Dünyanın sonu hiçbir zaman gerçekten dünyanın sonu değildir - en azından kurguda değil. Ne de olsa, hikayeyi anlatmak için birinin hayatta kalması gerekir. Ve ne masallar bunlar. İnsanlar, biz farkında olduğumuz sürece varoluşun sonu üzerine kafa yoruyorlar (muhtemelen, yani orada değildim) ve sonuç olarak, zengin bir kıyamet ve kıyamet sonrası literatür koleksiyonumuz var. gezegenimizin yaşlanması sırasında.
Bu listeyi, distopyalar hariç olmak üzere, bir tür gerçek kıyametin olduğu veya olduğu kitaplarla sınırlamak için elimden gelenin en iyisini yaptım (örneğin Damızlık Kızın Öyküsü ) veya sadece geleceğin kasvetli vizyonları. Bütün gün neyin bir 'kıyamet' olduğu hakkında tartışabiliriz - sizin de fark etmiş olabileceğiniz gibi, 2020 pek çok kutuyu işaretliyor - bu yüzden çoğunlukla içgüdülerimle gittim.
Tabii ki, bu listeye uymayan çok daha fazla büyük kıyamet ve kıyamet sonrası romanı var ve bu türde çeviri olarak yeterince kitap okumadım, bu yüzden her zamanki gibi, lütfen yorumlarınızda kendi favorilerinizi ekleyin .
(Ve orada güvende kalın.)
John Wyndham, Triffids Günü (1951)
Şimdi biraz saçma geliyor - ya da belki sadece hafif - ama Wyndham’ın katil-bitki-körlüğe-neden olan-meteor çarpması kıyameti bir nedenden ötürü bir klasik: Müthiş eğlenceli. Arthur C. Clarke bile buna 'ölümsüz hikaye' dedi. Ve o kadar iyi bilinmese de 1955 tarihli romanında kaymama izin verin Krizalitler burada da bir b-tarafı olarak.
Richard Matheson, Ben Efsaneyim (1954)
Bu noktada Matheson’un pandemik / vampir / zombi romanı, gerçek materyal olmaktan çok kaynak materyal olmasıyla ünlüdür, muhtemelen fikirlerle dolup taştığı içindir. Bazen harika ve bazen sıkıcı; jüri hala bir roman olarak işe yarayıp yaramayacağı konusunda kararsız ama kesinlikle etki için puan alıyor. Ve canlılık.
Emily St. John Mandel, İstasyon Onbir (2014)
Bir grip salgınının birkaç hafta içinde medeniyeti yok ettiği ve bir grup eğlencenin yok olmuş topraklarda dolaştığı ve hayatta kalanlar için Shakespeare oyunları sergilediği en sevdiğiniz roman. Kıyametle ilgili hikayeler kadar iyi hissettirmekle ilgili.
Wilson Tucker, The Long Loud Silence (1952)
Mississippi'nin doğusundaki her şey bir nükleer saldırı ile yok edildi; Hayatta kalan yetersiz kişilere, kendilerine veba bulaştıran bir biyolojik silah verildi (sadece emin olmak için, sanırım). Hastalığın batıya yayılmasını önlemek için nehir boyunca askeri bir sınır kurulur, ancak bu Gary'nin geçmeye kararlı olduğu bir sınırdır. Karantinadaki bir ulus için özellikle garip ve üzücü bir okuma ve onu kırmanın feci sonuçlar doğurabileceğinin kanıtı.
Ling Ma, Kıdem tazminatı (2018)
Ma'nın mükemmel çıkışında dünyayı sona erdiren veba ekstra korkutucudur çünkü hepimiz oradayız: Shen Fever'ı yakaladığınızda, rutininize devam edersiniz, ezberci görevlerinizi yerine getirirsiniz, bulunduğunuzdan çok daha fazla zombi değil hayat, sonunda çürüyene kadar. Shen Fever aslında nostaljiyi silahlandırıyor mu? Veya rahatlık? Her ne olursa olsun, Candace kendisini bağışık bulan birkaç kişiden biridir ve New York Şehri'nin etrafında parçalanıp kaçmaya zorlanana kadar olduğunu belgelemektedir.
