Ben adet görmeye başlamadan önce bile, insanlar rahmimle ilgili planlarımı öğrenmek istediler. Diye sordum got asla eğer Çocukları istedi. İnsanlar bana her zaman kaç çocuk istediğimi sordu .
Cevabım hep aynıydı: iki. Orta çocuğum ve bundan hoşlanmadım, bu yüzden varsayımsal doğmamış çocuklarım için daha iyisini istedim.
Yaşlandıkça soru beni endişelendirmeye başladı. Hala iki çocuk istiyordum ama aynı zamanda bir diplomat, yazar, astronot, arkeolog ve Michael Jackson için arka plan dansçısı olmak istedim. Annemin bizimle ne kadar zaman geçirdiğini gördüm ve çocukları büyütmek ve hedeflerime ulaşmak için nasıl zaman bulacağım konusunda hiçbir fikrim yoktu.
18. yaş günümden kısa bir süre sonra regl dönemim gecikti. Hamileydim. Çıldırıyordum. O zamanlar erkek arkadaşım netti: bu benim kararımdı, ama baba olmak istemiyordu. Hâlâ evde yaşıyordum, okulu bitirmemiştim, akıl sağlığımla boğuşuyordum ve bu adamdan bir çocuk yapmak istediğimden emin değildim.
Hamileliğimin 6. haftasında kürtaj oldum. Korkunç bir deneyimdi; zihinsel ve fiziksel olarak beni karıştırdı. Ama asla pişman olmadım çünkü anneliğin zorunlu değil isteğe bağlı olduğunu anlamamı sağladı.
(Ve hapın "sadece" % 91 etkili olduğunu öğrendim . Yani her yıl 100 hap kullanıcısından 9'u hamile kalıyor. 2000 yılında, şanslı% 9'un bir parçasıydım.)
İlişkimiz başından beri sorgulanabilir olsa da, beni hamile bırakan adamla kalmaya karar verdim. Birbirimizi çok büyük bir 17-17 için perişan ettik ! - yıl.
O yıllarda hakkımızda pek çok şüphem ve korkum vardı. Ama her zaman bir şeyi kesin olarak biliyordum: Onunla bir bebek istememin hiçbir yolu yoktu.
Ama ilişkimiz ne kadar uzun sürerse, o kadar çok insan rahmimi sordu.
Birlikte eve taşındığımızda, insanlar yatak odası sayısını ve hangisinin çocuk odası olacağını sordu.
Başka bir eve taşındığımızda aynı soru geldi.
Beşinci yıldönümümüzden sonra, ailemize ne zaman başlayacağımızı sormaya daha da çok insan başladı.
30. doğum günümden sonra insanlar acele etmemi söylediler - tik, tak.
Can sıkıcı ve acı vericiydi. Çocuk sahibi olmak istemediğimi dürüstçe her paylaştığımda yargılandım. Yargılama ve zor konuşmalar, bebek sahibi olmak istemediğim için bende bir şeylerin yanlış olduğunu hissettirdi. Bir süre sonra yalan söylemeye başladım. "Belki birkaç yıl içinde" demek insanları sırtımdan kurtarmanın kolay bir yoluydu.
35 yaşımdayken, eski sevgilim ve ben nihayet sonsuza dek ayrıldık. Yaklaşık bir ay travmatikti ve sonra her zamankinden daha mutluydum. Kendi evime sahip olmayı, bağımsız olmayı ve artık onun saçmalıklarıyla uğraşmamayı seviyordum.
Ve sonra… beklenmedik oldu.
Bir zamanlar asla anne olmayı istememe konusundaki sarsılmaz inancımdan şüphe etmeye başladım, bu da 35 yaşında ve yeni bekârsanız başa çıkması ilginç bir şey.
Çocuk istememekten% 100 emin olmaktan, fikre açık olmaya geçtim. Ve bu bana yepyeni bir dünya açtı. Yumurtamı dondurmalı mıyım? Sperm donörlerini mi arıyorsunuz? Bir gün çocuk sahibi olmak isteyebileceğime dair Tinder biyografimi koymalı mıyım? Potansiyel bir sevgili ile hangi tarihte çocuk yetiştiriyorsun? Resmi olarak ne zaman bir aile kurmak için çok yaşlısınız? Biyolojik çocuklar istiyor muyum?
