Bir kez bile pişmanlık duymadan nefes aldığım zaman var mı? Belki de yok. Belki de var. Bilmiyorum. Nefes alırken pişmanlık duymaz ki insan. Olmazsa olmazımdan nasıl pişmanlık duyabilirim ki. Yoksa yaşamım sona erer. O zaman da her şey biter.
Her şey biter. Ne garip bir cümle, korkutucu, yalnızlık dolu ve soğuk; Bitiş anının nasıl olacağını bilememek ürküntü verici. Bittikten sonra ne olacak ki? Ondan sonrasını düşünmek için bir nedenim de yok. Sanırım her şeyin bitmesinden değil, silinip gitmekten korkuyorum. İz bırakamamaktan.
Nefes aldığım zamanlara dair duyduğum pişmanlıklara her gün bir yenisini ekliyorum. Ağırlığını hissettiğim şey yaşayamadığım değil bu kez, yaşatamadığım, sırdaşımdan esirgediğim. Üzgün olmak yetmiyor bazen.
Pişmanlık duymadan aldığım hiçbir nefes yok. Cümleler uzadıkça daha da artacak. Pişmanlığım kendimi yok edinceye kadar sürecek. Yok, olduğum da bitecek mi? sanmıyorum. O zamana kadar cümleler biriktireceğim. Birileri okuyacak ve döngü basit bir soruyla başlayacak. Neden?
Neden açlıktan ölüyor insanlar?
Neden savaş çıkıyor hiç durmadan?
Neden doğuyoruz?
Neden ölüyoruz?
Neden seviyoruz?
Neden nedensiz seviliyoruz?
Neden dünyanın ölmesine göz yumuyoruz?
Sizce neden?
Nefes almak ne kadar zorlaşıyor değil mi? Dünya ölüyor. Ve o öldüğünde başka bir dünya belki de olmayacak.
zati erbaş