Editörün Seçimi
none
İntraduktal papiller müsinöz neoplazm (IPMN), pankreasta bulunan bir kist türüdür. Bu kistler iyi huyludur - yani başlaması kanserli değildir. Bununla birlikte, çok az vakada bir IPMN'nin kötü huylu (kanserli) tümörlere dönüşebilmesi nedeniyle endişe vericidir Bu kanserli tümörler istilacı hale gelir ve tedavisi zor bir pankreas kanseri türüdür.
Verywell / Lara Antal
Bir IPMN teşhisi konulması, özellikle kanser potansiyeli hakkında bilgi ararken ve izleme ve tedavi seçenekleri için sırada ne olduğunu anlamada kafa karıştırıcı ve üzücü olabilir. Çoğu durumda, pankreasla ilgisi olmayan bir şey için yapılan testte bir IPMN bulunur. Bu süre zarfında, tüm seçeneklerin ne olduğunu öğrenmek için bir veya daha fazla uzmandan görüş almak önemlidir.
İyi kayıtlar tutmak ve diğer doktorlardan geçmiş sağlık sorunları (ve özellikle pankreatit gibi pankreasla ilgili herhangi bir şey) hakkında bilgi almak da karar vermede yardımcıdır. Son olarak, sevdiklerinizle ve sağlık hizmeti sağlayıcılarıyla stres ve belirsizlik hakkında bilgi almak ve konuşmak da yardımcı olabilir.
Pankreas, karın içinde midenin arkasında bulunan bir organdır. Pankreasın birçok dalı içeren bir ana kanalı vardır. Pankreas kanalı, ince bağırsağın (oniki parmak bağırsağı olarak adlandırılır) ilk kısmına bağlanır. Pankreasta üretilen sindirim enzimleri dallar boyunca ana kanala ve ardından duodenuma doğru ilerler.
Genellikle unutulur, ancak pankreas hayati hormonlar üretir ve sindirim ve metabolik süreçlerde anahtar rol oynar. Pankreas, vücuttaki kaslar, yağlar ve karaciğer tarafından glikozun (şeker) emilmesine yardımcı olmak da dahil olmak üzere vücudun metabolizmasında birkaç rol oynayan bir hormon olan insülin üretir. Pankreas tarafından yeterli insülin üretilmezse, vücudun kan şekeri yükselebilir. Sürekli olarak yüksek kan şekeri, vücut hücrelerinin yeterli enerji alamamasına ve birçok farklı sağlık koşulunun gelişmesine yol açabilir. Diyabet, yüksek kan şekeri ile ilişkili bir hastalıktır ve bazı formları, pankreasın yeterli insülin üretmemesi veya insülini etkili bir şekilde kullanmaması nedeniyle ortaya çıkar.
Pankreas ayrıca kandaki glikoz seviyesini yükselten bir hormon olan glukagon üretir. Glukagon, kan şekerinin çok düşmesini önlemeye yardımcı olur (hipoglisemi olarak adlandırılır). İnsülin ile birlikte glukagon, kan şekerini düzenlemeye ve vücutta eşit bir seviyede tutmaya yardımcı olur. Pankreasın çok fazla veya çok az glukagon üretmesi nadirdir. Bununla birlikte, bir IPMN'ye sahip olmak, daha düşük bir glukagon üretimine katkıda bulunabilir.
Johns Hopkins'teki araştırmacılar, kaç kişinin herhangi bir semptoma neden olmayan IPMN'e sahip olduğunu bulmak için bir çalışma yaptı. Pankreas dahil 2.832 hastanın bilgisayarlı tomografi (BT) taramalarına baktılar. Buldukları şey, hastaların hiçbirinde pankreas semptomları olmamasına rağmen yüzde 2.6'sında pankreas kisti olduğuydu.
