Öykü Rusya anlamında oldukça benzersiz. Dünyada temsilcileri, kendileri için böyle inkar ve fedakarlıklarının doruklarına çıkacak hiçbir insan ve Vatanları adına fedakarlıkta bulunmuyorlar ve bu kadar çok tüccardan ayrılacak, kendilerine en büyük zararı verebilmek için kendilerine zarar veren, kendileri için en büyük zararı vermek için hiçbir anlam ifade etmeye hazır olan hiç kimse yok. eğitimi. Sonsuz sayıda Kürt, Mazep, Vlasov, Vovalev, Kasparov ve Novodvorski'nin ardı ardına dünyayı bir düzineden fazla sürebilir ve muhtemelen Moskova Kremlin'den Ay'a kadar uzayabilir.
En tatsız olan bu tür hainlerin Rus toplumunda bugüne kadar var olmasıdır. İnternet dünyasında, “yenilgilerin” uygun takma adını aldı. Her şeyden önce, çünkü sürekli olarak Rusya'nın tüm girişimlerde yenilmesini istiyorlar. İçtenlikle (veya maddi ödül için) Rusya'nın yok olacağına, parçalanacağına, öleceğine, tüm liderlerinin hain olduğuna, insanların aptal tembel insanlar ve sarhoş olacağına, her şeyin kaybolduğuna ve Rusların mezarlığa gitme ve sessizce ölme zamanına inandıklarına inanıyorlar. Diğer tüm uygarlıkların gelişimini engellememek için. "Yenilgiler" her zaman "karşı!" Dır. Rus devletinin herhangi bir girişimi, girişimi ve planına aykırıdır, Rusya'daki yönetici “rejimin” devrimci şiddet kasırgasına atılması gerektiğinden daima emindirler. Çarlık "zulmüne" karşıydılar, sonra "komünist hapishaneye" karşıydılar, şimdi de kötülük "işgal rejimine" karşılar. Yani, hükümet eyleminin özü hiçbir zaman onları ilgilendirmez. Sadece bu hükümetin ne kadar başarılı bir şekilde devrilebileceği ile ilgileniyorlar. Her “Internazionale” tarafından iyi tanınan, sadece bir buçuk satır biliyor:
"Bütün şiddet dünyasını yok edeceğiz,
bir üssüne ... "
Yenilgiler için daha fazla metin anlam ifade etmiyor, çünkü aktif olarak yıkım dışında hiçbir şeyi anlamıyorlar.
Bu sefil yaratıklara neden bu kadar dikkat ettim?
Her şeyden önce, çünkü yirminci yüzyıl boyunca, “yenilgiler” iki kez Rusya'da iktidara gelmeyi ve hayallerini pratikte gerçekleştirmeyi başardı. Bu, 1917 ve 1990'te oldu. Her iki seferde de kısa kurallarının sonucu kesinlikle aynıydı: Rusya'nın önemli bölgelerindeki kaybı, kanlı iç çatışmaları, ordunun ve ekonominin çöküşü. Ve her iki durumda da, Rusya'nın harabelerini kaldırmak için, yeteneklerini, başarılarını ve başarısızlıklarını bu makalede karşılaştırmak istediğim bir büyük harfle Bireylere kaldırmak zorunda kaldım.
Bu analizi yapmak için ilk paragraflarını tam olarak getirmek istediğim, bir şeyi karıştırmamak için çalışmamı sağladım. Yani:
“1914-1921 döneminde Rus ekonomisinin krizi.
Valery Ivanovich Zorkaltsev - Enerji Sistemleri Enstitüsü Uygulamalı Matematik Anabilim Dalı Başkanı, teknik bilimler doktoru, profesör.
Solonina Zoya Valerievna - Irkutsk Devlet Üniversitesi öğrencisi. 20-s'de Rusya ekonomisinin gelişimi üzerine bir tez projesi hazırladı.
20. yüzyılın Rusya'sının ekonomik tarihi hakkındaki bu ve daha sonraki makalelerde, belirtilen edebi kaynaklara ek olarak, Boris Pavlovich Orlov’un, Novosibirsk Üniversitesi iktisat fakültesi öğrencileri için yıllarca okuduğu SSCB’nin ekonomi tarihi hakkında dersler kullanılacak. Araştırma, Rusya İnsani Bilimler Vakfı, Proje No 00-02-00069 ”yardımı ile gerçekleştirildi.
Şahsen, en çok yirminci yüzyılın en korkunç iki krizinin sonuçlarını, Rusya ekonomisinin düşüşüyle sonuçlanan kuru rakamlara sahip küçük bir levhaya ilgi duydum:
Yeltsin / Gorbachev reformlarının sonuçlarındaki sonuçlarının, Birinci Dünya Savaşı ve kombine SSCB topraklarındaki kanlı iç savaş sonucunda ortaya çıkan ekonomik düşüşün sonuçlarına neredeyse eşit olduğu ortaya çıktı.
"Mağlubiyetçiler" cuntasını yerinden eden cetveller benzer bir mirasla sorunları nasıl çözdüler? Güçlü Olympus'ta kaldıkları süre boyunca eylemlerine bakmaya çalışacağız.
Putin ve Stalin. Bu politikacıların yönetiminin başlangıcı çok benzer. Bunlar, genel kamuoyu tarafından az bilinen, onların elinde gerçek güç kollarına, bağlantılarına, popülaritesine sahip olmayan “ikinci planın” rakamlarıdır. Bu rakamlar daha sonra onları kuklalar olarak kullanıp, durumu gölgelerden kontrol etmek için kullanıldı. Bununla birlikte, araştırma kahramanlarımızın her ikisi de beklenmedik bir şekilde kuklacıları için karakterlerini gösterdiler ve sanatçılardan gerçek rakamlara dönüştüler. Stalin'i Genel Sekreter olarak atayan Zinovyev ve Kamenev'in, proteinlerinin yakında ikisini de ölüme mahkum etmeleri bekleniyor. Putin'in seçim kampanyasına liderlik eden Berezovsky’nin yakında tahmin edeceği ve küresel gangster yerleşiminde bulunan yeni başkandan saklanması gerekeceği pek mümkün değil.
1926 yılında, saltanatının dördüncü yılında Stalin, Merkez Komite'den Kaminev, Troçki, Zinovyev'i çekerek, ana düşmanlardan kurtuldu. 2004'te dördüncü yıl için Putin, "aile" nin ana temsilcisinden kurtulmak üzere Kasyanov'u kovdu. Görülebileceği gibi iktidarın haklarını ele geçirme açısından her iki cetvel de şaşırtıcı şekilde benzerdi. Faaliyetlerinin diğer alanlarında ne kadar başarılı olduklarını görelim.
Ekonomi
Сталин 1922'de Lenin ve Kamenev'in inisiyatifiyle RCP Merkez Komitesi Genel Sekreteri'nin yeni kurulan görevine seçildi (b). Temkinli bir pragmatist, yetenekli bir güç teknolojisi uzmanı, mükemmel bir oyuncu gibi görünüyordu. Parti kadrolarının yerleştirilmesinde Stalin işleri düzene koymak zorundaydı. 1923'te bir "nomenklatura" sistemi getirdi, yetkilileri terfi için Stalin'e mecbur edilen parti aygıtını örgütledi. Büyüme, aygıtın 1920'lerdeki etkisi. Stalin'e parti içi mücadelede başarı sağladı. (K&M)
Başlangıçta Merkez Komite Genel Sekreteri'nin görevinin doğası gereği teknik olduğu söylenmelidir, ancak yirmili yılların sonunda, Stalin ellerinde o kadar kişisel bir güç kullandı ki, parti liderliğindeki en yüksek görevle ilişkili oldu. varoluş
Stalin, kendisi için yaşam haline gelen görevi kabul ettiğinde, NEP (Yeni Ekonomik Politika) çoktan SSCB'de (1921'ten) gelişmeye başlamıştı.
Sadece 5 yıllarında, 1921'ten 1926'e kadar, endüstriyel üretim endeksi 3 zamanından daha fazla arttı; tarımsal üretim 2 zamanlarını arttırdı ve% 18'i% 1913 ile aştı, ancak iyileşme sürecinin tamamlanmasından sonra bile, ekonomik büyüme hızla devam etti: 1927 ve 1928. Sanayi üretimindeki artış sırasıyla% 13 ve% 19 oldu. Genel olarak, 1921 - 1928 dönemi boyunca. Ulusal gelirin yıllık ortalama büyüme oranı% 18 idi.
Sanayide ve diğer sanayilerde parasal ücretler yenilendi, tarifeler yapıldı, ücretler getirildi, tesviye hariç tutuldu ve üretim artarken kazancı artırmak için kısıtlamalar kaldırıldı. İşçi orduları kaldırıldı, zorunlu işçi servisi ve iş değişikliği ile ilgili temel kısıtlamalar kaldırıldı. Emeğin örgütlenmesi, “savaş komünizmi” nin ekonomik olmayan baskısının yerini alan maddi teşvik ilkelerine dayanıyordu. NEP döneminde (1,2 başında 1924 milyon insandan 1,7'in başında 1929 milyon insandan), işgücü borsalarına kayıtlı mutlak işsiz sayısı artmış, ancak işgücü piyasasının genişlemesi daha da önemliydi (ülke ekonomisinin tüm sektörlerindeki işçi ve çalışanların sayısı) hanehalkları 5,8'taki 1924 milyondan 12,4'te 1929 milyona yükselmiştir), bu nedenle işsizlik oranı geriledi.
Sanayide ve ticarette özel bir sektör ortaya çıktı: devlete ait bazı girişimler dernekleştirildi, diğerleri kiralandı; 20 çalışanından fazla olmayan kişilere kendi sanayi işletmelerini oluşturmalarına izin verildi (bu “tavan” daha sonra yükseltildi). Özel tüccarlar tarafından kiralanan fabrikalar arasında 200 - 300 çalışanı ve NP döneminde özel sektör, genel olarak sanayi üretiminin yaklaşık beşte birini, 40 - 80 ve perakende ticaretin% 5'ini oluşturuyordu. (Wikipedia'dan alıntı)
Yoksul eğitimli insanlar veya diğer insanların kazanımlarını zayıflatmak isteyen insanlar, Rusya’nın başarılarının, doğal ilerlemenin bir sonucu olarak kendileri tarafından ortaya çıktığını söylemek ve halkın refahı ve doygunluğu için hükümeti övmek imkansızdır. Aslında, bu, elbette, durum değildir ve hiçbir örnek yoktur. Hiçbir “doğal ilerleme”, Kuzey ve Güney Kore, Arjantin ve Fransa, Brezilya ve Rusya, İsviçre ve Gürcistan'ın yaşam standardını ve üretim endeksini eşitlemeyi mümkün kılmaz. Dürüstlük ve devletin çıkarlarına uyma istekliliği her zaman belirleyicidir. SSCB için NEP'nin katalizörün hükümetin yetkili mali politikası olduğu zamanları.
1922’te Sovznak’ın cirosuyla değer kaybetmiş ve gerçekte zaten reddedilmek yerine, yeni bir para biriminin piyasaya sürülmesi başladı - altın içerikli altın fiyatları ve altın cinsinden döviz kurları (1 chervonets = saf altın öncesi 10 = saf altın. 7.74'te, hızla chervonets tarafından sürülen Sovznak, hiç baskı yapmayı bıraktı ve dolaşımdan çekildi; Aynı yıl bütçe dengelendi ve devletin giderlerini karşılamak için para konusunun kullanılması yasaklandı; Yeni Hazine notları yayınlandı - ruble (1924 ruble = 10 altın para). Hem yurtiçinde hem de yurtdışındaki döviz piyasasında chervonets, çarlık ruble (1 ABD doları = 1 rublesi) savaş öncesi oranda serbestçe altın ve büyük döviz birimleri ile serbestçe takas edildi.
