Emile Jacques Ruhlmann Kimdir?
Emile Jacques Ruhlmann Kimdir?
Emile Jacques Ruhlmann Biyografi
FRANSIZ MOBILYA VE İÇ MİMAR
Doğum: 28 Ağustos 1879 – Paris, Fransa
Ölüm: 15 Kasım 1933 – Paris, Fransa
Emile Jacques Ruhlmann’ın Biyografisi
Emile-Jacques, 1879’da Paris’te, Alsace’den şehre yeni taşınmış olan François ve Valentine Ruhlmann’ın çocuğu olarak dünyaya geldi.Çiftlerin ikinci çocuğuydu, kız kardeşi Nathalie bir yıl önce doğmuştu.François, oğlunun tasarıma olan ilk ilgisinin ortaya çıktığı Societe Ruhlmann adlı başarılı bir inşaat, boyama ve duvar kağıdı işi yürüttüğü için çocuklar rahat bir evde büyüdüler. Ruhlmann’ın özellikle mobilyaya olan ilgisi, Gevens, Stauffacher ve Laberthe gibi Parisli prestijli marangozların mağazalarına yaptığı ziyaretlerle daha da arttı.
Ruhlmann, 1897 ile 1900 yılları arasında üç yıllık askerlik hizmetini tamamlamadan önce resmi olmayan bir şekilde resim eğitimi aldı.21 yaşında döndükten sonra babasının işine çırak olarak katıldı ve kısa süre sonra firmanın kereste envanterini yönetmek ve ticari anlaşmaları organize etmek gibi daha yüksek sorumluluklar almaya başladı.
1907, Ruhlmann için iki önemli yaşam olayıyla şekillenen çok önemli bir yıldı. Marguerite Seabrook ile evliliği ve babasının ölümü.Aile işini devralarak, genel merkezini yeni binasına taşıdı ve onu iki atölye konumuna böldü.Biri boya ve duvar kağıdına, diğeri aynalara odaklandı.Ayrıca kendisi ve karısının yeni evli dairesi için tüm mobilyaları tasarladı.
Bu ilk yıllarda, popüler Art Nouveau ve Arts and Crafts hareketleri Ruhlmann’ın çalışmalarını büyük ölçüde etkileyecekti. Yüzyılın başında grafik tasarımcı ve ressam Koloman Moser ve mimar Josef Hoffmann tarafından kurulan Wiener Werkstatte’den (Viyana Atölyesi) gerektiği gibi ilham aldı.Werkstatte, mimarlar, grafik sanatçılar ve seramikçiler dahil olmak üzere çok disiplinli yaratıcı yeteneklerden oluşan bir kooperatifi bir araya getirdi.Grup, Kübizm gibi görsel sanatlarda Modernist formları ve çağdaş hareketleri denedi.
Ruhlmann, ününü hem Paris’te hem de daha uzaklardaki sergilere katılarak kazanmaya başladı.1910’da Salon d’Automne ve Salon des Artistes Décorateurs’da duvar kağıdı tasarımlarından bir seçki sergiledi ve 1913’te yine Salon d’Automne’da ilk mobilya modellerini sergiledi. Ruhlmann, Societe des Artistes Décorateurs tarafından düzenlenen bu Salonlar için birçok yönden ideal katılımcıydı.Societe, yüksek üretim standartlarını teşvik etmeyi, yenilikçi ve lüks parçaları sergilemeyi ve Fransa’yı üretim ve tasarımda dünya lideri haline getirmeyi amaçladı.
Birinci Dünya Savaşı’nın patlak vermesiyle, Fransa’nın sahip olduğu tüm sosyal ve ekonomik servetler durduruldu.Normal hayata ülke çapında ara verilmesi, orduda hizmet etmeyen Ruhlmann’a tasarımlarını iyileştirme ve yeniden düşünme şansı verdi.Tasarımcı, savaş öncesi Viyana tasarımında ve aynı zamanda on sekizinci yüzyıl Fransız mobilyalarının klasiklerinde yeni ilham kaynakları bulmaya başladığından, 1914-1918 son derece verimli bir zaman olduğunu kanıtladı.Bu yeni prototiplerin genel halk tarafından mutlaka bulunamayacağını, hatta takdir edilmeyeceğini, bunun yerine yalnızca çok zenginlerin evlerinde bulunacaklarını anladı.Ruhlmann, “Yalnızca çok zenginler yeni olanı ödeyebilir ve onu modaya uygun hale getirebilirler” dedi.Bu kumar, savaş sonrası Paris’in yeni zengin sınıfının yeni eserlerini idolleştirmeye başlamasıyla meyvesini verdi.
