Evrendeki en büyük galaktik gözlemevinin tiz sesli alarmları çaldı.
Göz, yüz binlerce yıl boyunca uçsuz bucaksız alanda yüzlerce ilkel uygarlığı izlemiş ve yüzlerce türün ilerlemesini, evrim geçirmesini ve yıkılmasını incelemişti.
Şu anda alarmlar, evrenin sunduğu en büyük beyinler tarafından izlenen ilkel dünyalardan birine saldırı olduğuna dair uyarıyordu.
Kitap Bir: Lilly'nin Kralı
Evrendeki en büyük galaktik gözlemevinin tiz sesli alarmları çaldı.
Göz, yüz binlerce yıl boyunca uçsuz bucaksız alanda yüzlerce ilkel uygarlığı izlemiş ve yüzlerce türün ilerlemesini, evrim geçirmesini ve yıkılmasını incelemişti.
Şu anda alarmlar, evrenin sunduğu en büyük beyinler tarafından izlenen ilkel dünyalardan birine saldırı olduğuna dair uyarıyordu.
"Nedir bu?" Kurmar, yarım daire şeklinde yüzen holografik ekranların üzerinden bakarak sordu.
"Gezegen altı-bir-altı-sıfır-dokuz Komutan Kurmar." Dört gözlü kadınlardan biri ön taraftan seslendi, uzun parmakları kontrollerin üzerinde çılgınca geziniyordu.
"Sonunda kendilerini yok mu ettiler?" Sesi istediğinden çok daha sert çıkmıştı ama en sevdiği dünyalardan birinin kendisine karşı yeniden savaş başlatmasının öfkesi ve korkusu çok büyüktü.
Kurmar garip türleri yıllarca izlemiş, gösterdikleri duygu derinliğinin tadını çıkarırken bir yandan da tiksinmiş ve yapabilecekleri daha karanlık şeylerden korkmuştu.
"Hayır Komutan," diye seslenen Zunta'nın dört gözü etrafındaki tüm ekranları taradı. "Saldırı altındalar."
Korku, Kurmar'ı olması gerekenden çok daha fazla bağlı olduğu yüzlerce hayat düşüncesiyle sardı. Bir gözlemcinin yapabileceği en kötü şeylerden biriydi.
İzledikleri ve kayda aldıkları bir ırkın belirli sakinlerine bağlanmak her zaman aynı şekilde sonlanmıştı. 300 yıllık komutanlık görevi boyunca birçok gözlemciyi bu yüzden görevden almıştı.
Ne var ki gece geç saatlerde saatlerce gözlemleyerek geçirdiği yarışa olan hayranlığı onu ayağa kaldırdı.
"Kim tarafından?" diye hırladı ve birçok kafanın ona doğru dönmesine neden oldu.
Zunta cevap vermeyince platforma doğru yürüdü, koltuğunun arkasını beyaz eklemli eliyle kavradı. "Kim tarafından?" diye tekrar sordu.
Büyük, petrol karası gözleriyle ona acıyarak baktı. Zunta, sırrını bilen binlerce gözlemciden sadece biriydi.
Şaşırtıcı bir şekilde onu iki yüz yıldan fazla bir süredir saklamış, ilkel dünyadan gelen gıdanın neden kendi özel gözlemevine gönderilmesini istediğini bir kez bile sorgulamamıştı.
"Spinnerlar Komutan."
Bu isimle birlikte soğuk bir korku mızrağı göğsünü deldi.
Binlerce masum insanın yüzü zihninde belirirken bir an için korkuyla sarındı.
Spinnerlar, evrendeki en ölümcül varlıklardı. Sebepsiz yere öldürdüler ve gördükleri her şeyi yok ettiler.
Nabzı atan her şeyin etiyle ziyafet çekerken tüm yaşam yok olana kadar gezegeni gasp ettiler, sonra da öbür dünyaya geçtiler.
Yumuşak bir el, sıktığı yumruğunun üzerine indiğinde spinnerların en son bir dünyayı yok edip izledikleri zamanın canlı anılarından sıyrıldı.
Zunta, "Bunu bir daha yapmalarına izin veremeyiz Komutan," diye fısıldadı, koyu siyah gözleri onun doğru şeyi yapması için yalvarıyordu.
"Biz gözlemciyiz Zunta," diye hırladı. "İzlemek için buradayız, müdahale etmek için değil."
O kadar hızlı ayağa fırladı ki Kurmar, ondan en az iki fit yukarıda yükselen öfkeli gözlerine bakmak için bir adım geri atmak zorunda kaldı.
"Onlara yardım edemezsek izlemenin bize ne faydası var?" Tiz sesi büyük gözlemevinde yankılandı ve bakışları üzerine çekti.
Kurmar, bu Orsinite'ın kötü tarafına çatmak istemeyerek "Sakin ol Zunta," diye emretti.
