Büyük Dük Igor Rurikovich'in 945'ta ölümünden sonra, Rus devleti için belirsiz bir zaman vardı. Tahtın varisi yaklaşık beş yaşındaydı ve onun için Kiev masası, büyük Dük'ün kadrosuna, vali Sveneld, Asmud ve diğerlerine güvenen anne Olga tarafından tutulmak zorunda kaldı. Bununla birlikte, Olga, tahtını oğluna karşı savunmasındaki sertliğine rağmen, hâlâ bir kadındı ve savaşçıdan daha çok bilgilendirici etki için daha esnek bir ruh vardı.
945'un sonu ve yılın 946'unun önemli bir kısmı, bağımsızlığı geri almak isteyen Drevlyane'e karşı verilen mücadelede gerçekleşti ve prensleri Kiev masasını istedi. Aynı 946 yılında, Olga, oğluyla ve oğluyla şehirden şehre, kamptan kampa geçerek “tüzükler ve dersler” kurdu. Sonuç olarak, vergi tahsilatı iyileştirildi, büyük hacimli idare temsilcileri yere dikildi ve polyudyaların toplanma yerleri kuruldu. Keyfi talepler sona erdi. Böylece, Rus topraklarında organize bir vergi sistemi kuruldu.
Kiev'deki bir başka sorun da kararsızlıklarını koruyan Bizans İmparatorluğu ile ilişki idi. Bir yandan Ruslar ve Romalılar müttefikti. Yılın 944 Anlaşması düzgün çalışmaya devam etti. Rusya, Arap saldırılarına karşı mücadelede Romalıların askeri bir müttefikiydi. Rus askerleri Girit'e gönderilen imparatorluk birliklerinin bir parçası olarak hizmet etti; Arap halifeliği sınırındaki kalelere Rus garnizonları yerleştirildi ve güneyden gelen Arap baskısına karşı güçlü bir engel oluşturuldu. Tüm bunlar, VII. Konstantin döneminde ve Porphyrogenitus (945 - 959) döneminde ve Olga'nın döneminde gerçekleşti.
Ancak, iki güç arasında tam bir barış ve uyum yoktu. Konstantinopolis'te Rusya'ya şüphe ile bakıyorlardı ve Rus birliklerinin yerel halk arasında Konstantinopolis'in duvarları altına girmesine neden olan dehşeti hatırladılar. Rusya'dan, Romalılar yeni saldırılar bekledi. Aynı zamanda, Bizans, Araplar ve Basileus'a karşı mücadelenin yoğunlaştırılması sorunuyla karşı karşıyayken, Konstantin Batı ve Doğu'da müttefik arayışında kuvvetli diplomatik ve askeri çabalar üstlendi. Konstantinopolis, Halifeliğin Transkafkasan taşlarına ve Araplarla olan savaşına saldırmak için Rus birliklerine ihtiyaç duyuyordu.
İki güç arasındaki ilişkilerin eski seviyesi de Kiev'i tatmin etmedi. “Diplomatik tanıma” zamanından bu yana neredeyse bir yüzyıl geçti ve Kiev hükümeti pek memnun kalmadı. Kiev, Bizans'ın olağanüstü siyasi ve dini konumunu sevmedi. Bizans iktidar kavramına göre, imparator basileus, yeryüzünde Tanrı'nın vekili ve bütün Hıristiyan kilisesinin başıydı. Bu nedenle, yabancı lordların hiçbiri Bizans imparatoru ile aynı düzeyde duramadılar. Konstantinopolis, yabancı yöneticilerin sahip olduğu ünvanları, onursal sıfatları, diğer saygınlık işaretlerini açıkça takip etti.
Bu emri sadece zorla değiştirmek mümkündü ve Rusya bu konuda on yıldan on yıla kadar sık sık başarılı oldu; Rus Bizans antlaşmaları sistemini mükemmelleştirerek Rus prenslerinin onurlu başlıkları için mücadele ederek, Bizans'la diplomatik ilişki seviyesini yükseltti.
Rusya ile Bizans arasındaki ilişkilerde önemli bir rol Hıristiyanlaşma meselesiydi. Konstantinopolis bu meseleden faydalanacaktı. Bizans, Rusya’nın Hristiyanlaşması, politik etkinin güçlendirilmesi için bir araç olarak görülüyordu. Aynı zamanda, bazı önde gelen Rus şahsiyetleri Hristiyanlaşmayı Rusya’nın politik statüsünü yükseltmek için bir fırsat olarak görüyordu. Bu gruba, Rus rahipliğine ve halkına destek veren pagan partisi karşı çıktı.
