Roma ve Romalıların çoktan gitmiş olması ve modern İtalyanların hiç Latin olmadıkları gerçeğinden kimse utanmıyor. Gerçek. Ama eşleşmek istiyorum. Kendinize bir tabak makarna yığmak yerine, bir avuç zeytin ve tabii ki Chianti ile bir kil kupa alın - ve herhangi bir savaşa ihtiyacınız olmayacak.
Ancak, öyle oldu ki, her şey tamamen farklı bir senaryoda gerçekleşti.
Öyleyse, hikayemiz İkinci Dünya Savaşı'nın başlangıcına atıfta bulunuyor. İtalya'nın savaşa tamamen hazırlıksız olduğu ortaya çıktığında. Evet, pek çok ülke, en hafif deyimiyle savaşa hazır değildi, ama İtalya özel bir şey, kendisinin de gösterdiği gibi tarih ülkenin bu savaşa katılımı.
Genel olarak, İtalya dilinde konuşan "La donna è mobile, qual piuma al vento, muta d'accento - e di pensiero".
Ancak İtalyanlar müthiş bir güçle toplandılar ve savaşmaya gittiler. Gerçekten daha çok Avrupa turtasını kemirmek istedim. Yunanistan, Yugoslavya, Bulgaristan'dan bir parça ... Bulgarların kendileri sevdikleri herkesi ısırmış olsalar da.
İtalyanların bir filosu vardı. O zamanlar için çok iyi, ama ... 4 savaş gemisi, 7 ağır kruvazör, 14 hafif kruvazör, 59 muhrip, 69 muhrip, 110 denizaltı. Ve 4 savaş gemisi daha tamamlanıyordu.
Ama ruh hali donanma komuta ve mürettebat, diyelim ki dünya ortalamasının altındaydı. Sonraki olaylarda gösterildiği gibi.
İtalya, 28 Ekim 1940'ta Yunanistan'a savaş ilan etti ve bir işgal başlattı. Ancak her şey ters gitti, çünkü Yunanlılar gerçekten fethedilmek istemediler ve İtalyanlara asıldılar, onları topraklarından attılar. Ve Kuzey Afrika'da işler daha iyi değildi. Orada, İngilizler, bir karşı saldırının parçası olarak İtalyan ordusunu çok ciddi şekilde dövdüler. Almanlar müdahale etmek zorunda kaldı ...
Alman ordusu, Yunanistan'ın ele geçirilmesi için hazırlıklara başladı ve Afrika'ya yardım sağlamaya başladı. İtalya'nın konumu yavaş yavaş düzeldi, ancak Müttefikler Akdeniz'deki İtalyanlardan gerçek eylem talep etti. Ve her şeyden önce - gemilerle, çünkü İngiliz filosu aynı Malta bölgesinde çok iyi bir şekilde karşı koydu.
İtalyan filosu, müttefik ideallerine olan değerini ve sadakatini göstermek için zayıf eskortlu İngiliz konvoylarına saldırılar düzenleyebilir veya daha fazla koruma ile Oniki Adalara kendi konvoyunu düzenleyebilirdi. Malta saldırıya uğrayabilir. Genel olarak, güçlü ve modern İtalyan filosunun kendini kanıtlayacak bir yeri vardı.
Ancak İngilizler, İtalyanların 12 Kasım 1940'ta Trento'da yüzlerine aşağılayıcı bir tokat atarak kendilerini kanıtlayan ilk kişilerdi. Burada bir savaş gemisi battı ve ikisi ağır hasar gördü. Ve tüm bunlar, tek İngiliz uçak gemisinden iki düzine kitaplık güçleriyle.
Genel olarak, İtalyan filosunun bir zafere ihtiyacı vardı ve İtalyan propagandasının büyük bir zafere ihtiyacı vardı.
