[Subaru: Puck her şeye rağmen ortaya çıkmadı, değil mi?]
[Emilia: Hayır, çıkmadı. Onu çağırıyorum, kristalin içindeki varlığını hissediyorum ama …… İlk defa bu kadar uzun süredir kayıp, artık endişeleniyorum.]
Hiçbir ses çıkartmadan aceleyle ilerleyen ejder vagonunda yalnızca Subaru ve Emilia’nın konuşmaları yankılanıyordu.
“Rüzgar Kaçırma” ilahi koruması sayesinde, dışarıdaki rüzgar dahil hiçbir ses vagonun içine ulaşmıyordu. Ciddi bir hızla ilerlerken bile sessizliğin tadını çıkarabilmek onlara rüyadaymış gibi hissettiriyordu.
Belki de, bu, Shinkansen Bullet trenlerinin birinci sınıf koltuğuna binince hissedilebilecek bir lükslüktü. Gerçi Subaru’nun bırak birinci sınıfta gitmeyi, o trenin normal koltuklarında bile yolculuk etme fırsatı olmamıştı.
Her neyse, arabanın sessiz iç kısmında, aralarında geçen konuşma açık ve ve net şekilde duyulabiliyordu. Konuşmaları birkaç gündür onları rahatsız etmekte olan konuya kaymıştı—— genelde Emilia’nın yanında olan, Subaru ne zaman ona sırnaşsa bir baba figürü gibi onu durduran kediye… Puck’a.
[Subaru: Düşündüm de, biz köşke döndüğümüzden beri görünmedi … Onu son görüşümüz…]
[Emilia: Ben en son başkentte, Crusch-sama’nın köşkündeyken görmüştüm. Her şey normal gibi görünüyordu ama o günden beri bir daha görüşemedik. Onu çağırmama rağmen, ortaya çıkmıyor…… Onu kızdıracak ya da üzecek bir şey mi yaptım diye endişeleniyorum.]
Emila başını eğmiş, saçlarının uçlarıyla oynuyor, yüzünü Subaru’dan gizlemeye çalışıyordu. Son günlerde gümüş rengi saçları örgülüydü.
Subaru’nun kendisine baktığını farkettiğinde ne söylediğini bakışlarından anlamışçasına [ Evet ] diyerek başını salladı.
[Emilia: Onunla son gördüğümde yaptığımız anlaşma “Saçlarımı örgülü tutmam’’dı . Bundan sonra ne yapacağım söylenmediği için o şekilde devam ediyorum.]
[Subaru: Puck’la saç stilin üzerine mi anlaşıyorsun? Gerçekten mi? Bu gerçekten çok hafif…… değil mi? Gerçi saçların bir kadının hayatı olduğunu söylerler, Puck da hayatının anlaşmasını elinde tutuyor diyebiliriz…]
[Emilia: Sanırım bu ödemek için çok küçük bir bedel. Ormana gidene kadar bunu bilmiyordum ama Puck gibi bir ruhla anlaştığında, şartlar bundan çok daha ağır oluyormuş. Roswaal da buna çok şaşırmıştı. Normalde, muazzam miktarda mana ya da karışık şartlar söz konusu.]
Emilia’nın dudaklarının kenarlarının gevşediğini gören Subaru, sanki bir şey düşünüyormuş gibi kafasını salladı. Ardından çabucak başını kaldırdı ve zayıf bir şekilde gülümsedi.
[Subaru: Eh, Emilia-tan’ın zamanını azıcık bile kısıtlıyorsa, bence bu ağır bir bedel.]
[Emilia: Böyle cümleleri söyleyip durdukça sıradanlaşacak. Eğer gerçekten önemlilerse onları özel zamanlara saklasan daha iyi olur bence.]
Emilia, Subaru'nun sürekli flört etmenin yollarını bulmasına karşı itirazını dile getirdi. Diğer tarafta Subaru hafifçe ellerini kaldırdı ve başını salladı.
[Subaru: Emila-tan’a önemli anlarda söyleyecek gizli cümlelerim de var. Bu ise Emilia-tan’a normal günlerde söyleyebileceğim pek çok şeyden biriydi.]
[Emilia: Gerçekten tatlı dillisin, Subaru. ……Oh hayır, yüzüm kızarmış olabilir, bana bakma!]
Emilia’nın aniden avuçlarıyla yüzünü kapattığını gören Subaru hedefine ulaştığını görüp kahkaha attı. Ardından konuşmayı kaldığı yere geri döndürmeye çalışarak [Peki…] diye başladı.
[Subaru: Puck olmadığına göre bu yolculukta ciddi tehlikeler oluşabilir. Dövüş konusunda Otto’ya bel bağlayamayız ve benim de hiç iyi olmadığım ortada. Emilia-tan da Puck olmadan yeterince güçlü değil, haksız mıyım?]
[Emilia: Oh, böyle şeyler söyleyeceksin ha. Ama bilesin ki Puck olmadan da büyü kullanabiliyorum. Sadece Puck’la değil küçük ruhlarla da anlaşmam var. Onlarla iletişim kurma konusunda bir problemim yok, yani savaşabilirim. Sizi ne olursa olsun koruyacağım.]
