Johannes Gutenberg Üniversitesi Mainz'den (JGU) arkeologlar, Eylül 2016'da İsrail'deki Celile Denizi kıyısındaki erken dönem İslam halifelik sarayı Khirbat al-Minya'da kazılara başladılar. JGU Antik Araştırmalar Bölümü'nden PD Dr. Hans-Peter Kuhnen liderliğindeki ekip, saray inşa edilmeden önce alanın nasıl göründüğünü ve MS 749'daki yıkıcı depremden sonra binanın farklı amaçlarla kullanılıp kullanılmadığını öğrenmeyi umuyor. . O dönemde halen yapım aşamasında olan saray, depremde büyük hasar gördü. Yeni kazılardan elde edilen bulgular, yapının deprem sonucu saray işlevini kaybettiğini ve daha sonra sadece zanaatkarlar, tüccarlar ve şeker kamışı çiftçileri tarafından kullanıldığını gösteriyor.
Minya sarayının kalıntıları, 2009. ( CC BY-SA 3.0 )
Bulunan küçük eserler arasında, üzerinde Arapça bir yazı bulunan, çapı sadece 12 milimetre olan küçük bir cam ağırlığı bulunuyor. 9. veya 10. yüzyılda burada faaliyet gösteren Müslüman tüccarların özellikle değerli mallarla uğraştığını gösteren "Allah'a hamd olsun" sözleri. Bir başka önemli keşif, ekimi başlangıçta Kutsal Topraklarda Orta Çağ'da ekonomik bir patlamayı tetikleyen, ancak daha sonra bölgedeki geniş arazilerde çölleşmeye yol açan şeker kamışı işleme tesisleridir. Mainz arkeologları ilk kez melas üretimi için kullanılan bir kaynatma sistemini katman katman ortaya çıkarmayı başardılar ve böylece bu dönemde şeker kamışının nasıl rafine edildiğine dair yeni bilgiler edindiler.
- Arkeologlar Katar'da Nadir Yedinci Yüzyıl İslami Konutunu Keşfetti
- Wadi Al-Salam: Irak'taki Muhteşem Antik Mezarlık Dünyanın En Büyük
Khirbat al-Minya'da bulunan Arapça bir yazıt ile çapı sadece 12 milimetre olan Erken İslam cam ağırlığı. ( Volker Grünewald, JGU )
Halifelik sarayının temellerinin altındaki zeminin derinlemesine kazısı sırasında, proje ekibi üyeleri, bina inşa edilmeden önce peyzajda dramatik değişikliklerin neler olabileceğine dair kanıtlar keşfettiler. Roma sonrası dönemde en az iki kez aşırı hava koşulları, daha sonra inşaat sahası olacak yeri kaplayan ve böylece daha eski, İslam öncesi bir yerleşimin temel duvarlarını gömen feci kaya kaymalarına neden olmuştu.
Mainz Üniversitesi, burada kazmaya yeniden başlanmasıyla birlikte, Alman arkeologların 1932-1939 yıllarında hem saray yapısının hem de Halife I. Walid (MS 705-715) döneminde inşa edilen genel yerleşimin tarihini netleştirmek için başlattığı bir araştırma projesine devam ediyor. ) ve Velid II (MS 743/4). Ancak 1939'da II. Dünya Savaşı başladığında kazılar kesintiye uğradı, bu nedenle buradaki araştırma çalışmalarının hala tamamlanması gerekiyor.
Alman büyükelçisi (solda) sarayın doğu duvarı boyunca yapılan yeni kazıları inceliyor. ( Nina Termin, JGU )
Mainz arkeologları kazılara ek olarak bir koruma projesi de yürütüyor. Amaç, 1939'da ortaya çıktıklarından bu yana saray kalıntılarında meydana gelen daha fazla bozulmayı önlemektir. Bu nedenle, Mainz Üniversitesi, bazı duvarları desteklemek için Kasım 2016'da bir Alman-İsrail restorasyon ekibini güçlendirme çalışması yapmak üzere görevlendirdi. çökme riski çok yüksek.
Bölümden proje yöneticisi PD Dr. Hans-Peter Kuhnen, "Keşif hendekleri, mimari araştırma ve koruma önlemlerini birleştirerek, bu önemli erken İslam bölgesinin araştırılması, korunması ve araştırılmasında standartları belirliyoruz" dedi. JGU'daki Antik Çalışmalar Bölümü, girişimin alaka düzeyini özetliyor. "Yeni kazılar ve beraberindeki mimari araştırma, saray inşa edilmeden önce ve MS 749 depreminde yıkıldıktan sonra Celile Denizi kıyılarında neler olduğuna dair bize ilk kez ayrıntılı bilgi sağlayacak. daha sonra sitenin gelecekteki gelişimine katkıda bulunun."
Eski deprem Tel Kabri'deki Kenan sarayının yıkılmasına neden olmuş olabilir
National Geographic Society ve İsrail Bilim Vakfı'nın bağışlarıyla finanse edilen İsrailli ve Amerikalı araştırmacılardan oluşan bir ekip, yaklaşık 3.700 yıl önce gelişen bir Kenan sarayının yıkılmasına ve terk edilmesine bir depremin neden olabileceğine dair yeni kanıtlar ortaya çıkardı.
Grup, keşfi, yaklaşık 1900-1700 B.C.'ye kadar uzanan bir Kenan sarayı ve kentinin kalıntılarını içeren İsrail'deki 75 dönümlük Tel Kabri bölgesinde yaptı. Batı Celile bölgesindeki Kibbutz Kabri'ye ait arazide bulunan kazılar, Hayfa Üniversitesi'nde Akdeniz arkeolojisi profesörü Assaf Yasur-Landau ve George'da klasikler ve antropoloji profesörü Eric Cline tarafından ortaklaşa yürütülüyor. Washington Üniversitesi.
Yasur-Landau, "Yüzyıllarca gelişen işgalden sonra sarayın ve sitenin ani yıkımına ve terk edilmesine neyin neden olduğunu merak ettik" dedi. "Birkaç sezon önce, sarayın bir kısmından geçen bir hendek ortaya çıkarmaya başladık, ancak ilk işaretler modern olduğunu, belki de son birkaç on yılda ya da en fazla bir veya iki yüzyılda kazıldığını gösterdi. Ama sonra, 2019'da, yeni bir alan açtık ve açmanın en az 30 metre devam ettiğini, antik çağda içine düşmüş bir duvarın tüm bölümünün ve diğer duvarların ve zeminlerin her iki yanından devrildiğini gördük."
Araştırmanın baş yazarı Michael Lazar'a göre, arkeolojik kayıtlarda geçmiş depremleri tanımak, özellikle taş duvarcılığın fazla olmadığı ve güneşte kurutulmuş kerpiç ve su gibi bozunabilir inşaat malzemelerinin bulunduğu yerlerde, son derece zor olabilir. -daub yerine kullanıldı. Ancak Tel Kabri'de ekip, duvarların alt kısmı için hem taş temeller hem de yukarıdaki kerpiç üst yapılar buldu.
"Çalışmalarımız, antik depremlerin tanımlanması için makro ve mikro-arkeolojik yöntemlerin birleştirilmesinin önemini gösteriyor" dedi. "Sismik bir olay senaryosu önermeden önce, iklimsel, çevresel ve ekonomik çöküşün yanı sıra savaş gibi alternatif senaryoları da değerlendirmemiz gerekiyordu."
Araştırmacılar, alçı zeminlerin çarpık göründüğü, duvarların eğildiği veya yer değiştirdiği ve duvarlardan ve tavanlardan gelen kerpiçlerin odalara çöktüğü ve bazı durumlarda düzinelerce büyük kavanozu hızla gömdüğü alanları görebiliyorlardı.
Cline, "Gerçekten dünya basitçe açıldı ve her iki tarafındaki her şey düştü gibi görünüyor" dedi. "Yıkımın şiddetli insan faaliyetlerinden kaynaklanmış olması pek olası değil çünkü görünür bir ateş izi, savaşa işaret eden oklar gibi silahlar veya savaşla ilgili gömülmemiş bedenler yok. Diğer odalarda da beklenmedik şeyler görebilirdik. birkaç yıl önce kazdığımız şarap mahzeni ve çevresi dahil.
2013 yılında ekip, yine National Geographic Society tarafından desteklenen bir keşif gezisinde sarayın tek bir deposunda 40 kavanoz keşfetti. Kavanozlar üzerinde yapılan organik kalıntı analizi, o zamanlar Yakın Doğu'da keşfedilen en eski ve en büyük şarap mahzeni olarak tanımlanan şarabı tuttuklarını gösterdi. O zamandan beri, ekip dört tane daha depo odası ve en az 70 tane daha kavanoz buldu.
