‘…Bu çok garip.’
Yu Jin-Ho’nun ablası Yu Jin-Hui, küçük kardeşinin inatçılığı nedeniyle eve eli boş dönüyordu. Eve giderken aniden yolun kenarına çekti ve arabasını dikkatlice oraya park etti.
Fren sesi…
Ah-Jin Lonca ofislerinden çıkarken karşılaştığı adam...
‘…Avcı Seong Jin-Woo.’
Güney Kore'de neye benzediğini bilmeyen hiç kimse olmamalıydı. Dolayısıyla şimdiye kadar onunla yüz yüze hiç tanışmamış olmasına rağmen, neden öyle hissettiğini açıklamak kolaydı.
Böyle şeyleri takmayan biri bu açıklamayı kabul eder ve yoluna devam ederdi. Ancak, bir kişiyle yalnızca bir kez görüştükten sonra bir yüzü asla unutmadığı için ünlü bir adam olan Başkan Yu Myung-Hwan'ın en büyük kızıydı. Babası kadar keskin olmasa da o da bir insanın yüzünü bu kadar kolay unutmuyordu.
Avcı Seong Jin-Woo’nun, birbirlerinin yanından geçerken başını kaldırırken kısaca bir an önce gördüğü yüz hatları, açıkça tanıdık gelmişti.
‘Ne zaman...?’
Gözleri açıklanamaz bir şekilde daha da büyüyene kadar anılarını taradı.
‘O zaman olabilir mi?’
Hastanenin önünde.
Aynı yüz hatlarına sahip bir adam, babasının kabul edildiği hastanenin girişinin yakınındaydı.
Neden o zamanlar onu tanımamıştı?
Günün erken saatlerinde babası bayıldıktan sonra zihni karmaşa içinde olduğu için olabilir miydi?
‘Doğru, kesinlikle.’
O gün hastaneden ayrılan adam, Avcı Seong Jin-Woo olmalıydı.
Ve kısa bir süre sonra, ona bir daha asla gözlerini açamama teşhisi konulan babasının tam olarak gözlerini açtığını söyleyen bir telefon almıştı.
Bunu bir tesadüf olarak mı görüyordu?
Yu Jin-Hui’nin aniden tüm vücudundaki tüyleri diken diken oldu. Hızla akıllı telefonunu çıkardı ve babasının numarasını çevirmeye başladı.
Bip, bip, bip…
Ama numarasını çevirmeyi bitiremeden parmakları durdu.
‘Ne yapmaya çalışıyorum...?’
Sırf o gün hastanenin önünde Avcı Seong Jin-Woo ile karşılaştığı için, onu bir şekilde babasının mucizevi iyileşmesine bağladı.
Bu ne büyük bir hayaldi.
Yu Jin-Hui, uzun bir iç çekişle orada bir anlığına izin almış gibi görünen mantıksal muhakemesini sadece azarlayabilirdi. Arabayı tekrar çalıştırmak üzereydi ama sonra...
…Mükemmel zamanlamayla telefonu çaldı.
[Sekreter ahjussi.]
Kim olduğunu doğruladıktan sonra Yu Jin-Hui’nin dudaklarında bir gülümseme belirdi. Şüphesiz babası, Ah-Jin Loncası'na yaptığı ziyaretin sonucunu merak ediyordu ve ahjussiden ondan bir şeyler öğrenmesini istemişti.
‘O zamanlar ve hatta şimdi, babam çocuklarının meselelerine karşı dürüst değil, değil mi?’
Yu Jin-Hui kahkahasını bastırdı ve telefonuna cevap verdi.
“Alo?”
- “Merhaba, hanımefendi. Ben Sekreter Kim.”
Ve konuşma tam da onun düşündüğü gibi ilerledi. Ama sonra, bitmeden hemen önce, Yu Jin-Hui bunun iyi bir fikir olacağını düşündü ve hemen Sekreter Kim'e sordu.
“Ah, ahjussi? Acaba babam Seong Jin-Woo Avcı-nim ile tanışıyor mu?”
- “Affedersiniz?”
Sonra Sekreter Kim’in şaşkın sesi telefonun hoparlöründen çıktı.
- “Bana bu soruyu neden birdenbire sorduğunuzu sorabilir miyim, hanımefendi?”
Bu beklenmedik yanıt üzerine Yu Jin-Hui hafifçe panikledi ve kendini biraz kaybolmuş hissederken cevap verdi.
