İçindekiler
Repo Nedir
Geri alım anlaşması (repo), devlet tahvillerinde bayiler için kısa vadeli bir borçlanma şeklidir. Bir repo durumunda, bir satıcı, devlet tahvillerini yatırımcılara genellikle bir gecede satar ve ertesi gün biraz daha yüksek bir fiyatla geri satın alır. Fiyattaki bu küçük fark, örtük gecelik faiz oranıdır. Repolar genellikle kısa vadeli sermaye elde etmek için kullanılır. Aynı zamanda merkez bankası açık piyasa işlemlerinin ortak bir aracıdır.
Menkul kıymeti satan ve gelecekte geri almayı kabul eden taraf için bu bir repodur; İşlemin diğer ucundaki taraf için menkul kıymeti satın alan ve gelecekte satmayı kabul eden taraf için ters repo anlaşmasıdır.
TEMEL ÇIKARIMLAR
- Geri alım anlaşması veya ‘repo’, menkul kıymetleri biraz daha yüksek bir fiyattan geri almak için satmak için kısa vadeli bir anlaşmadır.
- Repoyu satan, fiilen borç alıyor ve diğer taraf borç veriyor, çünkü borç verene, başlangıçtan geri almaya kadar fiyatlardaki farktaki örtük faiz kredilendiriliyor.
- Bu nedenle, repolar ve ters repolar, genellikle bir geceden 48 saate kadar bir vadeyle kısa vadeli borçlanma ve borç verme için kullanılır.
- Bu anlaşmalardaki örtülü faiz oranı, gecelik risksiz oranın bir temsilcisi olan repo oranı olarak bilinir.
Repo Ne Demek
Geri alım anlaşmaları genellikle güvenli yatırımlar olarak kabul edilir çünkü söz konusu menkul kıymet teminat işlevi görür ve bu nedenle çoğu anlaşma ABD Hazine bonolarını içerir. Para piyasası aracı olarak sınıflandırılan bir geri satın alma sözleşmesi, kısa vadeli, teminata dayalı, faiz getiren bir kredi olarak işlev görür. Alıcı kısa vadeli bir borç veren olarak hareket ederken, satıcı kısa vadeli bir borçlu olarak hareket eder. Satılan menkul kıymetler teminattır. Böylelikle her iki tarafın hedefleri, teminatlı fonlama ve likidite karşılanmış olur.
Geri alım anlaşmaları çeşitli taraflar arasında gerçekleşebilir. FED para arzını ve banka rezervlerini düzenleyen repo sözleşmeleri yapmaktadır. Bireyler normalde bu anlaşmaları borçlanma senetlerinin veya diğer yatırımların satın alınmasını finanse etmek için kullanır. Geri alım anlaşmaları kesinlikle kısa vadeli yatırımlardır ve vade süreleri “oran”, “vade” veya “vade” olarak adlandırılır.
Teminatlı kredilerle benzerliklerine rağmen, repolar gerçek satın alımlardır. Ancak, alıcının menkul kıymetin yalnızca geçici mülkiyeti olduğundan, bu anlaşmalar genellikle vergi ve muhasebe amaçları için kredi olarak değerlendirilir. İflas durumunda, çoğu durumda repo yatırımcıları teminatlarını satabilirler. Bu, repo ve teminatlı krediler arasındaki başka bir ayrımdır; Teminatlı kredilerin çoğu durumunda, iflas etmiş yatırımcılar otomatik olarak beklemeye tabi olacaktır.
Vadeli ve Açık Repo Sözleşmeleri
Vade ile açık repo arasındaki en büyük fark, menkul kıymetlerin satışı ile geri satın alınması arasındaki zaman miktarında yatmaktadır.
Belirli bir vade tarihine sahip olan (genellikle takip eden gün veya hafta) repolar vadeli geri alım anlaşmalarıdır. Bir bayi, menkul kıymetleri belirli bir tarihte daha yüksek bir fiyattan geri alacağı anlaşmasıyla bir karşı tarafa satar. Bu sözleşmede karşı taraf, işlemin süresi boyunca menkul kıymetleri kullanır ve ilk satış fiyatı ile geri alım fiyatı arasındaki fark olarak belirtilen faizi kazanır. Faiz oranı sabittir ve faiz vade sonunda bayi tarafından ödenecektir. Vadeli repo, tarafların ne kadar süre yapmaları gerektiğini bildiklerinde, nakit yatırımı yapmak veya varlıkları finanse etmek için kullanılır.
