12.02.2000 - 01:00 | Son Güncelleme: 12.02.2000 - 01:00
Devlet terörizm yapmamalı
Hindistanla Pakistan arasındaki Keşmir anlaşmazlığı 52 yıldır sürmektedir. Keşmirde 12 milyon insan yaşamakta olup Keşmir; Çin, Afganistan, Pakistan ve Hindistanla çevrili bulunmaktadır. 86.000 km. karelik bir yer kaplayan Keşmir dünyada bağımsız 184 devletin 87sinden daha büyük olup 114ünden de daha kalabalıktır.
Hindistanla Pakistan arasındaki Keşmir anlaşmazlığı 52 yıldır sürmektedir. Keşmirde 12 milyon insan yaşamakta olup Keşmir; Çin, Afganistan, Pakistan ve Hindistanla çevrili bulunmaktadır. 86.000 km. karelik bir yer kaplayan Keşmir dünyada bağımsız 184 devletin 87sinden daha büyük olup 114ünden de daha kalabalıktır. Keşmir bölgesi 1846da İngiliz East İndia Companyden para mukabili satın alınmış ve Jammu ve Keşmir Mihracesinin malı olmuştur. Bir mal gibi satılmak Keşmirlilere acı gelmiş ve 1931den beri bir hürriyet hareketi balamıştır. 1946da bu hareket Mihraceye karşı Keşmiri terket kampanyasına dönüşmüştür. Azad Keşmir hareketi bu kampanyadan doğmuştur. Asilerle mihracenin askerleri arasında ilk silahlı çatışma 1947 Ağustosunda olmuştur. Bu tarihte yarımadadaki imparatorluğunu tasfiye için İngiltere, Hinduları temsil eden Milli Kongre ve Müslümanları temsil eden Müslüman Lig arasında üçlü bir anlaşma yapıldı ve İngiliz Hindistanı iki ülkeye bölündü. Hindu çoğunluk Hindistan ismini muhafaza eden birinci ülkeye Müslüman çoğunluk ise Pakistan ismini alan ikinci ülkeye intisap ettiler. Bu anlaşma İngiliz hakimiyetine son verdi. Otonom prensliklere devlet denildi ve halkın arzusu ve bölünme prensibi olan Hindu çoğunluklu devletler Hindistanla Müslüman çoğunluklu devletler Pakistanla birleşecek veya bağımsız kalma yolunu seçeceklerdi. Keşmir, çoğunluğu Müslüman olan bir devlet olup Pakistanla daha fazla sınırı vardı, şu halde ya Pakistana bağlanabilir veya bağımsızlığı seçebilirdi. Mihrace Hindu idi. Pakistanla birleşmeyi ve bağımsız olmayı reddetti. Halk ayaklandı. 25 Ekim 1947de Mihrace başkent Srinagardan kaçtı. Hindistandan isyanı bastırmak için Hindistan ordusunu yollamasını istedi. Hindistan silahlı müdahalesi için bir şart ileri sürdü. Bu, Mihracenin Hindistana bağlanma belgesi imzalaması idi. Hindistan bu imzalamayı beklemeden hava yolu ile ordusunu Keşmire yolladı. Bu bağlılık belgesi bugün ortada yoktur. Bir sahtesinin ortada dolaştığı iddia edilmektedir. Böylece 1846da dedesinin satın aldığı bir toprağı 101 yıl sonra 1947de Mihrace bir mal olarak Hindistana veriyordu.
