07.11.16
Allah'ım, bir boşluk
nasıl bu kadar ağır olabilir?
nasıl bu kadar ağır olabilir?
Bir önceki günce postunda 'bu gelen hüzünlü bir kış olacak galiba, içimde bir sıkıntı var' yazmıştım.
Kış gelemeden hüzün geldi çöreklendi hayatıma.
Dışarıya zerre kadar duman çıkarmayışım yandığım gerçeğini değiştirmiyor.
İçim acıyor. Ne daha fazlasını kaldırabilecek gücüm kaldı,
ne de tahammülüm...
Beni bu kadar tahammülsüz kılmayı, hayat enerjimi tek seferde tüketmeyi başarabilen tek kişi var.
Kadın!
Zannediyorum onu bu kadar mutsuzluğa boğan da benim.
Çok seviyorum aslında. O da beni seviyordur herhalde. Belki sadece kızıyım diye.
Ama yine de seviyordur.
Yıllar boyunca onun istediği gibi bir insan olmaya çalıştım.
Kendimi bazı kişilere benzemeye zorladım.
Mutsuz hissettiğim zamanlarda bile 'hayır' diye düşündüm.
'Doğru olan bu!'
Değildi.
Tüm o çabalarımın sonunda hiçbir şey olmadı. Hiçbir şey değişmedi.
"Artık daha iyi bir insan, daha kusursuz bir evlat ve daha çalışkan bir öğrenci oldum" diyemiyordum.
Olmaya çalıştığım şey gibi hissetmiyordum çünkü.
Ben daha paspaldım...
Daha tembel...
Daha umursamaz...
Daha kendi halinde...
Hepsi dünya üstündeki en kötü huylar olsa da ben buydum, başkası değil.
Bunu fark ettiğimde ve kendimi, huylarımı sevmeye başladığımda çabalamayı bıraktım.
Bir kaç yıl bu şekilde idare edebildiysek de sanıyorum bu yılın başlarında iyiden iyiye Kadın'ın gözüne batmaya başlamışım.
Sonunda felaket yaşandı.
Geçen sefer olaylar Adam'ın ve Kız'ın katkılarıyla patlak vermişti.
Bu yıl tek neden var.
O da benim.
Kadın mutsuz bu hikayede, Adam mutsuz.
Kız ve Çocuk da mutsuz.
Ben tereddütlüyüm.
Daha korkuncu gelebilir çünkü.
Mutsuz olmak için çok erken diye düşünüyorum!