Josef Stalin, 23 Şubat 1944’te Çeçen ve İnguş halklarının Orta Asya bozkırlarına sürgününü başlatmıştı
75 yıl önce, sürgün için hazırlanmış özel merkezlerde 15-20 dakika içerisinde toplanmaları, karşı çıkanların kurşuna dizileceği söylenen insanlar silah zoruyla evlerinden dışarı çıkarıldılar. Direniş gösteren ya da kaçma teşebbüsünde bulunanlar öldürüldü. Yaşanan katliamla birlikte pek çok kasaba ve köy cansız bedenlerle kaplandı.
Tarlalar, ekinler ateşe verildi. Hastanelerdeki hastalar dahi bu katliamlardan kurtulamadı. Urus-Martan merkez hastanesindeki yetmiş iki hasta hastaneden metrelerce uzaklıktaki bir uçurumdan aşağıya atıldı ve üzerleri çöplerle kapatıldı. Galayn Chozh gölü alanında altı yüz kadar çocuk, kadın ve yaşlı katledilerek bedenleri göle atıldı. 27 Şubat 1944’te Haybah köyünde gerçekleşen katliamda çoğunluğu kadın ve çocuk olmak üzere 700 kişi kapatıldıkları ahırda diri diri yakılarak öldürüldü.
Sürgün sırasında evlerinden, köylerinden koparılan insanlar tren istasyonlarına götürülerek hayvan taşımak için kullanılan tren vagonlarına tıka basa bindirildiler.
Karla kaplı “Ölüm Yolu”nun ilk haftalarında 70 binden fazla insan soğuktan, açlıktan ve tifo gibi hastalıklardan yaşamını yitirdi.
Çeçen ve İnguşların ülkelerinde tarihlerine ait hiç bir iz kalmamıştı. Sürgünün ardından Çeçen ve İnguşların nüfus kayıtları silinmiş, geçmişlerine dair ne varsa Grozni’de yakılmış, asırlık kuleler yıkılmış, köylerin isimleri değiştirilmişti.
Sürgün yıllarında 200 binin üzerinde Çeçen ve 30 binin üzerinde İnguş öldü, yani sürgüne gönderilenlerin yarısı hayatını kaybetti.
Masum insanlar, Almanya ile işbirliği yaptıkları iddiasıyla “halk düşmanı” ilan edilmişti ama bu iddia hiçbir zaman ispat edilemedi.