Kist, sıvı, hava veya katı materyalle doldurulabilen bir kese oluşturan bir hücre grubudur. Pankreasta oluşabilen birkaç farklı kist türü vardır, bunlardan ikisi seröz ve müsinözdür. Bir IPMN, müsinöz bir kisttir ve özelliklerinden biri, seröz kistlerde bulunanlardan daha viskoz olan sıvılar içermesidir. Daha ileri çalışmalar, Johns Hopkins araştırmasında bulunan kistlerin çoğunun IPMN'ler olduğunu gösterdi.
IPMN'ler pankreas kanallarının içinde oluşur. Diğer kist türlerinden farklıdırlar çünkü pankreas kanal sistemine uzanan çıkıntıları vardır.
Araştırmalar, pankreas kistlerinin yaşlandıkça daha yaygın olduğunu gösteriyor. Johns Hopkins çalışmasında, 40 yaşın altındaki hiçbir hastada kist yoktu ve 80 ila 89 yaş grubundaki kist yüzdesi yüzde 8.7'ye yükseldi.
Çoğu durumda, insanlar bir IPMN'ye sahip olduklarını bilmiyorlar ve herhangi bir belirti görülmüyor. Bazen başka bir sorunu veya durumu aramak için yapılan ve pankreası içeren görüntüleme testleri sırasında bir IPMN bulunur. Bazı durumlarda, IPMN'si olan kişiler akut pankreatit geliştirebilir ve bu da onları tedavi aramaya yönlendirir. Hastaların yaşayabileceği ilk belirti ve semptomlardan bazıları spesifik değildir (yani çeşitli koşullardan kaynaklanıyor olabilir) ve şunları içerir:
Bir IPMN'yi aramak veya keşfedildikten sonra izlemek için kullanılabilecek birkaç test vardır.
CT taraması, kontrast boya kullanılarak yapılabilecek özel bir X-ışınıdır. Non-invazivdir ve hastanın midenin görüntülerinin alınabilmesi için CT makinesine kısmen kayan bir masaya yatması tarafından yapılır. Makine, hasta hareketsiz yatarken bazen nefesini tutması istenirken görüntüler çeker. Bu test, pankreasın görselleştirilmesine ve bir IPMN varlığının aranmasına veya doğrulanmasına yardımcı olabilir.
Bir EUS, mide, ince bağırsak, pankreas, safra kanalları ve karaciğer gibi karın içindeki organ ve yapıları görmek için ses dalgalarını kullanır. Hastalara EUS sırasında sakinleştirici verilir ve tamamlanması yarım saat ile bir saat arasında sürer. Test sırasında ağız ve mideden ince bağırsağa ince bir tüp geçirilir. Bu testten elde edilen görüntüler, pankreasta herhangi bir anormallik olup olmadığını göstermeye yardımcı olabilir.
Bazı durumlarda, organların yerleri görüntülerde görüldüğü için biyopsi yapılabilir ve bu, bir doktorun karın içine ve biyopsi almak için doğru noktaya bir iğneyi yönlendirmesine yardımcı olur. Bu test, başka bir test sırasında bir IPMN veya şüpheli bir IPMN bulunduktan sonra yapılabilir.
MRCP, karaciğer, pankreas, safra kesesi ve safra kanallarını görüntülemek için güçlü bir manyetik alan kullanan, invazif olmayan bir testtir. Bu test, safra kanallarının şüpheli bir IPMN tarafından engellenip engellenmediğini gösterebilir.
Bu test sırasında görüntülerin iyileştirilmesine yardımcı olmak için bir içecek veya bir IV yoluyla verilen kontrast boya kullanılabilir. Hastalar makinenin ortasına doğru kayan bir masaya uzanır. Test sırasında hastalardan hareketsiz durmaları istenir. Testin tamamlanması yaklaşık 45 dakika sürebilir.
Doğru soruları sormanıza yardımcı olacak bir sonraki doktor randevunuz için yazdırılabilir kılavuzumuzu edinin.
