Iván Navarro'nun Evsiz Lambası, Juice Sucker, Aynı Güneşin Altında: Guggenheim Müzesi'nde Bugün Latin Amerika'dan Sanat'taki 50 eserden biri.
Iván Navarro'nun Evsiz Lambası, Juice Sucker, Aynı Güneşin Altında: Guggenheim Müzesi'nde Bugün Latin Amerika'dan Sanat'taki 50 eserden biri.Kredi...The New York Times için Philip Greenberg
Büyük müzelerimiz iş adamları tarafından inşa edildi ve önemli değişiklikler genellikle para kazanmakla ilgili. Uluslararası pazarların ve kozmopolit bir turist akışının olduğu bu günlerde, Batı Modernist kalelerinin kültürel olarak kucaklayıcı görünmesi için para ödüyor. Bu, Guggenheim'ın, müzeyi satın alıp geçmişte çok az ilgi gösterdiği çalışmaları gösteren üç aşamalı bir toplama girişimi olan UBS MAP Global Art Initiative'i açıklamaya yardımcı olur.
Girişimin Güney ve Güneydoğu Asya'dan sanata ayrılmış üç sergisinden ilki geçen yıl gerçekleşti. Üçüncüsü, Orta Doğu ve Kuzey Afrika'dan, 2015'te geliyor. Ortadaki gösteri, Aynı Güneşin Altında: Bugün Latin Amerika'dan Sanat, iki seviyede tuhaf şekilli ek galerilerde saklanıyor. 50 eserle oldukça küçük - harita girişimi aşırıya kaçmakla suçlanamaz - ancak önemli bir malzemeye sahip ve müzenin 1960'larda Latin Amerika sanatına odaklanmayı bırakmasından bu yana oluşan bir boşluğu doldurmaya başlıyor.
Ve partiye geç kaldığınızda sohbete nereden girersiniz? Her ne kadar bu sergiden sorumlu küratör Pablo León de la Barra akıllıca bir şekilde tarihi biraz geriye, 1970'lerin başlarına ve Porto Riko doğumlu Rafael Ferrer'in o zamandan bir Kavramsal parçasına gitmeyi seçmiş olsa da, hemen hemen her yerde yapacaktır.
Onlarca yıldır New York'ta ikamet eden ve şimdilerde en iyi ressam olarak tanınan Bay Ferrer, sanat kurumunun etnik dışlamalarının her zaman acımasız bir eleştirmeni olmuştur. 1971'de hem ana akım bir dergi adına bir oyun olan hem de Sanat kimin için bir soru olan Artforhum kelimesinden oluşan bir metin parçası yarattı. Bir Guggenheim rampasına yapıştırılmış, aynı güvensiz sorgu, o zamanlar olduğu kadar şimdi de geçerli.
Bir dizi Latin Amerikalı sanatçı 1970'lerde ve 80'lerde, bazıları kendi ülkelerindeki siyasi tehlikelerden kaçarak kuzeye doğru yol aldı. Brezilya'daki askeri diktatörlük tarafından ustalığı, gündelik hayata müdahaleler konusunda alay etmesi nedeniyle taciz edilen Paulo Bruscky, hafif dokunuşlu sanatını burada sürdürdü. 1981'de New York'ta ve Brezilya'da kalan bir sanatçı arkadaşı Daniel Santiago ile işbirliği içinde, The Village Voice'a Manhattan gökyüzündeki bulutları renkle ıslatacak bir hava sanatı eseri öneren bir reklam verdi.Video
Alfredo Jaar'ın çalışmalarının bir videosu.
Birkaç yıl önce, Arjantinli coşkulu sanatçı Marta Minujín, New York'taki bir projeyi finanse etmek için McDonald's Corporation'a başvurmuştu: Battery Park'ta Özgürlük Anıtı'nın uzanmış bir modelini yapmak ve üzerinde -ısıtmak için alev makinesi kullanarak- hamburger ızgara yapmak istiyordu. (McDonald's teşekkür ederek hayır dedi.) 1987'de Şili'den Alfredo Jaar tarafından Public Art Fund'a yapılan bir teklif başarılı oldu. 42 saniyelik elektronik animasyonu, Amerika'nın bir değil iki kıtaya atıfta bulunduğunu grafiksel olarak gösteren Amerika için Bir Logo, o yıl Times Meydanı'nda ilan panosu boyutunda göründü ve bu Ağustos ayında orada tekrar oynatılacak.
