Luc Tuymans Kimdir ?
Luc Tuymans Kimdir ?
BELÇİKALI RESSAM
Doğum: 1958 – Mortsel, Belçika
Luc Tuymans’ın Biyografisi
Luc Tuymans 1958’de Belçika’nın Antwerp yakınlarındaki Mortsel’de doğdu. O zamandan beri Antwerp’i “akıllı ve baş belası” bir şehir olarak tanımlamasına rağmen, her zaman Belçika’da yaşadı ve bölgeyi ev olarak adlandırmaya devam ediyor. Yazar Elina Civle-Üye ile yaptığı bir röportajda şöyle diyor: “Burada doğdum ve bir şekilde bu yere bağlıyım.”
Sanatçının çocukluğu hakkında çok az şey yazılmış olsa da, Tuymans’ın Corso serisi (2015), Zundert’te genç bir Luc’un Zundert Çiçek Geçit Töreni için şamandıralar üzerinde çalıştığı aile tatillerini hatırlatıyor. Bazı resimlerde kaynak materyal olarak babasının çektiği fotoğraflar kullanılmıştır.
Bununla birlikte, Tuymans’ın ebeveynlerinin etkisi en derinden sanatçının II. Annesinin ailesi mültecileri saklayarak Hollanda direnişinde çalışırken, amcalarından ikisi Hitler Gençliği üyesiydi. Bu gerilim, ressam için resimde değinmeye çalıştığı hem bir hayranlık hem de korku kaynağı olmuştur.
Tuymans güzel sanatlar eğitimine Brüksel’deki Sint-Lukasinstituut’ta başladı (1976-79), eğitimine aynı şehirde École Nationale Supérieure des Arts Visuels de la Cambre’de devam etti (1979-80). 1970’lerin sonlarında ilk yağlı boya tablolarını yapmaya başladı. Bunlardan biri, birkaç Belçika okulu arasındaki bir yarışmada ödül kazandığı bir otoportreydi. Kazandıkları arasında, Tuymans için ömür boyu etkisi olan Belçikalı ressam James Ensor (1860-1949) hakkında bir kitap vardı.
1980’lerde, Tuymans Brüksel’den Anvers’e taşındı ve burada Koninklijke Academie voor Schone Kunsten Antwerpen’de (1980-82) resim eğitimi aldı. Kendisine sunulan çağdaş sanatın (Neo-Expressionism ve Alman eşdeğeri Neue Wilden) “sıkıcı” olduğu sanat okulundan hayal kırıklığına uğradı. Ayrıca, hem çağdaş sanatçılar hem de öğretmenleri tarafından resme gösterilen ilginin eksikliğinden özellikle rahatsız oldu. Bir ressam olarak, bu nedenle kendini kendi kendini yetiştirmiş olarak kabul eder.
Belki de bu hayal kırıklığının bir sonucu olarak, Tuymans Brüksel’e Vrije Universiteit’te Sanat Tarihi okumak için döndü (1982-86). Resme olan ilgisini iki yıl da olsa yitiren sanatçı, sinemacılık da yaptı. Filmde “kazara” olmasını, “bir arkadaşım elime Super 8 kamerayı soktu” şeklinde tanımlıyor. Tuymans kırpma ve yakın çekim gibi yeni teknikler kullanmaya başlayınca ilgisi arttı ve nihayetinde resim stilini etkiledi. Seyirci olarak kameranın kendisine tanıdığı mesafeden keyif aldığını belirterek, “Sinemaya döndüm çünkü o noktada dünya çok ızdıraplı, varoluşsal, boğucu bir hale gelmişti. Kaçmak zorundaydım, yeterince mesafem yoktu. “
Sanat okulundaki deneyiminin kanıtladığı gibi, Tuymans, John Currin ve Elizabeth Peyton gibi bazı çağdaş sanatçıların eserlerinin yanı sıra, resme genel olarak ilgi duymadığı bir dönemde bir sanatçı olarak ortaya çıktı . Tanınmış sanat eleştirmeni Peter Schjeldahl, Tuymans’a, sanatçının çalışmalarını 1985’te Oostende’deki Palais des Thermes’teki bir kişisel sergide ilk kez sergiledikten sonra, mecranın yeniden canlanmasına katkıda bulunduğunu söyledi. Dachau’daki toplama kampını betimleyen Gaz Odası (1986) gibi resimlerle Avrupa’da İkinci Dünya Savaşı anıları.
1990’ların başında, Tuymans tam zamanlı bir ressam oldu ve başlangıcında David Zwirner galerisi tarafından seçilen ilk sanatçılardan biriydi. Hem Tuymans hem de galeri o zamandan beri uluslararası beğeni topladı. Ocula dergisine verdiği bir röportajda sanatçı, “Sanatçı olarak başladığımda piyasayı hiç düşünmedim. Başlangıçta her akademiden atıldım ve fedai olarak çalıştım, öyle bir noktaya geldim ki huzursuz ve sanatımı göstermem gerekiyordu… Ben [piyasaya] bir savaş alanı gibi davranıyorum.”