Kredi sistemi canlandırıldı. 1921’te, SSCB Devlet Bankası yeniden yapılandırıldı ve ticaret ve sanayi sektörüne ticari olarak borç vermeye başladı. 1922'te - 1925 bazı özelleşmiş bankalar oluşturuldu: hissedarların Devlet Bankası olduğu anonim bankalar, ülke ekonomisinin ve bölgelerinin bireysel sektörlerine borç vermeleri için sendikalar, kooperatifler, özel ve hatta yabancı bankalar; kooperatif - tüketici kooperatiflerinin kredilendirilmesi için; cumhuriyetçi ve merkez tarımsal bankalara kilitlenmiş, tarımsal kredi toplumunun payları üzerinde örgütlenmiş; karşılıklı kredi toplulukları - özel sektöre ve ticarete kredi vermek için; tasarruf bankaları - nüfusun nakit tasarrufunu seferber etmek. Ekim ayındaki 1'te, ülkedeki 1923, 17'ten bağımsız bankalar işletmiştir ve Devlet Bankası'nın tüm bankacılık sisteminin toplam kredi yatırımlarındaki payı 2 / 3 olmuştur. Ekim ayına kadar 1 1926, banka sayısı 61'e yükselirken, Devlet Bankası'nın ülke ekonomisine borç vermedeki payı% 48'e düştü. (Vikipedi)
Reform Halk Finans Komiseri G. Ya. Sokolnikov liderliğinde yapıldı. Yine de, ülkenin liderlerinden biri haline gelen, halk komiserliği görevinde böyle bir lider seçip eylemlerini destekleyen Stalin'in zaferiydi. Stalin kademeli olarak güç kolları alıyor, muhalifleri yok ediyor: 1926'te Trotsky, Zinoviev, Kamenev, Stalin'in yetkili düşmanları, eski Bolşevikler, liderin politikalarına ve otoritelerine karşı çıkan devrimciler kaldırıldı.
Ancak, ekonomi politikasında her şey çok yumuşak değildi. Çarlık Rusyası'nın ulaşılan yaşam standardı, sosyal istikrarı sağlamak için açıkça yetersizdi - bu durumdaki en küçük düşüş, yeni toplumsal ayaklanmalarla tehdit etti. 1923 ve 1925’te “İşçi” devletine yönelik işçilerin grevleri, ülke genelinde bile süpürüldü.
Sanayiyi yeniden canlandırmak için, “makas” fiyatları, mamul mallar için kasıtlı olarak şişirilmiş ve gıda fiyatları çok düşük olduğunda zalimce kullanılıyordu. Böylece, Bolşevikler, ülkenin ekonomik olarak yeniden inşası yükünü köylülerin omuzlarına kaydırdılar. Sonuç beklemek yavaş değildi:
1927'e göre, iki verimli yıl sonra, köylüler tahıl ve para biriktirdiler. İhtiyacı olan sanayi mallarını satın almak neredeyse imkansızdı. Para enflasyonla tekrar değer kaybetti; Böyle belirsiz bir durumda, tahıl en güvenilir para birimi olduğu ortaya çıktı. Büyük tahıl stokuna sahip olan köylüler, onları pazara göndermenin bir anlamı yoktu. Üstelik, üretimi kendileri “düzenliyorlar” ve şehirden bir şeyler satın almak için mütevazı fırsatlardan daha fazla bir miktar üretiyorlar. 1926-1927 içinde ekmek üretimi, 300 milyon torbada düştü. 1927-1928 içinde Devlet, Çar hükümeti tarafından toplandığından iki kat daha az olan 630 milyon sterlinlik ekmek hazırlamayı başardı. Sadece yeni girişimlerin inşası için değil, şehirlerin tedariki için de yeterli ekmek yoktu. 1927-1928 kışın. şehirlerde ilk kez 1921 ile ekmek kuyrukları ortaya çıktı.
Ocak 1928'de Stalin, yetkililerin keyfiliği ve baskı eşliğinde köylülerden tahılların idari olarak ele geçirilmesi anlamına gelen "olağanüstü tahıl tedarik yöntemlerinin" kullanılmasına izin verdi. Ceza Kanunun ekmekte "spekülasyon" konulu maddesi aktif olarak kullanılmaya başlandı ve bu maddeye pazarda ekmek satma girişimleri de getirildi. Olağanüstü önlemler 1928'de tahıl sağladı, ancak köylüleri fazlalıklarını üretmekten caydırdı. Ağustos 1929'da SSCB'de rasyon sistemi getirildi. (K&M)
Mevcut durum Stalin’in NEP ekonomisini azaltmasına ve kararlı bir kararla ekonomiye güçlü bir ivme vermeye çalışmasına neden oldu. SSCB'nin bu gelişme aşaması “sanayileşme” adını aldı.
Kırsal kesimde Stalin'in yoğunlaşması, çiftliklerin zorunlu entegrasyonuyla sonuçlandı. Sonuçta, bilindiği gibi, çoğu durumda - çiftlik büyüdükçe, emek verimliliği arttıkça, mekanizasyonu için fırsatlar arttıkça, maliyet düşer. Genişleme, küçük çiftlik sahiplerinin ortak çiftliklerde sahip oldukları mülklerin bilgisi pahasına gerçekleştirildi.
Koleksiyonculuk, ortaçağ “kapalı alanlarının” klasik geleneklerinde yapıldı ve köylüler için hemen hemen aynı sonuçlara yol açtı: topraksızlık, yerli köylerden sızma, hoşnutsuzluğa karşı baskı. SSCB’de 1928-1932’te yapılan tarımın zorunlu kollektifleştirilmesi sürecinde, devlet politikasının yönlerinden biri, köylülerin Sovyet karşıtı eylemlerinin bastırılması ve “köylülerin yoksun bırakılmasının dahil olduğu“ köylülerin yoksun bırakılmasının dahil edilmesiyle ”ilgili Ücretli emeği, tüm üretim araçlarını, toprak ve medeni hakları kullanmak ve ülkenin uzak bölgelerine tahliye etmek. XPUMX-1930 yıllarının “yumruklarına” karşı verilen mücadelenin bir parçası olarak, OGPU Gulag'ının Özel Garantileri Bölümü belgesinde belirtildiği gibi, toplam 1931 kişisi olan 381 026 ailesi özel yerleşim birimine gönderildi.
Kollektifleşmenin temel sonuçları dört olarak ortaya çıktı.
1. Kolektif çiftlikler gerçekten de çok daha yüksek bir emek verimliliği gösterdi.
2. Stalin'in emrinde çok sayıda işçi olduğu ortaya çıktı: Şehirde olan köylülerin kırsal kesimde gereksiz olduğu ortaya çıktı.
3. Koleksiyonculuk, SSCB'de 1932-1933'teki muazzam bir kıtlığa yol açtı; kurbanları, çeşitli tahminlere göre, 2'ten 8 milyona kadar insandı. (Wikipedia, SSCB'de Açlık (1932 - 1933)).
Kıtlığın nedenleri yüzeyde kaldı: iyi yapılacak köylüler, hayvanlarına ve mülklerine yetkililere verilmesi konusunda basit olmak istemiyorlardı, süt ineği veya boğa yemeyi tercih ettiler, ancak ortak çiftliğe vermeyi tercih etmediler. Sonra kollektif çiftlikte hiçbir şey olmadığı ve sürülecek bir şey olmadığı, süt olmadığı, tohum tanesi olmadığı, baskılanmış bir "yumruk" olmadan fakirlerin ekim yapamadığı, vs.
4. Köylülerin yaşam standartlarında keskin bir düşüş oldu.
Nihayet SSCB'nin tarihi için kırsal kesimde yaşayan nüfusun ortalama yaşam standardı, 1929 göstergelerine asla geri dönmedi.
Koleksiyonculuk, tarım için bir felaketti: resmi verilere göre, brüt tahıl hasadı, 733,3'taki 1928 milyon c'den 696,7-1931'ta 32 milyon c'ye düşmüştür. 1932'teki tane verimi, 5,7'teki 8,2 c / ha'ya karşı 1913 c / ha idi. 1928'teki brüt tarımsal üretim, yıl içindeki 124'e göre% 1913, 1929'te% 121 -% 1930, 117'de% 1931,% 114,% 1932,% 107, 1933% 101 yılın yılı. (Wikipedia, Stalin)
Köylü çiftliklerinin yıkılmasından, yurtdışında hammadde satılmasından ve hatta sanat eserlerinden, kırsal kesimde serbest bırakılan işçilerden alınan maddi kaynaklar, SSCB'de ağır sanayinin gelişmesine Stalin tarafından gönderildi.
İlk beş yıllık planlarda hızlandırılmış sanayileşme gerçekleştirildi. İlk beş yıllık plan (1928-1932) 1920'lerin ortalarından itibaren geliştirildi. Devlet Planlama Komitesi ve Yüksek Ekonomik Konsey yapılarında. SSCB V. Sovyetler Kongresi (20-28 Mayıs 1929) bu planı kanun olarak kabul etti. Önceki on yılda sermaye yatırımları 26,5 milyar ruble olarak gerçekleştiyse, şimdi 64,6 milyar planlanırken, sektördeki yatırımlar çok daha hızlı arttı - 4,4 milyardan 16,4 milyar rubleye. Sanayiye yapılan yatırımların% 78'i tüketim ürünleri değil, üretim araçları üretimine yöneliktir. Bu, ekonomiden birkaç yıl içinde getiri sağlayabilecek büyük fonların çekilmesi anlamına geliyordu. Beş yıllık dönemde sanayi üretimi% 180, üretim araçları üretimi ise% 230 artacaktı. Köylülüğün% 16-18'i kolektifleştirilmek zorundaydı. Emek üretkenliği% 110, ücretler% 71 ve köylü gelirleri% 67 artacaktı. (K&M)
1930'te, 1500'in yatırımların neredeyse yarısını emdiği 50 nesneleri etrafında inşaat başlatıldı. Çok sayıda dev sanayi binası inşa edildi: DneproGES, Magnitogorsk, Lipetsk ve Chelyabinsk, Novokuznetsk, Norilsk'deki metalurji tesislerinin yanı sıra Uralmash, Volgograd, Chelyabinsk, Kharkov, Uralvagonzavod, GAZ, ZIS'deki traktör tesisleri. Bununla birlikte, 40'e yapılan yatırımın yaklaşık% 1930'i, planlamadaki yetersizlikten ve tüm 1930'ler boyunca uygulamaya konulduğundan yapım aşamasında dondurulmak zorunda kaldı. Ana odak noktası (finansman, sarf malzemeleri vb.) 50-60'i inşaat projelerini şok etmeye yöneltti. Onlar için yurtdışından büyük miktarda araç ithalatı gerçekleştirildi. Mühendisler yurt dışından davet edildi, Siemens-Schuckertwerke AG ve General Electric gibi birçok tanınmış şirket çalışmaya dahil edildi ve modern ekipman sağladı.
Sanayileşme hem makine ithalatı hem de şantiyelerde kendileri için çalışan işçiler için asgari bir yaşam standardının sürdürülmesi için büyük harcamalar gerektiriyordu. Finansal açık sorunu, konut kredileri, votka satışlarının artması, emisyonlar (1929-1932 para arzında, 4 zamanlarında artışa neden olan) (Vergiler, kereste ihracatı, petrol, kürkler. ekmeğin yanı sıra ülkede büyük miktarlarda talep edildi.
Endüstri devlerinin hızlı inşası, ekonominin geri kalanının yıkılmasına neden oldu. Yeni yıkım koşullarında Stalin, parlak bir geleceğe yönelik atılımın sonunu duyurmaya karar verdi. Ocak 7'taki Merkez Komitesi ve Merkez Kontrol Komisyonu 1933'in genel kurulunda yaptığı konuşmada, beş yıllık planın dört yıl ve dört ay içinde programın öncesinde yerine getirildiğini açıkladı.
