Litvanya Prensi Koriat (Mikhail) Gediminovich'in oğlu Kulikovo savaşının kahramanı - Prens Dmitry Donskoy'un voyvodası Dmitry Bobrok Volynsky, kendisini askeri görkemle kapsıyordu Yazar: Victor Matorin
1569’te, ON ve Polonya Krallığı’nı (KP) Polonya-Litvanya Birliği’nin ortak konfederasyonu ile birleştiren Lublin Birliği kuruldu. Yeni devletin neredeyse bir milyon kilometre karelik bir alanı vardı. Nüfusu 8 milyon civarındaydı. Ortaçağ Avrupasının en güçlü devletlerinden biriydi.
Bu dönemdeki Rus krallığı, yalnızca Sibirya pahasına topraklarında bulunan Rzeczpospolita'yı aştı, ancak nüfus açısından (5 milyon) ve ekonomik potansiyel bakımından, bunun önemli ölçüde daha düşüktü. Ne de olsa, İngiltere ve Ortaklığın parçası olan batı Rus prenslerinin toprakları, kuzey-doğu Rusya'nın topraklarından daha zengin ve daha donanımlıydı.
Bu durum göz önüne alındığında, Ivan IV'ün ölümünden sonra Korkunç Smoot'un Rusya'da hüküm sürdüğü, birkaç yıllık fakir hasatlarla ağırlaştırıldığı gerçeği göz önüne alındığında, Rzeczpospolita genişlemesini güçlendirdi. Polonyalı-Litvanyalı mimiklerin Rus tahtına sahtekârları desteklemesi, Falsmitter adı altında hareket etmesiyle başladı, Litvanya Büyük Dükalığı'nın eski arması
Litvanya Büyük Dükalığı oyma arması
Litvanya Büyük Dükalığı oyma arması
1609 yazında, Kral Sigismund III'ün emrindeki Polonya-Litvanya ordusu Rus devletini istila etti ve “barış ve düzen sağlama” ihtiyacı ile motive etti. Polonyalıların, her zaman "küçük kardeşler" in topraklarında düzeni geri almaya hazır olan "ağabey" rolünü oynamaya hak verdiği iddia edilen Slavlar arasındaki koşulsuz önceliğine ikna olmuş oldukları unutulmamalıdır.
Aynı yılın eylül ayında, Taç Hetman Lev Sapieha ordusu Smolensk kuşatmasına başladı. Haziran ayında, Klushin yakınlarındaki hetman Stefan Zolkiewski'nin "kanatlı süvarileri" nin 1610. At birlikleri, Smolensk'e yardım etmek için Çar Vasily Shuisky'nin gönderdiği orduyu tamamen mağlup etti.
Bu durumdan faydalanan Seven-Boyar'lar Shuisky'yi devirdi ve onu keşiş olarak tomurcukladı. Sonra "Seven Boyars" ve Patrik Filaret, III. Sigismund Kralı ile bir antlaşma imzaladı ve oğlu, Kral Vladislav'ı tahtına davet etti.
Daha fazla. 21’un 22’indeki 1610 gecesi, Polonya-Litvanya birlikleri Kremlin’e Moskova boyarlarının rızasıyla girdi. Polonyalılar ve Litvanyalılar, Rus krallığını Polonya-Litvanya Ortaklığı'na dahil etmek ve dünyadaki en büyük imparatorluğu yaratmak için gerçek bir fırsat buldular.
Ama ... Korolevich Vladislav, Ortodoksluğu kabul etmek için acelesi yoktu. Babası Katolik Kral Sigismund, Rusya'yı kendi adına yönetti. Ve Polonyalılara ve Litvinlere veya daha doğrusu Kremlin’de yerleşik olan Polonya-Litvanyalı sürgünlere, yalnızca Muskoviler’i değil, Rus topraklarının sakinlerini de öfkelendirecekleri “bağımsızlık” yarattı.
Asaletin davranışı, yalnızca demokratik yasalara göre yaşayan “politik ve medeni insanlar” olduğu inancına dayanıyordu. Doğru, sadece gentry sınıfı için bir demokrasiydi. Puşkin'in çağdaş, Rus asıllı soylu Thaddeus Bulgarin (Jan Tadeusz Krzysztof Bulgarin doğumlu), Commonwealth'teki centilmen demokrasi hakkında yazdı:
“Polonya'da, asırların başından beri, hiç kimsenin zevk almadığı özgürlük ve eşitlik hakkında konuştular, yalnızca varlıklı tavalar tüm otoritelerden tamamen bağımsızdı, ancak özgürlük değildi, ama irade ...
Gentry, gür ve aydınlatılmamış, her zaman onu besleyen ve sulayan herkese tamamen bağımlıydı ve hatta gentry ve servetli gentry'nin en düşük pozisyonlarına bile girdi ve sabırsızca dövüldü - çıplak zeminde dövülmeme koşuluyla ve halı üzerinde ...
