Kore Savaşı , Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti arasındaki çatışma ( Kuzey Kore ) ve en az 2,5 milyon kişinin hayatını kaybettiği Kore Cumhuriyeti ( Güney Kore ). Savaş, Haziran 1950'de Sovyetler Birliği tarafından sağlanan ve tavsiye edilen Kuzey Kore'nin Güney'i işgal etmesiyle uluslararası boyutlara ulaştı. Birleşmiş Milletler, Amerika Birleşik Devletleri'nin ana katılımcısı olarak, Güney Koreliler ve Halk Cumhuriyeti'nin yanında savaşa katıldı. Çin Kuzey Kore'nin yardımına koştu. Her iki tarafta bir milyondan fazla muharebe zayiatı verildikten sonra, savaş Temmuz 1953'te Kore'nin hala iki düşman devlete bölünmesiyle sona erdi. 1954'teki müzakereler başka bir anlaşma sağlamadı ve cephe hattı o zamandan beri Kuzey ve Güney Kore arasındaki fiili sınır olarak kabul edildi.
Kore Savaşı, Haziran-Ağustos 1950 Encyclopædia Britannica, Inc.
Kore Savaşı'ndaki savaş kayıpları (1950–53) Encyclopædia Britannica, Inc.
Japonya'yı yendikten sonra Dünya Savaşı II , Sovyet kuvvetleri 38. paralelin kuzeyindeki Kore Yarımadası'nı ve ABD kuvvetleri güneyi işgal etti. Kore'nin sonunda yeniden birleşmesi amaçlandı, ancak Sovyetler bölgelerinde komünist bir rejim kurarken, 1947'de Birleşmiş Milletler ABD bölgesinin kontrolünü ele geçirdi ve demokratik bir pan-Kore devletini teşvik etmeye çalıştı. Güneydeki partizan savaşının ortasında 1948'de Kore Cumhuriyeti kuruldu. 1950'de şiddet olayları ikna etmişti. Kuzey Koreli lideri Kim Il-Sung, yeniden birleşme için Sovyet himayesinde bir savaşın gerekli olduğunu söyledi.
Kim Il-Sung'un 1950'deki Sovyet destekli işgalinden önce, Amerika Birleşik Devletleri ordusu 38. paralelin güneyinde Kore'yi yeniden inşa etmek ve daimi bir Güney Kore ordusunu eğitmekle ilgilendi. Ne zaman Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi üye ülkeleri Güney Kore'yi savunmaya çağırdı, ABD Generali Douglas MacArthur Birleşmiş Milletler Komutanlığının başına geçti. Bundan sonra, ABD birlikleri, BM'nin Kore'deki seferi gücünün büyük bölümünü oluşturdu.
1945'te Kore Yarımadası'nın bölünmesinden sonra, Sovyetler Birliği kendi bölgesini siyasi muhaliflerden temizlemede ve iktidardaki komünist partiyi desteklemede etkili oldu. SSCB, komünist lider Kim Il-Sung'un 1950'de Güney Kore'yi işgalini destekledi. İşgal geri püskürtüldüğünde, Çin, önce Birleşmiş Milletler Komutanlığını kuzeyden sürmek ve ardından yarımadayı komünist kontrol altında birleştirmek için Kore'ye müthiş bir seferi kuvveti gönderdi.
Kore'de 1950'de başlayan silahlı çatışma üç yıl sürdü ve her iki tarafta da milyonlarca Koreli asker ve sivilin, yüz binlerce Çinli askerin ve 36.000'den fazla ABD askerinin hayatına mal oldu. Ancak ABD hiçbir zaman resmen savaş ilan etmedi. Kuzey Kore , Çin veya Sovyetler Birliği. Ve ABD ordusu, Birleşmiş Milletler'in seferi kuvvetine önderlik etse de, katılımı yalnızca bir BM Güvenlik Konseyi çünkü BM'nin kendisi savaş ilan edemez. Sonuç olarak, Kore'deki çatışma teknik olarak bir savaş oluşturmadı.
27 Temmuz 1953'te Birleşmiş Milletler Komutanlığı Çin ile ateşkes imzalamış ve Kuzey Kore . 38. paralel boyunca bir askerden arındırılmış bölge (DMZ) kuruldu ve Kuzey Kore'nin savaş esirlerini (savaş esirlerini) suistimal ettiği ve öldürdüğüne dair tartışmalı iddiaların ardından, savaş esirlerini geri gönderme süreci tarafsız ulus yönetimine tabi tutuldu. Eleştirel olarak, ateşkes şartları zımnen onaylandı, ancak Güney Kore hükümeti tarafından hiçbir zaman resmi olarak imzalanmadı. Bu nedenle, Kuzey ve Güney arasındaki barış kırılgan olmaya devam ediyor.