Açık Repo (ayrıca on-demand repo olarak da bilinir) bayi ve karşı tarafın işlem kabul olması dışında bir terim repo aynı şekilde çalışır olmadan vade tarihini belirleyecek. Aksine, ticaret, her iki tarafça, üzerinde anlaşılan günlük son teslim tarihinden önce diğer tarafa bildirimde bulunarak sona erdirilebilir. Açık bir repo sonlandırılmazsa, her gün otomatik olarak yenilenir. Faiz aylık olarak ödenir ve faiz oranı karşılıklı anlaşma ile periyodik olarak yeniden fiyatlandırılır. Açık repo faiz oranı genellikle federal fon oranına yakındır. Açık bir repo, tarafların ne kadar süre yapmaları gerektiğini bilmedikleri durumlarda nakit yatırımı veya varlıkları finanse etmek için kullanılır. Ancak neredeyse tüm açık anlaşmalar bir veya iki yıl içinde sonuçlanır.
Tenörün Önemi
Daha uzun vadeye sahip repolar genellikle daha yüksek riskli kabul edilir. Daha uzun vadede, daha fazla faktör geri satın alıcının kredi itibarını etkileyebilir ve faiz oranı dalgalanmalarının, geri satın alınan varlığın değeri üzerinde bir etkisi olma olasılığı daha yüksektir.
Tahvil faiz oranlarını etkileyen faktörlere benzer. Normal kredi piyasası koşullarında, daha uzun vadeli bir tahvil daha yüksek faiz getirir. Uzun vadeli tahvil alımları, tahvilin ömrü boyunca faiz oranlarının önemli ölçüde yükselmeyeceği bahisleridir. Daha uzun bir süre boyunca, faiz oranlarını öngörülen aralıkların üzerine çıkaran bir kuyruk olayı meydana gelmesi daha olasıdır. Enflasyonun yüksek olduğu bir dönem varsa, o dönemden önceki tahvillere ödenen faiz reel olarak daha düşük olacaktır.
Aynı ilke repolar için de geçerlidir. Reponun vadesi ne kadar uzun olursa, teminat menkul kıymetlerinin değerinin geri satın almadan önce dalgalanma olasılığı o kadar artar ve ticari faaliyetler, geri satın alıcının sözleşmeyi yerine getirme kabiliyetini etkiler. Aslında, karşı taraf kredi riski, repolarda yer alan birincil risktir. Herhangi bir kredide olduğu gibi, alacaklı, borçlunun anaparayı ödeyememe riskini taşımaktadır. Repolar, teminatlandırılmış borç işlevi görür ve bu da toplam riski azaltır. Repo fiyatı teminatın değerini aştığı için, bu anlaşmalar alıcılar ve satıcılar için karşılıklı olarak faydalı olmaya devam ediyor.
Repo Türleri
Üç ana tür geri satın alma sözleşmesi vardır.
- En yaygın tür, üçüncü taraf bir depodur ( üç taraf deposu olarak da bilinir ). Bu düzenlemede, bir takas komisyoncusu veya banka, alıcı ile satıcı arasındaki işlemleri gerçekleştirir ve her birinin çıkarını korur. Menkul kıymetleri tutar ve sözleşmenin başlangıcında satıcının nakit almasını ve alıcının satıcının yararına para aktarmasını ve menkul kıymetleri vadesi geldiğinde teslim etmesini sağlar. Amerika Birleşik Devletleri’ndeki üç taraflı repo için birincil takas bankaları JPMorgan Chase ve Bank of New York Mellon’dur. Bu takas aracıları, işleme dahil olan menkul kıymetlerin saklanmasının yanı sıra menkul kıymetlere değer verir ve belirli bir marjın uygulanmasını sağlar. İşlemi defterlerine koyarlar ve bayilere teminatı optimize etmede yardımcı olurlar. Ancak takas bankalarının yapmadığı şey çöpçatanlık yapmaktır; bu acenteler nakit yatırımcılar için bayi bulmazlar veya bunun tersi de geçerlidir ve komisyoncu olarak hareket etmezler. Tipik olarak, takas bankaları repoları günün erken saatlerinde kapatır, ancak uzlaşmadaki gecikme genellikle her gün bayilere milyarlarca dolarlık gün içi kredinin verilmesi anlamına gelir. Bu anlaşmalar% 80 arasında teşkil -90 itibariyle yaklaşık 1,6 trilyon $ düzenlenen Repo pazarının% 2016.