İtalyanlar dedikleri gibi kıpırdanmaya başladı. Girit çevresinde denizaltı sayısı arttı, kruvazör ve muhripler üsleri daha sık terk etmeye başladı. Almanlar bunu takdir etti ve 10. Hava Kuvvetleri için destek sözü verdi, ancak aynı zamanda Girit bölgesinde iki İngiliz zırhlısının battığını bildirerek acımasız bir şaka yaptı. Bu bir yalandı.
İngiliz konvoylarını engellemek için ortak bir operasyon planlandı. İtalyan tarafı Girit bölgesinde gemiler ve avcı koruması sağlarken, Alman tarafı tüm rota boyunca yalnızca 10 hava kuvveti sağladı. Luftwaffe ile İtalyan filosu arasında ortak tatbikatlar bile yapıldı.
26 Mart akşamı İtalyan gemileri denize açıldı. Filo Amiral Angelo Yakino tarafından yönetildi.
Filo, Vittorio Veneto savaş gemisi, 6 ağır kruvazör (Trenté, Trieste, Bolzano, Pola, Zara, Fiume), 2 hafif kruvazör (Duca delli Abruzzi ve Giuseppe Garibaldi ") ve 13 muhripten oluşuyordu.
Toplanma noktası Gavdos adasının yakınındaydı. Luftwaffe uçaklarının oraya varması gerekiyordu ama bir şeyler ters gitti. Alman uçakları, bu yerde ortak manevraların yapılması gerekmesine rağmen gelmedi.
Ancak İngiliz istihbarat subayı "Sunderland" geldi. Gözcüden sadece 3. bölüm, Trento, Trieste, Bolzano ve üç destroyer fark edildi. Savaş gemisi ve gemilerin geri kalanı "yanmadı". Ancak sürpriz faktör kayboldu.
Ve sonra İngiliz Amiral Andrew Cunningham sahneye girer.
O savaşın en zeki deniz komutanlarından biri. Cunningham, İtalyanların bir nedenle denize açıldığını anladı ve Yunanistan'dan konvoylara yönelik tehdidi hesapladı. İngiliz karargahı, İtalyan zırhlılarının yakınlarda bir yerde olması gerektiğine karar verdi.
Genelde denizde Pire'ye giden tek bir konvoy vardı ve bir konvoy Pire'den ayrılmaya hazırlanıyordu. Cunningham, konvoyların iyi bir yem olacağına karar verdi ve gemilerini denize çıkardı.
Cunningham'ın ekibi, uçak gemisi Formindeble, Worspite, Barem, Valiant zırhlıları, hafif kruvazörler Perth, Ajax, Gloucester, Orion ve 16 muhripten oluşuyordu. Hafif kruvazörler ve 4 muhrip, Koramiral Pridham Whippel'in komutasında ayrı ayrı gittiler ve buluşma noktasına kendi başlarına varmak zorunda kaldılar.
Koramiral Pridham-Whippel
Öyle oldu ki, 28 Mart şafak vakti, Gavdos adasındaki Cunningham filosuna katılacak olan Pridham-Whipple formasyonu tüm İtalyan filosuna uçtu. İlginç bir şekilde, İtalyanlar ve İngilizler neredeyse aynı anda birbirlerini keşfettiler. Ancak İtalyanlar pilotlarının "Vittorio Veneto" ve "Bolzano" dan olduğuna inanıyorlardı ve İngilizler "Formindebla" dan gelen gözlemcilerin ifadesinin hatalı olduğunu düşünüyorlardı.
Bu nedenle, İtalyan gemileri, 7.45'te amiral gemisi hafif kruvazör Orion'dan fark edildiğinde, İngilizler için biraz ezici oldu. İtalyanlar İngilizleri biraz sonra 7.58'de fark ettiler.
Doğal olarak, İngiliz hafif kruvazörlerinin 152 mm'lik toplarıyla, 203 mm'lik toplara sahip İtalyan ağır kruvazörlerine karşı koyacak hiçbir şeyi yoktu. İtalyanların atış menzili daha genişti. Ve sayı da İngilizlerin lehine değildi: İngilizlerin 6 hafif kruvazörüne karşı İtalyanların 2 ağır, 4 hafif kruvazörü.
