Bu yüzden okurken kendini unutuyorsun
Kitap okumaktan güzel şey var mı? Başkalarını okuyorsun, başka hayatları, hiç yaşanmamış ama okurken sen yaşıyormuşsun gibi. Bazen okuduğun karakterin sen olduğunu düşünüyorsun farkında olmadan, “onun yerinde olsan ne yapardın?” Onun arkadaşlarını düşünüyorsun, ailesini, hobilerini, sevgilisini. Bazen beğenmiyorsun, bazense kendin sahip olmayı diliyorsun. “Keşke onun yerinde olsaydın.” Ama bazen o sahip olduklarına karşı nankörlük yapıyor ve ona kızıyorsun. Bazen başka tepkiler, başka cevaplar vermesini isteyip hayıflanıyorsun.
Hiç birini isteyerek yapmıyorsun ama. Hepsi kendiliğinden gelişiyor. Bu yüzden okurken kendi hayatını, kendi dertlerini, kendi aileni, kendi arkadaşlarını unutuyorsun.
Unutmak için başka çözüm yolları da vardır belki, ama okumak güzel. Bence.