Köylüler genellikle ezildi ve Litvanya ve Beyaz Rusya'da durumları Zencilerden çok daha kötüydü ... "
Rus gentry sadece sığır değil, sadece "ateş ve kılıç" ile "yetiştirilmesi gereken" barbar sığırlar olarak kabul edildi. Aslında, “ateş ve kılıç” ile yetiştirilmesi gereken “medeni” soylu soylulardı.
Aşağıdaki gerçekler Kremlin'deki davranışlarını göstermektedir. Polonya-Litvanyalı beyler, Roma Kilisesi'nin de onur verdiği İsa ve Bakire Meryem'in ikonları olmasına rağmen, Kremlin'in eski kiliselerini yağmaladı ve parçaladı.
Bu Kremlin'deki haklı gösterimlerinin başında oldu. Dahası, bu eylemler Rusların silahlı direnişiyle kışkırtılmadı. Bu başladığında, işgalciler utangaç değildi. Mart ayında, 1611, başlayan Muskovitlerin ayaklanmasına cevap olarak, asalet hiçbir tereddüt etmeden Moskova'nın yarısını yaktı.
Fakat kibar karakterin gerçek özü daha sonra Kremlin'de tıkanmış Polonya-Litvanyalı garnizon arasında bir açlık başladığında kendini gösterdi. Olayların görgü tanıkları, korkunç resimleri anlattı. Büyük kaplarda giyinik ve tuzlanmış insan cesetleri yatıyordu.
Yakalanan Litvanya partisi Osip Buzila'nın günlüğünde "Öykü Dmitry Fake "yazdı:" ... Teğmen Truskovsky iki oğlunu yedi, bir haiduk oğlunu da yedi, bir yoldaş onun hizmetçisini yedi; kısacası, oğlunun babası, oğlunun babası, kimden başkası, diğerinden daha sağlıklı olan kimseyi yemezdi. ”
1609-1611'te kuşatılmış Smolensk'te bunu hatırlayın. veya kuşatılmış Leningrad'da 1941-1942. açlık daha az korkunç değildi, ama kitlesel yamyamlığa ulaşamadı. Bununla birlikte, Polonyalılar hala Kremlin'deki kalışlarını Asya Muskosluğunu medeni dünyaya tanıtmanın büyük misyonu olarak sunmaktadır.
Smolensk’ten bahsetmişken, 2’in Haziran 1611’i, Polonyalıların kuşatılmış şehre girdiklerinde, Smolensk’in bir parçası olan Bakire Katedrali’nde saklananların büyük bir başarı gösterdiğini hatırlamamak imkansız: Düşmanlarla birlikte kendilerini havaya uçurdular. Ancak bir yıl sonra, intikam Polonyalıları devraldı.
Ekim 26 1612 (eski tarz) Prens Dmitry Pozharsky ve Nizhny Novgorod muhtarı Kuzma Minin liderliğindeki ikinci Rus milis, Kremlin'deki Polonya-Litvanyalı garnizonu teslim etmeye zorladı.
Bu nedenle, XVII yüzyılın başında Rus krallığından çok daha güçlü bir ekonomik ve insan potansiyeline sahip olan Polonya-Litvanyalı Topluluğu, Polonya, Litvanya ve Rus topraklarını birleştirerek büyük bir güç olma şansını kaçırdı. Ancak bu, modern Polonyalı politikacıların dış kuvvetleri ve hepsinden öte, bütün Polonya hastalıklarının faili olarak Rusya'yı sunmalarını engellemez.
GÜNLÜK döneminde, GDL Avrupa'nın en büyük devletiydi, ancak Katolik Batı’daki riskler ölüme yol açtı
20. yüzyılın diğer halklarına karşı kibirli kibirli tavrının, Polonya halkı tarafından korunduğunu eklemeliyim. Tanınmış Polonyalı yayıncı Adolf Nevchinsky, 1925’te Slovo gazetesinin sayfalarında, Polonyalı baskılara karşı çıkan Belaruslularla “askılar ve yalnızca askılar” dilinde konuşmaları gerektiğini söyledi. Bu, Batı Belarus’taki ulusal sorunun en doğru çözümü olacak. Bir soru var. Ulusal uyumu sağlamak için darağacının ana enstrüman olduğu devlet ne kadar süre olabilir?
Ancak ortaçağ Rzecz Pospolita'ya geri dönelim. Yapısını incelerken, kaçınılmaz olarak, bu durumun başlangıçta yıkılmaya mahkum olduğu sonucuna varılır. Bunun temel nedeni, Litvinsky boyarlarına katılan Polonyalı Gentry'de gizlendi.
XVII. Yüzyılda, Polonya-Litvanya Topluluğu'ndaki meşhur Gentry demokrasisi anarşik bir özgürlüğe dönüştü. Ve “liberum veto” (serbest yasaklama hakkı ya da Seimas'ta yasaların kabul edilmesinde oybirliği şartı) ilkesi, yetkililerin fiilen felç olmasına neden oldu - sonuç olarak, pratikte hiçbir karar alınamadı.