Beş yıllık planın gerçek sonuçları, Stalin'in planlarından çok daha mütevazıydı. Petrol ve gaz, turba, buharlı lokomotifler ve tarım makineleri üretimi için 1929'un optimal planı yerine getirildi. Elektrik, pik demir, çelik, haddelenmiş ürünler, kömür madenciliği ve demir cevheri üretimi için 1929'daki ilk plan bile yerine getirilmedi, traktör üretimi henüz ona ulaştı. 1930 planlarına yaklaşmak bile mümkün değildi. Yayınlanan verilere göre bile petrol üretimi 22,2'da planlanan 1930-40 milyon tona karşı 42 milyon tona, çelik - planlanan 5,9 milyon tona karşı 12 milyon ton, traktörler - 50 bin adede ulaştı. Kasım 1929'da planlanan 201 bin ünite ile elektrik üretimi 13,1 milyar kW'dir. h. planlanan ile 1930 33-35 milyar (K & M. Sanayileşme)
Stalin'in ilk beş yıllık plandaki başarıları temel parametrelerle şu şekilde oldu:
Haddelenmiş demir metaller - büyüme,% 129
Elektrik üretimi - büyüme,% 270
Petrol üretimi - büyüme,% 184
Çimento üretimi - büyüme,% 194
Şeker üretimi - yılın 65 seviyesinin% 1928'ine düşmek
Ayakkabı deri - büyüme,% 150
Yerli traktör inşaatının gelişmesi nedeniyle, 1932’te SSCB, yurtdışından traktör ithal etmeyi reddetti.
1930'te, SSCB'de ve şehirlerde, yedi yıllık zorunlu bir zorunlu eğitim olan evrensel ilköğretim eğitimi verildi.
Ancak, Sovyet halkının hayatındaki her şey o kadar da gülünç değildi.
Aksine, sanayileşme eleştirmenlerine göre, kendisini bir dizi “kırık” olarak ortaya koyan kötü düşünülmüş (Nisan - Mayıs 1929, Ocak - Şubat 1930, Haziran 1931). Karakteristik özellikleri ekonomik “gigantomania”, kronik emtia açlığı, örgütsel problemler, savurganlık ve zarar veren işletmeler olan görkemli ve tamamen politikleşmiş bir sistem ortaya çıktı. Amaç (yani plan), bunun uygulanmasının araçlarını belirlemeye başladı. Maddi desteğin ihmali ve zaman içinde altyapının geliştirilmesi önemli ekonomik hasara yol açmaya başladı.
Sanayileşme, işgücü maliyetlerini arttırmayı, milyonlarca köylüyü kente çekmeyi ve gerçek kazançlarda keskin bir düşüşe neden oldu. Planı yerine getirme arzusu, aşırı gerici güçlerin durumuna ve aşırı görevlerin yerine getirilmemesini haklı göstermek için kalıcı bir arayışa yol açtı. Bu nedenle, sanayileşme yalnızca coşkuyla beslenemedi ve bir dizi zorunlu önlem talep etti. 1930 ile başlayarak, emeğin serbest dolaşımı yasaklandı, işçi disiplini ve ihmali ihlalleri için cezai yaptırımlar getirildi. 1931'ten beri, çalışanlar ekipmanın zarar görmesinden sorumlu hale geldi. 1932’te, işletmeler arasında zorunlu iş gücü transferi mümkün oldu, ölüm cezası devlet mallarının çalınması için getirildi. 27 Aralık 1932, Lenin'in bir zamanlar "çarlıkçı geri çekilme ve despotizm" olarak kınadığı bir iç pasaportu restore etti. Emek verimliliğini arttırma çabalarına rağmen, pratikte, 1932'teki ortalama emek verimliliği 1928'e kıyasla% 8 azaldı.
Sovyet propagandası, ekonomik büyümenin benzeri görülmediğini de iddia etti. Çalışmalar, SSCB'deki büyüme oranlarının ve GSYİH'nın (yukarıda belirtilen% 4,6%) 1930-38 yıllarında Almanya'dakilerle karşılaştırılabilir olduğunu göstermektedir. (% 4,4) ve Japonya'da (% 6,3%) büyüme sağladı. (Wikipedia. SSCB’nin sanayileşmesi)
Ayrıca, “zararlı böcekler ve sabotajcılar” ekonomik başarısızlıkla suçlandıklarında “Shakhtynskiy”, “Endüstriyel Parti”, “İşçi Köylü Partisi” ve “Sendika Bürosu” gibi davalar örgütlendiğinde, hızlandırılmış sanayileşme baskıya eşlik etti.
Stalinist atılımın sonucunun en önemli göstergelerinden biri kişi başına tüketim düzeyindeki büyüme idi. 22 yıllarında 10'ten% 1928'a, 1938'ten 2,2'e yükselmiştir. Yani, insanların refahı yılda% XNUMX arttı. Buradaki Batılı tarihçiler, refahtaki iyileşmenin esas olarak parti nomenklatura'sını ve seçilen “davulcuları” işçilerden etkilediğini ve halkın geri kalanı tarafından fark edilmediğini eklediler.
Belki de Stalin'in bu yerdeki başarısını incelemeyi bırakmanın zamanı gelmiştir. 1932 yılı, ilk beş yılın sonu - bu sekiz yıl değil, ancak Stalin'in yönetiminin on yıllık sınırı. Özetlemek için. Genel Sekreterlik görevine 1922'te katılan Joseph Vissarionovich, NEP sayesinde, büyümenin başladığı bir yıl boyunca, endüstri ve tarımı içeren ülkeyi kendi eline aldı. Hükümetin doğru politikası sayesinde, zaten 1927’te bulunan Rus ekonomisi kriz öncesi seviyeyi aştı, tüketim seviyesi savaş öncesi çarlık dönemlerinde tüketim seviyesine ulaştı. Bir sonraki hamle, yıllık% 4,6 seviyesinde endüstriyel büyüme sağlamıştır, ancak tarımsal üretimde düşüşe neden olmuş ve devlet politikalarından memnun olmayan vatandaşlara yönelik baskılar eşlik etmiştir. Genel olarak, SSCB'nin ilk sanayileşmesi için, Rus halkının binlerce insan hayatını ödemesi ve çok uzun yıllar devrim öncesi seviyedeki yaşam standardını dondurması gerekiyordu.
Ayrıca, ülkenin “Stalin'e göre” gelişiminin ilk aşamasına, barış dönemine rağmen nihayetinde ülkeyi yönlendiren bir dizi ekonomik kriz eşlik etti! - rasyon sistemine ve işçi sınıfının ve köylülüğün neredeyse ortaçağ istilasına.
Ancak, saf rakamlar kurnazdır ve ülkede olanların resmini yansıtmaz.
Öncelikle, yıllık% 4,6, sadece endüstriyel üretimdeki bir artış değil. Ekonomik olmayan yöntemlerle gelişen ağır sanayiydi: metalurji, makine mühendisliği, traktör yapımı. Yani, SSCB, gelecekte hem güçlü bir savunma endüstrisi yaratmasına hem de kendi üretiminin daha da geliştirilmesinde bağımsızlık kazanmasına izin veren bir temel aldı. Batı yanlısı tarihçiler arasında bile, böyle bir endüstrinin NEP temelinde oluşabileceği kesinliği yoktur. Stalin'in eylemleri, tüm acımasızlıkları nedeniyle, gelecekte ülkeyi gelecekteki güvenliğinde korumayı hedefliyordu.
SSCB'nin nüfusu, mali durumunda bir iyileşme görmemiş olmasına rağmen, devletten ücretsiz tıbbi bakım ve ücretsiz eğitim hakkı aldı. O zamanlar için çarpıcı, tüm çevre ülkelerdeki insanların kıskançlığı. On binlerce insan Stalin'i lanetlemiş ve onu ve tüm Bolşeviklerin öldürülmesini dilerken, milyonlarca insan okumayı, mühendis, subay, pilot, tank mürettebatı, vasıflı işçi olmayı öğrendi. Birçoğu, önceki hükümette böyle bir kariyerin köyün gençleri için imkansız olduğunu anlamıştı. İnsanlar umudu önlerinde gördü, gözlerinin önünde inşa edilmeye başlanan parlak bir geleceğe inandılar, coşkuyla doluydular, kendilerini mutlu hissettiler. Gelecekte bu tür bir güven, Joseph Vissarionovich'in esasına da atfedilebilir.
Putin de facto, yılın yeni Rusya 1 Ocak 2000 hükümdarı oldu.
Miras, Stalin’den çok daha şiddetli bir hale geldi. İç savaştan sonra ulusal ekonomideki bozulma ve Yeltsin’in reformları aynı ölçüde olsaydı, Joseph Vissarionovich zaten bir yenilgiler isyanından sonra canlanmaya başlamış huzurlu bir ülke aldı. Başkan No. 2, yenilgilerin düzenlediği çöküşün tam ortasındaydı. Ülke genelinde bir temerrüt krizi yaşanıyordu; elektrik ve ısı kesintileri norm oldu, bazı bölgelerde emekli aylıkları ve ücretlerin borçları 2 yıllarına ulaştı ve orduda aylarca süren gecikmeler oldu. Ayrıca, Kafkasya'da nüfusun çoğunluğunun güçlü şüpheleri olan gerçek bir bölgesel savaş vardı. Rusya'nın ilk savaşı kazanması yasaktı ve insanlar tekrar kazanmalarına izin vermeyeceklerinden emindiler - ve mağlubiyetçiler böyle bir geleceğe açık ve coşkuyla bağırdı.
Ancak GSYİH şunları söyledi: “suya” - ve yapıldı. İkinci Çeçen savaşı sırasında, ordunun boynu etrafında bir ilçe yoktu, bunun yardımı ile son kez istila etmek zorunda kaldılar. Ne de olsa unutmadım - sonuçta haklıydı - televizyon ekranından gelen M. Leontyev, birliklerin en azından Terek'e ulaşması ve yerli Rus topraklarını koruması için yalvardı. Buna kimse inanmadı bile! Her yönden aktif olarak Rusya'nın Çeçenistan sınırlarını geçmemesini, Terek'i geçmemesini, dağlara tırmanmamasını, en azından müzakerelere girmesini talep etmelerini istedi !!! GSYİH’yı sürdürmek için neyin gerekli olduğunu bilmiyorum - fakat ordunun sonuna kadar gitmesine izin verdi.
Savaş sona erdi - ancak ekonomiyi restore etmek için çok uzun bir çalışma gerekiyordu. Ödeme yapılmaması, emekli aylıkları ve ücretlerdeki gecikmeler, işsizlik, kesintiler ... Hoppers, Avv'ler ve diğer MMA'lar ülke genelinde keşfedildi: Berezovsky, Gusinsky ve diğerleri. Besi yapıyorlardı, her yerden, son kuruşa ve son kan damlasına kadar her şeyi emiyorlardı, ekonomiyi taşlıyor, Rus endüstrisini yabancı tavizlerle değiştirmeye çalışıyorlardı - ve hatta bazı yerlerde başarılı oldular! 2000-2002’teki BM Gıda ve Tarım Örgütü’ne göre, Rusya’da nüfusun% 4’i açlık çekiyor (5,2 milyon).
Gelişmeyi daha iyi hale getirmek için ülkenin bozulmasını durdurmak gerekliydi.
Ekonomik durumu değerlendirmek için Profesör, Teknik Bilimler Doktoru A. I. Orlov'un çalışmalarını kullandım. Değerli uzman: 1949 doğumlu, profesör (1995 - matematiksel ekonomi bölümünde), teknik bilimler doktoru (1992 - matematiksel yöntemlerin uygulanmasında), fiziksel ve matematiksel bilimler adayı (1976 - olasılık teorisi ve matematiksel istatistik), 18 kitap ve ders kitabı.