- Bir de özel dağıtım repo, işlem bir gerektiriyor bağ garanti anlaşmasının ve olgunluk üzerine başında. Bu tür bir anlaşma çok yaygın değildir.
- Bir de tutulan in gözaltına repo, satıcının güvenliği satışı nakit aldığında, ancak bunu tutan vesayet hesaba alıcı için. Bu tür bir anlaşma daha da az yaygındır çünkü satıcının iflas etme riski vardır ve borçlunun teminata erişimi olmayabilir.
Yakın ve Uzak Bacaklar
Finans dünyasının diğer birçok köşesi gibi, geri satın alma sözleşmeleri de başka yerlerde yaygın olarak bulunmayan terminolojiyi içerir. Depo alanındaki en yaygın terimlerden biri “bacak” tır. Farklı bacak türleri vardır: örneğin, geri satın alma sözleşmesi işleminin, menkul kıymetin başlangıçta satıldığı kısmı bazen “başlangıç ayağı” olarak anılırken, sonraki geri satın alma “kapanış ayağı” dır. Bu terimler ayrıca bazen sırasıyla “yakın bacak” ve “uzak bacak” ile değiştirilir. Bir repo işleminin yakın ayağında menkul kıymet satılır. Uzak bacakta yeniden satın alınır.
Repo Oranının Önemi
Devlet merkez bankaları, özel bankalardan menkul kıymetleri geri satın aldıklarında, bunu repo oranı olarak bilinen indirimli bir oran üzerinden yaparlar. Gibi asal oranları, repo oranları merkez bankaları tarafından belirlenir. Repo oranı sistemi, hükümetlerin mevcut fonları artırarak veya azaltarak ekonomilerdeki para arzını kontrol etmesine izin verir. Repo oranlarının düşmesi, bankaları nakit karşılığında menkul kıymetleri devlete geri satmaya teşvik eder. Bu, genel ekonomiye sağlanan para arzını artırır. Tersine, repo oranlarını artırarak merkez bankaları, bankaları bu menkul kıymetleri yeniden satma konusunda caydırarak para arzını etkin bir şekilde azaltabilir.
Bir geri satın alma sözleşmesinin gerçek maliyetlerini ve faydalarını belirlemek için, işleme katılmakla ilgilenen bir alıcı veya satıcının üç farklı hesaplamayı dikkate alması gerekir:
- İlk menkul kıymet satışında ödenen nakit
- Menkul kıymetin geri alımında ödenecek nakit
- İma edilen faiz oranı
İlk menkul kıymet satışında ödenen nakit ve geri alımda ödenen nakit, repodaki menkul kıymetin değerine ve türüne bağlı olacaktır. Örneğin bir tahvil durumunda, bu değerlerin her ikisinin de tahvil için tahakkuk eden faizin temiz fiyatını ve değerini dikkate alması gerekecektir.
Herhangi bir repo anlaşmasında çok önemli bir hesaplama, zımni faiz oranıdır. Faiz oranı uygun değilse, kısa vadeli nakite ulaşmanın en verimli yolu repo anlaşması olmayabilir. Reel faiz oranını hesaplamak için kullanılabilecek bir formül aşağıdadır:
Faiz oranı = [(gelecekteki değer / bugünkü değer) – 1] x yıl / ardışık ayaklar arasındaki gün sayısı
Reel faiz oranı hesaplandıktan sonra, diğer fon türlerine ilişkin oranların karşılaştırılması, geri satın alma anlaşmasının iyi bir anlaşma olup olmadığını ortaya çıkaracaktır. Genel olarak, teminatlı bir borç verme biçimi olarak, geri satın alma sözleşmeleri, para piyasası nakit borç verme sözleşmelerinden daha iyi koşullar sunar. Ters repo katılımcısı açısından bakıldığında, anlaşma fazla nakit rezervlerinden de ekstra gelir sağlayabilir.