David Mitchell, Bulut Atlası (2004)
Elbette Bulut Atlası tamamen dünyanın sonuyla ilgili bir roman değildir ve aslında altı hikâyesinden yalnızca biri kıyamet sonrası olarak kabul edilebilir (diğeri tamamen distopiktir). Ancak romanın zaman ve mekânın (ve insanların) birbirine bağlılığı konusundaki ısrarı ve uyandırdığı kıyamet sonrası merkeziyetini (romanın benzersiz yapısının zirvesinde yer alır) göz önünde bulundurarak, bence onu burada saymanın adil olduğunu düşünüyorum.
Nevil Shute, Kumsalda (1957)
Yıl 1963 ve bir nükleer savaş gezegenin çoğunu mahvetti. Melbourne'da, nispeten dokunulmamış, hayatta kalan bir avuç kişi, rüzgârların radyasyonu kıyılarına getirmesini bekler, kendilerini az ya da çok işe yarar bir şekilde işgal eder, eğer böyle bir şeyin dünyanın sonunda herhangi bir anlamı olduğu söylenebilirse, diğerleri araştırır. Seattle'da hayatta kalanlardan bir mesaj ne olabilir. Özellikle bilimsel olarak sağlam değilse de, hareketli bir klasik.
Walter M. Miller, Jr., Leibowitz için Bir Canticle (1960)
Medeniyet çoğunlukla nükleer savaşla yok edildikten sonra, hayatta kalan az sayıdaki kişi adanmış Ludditler haline gelir, kendilerini tüm bilgilerden arındırır ve paylaşacak veya yayacak herkesi ortadan kaldırır. Bilime güvenilen tek kişi, Albertian Order of Leibowitz'deki keşişler, insanlık yeniden hazır oluncaya kadar onu korumaya söz verdiler. Roman birkaç bin yıla yayılıyor ve ahlaki şu: atalarımız ne kadar önlem almış olursa olsun dünyayı her zaman yok edeceğiz. Oh iyi.
Tatyana Tolstaya, tr. Jamey Gambrell, Slynx (2000)
'Patlama' dan iki yüz yıl sonra ve Moskova'da kar her zaman yağıyor. Benedikt, herhangi bir büyük mutasyona sahip olmadığı için mutludur ve aslında Benedikt'in okumadığı tek bir kitap bile olmayan eski kitaplardan çalınan çorak arazi liderinin “konuşmalarını” yazıya dökmek olan bir iş. Ta ki gizli kütüphaneleri onun için her şeyi değiştirecek olan Oldeners ile tanışana kadar.
Nnedi Okorafor, Ölümden Kim Korkar (2010)
Gerçekten bir fantezi romanı (eğer bu tür ayrımları önemliyse, ki önemli değiller), ancak Onyesonwu'nun doğduğu, tecavüz ve soykırımın çocuğu olan kıyamet sonrası bir Sudan'da geçiyor ve karşı saldırıya geçene kadar sihirli güçlerini taşıyor. onun babası. Herkesin okuması gereken çarpıcı, büyük bir roman.
Hanna Jameson, Son (2019)
Genellikle kıyameti herkesin aynı anda başına gelen bir şey olarak düşünürüz - peki ya başlangıçta dokunulmadan kalan uzak bölgelerde olanlar? Bu romanda Jon, tanıdığı ve sevdiği herkesten uzakta bir İsviçre otelindeyken dünya sona erer. Peki o ne yapıyor? Daha acil sorunu çözmekle meşgul olun: tesislerdeki ceset. Elbette.
Colson Whitehead, Bölge Bir (2011)
Manhattan'da kalan herkesin ya bir zombi, vahşi iskeletler ya da asık suratlılar ya da PASD'den (kıyamet sonrası stres bozukluğu) muzdarip bir insan olduğu ve vasat kahramanımızın temizlenmesi için gönderilen gruplardan biri olduğu, önde gelen modern edebi zombi romanı. başıboşlar. Zombi romanları okumayanlar için bir zombi romanı ve edebi roman okumayanlar için bir edebi roman.