PDF İndir Kılavuzu e-posta ile gönderin
Kendinize veya sevdiklerinize gönderin.Kaydol
Bu Doktor Tartışma Kılavuzu {{form.email}} adresine gönderilmiştir.
Bir hata oluştu. Lütfen tekrar deneyin.
Cerrahi olarak çıkarılan IPMN'lerin çalışmalarına dayanarak, kistler genellikle patologlar (dokular, organlar ve vücut sıvıları üzerinde uzmanlaşmış bir doktor) tarafından iki kategoriden birine yerleştirilir.
İlk kategori, invaziv kanserin olmadığı yerdir ve ikincisi, bulunduğu yerdir.dır-dirIPMN ile ilişkili invazif kanser. İki tip arasındaki önemli bir fark prognozdadır çünkü invaziv kanser ile ilişkili olmayan IPMN'leri olan hastaların% 95 ile% 100 arasında rapor edilen beş yıllık bir sağkalım oranı vardır.
IPMN'ler ayrıca pankreasın neresinde bulunduklarına göre sınıflandırılır: ana kanalda veya ana kanalın dışındaki dallarda veya her iki yerde (karışık). Dal kanalı IPMN'lerinin ilişkili bir invaziv kansere sahip olma olasılığının ana kanal IPMN'lerine göre daha düşük olduğuna dair bazı kanıtlar vardır. kanser ile.
IPMN'nin boyutu da önemli görünmektedir, daha büyük olanlar (30 milimetreden daha büyük) küçük olanlara göre daha önemlidir. IPMN türlerini sınıflandırmanın ve anlamanın önemi, onları ameliyatla tedavi etmeye karar verirken veya zaman içinde değişip değişmediklerini görmek için onları izlerken devreye giriyor.
İnvaziv kanser olmadan mevcut olan IPMN'ler de üç alt tipten birine yerleştirilebilir: düşük dereceli displazi, orta derecede displazi ve yüksek dereceli displazi. Displazi, bir hücrede anormal bir durumu ifade eder. Bazı durumlarda hücreler, hücrenin kanser öncesi olduğu anlamına gelir. IPMN'ler ile, zamanla düşük dereceli displaziden yüksek dereceli displaziye değiştikleri düşünülmektedir. Bir IPMN'nin daha sonra invaziv kansere ilerleme şansı olabileceğine inanılıyor.
İnvaziv kanser ile ilişkili IPMN'leri olanlar için prognoz, bir dizi faktöre bağlı olarak büyük ölçüde değişir. Bu faktörlerden biri, kolloid karsinom ve tübüler karsinom olmak üzere iki formu bulunan IPMN'nin alt tipidir. Kolloid karsinom için tahmini beş yıllık sağkalım oranı yüzde 57 ila 83 arasında ve tübüler karsinom için yüzde 24 ila 55 arasında değişmektedir.
Çoğu durumda, bir IPMN'nin kansere dönüşme riskinin yüksek olduğu düşünülmez ve bu yüzden yapılan tek şey tetikte beklemedir. Yukarıda açıklananlar gibi IPMN'nin boyutunu izleyen testler düzenli aralıklarla yapılır. Bir şubedeki küçük IPMN'ler yıllık olarak izlenebilir, ancak daha büyük olanlar için üç ayda bir değerlendirme yapılması gerekebilir.
IPMN'nin büyümesi gibi herhangi bir değişiklik varsa veya olduğunda, tedavi hakkında kararlar alınabilir. Tedavi riski, kanser olasılığına karşı dikkatlice tartılmalıdır. IPMN ile ilişkili semptomları olan kişiler için, kanser için düşük bir risk olarak kabul edilse bile, tedaviye ihtiyaç duyulabilir.
Kansere dönüşen IPMN ile ilgili bir endişe varsa, tek tedavi pankreasın bir kısmını (veya nadir durumlarda tümünü) çıkarmak için ameliyattır. IPMN'nin ameliyatla çıkarılması iyileştirici kabul edilir.