Bu büyük yaşam sorularını cevaplamak imkansız geldi. Bu yüzden bunu düşünmemeye karar verdim ve "daha sonra büyüyünceye" kadar erteledim. Ve şimdi, birdenbire 39 yaşındayım ve hala bebek meselesi konusunda çitin üzerindeyim. Yumurtalıklarım saatli bombalar atıyor; SON YUMURTA'yı her an serbest bırakabilirler. Ve o yumurta gitti mi, biyolojik çocuk sahibi olmak artık bir seçenek değil.
Brigitte Nielsen ilk çocukları 48 yaşında ve 5. çocuğu 53 yaşında dünyaya geldi. Janet Jackson ilk kez doğum yaptığında 50 yaşındaydı. Böyle haberler beni ümitlendiriyor. Zamanım var. Aceleye getirmem gerekmiyor.
41 yaşındaki kuzenim erken menopoza giriyor. 38 yaşındaki arkadaşım da öyle. Böyle haberler beni endişelendiriyor. Menopoza girmeden ve yumurtalıklarım sonsuza kadar işsiz kalmadan şimdi hamile kalmam gerektiğini hissediyorum .
Ama şimdi iyi bir zaman değil. Sağlıklı, kararlı bir ilişkim var. Haftada bir görüşüyoruz çünkü ikimizin de dolu ve meşgul hayatları var. Hiçbirimiz çocuk sahibi olmaya hazır değiliz. Aramızdaki işler bu kadar harika devam ederse, onunla evlenmek ve birlikte bir aile kurmak isteyebilirim. Olabilir. Bir gün. Henüz bilmiyorum. Aramızdaki işlerin nasıl geliştiğini görmek istiyorum.
Ama 39 yaşında olduğum için, "sadece" anın tadını çıkarmak ve olayların organik olarak nasıl geliştiğini görmek kolay değil. Çok çalışırım. Sabit bir 9'dan 5'e ve birkaç yan acelem var. Daha çok seyahat etmek istiyorum. Ve evet, bir gün belki bir bebek.
Ama 39 yaşındayken bir gün lüksüne sahip değilsin.
Bazı doğurganlık klinikleriyle temasa geçtim ve hepsi aynı şeyi söylediler - zaman azalıyor. Yumurtamı dondurmak istiyorsam 40. yaş günümden önce tedaviyi tamamlamam gerekiyor. Sekiz ay sonra olacağım.
Yumurtalarınızı dondurmak acı verici ve yoğun bir süreçtir. Tüm birikimlerime mal olacak ve başarılı bir hamilelik geçireceğim bile garanti edilmiyor.
"Önce doğal yolu deneyin." Doktorum söyledi. "Doğum kontrol hapı kullanmayı bırakın ve vücudunuzun ne yaptığını görün."
Aşık olduğum adam şu anda çocuk sahibi olmak istemiyor. Onunla sadece yumurtalıklarımın işe yarayıp yaramadığını görmek için korunmasız seks yapmamın hiçbir yolu yok. Hamile kalmaya karar verirsem, isteksiz bir babayla mutlu bir kaza olmasını istemiyorum. Birlikte aile kurmanın bilinçli bir karar olmasını istiyorum.
Yani şimdi çocuk sahibi olmak istiyorsam , bir bağışçı kullanmam gerekir. Muhtemelen ilişkimin sonu olurdu - Başka bir adamın bebeğini taşırken ortalıkta dolanacağını sanmıyorum. Öyleyse bu başka bir Büyük Soru: Bir çocuk mu yoksa bir aile mi istiyorum?
Ve sonra her zaman doğal yolu düşünemediğim bir seçenek vardır. En kötü senaryoda, tüm birikimimi harcadım, sevdiğim adamı kaybettim ve sonunda boş bir rahim ve daha boş bir kalple yalnız kaldım.
Çocuk sahibi olma konusunda kararsız olan 30 yaşlarındaki tek kadın ben değilim. Kadınların ilk çocukları var hangi yaş ortalaması son birkaç yıl içinde kadar çekti.