Repo Riskleri
Geri alım anlaşmaları genellikle kredi riskinin azaltıldığı araçlar olarak görülür. Bir repodaki en büyük risk, satıcının vade tarihinde sattığı menkul kıymetleri geri almayarak sözleşmenin sona ermesini sağlayamamasıdır. Bu durumlarda, menkul kıymetin alıcısı, başlangıçta ödediği nakdi geri almaya çalışmak için menkul kıymeti tasfiye edebilir. Bununla birlikte, bunun doğal bir risk oluşturmasının nedeni, menkul kıymetin değerinin ilk satıştan bu yana düşmüş olabileceğidir ve bu nedenle, alıcıya uzun vadede asla korumayı amaçlamadığı menkul kıymeti elinde tutmaktan başka seçeneği kalmayabilir. ya da bir zarar karşılığında satmak. Öte yandan, bu işlemde borçlu için de bir risk vardır; güvenliğin değeri üzerinde anlaşılan şartların üzerine çıkarsa,
Bu riski azaltmaya yardımcı olmak için geri satın alma anlaşması alanına yerleştirilmiş mekanizmalar vardır. Örneğin, birçok repo aşırı teminatlandırılmıştır. Çoğu durumda, teminatın değeri düşerse, borçludan teklif edilen menkul kıymetleri değiştirmesini istemek için bir teminat çağrısı yürürlüğe girebilir. Menkul kıymetin değerinin artabileceği ve alacaklının bunu borçluya geri satamayacağı muhtemel durumlarda, eksik teminatlandırma riski azaltmak için kullanılabilir.Bu riski azaltmaya yardımcı olmak için geri satın alma anlaşması alanına yerleştirilmiş mekanizmalar vardır. Örneğin, birçok repo aşırı teminatlandırılmıştır. Çoğu durumda, teminatın değeri düşerse, borçludan teklif edilen menkul kıymetleri değiştirmesini istemek için bir teminat çağrısı yürürlüğe girebilir. Menkul kıymetin değerinin artabileceği ve alacaklının bunu borçluya geri satamayacağı muhtemel durumlarda, eksik teminatlandırma riski azaltmak için kullanılabilir.
Genel olarak, geri alım anlaşmaları için kredi riski, işlemin şartları, menkul kıymetin likiditesi, ilgili karşı tarafların özellikleri ve çok daha fazlası dahil olmak üzere birçok faktöre bağlıdır.
Finansal Kriz ve Repo Pazarı
2008 mali krizinin ardından yatırımcılar, repo 105 olarak bilinen belirli bir repo türüne odaklandılar. Bu repoların, Lehman Brothers’ın krize yol açan finansal sağlığını gizleme girişimlerinde rol oynadığına dair spekülasyonlar vardı. Krizin hemen ardından ABD’de ve yurtdışında repo pazarı önemli ölçüde daraldı. Ancak son yıllarda toparlandı ve büyümeye devam etti.
Kriz genel olarak repo piyasasıyla ilgili sorunları ortaya çıkardı. O zamandan beri Fed, sistemik riski analiz etmek ve azaltmak için devreye girdi. Fed en az üç endişe alanı belirledi:
- Üç taraflı repo piyasasının takas bankalarının sağladığı gün içi krediye dayanması
- Bir bayi temerrüde düştüğünde teminatın tasfiye edilmesine yardımcı olacak etkili planların eksikliği
- Uygulanabilir risk yönetimi uygulamaları eksikliği
2008’in sonlarından itibaren, Fed ve diğer düzenleyiciler bu ve diğer endişeleri gidermek için yeni kurallar oluşturdu. Bu düzenlemelerin etkileri arasında bankalar üzerinde Hazine bonoları gibi en güvenli varlıklarını korumaları için artan bir baskı vardı. Repo anlaşmaları ile kredi vermemeye teşvik edilirler. Bloomberg’e göre, düzenlemelerin etkisi önemli oldu: 2008’in sonlarına kadar, bu şekilde ödünç verilen küresel menkul kıymetlerin tahmini değeri 4 trilyon dolara yaklaştı. O zamandan beri rakam 2 trilyon dolara yaklaştı. Ayrıca, Fed, banka rezervlerindeki geçici dalgalanmaları dengelemek için giderek artan bir şekilde yeniden satın alma (veya ters geri satın alma) anlaşmalarına girmiştir.
Bununla birlikte, son on yılda düzenleyici değişikliklere rağmen, repo alanı için sistemik riskler devam etmektedir. Fed, büyük bir repo bayisinin, para fonları arasında bir yangın satışına yol açabilecek ve daha sonra daha geniş piyasayı olumsuz etkileyebilecek bir temerrüdü hakkında endişelenmeye devam ediyor. Depo alanının geleceği, bu işlemcilerin eylemlerini sınırlamak için devam eden düzenlemeleri içerebilir veya nihayetinde merkezi bir takas odası sistemine geçişi içerebilir. Ancak şimdilik, geri alım anlaşmaları kısa vadeli borçlanmayı kolaylaştırmanın önemli bir yolu olmaya devam ediyor.