Hayfa Üniversitesi'nde jeoarkeoloji profesörü ve çalışmanın ortak yazarlarından Ruth Shahack-Gross, "Zemin tortuları, terk edilmiş bir yapının ayakta duran duvarlarından veya tavanlarından bozulmuş kerpiçlerin yavaş bir şekilde birikmesinden ziyade hızlı bir çöküşü ifade ediyor." , dedim. Tel Kabri'nin jeolojik yapısıyla birleşen hızlı çöküş ve hızlı gömülme, bir veya daha fazla depremin sarayı ateşe vermeden duvarları ve çatıyı tahrip etmiş olabileceği ihtimalini artırıyor."
Araştırmacılar, metodolojik yaklaşımlarının olası deprem hasarı ve yıkım vakalarını test etmeye veya güçlendirmeye hizmet edebileceği diğer arkeolojik alanlarda uygulanabileceğinden umutlu.
1. şefin antik mezarı, Pasifik adalılarının yeni tür bir toplum icat ettiğini ortaya koyuyor
Dallas, Southern Methodist Üniversitesi'nden arkeolog Mark D. McCoy, keşfin Nan Madol'u eski insan toplumlarının basit toplumlardan daha karmaşık toplumlara nasıl evrimleştiğini incelemek için önemli bir yer haline getirdiğini söyledi. McCoy keşif ekibine liderlik etti.
Buluntu, National Geographic'in Pohnpei adasının ilk şefine ait olduğu söylenen anıt mezarı incelemek için gerçekleştirdiği keşif gezisinin bir parçası olarak ortaya çıkarıldı.
McCoy, mezar inşa edildiğinde türünün tek örneği olduğunu ve onu Pasifik'in uzak adalarındaki ilk anıtsal ölçekli mezar alanı haline getirdiğini belirlemek için uranyum serileri yayınladı.
Pasifik Adaları'nda peyzaj arkeolojisi ve anıtsal mimari ve ideoloji uzmanı McCoy, keşfin arkeologların toplumların giderek daha karmaşık ve hiyerarşik sistemlere nasıl dönüştüğünü daha kesin bir şekilde incelemesini sağladığını söyledi.
McCoy, "Bugün içinde yaşadığımız toplum türü geçen yıl, hatta 100 yıl önce doğmadı" dedi. “Kökleri, bir kralın veya şefin olduğu Nan Madol gibi modern öncesi bir çağda var. Bu adalılar yeni bir toplum türü icat ettiler - bu, sosyal açıdan yaratıcı bir başarıdır. Sorumlu biri olan şefler fikri yeni bir şey değil, ama son derece önemli bir haberci. Kabilelerin ve çetelerin şefliklerden ve devletlerden önce geldiğini biliyoruz. Ama düz bir çizgi değil. Bu ara aşamalara bakarak, o sosyal fenomene dair içgörü elde ederiz.”
Analiz, daha önce kullanılan radyokarbon tarihlemesinden önemli ölçüde daha kesin olan uranyum-toryum serisi tarihlendirmesinin, ünlü Nan Madol bölgesini (Nehn Muh-DOLL olarak telaffuz edilir) oluşturan taş binaların yaşını hesaplamak için kullanıldığı ilk seferdir. Pohnpei adasının eski başkenti.
McCoy, "Bu vakayı özel yapan şey, Nan Madol'un tecrit edilmiş olması, çok yakın zamanda gerçekleşmesi ve analizi desteklemek için sözlü tarihler de dahil olmak üzere çok sayıda kanıtımız var" dedi. “Ve bu bir ada olduğu için doğal kaynaklar, nüfus, insanlar bir kıtada ve hepsi birbirine bağlıyken daha zor olan her şey hakkında çok daha spesifik olabiliriz. Böylece onu çok daha hassas bir şekilde anlayabiliriz.”
UNESCO'nun bu yıl bir Dünya Mirası Alanı olarak adlandırdığı Nan Madol, daha önce MS 1300'de kurulmuş olarak tarihlendiriliyordu. McCoy'un ekibi bunu, 1180'den 1200'e, 100 yıldan fazla bir süre önce sadece 20 yıllık bir pencereye daralttı.
Bulgu, ada toplumu üzerinde 1000 yıldan fazla bir süre otorite iddiasında bulunan güçlü Saudeleur şefleri hanedanının kuruluşunu daha da erkene itiyor.
İlk şef, MS 1200'de Pohnpei mezarına gömüldü.
Bir mercan kayalığı üzerine kurulmuş antik bir şehir olan Nan Madol, yüzyıllardır ıssız. Kuzeybatı Pasifik'te uzak bir ada olan Pohnpei'de yer alan bu gemiye Hawaii'den 10 saatlik bir uçuşla, aralarına atolden atol'e kısa şerbetçiotu serpiştirilmiş ve bir ABD askeri tesisindeki durak da dahil olmak üzere 10 saatlik bir uçuşla erişilebilir. Nan Madol, Okyanusya'nın Caroline Takımadaları'ndaki bir grup ada olan Mikronezya'daki en büyük arkeolojik sit alanıdır.
Uranyum tarihlemesi, 1180 yılına kadar, mezarın inşası için adanın karşı tarafındaki volkanik bir tıkaçtan devasa taşların taşındığını gösteriyor. Ve 1200'e gelindiğinde, mezar kasası, adanın şefi olan ilk gözaltını yaptı. Https:/ / skfb adresinde biri yeşillikli ve diğeri olmayan mezar anıtının iki 3D modelini işleyin. ly/ StXA ve https:// / skfb. ly/ S9LF.
Okyanusya'daki Saudeleur Hanedanlığı'nda olmayan diğer adalarda sonraki birkaç yüzyıl boyunca anıtsal binaların inşası izledi.
SMU Antropoloji Bölümü'nde doçent olan McCoy ve ekibi keşiflerini dergide bildirdiler Kuvaterner Araştırması “Nan Madol arkeolojik sahasındaki anıt inşaatının en erken doğrudan kanıtı, 230Th/U mercan tarihlemesi ve megalitik mimari taşların jeokimyasal kaynağı kullanılarak belirlendi.”
Ortak yazarlar arasında Cambridge Üniversitesi, İngiltere, Richard Hemi, Otago Üniversitesi, Yeni Zelanda, Hai Cheng, Xi'an Jiaotong Üniversitesi, Çin ve R. Lawrence Edwards, Minnesota Üniversitesi bulunmaktadır.
En az bir milyon yıldır patlamamış olan aktif olmayan bir yanardağ olan Pohnpei Adası, 128 mil kare (334 kilometrekare) içindeki komşu atollerinden çok daha büyüktür, bu da onu Columbia, SC'nin fiziksel büyüklüğü kadar yapar.
Şimdi Mikronezya Federal Devletleri'nin 607 ada ülkesinin bir parçası olan Pohnpei Adası ve yakındaki atollerin nüfusu 34.000'dir.
Pohnpei anıtı, yeni bir toplum türünün icadını gösterir
Nan Madol'un nasıl inşa edildiği, Mısır Piramitleri gibi bir mühendislik gizemi olmaya devam ediyor.
"Piramitlerle adil bir karşılaştırma, çünkü piramitler gibi inşaat kimseye yardım etmedi - toplumun daha adil olmasına, mahsul yetiştirmesine veya herhangi bir sosyal fayda sağlamasına yardımcı olmadı. Ölü bir insanı koymak için gerçekten büyük bir yer, ”dedi McCoy.
Bu tür şeyleri belgelemek önemli, dedi, çünkü bu mimari harika, Mısır'dan bağımsız olarak başka bir grup insanın bir anıt inşa etmek için çaba sarf ettiğini gösteriyor.
McCoy, "Ve bunun, tüm adayı yöneten yeni bir tür şeflik, yeni bir toplum türünün icadıyla ilişkili olduğunu düşünüyoruz" dedi.
Ancak Mısır ve Piramitlerin aksine Nan Madol, insan tarihöncesinin büyük hikayesinde çok daha yakın bir zamanda icat edildi, dedi.
“AD 1200'de Avrupa'da üniversiteler var. Romalılar gelip gitmişti. Mısırlılar gelip gitmişti” dedi. "Ama Pohnpei'ye baktığınızda, çok yeni, bu yüzden hala Nan Madol'u inşa eden insanların torunlarının sözlü tarihlerine sahibiz. Başka bir yerde olmadığına dair kanıtlar var.”
Mercan ve taştan inşa edilmiş anıtsal şehir
Pohnpei aslen A.D. 1'de Solomon veya Vanuatu ada gruplarından adalılar tarafından yerleştirildi. Yerel sözlü tarihe göre, Saudeleur Hanedanlığı'nın egemenliğine modern günden nesiller geriye sayarak 1160 civarında başladığı tahmin ediliyor.