Bu nedenle, Hristiyanlığı devlet düzeyinde benimseme ve bunu 860'lerde yukarıdan Rus topraklarına yayma girişimi başarısızlıkla sonuçlandı. Birçok araştırmacı, Askold ve Dir'in (veya bir Askold'un) Hristiyanlığı benimsediğine ve 860 Rusya-Bizans Antlaşması'ndan sonra Hıristiyan misyonerlerinin topraklarına girmesine izin verdiğine inanmaktadır. Rus vaftizindeki ilk girişim buydu. Bununla birlikte, Kiev 882'taki Oleg Veshchego kadrosunu ele geçirdikten ve Askold ve Dir öldükten sonra bu sürecin izleri ortadan kayboldu.
Ancak Hristiyanlık, Rus siyasi ve ekonomik elitinin bir bölümünü çekmeye devam etti. Bu, her zaman Rus seçkinlerinin bir özelliği - yabancı biri kendisinden daha iyi görünüyor. Hristiyanlık parlaklığını çekti ve siyasi fırsatlar yarattı. Hristiyanlık, politik uluslararası yükseklikleri olan bir cemaat aracı gibi görünüyordu. Hristiyanlığı benimseyen Bulgaristan Lordu, kral unvanını aldı. Hristiyanlaştırılmış Frankuristan devletine Bizans'ta imparatorluk denirdi. Ayrıca, halihazırda ortaya çıkmakta olan feodal beylerin sınıfının bir kısmı, Hristiyanlığın devletteki konumlarını güçlendirmedeki faydalarını anlamıştı. Hristiyanlık, Kiev'in seçkinleri için ilkel "komünizm" (mitolojik "altın çağ") zamanlarından gelen putperestlikten daha elverişliydi. Zengin Kiev tüccarları - Hıristiyanlaşma ve zamanın "kozmopolitans" faydalarını gördüm.
Hıristiyan partisi yavaş yavaş Rusya'da çok güçlü bir güç haline geldi. Evet, Bizanslılar Rusya’yı Hıristiyan dünyasının bir parçası yapmak için giderek daha fazla uğraştı. 911'te Konstantinopolis Konstantinopolis'teki Rus büyükelçilerinin Hıristiyan kiliselerine götürülmesi ve onları Hıristiyan değerleriyle tanıştırmaya çalışılması tesadüf değildi. Yılın 944 anlaşmasında, Rus Hristiyanlarının putperestlerle ve Aziz kilisesiyle birlikte tamamen temsil edilmesi tesadüf değil. Kiev'deki Ilya. Ve biz, Rus toplumunun en etkili kısmı hakkında konuşuyoruz - "en iyi boyarlar", prens "erkekler", Prens Igor’un aksine, haç anlaşmasına sadık kalmaya yemin etti.
Böylece dış politika ve vaftiz sorunu açık kalmaya devam etti ve her iki taraf için de endişelenmedi. Sorun şu: Bir kampanyadaki Rusya ya Konstantinopolis'i ezebilir ya da Bizans Rusya'nın vaftizini gerçekleştirebilir ve politikasında itaatkar bir araç haline getirebilirdi, Ruslar da sofistike Bizans politikacıları tarafından manipüle edilebilecek başka bir barbar insan olacaktı.
Bu, Olga'nın Konstantinopolis'teki 955 Büyükelçiliği (957) Büyükelçiliği döneminde kararlaştırılan bu soruydu. Acil bir durumdu. hikayeler Rus devletinden: Rus prensesi kendisi, İmparator VII. Konstantin ile görüşmek üzere Bizans başkentine taşındı. Bu, devlet başkanının Bizans'a gittiği Rusya tarihindeki ilk durumdu (tam teşekküllü olmasa da, Svyatoslav yönetiminde idi). Geçmiş Yıllar Masalı'nda, bu basitçe şöyle söylenir: “Olga Yunanlılara gitti ve Çarlık'a geldi. Sonra Leonov'un oğlu Çar Konstantin vardı ve Olga ona geldi. ” Eski bir kronik kalem kaleminin altında her şey kolay ve basitti: bir araya geldi, bir tekneye bindi ve Konstantinopolis'e geldi. Her ne kadar gerçek hayatta politikada böyle bir basitlik olmasa da. Rus prensesinin Bizans başkentine gelmesiyle ilgili olarak Kiev ve Konstantinopolis arasında ön görüşmeler yapıldığı açık. İki başkent arasındaki yolun uzun olmadığı ve o dönemin ulaşım olanaklarının modern olmadığı düşünülürse, müzakereler kısa sürmedi. Bilmiyoruz ve bu müzakerelerin başlatıcısı kimdi?