“Özel bir şey değil, ama o gün Seong Jin-Woo Avcı-nim'i hastaneden çıkarken gördüğümü hatırlıyorum. Onun da babamı ziyaret etmek için orada olup olmadığını merak ettim.”
- “Seong Avcı-nim'in Başkanın bayıldığı gün hastanede olduğunu mu söylüyorsunuz, hanımefendi??”
“E-Evet. Beni arayıp babamın uyandığını bildirmeden hemen önce hastanenin önünde karşılaştık.”
- “Bundan emin misiniz, hanımefendi? Başka biri olabilir mi, yoksa farklı bir gün müydü?”
“Hayır, oldukça eminim. O zamanlar doğrudan düşünmediğim için kim olduğunu hatırlayamadım ama şimdi… Ama neden bu kadar telaşlı konuşuyorsun, ahjussi?”
- “H-Hayır, hanımefendi. Endişelenecek bir şey yok. Sizi daha sonra tekrar arayacağım.”
Her zamanki ‘hoşça kalın, yakında konuşuruz’ demedi ama ‘daha sonra tekrar arayacağım’ mı demişti?
‘Yanlış bir şey mi söyledim?’
Yu Jin-Hui kafa karışıklığı içinde başını yana eğdi. Telefonunu kapatamadan yine gürültülü bir şekilde çaldı. Arayanın kim olduğunu doğruladı ve kaşları biraz kalktı.
‘…Babam beni bizzat mı arıyor?’
Ancak telefonunun ekranında Başkan Yu Myung-Hwan'ın numarasını gördükten sonra bu konunun hiç de basit olamayacağını anladı.
Babasının iyileşmesi ve Avcı Seong Jin-Woo, daha önce hayal ettiği gibi bir şekilde ilişkili olabilir miydi?
Çağrıyı dikkatle yanıtladı.
“Baba?”
***
Pekin Uluslararası Havaalanı.
Çin'in tamamındaki en büyük ve en işlek havalimanı, bugün mevcut olan çok sayıda insan sayesinde hiç olmadığı kadar hareketliydi.
Bunun tek bir nedeni vardı. Korelilere yardım etmeye giden en iyi Çinli Avcıların en iyileri bugün eve dönüyorlardı.
Diğer ülkelerde de aynısı geçerli olurdu, ancak en azından Çin'de, yüksek seviyeli Avcılar, ortaya çıktıkları her yerde hayranlık uyandıran hayranlardan oluşan bir denizi çağıracak kadar ünlü süper star muamelesi görüyordu.
Ve destek ekibinin lideri, Yedi Yıldız olarak seviyelendirilen Avcı Liu Zhigeng’in popülaritesi yalnızca sözlerle açıklanamazdı.
Havaalanının atmosferini inceleyen muhabirlerden biri Liu Zhigeng'i gördü ve sesini yükseltti.
“Ah! İşte burada! Liu Zhigeng Avcı-nim havaalanına girdi!”
Waaaaah-!!
Havaalanını dolduran hayranları yüksek sesle tezahürat yaptı. Artık sembolü olan uzun kılıç çiftini bir elinde tutarken diğer elini hafifçe hayran hayranlarına doğru salladı.
Kyaaaah~!!
Liu Zhigeng’in yaşlı bir adamın çekiciliğini basitçe ortaya çıkaran onurlu atmosferi, çok daha genç bayan hayranların zıplamasına ve hatta kontrol edilemez bir heyecanla çığlık atmasına neden oldu.
Özel Avcı ekibi liderlerinin peşinden gitti ve hızlı bir şekilde havalimanına girdi.
Waaaah-!!
O zamana kadar yalnızca televizyon ekranlarında görebildikleri Avcılara tanık olduktan sonra birçok izleyicinin yaydığı huşu ve haykırışları, havalimanının geniş iç mekânını hızla doldurdu.
Bu sırada muhabir yeşil ışık açıkken kameraya baktı.
“Gururlu Avcılarımız, Güney Kore'yi desteklemek için gezilerinden dönerek havaalanına giriyorlar.”
Parlak ifadesinin ima ettiği gibi, bu gezinin genel sonucu Çin hükümetinin bakış açısından tatmin edici görülüyordu.
Komşu uluslarının dertlerinden vazgeçmediklerini ve ayrıca seçkin Avcıları Seul semalarında süper devasa Kapı’ya karşı savaşmaya gönüllü olduklarında yüzlerini kurtarmaları gerektiğini iddia etmelilerdi.