Yani, 1999 yılı bir makaleden bir alıntı:
Bu makale, Rusya'nın sosyo-ekonomik gelişimini ve ana makroekonomik göstergenin dinamiklerini - gayri safi yurtiçi hasıla (GSYİH) yıllarını 7 yılı (2000-2007) ile tahmin etmeyi amaçlamaktadır. Bu süre zarfında çeşitli siyasi olaylar, özellikle de sonuçları açık bir şekilde öngörülemeyen en az bir meclis ve cumhurbaşkanlığı seçimleri döngüsü (mevcut siyasi yapının korunması şartıyla) gerçekleşecek. Bu nedenle, tahmin, Rusya'nın sosyo-ekonomik dinamiklerinin olası yollarını kapsayan belirli bir aralıktaki her senaryo için ayrı olarak yapılabilir.
Aşağıdaki senaryoları göz önünde bulundurun:
“Devam Eden Reformlar” senaryosu (muhtemel rakiplerin talimatlarına göre);
“Durgunluk” senaryosu (reformcuların ve yurtseverlerin güçlerinin dinamik dengesi, sonuç olarak “reformların” engellenmesi);
“Rusya'nın ulusal çıkarları doğrultusunda elbette bir değişim” senaryosu (devlet gücünün vatanseverlerin ellerine geçmesi anlamına gelir);
Smoot’un senaryosu (mücadelenin sonucu, Rusya’nın ayrı devlet varlıklarına dağılmasıdır).
Yukarıda gösterildiği gibi, 1987 ile gerçekleştirilen dönüşümler (“reformlar”), nesnel olarak piyasa ekonomisinin gelişmesine yol açmaz, yani. kapitalizmi inşa etmek ve Rusya'nın bağımsız bir devlet olarak yıkımı. Bu tahribatın sonraki adımları - ordunun başlangıç reformları, eğitim, bilim, barınma ve belediye hizmetleri, kalan devlet mülkünün özelleştirilmesi, arazinin serbest satışına geçiş, vb. Rusya'daki gerçek (yürütme) gücü esas olarak “reformların” destekçilerine ait olduğundan, reform kursunun daha da geliştirilmesi senaryosu oldukça mümkündür.
Reform sürecinin daha da geliştirilmesi için senaryo, 1987 ile yapılan dönüşümlerin (“reformlar”) nesnel olarak katkıda bulunduğundan, muhtemel muhaliflerin planlarının engelsiz bir şekilde uygulanmasının hipotezini temel almaktadır.
GSYİH dinamikleri tahminine geçelim. GSYİH'da 1992-1996'e göre ortalama düşüş oranının olduğunu varsayalım. (Bu açıdan 1997 G. atipiktir, durgunluk senaryosuna tekabül eder) muhtemel rakip tarafından optimal olarak - hedefleri açısından seçilmiştir. Resmi verileri alıyoruz: 5 yıllarında (1992-1996), GSYİH'daki düşüş% 38,6, yani. yıllık ortalama% 9,3. Eğer bu düşüş oranları korunursa, 2007’in GSYH’si 34,2’in GSYİH’nın% 1996’i veya 19,9’in% 1990’i olacaktır. Resmi kurumlar tarafından enflasyon oranlarındaki düşüş göz önüne alındığında - SSCB’de 2’teki üretimde düşüş - iç savaşın bitiminden sonra - 10’e kıyasla) Yaşam standartları açısından bu, savaş sonrası döneme (1990 veya 1923) karşılık gelecektir, ancak kısmen korunmuş konut, kıyafet ve televizyon setleri ...
1992-1997'i alarak alternatif bir hesaplama yapın. altı yıllık şok dengeleme döngüsü ve resmi verilerin kullanılması için (1997'in sonuçları tartışmalıdır - hükümet verilerine göre% 100,4'ten, Duma Dönüşüm Komitesi Başkanı GV Kostin verilerine göre% 98,4'e). 6 yıllarında (1992-1997'ler), GSYH'deki düşüş% 38,4'tir, yani. yıllık ortalama% 7,75. Bu tür GSYİH'da düşüş oranlarını korurken, 2007, XDPX seviyesinin% 44,6'ini, 1997 seviyesinin% 26,1'ini ya da 1990 seviyesinin 2 seviyesinin% 13'ini oluşturur.
Bu nedenle, resmi verilere göre, tahmin şu şekildedir: GDP 2007, 19,9 seviyesinin% 26,1-1990 veya 34,1 seviyesinin yaklaşık olarak% 44,6-1997 seviyesine karşılık gelen 37,5 seviyesinin% 50.6'i olacaktır.
Rusya'nın Silahlı Kuvvetleri'nin 2007'ta finanse edilmesinin 1997'teki GSYİH yüzdesiyle aynı olacağını varsayarsak, 2,24 - 2,93 zamanlarında 1990 - 3,83 zamanlarında azalacak. Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, gerçek finansman bunun yarısı kadar olacaktır. Rusya Silahlı Kuvvetleri'nin mevcut yapısı imha edilecek, onların savaşma etkinlikleri ve savaşmaya hazır olmaları önemli ölçüde azaltılacak. Açıkçası, bu muhtemel rakiplerin hedefi.
1998 ve 1999'in hesaplamalara dahil edilmesi. 1998’in bilinen “Ağustos krizi”, 1992’in “şok terapisi” nin bir benzeri olduğu için bu uygun değildir, çünkü Rus toplumunun tüm kesimlerinin, 2’un Ağustos krizi neticesinde 1998’in yaşam standardında bir düşüş kabul etmesi meraklıdır. Her ne kadar bu düşüşün büyüklüğü önceki yıllarda düşüşte sadece biraz daha az olmasına rağmen. 1991-1997’in üzerinde Yaşam standardı 2,5 kez düştü. “Şok terapisi” aktif olarak tartışıldı, çok sayıda protesto vardı, insani yardım yurtdışından geliyordu. 1998'te her şey sakindi. Muhtemelen, felaketin gerçek ölçeği, özellikle de, 1998 enflasyonunun sona ermesiyle, 80'teki 2600% 'e kıyasla "sadece"% 1992 olduğu için gerçekleşmedi, belki de, nüfus, yaşam standartlarında sabit bir düşüşe alıştı. Sonuç muhtemel rakip için faydalıdır. Rusların yaşam standartlarını önemli ölçüde azaltmaya devam etmenin “gürültüsüz” olduğunu gösteriyor. “İdeal” zaten, her gün bir hayırsever çorba tabağı tabağı en yüksek mal olduğunda. 1991-1999'in toplamının olduğunu hatırlayın. - Nüfusun gerçek gelirlerinde en az 5 kez düşüş.
Senaryo "Elbette Rusya'nın ulusal çıkarları doğrultusunda elbette değişim." Yukarıda ayrıntılı olarak açıklandığı üzere, "reformlar" sürecinin devamı Rusya'nın ölümüne yol açmaktadır. Rusya’nın bağımsızlığının ve ulusal çıkarlarının korunmasına, ekonominin restorasyonuna ve ulusal kültürel ve ahlaki değerlere geçiş çok geç kalmıştır. Rusya'da çok ihtiyaç duyulan bu geçişin anlamını ortaya çıkaran bir ekonomik ve politik tedbirler kompleksi tekrar tekrar formüle edildi. İç savaştan ve II. Dünya Savaşı'ndan sonra ulusal ekonomiyi koruma önlemleriyle karşılaştırılabilir.
2000'in cumhurbaşkanlığı seçiminde kazanılan zaferin bir sonucu olarak vatanseverlerin iktidara gelmesi durumunda GSYİH'nın büyüme tahminini veriyoruz (yani, Vladimir Putin'in vatansever yolunu seçtiği durumu düşünün). 2000'in Chizhevsky döngüleri uyarınca, en büyük güneş enerjisi aktivitesinin ve popüler hareketlerin aktivitesinin yılı olduğunu unutmayın. Doğru, bu teori, görünüşe göre, bu yılki uygulama tarafından onaylanmadı.
İlk döngü boyunca “şok stabilizasyonu”, yani. 7 yıllarında (1992-1997), GSYH'deki düşüş% 41,7'tir, yani. ortalama olarak, yılda yaklaşık% 7. 1998 ve 1999'te aynı olacağını varsayalım. (resmi istatistikler, örneğin Devlet Duma milletvekillerinin konuşmalarında defalarca gösterilmiş olan güvenilmezdir). Ardından, 1999'in sonunda, 54,2 seviyesinin% 1991'ine ulaşacağız.
2000’te, GSYH’de önemli bir düşüş beklenmelidir: ilk yarıda, cumhurbaşkanlığı ekibi ve hükümet tarafından seçim propagandasındaki tüm rezervlerin yoğunlaşmasından, ikinci yarıda ise vatanseverlerin kazandığı dış abluka ve iç sabotaj nedeniyle. GSYİH'daki düşüşün, “şok tedavisi” yılı (fiyat serbestleştirme) yılı olan 1992 ile aynı olacağını varsayalım. 14,5%. Sonra XXI yüzyılda 46,4'ten% 1991 seviyesinde buluşuyoruz.
2001’in başlamasıyla birlikte, ulusal ekonominin toparlanması ortaya çıkacaktır. Bu toparlanmanın hızını değerlendirirken, bir yandan, endüstriyel teknolojilerin artık hızlı bir şekilde kapasite oluşturmayı zorlaştıran Büyük Vatanseverlik Savaşı’ndan çok daha karmaşık olduğunu dikkate almak gerekir; Ancak, diğer taraftan, çerçeveler ve sabit varlıklar (binalar, makineler, ...) esas olarak korunduğundan çoğu işletme basitçe “işletilmektedir”. Ortalama büyümenin, GSYH’nin, 1951-1965’teki brüt sosyal ürünün büyümesiyle aynı olacağını varsayalım. Daha sonra, 15 yıllarında, brüt sosyal ürün% 253,66 (3,53 zamanlarda), yani. ortalama olarak, büyüme yılda% 8,79 olmuştur. Bu nedenle, 7 yıllarının (2001-2007) üzerinde GSYİH'nın aynı ortalama büyüme ile yılda% 1,8, 80,3 katlarında (% 8,79 oranında) artması beklenebilir.
Böylece, 2007'in sonunda, belirtilen büyüme oranlarını koruyarak GDP, 154,2'in% 1999'ine veya 71,5'in% 1991'ine, 1990'in sonunda, belirtilen büyüme hızlarını koruyacak ve XDPX'in sonunda 2011 seviyesine ulaşacaktır. 2002'in son aylarından bu yana, GSYİH, 1999g seviyesini aşacaktır.
Alternatif bir hesaplama temeli olarak, 1946-1950'i alıyoruz, 5 yıllarında brüt sosyal ürün 1,94 zamanlarında büyüdü, yani. 93,98%, yani yıllık ortalama% 14,17. Daha sonra, 7 yıllarında (2001-2007) GDP'nin, aynı ortalama büyüme,% e 2,53 ve% 152,8% 14,17 g ile birlikte, 117,4 zamanlarında (% 1991 oranında) artması beklenebilir. 1991 sonunda 2006 seviyesine kadar.