Orsinitelar, öfkeli olduklarında yüksek ve tiz sesleri ölümcül olabilirdi. Eğer isterse Zunta odadaki tüm gözlemcileri saniyeler içinde öldürebilirdi.
Ona baktı. "Bir şeyler yapmalıyız Komutan. Oturup başka bir ırkın en başta var olmaması gereken başka bir ırk tarafından yok edilmesini izlemeyeceğim."
Haklı olduğu bir nokta vardı. Korkunç canavarlar saldırdıkları dünyalarda işlerini çabucak hallederlerdi.
Topluluk liderini bulma ve öldürme çabaları başarısız oldu ve Göz'ün dikkatli bakışları altındaki tüm gezegenleri riske attı.
Kurmar yapabileceği tek bir şey olduğunu biliyordu. Gözlemevinin komutanı olarak Decagon liderleri arasında büyük bir güce ve etkiye sahipti.
Binlerce gezegene ve milyarlarca varlığa hükmeden on ırk konseyi.
Bakışlarını Zunta'dan indirerek derin bir iç çekti. "Haklısın eski dostum. Bunun, böyle devam etmesine izin veremeyiz."
Zunta rahatladı, soluk beyaz teni onu tanıdığı gül rengine döndü. Koltuğuna yerleşti ve derin bir nefes aldı.
"Ne yapacaksın?"
Tekrar göz göze geldiler ve bakışlarındaki korkuyu kaçıramadı. Bu ırka düşkün olan tek kişi o değildi.
"Henüz bilmiyorum. Decagon'la konuşacağım."
Gözleri yine öfkeyle parladı ama Zunta bile gözlemciler olarak yardım etmek için hiçbir şey yapamayacaklarını biliyordu.
Sadece Decagon yardım göndermeyi kabul ederse uzun zamandır izledikleri küçük, kırılgan ırka yardım etmek için her şey yapılırdı.
"Spinnerlara dair elinde olan her şeyi bana gönder. Şimdi Decagon'a gideceğim."
Başını salladı ve ekranlarına geri döndü. Kurmar, onbaşı formundan çıkıp gerçek hâlini aldı ve göz açıp kapayıncaya kadar uzayda süzüldü.
Konsey üyelerinin odalarında katılaştı ve açıkça hepsini şaşırttı.
"Komutan Kurmar, burada ne işiniz var?"
Son formu katılaştığında iç iletişiminden bir ses duyuldu ve Zunta'nın ona ihtiyacı olan bilgiyi gönderdiğini haber veriyordu.
"Konsey üyeleri," diye söze girdi, hoşbeş etmekle vakit kaybetmedi. "Acilen ilgilenilmesi gereken bir durum var."
Konsey üyesi Ark'Mirakam öne oturdu, uzun dili Kurmar'a doğru uzandı. "Ne durumu?"
Kurmar, yılanla yüzleşmek için döndü. "Spinnerların saldırısı."
"Nerede?" diye sordu bir başka konsey üyesi, ayaklandı.
"Evrenin çok uzağında bir gezegen. Göz'de gözlemlediğimiz birçok gezegenden biri."
"Decagon'un altındaki gezegen mi?"
Kurmar, derin bir nefes aldı; sakinleşmek için yavaşça verdi.
"Hayır. İlkel bir gezegen."
Her birinin dudaklarının ucunda yatan cevabı çoktan gördü.
Onlar daha cevap veremeden Kumar söze girdi. "Daha önce konseyden hiç yardım talebinde bulunmamıştım. Birçoğunuza hem resmî hem de özel olarak iyiliğim dokundu.
"Bu ırka yardım etme arzumu gizlemeyeceğim ama her birinizin bana borçlu olduğu iyiliği yapmasını sağlayacağım."
Her konsey üyesini sert bir bakış atarak onları sıkıştırdı ve ne demek istediğini açıkça belirtti. Bir şey yapmazlarsa konuşurdu.
"Bize ne yaptıracaksınız?" Ark'Mirakam sordu, koltuğuna geri döndü.
"Torialıları gönder."
Bu iki kelime, konsey üyelerinin her birinin şokla arkalarına yaslanmasına ve gözlerinin büyümesine neden oldu.
Önce Ark'Mirakam kendine geldi. "Komutan Kurmar, ne istediğinizin farkında mısınız?"
"Evet!" Kurmar hırladı, bir adım daha yaklaştı. "Daha azı olmaz.
"Tek istediğim spinnerların ölmemesi değil konsey üyeleri, aynı zamanda bu ırkın kurtarılmasını istiyorum. Decagon'a katılmanın gereklerini yerine getirmenin eşiğindeler."
Konseye yalan söylemekten nefret ederdi ama kalbinde yeri olan ırkı kurtarmak için her şeyi yapmaya hazırdı.
"Torialılar oyun oynanacak bir birlik değil Komutan. Emir verildikten sonra ne pahasına olursa olsun, savaşçıların görevlerini yerine getirmelerini engellemenin bir yolu olmayacaktır...