Hepsi bu muydu?
Bu özel mesele olduğu gibi çözüldüğünde desteklerini vermek için seyahat eden özel ekipten tek bir Avcı yaralanmadı. Yüzlerini kurtardılar ve bazı pratik faydalar da kazandılar. Tabiri caizse bir taşla iki kuş vurdular.
Pek çok Çinli, Çin'in en iyi Avcılarını şahsen ikna eden ve bu özel ekibi kuran Liu Zhigeng'i hayranlıkla alkışladı.
Ancak nerede olursa olsun, memnuniyetsizliği olanlar her zaman olurdu. İnternetin anonimliği aracılığıyla Liu Zhigeng'e veya Güney Kore'ye iftira atmaya çalışan çok az kişi vardı.
- O Liu Zhigeng piçi, Çin hükümeti onu mali olarak desteklediği için Çin'i koruyabildi, ancak ona bakın, bunun yerine Kore'ye koşmakla meşgul.
- Liu Zhigeng’in atalarının nereden geldiğini bilen var mı?
- Biri lütfen Liu Zhigeng’in banka hesabına girebilir mi? Korelilerin ona ödeme yapmamasını sağlasanız iyi olur.
- Bizimki gibi büyük bir ulus, gelecekte bu borcu hatırlamayacak küçük bir ülkeye neden yardım etsin ki? Bunun gibi bir olayın bir daha asla olmayacağından emin olmalıyız.
- İyi efendim, çok haklısınız!
- Gitmelerine gerek yok, ama gittikleri için uygun şekilde tazminat almalıyız. Demek istediğim, bu Avcıların özel takımı oluşturmasının değeri ne? Gönüllü bir göreve gitmeleri nasıl mantıklı? Her bir Avcının günlük ücretini doğru hesaplayın ve Korelilerin ödemesini sağlayın!
- Seong Jin-Woo'nun Japonya'da Devleri öldürdükten sonra tonlarca para kazandığını duydum, böylece kendi cebinden ödeyebilir!
Sıradan bir bakışta bile oldukça kötü şeyler içeren yorumlar, canlı yayının kayan yazı bandının gerçek zamanlı olarak ekranın alt kısmında güncellenmesini doldurdu.
Muhabir, birçok insanı ve meraklarını bahane edip işini yapmak için Liu Zhigeng'in önünde durdu.
“Pek çok insan cesur kararınız için size tezahürat ediyor, Liu Avcı-nim. Öte yandan Korelilere neden yardım etmemiz gerektiğini sorgulayanlar da sayıca oldukça az. Acaba onlara söylemek istediğiniz bir şey var mı, Liu Avcı-nim?”
Liu Zhigeng güneş gözlüğünü çıkardı ve muhabire baktı.
“Kim bu kadar aptalca şeyler söylüyor?”
“Efendim?”
Muhabire ve onun açık gözlerine hiç aldırış etmeyen Liu Zhigeng, söylemek istediği şeye devam etti.
“Kafaları aksesuardan başka bir şey değil mi? Bir haritayı okuyamıyorlar mı? Gözlerinizi Kore'den yukarı kaldırınca sıradaki ülkenin hangisi olduğunu bilmiyorlar mı?”
“Ah…”
“Japonya'da durdurulmayan bir Dev canavar, denizi geçti ve neredeyse Çin anakarasına ulaştı. İzleyici reytinginin tarihe geçtiğini duydum, bu yüzden kesinlikle onlar da görmüş olmalı.”
Liu Zhigeng, peşinden kameraya baktı.
“Burada söylediğim şey, benzer bir şey olabileceği, ancak çok daha büyük ölçekte olduğu. Ben ve yoldaşlarım bu fikirdeyiz ve bunun olmasını önlemek için oraya gittik.”
Liu Zhigeng’in sert dilli konuşması, kötü yorumların akışına derhal son verdi.
Konuşmaya devam etti, sesi daha da yükseldi ve kötü yorumculara doğrudan hitap ediyormuş gibi bakışları keskinleşti.
