Obezite Hormonal bir Dengesizliktir, Kalori Dengesizliği Değildir.
Vücudumuzda, hiçbir şey tesadüfen olmaz. Her fizyolojik işlem, hormonal sinyallerin sıkı bir düzenlemesidir. Kalbimizin daha hızlı veya daha yavaş atıp atmadığı hormonlar tarafından sıkı bir şekilde kontrol ediliyor. Çok mu az mı idrar mı yaptığımız hormonlar tarafından sıkı bir şekilde kontrol edilir. Yediğimiz kalorilerin enerji olarak yakılıp yakılmadığı ya da vücut yağı olarak depolandığı hormonlar tarafından sıkı bir şekilde kontrol edilir. Yani, obezitenin asıl sorunu yediğimiz kalori değil, nasıl harcandıkları. Ve bilmemiz gereken asıl hormon insülin.
İnsülin yağ depolayan bir hormondur. Bunda yanlış bir şey yok - bu sadece onun işi. Yemek yediğimizde, insülin artar ve vücuda bir miktar gıda enerjisi depolamak için vücuda işaret verir. Yemek yemediğimizde insülin azalır ve vücuda bu depolanan enerjiyi yakması için sinyal gönderilir (vücut yağı). Normalden daha yüksek insülin seviyeleri vücudumuza daha fazla gıda enerjisini vücut yağları olarak koymalarını söyler.
Hormonlar obezitenin merkezindedir - vücut ağırlığı da dahil olmak üzere insan metabolizması hakkında herşey. Vücutta şişmanlık gibi kritik bir fizyolojik değişken günlük kalori alımı ve egzersizi için kullanılan araçlara bırakılmaz. Eğer erken insanlar çok şişman olsaydı, kolayca koşup avlayamazlardı ve kendilerini daha kolay yakalarlardı. Eğer çok sıskalarsa, o zaman zayıf zamanlara dayanamazlardı. Vücutta şişmanlık, türlerin hayatta kalmasının kritik bir belirleyicisidir.
Bu nedenle, vücut yağını hassas ve sıkı bir şekilde düzenlemek için hormonlara güveniyoruz. Vücut ağırlığımızı, kalp atışlarımızı veya vücut sıcaklığımızı kontrol etmekten daha fazla bilinçli bir şekilde kontrol etmiyoruz. Bunlar otomatik olarak düzenlenir ve bizim kilomuz da öyle. Hormonlar bize aç olduğumuzu söylüyor (ghrelin). Hormonlar bize tam olduğumuzu söylüyorlar (peptid YY, cholecystokinin). Hormonlar enerji harcamasını arttırır (adrenalin). Hormonlar enerji harcamasını (tiroid hormonu) kapattı. Obezite, yağ birikiminin hormonal bir düzeneğidir. Yağ alıyoruz çünkü vücudumuza vücut yağ kazanması için hormonal sinyal verdik. Ve bu hormonal sinyaller diyetimize göre yukarı veya aşağı gider.
Obezite hormonal bir dengesizliktir, kalorik bir dengesizlik değildir.
İnsülin seviyeleri obez bireylerde neredeyse yüzde 20 daha yüksektir ve bu yüksek seviyeler bel çevresi ve bel / kalça oranı gibi önemli göstergelerle güçlü bir şekilde ilişkilidir. Ancak yüksek insülin obeziteye neden olur mu?
“İnsülin obeziteye neden olur” hipotezi kolayca test edilir. Eğer rastgele bir insana insülin verirseniz, yağ kazanacaklar mı? Kısa cevap, empatik bir “Evet!” Dir. İnsülini düzenli kullanan hastalar ve reçete yazan doktorlar zaten çok kötü gerçeği bilir: Ne kadar fazla insülin verirseniz, obezite o kadar fazla olur. Çok sayıda çalışma bu gerçeği zaten göstermiştir. İnsülin kilo alımına neden olur.