Herhangi bir milletvekili Seimas'ın toplantısını ya da büyükelçinin dediği gibi rahatsız edebilir. Örneğin, 1652 yılında, Troç eyaletinin Upits kabiliyetinden gelen centilmen büyükelçiden Sejm'i kapatması istendi. İtirazsız milletvekilleri ayrıldı! Seimas'ın 53 toplantıları (yaklaşık% 40!) İngiliz Milletvekilliği aynı şekilde sona erdi.
Polonyalı gentry'nin cimri kibirleri ve bütün yabancılar ve heretik-Ortodoks Ortodoks olarak kabul edilen, bütün yabancıların ve heretiklerin-Ortodoks olarak gördükleri, kölelere ve hamama olan saygısızlığı, Polonya-Litvanya Ortaklığı'nın düşüşüne katkıda bulundu. Bu hoşgörüsüzlük, GDL nüfusunun büyük bir kısmı arasında, özellikle de Brest 1596 Birliği'nden sonra oldukça dezavantaj olduğu ortaya çıkan Ortodoks arasında reddedilmeye neden oldu.
ON, Lublin Birliği şartları altında, en zengin üç güney iline yol vermek zorunda kaldı - Kiev, Volyn ve Podolsk. Yana Moteiko tarafından resim
Sonuç olarak, birçoğu Ortodoks Muskosluğuna umutla bakarken, en kararlıları güneye kaçarken, 16. yüzyılda Kazakların özgürlüğüne odaklanan Zaporozhye bölgesine kaçtı. Orada, Commonwealth'in düşüşüne katkıda bulunan Ortodoks Zaporozhye Kazakları ortaya çıktı.
Orduya giriş için, hangi lehçe olursa olsun, Rusça vaftiz edip, Rusça konuşmanın yeterli olduğu bilinmektedir. Nikolai Gogol bu ritüeli en mecazi olarak tanımladı: “Mesih'e inanıyor musunuz? İnanıyorum! Votka içer misin? Ben içiyorum! Gel hadi! Gerçekten bir Hıristiyan ruhu, üçüncü sigaraya yaz ... "
Litvanya Büyük Dükalığı, Polonya Krallığının ardından, kademeli olarak küçük ortağı oldu ve devletinin kalıntılarını kaybetti. Lublin Birliği açısından, Polonyalılar en büyük ve en zengin üç güney voyvodalığı - Kiev, Volyn ve Podolsk'u kullanmak zorunda kaldılar.
Polonya, yalnızca GDL bölgesinin bir bölümünü değil aynı zamanda Polonya-Litvanya Ortaklığı'ndaki ikamet tarihini de atadı. Bu duruma tahsis edilen birçok tarihi kaynaktan, Litvanyalılar basit değildir. Litvanya, Belarus veya Ukrayna menşeli konuşmanın tüm ikonik figürleri Polonyalılar olarak sunulmuştur. “Denizden denize” sloganı bile verildi. Bu arada, Polonya’ya, Baltık ve Karadeniz’e Ortaklık çerçevesinde erişim sağlayan GDL toprakları olduğu da biliniyor.
Hiç şüphe yok ki, Moskova Rus Ortodoks Litvin'in çoğunluğu için daha kabul edilebilirdi, çünkü ruhsal olarak onlara yakındı. Evet, ve Moskova’da dini hoşgörü, Commonwealth’te olduğundan çok daha yüksekti. Moskova otokratlarının eli zor olsa da, Polonya-Litvanyalı sürgünlerin dizginsiz gururu ve dini-ulusal hoşgörüsüzlüğünden daha az korktu. Anlaşılan bu, Moskova’nın ve ardından Rus İmparatorluğu’nun Commonwealth’le yüzleşmesinde zafer kazanmasına karar verdi.
RUSYA-LİTVANYA VE LİTVANYA-RUSÇA İLKELERİ
Litvanya Büyük Dükalığı'nın yükselişinin, büyük ölçüde Litvanya prensliğini Vatanları olarak seçen Rurikovich de dahil olmak üzere Rus Ortodoks erkekleri nedeniyle olduğu söyleniyor. Bu nedenle, Litvanya Büyük Dükü, Yetkili, Ostrog Prensi Konstantin (1460-1530) düzeyinde yetkiye sahip Litvanya Büyük Hetmanının, Soylu Prensi Prens Yaroslav'dan Kiev'in Bilgeliğini Rurikovich olduğu belgelenmiştir.
Şöhret Ostrozhsky, Eylül ayında düzenlenen Orsha yakınlarındaki Moskova ordusuna karşı yapılan ünlü savaş da dahil olmak üzere, 33 savaşını kazanan bir komutan olarak kabul edildi. Ölümü üzerine, Kiev-Pechersk Manastırı Athanasius Kalnofsky'nin (1514) keşişine Rusya için Litvin olmasına rağmen Ostrozhsky "Rus Yazısı" adını verdi.
Kiev-Pechersk Manastırı Varsayım Katedrali - Prens Ostrozhsky, Ortodoks bir kişi olarak ana Ortodoks tapınağına gömüldü. Oğlu, Kiev Konstantin Konstantinovich’i vivode etti, Polonya-Litvanya Ortaklığı’ndaki bir Ortodoksluk savunucusunun ününe sahipti ve “Rusya’nın Binyıl” anıtında ele geçirildi.
