Geri kalanımız için aynı şey söylenemezdi. “Hiç umut yok!” dedi Wainwright ansızın, yağmur suyunu yüzünden eliyle süpürürken. Arkeolog iri yarı vücudunu daha da büyük gösteren ağır iş tulumlarından giymişti. Kıyafetlerinin üzerine giydiği ve her yanma siyah çamur sıvaşmış olaıı tulum da sinirleri gibi yıpranmaya başlıyordu.
ilk kez sempati hissettim. Üzerimdeki tulum el bileklerime ve boynuma sürtünüyor, soğuğa rağmen beni terletiyordu. Kapüşonumun tepesinden gümüş boncuklar gibi su damlıyor, arada sırada soğuk bir damla tulumumdan içeri giriyordu. Polis kordonu hâlâ yerindeydi, ama adli bilim çadırı sökülmüş ve boş mezar daha şimdiden çamurlu suyla dolmaya başlamıştı.
Birkaç gün önce buraya son gelişimden bu yana, berbat havadan ve sürekli ayak altında çiğnenmesinden ötürü mezarın etrafındaki toprak hain bir batağa dönmüştü. Oraya doğru dikkatle ilerlediğimiz sı rada polis memurlarından küfürler geliyordu, bir keresinde Wainwright’ın ayağı kaydı , neredeyse düşecekti. Onu tutmak için davrandığımda ters bir tavırla, “Yok bir şeyim,” dedi. Monk bile güçlük çekiyor gibiydi, elleri birbirine kelepçeli olduğundan dengesini korumakta zorlanıyordu.