Hindistan Hindu çoğunluk fakat Müslüman hükümdarı olan Haydarabad ve Junagadh devletlerinde Müslüman hükümdarların dedikleri olur diye mihracelerle halkın istekleri arasında anlaşmazlık çıkarsa halkın istekleri göz önüne alınır kuralını koydurdu. Burada bir şey gözden kaçmamalı. Hindistan Mihracenin Pakistanla Hindistandan birini seçmesini halkın iradesine uygun olması şartına bağlamakta idi. 1947 Ekimi ile Aralık arasında Azad Keşmir kuvvetleri Hindistanın silahla müdahalesine iyi karşı koydular. Hindistan bu asilerle başa çıkamayacağını anlayınca meseleyi 1948 Ocak ayında Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyine getirdi. Şüphesiz asilere Pakistanlı gönüllüler de katılmıştı. Hindistan bu silahlı saldırgan Pakistanlıların geri çekilmelerini istedi. Hindistan, bu saldırganlar geri çekilirse Keşmirin kaderi için plebisit yapabileceğini ileri sürdü. Pakistan ise Hindistanın Mihraceyi kandırdığını ve Keşmirin hile ve şiddet yolu ile Hindistana bağlanmak istediğini bildirdi. O da plebisit istedi. BM Güvenlik Konseyi Ocak 1948den Nisan 1948e kadar münhasıran bu meseleyi inceledi ve savaşmada sorumluluğun hangi tarafa ait olduğunu tesbitin imkansız olduğunu ve herhangi bir tarafı suçlamanın beyhude olacağını açıkladı. Her iki taraf da plebisit istediğine göre 21 Nisan tarihli kararda BM bir ateşkes ilan edilmesi, devlet dışındaki bütün kuvvetlerin geri çekilmeleri ve bir plebisit yapılmasını istedi. Plebisit bir yöneticinin idaresinde yapılacak ve yöneticiyi BM Genel Sekreteri seçecekti. Ayrıca Güvenlik Konseyi planın ayrıntılarını tesbit için aralarında ABDnin de bulunduğu beş üyeli bir komisyonu tayin etti. Hindistan ve Pakistan için B. Milletler Komisyonu (UNCIP) her iki tarafla yakın ve devamlı çalıştı ve 13 Ağustos 1948 ve 5 Ocak 1949 tarihli iki kararın hazırlanmasını sağladı. İki hükümet de (Hindistan ve Pakistan) komisyon önerilerini resmen kabul ettiklerinden bu milletlerarası bir anlaşma olarak bağlayıcı oldu. Ateşkes derhal uygulandı. Önemli bir Amerikalı olan Amiral Chester Nimitz plebisit yöneticisi seçildi. Fakat Hindistan her iki taraf kuvvetlerinin dengeli bir şekilde çekilmeleri teklifini reddetti. Bunun üzerine başkan Truman ve Başbakan Attlee plebisit yöneticisinin işi bir hakeme vermesi önerisini Hindistan reddetti. O tarihten beri Hindistan askerini çekmemekte ve üstelik işgal ettiği Jammuda terör estirmektedir.
Dünya kamuoyuna tekrar açıklamak maksadı ile 4 Şubat 2000 günü İslamabadda İşgal altındaki Keşmirde Hindistan Devlet Terörizmi konulu bir milletlerarası seminer yapıldı. Bu maksatla bu konuda önemli yazar ve milletlerarası ilişkiler uzmanları Pakistana davet edildi. Bunlar arasında ABDden Robert Wirsing, İngiltereden Victoria Scolfield, ABDden Dr. Ghulam Nabi, Fai, ABDden Yusuf Buch İsviçreden Gina Lewis, Bangladeşten Alamgir Muhiddin, Londradan Avukat Sayid Nâzir Gilani, Çinden gazeteci Wang ve Profesör Goa, Endonezyadan milletvekili Ahmed, Sri Lankadan yazar Hilmi ve Türkiyeden ben vardım. Semineri Pakistan Cumhurbaşkanı Tarar açtı. Seminer bir tam gün sürdü sonra katılan delegeler Keşmirdeki Muzafferabada gittik, iki gün sınır olaylarını yerinde inceledik. Keşmir BM tarafından üçe ayrılmış ikisi Hindistan birisi Azad Keşmir Pakistana bırakılmış. Hindistan, Jammu Keşmiri işgal, etmiş burayı terörle yönetiyor. Pakistan ise Azad Keşmirin kendini yönetmesini sağlamış, burada bir Cumhurbaşkanı Serdar İbrahim, bir hükümet ve bir meclisi var. Gelecek yazımızda bu konuyu daha derin işleyeceğiz.