Rus prensesinin kendisinin ve görüşmelerin kabulü, Geçmiş Yıllar Masalında ve Konstantin VII'nin kalemine ait olan “On Seremonies” kitabında oldukça iyi tanımlanmıştır. Oğluna yabancı elçileri nasıl alacağını öğreten imparator, Rus prensesinin tekniklerini Çarşamba günü 9 Eylül ve Pazar 18 Ekim'de açıkladı. Yalnızca 946 ve 957 yılları, bu günlerde bu numaralar için uygundur. Ancak 946 yılı, Bizans İmparatorluğu'nun ziyaretini dışlayan önemli yerel siyasi olaylarla doluydu. Bu nedenle, görünüşe göre, 957 yıl kalma, Rus kronik - 955 yıl daha belirgindir.
Genellikle Rus karavanları, navigasyonun başlamasıyla Bizans başkentinde ortaya çıktı. Ancak, Prenses’in karavanının, ilkbaharda, dengesiz havalarda, navigasyonun başlangıcında Konstantinopolis'e ulaştığı şüphelidir. Büyük olasılıkla, gemileri Mahkeme'ye (Konstantinopolis Limanı) Haziran sonunda - Temmuz başında girdi. Igor’un büyükelçiliği karısının görevine kıyasla kaybolur. Sadece elçiliğin yüzden fazla üyesi var. Bu, Rusların Bizans'ta içerik aldığı ve Konstantin kayıtlarına dahil olduğu listeden bilinir. Prenses Olga'nın geri dönüşü, en yakın, en asil Kiev boyarlarından 8'ini, muhtemelen akrabalarını, 22 “kıyamet” i, Yunanlıların Rus prensleri ve boyarlarından gelen temsili temsilcileri çağırdığı, 44 tüccar, Svyatoslav halkı, rahip Gregory, 6 çevirmen ve prensesin yakın kadınları. Belki de Svyatoslav da büyükelçiliğin bir üyesiydi, o zaman 2-15 yaşındaydı, yani zaten çok yetenekli bir gençti (17 yaşında Rusya'da zaten bir aileniz, ayrı bir çiftliğiniz olabilir). Listedeki Bizanslılar, Rus prensesinin akrabası olarak adlandırılan gizemli figür "anepsia" yı vurguladı. Büyükelçilik listesinde Olga'dan sonra ikinci sırada yer alıyor. Muhtemelen bu bir prenses oğlu oldu. Bizans tarihçilerine göre, Prenses Olga ile birlikte Konstantinopolis'e birlikte muhafızlar, gemi yapımcıları, hizmetçiler vb. Dahil olmak üzere yaklaşık 15 bin kişi geldi. Sonuç olarak, bütün bir Rus Konstantinopolis'e geldi. filotilla.
Bizanslılar derhal Ruslar tarafından “yere işaret etti” - onları çok uzun bir süre beklemeye zorladılar. Yani, imparatordaki ilk resepsiyon sadece 9 Eylül'dü, Rus misafirlerinin, tüccarların çoktan geri döndüğü bir zamandı. Daha sonra, Rusya’ya askeri yardım talebiyle gelen Bizans büyükelçiliğini kabul eden Olga, rahatsız edici ifadeyi büyükelçiye fırlattı: “Eğer yapabilirsen, ayrıca, Pochayne’de, sonra da Mahkeme’de kalabilirsin, . Prenses alaycı bir şekilde, Yunanlılara, imparatorun alabilmesi için Mahkemede beklediği gibi, Dinyeper'daki Pochainov limanında durmalarını önerdi. Prenses yaklaşık iki buçuk ay resepsiyon için bekledi. Bu ciddi bir hakaretti.
Konstantinopolis'teki yabancı elçiliklerin kabulü, köklü bir ritüele göre gerçekleşti. Ön görüşmelerde büyükelçiliğin kompozisyonunun, varma zamanının, resepsiyonun yapılacağı seviyenin, vs. belirlendiği açıktır. Konstantin VII, Eylül 9'in resepsiyon törenini ayrıntılı olarak açıkladı. Magnavre salonunda bir tahtta oturan imparator, Olga ile özel bir görevli (logofet) aracılığıyla tören selamlarını paylaştı. İmparatorun yanında sarayın bütün kompozisyonu vardı. Ayar son derece önemliydi. Ardından seçkin konukların kabulü için başka bir geleneksel etkinlik daha yaşandı - kilisenin kulağının Konstantinopolis'in en iyi kilise koroları tarafından sevindirildiği bir akşam yemeği. Aynı zamanda çeşitli sahne performansları gerçekleşti. Eylül ayındaki öğle yemeğinde 9 (ve Ekim 18), emperyalist masasına oturdu.