Ruhlmann’ın girişimini genişletme emelleri hızla yaklaşıyordu.1919’da Etablissement Ruhlmann et Laurent’i yaratmak için tasarımcı Pierre Laurent ile ortak oldu.Bu yeni şirket, kaliteli mobilya ve aydınlatma ve duvar kağıdı gibi lüks iç eşyaların tasarımında uzmanlaştı.Laurent, iç tasarım lokasyonunda operasyon başkanı olarak atandı ve Ruhlmann ayrı bir mobilya atölyesinden sorumluydu.Başarı devam etti ve o yıl içinde ortaklar yalnızca kabin tasarımı için ek bir endüstriyel bina satın aldı.Ecole Boulle’nin müdürü Andre Frechet’in yardımıyla Ruhlmann et Laurent, uzman işgücünü genişletirken, yüksek düzeyde işçilik ve münhasırlıklarını korudu.Parçalarının özgünlüğünü korumak için yeni bir sistem başlattılar.Her satışa markalı bir numara verildi ve kayıtlı bir baskı olarak alfabetik olarak sıralandı.Satış tamamlandıktan sonra, yeni sahibine Ruhlmann tarafından imzalanmış bir orijinallik sertifikası verildi.
1920’de Ruhlmann, bir zamanlar genç bir tasarımcı olarak kendisine ilham veren hareketlerden, özellikle Sanat ve El Sanatları hareketinden hoşlanmadığını açıkça belirtmişti.O sırada Paris’teki diğer lüks tasarımcılarla birlikte, Art Nouveau döneminden sonra yeniden doğuş ihtiyacı hissetti, güçlü bir işlevsellik unsurunu korurken zengin Fransız mobilya yapma geleneğinden ilham aldı.
Ruhlmann, bu mirastan yeni ilhamlar aradı ve on sekizinci yüzyılın sonlarındaki marangozlara yöneldi. Bunlar arasında Paris’te üretken bir şekilde çalışan ve erken Neoklasik Louis XVI stilinin önemli bir temsilcisi olan Alman bir marangoz olan Jean Henri Riesener ve aynı dönemin Fransız bir marangoz olan Adam Weisweiler vardı. Ayrıca, iç tasarıma mimari bir unsur arayan işlevselci Adolf Loos da dahil olmak üzere, yirminci yüzyılın başlarındaki tasarım teorisyenlerinin fikirlerini kullandı.
Ruhlmann, kendi çağındaki tasarımın evrimiyle uyumsuzmuş gibi, zamanının trendlerinden kaçındığı, ilerlemeden çok lüks kokan ürünler yarattığı için bazı eleştiriler aldı.Eski rejimin en iyi şaheserlerini yüksek masraflarla yarattığını savundu.Ünlü atası Boulle, Grand Dauphin için bir kabine için 95.000 libre ve Louis XV’in masası için 73.000 Riesener aldı.Metropolitan Sanat Müzesi’nde Modern ve Çağdaş Sanat Bölümü Yardımcı Küratörü Jared Goss, bu tür karşılaştırmalar yoluyla Ruhlmann’ın kendisini yalnızca geçmişin en büyük mobilya tasarımcılarıyla aynı hizaya getirmekle kalmadığını, aynı zamanda “patronlarını telif hakkıyla, çürütemeyecekleri bir bağlantı”.
Ruhlmann’ın tasarım konusundaki uyarlanmış düşünceleri, Paris’teki 1925 Exposition Internationale des Arts Decoratifs et Industriels Modernes’e katılımında gösterildi.Nisan’dan Ekim’e kadar düzenlenen Fuar, katılımcılar için yalnızca davetle katı bir politika izledi ve altı milyondan fazla uluslararası ziyaretçiyi çekti.Diğer sergiler arasında Ruhlmann’ın çağdaşları Rene Lalique ve André Groult ile Galeries Lafayette, Printemps ve Bon Marche gibi büyük mağazaların ürünlerini sergileyen pavyonlar vardı.
Ruhlmann, Hotel du Collectionneur (Koleksiyoner Evi) başlıklı kendi pavyonunu sundu.Sergideki diğer pavyonlardan farklı olarak Ruhlmann, mobilyalarını vurgulamak için diğer tamamlayıcı sanatçıların ve tasarımcıların çalışmalarını içeren sahnelenmiş bir iç vinyet ortamının küratörlüğünü yaptı.Yüz binlerce ziyaretçi Hotel’i görmeye geldi ve Ruhlmann modern Fransız dekoratif sanatlarının zirvesine çıktı.” Art Deco ” ifadesi , Exposition’ın tam başlığının kısaltılmış hali olarak, mevcut hareketin daha genel olan “Style Moderne” başlığının yerini alarak burada ortaya çıktı. Tarihçi Alastair Duncan ufuk açıcı olaydan sonra şöyle tanımladı: “1920’lerin Fransa’sı bir monarşi olsaydı, Ruhlmann kesinlikle ebeniste du roi konumunda olurdu “
1925 Sergisi, Ruhlmann’a Rothschild ve Worms aileleri, Eugène Schueller (L’Oreal şirketinin sahibi), moda tasarımcısı Jeanne Paquin, oyun yazarı Paul Géraldy ve hatta kraliyet ailesi de dahil olmak üzere artan sayıda yüksek profilli müşteri getirdi.Indore Mihracesi’nin formu.İle De France’daki Salon de The’yi ve Oyun Odası’nı tasarladı.
Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra inşa edilen ilk büyük astar. Compagnie Generale Transatlantique için görevlendirildi, zengin Amerikalıları Avrupa’ya taşıyan tam boy Art Deco stilinde Fransız dekoratif sanatlarındaki çağdaş eğilimleri sergiledi. New York Metropolitan Museum of Art ve Kahire’deki Mısır Müzesi gibi uluslararası müzeler onun eserlerini satın aldı.Sonunda, 1926’da Ruhlmann kariyerinin en yüksek işini aldı.Fransız devleti, Paris Ticaret Odası için birkaç odayı yeniden tasarlamasını istedi. Aynı yıl, Ruhlmann, en yüksek Fransız sivil liyakat nişanı olan Legion of Honor’a layık görüldü.
Bu başarı, kaçınılmaz olarak Etablissement Ruhlmann et Laurent girişiminin genişlemesini sağladı. 1927’ye gelindiğinde, çiftin birden fazla mağazası vardı ve 60’tan fazla usta çalıştırdı. Ruhlmann, yüzyılın başında babasının firmasında çırak olarak yaptığı gibi, şirketin uluslararası sergilere katılımını koordine etmesi için yeğeni Alfred Porteneuve’yi tuttu.
Bununla birlikte, Ruhlmann’ın kötü şöhreti ve başarıları arttıkça, eleştiriden hiçbir zaman bağışık olmadı.1920’lerin başlarından itibaren, onun çalışmasına karşı muhalefet, onun seçkinci tavrına ve uygun fiyatlı ürünlerine şiddetle karşı çıkan Le Corbusier gibi işlevsel modernistler biçiminde inşa edilmişti. Le Corbusier, L’Esprit Nouveau dergisinde ve daha sonra Towards a New Architecture and The Dekoratif Art of Today adlı kitaplarında , 1925 Sergisi’nde görülen “Louis Philippe ve Louis XVI moderne” tarzını sahte ve “güzel malzemelerin dini” olarak tanımladı. son ölüm ıstırabında.” Mobilyanın geleceğinin yalnızca zenginler için olmadığına, herkesin seri üretimle elde edilen kaliteli fonksiyonel tasarımı hak ettiğine inanıyordu.
Ruhlmann’ın yaklaşımına karşı bu antitez, defalarca zarafet ilkelerinin ve buna karşılık gelen yüksek yatırımın arkasında duran tasarımcıyı etkilemedi. 1928 Lord ve Taylor sergisi kataloğunda Ruhlmann, Le Corbusier’i reddederek, “İç dekorasyonda çağdaş bir tarz geliştirme hareketi, ancak orta gelirli insanlar ilgi duyduğunda tam olarak kendi başına gelecektir.Lüks mobilyada pahalı deneyler yapılmalı, dekorasyondaki bu Rönesans gerçekleştirilmeden önce, bu sanatın zenginlerin himayesi altında geliştirilmesi gerekir, tıpkı eski çağların sanatının büyüklerin himayesi altında gelişmesi gibi oldu.Mahkemeler.” Ruhlmann ayrıca yeni trendleri benimseme yeteneğini de ortaya koydu.
1929 borsa çöküşünün ve ardından gelen küresel Büyük Buhran’ın ardından, dekoratif sanatlar daha Modernist ve işlevsel stilleri benimsedi ve Le Corbusier’in herkesin erişebileceği seri üretim ürünler çağrısından yararlandı.
Ruhlmann, bir zamanlar sadık müşterilerinin lüks parçaları satın alma konusundaki azalan yeteneklerine rağmen tarzına sadık kaldı.O sırada, işiyle mali bir kayıp yaşadığını itiraf ederek, “Teslim ettiğim her mobilya parçası bana, bunun için aldığımdan ortalama %20 veya %25 daha pahalıya mal oluyor , karlı olmak yerine paraya mal olan mobilyalar yaratmaya devam etmek, geleceğe hala inancım var.” Bu azim, Madrid, New York, Milano, Atina ve Barselona’daki Sergilere katılarak geniş çapta sergilemeye devam etme kararında görülebilir.