“Hala böyle saçmalayan insanlar varsa onlara şunu söyleyin. Ben, Liu Zhigeng, Avcı Seong Jin-Woo'nun da durduramadığı bir olayı durduracağımdan emin değilim. Bu yüzden ona yardım etmek için oraya gittik, bu yüzden mutsuzsanız neden canavarları kendi başınıza yakalamaya çalışmıyorsunuz…”
Liu Zhigeng, destekçilerini gerçekten mutlu eden konuşmasına devam etti, ancak sonra, nedense aniden konuşmayı bıraktı. Sonunda kameranın döndüğünü fark etmiş olabilir miydi?
Tabii ki, hayır.
Liu Zhigeng, muhtemelen Çin'in tamamında, canlı yayında tepkiler konusunda endişelenmeden hakaret ve küfür yağdırabilen tek kişiydi. Ama sonra, havaalanının dışına bakarken kendisi gibi biri tamamen suskunlaşmıştı.
Ne olmuş olabilirdi?
İlk bakan kişi muhabirdi. Sonrasında Avcılar ve Liu Zhigeng'in arkasındaki destek personeli vardı. Ve sonunda, havaalanında toplanan herkesin bakışları dışarıya kaydı.
Ve değişime tanık olduktan sonra, gözleri büyük ölçüde titremeye başladı.
Liu Zhigeng, sıradan küçük bir şeye asla şaşırmazdı, ama ağzından sızan şaşkınlıktan gelen yumuşak bir nefesi durduramadı.
“Aman Tanrım…”
Pekin'in gökyüzünün üzerinde, devasa bir karanlık yavaş yavaş alçalıyordu.
***
“Seong Avcı-nim… Acaba son dakika haberini duydunuz mu?”
Jin-Woo başını salladı.
Süper devasa Kapı’nın ‘baskınından’ sonra, doğrudan Japonya'ya yöneldi ve hemen Avcı Birliği’ne gelmeden kısa bir süre önce Kore'ye geri dönmüştü. Gerçekten haberlere veya herhangi bir kitle iletişim haberine göz atma fırsatı olmamıştı.
Bunun yanı sıra, o yokken ciddi bir şey olsaydı, Yu Jin-Ho ofise girdikten sonraki ilk şeyi ona bildirirdi.
Birlik çalışanlarının yüzlerindeki ifadelerin ne kadar ciddi olduğunu görünce Jin-Woo’nun kendi ifadesi bile sertleşti.
“Bir şey mi oldu?”
Woo Jin-Cheol telefonunu çıkardı ve o anda kaydedilen gerçek zamanlı görüntüleri ona gösterdi.
- “Yüce İsa!! Bunu görebiliyor musun?”
- “Oha!!”
- “Bu Kapı, Kore'de oluşanlardan daha büyük görünmüyor mu?”
Sekiz süper devasa Kapı, dünyanın çeşitli yerlerinde kendini göstermişti. Yarısı korku içinde, yarısı da bu gelişmeden şaşırmış hisseden insanlar bu Kapıları filme alıyor ve görüntüleri sosyal medyaya yüklüyordu. Dünyanın her yerinden son dakika haberleri yağdı.
Gulp.
Woo Jin-Cheol'un tükürüğünü yutmasının sesini Jin-Woo çok net duydu. Bunu umursamadı ve video kliplerin her birini izlemeye devam etti.
“Avcı-nim... Bu da olabilir mi...?”
“Hayır, kesinlikle değil.”
Jin-Woo onu çabucak kesti. Bu yeni Kapıların kendisiyle hiçbir ilişkisi olmadığı noktasını anladığından emindi.
Woo Jin-Cheol, bu Kapı’nın çok ciddi bir şey olmamasını gizlice umuyordu, bu yüzden cildi bu acımasız yanıttan gerçek zamanlı olarak fark edilecek kadar hızlı koyulaştı.
Ya Seul'de olduğu gibi, tüm o Kapı’dan yüzbinlerce canavar dökülürse?
Bu, insanlığın sonunu ilan etmekle aynı şey değil miydi?
Woo Jin-Cheol her şeyin korkunçluğundan ürperirken Jin-Woo görüntüleri izlemeyi bitirdi ve onunla konuştu.
“Önce başka yere gidelim.”
“Ah, evet.”
Hemen Birlik Başkanının ofisine geldiler ve birbirlerine bakan koltuklara yerleştiler.
“Bana söyleyecek bir şeyin olduğunu söyledin…?”
Woo Jin-Cheol temkinli bir şekilde konuştu ve Jin-Woo ona hemen cevap verdi.
“Birlik Başkanı. Bana güveniyor musun?”
