Yorumlayıcı Kuram – Kültürel Çeviri – Kültür Nasıl Aktarılır? – Çeviri Kültürü Korur Mu? – Tercüme Yaptırma – Tercüme Yaptırma Fiyatları
Yorumlayıcı Kuram
Benjamin’in ‘çağdaş kitlelerin şeyleri mekânsal ve insani olarak “yakınlaştırma arzusu” (2005, s. 100) olarak tanımladığı şey, yeniden üretilmiş nesneyi, anlamıyla “gelenek” alanından ayıran yeniden üretim tekniğidir. birçok reprodüksiyonun yaratılmasını kolaylaştırır ve böylelikle benzersiz bir varoluş için çok sayıda kopya ikame eder: Her geçen gün, benzerliği, yeniden üretimi yoluyla bir nesneyi çok yakın mesafeden ele geçirme dürtüsü daha da güçlenir.
Şüphesiz, resimli dergiler ve haber filmleri tarafından sunulan reprodüksiyon, silahsız gözün gördüğü görüntüden farklıdır. Teklik ve kalıcılık, ikincisinde geçicilik ve tekrarlanabilirlik kadar yakından bağlantılıdır.
Ancak reprodüksiyonun alıcıyı yarı yolda karşılamasına izin vererek, eserleri kendi özel durumuna ‘yaklaştırarak’, yeniden üretilen nesne de yeniden etkinleştirilir. Kültürel mirasın geleneksel değerinin yeniden üretim ve yenileme yoluyla yenilenmesine, katarsise neden olan tam da yıkıcı boyuttur.
Bir eserin sahiplenilmesini, kapsanmasını ve sahiplenilmesini sağlayan aynı teknik yeniden üretim mekaniği, aynı zamanda pozitif değişimi serbest bırakan süreçlerdir. McPherson Center’daki Santa Cruz Sanat ve Tarih Müzesi’nin yönetici müdürü ve The Participatory Museum’un (2010) yazarı Nina Simon’ın yazdığı gibi:
Ziyaretçiler müzelerde fotoğraf çektiklerinde, çok az kişi bir nesnenin temel özünü yakalamaya veya onun en çarpıcı benzerliğini yaratmaya çalışıyor. Çoğu ziyaretçi, deneyimlerini anmak için fotoğraf çeker, dış eserlere kişisel bir iz bırakır ve anılarını arkadaşları ve aileleri ile paylaşır. İnsanlar fotoğrafları birbirleriyle doğrudan e-posta yoluyla veya sosyal ağlar aracılığıyla daha dağıtık bir şekilde paylaştıklarında, bu kendilerini, belirli kurumlara veya nesnelere olan yakınlıklarını ifade etmenin ve basitçe “Ben buradaydım” demenin bir yoludur.
Simon için açık bir fotoğrafçılık politikası, katılım ve katılım odaklı, ziyaretçi merkezli bir yaklaşımla el ele gidiyor. Kısıtlayıcı politikalar, ziyaretçi katılımına ve millete ait sanat eserleri üzerinde özel mülkiyet duygusuna karşı harekete geçer.
Ziyaretçiler, galeri, müze veya sergi deneyimlerini anlamlandırmanın bir yolu olarak fotoğrafı ve selfie çekmeyi kullanıyor ve bunu resmi ürünlerle etkileşiminden tamamen farklı bir şekilde yapıyorlar. Fotoğraflar ve özçekimler, ustalık eserlerinin kasıtlı veya profesyonel benzerlikleri değil, kişisel ve sosyal deneyimlerinin kayıtlarıdır.
Bu, müze hediyelik eşya dükkanından satın alınamayacak bir şey: deneyimsel seyirci anı. Burada bir tür sahiplenme iş başındadır, ancak kaynağa zarar veren bir şey değildir. Güvenlik, sağlık ve emniyet ve flaşlı fotoğraf kısıtlamaları ihlal edilmediği sürece, aslında kaynak malzemeye şeref getiren bir tür tahsisattır.
İnsanlar fotoğraflarını çevrimiçi paylaştıklarında müze içeriğini tanıtmayı başarırlar. Harika sanat eserlerini barındıran ve artan tanıtım ve farkındalık yoluyla bilet satışlarının artmasına neden olabilecek kurumlar için ücretsiz pazarlamadır. Simon, dijital metinlerin tüketiciler onları dolaşıma sokabildiğinde, yeniden kullanabildiğinde, uyarlayabildiğinde ve yeniden karıştırabildiğinde en büyük etkiye sahip olduğunu belirtiyor.
Yorumlayıcı çeviri Kuramı
Çeviri kuramları
Örneğin, her Facebook paylaşımıyla, Ulusal Galeri’de sergilenen Vincent Van Gogh’un Ayçiçekleri’nin erişimi katlanarak genişletiliyor. Ancak bundan daha fazlası, sosyal medyada paylaşılan müze çalışmalarının fotoğraflarının, İnternet kullanıcılarının sergilere anlam vermesini sağlayan kültürel nesnelerle yaratıcı etkileşimde; onları kendileri için anlamlı kılacak şekillerde ikamet etmek.