1933’te, ölümcül bir hastalığa yakalandığını öğrenen Ruhlmann, kendi cenaze anıtını tasarladı.Şirketin ölümünden sonra kapatılacağı konusunda ısrar etti ve yeğeni Porteneuve’yi bekleyen siparişlerin tamamlanmasını ve ardından tasfiyeyi denetlemek için atadı.Sonuna kadar saf ve mükemmeliyetçi olan Ruhlmann, şirketin ölümünden sonra liderliği, vizyonu ve tasarım becerileri olmadan zarar görmesinden korktu ve bu nedenle yaşamı boyunca edindiği itibarı korumaya çalıştı.Bununla birlikte, birkaç modelin “modele de Ruhlmann edite par Porteneuve” olarak markalanıp tescil edildikleri sürece Porteneuve tarafından ölümünden sonra çoğaltılmasına izin verdi.
Ruhlmann’ın mirasını koruma stratejisi işe yaradı.O ve mobilyaları, ölümünden sonra kutlandı ve en iyi üne sahip oldukları için hatırlandı.Hayatı boyunca yaptığı işlerde maliyet ve kaliteyi en üst seviyede tutma kararlılığı, eleştirilse de bu itibarı pekiştirecektir.Tasarımlarının halka erişilebilirliğini artırmak için tasarımlarının daha ucuz versiyonlarını yaratmasını isteyenlere boyun eğmeyi reddetmesi, alanında en üst düzeyde dürüstlüğe sahip seçkin bir sanatçı ve zanaatkar olarak hatırlanmasını sağlamlaştıracaktır.Bu zarafetin yanı sıra, muhteşem formu kalıcı işlevle birleştirerek, kullanışlılığı ve rahatlığıyla da övgü topladı.
Ruhlmann, zamanının diğer tasarımcılarıyla işbirliği yapma ve etkileşim kurma yeteneğiyle aynı şekilde hatırlanıyor.Bu, işleri halka sunmada nispeten yeni bir şeydi.Sergilerde ve etkinliklerde süitlerin küratörlüğünü yaparak, yalnızca mobilyalarını değil, aynı zamanda başkalarının çalışmalarını da sergilemeyi başardı, böylece potansiyel bir alıcı veya izleyici, parçalarını diğer tamamlayıcı öğelerle çevrili evlerinde hayal edebildi.Bugün modada kalan iç tasarım dünyasında yaygın bir teşhir modu haline gelecektir. Tasarımcılar ve emlakçılar, boş bir alanda sıradan bir nesneden ziyade, seçici müşteriye bir ortam veya atmosfer getirmek için evleri ve showroomları “sahneledikleri” bilinmektedir.
Ruhlmann’ın çalışması, Alastair Duncan’ın tanımladığı gibi, örneğin Bauhaus Okulu’nda görülen daha işlevsel modernizm için bir kontrpuan sağlayarak “bugün Art Deco tarzının ve onun en iyi ifadesinin özü olarak kabul ediliyor” olarak kaldı.
Ruhlmann’ın geniş bir müşteri yelpazesi için tasarım yapabilme yeteneği, Art Deco’nun maruz kalma alanını genişletti. Örneğin, İle de France yolcu gemisi için yaptığı tasarımlar, benzerleri I.Dünya Savaşı’ndan beri görülmeyen yeni nesil lüks gemileri etkiledi.1930’larda SS Normandie ve Queen Mary gibi yolcular Ruhlmann’ın lüks malzeme kullanımından ilham aldı.
Art Deco hareketi, İkinci Dünya Savaşı’nın patlak vermesinden ve 1940’ların sonundaki ekonomik belirsizlikten zarar gördü.Bununla birlikte, zenginlik, işçilik ve ilginç malzemelerden oluşan temel değerleri, popülaritesinin dünyaya yayılmasını görmeye devam etti.Özellikle Miami’deki konut ve otel binaları ve New York’taki gökdelenler gibi Amerika Birleşik Devletleri’ndeki mimari aracılığıyla. Ruhlmann tarzı yalnızca icat etmemiş olsa da, sanat tarihçisi Brian JR Blench’in tanımladığı gibi, “belki de onun en iyi temsilcisiydi”.
1934’te, ölümünden bir yıl sonra, Louvre Sarayı’nın bir parçası olan Pavillon de Marsan’da bir retrospektif sergi düzenlendi.Ruhlmann’ın çalışmaları o zamandan beri , New York Metropolitan Sanat Müzesi’ndeki son Ruhlmann: Art Deco Dehası sergisi gibi dünyadaki her büyük Art Deco sergisine dahil edildi.