J. G. Ballard, Boğulmuş Dünya (1962)
En sevdiğim Ballard: tüm gezegenin bir dizi bunaltıcı lagünlere dönüştüğü bir gelecekte geçen, hayaller ve garip dürtülerle boğuşan hayatta kalanları dehşete düşüren ve aynı zamanda onları şaşırtan bir neo-Triyas manzarası olan baştan çıkarıcı bir yarı macera romanı .
Margaret Atwood, Oryx ve Crake (2003)
Bunu tartışabilirsiniz Damızlık Kızın Öyküsü bir kıyamet romanı kadar Oryx ve Crake ve bazı açılardan sana katılıyorum - beden ve gezegen yerine zihin ve ahlak kıyameti. Ama burada ne yaptığımızı ikimiz de biliyoruz. Artı, Oryx ve Crake biraz daha az ünlü olsa da, aynı derecede iyi, bir şişedeki amansız mutluluk arayışımızla yok edilmiş, korkutucu derecede makul bir dünya. Oh, ve güvenen şirketler. Elbette.
Rumaan Alam, Dünyayı geride bırakmak (2020)
Alam’ın son gişe rekorları kıran hit slash edebi sevgilisi, en azından bizim bakış açımızdan bu listedeki en sessiz kıyamete sahip. Neredeyse hiçbir şey görmüyoruz, sadece dünyaya inen yıkımın ipuçlarını alıyoruz ve bunun yerine, olan biteni anlamaya çalışırken, şans eseri bir araya getirilen iki ailenin artan endişesine odaklanıyoruz. Hangi . . . muhtemelen kıyamet geldiğinde çoğumuzun nasıl yaşayacağıdır. Bu gerçeği bilmek romanı daha da ürpertici hale getiriyor.
Stephen King, Stand (1978)
Klasik ve muhtemelen King’in en iyi romanı (benim için gelme) bir devdir (ünlü Yüzüklerin Efendisi ) silah haline getirilmiş bir grip türünün neden olduğu bir salgının harap ettiği bir dünyada, karşılaşanların% 99,4'ü için ölümcül olan birçok konu ve karakterle. Yani şu anda okumak istemeyebilirsiniz!
David Markson, Wittgenstein’ın Metresi (1988)
Bu genellikle kıyamet sonrası bir roman olarak tartışılmaz ve aslında onu nasıl okuduğunuza bağlıdır, ancak benim durumumu sunmama izin verin: eğer anlatıcının sözünü alırsanız, o, yeryüzünde yaşayan son kadındır. bir daha başka bir ruhla karşılaşma umudu olmadan kendini meşgul tut. Yani bir şey olmuş olmalı. Problem şu: Yapabilmek bunun yerine anlatıcının sözünü alıyor musun? Her iki durumda da roman, kendi deneysel, edebi tarzında da olsa, bu listedeki diğerlerinin çoğuyla aynı temaları ele alıyor: Hiçbir şey kalmadığında geriye ne kalıyor? Hayatta kalanlar nasıl yaşamalı? Sanatımız, bilimimiz veya medeniyetimiz ne anlama geliyordu? Herhangi bir şey ifade etti mi?
Cormac McCarthy, Yol (2006)
Birisi “kıyamet sonrası” dediğinde aklınıza gelen ilk roman (muhtemelen), bir adam ve oğlunun açıklanamayan patlak vermiş bir ülkede seyahat ettikleri. Garip bir şekilde noktalanmış, unutulmaz ve McCarthy için bir çeşit ayrılık - boyun eğmeyen kasvetliliği dışında.
Octavia Butler, Ekici benzetmesi (1993)
Bu romanla ilgili en iyi ve en kötü şey, mümkün olmaya ne kadar yakın olduğu (bundan dört yıl sonra geçiyor). Kontrolsüz iklim değişikliği, servet eşitsizliği ve yozlaşmış liderlik - şu anda korumalı yerleşimlerde yaşayan ya da gezici çetelerdeki çöpçüleri yağmalayan - çoğu insan için toplumu yok etti ve sizi kundakçı yapan yeni sıcak uyuşturucu sadece ekstra eğlenceli bir detay. Elbette anlatıcımız böyle bir senaryoda sahip olabileceğiniz en kötü şeyden ve ayrıca herkesi kurtarabilecek şeyden muzdariptir: hiperempati, yani başkalarının acısını hissediyor. En yüksek düzeyde edebi bir sayfa çevirici.