Mezarı ve diğer yapıları inşa etmek için, doğal olarak oluşturulmuş, her biri ton ağırlığındaki bazalt kayaları, bir şekilde adanın diğer tarafındaki mevcut taş ocaklarından uzağa, mangrovla büyümüş ve 205 dönüm (83 hektar) boyunca uzanan bir lagüne nakledildi.
Sıcak lav soğuduğunda oluşan bazalt bloklar, uzun, sütun şeklindeki kayalar ve parke taşları şeklini aldı. 1 milyon ila 8 milyon yıl önce oluşmuşlar, adadaki bir dizi olası taş ocağı konumundan geldiler.
Şehrin taş yapıları, her biri Saudeleur halkı tarafından inşa edilmiş 98 sığ yapay mercan kayalığı adacığının üzerine inşa edildi. Yapılar, su hattının yaklaşık üç metre yukarısına, çerçeveleme taşları yerleştirilerek, aralarındaki boşluğu ezilmiş mercanla doldurarak, ardından çift paralel duvarlar örerek ve aradaki boşluğu tekrar ezilmiş mercanla doldurarak inşa edildi. Adacıklar gelgit kanallarıyla ayrılır ve okyanustan 12 deniz duvarı ile korunur, bu da Nan Madol'u pek çok kişinin Pasifik'in Venedik'i olarak kabul etmesini sağlar.
McCoy, "Yapılar çok akıllıca inşa edilmiş" dedi. Mercanı değerli buluyoruz ama Nan Madol mimarları için bir yapı malzemesiydi. Bu ortamda çok hızlı büyüyen devasa mercan resifleriyle çevrili küçük bir adadaydılar, bu yüzden gelgitte kürek çekebilir ve mercanın bir kısmını parçalayıp moloz haline getirerek maden çıkarabilirler."
Şehirdeki en büyük ve en ayrıntılı mimari, 262 fit x 196 fit (80 metre x 60 metre), temelde bir futbol sahası büyüklüğündeki ilk Saudeleur'un mezarıdır. Dış duvarları yaklaşık altı fit ila 10 fit (1.8 ila 3 metre) kalınlığında, 26 fit (8 metre) uzunluğundadır. Duvarlar ve iç yürüyüş yollarından oluşan bir labirent, bazaltla kaplı bir yeraltı mahzeni içerir.
McCoy, "Mimarinin son derece etkileyici olması gerekiyordu ve öyle" dedi. "Yapılar dayanacak şekilde inşa edildi - burası dünyadaki en yağışlı yerlerden biri, bu nedenle çamurlu, kaygan ve ıslak olabilir, ancak mercan kayalığı üzerindeki bu adacıklar çok kararlı."
Taşınabilir X-ray teknolojisi, megalitik taşların kaynağına dair ipucu sağlar
McCoy ve ekibi, sütun şeklindeki bazalt taşları adadaki doğal kaynaklarla jeokimyasal olarak eşleştirmek için portatif X-ışını floresansı (XRF) kullandı. Uranyum-toryum tekniği, radyoaktif izotop toryum-230 ve radyoaktif ana uranyum-234'ün özelliklerine dayalı olarak bir tarih hesaplar.
Bu, sözlü tarihlerin tüm adayı yöneten ilk şefin dinlenme yeri olarak tanımladığı bir mezarın yapım kronolojisini belirlemelerini sağladı.
McCoy, "1950'lerin tarzı bir ışın tabancasına benzeyen bir X-ışını tabancası kullandık" dedi. "Uzaktan ve ilgilendiğiniz şeyi yok etmeden - X-ışınlarını ondan sektirmenize ve kimyanın ne olduğunu çözmenize izin veriyor. Mobil teknoloji çok daha uygun fiyatlı hale geldi ve bu tür bir çalışmayı mümkün kıldı.”
Mercan üzerinde tarihlenen uranyum serilerinin kullanılması son on yılda ortaya çıktı. Doğruluk - radyokarbondan üstün - mercanın öldüğü zamandan artı veya eksi birkaç yıl sonra. Çok iyi bir radyokarbon tarihi ancak 100 yıl içinde elde edilebilir.
McCoy, "Bu, şeyler hakkında konuştuğumuz hassasiyet açısından anıtsal bir değişim" dedi. “Nan Madol, elde edebileceğimiz türden bir taştan yapılmasaydı, mimarlar mercan kullanmayı seçmeseydi, bu tarihi alamazdık. Dolayısıyla sahadaki kanıtların bir araya gelmesi mutlu bir tesadüf.”
McCoy, gelecekteki araştırmaların Pohnpei'deki bu büyük dönüm noktasının nedenini ve bu toplumda bu yeni kural hiyerarşisini ve anıtsal yapıyı neyin ateşlediğini bulmaya bakacağını öne sürüyor.
Arkeologlar, Celile Denizi kıyısındaki erken dönem İslam halifesinin sarayını restore ediyor
GÖRÜNTÜ: Bu görüntü, erken dönem İslam halifesinin Celile Denizi'ndeki sarayı Khirbat al-Minya'yı ziyareti sırasında Mainz Üniversitesi'nden araştırmacıları ve öğrencileri göstermektedir.
Kredi: fotoğraf/&kopya: David Eran, Tel Aviv
Bu haber bülteni Almanca olarak mevcuttur.
Johannes Gutenberg Üniversitesi Mainz'deki (JGU) Antik Çalışmalar Bölümü, Celile Denizi kıyısındaki bir halifenin sarayının restorasyonuna yardımcı olmak için Alman Federal Dışişleri Bakanlığı'nın Kültürel Koruma Programı aracılığıyla 30.000 Euro alacak. Saray kompleksi, yaklaşık 5.000 metrekarelik bir alanı kaplar ve 1932'den 1939'a kadar, Katolik Görres Derneği ve Berlin'deki İslam Eserleri Müzesi'nden Alman arkeologlar tarafından ortaya çıkarılmıştır. Bugün hala Alman Kutsal Topraklar Birliği'ne (DVHL) ait olan ve İsrail Ulusal Parklar Kurumu tarafından yönetilen bir arazide oturuyor.
Saray, siyah bazalttan alt sıra üzerine beyaz kireçtaşından inşa edilmiştir ve Kutsal Topraklar'daki en eski camilerden birini içerir. 661-750 yılları arasında Kutsal Topraklarda ilk halifeliği kuran Emevi hanedanından Halife I. Velid (MS 705-715) tarafından yaptırılmıştır. İnşaatın başlamasından birkaç yıl sonra, şiddetli bir deprem sarayı sarstı ve caminin tam ortasında ve binanın tüm doğu kanadında bir çatlak oluşmasına neden oldu ve bu muhtemelen yapı tam olarak tamamlanmadan çalışmayı durdurdu. Orta Çağ'da sahada bir şeker kamışı fırını kuruldu. Bu, ona sahip olan Haçlılar için kayda değer bir zenginlik getirdi, ancak onu çalıştırmak için gereken çok miktarda su ve odun sayesinde çevreye kalıcı zarar verdi. 1930'larda kazıldığından beri, kalıntılar bitki örtüsünün büyümesi ve hava etkileri tarafından açığa çıkarılmış ve tehdit edilmiştir.
Alman Federal Dışişleri Bakanlığı tarafından desteklenen restorasyon projesi, bu yıl Almanya ile İsrail arasındaki diplomatik ilişkilerin 50. yıl dönümünün önemini vurguluyor. JGU Antik Araştırmalar Bölümü Baş Akademik Direktörü ve projede yer alan proje yöneticisi arkeolog PD Dr. Hans-Peter Kuhnen, "Bu proje tam zamanında başlatıldı - kaybedecek daha fazla zaman yok" dedi. 2009'dan beri Mainz Üniversitesi'nden öğrencilerle birlikte Khirbat al-Minya sahasındaki arkeolojik araştırmalarda. 1930'larda Alman girişimi olmasaydı kazılar olmazdı.Aynı zamanda İsrail Milli Parkları yönetiminin çalışmalarını destekliyoruz, öğrencilerimiz arkeolojik koruma konusunda pratik deneyim kazanma şansı buluyor ve aynı zamanda bir örnek oluşturuyoruz. Alman Arkeoloji Enstitüsü'nden (DAI) Franziska Bloch ile birlikte, au 2014 yılında saraya bir rehber hazırladı.
1981'den beri Almanya, Federal Dışişleri Bakanlığının Kültürel Koruma Programının bir parçası olarak dünya çapında kültürel mirasın korunmasını desteklemektedir. Amaç, ortak ülkelerde bağımsız bir ulusal farkındalığı ve dünyanın kültürel hazineleriyle başa çıkmak için işbirlikçi bir yaklaşımı teşvik etmek olmuştur. Kültürel Koruma Programı aynı zamanda Almanya'nın uluslararası kültürel ilişkilerinin ve eğitim politikasının da etkili bir aracıdır. Kriz durumlarında istikrarı teşvik etmenin ve krizin önlenmesine katkıda bulunmanın bir aracı olarak bu kültürel koruma stratejisi, son yıllarda daha da önemli hale geldi.