Başka bir Şilili, Juan Downey (1940-93), New York'ta kalıcı kökler bıraktı, ancak bakışlarını güneye çevirdi. Birkaç yıl boyunca yerli kültürleri videoya çekmek için Meksika, Guatemala ve Peru'ya gitti. 1979'da Amazon yağmur ormanlarında Venezüella'nın Yanomami halkıyla yedi ay yaşadı, onları filme aldı ve kendilerini filme almaya teşvik etti. Ortaya çıkan çalışma, Ateş Çemberleri, Guggenheim gösterisinin merkezinde yer alıyor.
Yanomami köylerinin temel konfigürasyonu olan bir daire içinde düzenlenmiş birkaç video monitöründe oynatılan videolar, sanat ve antropolojiyi hem büyüleyici hem de uzaklaştırıcı şekillerde birleştiriyor. Postmodern kolonyal çalışmalar, kültürel gözlemciler ile gözlemlenen kültürler arasındaki güç dengesizliklerini analiz etmeden çok önce, Downey bilim ve kurgu arasındaki çizgiyi test eden çalışma üzerindeydi. Bugün genç sanatçılar, farklı şekillerde onun liderliğini takip ediyor.
Raimond Chaves (Bogota'dan) ve Gilda Mantilla (Los Angeles'tan), Peru'daki etnolojik kütüphanelerde bulunan belgelerin karbon kopya çizimlerini yaparak icat edilmiş egzotik kültürlerin bir arşivini derlediler. Meksika'da doğmuş, Avrupa'da yaşayan Mariana Castillo Deball, İngiliz antropolog Alfred Maudslay tarafından yapılmış, şimdi kaybolmuş olan 19. yüzyıl Maya sanatı kalıplarından esinlenen heykellerinde tarihi katmanlar ve detaylandırır.
Son olarak, Jonathas de Andrade, Posters for the Museum of the Northeastern Man (Kuzeydoğu Adamı Müzesi için Posterler) adlı oda boyutunda bir yerleştirmede, kuzey Brezilya'da 1970'lere özgü bir etnografya müzesinin parodisini yapar. Müze, bölgenin ırksal tarihini temiz ve değer yüklü DNA türleri açısından sıralıyor: yerli, Afrikalı ve Avrupalı. Bay de Andrade'nin tanıtım afişlerindeki bölgedeki çağdaş erkeklerin fotoğrafları aynı anda sabit etnik kimlik fikrini karıştırırken, erkeği bir klişe olarak pekiştiriyor.
Latin Amerika'nın kendisine uzun zamandır dışarıdan klişeler üzerinden bakılıyor ve sanatçılar onları vurmak konusunda akıllılar. Tropikal vahşi yaşam? Kübalı sanatçı Wilfredo Prieto'nun Walk adlı bir parçasında evcilleştirilmemiş doğa, bir el arabası içinde yuvarlanan tek bir tropikal bitkidir. Kartpostal-mükemmel Eden? Mario García Torres, seyahat günlüğü tarzı bir videoda, Dr. Atl adlı eserine imza atan saygıdeğer Meksikalı peyzaj ressamı Gerardo Murillo'nun (1875-1964) Guadalajara'nın çevresini neden bu kadar romantik bir şekilde gür gösterdiğine dair spekülasyon yapıyor. Belki de yabancı yatırımcıları bölgeye çekmeye mi çalışıyordu? (Guggenheim, bir zamanlar Guadalajara franchise'ı kurmayı düşündü.)
Lush, ilkel olarak tercüme edilebilecek bereketli anlamına gelir ve Brezilyalı sanatçı Erika Verzutti, tüm bu çağrışımları dökme bronz guava ve muzlardan yapılmış heykellerde toplar. Bir tür mecazi, bir tür soyut, işi, buradaki birçok başka eserde olduğu gibi, gıdıklanmış, şekerleme yapılmış ve genel olarak ortalığı karıştıran Avrupa Modernizmi gibidir.Video
Sanatçı Iván Navarro'nun ve onun floresan ampul heykelinin Chelsea sokaklarındaki performansının videosundan alıntı.
