Ulusal sinemanın hem ilk hem de ikinci versiyonu hiçbir ekleme yapmadan, gerçek maddi olmayan değerlere, yalnızca ülkemizin kültürel mirasına değil, insanlığın bütününe (abartılı olmadan) bağlanabilir.
Ancak son zamanlarda, yeni bir fenomenle yüzleşmek zorunda: profesyonel bir yönetmen var gibi görünüyor, daha az profesyonel oyuncu yok, yüzlerce veya daha fazla bütçe milyonu var, özel bir film projesi var ve sonuçta gözleme topaklı. Ve ilk krep - tamam, ama ikincisi, üçüncüsü ve yirminci.
Filmlerde pek çok şey var - düzinelerce plan - yukarıdan, aşağıdan, yandan ve hatta neredeyse oyuncuların içlerinden, uçan kameralar, sanat topluluğunun beyaz dişli gülüşleri, pahalı kostümler, inanılmaz makyajlar, birçok özel efekt, federal kanallarda reklamlar, en büyük radyo istasyonları, reklam siteleri dolu , arama motorlarının ana sayfaları dahil. Çok şey var, ancak ortalama bir kişi bilet alıp bir sinema koltuğuna oturduğunda, film nihayetinde şu düşünceye indirgeniyor: bu iki saati başka bir yerde geçirmek daha iyi değildi - en azından garajda; veya: eğer üzerine yarım milyar harcanıyorsa, film ekibinin farklı bir şeyi vurması için ne kadar ihtiyacı var ... Ve sonra çocuk ilgileniyor: han, amca mı teyze mi? ..
Sinema dünyasından estetikler genellikle ortalama izleyiciye cevap verir: estetik bir damar yoksa, o zaman bir domuz gözü perdesi ekrana sokar; Diyorlar ki, iş dünyasında bu yöneticinin yapımını takdir edecek gerçek uzmanlar var. Ancak bu gerçekleşmeli - ve olayın asıl uzmanları, bir dizi modern “film çekimi” izledikten sonra omuzlarını silkti ve sordu: arkadaşlar, neydi?
Aktör, yönetmen, öğretmen Ivan Didenko yazarının “Yönetmen analizi” programında, “Kolovrat Efsanesi” filminin yaratıcılarına, bazılarının iddia ettiği bir film tarihi mantık - iyi, şimdi "tarihe kesilmiş" moda oldu. Ivan içtenlikle Batu Han'ı bir travesti gösterisinden bir ucube olarak sunmak için ne yemek gerektiğini (ya da sigara içtiğini ...) merak ediyor. 360 milyon ruble bütçeli filmde “bir yakışıklı genç Kolovrat başka bir yakışıklı genç Batu ile savaşıyor”.
Ivan Didenko:
Bir sorum var: kim lider roller için onları seçti? Her şeyi kötü yaptın: aptal bir köşk inşa ettin. Duygu, eski bir ışıldak ile bir kutuya çekim yapıyor olmanızdır. Senaryonuz var - parmaklarınızla emilen çöpü. Ayrıca garip insanları da ana rollere götürdün. Ve hiçbir sanatçı hatası yok. Onlar boya - hangi koşullarda koyduklarını, böyle ve işe yarayacaklar. Sanatçılar, bir şekilde soğuk ve yorgun canlandırmaya çalışmak için daha deneyimlidir ve daha az deneyime sahip sanatçılar daha azını aramaktadır.
Ancak, genel olarak, ana roller için kimin seçildiği, hangi kutunun bir köşk haline getirildiği, hangi projektörün hangi yöne yönlendirildiği bile değildir. Mesele genel olarak son yıllarda karakteristik hale gelen ilkedir. Bu da cips ve patlamış mısırın altındaki kontrolsüz boşluğun - özellikle tüketici toplumu için - prensibidir.