Sorumluluk Reddi: AAAS ve EurekAlert! EurekAlert'e gönderilen haber bültenlerinin doğruluğundan sorumlu değildir! katkıda bulunan kurumlar tarafından veya EerekAlert sistemi aracılığıyla herhangi bir bilginin kullanılması için.
İçindekiler
Emevi inşaatı Düzenle
Khirbat al-Minya, ayrıca yazıldığından Khirbet el Minya, muhtemelen Emevi halifesi I. Velid I (MS 705-715) döneminde inşa edilmiştir ve bölgede bulunan bir taş üzerindeki yazıtta onun adından söz edilmektedir. Sarayın sözde hamisi, babasının saltanatı sırasında Tiberias valisi olarak görev yapan, ancak amcası Süleyman ibn Abd al-Malik'in 715'te halife olduğu zaman gözden düşen, Velid'in oğlu Ömer ibn el-Velid'di. 2] Bu, sarayın camisini Filistin'de inşa edilecek en eski camilerden biri yapar. [3] : 16
Khirbat al-Minya, Cund al-Urdunn'un ("Ürdün Bölgesi") bir alt bölgesi için yerel yönetim merkezi ve Ömer ve yerel Arap kabileleri için bir bağlantı noktası olmak da dahil olmak üzere bir dizi amaca hizmet etti. Aynı zamanda, Celile Denizi boyunca veya kuzeydoğuda göl kıyısından kıyıya seyahat eden tüccarlar için bir kervansaray olarak hizmet edebilirdi. Khirbat al-Minya ayrıca Tiberias valisi için bir kış inziva yeri veya geleneksel yaz inzivasına bir alternatif olarak hizmet etti. Hangi? ] Baysan'daki vali için. [2]
Sarayın en azından Emevi döneminin sonuna kadar 750 CE'de kullanıldığına dair kanıtlar var. Bölgeyi muhtemelen 749'da güçlü bir deprem vurdu. Bu, binaya zarar verdi ve doğu kanadında dosdoğru caminin mihrabından geçen bir yarık oluşmasına neden oldu. Nişteki hasar asla tamir edilmedi. Bu nedenle, sarayın bitip bitmediği belirsizliğini koruyor: Depremden düşen enkaz, 20. yüzyılda ana girişin yer karolarında yerinde keşfedildi. Caminin holünde bir mozaik ustasının kullanılmayan hammaddeleri bulundu. [3] : 17
Hirbat al-Minya belirsiz bir tarihte terk edildi. [1]
Memluk yeniden kullanımı, han Düzenle
Khirbat al-Minya daha sonra geçici olarak yeniden yerleştirildi. [1]
Alanın batı kesiminde oluşturulan tabakalaşmaya ve 1959 yılında Memluk çanak çömleğinin keşfine dayanarak saray, geç Memluklar döneminde (14.-15. yüzyıllar) yeniden iskân edilmiştir. [1] [4] Modern zamanlarda "Via Maris" olarak adlandırılan ana Şam-Kahire yolunun kesiştiği bir noktada olması nedeniyle yapının bu dönemde han olarak kullanılmış olması muhtemeldir. Khan Jubb Yusuf üzerinden Safad'a giden yol. Sarayın 300 m kuzeyinde bir Han el-Minya, El-Nasır Muhammed döneminde Suriye'nin Memluk valisi Seyfeddin Tankiz (hükümdarlığı 1312-1340) tarafından yaptırılmıştır. [5] [6] [7] Khirbat al-Minya'nın bazı bölümleri yeni han pişmiş tuğlaları için yapı malzemesi olarak kullanılmış olabilir ve hanın kazılarında bulunan mermer bir başlığın saraydan alındığı varsayılmıştır. [6]
Osmanlı dönemi köyü Düzenle
1596 yılında adında bir köy Mina (Minya) Osmanlı vergi sicillerinde bu belgenin bir parçası olarak yer almıştır. nahiya (bucak) içinde Jira Sancak (ilçe) Safad. 110 hane ve 2 bekardan oluşan tamamı Müslüman bir nüfusa sahipti. Buğday, arpa, sebze ve meyve bahçesi, meyve bahçesi, özel ürünler, arı kovanları, manda gibi tarım ürünleri ile zaman zaman gelirler, işaretli geçiş ücreti ve toplam 26.476 akçe tutarında su değirmeni için %25 sabit vergi ödediler. Gelirin tamamı Medrese için bir vakfa gitti Tahiriyye (com) Kudüs Sarif'te. [8] [9]
Harabenin bir kısmı su deposu olarak kullanıldı (muhtemelen bir değirmen için) ve daha sonra güney kanadına büyük bir tuğla fırın inşa edildi ve yakındaki tarlalardan şeker kamışını işlemek için kullanıldı. 19. yüzyılda yerliler moloz yığınları üzerine kulübeler inşa ettiler. [3] : 17
Yeniden Keşif ve Kazılar Düzenle
19. yüzyılın ikinci yarısında, Charles William Wilson ve diğer Avrupalı gezginler, yerel bir fellah yerleşiminin kulübeleri arasında antik kalıntılar keşfettiler. Bazıları, Yeni Ahit'e göre, İsa'nın yerel sinagogda öğrettiği Kapernaum olduğunu düşündü. Bu muhtemelen bölgenin yakındaki Tell el-Oreme ('Oreimeh) ile birlikte satın alınması için bir argümandı. Deutscher Verein vom Heiligen Lande (Alman Kutsal Topraklar Birliği), 1895'te Almanya'dan bir Katolik topluluğu. [3]
İkinci Dünya Savaşı öncesi kazılar
1904'te gerçek Capernaum sinagogu keşfedildikten sonra, bir arkeolog ve Salvatoryalı patre olan de:Andreas Evaristus Mader (1881-1949), 1911-4'te ve yine 1931'de Görres Derneği adına harabe ve çevresinde keşif kazıları yaptı. Dış duvarları ve köşe kuleleri olan büyük bir kare yapı tespit ederek, bunun bir Roma kalesi veya kastrum olduğunu düşündü. [3] : 14
Bu, 1932-9'da Alfons Maria Schneider [de] ve Oswin Puttrich-Reignard [de] tarafından daha fazla çalışma ile düzeltildi. Dünya Savaşı'nın patlak vermesi, Filistin'deki Alman arkeolojik çalışmalarını sonlandırdı. Bu noktada, Schneider ve Puttrich-Reignard sarayın yaklaşık yarısını kazmış ve bazı bulgularını yayınlamıştı. 1937'de camiyi ortaya çıkarmışlardı ve binanın erken dönem İslam sarayı olduğu anlaşılmıştı. Bulgular gruplar arasında eşit olarak dağıtıldı. Museum für Islamische Kunst Berlin'de ve Kudüs'teki Filistin Arkeoloji Müzesi'nde (bugün Rockefeller Müzesi). Filistin'de bırakılan buluntuların çoğu bugün kaybolmuş olsa da, Berlin parçaları Prusya Kültür Mirası Vakfı'nın bakımında kalıyor ve bazıları müzenin kalıcı sergisinde sergileniyor. Kazılardan elde edilen notlar ve çizimler de aynı şekilde Berlin'de tutuluyor ve Berlin ve Bamberg üniversitelerinden arkeologlar tarafından yakın zamanda yapılan çalışmalara konu oldu. [1] [3] : 14–15 [10]
1948 sonrası kazılar
Temmuz-Ağustos 1959 döneminde, sarayın batı kısmı, İsrail Eski Eserler Kurumu (IAA) ile işbirliği içinde O. Grabar tarafından kazılmıştır. [1] 1960 yılında, sarayın kronolojisini ve planını düzeltmek amacıyla bir İsrail-Amerikan seferi tarafından kazı yapıldı. [11] Daha sonra IAA tarafından sarayın çevresinde yapılan birkaç kurtarma kazısında, geç antik/Erken İslam döneminden (1963) bir hamam, bir ortaçağ kervansaray (1988) ve saray ile saray arasında bir ortaçağ yerleşiminin kalıntıları ortaya çıkarılmıştır. göl (2011). [3] : 15
1960'larda İsrail ve Almanya arasındaki yakınlaşma ile birlikte, verein sahibi olarak iade edildi, ancak sarayın haklarını, bölgeyi listelenmiş bir anıt olarak koruma statüsü veren ve o zamandan beri sarayın bakımından sorumlu olan İsrail Doğa ve Parklar Kurumu'na devretti. [3] : 15
UNESCO başvurusu ve çürüme
2000 yılında Khirbat al-Minya'nın Dünya Mirası Alanı olması önerildi. [12]
2001 yılında Getty Conservation Institute tarafından yapılan bir araştırma, harabede iklim ve bitki örtüsünün neden olduğu ciddi yapısal hasar buldu. O zamandan beri fon eksikliği, karşı önlemleri ve bölgeyi ziyaretçiler için daha erişilebilir hale getirmeye yönelik yatırımları engelledi. [3] : 15–16
Muhafaza duvarları ve kapı Düzenle
Khirbat al-Minya sarayı, kuzey-güney doğrultusunda, [4] dört ana noktaya bakan düzensiz dikdörtgen bir çevre (66 x 73 metre) içinde yer almaktadır. [1] [4] Diğer Emevi sarayları gibi, anıtsal bir girişin bulunduğu doğu duvarı hariç, köşelerinde yuvarlak kuleleri ve her duvarın ortasında yarım daire kuleleri vardır. [2] Doğu duvarının ortasındaki ana kapı, kapı kemeriyle ayrılan iki çıkıntılı yarım yuvarlak kuleden oluşur. [4]
Taht odası, cami, hamam, yaşam alanları Düzenle
Yapının merkezi sütunlu bir sütun tarafından işgal edilmiştir. avlu erişim sağlayan ikiz merdivenli Üst kat seviye. [4] Odalar Avluyu çevreleyen, büyüklük ve düzenleme bakımından farklılık gösteren ve bir cami, mozaikli çok sayıda oda ve taht odası. [1] [2]
NS cami güneydoğu köşesinde yer alır ve payandalarla desteklenen on iki koya bölünmüştür. Caminin yanında üç nefli bazilika salonu. [ şüpheli - tartışmak ] Suriye Çölü'ndeki Qasr al-Heer al-Gharbi ve Jericho yakınlarındaki Khirbat al-Mafjar gibi diğer Emevi çölü veya kır sarayları gibi, Khirbat al-Minya da Emevilerin beş odalı bir modelini izledi. yem ("ev"), [13] bazilika salonunun yanında. [1] Kuzeyde konut alanları. [4]