Damián Ortega, tamamen tortillalardan canlı, klasik modüler heykeller inşa ediyor. Carlos Amorales, metal zillerden yapılmış bir vurmalı cep telefonunda Alexander Calder'ı hem selamlıyor hem de onu güçlendiriyor. Amalia Pica'nın bir yerleştirmesindeki düzinelerce geometrik olarak kesilmiş renkli plastik levha, görünüşte Modernist uyum içinde bir çalışmadır. Ancak, gösteri boyunca yeniden düzenlenip yeniden karıştırılması planlanan, düzen hakkında olduğu kadar rastgelelikle de ilgili görünüyorlar.
Kesintiye uğramış düzen, siyasi sonuçlar taşır ve bu gösterideki neredeyse her çalışmada, bazen sert, kritik bir nabız atışı vardır. Carlos Motta'nın 1946'dan Beri ABD Müdahalelerinin Kısa Tarihi başlıklı paket servis basılı posteri, vaat ettiklerini tam olarak yerine getiriyor ve acımasız bir okuma için yapıyor. Havana'daki 2009 performansının bir videosunda Tania Bruguera, insanları bir podyumda durmaya ve bir dakikalığına istediklerini söylemeye davet ederek hükümet sansürünü hiçe sayıyor. Bununla birlikte, konuşmacılar dakika sınırını aşarsa, onları mikrofondan çekmeleri için bir çift üniformalı asker çağırıyor.
Bayan Bruguera, risk ve saçmalığı bir araya getirme yeteneğine sahiptir. One Flew Over the Void (Bala Perdida) başlıklı videoda Javier Téllez de öyle. Meksika-Amerika Birleşik Devletleri sınırının Tijuana tarafında çekilen film, bir göçmen protestosu olarak ikiye katlanan ve bir dublörün sınır duvarının üzerinden bir toptan vurulmasıyla sonuçlanan sahnelenmiş bir karnaval yakalıyor.
Oyuncu kadrosunun çoğu yerel bir psikiyatri hastanesinden gelen hastalardan oluşuyor. Bay Téllez'in ebeveynlerinin ikisi de psikiyatristti; Çocukken Venezuela'da onlarla birlikte hastaneleri ziyaret etti. Zihinsel veya fiziksel engelli insanlar da filmlerinde sık sık karşımıza çıkıyor. Bazı izleyicilerin bununla ilgili bir sorunu var ve çok belirgin engeller sizi istismara karşı tetikte tutuyor. Bu etik gerilim, videoları izlemeyi zorlaştırabilir, ancak aynı zamanda onları etkili kılan şeyin bir parçasıdır - hareketli ve rahatsız edici - çünkü rahatlamanıza izin vermez.
Rahatsız, bir bütün olarak gösterinin doğru bir açıklamasıdır, görsel olarak düşük anahtar olsa da, gerçek ve potansiyel çok fazla harekete sahiptir. Luis Camnitzer'in Sanat Tarihi Dersi No. 6 adlı bir yerleştirmede, kendi kendine çalışan 10 slayt projektörü, sanki görüntülerin gerçekleşmesini bekliyormuş gibi galerilerin duvarlarına boş dikdörtgenler yayar. Iván Navarro'nun Evsiz Lambası, Juice Sucker'ın beyaz flüoresan tüpten yapılmış bir alışveriş arabası şeklindeki heykeli, göz kamaştırıcı bir parıltı yaratıyor. Ama mobil olması gerekiyordu. 2005'te yeni olduğunda, sanatçı, evsiz bir Diogenes gibi, onu Chelsea sokaklarında iterek, çoğunlukla boşuna, kamuya açık elektrik enerjisi kaynakları aradı.
En huzursuz edici olanı, Latin Amerika sanatının tanımıdır. Permütasyonlarını ölçmeye başlamak için bundan çok daha büyük bir gösteri gerekir. Ve daha büyük, elbette, hedeftir. Sergi bittikten sonra Bay de la Barra'nın kalıp kalmayacağı belirsiz; teknik olarak, sadece bu proje için işe alındı, ama belki bu değişebilir.
Değişmemesi gereken şey, düşük anahtar da olsa harekete geçirilen küratöryel enerjidir. Evet, büyük müzelerimiz daha geniş bir dünyayı geç ve şüpheli nedenlerle kucaklıyor. Ama geç olması hiç olmamasından iyidir. Ve aydınlanmış ellerde yanlış sebepler doğru yapılabilir.