Ve insanlar doğdu, ardından öldü. Dünya cennet ve cehennem arasında kalmış bir boşluktan ibaretti. Yoksa değil miydi? Bir akşam üstü sokak başında yaşlı bir adam söylemişti akrebin yelkovanı kovaladığını; o hâlde insan zamanı mı kovalıyordu yoksa kaçıyor muydu? Elbette korkmuyorduk ölümden, biz sadece ölümün karanlık bir boşluk mu, aydınlık bir gelecek mi olduğunu bilmediğimiz için ürperiyorduk. Ölüme yaklaştığımız her bir yılı mumlar üfleyerek kutladık. Aslında zaman bizi kovalamıyordu, biz de kaçmıyorduk. Ölümlüler ölümden değil cennet ve cehennem arasında kalmış boşluktan korkuyordu. Tanrı da biliyordur eminim, dünya cehennemden bile daha kötüydü.