Vijay Amritraj hayatı boyunca hep zoru başardı. Hindistan'da, çocukluk döneminin büyük bir kısmını hastanede geçirmesine sebep olan ciddi bir akciğer hastalığıyla büyüdü. Doktorlar iyileşmesi umuduyla açık havada spor yapmasını tavsiye ettiklerinde tenisi seçti. Spor, hastalığını iyileştirmekle kalmadı, Hindistan'ın ilk profesyonel sporcusu olarak başarının zirvesine yerleştirdi. 1976'da, 23 yaşında Newport Hall of Fame Turnuvası'nı kazandı ve kendisine bir Rolex verildi. Bu saat, onun hayatında göğüs gerdiği mücadeleleri ve zorlukları yenme azmini temsil etti. 40 senedir kolundan asla çıkmayan saat, bugün hâlâ sahip olduğu en özel şey.
Elimde bir tenis raketi tutmak bana büyük güven veriyor. Tüm hayatım boyunca mükemmel bir destek oldu ve bana normal bir hayattan fazlasını sundu. Tenis raketi ve ben hep el eleyiz. Bana sahip olmayı asla hayal edemeyeceğim şeyler verdi. Ama her şeyden öte bana sağlığımı kazandırdı. Çocukluğumda çok hastaydım ve hastanelerde bayağı zaman geçirdim. Fiziksel bir aktivitenin sağlığıma kavuşmama yardımı olacağı umuduyla doktorlar, aileme açık havada spor yapmamı tavsiye ettiler.
Hindistan'da, bir milyarın üzerinde insanın yaşadığı bir ülkede, zor kazanılmış parayı hasta bir çocuğun profesyonel tenis eğitimine harcamak çoğu insanın anlayamayacağı bir şeydi. Ama tenis hayatımı değiştirdi ve sadece Hindistan’dan çıkmış ilk profesyonel tenisçilerden biri değil, herhangi bir spor dalında Hindistan’dan çıkmış ilk profesyonellerden biri oldum. En büyük eğitimi tenisten aldığımı düşünüyorum. Bana sadece dünya hakkında değil, kendim hakkında şeyler ve bir insanın neler başarabileceğini de öğretti. Tenis bana isteyebileceğimden fazlasını verdi ve Rolex’im de tam olarak bunu simgeliyor. Bu da hiçbir şeyin imkansız olmadığını düşünmenizi sağlıyor.
Tenis bana isteyebileceğimden fazlasını verdi ve Rolex’im de tam olarak bunu simgeliyor.
1976’da ABD'de Newport Hall of Fame Turnuvası’nı kazandığımda para ödülünün yanında bir de bu saatin verildiğine inanamadım. O andan sonra bu saat kolumdan asla çıkmadı. Hem iyi hem kötü günlerde üzerimde taşıdım ve 40 yıl sonra hâlâ sahip olduğum en özel şey. Hindistan’da böyle bir saati sadece bir şey başardığınızı hissettiğinizde takarsınız. Bu saati 23 yaşımda aldığımda, bunu kazanmış olmak için yeterince yaşlı olmadığımı düşündüm. Buna sahip olmak için yeterince iyi olmadığımı düşündüm. Takmaya başlamamın tek sebebi onu kazanmış olmamdı ve çok gurur duyuyordum.
Hayatımda yaptığım bazı şeyleri gerçekleştirebildiğim için çok şanslıyım. Bunlardan biri, Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri Kofi Annan tarafından, efsanevi boksçu Muhammed Ali, oyuncu Michael Douglas, Nobel ödüllü Elie Wiesel ve opera sanatçısı Luciano Pavarotti gibi isimlerle beraber Barış Elçisi olarak atanmak. Gerçekten aklınıza koyduğunuzda ne gibi bir fark yaratabileceğinizi yerinde görebildim. Hindistan’ı Olimpiyat Oyunları’nda temsil ettim, Olimpiyat meşalesini taşıdım ve Hindistan hükümeti tarafından onurlandırıldım. Sanırım bu tip şeyler insanı daha fazlasını yapmaya, gerçek dünyanın ne olduğunu görebilmeye itiyor. Hindistan’daki yardım derneklerine destek olabilmek için açtığımız vakfı da bu nedenle kurduk.
Bu saat kolumdan asla çıkmadı. Hem iyi hem kötü günlerde üzerimde taşıdım ve 40 yıl sonra hâlâ sahip olduğum en özel şey.
Hastalıklarla boğuşarak büyümüş biri olarak kazandığım bir şeyi takıyor olmak bir lütuf, hayatımın sonuna kadar gurur duyacağım bir şey. Bugün kendime soruyorum, “Ne kadar iyi olabilirsin? Her gece kendine ‘Bugünü boşa harcamadım. Daha iyi bir insan olmak için (nasıl olunabilirse) çok çabaladım.’ diyebilir misin?”. İşte ben, saate baktığımda her an “Umarım onu hak etmişimdir” diye düşünüyorum.