Tıp etiği, tıp uygulamalarına rehberlik eden ahlaki ilkeleri ifade eder. Genel olarak tıp etiğinin merkezinde olduğu düşünülen birkaç temel ilke vardır:
Özerklik: Bu ilke, hastaların tıbbi bakımları hakkında kendi kararlarını verme hakkına sahip olduğunu ve doktorların bu kararlara saygı gösterme ve destekleme görevi olduğunu savunur.
Yararlılık: Bu ilke, doktorların iyilik yapma ve hastalarının çıkarları doğrultusunda hareket etme görevi olduğunu savunur.
Zarar vermeme: Bu ilke, doktorların zarar vermeme ve hastalarına zarar vermekten kaçınma görevi olduğunu savunur.
Adalet: Bu ilke, tıbbi kaynakların adil bir şekilde dağıtılması ve sosyoekonomik durumlarına bakılmaksızın herkesin aynı düzeyde bakıma erişebilmesi gerektiğini savunur.
Sadakat: Bu ilke, doktorların hastalarına karşı sadık ve vefalı olma, gizliliği ve mahremiyeti koruma görevi olduğunu savunur.
Doğruluk: Bu ilke, doktorların hastalarına karşı doğru ve dürüst olma ve tıbbi durumları ve tedavi seçenekleri hakkında tam ve doğru bilgi verme görevi olduğunu savunur.
Pratikte bu ilkelerin uygulanması her zaman kolay değildir ve aralarında çelişkiler olabilir. Örneğin, bir hasta hayatını kurtaracak bir tedaviyi reddetmek isteyebilir, ancak bu yararlılık ilkesini ihlal edecektir. Bu gibi durumlarda doktorlar mesleki yargılarını kullanmalı ve her vakanın kendine özgü koşullarını göz önünde bulundurmalıdır.
Bu ilkeler statik değildir ve tıbbi gelişmeler ve toplum değiştikçe yeni etik sorunlar ortaya çıkar, bu nedenle sürekli olarak değerlendirilir ve geliştirilirler.