"Galaksideki en acımasız, en ölümcül ve etkili birlik olarak bilinmelerinin bir sebebi var. Bu ilkel dünyaya böylesine güçlü bir birlik göndermek istediğinize emin misiniz?"
Kurmar tereddüt etmedi. "Evet. Onları hemen gönderin konsey üyeleri. Hiçbir gecikmeye müsamaha gösterilmeyecektir."
Bu talebinden ötürü ona kısık gözlerle bakmışlardı ama her birinin ortaya çıkmasını istemediği bir sırrı olduğunu biliyordu. Bildiği ve halledilmesine yardım ettiği sırlar...
Ark'Mirakam Ağır bir iç çekerek önündeki kalın ahşap masanın üzerinde kollarını birleştirerek öne doğru eğildi.
"Komutan Kurmar, üzerimizdeki etkiyi bunun için mi kullanmak istiyorsunuz? Torialıları bu dünyaya gönderdiğimizde bir daha asla bize karşı kozun olmayacak."
"Biliyorum, biliyorum. Bu ırk kurtarıldıktan sonra geçmişteki tüm iyilikler geçersiz olacak. Kaydedildi konsey üyeleri. Daha azı olmaz."
Her birinin birbirine attığı bakışları izleyerek bekledi.
Sonunda hepsi ona baktı ve gülümsemesi kayboldu.
"Pekâlâ Komutan. İsteğiniz yerine getirilecek. Torialılar bu ilkel dünyaya sakinlerin, kurtarmak için gönderilecekler."
"Emri şimdi verin konsey üyeleri. Bekleyecek zaman yok."
Diğer konsey üyelerinden birinin önünde beliren ekranı izledi.
Torialıların bu görev için ihtiyaç duyacakları tüm bilgileri zihinsel olarak gönderdi ve sadece ölümcül bir hata yapmamış olmasını umdu.
Torialı savaşçılar, Decagon'un altındaki binlerce gezegen boyunca en korkulan ve en vahşi birlikti. Acımasız, ölümcül ve en deneyimli savaşçıları bile sarsan becerilere sahiplerdi.
Torialı savaşçı birliği, Decagon'un ihtiyaç duyduğu en şiddetli ve tehlikeli görevler için çağrılan son çareydi.
Ekrandan gelen yumuşak bir ses dikkatini çekti ve Kurmar gelen sert sesle irkildi.
"Bu, Bor." Soğuk, derin ses konuştu.
Kadın konsey üyelerinden biri, "Lord Bor," dedi, sesinde korkusunu gösteren bir titreme vardı. "Bu, Decagon Konseyi'nden Lucila."
Cevap gelmedi ama hâl bağlantı vardı. Lucila yutkundu. "Decagon'un emriyle, en yüksek öneme ve aciliyete sahip çok gizli bir görevde hizmetlerinize ihtiyaç var."
"Benim... Yoksa Torialılar mı?"
"Torialılar," diye hırladı Kurmar, anlamsız ileri geri sohbetle daha fazla zaman kaybetmek istemedi.
Hattan bir kıkırdama geldi ve Kurmar'a bir huzursuzluk dalgası gönderdi. Mizah ya da neşe yoktu ses tonunda, aksine kavgayı dört gözle bekleyen birinin ölümcüllüğünü hissettiriyordu.
"Görev nedir konsey üyeleri?"
Lucila, Kurmar'un konuşmasını istedi.
"Spinnerlar, ilkel bir dünyaya saldırdı. Bu dünyaya gideceksin, tüm spinnerları öldüreceksin ve gezegenin sakinlerini kurtaracaksın."
"Sen kimsin?"
"Ben Komutan Kurmar, Göz'deki gözlemcilerin şefiyim."
"Ve bize emir verebileceğini düşünüyorsun."
"Decagon sana bir emir verdi Bor! Emirleriniz açık Savaşçı Kral. Bu gezegene git, spinnerları öldür, sizin ve savaşçılarınızın kurtarabildiği kadar insanı kurtarın."
"Peki ya yapmazsak?"
Kurmar, konsey üyelerine bakarak dişlerini sıktı.
Ark'Mirakam öne eğildi. "Biriminizin tüm fonları bu konseyden geliyor Lord Bor. Kararlaştırıldığı üzere gerektiğinde siz ve savaşçılarınızın Decagon'a yardım edeceğiniz anlayışıyla birliğinizi finanse edeceğiz."
Bir dakikalık sessizliğin ardından Bor tekrar konuştu. "Bugün hangi dünyayı kurtarıyoruz?"
Kurmar, adamın sesindeki alaycılığı kaçırmadı. Bir an için ona, uzun zamandır izlediği ırkı hatırlattı.
"Gereken tüm bilgiler size gönderildi Lord Bor. Dünya gitmenizi bekliyor."