Kültürel nostaljinin yeni bir çağ inşa etmek ve yeniden bağlamlaştırmak için otuz yıl alıyor, dolayısıyla 1980'lerde film ve televizyonda gördüğümüz şu anki hayranlık. Ancak eğlence kültürüyle diyalektik bir şekilde beslenerek ve önceki dönemleri neyin bize bu kadar önemli kılan şey olduğuna işaret ederek, bir yönetmen belirli bir zaman dilimini ortaya koyma noktasında her zaman dikkat çekmeye değer. Drew Goddard'ın El Royale'deki Kötü Zamanları, kendi tedirginliğimiz, paranoyamız ve kargaşasının yansımasıyla geri dönüş yaptığını gösteren bir yıl olan 1969'a geri dönmeyi seçiyor.
El Royale'deki kötü zamanlar , 1969 yılı yolunda yürüyüşe çıkan tek film değil. Gelecek yıl yönetmen Quentin Tarantino, Hollywood'da Bir Zamanla aynı zaman dilimini inceleyecek.. Özellik, aktris Sharon Tate (Margot Robbie tarafından oynanan) önemli bir rol vermesine rağmen, Manson cinayetleri hakkında bir film olmamak söyleniyor. Ve ne de Goddard'ın filmi, Chris Hemsworth'un havalı kült lideri Billy Lee, takipçisi olan Rosie (Cailee Spaeny) tarafından yönetilen Manson'dan esinlenilmiş bir figürdü, o zamana benzeyen bir cinayete katılıyor. Tate-LaBianca cinayetleri gerçekleştiği ve aktristi ve diğer dört kişinin de öldüğü için Manson bir entrika oldu. Ama Goddard'ın özellikle yaptığı şey, Hemsworth'un karakterini, bir süredir köpüren bir kötülüğün genel sonucu olarak kullanmaktır. Filmin çalışma süresi boyunca oluşan büyüyen fırtına gibi, Billy Lee tüm gök gürültüsü ve şimşek izleyen yağmurdur.
Gece geç saatlerde bir şenlik ateşi sırasında yandaşlarına yaptığı gibi, insanlar seçimlerle tanımlanıyor. Ve yine de, onun için bu seçimler tesadüfi. Çünkü dış etkiler, insanları bir kenara koymak için bu seçimleri yapmaya ayırıyor. İki takipçisi arasında bir “kavga” ile gösterdiği gibi, kavga bir oyalama anlamına geliyor. Yüksek ses ve şiddet, sadece bir oyalama aracıdır; daha büyük bir kuvvet ise, çoğunluk körünü soymak için kullanır. Yaygın olarak “her şeyin değiştiği yıl” olarak anılan 1969, Ocak ayında Richard Nixon'un açılmasından Aralık ayında Altamont Speedway'deki Meredith Hunter'ın acımasız ölümüne kadar Amerika'nın her türünü içine alan geniş çaplı bir çalkantının doruğudur.
Goddard'ın önceki filmi, Woods'daki Kabin gibiSeçime güvenmek bir sorudur. İnsanların gerçekten özgür iradeleri var mı? Yoksa önceden belirlenmiş olan her şey mi? Bu lens aracılığıyla 1969 olaylarını incelemek, sahip olduğumuzdan daha fazla zaman alıyor, ancak Goddard'ın sahnelerin ardında önceden belirlenmiş olduğuna inanıyor. Oteldeki çeşitli karakterlerin gelişi, ülkenin kültürel mirasını şekillendiren çeşitli yönlere ait semboller olarak hareket ediyor: Darlene Sweet'den (Cynthia Erivo), J. Edgar Hoover'ın 50'lerin son kalıntılarını temsil eden Jon Hamm'ın Laramie Sullivan'a müzikal yeteneklerini getirmesi -Ara Soğuk Savaş düşüncesi. Goddard'a göre, tüm bu parçalar (ve karakterler) çalışmak için birbirlerine ihtiyaç duyarlar ve her toplumda olduğu gibi, hepsi birbirlerini beslerler. Onu temsil eden müzik olmadan savaşa sahip olamazsın.
San Francisco Chronicle ile yaptığı röportajda Goddard, 1969'da yarattığı karanlık yüzünden odaklandığını söyledi. 1960'lı yıllar, Soğuk Savaş (la Laramie Sullivan) ile hippi hareketine ve 1960'lardaki çiçek çocuğuna inanarak bir olasılık olarak başladı. Günümüzün Millennials akin, çiçek çocuklar eski bekçi tarafından dinç idealistler olarak algılandı. Manson cinayetleri ve Hunter'ın Altamont Speedway'deki ölümü ile bu idealizm bir cepheden biraz daha fazlası olarak algılanmıştı. Cephe hala var, özellikle de Billy Lee, iyi görünmek ve onun abs yanıp sönmeye eğilimli onun cinayet işlemek ve reşit olmayan kızları baştan çıkarmak için bir örtüden biraz daha fazla. Ancak Goddard'ın daha yakınlaşmayı amaçladığı şey, 1969 olaylarının ayrıcalıklı insanlar tarafından ne kadar belirlendiğidir.
Darlene Sweet bitmek tükenmek bilmez finalde, erkeklerin konuşmasını duymaktan bıkmıştı. Billy Lee'nin belirttiği gibi, seyirci, Richard Nixon'un otel televizyonunda konuşmasını Vietnam'daki ateşkesi kabul etmeyi reddettiğini ve böylece savaşı uzattığını söyledi. Aynı zamanda Darlene'nin, o dönemde medyada yer alan cinsel tacizi hatırlatan ve bugün de devam eden bir müzik yapımcısı tarafından önerildiğini görüyoruz.
Ve yine de, bellekleri nostaljinin süzgecinden geçirilmiş olan bu adamlar. Filmin önemli bir alt metninde, biri bilen herkesin tanınmış ölü bir adamı olan Flagrante delicto'da iki kişinin yer aldığı belirlenmemiş bir film parçası yer alıyor (bu adam muhtemelen Robert F. Kennedy veya Martin Luther King, Jr.). Billy Lee, insanın kendisinden daha önemli hale gelen bir adamın anısı olduğunu söyler. Hem RFK hem de MLK'nin 1968'deki ölümleri, 70'lerin ümidin ölümünde kullanılmaya başladığı fikrini bıraktı ve bugünün uygulamalarını görmek çok kolaydı. Ancak Darlene'nin bir önceki ifadesiyle birleştiğinde, görünmeyen erkeğin itibarının ovulması, aynı zamanda ilerlemedeki erkek saygınlıklarıyla yaptığımız temizlikle de ilgilidir.