Woo Jin-Cheol başını salladı.
“Evet, elbette sana güveniyorum.”
“Bu durumda, umarım sana göstereceğim her şeye inanırsın.”
“Affedersin?”
Tıpkı eski Gölge Egemeni’nin yaptığı gibi, Jin-Woo işaret parmağıyla uzandı ve Woo Jin-Cheol'un alnına yerleştirdi. Parmağına dokunduğu an, karanlık yaşlı adamın gözlerini doldurdu ve sayısız imge, görüş alanı içinde geçip gitti.
“Heok!!”
Jin-Woo, gerekli miktarda bilgiyi Birlik Başkanı’na gösterdi ve daha fazlasını göstermedi. Bu, Hükümdarlar ve onların planları ile Egemenler konusuydu. Ve bu egemenlerin bu dünyaya çağrılan orduları da vardı.
“Hah, hah, hah…”
Woo Jin-Cheol artık bu Egemenlerin güçlerine kendi gözleriyle şahit olmuştu. Görüntüler yanıp sönmeyi bıraktıktan sonra hiç durmadan nefes almaya başladı.
“Bu, bu olamaz… Nasıl böyle bir şey olabilir...”
Woo Jin-Cheol ‘ona’ inanmıştı.
Tanrı'nın insanlığı korumak için az sayıda seçilmiş bireye özel güçler verdiğine inanıyordu. Avcıların canavarlara karşı savaşmak ve diğer insanları korumak zorunda olmasının tam da bu olduğuna inanıyordu.
Ancak, Avcı Seong Jin-Woo'nun ona gösterdiği her şey doğruysa o zaman…
Çok kibirli davranmıştı. Çok büyük bir hata yapmıştı.
Avcılar, hayır, ‘Uyanmışlar’ sadece gerçekleşmek üzere olan gerçek savaşın ardından hayatta kalabilecek az sayıda insanı yetiştirme süreciydi.
Bu insanlıkla Egemenler arasında bir savaş değildi. Bu, hayal edilemeyen bir güce sahip iki örgüt olan Egemenler ve Hükümdarlar arasında bir savaştı. Gerçekten savaşacak olanlar onlardı.
Ancak bu mücadeleye belli bir adam şeklinde büyük bir değişken girdi.
Ve şimdi, Egemenlerin ordularının bu gezegene beklenenden çok daha hızlı ulaşmasıyla, insanlığın umutlarını koyabilecekleri tek bir varlık vardı – beklenmedik değişken.
“Bu nasıl olabilir…”
Woo Jin-Cheol gözyaşlarıyla dolu bakışlarını kaldırırken parmak uçları titredi.
“Seong Avcı-nim… Bunlarla savaşmayı mı planlıyorsun? Tamamen kendi başına?”
Düşman güçlü bir güce sahip olsa bile bir şey denemeden pes edemezdi, değil mi? En azından Jin-Woo hayatını hiç bu şekilde yaşamamıştı.
Bu yüzden sessizce başını salladı.
“Evet.”
Woo Jin-Cheol ona herhangi bir şekilde yardım etmek istedi, bu yüzden hemen sordu.
“Bu durumda, ne yapmalıyız… Hayır, sana yardım etmek için ne yapmalıyım, Avcı-nim?”
Artık beklenen soru geldiğinde Jin-Woo buraya gelmeden önce düşündüğü cevabı sakince verdi.
“Dünya temsilcilerini tek bir yerde toplayabilir misin, lütfen?”
Egemenler Listesi
1) Gölge Egemeni-Ölülerin Kralı ( Seong Jin-Woo) Eski Gölge Egemeni(Osborne)(öldü)
2) Beyaz Alevlerin Egemeni - İblis Kralı ( Baran) (öldü)
3) Başlangıç Egemeni- Devlerin Kralı (Reghia) (öldü)
4) Yıkım Egemeni- Vahşi Ejderhalar Kralı
5) Buz Egemeni - Kar Halkının Kralı(Beyaz Hayaletlerin kralı)(öldü)
6) Canavar Egemeni - Canavarların Kralı Köpek Dişleri(öldü)
7) Veba Egemeni – Böceklerin Kraliçesi(Querehsha)(öldü)
BL: Ne demişler 2 kişinin bildiği sır değildir. O zaman şimdi tüm dünyanın öğrenme zamanı geldi. İyi okumalar. Yarın görüşürüz.