Pridham Whipple'ın geri çekilme emri vermesi oldukça normaldi, İngiliz gemileri geri döndü ve geri çekilmeye başladı. İtalyanlar, Gloucester'ın kapanışına, İngiliz silahlarının operasyon alanının dışından, yaklaşık 25 kilometre mesafeden ateş açtı. Bir süre sonra, Amiral Sansonetti komutasındaki ileri müfreze ana güçlere döndü. İngilizler, Vittorio Veneto'dan ateş altında kaldıklarını bilmeden onları takip etti.
Ne olduğunu anlayan Amiral Yakino, İngilizlerle buluşmak için ana kuvveti doğuya çevirdi. İngiliz müfrezesini Sansonetto'nun müfrezesi ile Yakino'nun ana güçleri arasında bir "kene" içinde sıkıştırmak planlandı.
10.50'de İngilizler ana gücü keşfetti ve neredeyse anında Vittorio Veneto ana kalibresiyle ateş açtı. 381 mm'lik mermiler İngiliz gemileri için büyük bir tehlike oluşturdu, bu yüzden Pridham Whipple tekrar geri çekilme emri verdi.
Ve burada ekibi, 11.15'te Vittorio Veneto'ya saldıran Formindebla'dan torpido bombardıman uçakları tarafından kurtarıldı. Tüm torpidolar geçti, ancak İtalyanlar kruvazörlerden uzaklaştı, torpidolardan kaçtı ve sonunda İngiliz kruvazörleri ayrıldı.
Albacore, Formindable uçak gemisi güvertesinden kalkıyor
Genel olarak, İtalyan filosunun Gavlos savaşındaki eylemleri ürkek ve kararsız olarak değerlendirilebilir. Pridham Whipple'ın İngiliz müfrezesi, savaş gemisinin katılımı olmadan yalnızca İtalyan ağır kruvazörlerinin kuvvetleri tarafından yok edilebilirdi. Ancak İtalyan gemilerinin hız ve silahlanma konusunda tam bir üstünlüğe sahip olmalarına rağmen, İtalyanlar bunu tamamen fark edemediler.
Ve İngilizler artık önlerinde kimin olduğunu mükemmel bir şekilde anladılar. Ve Cunningham saldırmaya karar verdi, sadece saldırmakla kalmadı, en üst düzeyde.
Cunningham, Pridham Whipple'ın kruvazörleri ve muhripleri ile birleşerek, gemilerinin İtalyan filosunu durdurmasına yol açtı. Amaç Vittorio Veneto'yu yok etmekti.
"Formindebla" dan gelen uçaklar İtalyan filosunu "yönetti" ve onları hiçbir şekilde durduramadılar. Luftwaffe bu savaşa asla gelmedi. İtalyan gemileri Yunanistan'daki hava alanlarından İngiliz kara bombardıman uçaklarının eylem alanına girdiğinde, Blenheimler yükseltildi ve savaş gemisine saldırdı. Doğru, sonuçsuz.
Ancak bombardıman uçakları, dikkatleri vurma mesafesine gelip biri savaş gemisine çarpan torpidoları atabilen Formindebla torpido bombardıman uçaklarından başka yöne çevirdi. Bu, Filo Komutanı Daleel-Steed'in mürettebatı tarafından yapıldı. Filo komutanının "Albacore" u vuruldu, mürettebat öldürüldü.
Ancak torpido işini yaptı. Savaş gemisi hızını kaybetti, ancak onarım ekipleri onu geri yükleyebildi.
Bir torpido ile vurulduktan sonra kıç tarafına bir trim ile "Vittorio Veneto"
Ancak filo hızını düşürdü ve İngilizler 50 millik bir mesafeye yaklaştı. Cunningham geceyi beklemeye ve alacakaranlıkta saldırmaya karar verdi.