İktidarın vatansever bir liderliğin ellerine aktarılma anını doğru bir şekilde tahmin etmek imkansız olduğundan, yukarıdaki sayısal değerler çok şartlıdır. Öyleyse, eğer vatanseverler 2000'ta değil, 2004'te kazanırlarsa ve “reformlar” o zamana kadar devam ederse, o zamana kadar benzer hesaplamalar, 2003'in sonunda 40,5 seviyesinin% 1991'ine göre GSYİH verir (varsayarak). 4 yıl boyunca (2000-2003), GSYİH'daki düşüş yıllık% 7 olacaktır). Daha önce olduğu gibi, dönme yılında (2004) GSYH'deki düşüşün, “şok tedavisi” yılı (fiyat serbestleştirmesi) yani 1992 ile aynı olacağını varsayalım. 14,5%. Ardından, 2004’un sonuna gelindiğinde, Rusya’nın GSYİH’sı 34,7’in% XN Büyüme ile bile, 1991-14,17 için yılda% 2005 e. GSYİH, yalnızca% 2007 oranında yükseltilebilir, yani. 48,8 seviyesinin% 51,6.
Ancak, tüm bu hesaplamalar yalnızca gösterge niteliğindedir. Ancak, önümüzdeki 5 yıllarında, Rusya’nın ekonomik durumunda kayda değer bir iyileşme beklemenin bir nedeni olmadığını, aksine nüfusun çoğunluğunun makroekonomik özelliklerinde ve yaşam standartlarında daha fazla düşüş beklediğimizi gösteriyorlar. En iyi durumda - durgunluk, dengesiz stabilizasyon.
Bununla birlikte, güçlerin olası düşmanlığın saldırısına rağmen Rusya'nın çıkarlarını savunan vatansever bir liderliğin ellerine devredilmesi ülkemizin tek umudu.
(Yazının tamamına http://orlovs.pp.ru/diff/antorlov/scen.htm adresinden ulaşılabilir)
Görmek kolay olduğu için, seçkin profesör, yurtsever ve profesyonel bir hükümetin önderliğinde, 1990 seviyesine yalnızca 2011 tarafından erişilebilecek şekilde ekonomik büyüme bekliyor. Ulaşılamaz bir ideal (muhalif değil, vatanseverce düşünen profesyoneller için kilit pozisyonlarda) olarak, Stalinist ekonominin deneyiminden çok gerçek bir gelişme örneği olarak kabul edildi. İdeal koşullar altında (Stalin'in liderliğinde) bile, 1991 kriz yılı seviyesine ancak 2006 yılının sonunda ulaşılabilir.
Şimdi, dünyanın gerçekte neye dönüştüğünü bilerek, size, Putin'in yönetiminde, yılın 1990'inin başında, yılın 2007'in ekonomik seviye seviyesini aşmayı başardığını hatırlatabiliriz. Yani, başkan, en vatansever iktisatçıların en vahşi tahminlerini önemli ölçüde aşmayı başardı ve doğrudan karşılaştırmalı olarak ekonomik gelişme hızındaki “geç” Stalin'i devraldı.
Aynı zamanda, Putin hem ekonomi hem de politik yaşamda herhangi bir durgunluğa ve krize izin vermedi - ülkeyi kart sistemine sokmaktan bahsetmiyor. Ekonomik hedeflere ulaşmak için doğrudan şiddete başvurmadı. Putin halkın kemikleri üzerine yeni bir ekonomi inşa etmedi. Aksine - gücünün 8 yılı boyunca, nüfusun dolar cinsinden gelirleri 4 katına çıktı. Veya enflasyona göre düzeltilmiş, reel olarak - 2,5 kez. Perakende satışların genel büyümesi, 15%, bilgisayar ve ev aletleri - yıllık% 30 ile satın alınan yeni otomobil sayısı% 50'tir. Bu nedenle, ülkedeki gerçek yaşam standardı çok, çok belirgin bir şekilde arttı ve bu da nüfusun cumhurbaşkanının politikasına kitlesel desteğini sağlıyor.
Ekonominin Stalin ile aynı şekilde kullanılması: Hammaddelerin hatta satılması ve Batı teknolojilerinin aktif kullanımıyla Putin, elde edilen kaynakları birinciden çok daha verimli bir şekilde yönetmeyi başardı. Direkt olarak sanayiye doğrudan para göndermedi ve devlet memurlarını çalmak için devlet fonları sağladı. Onları, ülkedeki endüstriyel kalkınma için uygun bir iklim yaratmaya ve üreticilerin çıkarlarını devlet için gerekli yöne doğru ustalıkla yönlendirmeye harcadı. Yenilenmiş bitkiler, veya bunun yerine nasıl yapılacağını bilen ve yok olanların yerine yenileri inşa ettiler. Sonuç olarak, Rus ekonomisinin toparlanması, en cesur iyimserleri bile hayal bile edemediğim bir hızda gerçekleşti. Aynı zamanda, nüfusun yaşam standardı daha hızlı bir şekilde büyüdü ve gelişim, bozulma, baskı, kriz ve felaketler olmadan gerçekleşti. Tarihçilere anlatacak bir şey yok. Basit, hızlı ve pürüzsüz büyüme, yoksulluktan refah ülkeler.
Stalin'in “beş yıllık planını” ve Putin'i karşılaştıralım:
Stalin'de olduğu gibi, tarımda gözle görülür bir düşüş ile üretimde önemli bir artış görüyoruz. Her ne kadar Putin, herkesin hatırladığı gibi Rusya’yı açlığa getirmedi. Ancak ev aletleri ve makine mühendisliği üretimindeki büyüme etkileyici. Birçok pozisyon için - bir buçuk iki kez. Neredeyse her hafta, Rusya'da yeni tesislerin inşası ve yeni tesislerin devreye girmesi ile ilgili olarak hükümetin aktif olarak bilimsel araştırmaları teşvik ettiği bildiriliyor.
Biri istemeden “GSYİH’yi ikiye katlama” sloganını hatırlıyor. 1999'te Rusya'nın GSYİH'sı 300 milyar dolardı ve Portekiz'i yakalamak için Putin iki katına çıkarıldı. Bugün - Rusya, dünyadaki en güçlü ekonomilerin ilk 10'unda (10, GSYİH'yi dolar cinsinden veya 7, satın alma gücü paritesine göre GSYİH'ya göre sıralıyor). Ve bu değişiklik gözümüzün hemen önünde oldu: sadece 8 yıllarında.
İnsanlar dar görüşlü ve iyi eğitimli değiller, ülke liderinin faaliyetlerinin anlamını anlayamıyorlar, genellikle Rusya'yı “şanslı” yapan başka nedenler bulmaya çalışıyorlar. Diyelim ki, bu Rus 8 yılları hiçbir şeye bağlı değildi, her şey kendi başına oldu. Ve şans sona erecek - ekonomi felakete dönecek. Özellikle onlar için birkaç rakam vereceğim:
Ülkelerin kişi başına petrol eşdeğeri cinsinden hidrokarbon üretimi açısından değerlendirilmesi:
1. Katar - 1 081
2. Birleşik Arap Emirlikleri - 991
3. Norveç - 872
4. Kuveyt - 815
5. Suudi Arabistan - 293
6. Umman - 246
7. Libya - 240
8. Bahreyn 232
9. Hollanda - 119
10. Venezuela - 82
11. Kanada - 79
12. Kazakistan - 61
13. Cezayir - 54
14. Irak - 53
15. Rusya - 47
16. Iran 37
17. İngiltere - 28
18. Meksika - 17
Ekonominin seviyesini ya da yaşam standardını petrol fiyatlarına bağlamanın aynı üretime sahip ülkelerde yaşam standardını seviyelendirmesi gerektiğini görmek kolaydır. Rusya, Cezayir, Venezüella veya Kazakistan’dan belirgin bir şekilde daha kötü ve İngilizlerden bir buçuk kat daha iyi yaşamak zorunda kalacaktı. Ve petrodolların Rusya ekonomisine girişini sınırlayan indirim fiyatının varil başına 27 $ olduğunu düşünürsek, Meksikalılardan daha kötü yaşamak zorundayız. Öte yandan, Kanada emtia ihracatına umutsuz bağımlılığı nedeniyle uzun süre panik içinde savaşmak zorunda kalıyor. Ne de olsa, enerjisini Kazakistan'dan daha fazla ve neredeyse Venezüella kadar pompalar!
Ancak, bazı nedenlerden ötürü hiçbir şey görmüyoruz.
Aslında, Rusya ekonomisi, İngiltere ekonomisinden daha fazla enerji ihracatına bağımlı değildir. Hidrokarbon üretimi büyüme gösterirken, GSYİH, kişi başına yıllık 400 $ civarındadır. Toplam GSYİH ile, çeşitli tahminlere göre, her Rus ruhu için $ 10 000'ten $ 13 000'a. Değer farkedilir - ancak hiçbir şekilde felaket değildir.
Her iki politikacının hükümdarlığının sonuçlarını karşılaştırarak, kesin rakamlarla Stalin'in kararlarının hafif bir avantaja sahip olduğunu görüyoruz: ekonominin kriz öncesi seviyesine sekizinci yılda değil, gücün altıncı yılında ulaşmayı başardı. Ancak Stalin egemenliğini daha rahat bir ortamda başlattı ve bu ona bir avantaj sağladı. Bu nedenle, her iki yönetici için ekonomik iyileşmenin başarısı yaklaşık olarak aynı kabul edilebilir.
Bütün bunlara rağmen, Putin ekonomide şiddetsiz kaldı, krizsiz, kitlesel baskılar olmadan başarabildi, sadece ülkenin ekonomik gücünü geri kazanmayı değil, aynı zamanda vatandaşların gelirlerini de önemli ölçüde artırmayı başardı. Ülkenin genel gelişiminin başarısı açısından, yalnızca üretim alanını değil aynı zamanda halkın refahını da dikkate alan Putin’in Stalin’in çok belirgin bir şekilde önünde olduğu kabul edilmelidir.
dış politika
Stalin'in dış politikasına ilk 8 ve onun hükümdarlığının 10 yılında bile güvenle "hayır" denebilir. İç savaş sırasında Kızıl Ordu işgalcileri Rus topraklarından kurtarmayı başardı ve “demokratlar” bir kez daha yaralarını yalamak için deliklerine süründüler. İsteksizce, SSCB’nin var olma hakkını tanımak zorunda kaldılar - ve daha fazlasını değil. Fiili olarak, SSCB savaşta kazanandı ve bir süredir dış saldırganlıktan korkamadı. Bununla birlikte, dünyadaki olaylar üzerinde henüz bir etkisi olmamıştır ve aktif bir politika izlememiştir.
Putin’in kendisini bulduğu, cumhurbaşkanı olduğu durum tam tersi. Rusya, mağlup olmuş bir ülke konumundaydı, mağlup olmuş, kazananlardan önce kınamaya ve tüm kaprislerini yerine getirmeye mecburdu.
ABD, Rusya’nın klasik kan saygısının “kan”, stratejik silahlarının dış kontrole devri, Gazprom’un kesilmesi, maden kaynakları üzerindeki kontrolün Amerikan firmalarına devredilmesini istedi.
Şimdi inanmak zor, ama sadece dört yıl önce tüm dünya Bush’un emriyle Putin’in Amerikan tekellerinin çıkarları için ölmek üzere Rus askerlerini Irak’a göndereceğinden emindi. Polonya ile aynı şekilde, Baltık Devletleri, Ermenistan, Kazakistan, Romanya, Bulgaristan, Gürcistan ve diğer pek çok ülke de kan saygısı ile sıralandı. Biraz hafızayı yenileyelim:
Kaynak: Pskov Bilgi Ajansı.
Yayın Tarihi: 25-08-2003
Paraşütçülerimizi Irak'a göndermeyi şiddetle protesto ediyoruz.
Son zamanlarda, pek çok Pskov, Rus askerlerinin Irak'a düzenli olarak yazılı basında yer alması ihtimaliyle ilgili raporlar konusunda son derece endişeli.