1993 Diyabet Kontrol ve Komplikasyonlar Deneme Merkezi'nde araştırmacılar, standart bir insülin dozunu, tip 1 diyabetik hastalarda kan şekerini sıkıca kontrol etmek için tasarlanmış yüksek bir dozla karşılaştırdılar. Büyük insülin dozları kan şekerini daha iyi kontrol etti, fakat kilolarına ne oldu? Yüksek doz grubundaki katılımcılar, standart gruptaki katılımcılardan ortalama 9,8 pound (4,5 kilogram) daha fazla kazandılar. Hastaların yüzde 30'undan fazlası “ana” kilo alımı yaşadı.
Çalışmaya başlamadan önce, her iki grup da az veya çok obezite ile kilo bakımından eşitti. Gruplar arasındaki tek fark uygulanan insülin miktarıydı. İnsülin seviyeleri arttı; hastalar kilo aldı. İnsülin obeziteye neden olur: İnsülin arttıkça vücut ağırlığı da artar. Hipotalamus, kilo alması için vücuda hormonal sinyaller gönderir. Acıktık ve yiyoruz. Kalori alımını bilerek kısıtlarsak, o zaman toplam enerji harcamamız azalır. Sonuç hala aynı: kilo alımı.
Obezitenin hormonal bir dengesizlik olduğunu anladığımızda, onu tedavi etmeye başlayabiliriz. Aşırı kalorilerin obeziteye neden olduğuna inanırsak, tedavi kalorileri azaltmaktır. Ancak bu yöntem tam bir başarısızlık olmuştur. Bununla birlikte, eğer çok fazla insülin obeziteye neden olursa, insülin seviyelerini düşürmemiz gerektiği ortaya çıkıyor.
Soru kalorilerin nasıl dengeleneceği değildir; Asıl soru hormonlarımızı, özellikle de insülini nasıl dengeleyeceğimiz. İnsülinin arttırmasının gerçekten sadece iki yolu var. Ya:
- İnsülini uyaran daha fazla yiyecek yiyoruz, veya;
- Aynı insülin uyarıcı yiyecekleri yiyoruz, ama daha sık.
Obezite Yasası kitabım, kilo almanın ardındaki bilimi ve bu bilginin kilo vermeye nasıl uygulanacağını ortaya koyuyor. IDM programının bu yıllar içindeki birçok başarısının ardındaki teoriyi oluşturuyor. Kitabın amacı, bu fikirleri benimsemek ve günlük yaşamda hayata geçirmeyi kolaylaştırmaktır.
Uzun süreli kilo kontrolünün anahtarı, insülin olan sorumlu ana hormonu kontrol etmektir. İnsülin kontrolü, diyetimizde iki faktörden oluşan bir değişiklik gerektirir - yemeklerden sonra insülin seviyelerinin ne kadar yüksek olduğu ve ne kadar süreyle kaldıkları. Bu iki basit faktöre neden olur:
- Ne yiyoruz - hangi insülinin ne kadar yükseldiğini belirler; ve
- Ne zaman yemek - hangi insülin kalıcı olduğunu belirler.
Çoğu diyet planı yalnızca ilk soru ile ilgilidir ve bu nedenle uzun vadede başarısız olur. Sorunun sadece yarısını ele almak ve başarı beklemek mümkün değil.
Gıdalar açısından, bu düşük kalorili bir diyet değil. Bu, mutlaka düşük bir karbonhidrat diyeti bile değildir. Bu bir vejeteryan diyet değildir. Bu az yağlı bir diyet değildir. Bu etobur bir diyet değildir. Bu, insülin seviyelerini düşürmek için tasarlanmış bir diyettir çünkü insülin, yağ depolamanın fizyolojik tetikleyicisidir. Yağ depolamayı azaltmak istiyorsanız, insülini azaltmanız gerekir ve bu, yüksek karbonhidrat diyeti ile bile yapılabilir.
Geleneksel toplumların çoğu, yaygın şişmanlıktan muzdarip olmayan karbonhidrat bazlı diyetleri yemişlerdir. 1970'lerde, obezite salgını öncesi, İrlandalılar patateslerini seviyorlardı. Asyalılar beyaz pirinçlerini seviyorlardı. Fransızlar ekmeğini seviyorlardı.