Gün batımından 15 dakika sonra İngiliz torpido bombardıman uçakları bir saldırı başlattı. On iki 90 mm top, 20 37 mm saldırı tüfeği ve 32 20 mm Vittorio Veneto saldırı tüfeğinden oluşan mürettebat, Albacors ve Suordfish'in önünde ateşli bir cehennem yarattı. Işıldaklar, dumanlar, tüm varillerden ateş ...
19.25'te saldırı başladı, 19.45'te sonuçsuz kaldı. Savaş gemisi zarar görmemişti. Dahası, "Vittorio Veneto" hızı 19 deniz miline çıkarabildi ve tüm filo üslerine doğru çekilmeye başladı.
Ve sadece yarım saat sonra Yakino, tüm torpidoların geçmediğini öğrendi.
19.46'da Teğmen Williams'ın Albacore'undan bir torpido, Paul'ün sancak tarafına, makine dairesinin kıç bölmesi bölgesinde çarptı. Tüm jeneratörler arızalıydı, geminin enerjisi tamamen kesilmişti.
Saat 20.18'de Yakino, 1. kruvazör tümenine geri dönüp hasarlı kruvazöre yardım sağlamasını emretti. Zara, Fiume ve 4 muhrip, Paul'ü aramak için geri döndüler ve tüm Cunningham filosu onlara çıktı.
Bu arada, başarılı bir şekilde manevra yapan Yakino filosunun geri kalanı nihayet İngilizlerden ayrıldı ve karanlığın içinde kayboldu.
20: 14'te, kruvazör Orion'un radar ekranı pruvadan yaklaşık 6 mil aşağıda sabit bir gemi gösterdi. Pridham-Whippel, keşfedilen geminin hasarlı bir İtalyan savaş gemisi olduğuna karar verdi. Hasarlı gemiyi bulduktan sonra, Pridham-Whipple onu kuzeyden atlamaya ve düşman gemilerinin geri kalanını aramaya devam etmeye karar verdi.
21.55'te Ajax, radarıyla üç gemi daha gördü. İngilizler bunların kendi muhripleri olduğuna karar verdiler ve her şeyi değiştirmeden bıraktılar. Ve müfrezesi İtalyan filosuyla yakınlaşma yolunda devam etti. İddiaya göre yakınlaşma için.
Savaş gemileri, Cunningham'la birlikte amiral gemisi Worspight ve gemideki karargahı, Barem ve Valiant, uçak gemisi Formindeble, yakın siper avcıları Greyhound, Griffin, Stewart ve Havok vardı. Kruvazör grubu doğudaydı.
Ajax, radardaki hedefler hakkında veri aldığında, bir savaş uyarısı duyuruldu. Muhripler ilerledi, uçak gemisi ilk sinyalde genel formasyonu terk etmeye hazırdı.
Saat 22: 03'te, Valiant zırhlısının radar operatörü, 8-9 mil uzakta sabit bir gemiyi gösteren bir işaret de fark etti. 22: 23'te muhrip Stuart alarma geçti. Doğrudan liman tarafında ileri, oluşumun rotası tanımlanamayan altı gemi tarafından geçti: ikisi büyük ve dördü daha küçük.
Bu, "Pola" kruvazörünün yardımına giden, ağır kruvazörlerin 1. bölümü ve 9. destroyer filosundan bir İtalyan müfrezesiydi.
Bunlardan ilki Vittorio Alfieri muhripti, ardından ağır kruvazörler Zara ve Fiume ve muhripler Jesus Carducci, Vincenzo Giberti ve Alfredo Oriani arkadaydı.
Genel olarak, meydanda bir İngiliz filosunun varlığından habersiz yedi İtalyan gemisi vardı. Radarların faydalarından bahsetmişken ...