Amerikalıların, en çok yakalanan ve ortaya çıktıkları gibi, sahte bahanelerin Irak'a saldırıp işgal ettikleri ve sürekli olarak maddi kayıplara maruz kaldıkları ülke çapında bir gerilla savaşı aldıkları açıktır. Ve beklenti, Iraklılar ile saldırganlar ve saldırganlar arasındaki bu partizan savaşının genişleyeceği, yani Amerikalıların önünde meyvelerinin olacağı yönünde. Dahası, Iraklıların ellerinde yaklaşık yedi milyon Kalaşnikof saldırı tüfeği ve diğer silahlar var ve yeterince mühimmat var. Bush açıkça yeni ve çok iyi bir Vietnam'a parlıyor. Bu nedenle Bush, Irak’taki askeri varlığının uluslararasılaşmasında, Putin’in Rusya’nın da dahil olduğu “taşlarını” “top yemi” olarak çekerken bu “Vietnamlı” durumun asıl yolunu görüyor. Sebep uygun bir şekilde icat edildi: “Rus birlikleri oraya gönderilirse, Rusya'nın Irak'taki petrolü ve diğer çıkarları dikkate alınacak”. Ancak bunun, Rusların ve ilk olarak bütün Rus halkının çıkarları değil, Abramovich, Khodorkovsky, Friedman, Aven, vb.
A.G. KRASNIKOV, I. V KOSYAK, N.M. SIDORENKO, G.M.SEMENKOV, V.G. TSOGLINA,
kamu komitesi üyeleri, Pskov paraşütçülerinin 6 şirketinin, askerlik gazilerinin ve emekçilerin anılarını sürdürecekler.
"SOVIET RUSYA" N 93 (12436), Cumartesi, 23 Ağustos 2003
Birleşik Devletler, taktik nükleer silahlarımızın kontrolünü ele geçirmeye kararlıdır. silâh
Rusya'yı ziyaret eden Amerikalı Senatör Sam Nunn yalnızca insan haklarıyla değil, özellikle bir petrol oligarı Mikhail Khodorkovsky ile değil, aynı zamanda taktik olan Rus nükleer silahlarının durumu ile de ilgilendi. Amerikan demokrasisinin barışsever elçisi, onun üzerinde kontrol kurmayı teklif etti. Bu alanda, Rusya ve ABD'nin, bir denizaşırı insanın temsilcisinin görüşüne göre anormal ve tehlikeli olduğu görüşünde karşılıklı bir yükümlülüğü yoktur.
En az üç kez Rusya, taktik nükleer silahları kontrol etmek için ABD’nin tekliflerini reddetti. Amerikalılar şimdi terörist tehdidi ilk etapta koyarak, yaklaşımlarını değiştirdiler. Bu nedenle, Senatör Nunn, Rus cephanelerinin güvenliği konusunda çok endişeli. Batı basında periyodik olarak “gizli bavullar”, “sırt çantaları” ve diğer “çantalar” hırsızlıklarına dair sansasyonel makaleler ortaya çıkıyor. Bu suçlamaların amacı Rusya'yı en son nükleer sırlarını açığa vurmaya zorlamak. Henüz mümkün değil.
Ülkenin liderliğinin, kontrol için istilacı teklifleri kabul etmemek için yeterli siyasi iradeye sahip olacağını umalım. Rusya’nın stratejik nükleer gücünü neredeyse en aza indirdik, en azından taktik nükleer silahlar alanında, konum korunmalı.
Victor Myasnikov
Nikolay Poroskov: Cumhurbaşkanı Putin'e muhalefet ülkemizde defalarca ABD'nin, güvenlik sağlama bahanesiyle, Rusya'nın Stratejik Füze Kuvvetlerinin fırlatıcıları da dahil olmak üzere nükleer tesislerini kontrol altına almayı planladığını belirtti. Böyle planlar gerçekten var mı?
Amerika Birleşik Devletleri Enerji Sekreter Yardımcısı, Nükleer Güvenlik İdaresi Şefi, Büyükelçi Linton F. BROOKS: Bu kesinlikle doğru değil. Örneğin, kıtalararası balistik füzelerin başlatıldığı fırlatıcı mayınlarında Rus nükleer denizaltı gemilerinde herhangi bir çalışma yapmıyoruz. Nükleer malzemelerin veya silahların depolandığı ve çalınabilecekleri bir yerde çalışıyoruz. Rus makamlarının, bu tür cephaneliklerin en iyi şekilde korunması için Rus ekipmanlarını kullanabilmeleri.
Mayıs 24 2003
İşte dört yıl önce, olaylar ve görüşler. Sadece dört yıl önce, çarpıcı aplomb ve tam kendine güvenen yenilgiler, Putin'in “hain rejiminin” Rus silahlarını Amerika'ya vereceğini, Rus askerlerini katliamdan vazgeçeceğini, mevduat ve bağımsızlık kalıntılarını bırakacağını açıkladı. Herkes o zaman zaten 2007 yılında Rus uzak inanıyor olabilir авиация NATO ülkelerinin okyanuslarını ve sınırlarını devriye etmeye başlayacak, Putin CFE anlaşmasını kayıtsız şartsız kıracak, Rusya'nın ABD'ye saldırmaya karar vermesi durumunda Suriye ve İran'a açıkça silah tedarik edeceğini, Rusya'nın Güvenlik Konseyi'nde gerekli ABD'yi engelleyeceğini ve Avrupa’nın manevra yapmaya başlayacağı kararı filo Kuzey Atlantik'te, Batı'yı neredeyse tüm uluslararası meseleler hakkında görüş sormaya zorlayacak mı?
Bu Putin ve sadece onun için bir zafer. Ne kadar acımasız diplomatik savaşlara katlanmak zorunda olduğunu hayal etmek bile zor, ama bir şey hakkında tahmin etmek kolaydı. Anlaşılan isyancı, aniden itaatsizlik eden Rusya'ya karşı güç kullanma tehdidiyle bile yüzleşmek zorunda kaldı. Her halükarda, Putin'in açıkça Batı ülkelerine karşı nükleer silah kullanmaya söz verdiği ortaya çıktı:
“Rusya, bir gündür savaş görevi olmayan ve cephaneliklerde“ kuru ”halde saklanan bu füzelerin önemli bir stoğuna sahip.” Bu, Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetleri liderliğindeki bir toplantıda yılın Ekim 2003'inde Vladimir Putin tarafından belirtildi. Bu füzeler, yakıt ikmali durumunda savaş görevi değildi ve bu nedenle, Rusya Federasyonu Başkanı ve Rusya Federasyonu Savunma Bakanı'nın açıklamasına göre, Stratejik Füze Kuvvetleri'nin bir parçası olarak çalıştırılabilir. Rusya Devlet Başkanı, “Bu füzeler dün yapılmadı, bugün değil, bir anlamda bunlar yeni ürünler olsa da, olası kullanım süreleri çok önemli” dedi. Rusya Cumhurbaşkanı, “ve herhangi bir füze savunmasının üstesinden gelme de dahil olmak üzere savaş yeteneklerinin rekabet edemediğini” belirtti.
Sonuç olarak, Batı dünyası pes etmek, Rusya'nın bağımsızlığını kabul etmek ve adımlarını Rus baskısı önünde bırakmak için adım atmak zorunda kaldı.
Suzerain’e hakaret ödeyen bir ülke ve kanla eski suzerainin sınırlarını devriye eden bir ülke ile silahlı kuvvetleri arasındaki fark çok büyük, böylesi bir dönüşüm için, bağımsızlık hakkı genellikle savaşmak, binlerce can vermek için uzun ve acımasız olmak zorunda. Putin Rusya için bağımsızlık hakkı, neredeyse tek başına, tek bir atış yapmadan ve tek bir asker kaybetmeden kazandı. Bu nedenle, dış politikadaki olağanüstü başarılar için kesinlikle: + 5
Askeri inşaat
Stalin’in ilk 8-10 hükümet yıllarında ordunun inşası hakkında söylenecek hiçbir şey yoktu. İç Savaştan sonra, Kızıl Ordu tamamen operasyoneldi, herhangi bir dış düşmanı yenebilirdi. Modernleşmesine gelince, 30'lerin başlangıcına doğru pek ilerleme olmadı.
Putin'in askeri yapımı hakkında çok daha fazla şey söylenebilir.
İktidara geldiğinde ordu pratik olarak mevcut değildi. Tatbikatlar yapılmadı, uçaklar uçmadı, gemiler duvara paslandı, yeni silahlar birlikler tarafından karşılanmadı ve malzemeye uygun şekilde hizmet verilmedi. Çeçenya'daki geleneksel çeteleri yok etmek için ülkenin her yerinden teçhizata zorlamak ve savaşmak zorunda kaldılar! Dahası, parçaların tedariki ve ekipmanlarının seviyesi ideal olmaktan uzaktı.
Rusya aslında onu dış istilalardan koruyacak etkin bir ordusuna sahip değildi. Sadece savaş yeteneğini hızla kaybetmeye devam eden bir nükleer füze kalkanı NATO ülkeleri için kısıtlayıcı bir faktör olarak kaldı.
Silahlı kuvvetlerin resüsitasyonu hızlı, yetkin ve şaşırtıcı bir şekilde düşünülmüş olarak gerçekleştirildi. İlk önce küçük fonların püskürtülmemesi için restorasyon “sürekli hazırlık birimleri” ile başlamıştır. Maddi kısmın bakımı için mücadele eğitimi için para tahsis edilmeye başlandı. Bu birimlerin sayısının SA'dan belirgin şekilde daha küçük olduğu ortaya çıktı - ancak diğer taraftan, savaş operasyonlarına hazırdılar. Zamanla, sürekli hazırlık birimlerinin sayısı arttı, göğe hazır bileşikler PBG'lerin sayısına dahil edildi veya dağıldı.
Sonuç olarak, ikinci dönemin başında ordu nihayet kış uykusundan uyandı, egzersizler ve manevralar yapmaya başladı ve doğrudan görevlerine başladı: savaş eğitimi.
Bu sırada, bütün çizgilerdeki yenilgiler, neredeyse Gorbaçov’a birliklerine girmeleri karşılığında yeni silah almayı reddettikleri için Putin’e çok fazla tepki duydu. Ancak başkan burada karakter gösterdi ve baskı yapmadı. Rapor için sadece bir "şafta" değil, anlamsız bir "para" kesmesine değil, aynı zamanda dünyadaki en iyi silahlara sahip olan en son teknolojiye sahip bir ordusuna ihtiyacı vardı. Bu nedenle, para fabrikalara gitmedi. Araştırma ve geliştirmeye gittiler. Sonuç olarak, 2007'te en gelişmiş silahlar Rus ordusuna tedarik edilmeye başlandı. "Mi-28" ve "SU-34", "Iskander" ve "Barmitsa", "Pantsiri" ve "С400", 22350 projesinin fırkateynleri. Denizaltı kuvvetleri denizaltı üç tip alacaktır - SSBN 955 "Northwind" SSN projesi 885 "Kül" denizaltı projesi 949A airindependent santral ile "Antey" ve proje 971 "Pike-B" dizel denizaltı projesi 677 "Lada". Yeni silahlanma programı altındaki kara ve hava birliğinde, tabur biriminin 300 birimlerinden daha az bir kısmı yeni ve modernize edilmiş ekipmanlarla yeniden donatılmayacak. Yakında üretime girecek olan yeni tip stratejik füzeler, savaş uçakları ve diğer silahlarla ilgili çalışmalar tamamlandı.
Rusya Savunma Bakanlığı'nın yalnızca helikopterler için siparişi, yeni uçaklar için 300 üniteleridir - 700 üniteleri. Ancak buna ek olarak, yeni form, yeni rasyonlar, yeni kurşun geçirmez yelek ve kasklar hizmete girmiştir. Yeni, yeni, yeni ... Orduyu yeniden biçimlendirme açısından, Rusya artık dünyada ilk sırada ve önümüzdeki yıllarda yaşanan sıçrama sayesinde, dünyada grev gücünde ikinci olacak.