Resepsiyon sırasında her zamanki diplomatik ritüelden bazı önemli sapmalar vardı. Bu nedenle, praskiyesa (imparatorluk ayaklarına düşme) tahtı için yabancı bir temsilcinin izleyicisinin başlangıcında, genellikle iki hadım ellerine izin veriyordu. Ancak bu sipariş değiştirildi. Olga yalnız yürüdü, refakatsiz kaldı ve ayakta kaldı ve imparatorun duruşu ile konuştu.
Sonra Rus prensesi İmparatoriçe tarafından kabul edildi. Konuşmaları da özel bir kişiden geçti. Bir aradan sonra, sıradan elçilerin resepsiyonu sırasında emsali olmayan imparatorluk ailesiyle bir araya geldi. Emperyal ailenin dar bir dairesinde, Olga ve imparator önemli konular üzerine sohbet ettiler. Konstantinopolis'te hiçbir sıradan yabancı elçilik bu tür ayrıcalıklara sahip değildi.
Görünüşe göre, yüksek alım seviyesi Rusya'dan askeri desteğe duyulan ihtiyaçla ilişkiliydi. A.N. Sakharov ve diğer bazı araştırmacılara göre, Olga, Svyatoslav için bu yardım için Konstantin VII'nin kızlarından biriyle birlikte hanedan bir evlilik ayarlamak istedi. Rusya’nın Bizans’a eşit olarak tanınmasının bir simgesiydi. Böylece, bir zamanlar Konstantinopolis’e Avarlar ve Perslerle savaşması için süvariler ordusu gönderen Hazarlar bu hakkı aldı. Sonuç olarak, Hristiyanlığı benimseyen Hazar prensesi, gelecekteki imparator Constant V V. Leo'nun oğlunun karısı oldu. Daha sonra, Bulgar Çar Peter, Roma I.'nin torunu olan Prenses Maria ile evlendi. Ayrıca, Bizans mahkemesi, Fransızların imparatorluğu ile birlikte hanedan bir evlilik fikrini taşıyordu.
Ancak, Bizanslılar kibarca, ancak ısrarla reddettiler, kendi görüşlerine göre, Rus elçiliğinin gerekliliklerini reddetti. Belki de bu Svyatoslav ve Bizans arasındaki çelişkilerin düğümlerinden biriydi. Genç prens, Bizans mahkemesinin kibirini ve gururunu affetmedi. Özünde, hayatının çoğunu “İkinci Roma” ya karşı savaşmaya adadı. Elbette, bu hakaret Svyatoslav’ın Bizans’tan hoşlanmamasının temel nedeni olarak kabul edilemez. Politikasında önemli stratejik problemleri çözdü.
Rus-Bizans anlaşmasının askeri müttefik karakterinin maddelerinin onaylanması karşılığında prensesin ikinci önemli teklifi, Olga'nın vaftiziydi. Bu, Geçmiş Yıl Masalının rapor ettiği şeydir. Bu sadece bir vaftiz değil, Rus prensesinin siyasi prestijini yükseltmeye yardım etmesi gereken siyasi bir eylemdi. Tüm Rusya'nın vaftiziyle ilgili konuşma henüz yapılmadı. Genç prensli mangaların çoğu Rus tanrıları övmeye devam etti ve Hristiyan tapınaklarına saygı duymadılar.
Aynı zamanda, Konstantinopolis, Bulgaristan'ın vaftiz deneyimini yaşadı. 950'lerin başında, iki Macar prens olan Gyula ve Bulchu vaftiz edildi. Pagan Avrupa'nın kalıntıları Roma ya da Konstantinopolis ağlarına düştü. Bizans, laik emperyal güçler Konstantinopolis Patrikliği'nin arkasında durduğundan, yeni cemaatçilerin ruhlarını yakalamak için ağları çılgınca yerleştirdi; Siyasi kararlarını kiliseye dikte eden imparatordu. Kilise büyük oyunda bir araçtı.