[Subaru: Oh hayır, çok erkekçe… Bu beni iyice acınası bir duruma sokmaz mı?… Bu sözleri bir gün ben Emilia-tan’a söyleyeceğim, lütfen bekle.]
[Emilia: Herhangi bir beklentim olmadan bekliyorum.]
Küçük ruhlar, sanki Emilia’nın sözlerini kanıtlar gibi parmak uçlarında toplanıp parıldadılar. Julis’un yarı-ruhlarına kıyasla onların varlığı daha sönüktü—— güçleri Puck’ınkinden dünyalar kadar uzak olsa da kesinlikle savunmasız varlıklar topluluğu olarak görünmüyorlardı.
Gruptaki tek kız, aşık olduğu kız..... onun korumasına muhtaç olmak gerçekten çok utanç vericiydi…
[Subaru: Anlaşılan diğer insanlara muhtaç oluşum beyaz balinayla olan savaştan beri pek de değişmemiş. O zaman da tamamen Rem’e muhtaçtım. Ondan önce de ……bir dakika, ben hiçbir işimi tek başıma halledemedim mi!?]
Tabii ki bu onun bakış açısıydı, kendi değerini fazla küçümsüyor olabilirdi.
Ama her halukarda yeterince bilgisi olan hiç kimse onun fikrini düzeltmediği için Subaru’nun dehşete düşmüş ifadesi zamanla toparlandı.
[Subaru: Ehh, sığınak ha. Aslında, nasıl bir yer olabilir ki…]
Biraz kendisi üzerine düşündükten sonra, pencereden dışarıdaki manzaraya bakarak sessizce mırıldanmıştı.
Şu anda Subaru için sığınak tamamen bilinmez bir yerdi. İsmi çok tehlikeli bir izlenim vermiyordu ama Frederica’nın uyarıları aklında ağır bir yer edinmişti. Onları hatırlayarak konuştu.
[Subaru: “Garfiel’e dikkat edin”, ha.]
[Emilia: Sen de onunla tanışmadın, değil mi Subaru? Sadece ismini duymuştum, Frederica da bana detay vermedi.]
Subaru’nun mırıldanmalarını takip eder gibi Emilia’nın kaşları da gergince kalkmıştı. Aklında beliren sahne muhtemelen Subaru’nun düşündüğüyle aynıydı.
Frederica’nın kendilerini Garfiel hakkında uyarıp başka bir bilgi vermediği sahne.
Ne kadar Subaru memnuniyetsizliğini dile getirip ufacık da olsa bir bilgi almaya çabalasa da kız inatla reddetmiş [ bu benim yeminim yüzünden ] diyerek bu konuda tek kelime etmemişti. Ne yapacağını bilemeyen Emilia ve Subaru da daha fazla zorlayamamıştı.
[Subaru: Gerçekten ondan daha çok şey öğrenmeliydim… Onun tamamen tehlikeli bir karakter olduğundan başka bir şey söylemeyip bizi öylece gönderdi.]
[Emilia: Yemin etmiş, yapacak bir şeyimiz yoktu. Anlaşmalar kutsal ve dokunulmazdır, hiçbir zaman ihlal edilmemelidir. Sözleşmeler, yeminler ve paktlar yer çekimi değişse bile aynı şekilde saklanmalıdır.]
Emilia, kaldırdığı parmağını sallarken, Subaru'ya sanki talimat veriyordu.
Sözler ve yeminler ve paktlar, bir kelime oyunu gibi kulaklarına uçtu ve aniden aklına gelen sorunun dudaklarından çıkmasına izin verdi.
[Subaru: O zaman Emilia-tan ve Puck arasında bir anlaşma var. Frederica ve Roswaal arasında bir yemin var. Ve bir ejderhayla krallık arasında da bir pakt olmalı …… Haklı mıyım? Yoksa yanlış mı anladım?]
[Emilia: Bu kadar kesin bir şekilde ayrılmış değiller. Ama anladığım kadarıyla anlaşmalar bireyler arasında, yeminler bir grupla diğeri arasında, pakt ise kişileri hatta zamanı bile aşan anlaşmalar … En azından bana böyle öğretildi.]
[Subaru: Anlıyorum. Öğrenince iyice yerine oturuyor…]
Kafasını kaşıyarak [Ama yine de] diye devam etti.
[Subaru: Bu kadar yüce sözlerle süslenmiş olsa da … Anlaşmalar kutsal ve bozulmazdır, değil mi?]
[Emilia: Anlaşmalar…… Sözler önemlidir. Tabii ki yeminler ve hatta paktlar bile onları koruyacak güce sahip değildir. Yine de sözlerimizi tutarız. Onları yerine getirmek için çok uğraşırız, değil mi? Kimse izlemese de, farketmese de sözler tutulur. Başkasına da olsa kendimize de olsa sözlerimizi tutmamız en iyisi.]
Ellerini kalbinin üzerinde tutan Emilia, bakışlarını Subaru’ya kilitledi. Sesinin tonu nazikti ve onu hiç suçlamıyor gibiydi … ama onun kalbi yine de acıyordu.