Başka ilginç bir gerçeğe değineceğim. 1512’te, Moskova Büyük Dükalığı, 1404’te GDL’nin yetkisi altındaki Smolensk’i iade etmeye karar verdi. Kampanya, yılın Temmuz ayında 1514’ta şehri ele geçiren Moskova Prens Voyvodası Daniel Schenya tarafından yönetildi. Bir süre sonra, Eylül ayında, Ostrog'li Litvanyalı Prens Konstantin, Litvanya'nın altında Smolensk'i iade etmeye çalıştı. Fakat başarısız. Bu, kaderin ironisi.
Buna, ünlü Litvanyalı hetman Jan Karol Chodkiewicz (1560-1621) hikayesini ekleyin. Sorunları ve Polonya-Litvanya işgali sırasında Moskova'ya yaptığı yolculuklarla tanınıyor. Ataları Ortodoks Kiev boyar Khodka (Fedor) idi.
Torun Khodky Grigori Alexandrovich Khodkevich (1505-1572), Büyük Hetman ON olan 1568'te, Zabludovo kentindeki bir Ortodoks manastırında bir matbaa kurdu. Moskova öncü matbaacıları Ivan Fedorov ve Peter Mstislavets burada faaliyetlerini sürdürdüler. Şey, Walker'ın büyük torunu Jan Karol Chodkiewicz, zaten Rusya'nın düşmanı olarak hatırlanıyor.
Rus-Ortodoks kökenlerinin, yüzyıllar boyunca temsilcilerini Commonwealth'in egemen seçkinleri kuran prens klanlar olduğu bilinmektedir. Bunlar Vishnevetsky, Oginsky, Sapegi, Khodkevichi, Chartoryysky ve Tyshkevichi Sayısı Zamanla Katolikliği kabul ettiler. Yas-asil lordların avlularının yumuşak özgürlükleri ve zekâsı, dedelerinin inancından daha çekici görünüyordu.
Boyarların değişim sürecinin karşılıklı olduğu anlaşılmalıdır. Moskova’nın gücü, Moskova’yı yeni bir vatan olarak seçen Litvanya Büyük Dükalığı soylu olması sayesinde de arttı. Buna XIII. Yüzyılda bir örnek olarak Litvanyalı Prens Nalshans Dovmont verildi. O bir büyük Dük Mindovg var onun karısı halka açık aldı. Dovmont, 1263 yılında Mindovg'un öldürüldüğü bir sonuçtan dolayı Prens Tovtivil ve Troinat'ın komplolarına katıldı.
Mindovg Voyshelka'nın oğlu Dovmont, yeni karısı ve en yakın çevresinin 300 aileleriyle birlikte Dovmont, 1265'taki Pskov'a gitti. Orada vaftiz edildi ve Timofey Ortodoks adını aldı.
Pskov Prensliği o zamanlar Rus topraklarının karakoluydu ve sürekli olarak Danimarkalılar ve Livonya şövalyeleri tarafından saldırılara maruz kalıyordu. Dovmanta’nın askeri yetenekleri Pskovlar tarafından fark edildi ve bir yıl sonra Pskov Prensi seçildi. Liderliğindeki Pskov, davetsiz misafirlerin baskınlarına başarılı bir şekilde bastırdı. Pskov'u düşman saldırılarına karşı korumak için Dovmont, onu 16. yüzyıla kadar Dovmont adı verilen yeni bir taş duvarla güçlendirdi.
Brockhaus ve Efron ansiklopedisinde “Tek bir prens değil, Pskovites tarafından Dovmont kadar sevilmemiştir. Çok dindardı, halkı haklı çıkardı, zayıflara küfür etmedi, fakirlere yardım etti. ” Rus Kilisesi'nin ölümünden sonra Dovmont azizleri kandırdı. Bedeni Pskov Trinity Katedrali'ne gömüldü. Kılıcı ve giysileri de orada saklanır. Dovmont Pskov, "Rusya'nın Milenyum" anıtına ölümsüzleştirildi.
Dovmont'a ek olarak, Litvanyalı Prens Olgerd Gediminovich ve kardeşleri Narimant Gediminovich ve Yevnut Gediminovich'in torunları, Moskova'nın Büyük Dükalığı'nı Vatanları olarak seçtiler. Litvanya Büyük Dükalığı'ndan ayrılmaları, devleti merkezileştirmek için appanage prenslerini ortadan kaldırmak isteyen Prens Vitovt politikasından kaynaklandı. Buna ek olarak, ayrılma kararı Ortodoks Moskova Rusya Gediminovich'in uzaylı olarak değerlendirilmediğine karar verdi. Moskova'daki Litvanyalı prenslere karşı tavır, hoş karşılanmamaktan daha fazlaydı.
Ortodoks Litvanyalı Gentry’in Moskova’nın mülküne kitlesel hareketi Vitovt’tan sonra başladı. Bu, Litvanyalı büyük düklerin gittikçe daha güçlü olan Katolik cesareti ile hakları giderek azalmakta olan Ortodoks Litvinsky asaleti arasındaki çatışmanın ağırlaşmasının bir sonucu olarak gerçekleşti.
