Herkesin kivi, avakado, ananas ve envai çeşit tropikal meyveye alıştığı günümüzde "Alıç da nerden çıktı hocam?" diyenleriniz olacaktır.
Sizin için alıç "çıkmış" bir meyve olabilir ama benim hayatımda alıç yeni çıkmayan, hep olan bir meyve idi.
Hatırlayanınız vardır. 9 sene önce bu sütunlarda "Alıç Ağacına Ağıt" diye bir yazım yayınlanmıştı. Orada, üniversite kampüsünde çalı zannedilerek kesilen bir alıç ağacını anlatmıştım. O alıcın kesilmesi, benim çocukluğuma vurulan balta gibi gelmişti bana. O zaman da demiştim, ben ayları, mevsimleri takvimden değil, ağaçlardan, çiçeklerden, bitkilerden takip ederim. Zamanın geçtiğini, yeni zamanların girdiğini onlar hatırlatır bana. O kesilen alıç ağacı çiçek üstündeyse bahardır; meyve üstündeyse son bahardır.
İşte o son baharlar benim çocukluğumdur.
Babalarımız "Uzaktır. Gitmeyin" dediği halde oğlak ve kuzuları sürdüğümüz Belin Gediği'ndeki o alıç ağacının sadece meyvesi değil büyüsü de vardı. (Yıllar sonra gördük ki o "uzak" denen yer, köyümüze 2 kilometre tutmayan bir uzaklıkmış. Babalarımız "uzak" derdi ama 7-8 yaşındaki biz çocuklara da uzak gelirdi.) Oğlak ve kuzuyu oraya sürmek; onların bol güz çimenleri ile beslenmesi, bizlerinde avuç avuç sarı alıç toplaması başlı başına bir sevinç idi.