Cunningham hızla yönünü değiştirdi ve İtalyan rotasına paralel bir rotaya gitme emri verdi. İngiliz zırhlılarının silahları İtalyan gemilerine yönelikti ...
22.27'de, destroyer Greyhound projektörleri açar ve onları Zara, Fiume ve Vittorio Alfieri'de parlatır. İngiliz gemilerinden habersiz İtalyanlar için bu çok tatsız bir sürprizdi.
Worspight ve Valiant, Fiume'ye neredeyse tamamen ateş açtı. Bir savaş gemisi için 3 (Worspite için) ve 4 (Valiant için) kilometre mesafe nedir? Hem 381 mm ana kalibre hem de 152 mm mayın önleyici kalibre kullanıldı.
İtalyanlar cehennemin neye benzeyebileceğini öğrendiler ...
"Fiume" hızını kaybetti, "valizin" 381 mm'lik vuruşundan alev aldı, kıç kuleyi omuz kayışlarından yırttı. Savaş gemilerinin mermileri, zırhı bu tür testler için tasarlanmamış olan Fiume'nin yanlarını tam anlamıyla yırttı. Kruvazör su almaya ve sancak tarafına gelmeye başladı.
Genel olarak, bu savaşta İngiliz topçuları övgünün ötesinde davrandılar.
Worspight, bir dakika içinde Fiume'ye iki tam yaylım ateş etti, sonra silahlarını değiştirdi ve Zara'ya üçüncü bir yaylım ateşi açtı. Valiant'ın topçuları genellikle aynı anda iki kruvazöre ateş etti. Öndeki kuleler Fiume'ye, arkadaki kuleler Zara'ya ateş etti. Ve iyi ateş ettiler! Üç dakikada beş yaylım harika!
Fiume, İngiliz tarzında dünyanın sonunun başlamasından yaklaşık 23.15 dakika sonra, 45'te battı.
Bir sonraki hamle, başlangıçta "Formindable" tarafından engellenen "Barem" idi.
Uçak gemisi genel dizilişten düştüğünde, "Barem" önce ışıldaklarla aydınlatılan "Paul" a ateş etmeye hazırlandı. Ama sonra muhrip Vittorio Alfieri spot ışıklarına çarptı ve Barema'nın silahları ona nişan aldı. Bir savaş gemisi mermisinin bir muhrip ile 3 kilometre mesafeden vurarak neler yapabileceğini açıklamaya değmez. İngilizler vurdu ve bir kereden fazla ...
Sonra "Barem" in topçuları "Zara" ya ateş aktardı ve ona altı voleybol daha yaptı ...
"Zara" yandı, topuklandı, hızını ve kontrolünü kaybetti. Yok edici Vittorio Alfieri, işe yaramaz bir leş içinde arkasında sürüklendi.
İngiliz muhriplerinin sistematik olarak savaş gemileri tarafından vurulduğunu, ancak çok fazla hasar ve kayıp vermediklerini belirtmek gerekir.
Müfrezenin kuyruğunu takip eden İtalyan muhripler yaralanmadı, geri döndüler ve dumanlar altında geri çekilmeye başladılar. Onlar için "Greyhound" ve "Griffin" gittiler, ancak İtalyanlar ayrılmayı başardılar.
Yok edici "Griffin"
Stewart ve Haywok, İtalyan gemilerinin işini bitirmeye gitti. "Stewart" torpidoları "Zara" ya gönderdi ve birini vurdu. Bundan sonra muhripler Zara'ya biraz ateş açtılar ve bu konuda sakinleştiler.
Programdaki bir sonraki numara, içler acısı bir durumda olan, yanan ve hareketsizleştirilen "Vittorio Alfieri" idi. 23.15'te destroyer battı.
Dahası, İtalyan muhripler rotadan çıkmayı başardılar ve yine kruvazörü bitiren İngiliz muhripleriyle çarpıştı. Stewart, muhtemelen Jesus Carducci'ye iki el ateş etti, ancak ıskaladı. İtalyanlar karşılık verdi ve ıskaladı.