Olga, Rusya'nın Hıristiyanlaşmasına doğru önemli bir adım atmaya çalıştı. Notlarındaki Konstantin VII bu konuda sessiz. Ancak Rus kronikleri, Olga'nın vaftiz tarihini renkli olarak aktardı. Bu hikaye çok semboliktir. Vaftizdeki Olga, Bizans imparatorunun kendisinin vaftiz babası olması şartını getirdi. Bu, İmparator Michael’ın kendisine Hıristiyan adını veren Bulgar Çar Boris’in halefi olduğu zaman Bulgaristan’daki durumdu. Ayrıca, Rus prensesine Helen'ın Hristiyan adı verilmesini istedi. Bu, Hristiyanlığı Roma İmparatorluğu'nun resmi dini yapan Konstantin VII'nin eşi ve I. Konstantin'in annesiydi. Sonunda, Olga, Basileus'tan resmen kızını adlandırmasını istedi. Orta Çağ'ın başlarında, baba, oğul, erkek kardeş, kız gibi kavramların farklı devletlerin hükümdarları arasındaki ilişkilerde büyük bir politik anlamı vardı. Özellikle, yabancı yöneticilerin çocukların prestijlerini arttırmaları için “Bizans imparatorunun oğlu” unvanını almaya çalıştıkları durumlar vardır. Bulgar Çar'a, imparatorlara “oğul” unvanı verildi. Bu nedenle Olga, Bizans'la ilişkilerde Rusya'nın durumunu ciddi şekilde geliştirmek istedi.
Rus kronikleri tarafından bakılırsa tüm gereklilikleri yerine getirildi: “Kral da onu patrik vaftiz etti. Adını Helen'in vaftizinde ve ayrıca Büyük Konstantin'in annesi eski kraliçede vaftiz etti. ” Sonuç olarak, imparatorun "kızını arayarak" gitmesine izin verdiği ve büyük hediyeler verdiği söylenir: altın, gümüş, pavoloki. Böylece, Olga, Çar ve Pers Şahının ondan önce istediği unvanı aldı.
Her iki tarafın da birbirinden mutsuz olduğu görülüyor. Olga ve Svyatoslav, “Rus barbarlarını” kendilerine eşit görmek istemeyen Bizanslıların kibirleri yüzünden sinirlendi. Bu, alçakgönüllü bir şekilde uzun süre beklemek ve hanedan bir evlilikte Konstantin VII'nin reddedilmesiyle vurgulandı. Bu gerçek, Svyatoslav’nın Rusya’ya ve Olga’nın Roma’ya olan ilgisine yönelttiği eylemleriyle doğrulanıyor. 959’te Rus prenses Olga, Alman Kralı Otto I’ye, Hristiyanlığı (sözde Adalbert misyonu) vaaz etmek için Rusya’ya bir piskopos gönderme isteği gönderdi. Ve Olga, savaşçılara derhal Bizans yardımı ile sağlamayacak, ancak sadece Kiev'deki Bizans elçiliğinin gelmesinden sonra.
Olga ve Bizans'ın Rusya'nın dikkatli Hristiyanlaşması için planları Svyatoslav'ın demir iradesine girdi. Olga ihtiyatlı ama ısrarla Svyatoslav'yı Hristiyanlığı benimsemeye ikna etmeye başladığında, başkalarının başka bir inancı kabul etmesini engellememesine rağmen (putperest Rusya hoşgörülü idi), vaftiz edilmek istemedi ve Hristiyanların çirkinliğinin inancının inançsızlığı (inançsız) var. " Annesinin diğer iknalarına göre, Svyatoslav da retina itiraz ederek reddetti: “Yasaya ne enjekte etmek istiyorsunuz? Ancak mose ekibi gülüyor. ” Annem bu soruyu tekrar gündeme getirdiğinde: vaftiz edilirsiniz - diğerleri vaftiz edilir. Svyatoslav yerini korudu.
Anlaşılan Hristiyanlık sorunu, Olga ve Svyatoslav ilişkilerinde belirli bir çatlak ortaya çıkmasına neden oldu. Kiev’de iki siyasi parti açıkça oluşturulacak: Rusya’nın vaftizini ve Batı’ya yönelmeyi (Bizans veya Roma); Pagan, Svyatoslav'nın kocasının başındaydı. Bu çatlak, Piskopos Adalbert'in Hristiyanlığın batı versiyonunu vaaz etmek için Kiev'e geldiğinde açıkça ortaya çıkacaktır (ve muhtemelen Rusya'yı vaftiz etmek için ikinci girişim). Svyatoslav, pagan partisine başkanlık edecek ve bu bilgi saldırganlığını zorlayacak.