Amerika'da bile, 1970'leri hatırlayalım. Disko milleti süpürüyordu. Yıldız Savaşları ve Jaws dolu tiyatrolarla oynadı. O dönemin eski bir fotoğrafına bakarsanız, belki birkaç şeye hayran olabilirsiniz. İlk olarak, neden hiç kimse zil diplerinin iyi olduğunu düşünmedi? İkincisi, orada ne kadar az obezite olduğu şaşırtıcı. 1970'lerden kalma bazı eski lise yıllıklarına bakın. Hemen hemen hiçbir obezite yoktur. Belki de yüzlerce çocuk.
1970'lerin diyeti neydi? Beyaz ekmek ve reçel yiyorlardı. Dondurma yiyorlardı. Oreo kurabiyeleri yiyorlardı. Kepekli makarna yemiyorlardı. Quinoa yemiyorlardı. Lahana yemiyorlardı. Kalori saymıyorlardı. Net karbonhidrat saymıyorlardı. Gerçekten fazla egzersiz yapmıyorlardı. Bu insanlar henüz her şeyi “yanlış” yapıyorlardı, görünüşe göre zahmetsizce obezite yoktu. Neden?
1980'lerde Çinliler diyeti ne olacak? Tonlarca beyaz pirinç yiyorlardı. Ortalama olarak, 50 gramdan daha az karbonhidrat diyeti ile karşılaştırıldığında günlük 300 gramdan fazla yemek yiyorlardı - ve hepsi de oldukça rafine. Oysa neredeyse obeziteye sahip değillerdi. Neden?
Peki ya Okinawan'ın diyeti? % 80'den fazla karbonhidrat ve daha çok içinde tatlı şeker olan şeker. Peki ya 1970'lerde İrlandalılar, sevdikleri bira ve patateslerle? Ne yedikleri hakkında iki kez düşünmediler, fakat yakın zamana kadar neredeyse hiç obezite yoktu. Neden?
Cevap basit. Yaklaş. Dikkatli dinle.
Her zaman yemek yemiyorlardı.
Amerika'daki NHANES gibi anketler, 1970'lerde insanların çoğunlukla günde 3 öğün - kahvaltı, öğle ve akşam yemeği - yediklerini göstermektedir. 2004 itibariyle, insanlar günde 5-6 kez daha yakın yiyorlardı.
Yemek yemediğiniz zaman, teknik olarak “oruç” olarak bilinir. İngilizceniz "Hızlı kırın" veya kahvaltı - orucunuzu kıran öğünün nedeni budur. Uykunuz sırasında (muhtemelen) yemek yemiyorsunuz ve bu nedenle oruç tutuyorsunuz. Bu, vücudunuzun gıdaları sindirmesi, besinleri işlemesi ve hayati organlarınızı ve kaslarınızı güçlendirmek için enerjiyi geri kalanını yakması için zaman sağlar. Sabit bir ağırlığın korunabilmesi için besleme ve açlığı dengelemelisiniz.
Beslenme sırasında, gıda enerjisini vücut yağları olarak depolarsınız. Oruç sırasında, vücut yağını enerji için yakarsınız. Bu ikisini dengelerseniz, kilonuz sabit kalacaktır. Eğer ağırlıklı olarak besleniyorsanız, kilo alırsınız. Ağırlıklı olarak oruç tutarsanız, kilo kaybedersiniz. Yani, burada kilo kaybı için en iyi ipucum. O kadar basit ve açık ki 5 yaşındaki bir çocuk bile başarabilirdi.
Her zaman yemek yemeyin.
Ne yazık ki, çoğu beslenme otoritesi size tam tersini söyleyecektir. Günde 6 kez yiyin. Çok fazla aperatif ye. Yatmadan önce ye. Ye, ye, ye - kilo ver! Aptalca geliyor, çünkü aptalca. Bunun yerine, sayısız nesiller için başarıyla kullanılan bir diyet tekniği olan aralıklı oruç kullanmak daha iyi olabilir.