Rusya'da Gediminovichler, Rurik'ten sonraki asil soyluların ikinci kolu oldu. Pratik olarak hepsi, Rus yüksek aristokrasisinin önemli bir parçası olarak, 15. yüzyıldan bu yana Rusya tarihinde birçok olayda önemli bir rol oynamıştır.
Litvanyalı Prens Koriath'ın oğlu (Mikhail) Gediminovich Dmitry Mikhailovich Bobrok Volynsky, Prens Dmitry Donskoy'un voyvodası (yılın 1389'inden sonra öldü) askeri zaferle kaplıydı.
1379-1380 yıllarında, Prens Bobrok Volynsky, Litvanya ile başarılı bir şekilde savaştı. Fakat Kulikovo Sahasındaki (1380 yılı) savaşta kendisini ayırt etti. Orada pusu alayına komuta etti ve saldırının başarılı zamanlaması bu kanlı savaşa Rusların lehine karar verdi.
Ivan III ve Vasily III'ün ünlü Rus komutanı, daha önce belirtilen prens-voivod Daniel Vasilevich Shchenya'nın (geçici olarak 1440-1519) bahsettiği Narimunt Gediminovich'in büyük torunudur. 1493’te Vyazma’yı “Litvanyalılar” dan uzağa attı.
Daha sonra Schenya, Chernihiv ve Seversk toprakları için Litvanya ile savaşta aktif olarak yer aldı (1500-1503). Sonra “Litvanyalılara” Dorogobuzh'ta hassas bir yenilgi yaptı. Sonra Shchen, Livonian Order'ın şövalyelerini yendi. Ve daha önce de belirtildiği gibi, Smolensk prensliğinin Moskova'ya ilhak edilmesini sağladı. Schenya, "Rusya'nın Milenyum" anıtına ölümsüzleştirdi.
Gedimin'in en büyük torunu Patrikey Narimantovich'in soyundan, Mareşal Mikhail Mihailoviç Golitsyn, Peter I'in ortaklarından İsveçliler ile savaşta kendisini ayıran kişi oldu. Ayrıca, Milenyum Rusya anıtına katıldı.
Patrikey Narimuntovich'in Patrikevlerin, Khovanskii'nin, Bulgakov'ların, Schenatievlerin, Kurakinlerin, Golitsinlerin ve Koretskilerin ilkel soylu ailelerinin atası olduğunu eklemeliyim. Diğer Gediminas'tan Trubetskoy aileleri, Belsky, Volynsky ve Mstislavsky gitti.
Bu klanların temsilcilerinin oynadığı rol hakkında Trubetskoy prenslerinin tarihini gösterir. Gedimin'in torunu, Kulikovo Savaşı'na katılan Dmitry Olgerdovich'den geliyorlar. Dmitry Olgerdovich'in soyundan olan Prens Dmitry Timofeevich Trubetskoy'un, Polonya-Litvanya garnizonunun Moskova'dan nakledilmeye çalışan İlk Halk Milislerinin (1611) liderlerinden biri olduğu biliniyor. O, 1613’e seçilmeden önce Mihail Fedorovich, Rus devletinin hükümdarıydı.
Çalışması için, Dmitry Trubetskoy “Anavatan'ın Kurtarıcısı” unvanını aldı ve yılın Zemsky Katedrali 1613'inde kraliyet tahtının yarışmacısıydı.
Yukarıda listelenen Litvanyalı-Rus ve Rus-Litvanyalı ailelerin kaderleri, Litvanya Büyük Dükalığı ve Moskova prensliği tarihinde Rus ve Litvanyalıların kaderlerinin ne kadar yakından iç içe geçtiğini göstermektedir. Bu bağlamda, tarihsel kişiliklerin ve buna bağlı olarak, o zamanlar başkanlık eden devletlerin, Litvanyalı tarihçilerin yaptığı gibi sadece etnik bir karakteristik özelliklere dayanarak değerlendirilmesi tam olarak doğru değildir. Savaşlar daha sonra ulusal uyuşmazlık yüzünden değil, iktidar ve etki için savaştı.
“Rus doğmak çok az. Olmaları gerek. Olmaları gerekiyor! ”Igor Severyanin
Ve sık sık savaş, aynı aile yuvasındandı. Ancak kader, çoğu zaman olduğu gibi, onları boşadı. Ortak ataları olan Tver ve Moskova prenslerinin yüzleşmesinin çok uzun ve özellikle acımasız olduğunu hatırlayın. Mikhail Yaroslavoviç Tverskoy'un iki kez (1305 ve 1308) Moskova'nın üzerine yürüdüğü ve kolunun altına almaya çalıştığı biliniyor. Ama yapamam. Moskova'da ise Tver Prensi'nin uzak bir akrabası olan Prens Yury Danilovich hüküm sürdü.