Yeni ebeveynler genel olarak daha yaşlı olma eğilimindedir. [ABD'de] ilk kez anne olanların ortalama yaşı 1972'de 21 iken 26'dır ve babalar için 27'den 31'e çıkmıştır. Kadınlar daha sonra diğer gelişmiş ülkelerde de bebek doğurmaktadır : İsviçre, Japonya, İspanya İtalya ve Güney Kore, ortalama ilk doğum yaşı 31. - NY Times
Ve üniversite eğitimi almış kadınlar ortalamayı kitlesel bir şekilde yükseltiyor. Üniversite mezunu olmayan kadınlar ortalama 23,8 yaşında anne oluyor. Üniversite mezunu kadınlar - veya daha yüksek - ortalama 30,3 yıl gibi şaşırtıcı bir sürede ilk kez anne oluyorlar .
Kadınların bir aile kurmayı ertelemesinin nedeni, para kazanmakla meşgul olmalarıdır . Ya hırslılar ve kariyerlerine odaklanmak istiyorlar ya da ailelerini kurmak için para biriktiriyorlar - günümüz ekonomisinde çocuk lüks bir maldır.
Sadece daha fazla kadın çocuk sahibi olmayı ertelemekle kalmıyor, aynı zamanda anne olmayı tamamen bırakan kadınlarda da bir eğilim var.
Anne kararsızlığı yükseldikçe dünya çapında doğum oranları düşüyor. Hastalık Araştırması 2017 Küresel Yükü küresel doğurganlık oranı gelişmiş ülkelerde doğurganlık niyetlerini 33 çalışmaların bir analizi hamile kadınların üçte o kabaca beşte bulurken, 1950 yılından bu yana ikiye kesilmiş oldu emin değildir olduğunu bildirdi gerçekten bir bebek isteyip istemediklerini. ABD'de doğum oranı tüm zamanların en düşük seviyesinde . Yani olan Güney Kore en son yıl ilk defa kadın başına daha az bir çocuk düştü nerede. Ve bu ayın başlarında Financial Times , ülkenin tek çocuk politikasını yürürlükten kaldırmasından bu yana Çin'deki yeni doğumların sayısının art arda ikinci yılda düştüğünü bildirdi. - Vogue
Doğum oranının dünya genelinde neden düştüğünü anlamak için düzinelerce araştırma okumanıza gerek yok. Kontraseptifler daha uygun hale geldikçe, daha az kadın bebek sahibi olur.
Anneannelerimin başka seçeneği yoktu. Anneannemin dokuz çocuğu vardı. Babamın büyükannemin on tane vardı. Tek yaptıkları özen, temizlik, yemek pişirmek ve ağlamaktı.
Kadınlara bir seçenek verin, onlar da hizmetçi olmayı ailelerine aktarırlar. Giderek daha fazla kadın, ebeveynliğin gerçekten buna değmediğine karar veriyor. Fiziksel ve zihinsel olarak yorucu ve bu modern zamanlarda bile, bir çocuk doğduktan sonra ayarlama ve bakım işlerinin çoğunu yapan kadınlar hala kadınlardır .
Doğum kontrol hapları sayesinde, kadınlar nihayet erkeklerin uzun zamandır yaptıklarını yapıyorlar - biz ne istersek yapalım . Doğmak ve çocuk yetiştirmek için hiçbir şeyden fedakarlık etmeden eğitim almaya, kariyerlerimize, arkadaşlıklarımıza, bizi tatmin eden her şeye odaklanıyoruz.
Ama ne yazık ki bir noktada yumurtalıklarımız bizi karar vermeye zorluyor. Erkeklerde böyle bir sorun yok. Her yaşta baba olabilirler ve yumurtaları dondurmayı, IVF'yi veya perimenopozu düşünmek zorunda kalmazlar. Şu anda meni tükeniyor diye bir karar vermek zorunda değiller .
Haksızlık hissettiriyor.
Erkek olsaydım, şu anda muhtemelen bir düzine kadınla bir düzine çocuğum olurdu. Çocuk sahibi olmanın tüm faydalarından zevk alırdım ve yükleri bebeklerimin annelerinin üstesinden gelmesine izin verirdim.