Duvarcılık ve dekorasyon Düzenle
Bina, alt sıra siyah bazalt taşlarla düzenli sıralar halinde döşenmiş ince işlenmiş kireçtaşı bloklardan inşa edilmiştir. [4] Cami sade bir süslemeye sahipti, ancak kubbeli kapı odası ve güney odaları zengin bir şekilde dekore edilmiştir. [1] Duvarların üstleri büyük basamaklı merlonlarla, içleri ise çeşitli cam ve taş mozaiklerle süslenmiştir. [4] Mermer paneller duvarların dadolarını kapladı ve cam küplerle birleştirilmiş taş mozaikler, güneydeki beş odanın zeminlerine geometrik halı benzeri desenlerle yerleştirildi. Sarayın batı kesiminde iyi korunmuş bir taban mozaiği bulunmuştur. [1] Kapı evinin temellerine göre sarayın bazı bölümleri en az 15 metre yüksekliğindeydi. [3] : 16
İsrail Doğa ve Park Otoritesi, korunan anıtın Al-Walid I veya Al-Walid II tarafından inşa edilen erken dönem İslami bir saray olduğunu belirten bir işaret koydu. In 2012, the Institute for Prehistory and Early History of the University of Mainz, in cooperation with the Deutscher Verein vom Heiligen Lande, presented a plan to the Israeli authorities. A guide was published and with financial support from the German Foreign Ministry, and the University is currently working with the Israel Nature and Parks Authority and the Israel Antiquities Authority to protect the masonry from further damage. [3] : 16,18–19
Saving a desert palace in the green Jordan valley
"Desert palace in the green Jordan valley – we picked this motto intentionally so it would attract attention," explains Dr. Hans-Peter Kuhnen. "Nearly all caliph’s palaces are on the edge of the Arabian desert. But this one is actually surrounded by greenery. That is not at all what you would expect for such a site."
The ruins of Khirbat al-Minya are located on the west bank of the Sea of Galilee. "The site is very important for the archaeology of early Islam in Israel." Kuhnen has been coming here since 2009, working together with his students and trying to raise public awareness of the site. The archaeologist has had to watch as the palace slowly decayed.
It was not until this year, thanks in part to the celebration of "50 Years of Diplomatic Relations between Germany and Israel," that Kuhnen was able to set up a program to save Khirbat al-Minya. The JGU Department of Ancient Studies received EUR 30,000 from the German Federal Foreign Office to undertake pilot restoration of the palace. "It is an important first step," says Kuhnen. But he leaves no doubt as to the need to do even more.
A sort of imperial palace
Khirbat al-Minya was built in the early eighth century A.D. The palace complex was intended to perform a function similar to that of the medieval German "Kaiserpfalz" (imperial palace). The ruler traveled with his entourage from place to place to take care of government affairs. The palaces were fixed stops on the ruler's route, and as such they became cultural and economic centers.
"The palaces in Germany had their own chapel, Khirbat al-Minya had its own mosque," explains Kuhnen. "The caliph’s palaces – just like the German imperial palaces – were built in places where there was already settlement.” High-quality building material was used in construction. The base of the palace was made from black basalt, the walls from white limestone. "Back then the ruling class epitomized the culture of the times." This is seen in the palace complex.
The builders of Khirbat al-Minya could have been the Umayyaden caliphs Walid I (705-715) or Walid II (743/744). "Their ancestors as allies served in the military of the Byzantine Empire. They then used elements of Roman Byzantine fortification architecture to underline their claim to power."
Khirbat al-Minya has a square ground plan, just like a Roman fort. "And just like the casemates of forts from the 4th to 7th centuries, the interior rooms are built into the outer walls." They open to an inner courtyard. An enormous 15-meter high gate complex dominates the east side. The palace even had corner and intermediate towers. "They were in fact only decorative and also served as toilets."
Preliminary digs
Overall, the palace had elements of a defensive structure but was never actually intended to serve as a fort. Kuhnen points to the south-east corner of the square ground plan. This is where the mosque was located. "You can see there is an exterior door for reaching the house of worship if the main gate was closed." That would not be a good idea in a fort. "The door also shows there must have been an Islamic settlement outside of the palace, where the faithful could have direct access to the mosque."
Khirbat al-Minya is illustrative of a tolerant form of Islam. "Judeo-Christian elements were not suppressed – there was a certain togetherness." Khirbat al-Minya, however, is also the symbol of failure. In 749, an earthquake shook the region. The palace, still under construction, was severely damaged. "A crack spread through the entire east wing, through both the mosque and the gate. The entire front tilted some 15 degrees towards the lake." On top of this there were political upheavals. The Abbasids took over from the Umayyad dynasty. The new rulers moved the center of their rule from nearby Damascus to far-off Baghdad. The palace on the lake was never completed.
In the Middle Ages, crusaders built a furnace in the ruins to process sugar cane. This furnace bears testimony to a decisive epoch in the history of the Holy Land. The depletion of domestic forests made sugar processing economically inefficient. Slowly the palace sank into obscurity. The ruins disappeared under layers of sediment – until they were uncovered from 1932 to 1939 by German archaeologists working for the Catholic Görres Association.
Mainz students do research at the palace
"Nowadays we are skeptical about digs that have no clear handle on what should happen afterwards," says Kuhnen. What is dug up is exposed to wind and weather. "You basically need a protective roof if you want to maintain a ruin like this." But a roof was never built. The digs stopped at the outbreak of the Second World War and work was only very sporadic thereafter. The palace lay there half-forgotten and decayed and decayed.
In 2009 Kuhnen came to Khirbat al-Minya with students from Mainz University. Back then, a rusty sign was the only information provided about the ruin. The Germans designed a set of information signs about the palace complex. However, the Israel Nature and Parks Authority did not want to put up any signs as long as the area was not secured. They feared vandalism. "So, using our signs as a basis, we published a guide book to the palace." The guide is sold in book stores and in some of the towns in the region.
Kuhnen and his students have returned again and again to do research. He is now thinking about projects that could help maintain the palace complex and possibly transform it into a tourist destination. The archaeologist shows extensive plans for a protective roof with a viewing platform and the like. "It would cost EUR 900,000." The German Federal Foreign Office balked at such a sum.
An initial restoration
But they did feel some responsibility. Thus, Kuhnen received EUR 30,000 from the Cultural Preservation Program of the German Federal Foreign Office for the pilot conservation of the gate. "We can use the funding to commission a restoration expert and to buy conservation materials." The Israel Nature and Parks Authority is also helping by providing workers. "The Israelis have proven to be very open-minded." Kuhnen was surprised they showed such interest in helping to preserve a testament to early Islamic culture.