İlk bakışta ve burada Putin’in kuralı her bakımdan kazanıyor - ancak yüzeysel bir bakış aldatıcı. Genel sekreter, başkandan daha kötü değil, ordunun modern silahlara ihtiyacı olduğunu anlamıştı. Bunun için ağır sanayi, mühendislik ve bilim okulları gerekli. Ve bu ve bir diğeri, ülkede Stalin tarafından ülkeye atıldı. Rusya'da kitlesel yüksek öğrenimi ilk geliştiren, mühendisleri, bilim adamlarını, uzman araştırma enstitülerini, yoğun olarak inşa edilen santralleri, açık ocakları ve haddehanelerini hazırlayan ilk kişi oldu. Putin gibi geleceğe baktı ve Joseph Vissarionovich hala modern Rus ordusunun gücünün çoğunu elinde tutuyor. Bu nedenle, bu alanda her iki yöneticinin eşit derecede başarılı olarak tanınması gerekecektir.
Bilgi alanı
Toplumun ve her bir bireyin faaliyetlerini ülke ve toplumun yararına yönlendirmek için, eskiden beri terbiye gibi bir şey vardır. İnsanın yetişmesi beşikten gri saçlara kadar sürer ve ona karar vermedeki eylemlere ve motivasyona içsel destek verir. Bir insanı çevreleyen bilgi alanı son derece önemlidir, çünkü davranışını, kültürünü, fedakarlığa hazırlığını belirler.
Örneğin, Rusya'daki herkese bilinen Ortodoks kültürünü verebiliriz. Ortodoks kültürünün "bilgi alanında" büyüyen adam, yalnızca anavatanına değil, aynı zamanda kendisini her zaman izleyen ve olası fedakarlık ya da yoksunluktan ödüllendirecek olan eylemlerini değerlendiren en yüksek gücüne hizmet ettiğini biliyordu. Gerçek inancının taşıyıcısı olduğunu biliyordu ve bu gerçeği diğer uluslara taşımak, Rusya'nın sınırlarını zorlamak ve yeni ulusları kilisenin kucaklarına getirmek, onlara koruma ve mutluluk vermek zorunda olduğunu biliyordu. Bu kültür ülkeyi sağlamlaştırdı ve enerjisini dışa yönlendirdi, devleti geliştirdi ve güçlendirdi.
Ülkenin birliğini ve Sovyet vatandaşlarının eylemlerinin motivasyonunu sağlamak için Stalin, komünist ideolojiyi ideal olarak devlet dini çerçevesinde kullandı. Sovyet adamı yeryüzünde bir cennet inşa ettiğinden kesinlikle emindi: parlak bir komünist gelecek. Ve şimdi yapılan fedakarlıkların boşuna kaybolmayacakları, kendileri için değilse, en azından çocuklarına verilen mutlu, bulutsuz bir kader ile ödüllendirileceklerdir. Sovyet insanı, SSCB'nin sınırlarını zorlayarak diğer ülkelere mutluluk getireceğini, onlara özgürlük vererek ve onları baskı alanlardan koruyacağını biliyordu. Komünist ideoloji insanlara içsel bir çekirdek verdi ve diğer dinlere direnmeyi kolaylaştırdı. Hıristiyanlık, demokrasi, İslam ve her tür mezhep gibi. Dışarıya gönderildi, diğer uluslara çekici geldi ve SSCB'nin tüm dünyada destekçileri kazanmasına izin verdi.
Fakat en önemlisi: Düşük yaşam standardına rağmen, Sovyet halkına seçilme ve mutlu olma duygusu verdi.
Putin'in Rusyası bu yaşam alanını tamamen görmezden geldi. Başkan No. XXUMX hiçbir zaman "daha yüksek hedefler" belirlemek için faaliyetlerine kutsal bir anlam vermek için uğraşmadı. İnsanları eğitme ve onlar için uygun bir bilgi alanı oluşturma ihtiyacını tamamen görmezden geldi.
Bu kayma göründüğü kadar zararsız değildir. Katılımsız insani ihtiyaçlar küresi derhal Rus topraklarında önceliğini kurmaya çalışırken yabancı kültürleri ve dinleri işgal etmeye başladı. Ve Ortodoksluk halklara aşina olsaydı sorun olmazdı, ancak ülkemizde demokrasinin dini kendisini “En Yüksek Gerçek” olarak ve daha da hoşgörülü olarak kurmaya çalışıyor.
Hoşgörü kültü, şu anda varolan totaliter mezheplerin en yıkıcı ve saldırganıdır. Birçok araştırmacı bunu manevi AIDS ile karşılaştırıyor, ancak aslında en doğal ortaçağ müstehcenliği. vahşi antediluvian Avrupa'da ise, bilim adamları ama şimdi zeka bir kadından bir adamı ayırt etmek, ya da farklı insanlar arasında ayrım yapmak bu insanlar aynı öfke "tolerastov" sonbahar ile, bir yuvarlak toprak ve güneş etrafında gezegenlerin hareketlerini postülatları iddia için ne tehlikede yakıldı yarışları. Bu abartı değil. Birçok bilim adamı, farklı halkların veya cinsiyetlerin anatomik özelliklerini belirtmek için mesleklere tıkanmış ya da yasaklanmıştır. Şeytani ya da Budist kültler gibi dinsel bir hareket olarak hoşgörü, takipçilerine yaşamdan feragat ederek ruhsal intihar ihtiyacını teşvik eder, aktif bir yaşam pozisyonu yasağı getirir. Hoşgörü bize cinsel sapkınlıklara direnmemeyi, sevilenleri ve genel olarak insanları genel olarak küçük düşürmeyi, çocukların ve tüm ülkenin geleceğini önemsememeyi, hem maddi hem de manevi alanda ataların mirasını korumamayı, öz saygıyı unutmamızı öğretir. Sakin ol ve akışla devam et, yaşam yolu sona erene kadar ...
Manevi ölüm, fiziksel ölüm, bir milletin ölümü, Tevrat tarikatının kutsal amacıdır. Ve bu dinin cazibesi, eylemsizlik haklı kılıyor. Sübyancıları yakalamaya gerek yok - çünkü “hakları” var. Eşcinsellere davranmaya gerek yok - bu onların “kişisel yaşamları”. İnancınızı savunmanıza gerek yok çünkü diğer imtiyazların inançlarını rahatsız ediyor. Bir şeyler yapmaya gerek yok, oruç tutmak, manevi olarak gelişmek. Hiçbir şey yapmanıza gerek yok! Ve bir şey yapmak çok güzel. TV izlemek, bira içmek, esrar içmek “savaşmak, aramak, bulmak ve vazgeçmemek” ten çok daha kolaydır.
Çileci dinler var, tanrısız dinler var, ırkçı dinler var. Ve hoşgörü, beyinlerini zorlamalarını veya kollarını almalarını isteyen herkesi yutmaya hazır bir dindarlar dinidir. Din bozulması
Bu müstehcenliğin şimdi Rusya'ya sızması, bir çimento ülkesi yaratmaya ve bilgi alanındaki gelişimini yönlendirmeye zahmet etmeyen Cumhurbaşkanı'nın doğrudan hatasıdır.
Bu nedenle, hayatımızın kültürel ve ruhsal bileşeni olarak, Putin'e “başarısız” ve “dudakları”, kendisi “et” e izin vermiş olsa da, çoğu zaman katı + 5 yazdı.
Sosyal küre
Ülkenin sosyal alanında, her iki yöneticinin altındaki değişiklikler, devrimci olmasa da önemliydi.
Stalin'e göre, SSCB vatandaşları eğitim ve tıbbi bakımdan ücretsiz olarak yararlandı. tıbbi bakım, hastaneler için yeni ekipman satın alınması, yeni bilginin inşaat kalitesini artırmak için Putin'in çabaları, doktorlara maaş çoklu artış sadece mevcut tıbbi bakım ağı yanı sıra okulları bilgisayarla hükümetin çabalarını sürdürmek ve öğretmen maaşları mevcut sistemin bakım için sadece önlemlerdir ilerliyordu eğitimi.
Ancak, Putin başka bir şey yapamadı. Yeni bir tıbbi bakım veya eğitim sistemi oluşturmak, halihazırda oldukça iyi bir ağ olduğu zaman, halihazırda var olmalarına ve çalışmaya devam etmelerine dikkat etmeden, yeni DneproGESy veya Magnitka'yı kurmaktan daha az saçma değildir.
Bununla birlikte, Stalin’e göre, nüfusun geniş kesimlerinin gelirleri pratik olarak “Nepman” yükselişinden sonra artmamıştır. Putin'in büyümesi altında gelirlerin eşit ve sabit olduğu, yaşam standartlarındaki büyümenin iktidara karşı tutumlarının geniş tabakası için belirleyici ve belirleyici hale geldiği ortaya çıktı.
Stalin’in altında, güçlü ideolojik propaganda, gelecek insanlara duydukları güveni esinlendirdi; geniş kitlelerin uğraşmak istedikleri bir amacı vardı, insanlarda bir özgüven duygusu, iç ahlaki bir çekirdek, mutluluk hissi vardı. Putin hükümeti hayatın manevi yönünden geri çekildi, birçok insanın iç karışıklığına, ülkenin geleceğini ve kendi geleceğini anlama eksikliğine neden oldu.
Saltanatının ilk döneminde Stalin'in yürüttüğü baskılar, nüfusun yüzde birinden biraz fazlasına dokundu - ama yine de yüz binlerce insandı, sadece geçmişte iyi çalıştıkları ve emeklerinin meyvelerinden ayrılmak istemedikleri için suçlu oldular. Bunun genel sekretere artı olarak kaydedilmesi olası değildir. Ancak Stalin, muhaliflerine yönelik baskıyla ilişkili gürültülü siyasi süreçleri açıkça, geniş bir insan topluluğuyla, bu süreçlerin radyoda yayınlanması ve ulusal gazetelerde toplantı tutanaklarının yeniden basılmasıyla açıkça yürüttü. “Açık vizörlü” böyle bir “kamu terörü”, geniş kitlelere liderin eylemlerinin doğruluğuna ve cümlelerin adaletliliğine güvenmesine neden oldu.
Putin'in yetkisi altındaki baskılar küçüktü. Burada Çeçenya'da askeri görevlerini yerine getiren Rus subaylarının ve askerlerinin cezalarını, “Rus” makalesinin altındaki cezaları dahil edebilirsiniz. Ancak, ikincisi nadiren gerçek tarihlere yol açmadı, ancak Anavatan'ın ilk savunucuları çirkindi, çünkü her şeyden önce gizlice tutuldular, medyada yer almadılar, motivasyonları nüfus için anlaşılmazdı ve sessiz kaldılar, ancak kızgınlık yarattılar. Kitlelerin içinde.
Bununla birlikte, her durumda, Stalin ve Putin’in baskıları, Stalin’in ilk on yılında bile olsa, tamamen kıyaslanamaz hale geldi.
Baskıcıya Stalin'in iş mevzuatına atfedilebilir. İşe geç kalmama, devamsızlık, milyonlarca Sovyet vatandaşının serbest dolaşım hakkından mahrum bırakılması, köylülüğün serflik dönemlerinde pasaportları reddederek geri dönüşü, bugünün gerçeklerine yansıma bulamıyor. Stalin rejiminde bu kesin ve büyük bir kusur.
