boraltan köprüsü faciası
sözün bittiği, gözyaşlarının konuştuğu, türk'ün şanlı tarihine kara lekenin sürüldüğü köprüdür boraltan köprüsü. çok acı bir hikayesi vardır.
sovyetler döneminde, moskof yönetiminden illallah diyen 146 azeri aydını, stalin'in zulmünden kaçıyor ve aras nehri üzerinden boraltan köprüsü'nü geçerek türkiye'ye sığınıyorlar.
öz gardaşlarıyla kucaklaşıyorlar. stalin türkiye'den bu azerilerin iadesini istiyor. dönemin hükümeti, sınırdaki karakola telgraf çekiyor, inönü hükümeti, mültecilerin iadesini emrediyor. karakol komutanı gözlerine ve kulaklarına inanamıyor. emri defalarca teyit ettiriyor. ancak ankara'dan gelen emir nettir: "mültecileri iade edin". durumu anlayan azeriler türk askerlerinin boynuna sarılıp yalvarıyorlar: "bizi teslim etmeyin. bizi burada kurşuna dizin, kendi bayrağımız altında ölelim". ancak karakol komutanı çaresiz 146 azeri'yi teslim ediyor. boraltan köprsünü geçen azeriler, köprünün diğer tarafında türk subaylarının gözünün önünde elleri bağlanarak infaz ediliyor. karakol komutanı da bu manzara karşısında dayanamayıp intihar ediyor.
bu acı hadiseden geriye, çok ama çok acı bir ağıdın dizeleri kalıyor:
boraltan bir köprü, aşar geçer aras’ı,
yuğsan aras suyuyla, çıkmaz yüzün karası.
düşman bekler karşıda, önüne kattı beni,
can alınan çarşıda, kardeşim sattı beni.
dönüp seslendim geri, merhametsiz birine,
beni siz vursaydınız, şu gavurun yerine.