Ana kanalda bulunan IPMN'ler, sadece branşlarda bulunanlardan daha sık ameliyat için düşünülebilir. Bu nedenle, bir hasta ameliyat olacak kadar iyiyse, genellikle bu IPMN'lerin çıkarılması önerilir. Bu, pankreasın bir kısmının cerrahi olarak çıkarıldığı anlamına gelebilir.
Bu büyük bir ameliyattır ve karın üzerinde bir kesi yapılmasını da içeren açık bir şekilde yapılabilir. Bazı durumlarda ameliyat laparoskopik olarak yapılabilir. Bu, minimal invaziv tekniklerin kullanıldığı anlamına gelir; bu, yalnızca küçük kesikler yapmayı ve ameliyatı tamamlamak için küçük bir kamera kullanmayı içerir. Genellikle pankreasın tamamını veya bir kısmını çıkarmak için yapılan ameliyatların, bu prosedürlerle çok fazla deneyime sahip bir cerrah tarafından yapılması önerilir.
Bu, pankreasın dalağa en yakın kısmı olan vücuttan ve pankreasın "kuyruğundan" bir bölümün çıkarılması işlemidir. Bazı durumlarda dalak da çıkarılabilir. Çoğu insan ameliyattan sonra hormon ve enzim üretimini etkilemeyecek kadar pankreas bırakacaktır. Daha fazla pankreas alınması gerekiyorsa, vücut tarafından artık yeterli miktarlarda üretilmeyen ilaçlar veya enzimlerle takviye edilmesi gerekebilir.
Whipple prosedürü olarak da adlandırılan bu ameliyat, IPMN pankreasın distalinde veya "başında" iken yapılır.Bu ameliyat sırasında pankreasın başı çıkarılır. safra kanalı, safra kesesi ve midenin bir kısmı da çıkarılır Bu senaryoda mide ince bağırsağın ikinci kısmına (jejunum) bağlanacaktır.
Bu ameliyat IPMN'leri tedavi etmek için nadiren kullanılır ve yalnızca IPMN tüm ana kanal boyunca uzanıyorsa gerekli olabilir. Bu, tüm pankreasın yanı sıra dalağın, safra kesesinin, küçüklüğün ilk kısmının çıkarılmasıdır. bağırsak ve midenin bir kısmı.Mide daha sonra sindirimi korumak için ince bağırsağın ikinci bölümüne (jejunum) bağlanacaktır.
Bu ameliyattan sonra vücutta normalde pankreas tarafından yapılan hormon ve enzimlerin yerine endokrinolog adı verilen bir uzmanla çalışmak gerekecektir. En önemlisi, kan şekerini düzenlemek için ilaçlara ihtiyaç duyulacak çünkü hem glukagon hem de insülin artık vücut tarafından üretilmiyor.
Bir IPMN'ye sahip olma fikri, özellikle yanlışlıkla bulunduğunda, gerçekten endişe verici olabilir. Bununla birlikte, çoğu durumda, bu kistler herhangi bir belirtiye neden olmaz ve çoğu insan bunların olduğunu bilmez. Genellikle herhangi bir değişiklik için izlenebilirler ve tedaviye gerek yoktur. Vakaların az bir kısmının onları çıkarmak için ameliyat olması gerekebilir, ancak bu, ilişkili kanser gelişme riskini azaltmak içindir.
Çoğu insan tedaviden iyileşir. Daha invaziv kanser bulunursa, maalesef daha radikal bir cerrahiye ihtiyaç olabilir. IPMN ile ilgili araştırmalar, bunların nasıl yönetileceği ve tedavi edileceği konusunda daha iyi bir anlayışa yol açtı ve cerrahi teknikler büyük ölçüde gelişti. Semptomatik veya karmaşık bir IPMN'ye sahip olanlar için görünüm şimdi her zamankinden daha parlak.