Work on the gate is going to finish soon. The archaeologist is already looking further into the future. "A small kibbutz is located in the region. A Roman boat is displayed in the kibbutz's museum and they call it the Jesus Boat, even though it had nothing to do with Jesus. They get 100,000 visitors come a year." In addition a popular beach and a major road, an important transport artery to the north, are both located nearby. It should be possible to wake the palace from its Sleeping Beauty slumbers.
Kuhnen is doing what he can to make it happen. He will travel to Israel again to monitor the restoration work and Mainz students will again come to do research at the palace. Khirbat al-Minya will not be let slide back into obscurity again.
TOPIC AREA HUMANITIES, CULTURAL STUDIES, AND HISTORY
AFRICAN LINGUISTICS
Pilot project on linguistic integration and strategies of language acquisition
The Department of Anthropology and African Studies of Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) and the Institute of African Studies of Goethe University Frankfurt initiated the joint pilot project "Africans in the Rhine-Main region" in early 2019. It is dedicated to the currently much-debated sociopolitical issue of linguistic integration. The Rhine-Main Universities (RMU) Initiative Funding for Research finances this partnership undertaking.
ANTHROPOLOGY AND AFRICAN STUDIES
South African exchange student researches underground hip hop
Sikelelwa Anita Mashiyi is the first exchange student to come from the University of the Western Cape to Johannes Gutenberg University Mainz (JGU). A Master's degree student, she is currently undertaking research in JGU's African Music Archives (AMA) on the underground hip hop of South African townships. With the Department of Anthropology and African Studies planning to intensify its partnership with three African universities and to establish a network for research and teaching, further visits might follow.
CLEMENS BRENTANO COLLECTION
The mouse, the poet, and the dance
The Clemens Brentano Collection provides intimate insights into the life and world of one of the greatest German Romantic poets. Along with hundreds of examples of lively correspondence, there are drafts of poems and household plans, outlines for dramas and drawings. The collection, which was acquired by Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) in 1950, is housed in the Mainz City Library.
ANCIENT STUDIES
Saving a desert palace in the green Jordan valley
The caliph's palace Khirbat al-Minya is an important testimony to early Islamic culture in Israel. However, the site has been falling into disrepair ever since German archaeologists uncovered it in the 1930s. Dr. Hans-Peter Kuhnen, Head Academic Director at the Department of Ancient Studies at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU), has taken a first step towards stopping the decay.
THE ARCHAEOBOTANICAL REFERENCE COLLECTION
The essence of all things
The largest object is a peach stone lying next to cereal grains, tiny grape pips, and the seeds of wild herbs. At first glance, the Archaeobotanical Reference Collection of the Pre- and Protohistoric Archaeology division at the Department of Ancient Studies at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) seems anything but impressive. But as Dr. Margarethe König begins to tell of the stories and history that form its background, it is becoming more and more interesting.
HISTORICAL CULTURAL STUDIES
From parchment to the Internet
The Augsburg Master Builders' ledgers offer deep insights into the history of an important German imperial city. This nearly seamless chronicle extends over almost five hundred years. Professor Jörg Rogge of the Department of History of Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) has initiated a project which aims at preparing a digital version of this amazing historical source documentation.
TRANSLATION
The Sams learns Arabic
Last year, the Goethe Institute awarded its German-Arabic Translation Prize in the Young Translators category to Mahmoud Hassanein, a doctoral candidate at the Faculty of Translation Studies, Linguistics, and Cultural Studies of Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) in Germersheim. Here he talks about his work, about literature, and about cultures.
RESEARCH FUNDING
Arte es Vida – Life is Art
Through its internal Research Funding Line I, Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) provides support to various research projects. Among these is an unusual undertaking that focuses on the Chilean artist collective C.A.D.A., its members, and their global links to other avant-garde movements. This is the particular interest of Liliana Bizama of the Faculty of Translation Studies, Linguistics, and Cultural Studies in Germersheim.
INTERDISCIPLINARY RESEARCH
Of differences and differentiation
People are not simply different they additionally make distinctions among themselves. At times, skin color is to play a role, then there is faith, nationality, gender. The research unit "Un/doing Differences. Practices in Human Differentiation" investigates the mechanisms that are behind what causes us to make distinctions and what it is that can make these distinctions disappear. A range of different researchers at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) are working hand-in-hand for this purpose – across the boundaries of their own disciplines.
EGYPTOLOGY STUDY COLLECTION
From the Holy Water of Horus to Akhenaten's pot belly
Some 30 exhibits are witness to 3,000 years of history. They tell of gods and pharaohs, of raising poultry, of magic water, and of unusual fashions. The Egyptology Study Collection at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) may be small, but it offers a lot of material for learning and teaching, for discovery and discussion.
EUROPEAN RESEARCH NETWORK
"What we are doing is 'reading' violence"
What can literature and film, what can the various media do to help uncover the structures underlying violence? This is the focus of research being undertaken by a network of German Studies scholars, among whom is Professor Dagmar von Hoff of the German Department at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU). She believes that German Studies as a discipline needs to take a more international, intercultural, and intermedial approach.
INDOLOGY COLLECTIONS
Buddha's nose and good fortune
The collection is small but impressive: the bequest of Ursula Walter has found a home at the Institute of India Studies at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU). Indian gods and Buddhas, various everyday objects, and fine votive offerings for the temple can be found here. Part of the collection is on display in the Philosophicum building, but most of it languishes in a nondescript gray metal cabinet at the institute.
CULTURAL ANTHROPOLOGY / FOLKLORE
Mobile app looks behind the Iron Curtain
Nineteen students from the Cultural Anthropology / Folklore division at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) have compiled experiences and stories of contemporary witnesses to the Cold War between East and West for theinternational "Iron Curtain Stories" project. Their interviews and much more have just been made available on the "Memory of Nations" website and a smartphone app.
ANTHROPOLOGY
Anthropologist from Mainz becomes a Ghanaian chief
It was the first time that the title of "maalu naa" had been awarded in Nandom, in Ghana’s Upper West Region – and it was bestowed on Professor Carola Lentz from the Department of Anthropology and African Studies at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU). The title makes her a kind of chief, or, to be more precise, a "development chief" of a district that encompasses some 100 settlements with around 50,000 inhabitants.
RESEARCH TRAINING GROUP
Overcoming barriers in order to scrutinize limits
The new research training group 'Life Sciences, Life Writing: Extreme Experiences of Human Life between Biomedical Explanations and Life Experiences" attempts to bridge the gap between the natural-medical sciences and the humanities. The German Research Foundation is providing almost EUR 2 million to support this unusual project at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU).
ORIENTAL STUDIES
The world of Turkic peoples epitomized in books held in Mainz
There is almost no other university that can boast such a treasure: The library for Turkic Studies of the Department of Oriental Studies at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) has an enormous variety of works covering the languages and cultures of the Turkic peoples some 50,000 volumes are available. Junior Professor László Károly knows it well. He guides through the labyrinth of bookcases to where some remarkable volumes are kept.
CIS Visiting Professor
Theme parks in the center of research
Amusement and theme parks are supposed to be fun. These amenities are all about the excitement of roller coasters, about spectacle, and entertainment. That’s it! Is it? American cultural anthropologist Scott A. Lukas has made theme parks his specialty. He is currently at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) as a visiting professor to report on his experiences and to teach, but he also came to learn.
UNIVERSITY HISTORY
How the French brough Comparative Literature to Mainz
An institute unique to Germany and treasures from the Mainz University Archive were the two main topics of the lecture evening recently held in the Central Library of Johannes Gutenberg University Mainz (JGU). Through this and similar events, the University History Research Association hopes to throw light on the history of the university. The evening commenced with a look at the subject of Comparative Literature.
PRE- AND PROTOHISTORY
Caesar's Gallic Wars come to life
Dr. Sabine Hornung of the Institute of Pre- and Protohistory at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) created quite a stir in the summer of 2012: She had identified the oldest Roman military camp yet to be found in Germany, a huge fort that most likely played an important role in Julius Caesar's Gallic Wars. Her announcement attracted a lot of attention, but the archaeologist is having trouble funding her project.
GLOBAL WESTERN
The cowboy travels the world
Through his pioneering project "Global Western – Intercultural Transformations of the American Genre par Excellence", Dr. Thomas Klein of the Department of Anthropology and African Studies at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) is scouting uncharted vistas. Many aspects of the Western still remain unexplored. With the project now reaching its conclusion, the cultural studies expert convened a conference, including a preview on future research topics.
COIN COLLECTION
Roman small change was rather big
Although the coin collection of the Department of History's Ancient History division at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) fits into a single vault, it still holds quite a few surprises – at least for the layperson. Huge Roman coins sit beside ranks of imperial representations. Alexander the Great and Cleopatra can be admired here in silver, gold, and bronze.