1980’lerde ve 90’larda, Tuymans bugün hala kullandığı kendine özgü bir resim süreci geliştirdi; bu sayede bir dizi çizim, fotokopi ve suluboya, daha sonra bir günde tamamlanan son çalışmadan önce geldi. Apollo dergisi için bu yöntemi anlatan sanatçı, mevcut görüntüleri düşündüğü ve manipüle ettiği ilk aşamanın “en acı verici kısım” olduğunu ve genellikle Polaroidler ve film kareleri gibi mevcut görsel malzemelere atıfta bulunmayı içerdiğini söyledi. Bunu, “zeka beynimden elime geçer” dediği bir aktivite patlaması takip eder.
Ortaya çıkan görüntüler genellikle biraz odak dışı, sanatçının onları yeniden fotoğraflayıp yeniden yapmasının ve ıslak boya üzerinde ıslak boya kullanmanın bir ürünü olarak ortaya çıktı. Bu uygulamalar, kendisiyle orijinal görüntü arasına mesafe koymasına yardımcı oldu. Ek olarak, Tuymans, görüntünün bozulmasına neden olan ucuz malzemelerle kasıtlı olarak çalıştı. Sanatçı, “İş, anlamın kaybıyla ilgili, aynı zamanda temsilin başarısızlığıyla ilgili.” Bu şekilde yapılan eserler arasında Die Zeit (Zaman) (1988), Heimat (1996) ve Tutku (1999) sayılabilir.
Tuymans, mali kriz sırasında “sadece [kişinin] kendini organize etmesi” ihtiyacından söz etti. Bu, sanatçıya eski eserlerine dönüp dijital bir arşiv oluşturma konusunda ilham verdi – belgelemeye olan ilgisiyle bağlantılı bir uygulama. Tuymans genellikle orijinal olarak belgesel olan görüntülerden çalışır ve orijinal amaçlarından bir şey korurken onları sanata dönüştürür. Örneğin Our New Quarters (1986) adlı tablosu, orijinal görüntünün daha sonra bir kitaba yapıştırılan bir kartpostal olduğu gerçeğini yansıtır.
Tuymans, çalışmasını, örneğin savaş ve toplum üzerindeki sonuçları gibi modern gerçekliğin koşullarına dayandırıyor olarak görüyor. Sanat, “deneyimlediklerinizden ve gördüklerinizden” yaratıldığından, politik olarak bilgi sahibi olmanın önemli olduğuna inanıyor. Bu felsefe göz önüne alındığında, Tuymans’ın politik bir sanatçı olarak ün kazanması şaşırtıcı değil – özellikle Kongo’daki Belçika emperyal yönetimine dayanan Mwana Kitoko (2000) resim serisinden yola çıkarak. Yine de bu etikete direniyor ve Apollo dergisine verdiği bir röportajda şunları söylüyor: “Bir sanatçının propaganda yapmadan politik olabileceğini düşünmüyorum.” Resimlerin, sanatçının belirli bakış açılarını yansıtmak yerine izleyicileri sorgulamaya teşvik etmesi gerektiğine inanıyor.
Bu itibara dayanarak, pek çok kişi sanatçının 2002’deki Documenta 11 sergisi için yaptığı çalışmanın bir önceki yılın New York 9/11 saldırılarına yanıt vermesini bekliyordu. Bununla birlikte, Tuymans, dünya olaylarına atıfta bulunmadan büyük ölçekte bir natürmort sundu – bu, geniş çapta eleştirilen bir parça. En son olarak, 2015 yılında, Tuymans, fotoğrafçı Katrijn Van Giel’in Jean-Marie Dedecker portresini Belçikalı Bir Politikacı tablosuna kaynak olarak kullandığı için kamuoyu incelemesine tabi tutuldu.(2011). Bunun için, çalışmanın fotoğrafın bir parodisi ve Belçika muhafazakarlığının bir eleştirisi olduğu ve dolayısıyla telif hakkını ihlal etmediği gerekçesiyle intihalden suçlu bulundu. Konu, Tuymans’ı medyaya ve ülkesinin bireysel başarı (ve sanatsal lisans) konusundaki konumuna karşı dikkatli olmasına rağmen, mahkeme dışında dostane bir şekilde çözüldü.