Bu iki Rus prensinin yüzleşmesi, Moskova Prensi Yuri Khan Özbek'in Altınordu'daki şikayetinin kaldırılmasıyla sona erdi. Sonuç olarak, Tver Prensi Prensi idam edildi. İki yıl sonra Mikhail Tversky'nin oğlu, Korkunç Oçi Dmitry, Yuri Moskovsky'ye şikayette bulundu ve onu Han'ın çadırında öldürme hakkı kazandı. O günlerde, böyle kanlı kavgalar nadir değildi.
ON konusunu sonlandırarak aşağıdaki sonuçları çıkartabiliriz. Litvanya Büyük Dükalığı'ndaki Rus Ortodoks bileşeni belirleyici oldu ve bu durumun tarihini Rusya ve Rusya tarihinin önemli bir parçası olarak değerlendirmeyi mümkün kıldı. Bazı Rus akademisyenlerin çoğu kez VKL ile sahip oldukları tüm olumsuzluklarla birlikte, Rus beylerin nüfusunun zorlu zamanlarda hayatta kalmasını ve daha sonra Rus İmparatorluğu'nun organik bir parçası haline gelmesini sağlamak için çok şey yaptı.
Açıkçası, 9 Eylül'de Novgorod'da Büyük İskender'in 8 adlı açılışında, Litvanyalı Prens Gedimin, Olgerd, Keystut ve Vitovt'un "Rusya'nın Binyıl" anıtında ölümsüzleştirilmesi tesadüf değildi. Kültürel, kimliğin ve batı Rus prenslerinin halklarının korunmasına katkılarından dolayı, emperyal Rusya'nın Litvanya Büyük Düklerine verdiği haraçtı.
Rusya İmparatorluğu'nun, Litvanya Büyük Dükalığı deneyimini yinelediği, “sevgiyi” yeni bölgeleri, yeni halkları ve yeni inançları kendi sınırlarına çekmesiyle yinelemesi gerektiğini düşünmek gerekir. Yeni “kan”, Rusya'nın gelişmesine yeni bir ivme kazandırdı. Ve Sibirya ve Amerika'nın yerli halkları, Rus öncülerinin iyi tavrını hala hatırlıyor.
Alaska ve Kaliforniya'daki Amerikan Yerlileri, Ortodoksluğa sadık kalmaya devam ediyor, Rus isimlerini taşıyor ve Rus yerleşimcilerin iyi anılarını besliyor. Amerikan Aborjinlerinin geleneklerine ve geleneklerine saygı duyanlar onlara çok şey öğretti.
Her ne kadar sevgi şefkatinin ve Moskova silahlarının sık sık ateşlenerek yeni bölgelere katılımı sağladığı kabul edilmelidir. Ancak, bu sürecin Rus özellikleri vardı. Böylece, Rusya'da Yermak'ın savaştığı Sibirya Hanı Kuchum'un torunları, Sibirya prensleri olarak adlandırılmaya başlandı ve Rus soylularının soy ağacı "Kadife Kitabı" na girildi. Yeni Anavatan'a büyük gayretle hizmet ettiler. Amerika yerlilerinin liderlerinin torunları, böyle bir şeyi hayal bile edemediler.
RUSYA'DA ÇOK KÜÇÜK OLMAK
Litvanya'nın Büyük ve Büyük Dükalığı Rusya hakkındaki söylemini özetleyerek, sonuçlandırılmalı. Çok uluslu devletler için ve özellikle de Rusya Federasyonu için ölüm, bir milleti tekil hale getirme, geri kalan küçük, bir din - egemen, diğer - küçük.
Bugün, etnik ve dini çekişmeler dünyanın çeşitli ülkelerindeki şehirlerin sokaklarına dökülürken, Rusya Federasyonu'ndaki “Büyük Ruslar” ve “Büyük Rusya” terimlerinin tarihsel içeriğini yeniden canlandırma girişimleri kaçınılmaz olarak etnik çekişmelerde bir artışa yol açacaktır.
Aynı zamanda, Rusların kaderi için kendilerine özel sorumluluk yükleyen devlet oluşturucu ulus olduğu da unutulmamalıdır. Ancak bu onların münhasırlık veya doğum haklarını göstermez. Sadece daha fazla sorumlulukları var.
Bu bağlamda, bir kez daha Pavel Evdokimov'un önerdiği “Büyük Rusya” teriminin, Rus halkı olarak, Rusları, Ukraynalıları ve Belarusları birleştiren, daha doğrusu Rusya, Belarus ve Ukrayna'yı birleştiren önemini not etmek istiyorum. Şair Igor Severyanin'in yirminci yüzyılın başlarında yazdığı tesadüf değildir: “Rus olmak çok az. Olmaları gerek. Olmaları gerekiyor! "
Rusya / Rusya’nın tarihsel gelişimi aynı zamanda “Büyük Rusya” terimini lehine ifade etmektedir. Geçtiğimiz yüzyıllar içerisinde topraklarında, gerçek bir Babil ulusları ve milletlerle iç içe geçti. Bu bakımdan, bazı Rusların “Büyük Rus” olduklarının görkemli ifadesi bir gülümsemeyi beraberinde getiriyor. Tereddüt etmeden temsilcileri orijinal “Büyük Ruslar” olarak adlandırılabilecek pek çok iyi bilinen soyaddan bahsedeceğim. Ama ...