HYMNBOOK COLLECTION
4,000 litmus tests from history
The Hymnbook Archive of Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) holds perhaps the world's most important collection of utilitarian Christian literature, making it an essential resource for scholars. Hymnbooks reflect history in a unique way. Professor Dr. Hermann Kurzke invites us to take a tour through the centuries.
AFRICAN MUSIC COLLECTION
African music from the basement
There are more than 10,000 recordings stored in the Department of Anthropology and African Studies at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU). The African Music Archives (AMA) represents a unique treasure trove of African music. There are old shellac disks from Tanzania, LPs from Mali, and the latest CDs from Senegal. Archive Director Dr. Hauke Dorsch invites visitors on a tour of this diverse aural landscape.
US PRESIDENTIAL ELECTION
Most Germans would vote for Obama
Exactly one week before the final decision is reached in the US presidential election, the relative chances of success of Barack Obama and his Republication opponent, Mitt Romney, were discussed in the largest lecture hall on the campus of Johannes Gutenberg University Mainz (JGU). Germany would clearly vote for Obama – but what about the Americans?
HISTORIANS CONFERENCE
Of resources, conflicts, and the view of Europe
3,500 participants, 400 speakers, 99 dedicated helpers on site and two years' preparation time: the 49th German Historikertag (German Historians Conference) at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) turned out to be a major event. For four days, one of the largest European conferences for humanities scholars focused on the topic of "Resources – Conflicts" and much more.
IMAGINES III
Ancient mythology conquers modern culture
Dr. Irene Berti has no doubts: "The echoes of antiquity are everywhere as modern culture has stolen a lot from it. The past is still present." The scholars of the IMAGINES research network made this their focus at the "Magic and the Supernatural from the Ancient World" conference at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU), where the subjects included sorceresses and zombies, mythical creatures and superheroes.
MIGRATION SURVEY
No gap between foreigners and Germans
It is no longer possible to clearly differentiate between foreigners and immigrants on the one hand and Germans on the other. These are the preliminary findings of the "Survey of Migration in Mainz" undertaken by the Institute of Geography and the Center for Intercultural Studies (ZIS) at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU), in which hundreds of students participated.
BURKINA FASO AND GHANA
Archiving West African settlement history
Anthropologists at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) and Goethe University Frankfurt have documented an extensive record of the settlement history of more than 200 villages in Burkina Faso and Ghana that had previously only been handed down in oral form. The researchers' findings have been presented to the National Archives of Burkina Faso where they represent an important contribution to the long-term preservation of this country's intangible cultural heritage.
SOCCER AND FANS
Mainz 05 reinvents itself as a carnival club
What form does regional identity take in an increasingly globalized world? This was the subject of the inaugural lecture of cultural anthropologist Dr. Christina Niem. Her talk was entitled "Regional representation or competing regional identities? Two Rhineland-Palatinate Bundesliga soccer teams in comparison", and she used it to provide an analysis of 1. FSV Mainz 05, 1. FC Kaiserslautern, and their fan clubs.
CLASSICAL ARCHEOLOGY COLLECTIONS
The action cinema of the ancient world
Powerful ancient masterpieces, detailed paintings on Greek ceramic vessels, and much more are on offer in the cast and original collections of Classical Archaeology division at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU). Not only teaching staff but also students are involved with the collections. They jointly develop design concepts and organize exhibitions.
A state with big differences
The first handbook of the history of Rhineland-Palatinate is now available. There has not been a book like this before and the 40 authors who worked on it have charted new territory. Co-publishers Professor Dr. Michael Kißener, Professor for Contemporary History at Johannes Gutenberg-University Mainz (JGU), and Dr. Pia Nordblom, coordinator of the handbook project at JGU, talk about the challenges they faced in the momentous project.
Siri Hustvedt deplores categorization
She read from her books and tirelessly discussed and debated with experts from various disciplines. The famous US-American author Siri Hustvedt was the star guest of the 59th annual conference of the German Association for American Studies at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU). However, she was not the only one with something to say to the more than 300 guests from around the world. Seventy-six speakers gave presentations on the conference theme "American Lives."
Bronze head tells a tale of African culture and European plunderers
The Ethnographic Collection of Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) is tucked away in the basement of the Forum universitatis. The more than 3,200 objects not only tell the stories of foreign cultures but also reveal just as much about the culture of European collectors over the past century. Custodian Dr. Anna-Maria Brandstetter provides insight into this treasure trove.
Writing about 9/11
"Ground Zero Fiction: History, Memory, and Representation in the American 9/11 Novel" is a 500-page analysis of American novels dealing with the events of September 11 written by Birgit Däwes, Junior Professor of North American Studies at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU). The book has been awarded the American Studies Network Book Prize for 2012.
From war in Biafra to the conflict in the Niger Delta
Professor Edlyne Anugwom of the Department of Anthropology and African Studies at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) is working on a project entitled "From Biafra to the Niger Delta Conflict: Memory, Ethnicity, and the State in Nigeria". We asked him to talk about his country, which is suffering not just from the current conflict but also, it seems, from denial of the past as well.
NATIVE AND INDIGENOUS STUDIES
Winnetou under scrutiny
Professor Dr. Mita Banerjee's research focuses on indigenous peoples. She studies how Maori, Inuits, Aborigines, and American Indians live in contemporary society. The North American Studies specialist challenges stereotypes and combines diverse academic disciplines in her projects.
GENIZA PROJECT WEISENAU
A treasure chest of everyday Jewish life in the 18th century
The geniza of the old synagogue in Weisenau provides an in-depth look at the culture and everyday life of this old Jewish community. Professor Dr. Andreas Lehnardt of the Faculty of Protestant Theology at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU) has spent the last two and a half years carefully combing through this legacy from the 18th and 19th centuries. In the process, some very unique items have been discovered.
HISTORICAL LINGUISTICS
The landscape of surnames
As Professor of Historical Linguistics at Johannes Gutenberg University Mainz (JGU), Damaris Nübling's special interest is the development of the German language from its first documented form as Old High German, dating to around 800 AD, to contemporary German. Her current projects are witness to the fact that historical linguistics is actually anything but a drab and dry-as-dust discipline. Currently she is investigating the morphology of surnames in Germany.
İçindekiler
Umayyad construction Edit
Khirbat al-Minya, also spelled Khirbet el-Minya, was likely built during the reign of the Umayyad caliph al-Walid I (705-715 CE) and an inscription on a stone found at the site mentions his name. The supposed patron of the palace was al-Walid's son, Umar ibn al-Walid, who served as the governor of Tiberias during his father's reign, but fell out of favour when his uncle Sulayman ibn Abd al-Malik became caliph in 715. [2] This makes the palace's mosque one of the earliest to be built in Palestine. [3] : 16
Khirbat al-Minya served a number of purposes, including as local administrative center for a subregion of the Jund al-Urdunn ("District of Jordan") and as a contact point for 'Umar and local Arab tribes. It also could have served as a caravanserai for merchants travelling along the Sea of Galilee or northeast from the lake shore to the coast. Khirbat al-Minya also served as a winter retreat for the governor of Tiberias or an alternative for the traditional summer retreat [ which? ] for the governor at Baysan. [2]
There is evidence that the palace was in use until at least the end of the Umayyad period in 750 CE. A strong earthquake hit the region, probably in 749. This damaged the building, causing a rift to run through the eastern wing, going straight through the mosque's mihrab. The damage in the niche were never repaired. It thus remains uncertain whether the palace was ever finished: Fallen debris from the earthquake was discovered in the 20th century in situ on the floor tiles of the main entry. The unused raw materials of a mosaic builder were found in the antechamber of the mosque. [3] : 17
Khirbat al-Minya was abandoned at an uncertain date. [1]
Mamluk reuse, khan Edit
Khirbat al-Minya was later temporarily resettled. [1]