Parayla yüzüyorsam, her ihtimale karşı onlarca yumurtamı zaten doğurganlık kliniğindeki bir dondurucuda saklardım.
Eğer bu toplum kadınları bir aile kurmayı ertelemeye veya terk etmeye zorluyorsa, doğurganlık tedavileri daha erişilebilir olmamalı mı? 30'lu yaşların ilk kez anne olması norm olacaksa, üreme sağlığı hizmetlerinde neden hala bu kadar çok gizem var?
Endometriozis, polikistik over sendromu (PCOS), premenstrüel disforik bozukluk (PMDD) ve vajinismus gibi pek çok kadına özgü rahatsızlık, nedenleri ve tedavileri bilinmemekle birlikte, üzücü bir şekilde yeterince araştırılmamıştır. Kadınlara hem erkek hem de kadın doktorlar tarafından sürekli olarak yanlış teşhis konulmakta ve kötü muamele edilmektedir ve bu eğilimi durdurma arzusunun olmaması, kadın bedenleri etrafındaki tabunun bir başka işaretidir. - Küresel Vatandaş
Ancak sorunun özü, cinsiyet eşitsizliği, beni rehin tutan yumurtalıklar veya üreme sağlığı hizmetlerinin maliyeti bile değil.
Hayır. Soru şu ki, ebeveynlik gerçekten buna değer mi?
O, tüm Büyük Soruların Annesidir çünkü öğrenmenin tek bir yolu vardır. Eğer eğer do çocuk sahibi ve sizin için basitçe olmadığını öğrenmek, onu döndüremez.
Çocuğunuzu sevmemek ya da çocuk sahibi olmaktan pişmanlık duymak o kadar tabudur ki bu konuda neredeyse hiç çalışma yoktur. Orna Donath'ın bu küçük çalışması , annelikten pişmanlık duyan 23 İsrailli kadının sosyopolitik bir analizidir. Hepsinin kendine özgü pişmanlıkları olsa da, hepsi kayıpla başa çıkmak zorundadır.
Donath'ın çalışmasında yazdığı gibi: “ Odelya'nın hayatından vazgeçme açıklaması, çağdaş annelerin anneliğe ilişkin anlattıkları ana temalardan biri olan, özellikle de bebekliklerinin ilk yıllarında yankılanıyor: kayıp. Yani, benlik kaybı, özgürlük ve kontrol duygusunun yanı sıra zaman kaybı. "
Bir çocuk kazandın, hayatını mı kaybettin?
Ve eşitsizlik, savaş, kirlilik ve kıtlıkla dolu bu harap olmuş dünyaya bir çocuk getirmeye başlama bile beni . Bütün bunları çocuğuma nasıl açıklayacağım ?
Muhtemelen bir süre çitin üzerinde olacağım. Bu yüzden, şimdilik, ebeveynlikle veya çocuksuz olmakla ilgili deneyimlerinizi duymak isterim. Ne seçtiniz ve şimdi bunun hakkında nasıl hissediyorsunuz? 39 yaşındaki bu kadın için akıllıca bir söz var mı?
Herkese açık olarak yanıt vermek istemiyor musunuz? Bir kelimeyi vurgulayıp içinde küçük kilit bulunan konuşma balonunu tıklayarak bana özel bir not bırakabilirsiniz.
Sözlerini okumak için sabırsızlanıyorum.
Bunlar, ilginç bulduğum fikirler ve kavramlarla ilgili notlarım - kitabın kapsamlı bir özeti değil. Lütfen bağlı kuruluş bağlantılarının dahil olmadığını unutmayın, Yalnızca kişisel olarak kullandığım ürün ve hizmetleri önerdiğimi ve arkasında durduğumu bilin.
Bu ay tüm yeni abonelerimize ve yazarlarımıza sıcak bir karşılama; sürülerinizde ortaya çıkıyorsunuz ve bunun için size teşekkür ediyoruz. Burada harika bir topluluk oluşturuyoruz ve yorumlarınızı ve makalelerinizi okumak harika.
2021'de hizmet verdiğiniz müşteriler ve onlara anlattığınız hikayeler hakkında bildiğiniz her şeyi yeniden düşünmenizi tavsiye ediyorum. Geri adım atmak.