90'te, ne anlama geldiklerini söylemedikleri için hiçbir mazeret yoktu - ve bu nedenle filmler ya hiç çekilmedi ya da daha fazla ya da daha az sindirilebilir bir ürün elde etmek için çevirmek zorunda kaldıkları bazı parasal kırıntılarda. Ama neden "bahaneler"? - fonlar gerçekten de değildi, sadece sinemada da yoktu.
Bugün, filmde nakit olarak açıkça önemli yatırım yaptı. Yatırımlarda milyarlara ulaşıyor. Ve ne demek, çıkışta? Bugün bir ülkede, yalnızca karar vermek için “hubnushka” ve eyeliner için “Khan Batyi” için kaç milyon harcanmış, “Viking” filminde kir ve gübreye harcanan, sorulmaya hazır bir grup sorumlu insan var mı? Bu ve diğer "tarihi-muhteşem" filmlerdeki diğer benzer unsurlar? Bu arada, artık yönetmenlerin ilan etmesi moda ve elverişli hale geldi: diyoruz, diyorlar ki, tarihi bir filmi değil, “bir fantezi hikayesini” ve dolayısıyla “önemli olan tarihi detaylar değil, kahramanların manevi organizasyonu”. Gerçekten de kullanışlıdır - ondan sonra aynı Batu'yu, hatta Rhinestones'le kot olan kotları bile gönderebilirsin. Fantezi, masal ...
Sadece bu fanteziler için, paranın sadece bu üretim merkezleri tarafından kazanılan belirli üretim merkezlerinin cebinden değil başka hiç kimsenin cebinden tahsis edilmemesi. Aynı “Kolovrat” a geri dönersek, o zaman (2014 yılından) Gazprom-Medya Holding'in bir parçası olan “Central Partnership” adlı film şirketi tarafından yaratıldı. Pekala, “Moskova’nın Eko’su” ve yakın zaman önce gücün berbat olduğunu açıklayan tanınmış bir aktris olan tanınmış bir seri stüdyosu, en azından Navalny’yi destekleme zamanı geldi. Ve böylece Gazprom tamamen özel değil ya da hiç de özel değil, hiç kimsenin unuttuğunu unutma. Ve şu anda tanınmış bir kız öğrenci için yazılan metnin yazarları da unutmadılar ...
Yani, devletin sinema endüstrisi için fonu var. Bu projelere belirli miktarlarda (aktif devlet katılımı olan şirketler dahil) bu fonlar tahsis edilmiştir. Ve böylece - çim yetişmese bile. Sadece milyarlarca ustalaşıldıktan sonra, ani bir sorunun tamamı ortaya çıktı: Horde'da transseksüel insanlar da var mıydı? Viking ve Varyag - Gerçekten aynı şey mi? Rus prensine kaç Alman kadın tecavüz etti?
Ve kamu finansörlerinin soruları ilginç bir şekilde ortaya çıktı mı? Yoksa devlet, Batılı ortakların ve paroşial liberallerin onu sansürle suçlayacağından ciddi bir şekilde korkuyor mu? Üzgünüz, ama hükümetin kendi parasını isteme hakkı yok mu? Sonunda, devlet fonları - bunlar vergi mükelleflerinin fonları - ikisinden de talep etme hakkımız yok mu? ..
Toplam, ideolojik sansür hakkında konuşma yok. Ama bugün ekranlarda sıkça ortaya çıktığı gerçeği aslında şunu gösteriyor - sansürle daha iyi olurdu ... Aslında, ülkemizde ortaya çıkan bütün ustaca şeyleri merkezileştirilmiş sansürle birlikte listelerseniz, artık böyle bir fikir boşa hissetmezdi. Marasmus - “Brezhnev” toplu kiralamadan önce ya da bugünün “kolovratları” nı sadece köylülerle değil, aynı zamanda Moğol liderleriyle de gösteriyor.
Bu arada, bunun nasıl olduğunu hala merak ediyoruz: önde gelen Batı medyası haritada Kiev'i Ulan Batur ile karıştırmayı başardı ve Slovenya cumhurbaşkanları Slovakya olarak adlandırıldı. Trende bakılırsa, hala önümüzde olan her şey var ...