Based on the stratification established in the western part of the site and the discovery of Mamluk pottery in 1959, the palace was settled again during the late Mamluk period (14th-15th centuries). [1] [4] It is likely that the building was used as a khan in this period, due to its position at a cross-road between the main Damascus-Cairo route, dubbed "Via Maris" in modern times, and a secondary route to Safad via Khan Jubb Yusuf. A Khan al-Minya was constructed 300 m due north of the palace by Saif al-Din Tankiz (reigned 1312-1340), the Mamluk governor of Syria, during the reign of Al-Nasir Muhammad. [5] [6] [7] Parts of Khirbat al-Minya might have been used as building material for the new khan baked bricks and a marble capital found during excavations of the khan were assumed to be taken from the palace. [6]
Ottoman period village Edit
In 1596 a village by the name of Mina (Minya) appeared in the Ottoman tax registers as part of the nahiya (subdistrict) of Jira in the Sanjak (district) of Safad. It had an all-Muslim population, consisting of 110 households and 2 bachelors, all Muslim. They paid a fixed tax rate of 25% on agricultural products, such as wheat, barley, vegetable and fruit garden, orchard, special products, beehives, water buffaloes, in addition to occasional revenues, marked toll and a water mill totalling 26,476 akçe. All of the revenue went to a waqf for Madrasa Tahiriyya (com) in Quds Sarif. [8] [9]
Parts of the ruin were used as a water reservoir (likely for a mill) and later a large brick oven was built in the south wing and used to process sugar cane from nearby plantations. In the 19th century locals built huts on the rubble heaps. [3] : 17
Rediscovery and excavations Edit
In the second half of the 19th century, Charles William Wilson and other European travellers discovered ancient ruins among the huts of a local fellah settlement. Some thought it to be Capernaum where, according to the New Testament, Jesus had taught at the local synagogue. This was likely an argument for the purchase of the area along with nearby Tell el-Oreme ('Oreimeh), by the Deutscher Verein vom Heiligen Lande (German Association of the Holy Land), a Catholic society from Germany, in 1895. [3]
Pre-WW II excavations Edit
After the true Capernaum synagogue was discovered in 1904, de:Andreas Evaristus Mader (1881-1949), an archaeologist and Salvatorian patre, conducted exploratory excavations at the ruin and its environments on behalf of the Görres Society in 1911-4 and again in 1931. Identifying a large square structure with outer walls and corner towers, he thought it to be a Roman fort or castrum. [3] : 14
This was corrected by further work by Alfons Maria Schneider [de] and Oswin Puttrich-Reignard [de] in 1932-9. The outbreak of World War II terminated German archaeological work in Palestine. At that point, Schneider and Puttrich-Reignard had excavated about half of the palace and published some of their findings. By 1937, they had uncovered the mosque and it had become obvious that the building was an early Islamic palace. The findings were evenly distributed between the Museum für Islamische Kunst at Berlin and the Palestine Archaeological Museum in Jerusalem (today the Rockefeller Museum). Whilst most of the findings left in Palestine have today been lost, the Berlin pieces remain in the care of the Prussian Cultural Heritage Foundation, and some of them are exhibited in the museum's permanent exhibition. The notes and drawings from the excavations are likewise kept in Berlin and have been the subject of recent studies by archaeologists from the universities of Berlin and Bamberg. [1] [3] : 14–15 [10]
Post-1948 excavations Edit
During July–August 1959, the western section of the palace was excavated by O. Grabar in collaboration with the Israel Antiquities Authority (IAA). [1] In 1960 the site was excavated by an Israeli-American expedition, intending to refine the chronology and the plan of the palace. [11] Several rescue digs were later conducted by the IAA in the environs of the palace, revealing a bath from late antiquity/Early Islamic times (1963), a medieval caravanserai (1988) and the remains of a medieval settlement between the palace and the lake (2011). [3] : 15
With the rapprochement between Israel and Germany in the 1960s, the Verein was reinstated as owner, but it handed over its rights to the palace itself to the Israel Nature and Parks Authority, which awarded the area protected status as a listed monument and has since been responsible for the palace's upkeep. [3] : 15
UNESCO application and decay Edit
In 2000, it was proposed that Khirbat al-Minya should become a World Heritage Site. [12]
In 2001, a study by the Getty Conservation Institute found severe structural damage to the ruin, caused by the climate and by vegetation. A lack of funds has since prevented countermeasures as well as investment in making the area more accessible to visitors. [3] : 15–16
Enclosure walls and gate Edit
The palace of Khirbat al-Minya is contained within an irregular rectangular enclosure (66 by 73 meters) oriented north-south, [4] facing the four cardinal points. [1] [4] Like other Umayyad palaces it has round towers at its corners and semi-circular towers in the middle of each wall except the eastern wall where a monumental entrance was located. [2] The main gate in the middle of the eastern wall is formed by two projecting half-round towers separated by the arch of the gateway. [4]
Throne room, mosque, bath, living quarters Edit
The centre of the structure is occupied by a colonnaded courtyard with twin staircases giving access to an upper floor seviye. [4] The Odalar which surrounded the courtyard differ in size and arrangement and included a mosque, numerous rooms with mosaics, and a throne room. [1] [2]
NS mosque is located in the southeastern corner and is divided into twelve bays supported on piers. Next to the mosque is a triple-aisled basilica hall. [ dubious – discuss ] Like other Umayyad desert or country palaces, such as Qasr al-Heer al-Gharbi in the Syrian Desert and Khirbat al-Mafjar near Jericho, Khirbat al-Minya followed the Umayyad model of a five-room yem ("house"), [13] flanking the basilica hall. [1] To the north are the residential quarters. [4]
Masonry and decoration Edit
The building is constructed of finely dressed limestone blocks laid in regular courses with a lower course of black basalt stones. [4] The mosque had a simple decoration, but the domed gateway chamber and the southern rooms were richly decorated. [1] The top of the walls were decorated with large stepped merlons and the interior was decorated with a variety of glass and stone mosaics. [4] Marble panels covered the dadoes of the walls and stone mosaics combined with glass cubes were set in geometric carpet-like patterns on the floors of the five southern rooms. A well-preserved floor mosaic has been discovered in the western part of the palace. [1] Based on the foundations of the gate house, parts of the palace were at least 15 metres high. [3] : 16
The Israel Nature and Park Authority has erected a sign at the site which states that the protected monument was an early Islamic palace built by Al-Walid I or Al-Walid II. In 2012, the Institute for Prehistory and Early History of the University of Mainz, in cooperation with the Deutscher Verein vom Heiligen Lande, presented a plan to the Israeli authorities. A guide was published and with financial support from the German Foreign Ministry, and the University is currently working with the Israel Nature and Parks Authority and the Israel Antiquities Authority to protect the masonry from further damage. [3] : 16,18–19
Nach dem Zivildienst, den er mit der Aktion Sühnezeichen Friedensdienste in Israel leistete, studierte Kuhnen Provinzialrömische Archäologie an den Universitäten München, Heidelberg und Tel-Aviv mit den Nebenfächern Vor- und Frühgeschichte sowie Alte Geschichte. 1982 promovierte er in München bei Günter Ulbert mit dem Thema Studien zur Siedlungsarchäologie des Karmel. Israel zwischen Hellenismus und Spätantike.
Von 1982 bis 1987 war Kuhnen Referent für Zweigmuseen und Öffentlichkeitsarbeit an der Prähistorischen Staatssammlung München, anschließend bis 1990 kommissarischer Leiter der Archäologischen Abteilung des Kurpfälzischen Museums der Stadt Heidelberg. 1990 bis 1994 leitete er die Archäologischen Sammlungen des Württembergischen Landesmuseums Stuttgart und war zuständig für das Limesmuseum Aalen, Römermuseum Arae Flaviae Rottweil und den römischen Weinkeller Oberriexingen. Von 1994 bis 2004 leitete Kuhnen das Rheinische Landesmuseum Trier. 2003 bis 2005 arbeitete er im Ministerium für Wissenschaft, Weiterbildung, Forschung und Kultur Mainz an der Vorbereitung einer Strukturreform der Landesmuseen, -archive und der Denkmalpflege in Rheinland-Pfalz. Vom 1. November 2005 bis 15. August 2011 leitete Kuhnen das Institut für Archäologie und Naturwissenschaften Koblenz am Landesamt für Denkmalpflege Rheinland-Pfalz (seit 2007 Generaldirektion Kulturelles Erbe Rheinland-Pfalz). Seit dem 15. August 2011 ist er als Leitender Akademischer Direktor am Institut für Altertumswissenschaften, Arbeitsbereich Vor- und Frühgeschichte der Universität Mainz tätig und unterrichtet dort provinzialrömische und biblische Archäologie. 2012 habilitierte er sich an der Universität Mainz und erhielt die venia legendi in Provinzialrömischer Archäologie. 2018 verlieh ihm die Universität Mainz den Titel außerplanmäßiger Professor.
Schwerpunkt seiner Lehr- und Forschungstätigkeit seit 2009 ist der frühislamische Kalifenpalast Khirbat al Minya am See Genezareth (Israel), für dessen Restaurierung er 2015 und 2016 Fördermittel aus dem Kulturerhalt-Programm des Auswärtigen Amtes erhielt. [1]
Kuhnen ist seit 1999 korrespondierendes Mitglied des Deutschen Archäologischen Instituts. Weiterhin ist er ehrenamtlicher Sekretär der Vereinigung der Museen der Großregion SaarLorLuxPalatinatWallonie und seit 2008 Mitglied der Deutsch-Israelischen Gesellschaft Trier. Er erhielt Lehraufträge an den Universitäten München (1986/88), Saarbrücken (1988/9), Heidelberg (1989/1990), Stuttgart (1993/4), Trier (2000/01) und Mainz (seit 2006 in Biblischer Archäologie und Vor- und Frühgeschichte).