin başındaki bir gezide Haberler, Dalai Lama’nın yakın zamanda korumaları ve kendi şefiyle birlikte Sahil Yıldızı Işığı’na gittiğini duydu.
Ancak yine de, Coast Starlight’ın popülaritesine ve sadık yolcu sayısına rağmen, gişesini tüm sistemle birleştirmek zorunda kaldı, bu nedenle başarısı onu kurtaramadı ve müsrif lüks yolculuklar ve tren “deneyimi” faydacı oldu. .
Demiryollarının asla sunamayacağı bir kıyı tren yolculuğu, dünyevi gayrimenkulün en muhteşem parçalarından biri olan Big Sur boyunca yapılan bir rotaydı.
Big Sur’dan geçen uçucu Otoyol 1, 1937’de açıldığından beri elementlere karşı savunmasız kaldı ve fırtına hasarı, Ocak ayında en zorlu bölümünü kapattı (bu kısım Yaz sonuna kadar açma ihtimali yok). Deetjen’s Big Sur Inn’in yöneticisi SFGate’e söyledi “şu anda Amerika’nın en güzel çıkmaz sokağıyız”
Dar bir asfalt şerit Big Sur kayalıklarına zorlukla yapışabilirken, bir demiryolu – dar hatlı bir demiryolu bile – lojistik olarak imkansız ve çevresel olarak felaket olurdu. Trenin yapabileceği en iyi şey, sizi San Luis Obispo veya Salinas’taki bir araba kiralama şirketine teslim etmek, size şans dilemek ve kuzey yolculuğunun geri kalanında bağlantı kurmak için Körfez Bölgesi’nde sizi beklemektir.
Şimdi, yıpranmış Güney Kaliforniya kıyılarına ve sörf yapan trenlerinin kaderine geri dönelim.
Trenlerin kıyı güzellik gezilerini iç kısımlarda daha sağlam demiryolları için terk etmemiz gerekirse, yapay zekanın tartışmalı yeni teknolojisinin bizim için yapabileceği en azından, çalılıklarda ve alt bölümlerde seyahat eden tren binicilerine eski sörf boyunca gerçek zamanlı bir sanal gerçeklik yolculuğu vermektir. ve-kıyı yolu.
Patt Morrison ile Los Angeles’ı Açıklamak
Los Angeles karmaşık bir yer. Bu haftalık yazıda Patt Morrison nasıl çalıştığını, tarihini ve kültürünü açıklıyor.