Babası Vratislaus’un ölümünde, Çekler Wenceslaus’u Bohemya dükü yaptılar.
, Allah’ın inayeti sayesinde, onun kusursuz bir hıristiyan imanı vardı. İncil’de söylendiği gibi, bütün yoksullara iyilik yapıyor, çıplakları giydiriyor, açları besliyor, yolcuları misafir ediyordu. Dullara haksızlık edilmesine tahammül etmiyor, zengin ve fakir, bütün insanları seviyor, Allah’ın hizmetinde olanlara hizmet ediyor, bir çok kiliseyi güzelleştiriyordu.
Fakat Bohemya’nın senyörleri ayaklandılar ve onun küçük kardeşi Boleslaus’a şu telkinde bulundular: “Kardeşin Wenceslaus seni öldürtecek, annesi ve askerleri ile birlikte bir suikast hazırlıyor.”
Kiliselerin kutsanması münasebetiyle bütün kentlerde bayramlar düzenlenmekte olduğu için, Wenceslaus bütün bu şehirlere gidip kalıyordu. Dolayısıyla, bir pazar günü, Aziz Kosma ve Damianus bayramında, Boleslaus’un şehrine girdi. Ayine katıldıktan sonra Prag’a dönmek istedi. Fakat Boleslaus onu tutarak, sinsice ona: “Niçin gitmek istiyorsun, kardeşim?” dedi. Ertesi gün sabah duası için çanlar çalındı. Çanı duyan Wenceslaus şöyle dedi: “Bu sabaha kadar yaşamayı bana nasib eden sana övgüler olsun, ey Rab.” Kalkıp sabah duasına gitti.
Boleslaus kapıda hemen onun yanına geldi. Wenceslaus ona baktı ve şöyle dedi: “Kardeşim, dün bizim için iyi bir arkadaştın.” Şeytan, Boleslaus’un kulağına seslendi ve onun yüreğini bozdu. Boleslaus kılıcını çekerek: “Şimdi, senin için daha da iyi bir arkadaş olmak istiyorum” diye cevap verdi ve onun başına kılıcıyla vurdu.
O vakit, Wenceslaus ona doğru dönüp: Düşündüğün nedir, kardeşim?” dedi. Onu yakalayıp yere fırlattı. Fakat Boleslaus’un danışmanlarından biri koştu; Wenceslaus’un eline vurdu. Elinden yaralanan Wenceslaus, kardeşine dokunmadı ve kiliseye doğru koştu. Fakat kilisenin kapısında iki katil onu yere serdiler. Bir üçüncüsü koşup geldi ve kılıcı ile onun böğrünü deldi. O vakit, Wenceslaus şöyle diyerek: “Ey Rab, ruhumu senin ellerine teslim ediyorum” hemen can verdi.