Sanat eleştirmeni Jason Farago, Tuymans’ı şöyle tanımlıyor: “Tamamen siyah giyiyor, pantolonunun bacaklarında benekler oluşturan biraz beyaz boya. Sigaraları bir metronom düzenliliğiyle yakar.” Ünlü birçok çağdaş sanatçının aksine, dışa dönük ve eşi Venezuelalı sanatçı Carla Arocha ile yaşadığı Anvers’in canlı yaratıcı atmosferinin tadını çıkarıyor. Arocha ve iş ortağı Stéphane Schraenen, çalışmaları sanat, tasarım ve performansı kapsayan sanatsal bir ikili olarak çalışıyor. Tüymans ile birlikte, kendi çalışmalarının ve diğerlerinin etkinliklerini ve sergilerini düzenleyen sanatçı girişimi CASSTL’yi de kurdular. Evlerinde Arocha için bir atölye ve sergi alanı bulunurken, Tuymans gündelik hayatını sanatından ayırmayı tercih ediyor. Anvers’teki stüdyosu resim yapabileceği tek yer. her yerde çizim yapabilmesine rağmen. Çalışmalarını “yoğun” olarak nitelendirerek yılda yaklaşık yirmi resim yaptığını iddia ediyor.
Tüymans, sanatçı olmayı organizasyon ve bağlılık gerektiren bir meslek olarak gören son derece profesyonel olmaya devam ediyor. “Prima donnas gibi davranan birçok sanatçının aksine, asla son teslim tarihini kaçırmadım” diyerek çalışma etiğiyle gurur duyuyor. Tuymans aynı zamanda mükemmeliyetçi ve aşırı derecede özeleştirel bir kişidir. Bu nitelikler, içki içmek için bir resmi tamamladıktan sonra stüdyodan ayrılmayı da içeren olağandışı çalışma sürecine ( Coffeklatch’a tarif ettiği gibi ) yansır. Sanatçı daha sonra herhangi bir değişiklik gerekip gerekmediğini anlamak için stüdyoya “hala biraz etki altında… çünkü bu işi bir yabancının gözüyle görmemi sağlıyor” geri döner. Benzer şekilde Tüymans da koleksiyonerlerin evlerinde onun eserlerini görmeye tahammül edemiyor” dedi.
Jan van Eyck , René Magritte ve James Ensor’dan esinlenen Tuymans, Belçikalı ressamların tarihinin ve bunun “zorunluluktan doğduğunu” iddia ettiği gerçekçilikle meşgul olmasının oldukça bilincinde. Romantik olmak için zamanın yok.” Çalışmalarını, bir kez kaldırıldıktan sonra bu gerçeklik ile benliği arasına bir perde yerleştiren resimleriyle, çatışmanın istisnadan ziyade norm olduğu bir gerçekliğe dayandığını düşünüyor.
Yazar Elina Civle-Üye’ye göre, Tuymans prestijli küratörler, “A sınıfı” galericiler ve halk arasında popüler. En etkili çağdaş ressamlardan biri ve ortamın yeniden canlanmasının öncüsü olarak kabul edilir. Sanatçı genellikle kendisinden yirmi beş yaş büyük, önde gelen Alman ressam Gerhard Richter ile karşılaştırılır. İkisi, resim yoluyla manipüle edilebilecek ve bulanıklaştırılabilecek kaynak materyal olarak fotoğraflara ilgi duyuyor. Tuymans’ın çalışmaları aynı zamanda , Tuymans gibi Richter’in “çocuklarından” biri olarak tanımlanan çağdaş Güney Afrikalı/Hollandalı ressam Marlene Dumas’ınkiyle birlikte sergilendi. Dumas ve Tuymans, fotoğrafik ve boyalı imgeler arasındaki ilişkiyle ilgilenirler.
Tuymans, resmin yanı sıra Hollanda enstitüsü Rijksakademie van beeldende kunsten’de konuk eğitmen olarak çalıştı ve burada yeni ortaya çıkan sanatçılar Paulina Olowska ve Ivan Grubanov’a ders verdi. Ek olarak, Belçika ve Çin sanatını bir araya getiren kültürler arası sergiler başta olmak üzere birçok serginin küratörlüğünü yaptı. Bu, izolasyondan kaçınılması gerektiğine olan inancıyla bağlantılıdır. Küratörlüğünde Tuymans, çağdaş ve kanonik sanatı Constable, Delacroix, Friedrich, Goya gibi şovlarla karıştırıyor. Dresden’deki Albertinum’da Duyulara Bir Şok.Tuymans, geleneksel küratörlerin genellikle aynı entelektüel söylemi desteklediğine inanırken, Tuymans arka plana bakmaksızın görsele öncelik vermeyi tercih ediyor. İddia, Coffeeklatch ile yaptığı röportajda”Küratörlük tatmin edici çünkü size yeni, genellikle tamamen farklı içgörüler sunuyor.” Çağdaş sanat için Parasol birimi vakfındaki 2015 sergisi, eserleri aracılığıyla “farklı düşünce çizgilerinin yan yana olduğunu” göstermek istediği farklı yaş ve milletlerden altı ressamı bir araya getirdi. Bir sanatçı olduğu kadar kendini bir küratöre adamış ve “Bir projeyi baştan sona denetlemek önemlidir” diyor.