Bu Peter I'in ortağı, Kont Boris Petrovich Sheremetev (1652-1719), şair Gavrila Romanovich Derzhavin (1743-1816), Rus Bilimler Akademisi'nin ilk ilk başkanı olan Ekaterina Romanovna Dashkova'nın (1743-1810), Rusyalı Rus ve Rusya'dan Rusyalı Rusyalı Rusovya ve Rusya'dan Rusyalı Maliye, Rusya Federasyonu. tarihçi ve yazar Nikolai Mikhailovich Karamzin (1744-1817), Şansölye Alexander Mikhailovich Gorchakov (1766-1826), yazar Ivan Sergeevich Turgenev (1798-1883), yazar Mikhail Afanasyevich Bulgakov (1818-1883). Onların RUSYA, göründüğü gibi, hiç şüphesiz.
Bununla birlikte, bu Rusların kurucularının Altın Tatarlar olduğu çok az bilinmemektedir. Bu belgelenmiştir. Örneğin, yukarıda belirtilen tarihçi Karamzin, Kara-Murza'nın Kırım Tatar ailesinden doğmuştur. Yazar Turgenev'in atası Tatar murza Arslan Turgen'di ve Bulgakov'un Horde Hanı Bulgak'ı vardı.
Rus asaleti Suvorov, Apraksinler, Davydovs, Yusupovlar, Arakcheevler, Golenişchevler-Kutuzovlar, Bibikovlar, Chirikovlar'ın Baty'nin kardeşi Han Berke ailesinden çıktığını da eklemeliyim. 20. yüzyılın sonunda, Tatar kökenli Rusya'da yaklaşık 70 bin asil vardı.
Tatar ataları Rus bilim adamları Mendeleev, Mechnikov, Pavlov, Timiryazev, Kuzey Chelyuskin ve Chirikov araştırmacıları, bestecileri Scriabin ve Taneyev idi. Ne saymalılar? Hikaye bu soruya kesin bir cevap verdi. Onlar büyük RUSYA'lardır ve atalarının bilincinde ve gururluyken kendilerini daima Rus olarak tanıdılar.
Büyük Rus çelik ve diğer milletlerden insanlar. Hepimiz büyük Rus şair Alexander Sergeevich Pushkin'i tanıyoruz. Sadece edebi eserleri için değil, aynı zamanda modern Rus dilinin oluşumuna da büyük katkı sağlıyor. Bu arada, Alexander Sergeevich'in büyük büyükbabası, Etiyopyalı Avram Petrovich Hannibal'ın “Büyük Prens'i Arap” dı.
Vladimir İvanoviç Dal, modern Rus dilinin oluşumuna daha az önemli bir katkı yapmamıştı. 1880'te Yaşayan Büyük Rus Dili Açıklayıcı Sözlüğünü yayımladı. Bu sözlük hala aranıyor. Dahl'ın babası bir Dane, Johan van Dahl ve annesi bir Fransız kadın olan Maria Freytag'dı.
Mikhail Yuryevich Lermontov'un ataları, Walter Scott'ın bir ballad yazdığı sömürüler hakkında ünlü Scot Lermont'du. Sovyet okulunda, Rus yazar Denis Ivanovich Fonvizin, ünlü Nedoroslya'nın yazarı olarak herkes tarafından biliniyordu. Livonyalı bir şövalye ailesi olan von Wiesen (Alman von Wiesen) soyundan gelmişti. Fakat Puşkin onun hakkında "Rus Pereruskie" dendiğini söyledi.
Petersburg'daki Kazan Katedrali'nde iki bronz figür var - Michael Illarionovich Kutuzov ve Mikhail Bogdanovich Barclay de Tolly. Biri Tatar kökenli eski bir Rus soylu ailenin temsilcisi, diğeri ise aynı eski İskoç aileden. Her ikisi de, yılın 1812 Yurtseverlik Savaşı'ndaki zafere büyük katkı yapan Rus komutanlar.
Başka bir Rus Gürcü kökenli komutan Pyotr İvanoviç Bagration’ı hatırlamamak imkansız. Napolyon onu en iyi Rus general olarak kabul etti. Prens, 1812'teki Borodino sahasında ölümcül şekilde yaralandıktan sonra başını yattı ve Rusya'ya hayat verdi.
Okuldaki herkes Dane Vitus Bering, Ruslaşmış Almanlar Thaddeus Bellingshausen ve Adam von Krusenstern'in adlarını biliyor. Bu denizciler Rusya'yı yücelterek okyanusları yenerek yeni topraklar keşfettiler. Bugün, dünyanın en büyük Rus yelkenli bark Kruzenshtern adını almıştır.
Rusya'nın tarihi, Rus halkının, ülkenin gelişimini önemli ölçüde hızlandıracak olan servise yabancıları çekebilme yeteneklerinin kanıtıdır. Fedor Mihayloviç Dostoyevski bu yeteneğe "dünya çapında yanıt verebilirlik" adını verdi.