Kore Savaşı'nın doğrudan kökenleri, Kore'nin çöküşündeydi. japon imparatorluğu sonunda Dünya Savaşı II Çin, Mançurya ve 1941-42'de Japonya tarafından ele geçirilen eski Batı kolonilerinin aksine, 1910'dan beri Japonya'ya ilhak edilen Kore'de, düşmanlıklar sona erdikten sonra geri dönmeyi bekleyen bir yerli hükümeti veya sömürge rejimi yoktu. İktidara gelenlerin çoğu Çin'deki hırpalanmış sürgünlerdi. Mançurya , Japonya, SSCB ve Amerika Birleşik Devletleri. İki geniş kategoriye ayrıldılar. İlki, Mançurya ve Çin'deki Çin hakimiyetindeki gerilla ordularının bir parçası olarak Japonlarla savaşan kararlı Marksist devrimcilerden oluşuyordu. Bu sürgünlerden biri, Rusya'da biraz eğitim almış ve Sovyet ordusunda binbaşı yapılan Kim Il-sung adlı küçük ama başarılı bir gerilla lideriydi. Daha az devrimci olmayan diğer Kore milliyetçi hareketi, ilhamını Avrupa, Japonya ve Amerika'daki en iyi bilim, eğitim ve sanayicilikten aldı. Bu aşırı milliyetçiler, biri Syngman Rhee merkezli, Amerika Birleşik Devletleri'nde eğitim görmüş ve bir zamanlar sürgündeki muhalif bir Kore Geçici Hükümetinin başkanı olan rakip gruplara ayrıldı.
Japon ordusunu silahsızlandırmak ve Kore'deki Japon nüfusunu (700.000 olarak tahmin ediliyor) ülkelerine geri döndürmek için alelacele çabalarında ABD ve Sovyetler Birliği, Ağustos 1945'te ülkeyi idari amaçlarla 38. paralelde (38° K enleminde) bölmek. En azından Amerikan bakış açısından, bu coğrafi bölünme geçici bir çözümdü; ancak Sovyetler, kuzey Kore'de kısa süreli bir terör saltanatı başlattı ve bu, binlerce mülteciyi güneye doğru sürerek bölünmeyi hızla politize etti. İki taraf, birleşik bir Kore üretecek bir formül üzerinde anlaşamadı ve 1947'de ABD Başkanı Harry S. Truman ABD ordusu 1948'e kadar Güney'in sözde kontrolünde kalmasına rağmen, Birleşmiş Milletler'i (BM) ülkenin sorumluluğunu üstlenmeye ikna etti. Hem Güney Kore ulusal polisi hem de zabıta teşkilatı iki katına çıkarak yaklaşık 80.000 kişilik bir güney güvenlik gücü sağladı. 1947. Bu arada Kim Il-sung, Komünist Parti ile kuzey idari yapısı ve askeri güçler üzerindeki kontrolünü güçlendirdi. 1948'de Kuzey Kore ordusu ve polisinin sayısı yaklaşık 100.000'di ve batı Kore'deki Haeju'da üslenen bir grup güney Koreli gerilla tarafından desteklendi.
38. paralel Kore Savaşı sırasında 38. paraleli geçen askeri araçlar. NARA
Bağımsız bir Güney Kore'nin yaratılması 1948'in başlarında BM politikası haline geldi. Güneyli komünistler buna karşı çıktılar ve sonbaharda partizan savaşı 38. paralelin altındaki her Kore eyaletini yuttu. Çatışma, Güney'in yeni kurulan güçleri arasında sınırlı bir sınır savaşına dönüştü. Kore Cumhuriyeti Ordusu (ROKA) ve Kuzey Kore sınır polisinin yanı sıra Kuzey Kore Halk Ordusu (KPA). Kuzey, ROKA birimlerini Güney'deki gerilla-bastırma kampanyasından uzaklaştırmak için 10 sınır ötesi gerilla saldırısı başlattı.
Partizan ayaklanması daha büyük amacında başarısız oldu: Ağustos 1948'de Syngman Rhee'nin başkan olduğu Kore Cumhuriyeti (KC) kuruldu. Bununla birlikte, Güney Kore güvenlik güçlerinin yaklaşık 8.000 üyesi ve en az 30.000 diğer Koreli hayatını kaybetti. Kurbanların çoğu, güvenlik güçleri ya da silahlı gerillalar değil, sadece ABD tarafından sağcı ya da kırmızı olarak tanımlanan kişilerdi. savaşanlar . Küçük ölçekli vahşet bir yaşam biçimi haline geldi.
Partizan savaşı, Güney Kore ordusunun eğitimini de geciktirdi. 1950'nin başlarında, Amerikalı danışmanlar, ROKA'nın piyade taburlarının yarısından azının savaşa marjinal olarak bile hazır olduğuna karar verdiler. ABD askeri yardımı büyük ölçüde fazladan hafif silah ve malzemelerden oluşuyordu. Nitekim, Genel Douglas MacArthur ABD'nin Uzak Doğu Komutanlığı (FECOM) komutanı, Japonya'daki dört zayıf tümenden oluşan Sekizinci Ordusunun Korelilerden daha fazla desteğe ihtiyaç duyduğunu savundu.