National Gallery’nin fotoğraf politikasını gevşetmeye yönelik kendi açıklamasında, bunların her ikisi de kabul ediliyor: hafızalaştırmanın bir ziyaretçinin deneyimi için önemli olduğu ve bu aynı zamanda yakalanan işlere prestij kazandırdığıdır.
Yapıtlar, onları küçültmek yerine daha fazla ilgi görüyor. National’ın Halkla İlişkiler Direktörü’ne göre: ‘İnsanlar ilham aldıklarında genellikle anı paylaşmaktan hoşlandıklarını biliyoruz, bu yüzden artık ücretsiz Wi-Fi hizmetiyle birlikte ziyaretçi fotoğrafçılığını da memnuniyetle karşılıyoruz: artık insanlar paylaşımda bulunabilecekler Galeri ve resimlerini sosyal medya aracılığıyla arkadaşları ve aileleri ile yaşadıkları deneyimler.
Bu, yeniden üretmeyi değil, dönüştürmeyi amaçlayan kültürel çeviri ile ilgili. Metin ile çevirisi, çalışma ve sanat-selfie arasındaki ilişkiyi nasıl kavramsallaştırdığımızı uyarlamakla ilgilidir. Daha rahat fotoğraf politikalarının açtığı sonsuz teknik yeniden üretim olasılıklarından şikayet ettiğimizde, bağlantıyı zararlı olarak algılıyoruz.
Ancak galeri fotoğrafçılığını, bir izleyicinin yaklaştığı, içerdiği, dönüştürdüğü “ve yorumlama yoluyla bir eseri kutladığı bir sahiplenme hermeneutikinden hareketle çeviri terimleriyle görmek, çevirinin kaynaklarını canlı tutmanın en iyi yolunun aslında onları çevirir:
Özgün ve çeviri arasındaki gerçek ilişkiyi kavramak için, bir yansıma teorisinin imkansızlığını göstermede eleştirel epistemolojinin ele aldığı hedeflere tamamen benzeyen bir düşünce çizgisini üstlenmeliyiz.
Tıpkı eleştirel epistemolojide olduğu gibi, nesnel bir bilginin olamayacağı ya da bu türden bir bilgi iddiasının olamayacağı gösterilmiştir, eğer ikincisi gerçeğin yansımalarından oluşuyorsa, bu yüzden burada, eğer uygunsa hiçbir çevirinin mümkün olmayacağı gösterilebilir nihai özüyle, orijinaline benzerlik için çabalamalıydı. Çünkü canlı bir varlığın dönüşümü ve yenilenmesi olmasaydı sözde söylenemeyen devam eden yaşamında orijinali değiştirilir.
Yorumlayıcı bir süreç olarak, kaynağın ‘nesnel’ bilgisi imkansızdır; Eğer çabaladığımız benzerlikse, çeviri her zaman başarısızlık anlamına gelecektir. Kaynak ve çeviri arasındaki ‘gerçek’ ilişki tamamen daha karmaşıktır, çünkü “birbirleriyle ilişki içinde olsalar da, benzerlik açısından değildir.
Çevirinin, bir çevirmen ile hem yazarından hem de üretim ve alım zamanından uzak bir metin arasındaki boşluğu doldurması, en iyi ihtimalle geçici bir çözümdür, kendinden emin bir yol gösterici olmaktan ziyade, yolların bir duygusudur. Benjamin’in ünlü örneği, “ekmek” sorunudur, hem Alman Brot’u hem de Fransız acısı aynı nesneyi amaçlamaktadır, ancak niyet tarzları tamamen farklıdır.
Toplumda sahip oldukları yer, işaret ettikleri kültürel uygulamalar tamamen farklıdır. İki kelime birbirinin yerine geçemez. Bu nedenle, çevirinin, dillerin yabancılığını kabul etmenin biraz geçici bir yolu olduğunu yazar.
Amaç benzerlik değilse, çevirmenin gerçek görevi nedir? Yorumbilimin öğrettiği gibi, bir konuşmacı ile muhatap arasındaki anlamın oluşturulması bir ‘olay’ ise, okuma eylemi yepyeni bir anlam olayı yaratır. Yazı sayesinde, metnin dünyası yazarının sınırlı dünyasından kopar ve orijinal izleyicinin sınırlı ufkunun ötesine taşınan okuyucusuyla benzer bir özgürleşme yaratır.
Çeviri görevi, daha önce inandığı gibi, sözde “yazarı kendisinden daha iyi anlamak” ilkesini bulmak, bulmak ve ortaya çıkarmakla değil, yaratmak, inşa etmek ve yenilemekle ilgilidir. Çeviri her şeyden önce yorumlama süreci olduğu için, onun “öbür dünyasını” başarısız bir taklit oyunun bütünleştirici bir yan ürünü olarak değil, başka bir şeyin üretimi olarak görmemiz gerekir.