Geleneksel olarak, bu konferansın dünyadaki ABD dolarının egemenliğini sağladığı hatırlanır (aslında, Batı, dünya, ancak yılın 1991'undan sonra oldu) finansal sistem. Aslında, altın altına bağlanma yoluyla yapılan hakimiyet iki para birimine teklif edildi, dolar ve İngiliz sterlini (sterlin) sterlin, ancak Birleşik Krallık bu onuru çabucak reddetti, çünkü çok pahalı olduğu ortaya çıktı. Dolara ayarlanan dolar, konferanstan yıllar sonra 27'i gerçekten iptal etti, ancak o zamana kadar dolar diğer mekanizmaların egemenliği altına girdi.
Ayrıca, bilinenler B.-V. Konferanslar hala küresel finansal sistemin parametrelerini belirleyen kurumlar oluşturdu. Bunlar, bugün Dünya Ticaret Örgütü (WTO) olarak adlandırılan Uluslararası Para Fonu (IMF), Dünya Bankası ve Gümrük Tarifeleri ve Ticaret Genel Anlaşmasıdır (GATT). Hepsi güvenli bir şekilde var olur ve bir anlamda dünyanın birçok ülkesinin hayatını zehirler.
Aynı zamanda, tüm bu kuruluşların faaliyetlerini tanımlayan resmi belgelere dikkatlice bakmaya başlarsanız, o zaman kafanız karışabilir. Bu nedenle, bu metinde tüm bu kurumların varlığının gerçek anlamını kısaca açıklamaya çalışacağım. Çok basit bir konseptten oluşur: belirli bir şirket için bir kredinin maliyeti doların emisyon merkezine olan yakınlığına göre belirlenir. Yani, ABD Federal Reserve.
Bu kural neden evrenseldir? Ve DTÖ, piyasaların küresel olmasını ve egemenliğini kullanan hiç kimsenin piyasalarını dış etkenlerden koruyamamasını sağladığı için. Ulusal işletmeler için kredi maliyetini düşürmek amacıyla emisyon ve devlet para politikası araçlarının kullanılmasını önlemek için IMF ve Dünya Bankası araçları kullanılmaktadır (örneğin Carrency Board politikası, yani ulusal para birimlerinin mevcut döviz rezervlerine farklı biçimlerde bağlanması) ). Aynı zamanda, ABD hala dünyanın en büyük satış pazarlarını kontrol ettiğinden ve dünyadaki hemen hemen tüm mallar sadece dolara alıştırılabildiklerinden bir değere sahip oldukları için, bu kuruluşlarla işbirliği yapmamak mümkün, ancak halk için çok pahalı. böyle bir harekete karar vermiş olan ülkeler. Kabaca konuşursak, çok zayıf yaşamak zorundalar.
Bu durumda, "pençe sıkışmış - uçurumun bütün kuş" ilkesi. Bazı şirketler Amerika Birleşik Devletleri'nin (veya ilgili ülkelerin) zengin pazarlarına girmeye çalıştıklarında, uluslararası kuruluşlardan derecelendirmeler alması gerektiği ortaya çıktı (aksi halde ucuz yaptırımlar alamazsınız, vb. Gerçekte, kredinin maliyeti yalnızca Fed ve ABD para otoritelerine bağlı derecelendirme kuruluşları tarafından belirlenen derecelendirme tarafından belirlenir. Fakat bunu bir nedenden ötürü yaparlar, ancak hala elde edilmesi gereken bilgilere dayanarak. Doğal olarak, hiç kimse şirketin sözlerine inanmayacak, bu da eğer birisinin derecelendirmesini almak isterse, bir denetim şirketi tutması gerektiği ve hiçbir şekilde değil aynı yapılara bağlı olduğu anlamına gelir. Gerisi, elbette, "inanç yok".
Denetim şirketi gelir - ve hangi kurumların düşük bir puan verdiğine dair göstergeler sunar. Ve bunu arttırmak için, başkaları tarafından değil, önceki yapılara bağlı bir danışmanlık şirketi (denetim şirketleriyle tek bir bütün olmuşlardı) tarafından tespit edilmesi gereken bir dizi önlem alınması gerekmektedir. Öyleyse, bu olayları uygulayanlar, notları elbette gelişir, ancak mevcut finansal sisteme ve ikinci ve üçüncü rollere dayanır.
