Ölülerini dürüstçe gömüyorlar, mezarlara sütunlar koyuyorlar ve soylu biri gömülmüşse, o zaman bütün güzel evler. Örneğin, Musalov’un erkek kardeşi [Mutsal’ın ağabeyi Prens Sholokh Sunchaleevich Cherkassky] tabutuna, dama tahtası şeklinde düzenlenmiş renkli kirişlere sahip güzel bir ev inşa edildi; yukarıdan oymalı ama garip av tasvirleriyle oturuyordu.
Ölüler için düzenlenen mezarları ve evleri, yaşayanların yaşadıklarından çok daha ihtişamlı ve değerlidir. Diodorus’a göre, bunun neden yapıldığı bana iletilmedi, bu yüzden bilmiyorum, Memphis’te yaşayan eski Mısırlılarla aynı varsayımdan değil:
“Bu ülkenin sakinleri, sınırları içine alınmış yerel yaşama pek değer vermiyor. Fakat öte yandan, ölümden sonra erdemlere büyük şeref verecek her şeye çok saygı duyarlar. Yaşayan hanların meskenlerini, içinde kısa bir süre geçirdiğimiz için, ölülerin mezarları da ebedi evler olarak adlandırıyorlar, çünkü yeraltı dünyasında sonsuz bir yüzyıl geçti. Bu nedenle, evlerin inşasını pek önemsemiyorlar, ancak mezarları dekore etmek için hiçbir çabadan kaçınmıyorlar. ”
Çerkesler ölüleri için çok acımasız bir şekilde acı çekiyorlar, alnını, göğsünü ve kollarını çiziyor ve yırtıyor, böylece kan akarsularda akıyor. Yas, yaralar tekrar iyileştikçe devam eder, bu nedenle bazıları yasın daha uzun sürmesini isteyerek yarı iyileşmiş yaraları yeniden kaşır.
Adam Olearius, Alman gezgin, coğrafyacı, oryantalist, tarihçi, matematikçi ve fizikçidir. 1633’te büyükelçiliğin sekreteri olarak İran’a gönderildi.
Yazının orjinal versiyonu Rusça’dır.