Haywok, Carducci'ye dört torpido gönderdi ve birini vurdu. Bunu yakın mesafeden silahlarla yapılan atışlar izledi ve ardından 23.30'da "Carducci" battı.
Alfredo Oriani ve Vincenzo Gioberti gitmeyi başardılar.
23.45'te, muhrip Haywok olayın kahramanı olan kruvazör Paul'ü keşfetti, hala hareket etmeden sessizce ayakta duruyor. Muhrip, kruvazöre birkaç yaylım ateşi açarak yangına neden oldu.
Ancak "Paul" ile ne yapılacağına karar vermeden önce, "Zara" yı bitirmeye karar verildi. Muhriplerden beş torpido, Zara'yı dibe gönderdi. Bu 2.40'ta oldu.
"Paul" u ödül olarak almak istediler. İngiliz muhriplerinde İtalyan mahkumlar için artık yeterli yer yoktu, bu yüzden kupa zarar görmüyordu. Ancak şafak yaklaşıyordu ve Luftwaffe'nin ortaya çıkması oldukça olası. Bu yüzden kupa almamaya karar verdik, muhrip "Nubian" kruvazöre iki torpido gönderdi ve bu "Pola" yolculuğunu bitirdi. 4.03'te "Pola" battı.
İngilizler eve gitti, ancak Cunningham sonuna kadar bir centilmendi. İtalyan denizcilerin kaldığı, teslim olmak istemeyen ve suda kalan yerin koordinatları ile İtalyan komutanlığına bir radyogram gönderildi. Onlar için bir hastane gemisi geldi ve sudan 13 subay ve 147 denizci aldı. Yunan gemileri de İtalyanların kurtarılmasına katıldı ve 110 kişi daha aldı.
İnanılmaz kavga. Üç ağır kruvazör ve iki muhrip dibe gitti. Yaklaşık 3 İtalyan denizci öldürüldü ve binin üzerinde esir alındı. İngiliz kayıpları - bir torpido bombardıman uçağı ... Üç mürettebat üyesi. Herşey.
Cape Matapan'daki savaş, İtalyan filosunun keşif yöntemlerinin eleştirilere dayanmadığını gösterdi. Aslında Yakino körü körüne davrandı ve o sırada İngiliz gemilerinin nerede olduğu hakkında hiçbir fikri olmayan "Paul" un yardımına gemiler gönderdi.
Radarlar. İngilizler bu çok kullanışlı aracı mükemmel bir şekilde ustalaştırdılar ve hem geceleri hem de kötü havalarda avantaj elde ettiler. Ve İngilizler için, radar tamamen ustalaşmış bir konuydu ve muhriplere bile yerleştirilmişti. Sonuç olarak, İngilizler düşmanı gördü, ancak İtalyanlar zeytinlerin kemiklerini tahmin ediyorlardı.
Deniz uygulaması havacılık... Evet, bu savaştan sonra İtalyanlar kendi deniz havacılığını yaratmak için adımlar atmaya başladılar ama elbette hiçbir şey yapmayı başaramadılar.
Ve son şey. İtalyan donanması gece muharebesine hazır değildi, İngiliz donanması ise düzenli gece muharebe tatbikatları yapıyordu. Daha az geçit töreni, daha fazla savaş çalışması - Mussolini'nin benimsemesinin hoş olacağı bir slogan.
Cape Matapan'daki savaş sadece İtalyan filosunun moralini baltalamakla kalmadı, aynı zamanda ağır gemiler, savaş gemileri ve kruvazörler kullanma konseptine de belirsizlik getirdi. Böylece İtalyan gemilerinin yandığı cehennem ateşinde İtalya'nın filosuna olan güveni tükendi. Ve savaşın sonuna kadar, İtalyanlar artık bu yenilgiden kurtulamadılar.