İsyancılar sözde Rus mezarlığına SSCB'nin arması altına gömüldü. Texel Adası, Norveç
Çağdaşlarımızdan birkaç isim vereyim. Ruhsal olarak Rus halkı, ama etnik olarak tamamen Rus değil. Ruslar, tüm hayatı Rusya'ya hizmet etmenin canlı bir örneği olan zamansız ölen Rus General Lev Rokhlin'i hatırlıyor. Babası bir Yahudi idi. Bale dansçısı Nikolai Tsiskaridze, Rus ödülünün iki katı ödüllü, Rus kültürünün saflığı konusundaki mücadelesiyle tanınıyor. Ebeveynleri Gürcüler. Eh, Elena Isinbayeva hakkında konuşamıyor. Rusya'yı sadece sportif başarılarıyla değil, yüceltmektedir. Dünyadaki birçok insan için, Rus kadınlık ve ahlakının standardıdır. Babası Dağıstan, annesi Rus.
Rusya'nın refahına büyük katkı yapan ve yapan Rus “yabancı” listesine devam edilebilir. Ancak bu çok geniş. Sadece Rusya'daki "yabancıların" her zaman iki kategoriye ayrıldığını ekleyeceğim. Rusya'nın iyiliği için nasıl çalışacağını bilen ve çalışmak isteyenler ve Lermontov'un yazdığılar hakkında: "Gülerek, yabancı bir dilin topraklarını ve görgülerini meydan okudu."
Maalesef, son zamanlarda Rusya’nın egemenliği gözlendi. Buna göre, insanların kanlarının saflığı gibi Anavatan'a yönelik davranışları ve tutumlarıyla çok fazla değerlendirilmesi gerekmediğine inanan Rus etnik milliyetçilerinin yeniden canlanması var. Bu, Rusya için çıkmaz bir yaklaşımdır ve Pavel Evdokimov’un “Rusya Federasyonu’ndan Büyük Rusya’ya” yazdığı haberi reddediyor.
Bu konuda kendiniz hakkında birkaç söz. Litvanya'da, Rusların haklarının korunması için (Rusların hepsinin Rus konuşmacı olduğu kabul edilir) ömür boyu hapis cezası ile karşı karşıya kalıyorum. Litvanya savcılarına göre, bu konuda yazışma mahkemesi gelecek yıl gerçekleşecek. Bununla birlikte, bazı Rus milliyetçilerinin mantığından yola çıkarsak Litvanya'da dışarıdaki bir gözlemcinin pozisyonunu almak zorunda kaldım.
Ne de olsa, ben sadece bir anneyim (Voronej köylüsü) Logunova Maria Ivanovna, safkan Rus. Ve babamın hattında - İsveçli Nikolai Andreevich - atalarımda: Yunan Varvara, Zaporizhzhya Kozak Vasili Gruntenko, Polka Anna Khrenovska ve ailemize soyadı veren bilinmeyen bir İsveçli.
Bu nedenle Pavel Evdokimov'un makalesinde ortaya konan düşüncenin önemini bir kez daha not etmek istiyorum. Rusların “kendilerini RUSYA olarak gören herkes” olduğunu vurguluyor. Bu sonuç, kelimenin geniş anlamıyla “Ruslar” açısından modern Rus politikasının oluşumunda kavramsal öneme sahiptir.
Sonuç olarak, bir gerçeği daha söyleyemem. 7 Mayıs 2008, "Bağımsız Değişkenler ve Gerçekler" gazetesi "Ve sonra hepimiz" Rus "olduk. Hollanda'nın Texel adasında yılın Mayıs 5'inde Nisan 20'ten 1945'e kadar Gürcistan milliyetine karşı savaşan Gürcü esirlerinin ayaklanmasının nasıl olduğunu açıkladı.
Yerliler bu mahkumlara "Ruslar" diyorlardı. Gürcülerin isyan için şifre olarak Rusça kelimeleri “Mutlu Yıllar!” Seçmesi önemlidir. "Rus" Gürcüler cesurca Nazilerle savaştı. Fakat güçler eşit değildi. Almanlar adaya fırlattı havacılık ve yaklaşık beş bin Wehrmacht askeri.
Esir almadılar. Yüzlerce esir Georgialı'yı mezar kazmaya zorladılar ve sonra onları vurdular. Ölümlerinden önce, Rusça'daki Gürcüler Internationale söyledi. Sadece 228 isyancıları kurtuldu. Geri kalanlar sözde Rus mezarlığına SSCB amblemi altında gömüldü. Savaş yıllarında, yalnızca birçok milletten insanı toparlamakla kalmayıp, onları tek bir sistemde, RUSYA olarak Sovyet ülkesinin özgürlüğünü ve bağımsızlığını savunmak için yetiştiren ülkeler. Joseph Stalin'in (Dzhugashvili) kendisini “Gürcü kökenli bir Rus adamı” olarak adlandırdığı bilinmektedir.
Ruslar, Sovyetler ülkesinde gerçekleşen harika etnik arkadaşlık geleneklerini unutmamalı. Ve onları yeni tarihsel gerçekliklerde canlandırmak, Rusya'nın her gerçek yurtseverinin görevidir.