Neden ikinci ve üçüncü? Ve çünkü hala en yüksek puanları vermiyorlar, çünkü onlar - "yabancılar". Ve daha düşük bir puan nedir? Bu, ABD bankalarının lehine ödenen daha pahalı bir kredidir. Belirli bir ülkeden bahsediyorsak, bütün şirketleri Amerika Birleşik Devletleri lehine böyle ek bir vergi öderler. Belki bazı şirketler için biraz daha fazla, diğerleri için daha az, ama her zaman var. Ve devlet “ABD’ye ne kadar yakınsa”, Amerika’nın politikasına ne kadar destek veriyorsa, ekonomi o kadar az vergi.
Bu vergide, finansal sisteme dahil olan tüm ülkeler ve insanlar üzerinde (bugün - neredeyse dünya) ve Bretton Woods anlaşmasının bir anlamı var! Aslında, herkes Birleşik Devletler lehine bir tür “sıfat” öder - bir zamanlar II. Dünya Savaşı’nın kazananı olan ekonomisi olduğu için. SSCB ve bir süredir Sosyalist Ortaklığın ülkeleri bu vergiden kurtuldu, ancak 1988 - 1991 yıllarındaki yıkımı onları bu vergiyi ödemeye zorladı.
Bir anlamda, “vergi” kelimesi burada bile çok iyi değil, çünkü değiştirilmesi çok kolay olmayan bir düzen ve düzenlemeyi ima ediyor. Aksine, “haraç” kelimesi buraya gelir ve bu anlamda Rusya, XKUMX'tan sonra Baskak'ların ilk gönderdiği Moğol-Tatar boyunduruğu durumuna geri döndü ve bugün Rus bankaları olan kendi prenslerini haraç topladı. Ve bu haraçtan kurtulmak (istisnasız tüm Rus şirketlerini istisnasız olarak, daha az haraç ödeyen şirketler, özellikle de Amerikan şirketlerine ilişkin olarak daha başarısız bir rekabet pozisyonuna sokan) ancak dolar dünyası ile olan etkileşimi büyük ölçüde azaltarak yapılabilir.
Bu arada, bu haraç büyüklüğü belirlenebilir. Bugün döviz borcumuz 700 milyar dolar civarında. Ve bu borcun ortalama oranının% 5 (aslında daha fazla) olduğunu varsayarsak, o zaman yılda 35 milyarlarca öderiz. Aynen böyle. Tabii ki, diğerleri de öder, ama çok daha az. Aslında, küçük ve orta ölçekli işletmeler de bizden% 5 altında kredi almayacak - bu da diğer şeylerin eşit olması ile rekabet edemeyeceği anlamına geliyor. Ve açıkça anlaşılmalıdır.
Tabii ki, bugün tam anlamıyla bu tekilleştirme yöntemini tamamen uygulamak zordur. Her ne kadar yarın zaten, muhtemelen, mümkün. Ve sadece doların şimdiye kadar dünyaya hükmettiği ve neredeyse hiçbir şey üretmediğimiz için değil, aynı zamanda çalışan bir ruble borç verme sistemimiz olmadığı için. Bu nedenle böyle bir sistemin yaratılması bugün çözülmesi gereken en önemli görevdir. Başka bir şey de, çözerken, Fed ve bağlı yapılarından otomatik olarak büyük gelirler alıyoruz ve hiç kimse bu kadar kolay kabul etmek istemiyor. Dahası, sadece buradan başlayın - ve tüm Bretton Woods finansal sistemi parçalanmaya başlayacak.
Ve birkaç kelime "günün konusu." Rusya’nın ve şirketlerinin sayısındaki düşüş haraç artışı (kredi maliyetindeki artışla). Ve buna göre, bugün dolarlaşma karşıtlarına “karşı çıkanlar” aslında ABD’nin Rusya’ya “haraç” hakkı vermesini değil, aynı zamanda ülkemizin politikasını bu haraç boyutuyla şekillendirme haklarını da savunuyorlar. Moğol Baskakları bile buna ulaşamadılar ...
Başka bir deyişle, Orta Çağ'da olduğu gibi, Rus devletinin oluşumu döneminde, dış kuvvetlere haraç ödememe hakkını elde etmek için Kulikovo savaşından ve “Ugra üzerinde durmak” yoluyla geçmeliyiz. Ve bu zor bir meseledir, çok fazla iç çalışma ve uygun insanların varlığını gerektirir (valileriyle birlikte Dmitry Donskoy, Radonezh Sergius, Ivan III, vb.). Ve Bretton Woods Anlaşması'nın 70 yıldönümünde, bu kişilerin ortaya çıkıp yaratıcı çalışmalarına başlamasını umuyorum.