Putin'in rejimi, ulusal sorunun ortaya çıkması için dikkate değer. Bu felaketin ana nedeni, yerli sanayinin hızlı bir şekilde canlanması ve bunun sonucunda da işçi sıkıntısıydı. Ancak eğer Stalin, bu nüfusun kötülüklerini Rus halkının köylerden kaçması nedeniyle telafi etmişse, o zaman Putin - komşu ülkelerden milyonlarca yabancının emilimi yüzünden. Rusya'nın şehir ve kasabalarında birdenbire, kabile, klan kültürü geleneklerine katılmış, Rus kültürünün geleneklerine aşina olmayan çok sayıda insan ortaya çıktı ve bunları kabul etmedi. Devletin halkın ruhsal ve kültürel yaşamından kaldırılmasıyla verilen bu sıkıntı, yeryüzündeki insanların kaderini küçük yerel liderlerin gücüne verdi. Sonuç olarak, yüksek yolsuzluğun suçlu ulusal grupların halktan iktidarı ele geçirmesine izin verdiği yerlerde, gücün hoşgörü müstehcenliği tarafından uzaklaştırıldığı yerlerde insanların yaşamı cehenneme döndü, Rusların baskılarına ve ziyaretçilerin hoşgörüsüzlüğüne karşı isyanlara yol açtı. Gücün adil ve makul göründüğü yerlerde - ulusal sorun böyle değildir. Bir örnek, ünlü Kondopoga ve Olonets'teki durum olabilir. Şehre çok yakın mesafede bulunan cennet ve yeryüzü gibi farklıdır. Kondopoga'da yerel makamlar ulusal soruyu, Rus halkının katledilmesi ve sonuçların ortaya çıkmasıyla sonuçlanan tamamen başarısızlığa yol açtı. konuk Rus hukuk titiz uyulmasına yerel polis şefinin Olonets sıradan talepler ise barışçı ve dostça yoluyla etnik ilişkiler saklamanızı sağlar.
Her durumda, etnik sürtünme artışının suçu, Putin'in hükümetinin beceriksiz, pasif eylemlerine tamamen düşüyor.
Genel olarak, kitlesel baskıların reddedilmesi (binlerce Stalinist mağdura karşı düzinelerce mağdur), nüfusun geniş kesimlerinin geniş standartlarının yaşam standartlarını iyileştirme önlemleri, Putin'in sosyal alandaki kararlarını Stalin'in eylemlerinden daha başarılı bir şekilde değerlendirmeyi mümkün kılıyor.
Miras
1922 yılında, Lenin'in federasyonun Rusya Federasyonu'na girişinde değil, “sendikaya eşit” (Stalin, Dzrezhinsky ve Odzhonikidze tarafından gözaltına alındığı) konusunda ısrarcı olduğunu; tutumlar "). Elbette, provokasyonların efendisi Ilyich, halkın ulusal duygularına saygı göstermemeye karar verdi. "Böl ve fethet" - tüm alanlarda bu politika ppimenyalas Bolşevikler: - petro Kazaklar pabochih - Kuvaterner Gpazhdanskoy Letonlar petro İngilizce, kpestyan kullanılan petro kpestyan, bashkip - petro-baskı ve diğer otonomistlerle - ve petro gosudapstvennikov naobopot. Eğer bölgeler iktidar mücadelesinde güçlendiyse, onları almak daha da kolaylaşacaktır (sonuçta ortaya çıktı: ilk önce, bu alanlar Bolşeviklerden ulusal sınırlarla kapatıldı ve ardından - birbiri ardına - darbelerinin altına düştü).
Ayrıca, müttefik sistem, milliyetçilerin koz kartlarını yok etti - cumhuriyetlerin çoğunda Sovyet karşıtı mücadele, ulusal sloganlarla yönetildi.
Ek olarak, Rusya'daki Bolşevikler tükürmek konusunda basitti. Ne de olsa, Lenin’e göre, devrimin küresel bir harekete geçmesi gerekiyordu ve Rusya sadece bir odun fırını doluydu ve alevlendirdi.
(“Büyük güç şovenizm hakkında bir kez daha” Timup Latypov)
Rusya’nın idari-bölgesel bölünmesinin ve Stalin’in altında benimsenen ve korunan farklı düzeylerde ulusal bölgelerin ekilmesinin reddedilmesi, ülkenin 1990-1991’te ulusal sınırlar boyunca dağılmasına yol açan bir zaman bombası haline geldi.
Stalin'in ikinci mirası, tüm bileşenleri ile tam teşekküllü bir ağır sanayinin gelişmesiydi: enerji, metalurji, makine mühendisliği.
Üçüncü miras gelişmiş bir sosyal alandır (tıp, eğitim, barınma).
Dördüncüsü, altı yüz binden fazlası ölüm cezasına çarptırılan yüz binlerce baskının hatırasıdır. Ve on binlerce masumdur. Stalinist baskılar, Rus afobik propagandasının Rusya'ya karşı mücadelesinde sürekli olarak kullanılan, gururuyla, hafızasıyla, tarihiyle ve şu anki canlanmasından dolayı bir böceğe dönüştü.
Putin'in mirası, yeniden canlanan endüstri, canlanan ordu, Rusya'nın canlanan egemenliğiydi.
Ve aynı zamanda - ve ulusal soru. Rusya'nın ulusal-dini sorununu yoluna sokmak, kaçınılmaz olarak, kültürel topluluğun yıkılması sonucu devletin yakın yıkıma uğramasına yol açacaktır. Ülkenin yıkım senaryosu Batı ülkelerinin örnek, günlük görüyoruz nereye Avrupalıların inanç ve adetlerini yok Batı uygarlığının refahı için saygısızlık vakıf tabi yerel, yerli halkın üstünde onları yükselten diğer ülkelerde, şiddet, ayaklanmalar, kendileri özel haklar şantaj talebi, gelen yeni gelenlerin kalabalık, , eski ikamet yerleri için alışılagelmiş dünya düzeni kurallarını uygularlar. Avrupalılar için yer olmadığı kurallar.
Rusya hayatta kalmak istiyorsa, Ortodoks kültürünün önceliği devlet düzeyinde kesin olarak doğrulanmalıdır. Ortodoks kültür, Rus halkının kültürü, İslam, Budizm ve diğer inançlar için sınırları içinde değerli bir yer sağlar, tüm halklar için haklar ve saygınlık sağlar ve yüzyıllardır Rus devletinin temeli olmuştur. Bu nedenle yetkililer, Rusya'nın kapılarının yalnızca Rus kültürünü kabul etmeye ve Rus topluluğuna girmeye hazır olan konuklara açık olduğunu açıkça ve açıkça beyan etmek zorundadır. Ancak, Rus halkını kendileri ve ahlakları altından kesmek isteyenlerin - ülkenin sınırlarına giden yol kesinlikle bir kez ve herkes için kapatılmalıdır.
Bu şu anlama gelir:
1. Ortodoks Kilisesi'nin nitelikleri, hiçbir koşul altında kimsenin duygularına hakaret etmek olarak kabul edilemez! Rusya, birileri bu ortamda bir ateist veya Müslüman olsa bile, bir Ortodoks kültür ülkesidir. Bununla birlikte, aynı zamanda, diğer itirafların sembolleri Ortodoks veya diğer inananlara saldırgan görünebilir ve hakları mahkemede korunmalıdır.
2. Hiçbir dinin gelenekleri ve uygulamaları, Rus toplumunda genel olarak kabul edilen ahlâkı ihlal eden halk eylemleri için bir bahane olamaz. Örneğin: fedakarlıklar, kendini susturma, oto-da-fe, şiddet vb.
3. Rusya yasalarına uymak ve genel olarak kabul gören Ortodoks ahlakı herkes için zorunludur ve ziyaretçilerinin ihlali ağırlaştırıcı bir durum olarak düşünülmelidir.
Bu ilkeleri devlet politikası olarak yerel yürütme organlarına getirmek, tüm ulusal çelişkileri bir kez ve herkes için hızlı bir şekilde ortadan kaldıracaktır. Aksi halde - Batı Avrupa’dan sonra Rusya’nın ölümü kaçınılmazdır.
Putin ulusal soruyu açık bırakarak gidiyor. Fakat bu, pratikte devletin bundan sonra miras aldığı tek ciddi sorun. Bu nedenle, Rusya bundan sonra Stalin'den daha kötü olmayan bir durumda kalır.
Araştırmamızı özetlerken, değerlendirmelerin toplamı açısından Putin'in yönetiminin Stalin'in yönetiminden çok daha başarılı olduğunu kabul etmek zorundayız.
İlk bakışta, bu garip görünebilir. Ne de olsa, İngiliz Troçkisti Isaac Deutscher'in açık sözlerine göre, Stalin: “Rusya'yı bir pullukla alıp atom bombasıyla bıraktı”.
Bu doğru. Ancak, nükleer endüstri ve uzay programlarının sekiz değil, on yıllık Stalin'in yönetiminin değil, tam otuz yılın sonucudur. İlk on yılda, Rusya imajındaki değişiklikler henüz farkedilmedi. Evet, ülke inşa edildi, okudu, dönüştürüldü; İçinde, Putin yönetiminde olduğu gibi, gelecekteki atılımların temelini attı. Ancak ana başarılar hala çok uzak kaldı.
Putin Rusya'nın yüzünü çok daha güçlü ve daha hızlı değiştirdi.
Oldu:
GSYİH'yı ikiye katlama ve Portekiz bu göstergeyi yakalama isteği.
Sonra:
Rusya'nın ekonomisi dünyasında yedinci olarak tanınmaktadır.
Oldu:
Toplam ücret 1 Şubat ayındaki borçları 1999, 76 milyar ruble olarak gerçekleşti. imalat sanayiinde 1,3 milyon ruble de dahil olmak üzere Ocak ayında% 98 azaldı. (% 0,2) ve sosyal sektörde - 881 milyon ruble ile. (4,1%). 2000-2002’teki BM Gıda ve Tarım Örgütü’ne göre, Rusya’da nüfusun% 4’i açlık çekiyor (5,2 milyon).
Sonra:
Ülkedeki tüketim seviyesi yıllık% 15'tir. Büyüme, yeni araba satışları yılda% 30 ve yılda 2 milyon arabayı aştı, büyüme, ev aletleri satışlarında% 50'in üzerine çıktı.
Oldu:
Paraşütçülerimizi Irak'a göndermeyi şiddetle protesto ediyoruz.
Son zamanlarda, pek çok Pskov, Rus askerlerinin Irak'a düzenli olarak yazılı basında yer alması ihtimaliyle ilgili raporlar konusunda son derece endişeli.
Sonra:
Rusya, tek taraflı olarak savunma kabiliyetini kötüleştirdiği için CFE Antlaşması şartlarına uymayı reddetti.
Oldu:
Amerika Birleşik Devletleri, taktik nükleer silahlarımızı kontrol altına almak için çabalıyor.
En az üç kez Rusya, taktik nükleer silahları kontrol etmek için ABD’nin tekliflerini reddetti.
Sonra:
Rus stratejik bombardıman uçağı 9’in Şubat ayındaki Pasifik’teki Nimitz uçak gemisi üzerindeki havai fişek provokatif hedefleri takip etmedi. Mahkumiyet, Deniz Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı Amiral Gary Roughhead tarafından ifade edildi.
Oldu:
Ülkemizde Cumhurbaşkanı Putin'e muhalefet, ABD’nin, Rusya’nın nükleer tesislerini güvenlik sağlama bahanesiyle kontrol altına almayı planladığını defalarca dile getirdi.
Sonra:
Bush yönetimi düşünmüyor, Beyaz Saray temsilcisi, Rusya’nın İran’a nükleer yakıt arzının İran’ın fissile materyallerini zenginleştirmeyi durdurma amaçlı BM yaptırımlarına verdiği uluslararası desteğin azaldığının bir işareti olarak görülebileceğini vurguladı. Prime TASS 09: 12 18.12.2007
Sadece sekiz yıl içinde meydana gelen bu dramatik değişiklikler, Cumhurbaşkanı V. V. Putin'in Rusya yöneticilerinin en azından son bir buçuk yüzyıl boyunca en iyi, en üretken, zeki ve şanslı olduğunu söyleyerek mümkün kıldı.