José Saramago, tr. Giovanni Pontiero, Körlük (1995; İngilizce yayın 1997)
Medeniyeti yok etmek için bir meteor ya da nükleer füze gerekmiyor; Tek ihtiyacınız olan sürpriz bir körlük salgını ve erkekler ve kadınlar bunu kendileri yok edecek. Zorlayıcı, deneysel düzyazıya rağmen, bu bölümün bazı kısımları bir korku romanı gibi hissettiriyor, ancak bu listedeki kitapların çoğunun aksine, şu anda okumak için özellikle iyi olan bir umut notuyla bitiyor.
N. K. Jemisin, Beşinci Sezon (2015)
Bu, kıyamet sonrası türe ait olmayan başka bir kitaptır - burada fantezi unsurları ve bilim kurgu var, ancak bildiğimiz kadarıyla tüm bu sınırlar gözeneklidir. Bununla birlikte, kesin olan şey, kitaptaki olayların kıyamet sonrası gerçekleşmesidir. Aslında, yer alıyorlar çoklu kıyamet, her biri sağlıklı bir uygarlık yığınını yok eden yıkıcı bir hava durumu. Bu kitaptaki karakterler ve devam filmleri kıyamet sonrası hayatta kalmaya çalışıyor elbette, ama aynı zamanda kaçınılmaz olanı da önlemeye çalışıyorlar.
Mary Shelley, Son Adam (1826)
Shelley’nin, hıyarcıklı vebayla neredeyse tamamen temizlenen 21. yüzyıl dünyasının ilk romanı, sanki bulduğu ve bir roman olarak derlediği peygamberlik yazılarının bir koleksiyonuymuş gibi tanıtıldı. Çağdaşları bundan nefret ediyordu. 'Sanki eleştirmenler retorikleriyle bu konuda bir roman yazma olasılığını ortadan kaldırmaya çalışıyorlar,' Morton D. Paley yazdı . 'Yazarın cinsiyeti elbette bağışlanmadı.' Bu, 'dehşetlerin mide bulandırıcı bir tekrarı' ve 'hastalıklı bir hayal gücünün ve çok kirli bir zevkin ürünü' olarak tanımlandı. . . bu, herhangi bir modern okuyucuyu onu almak için heyecanlandırmalıdır. İyi bir şey zaman geçiyor (şimdilik).
Sandra Newman, Dondurma Ülkesi Yıldızı (2014)
Salgın sonrası Massachusetts'te, çocuk grupları çılgına dönüyor - geriye kalan tek insan çocuklar, çünkü artık herkes 20 yaşında 'posies' adı verilen bir hastalıktan ölüyor. Genç kahramanımız Ice Cream'in izini sürmedikçe kür. Bu, uydurulmuş bir kıyamet diliyle anlatılan büyük, zor ve hırslı bir roman - herkes için olmayabilir, ama benim için Newman’ın küçümsenmemiş bir dahi olarak statüsünü pekiştiriyor.
Max Brooks, Dünya Savaşı Z (2006)
Mel Brooks’un oğlunun en sevdiği meta-kurgusal zombi kıyamet romanı - Brooks, Birleşmiş Milletler Savaş Sonrası Komisyonu temsilcisi ve kendi gerçek / kurgusal hayatta kalma rehberi, hayatta kalanlarla röportaj yapıyor - çok sesli bir yankı uyandırıyor. Ciddi özgürlükler gerektiren ve harika olmayan filme bakarak yargılamayın.
Russell Hoban, Riddley Walker (1980)
Bu klasik, icat edilmiş lehçe kullanımı açısından oldukça etkili, İngiltere'de, bildiğimiz şekliyle uygarlığın sona ermesinden yaklaşık iki bin yıl sonra, geriye kalan toplumun rahatsız bir şekilde “Punch & Pooty” şovlarına bağlı olduğu zamanlarda geçiyor. Hikaye ve mitin gücü kadar, dünyanın sonu ve sonrasındaki her şeyle ilgili olan katmanlı, Joycean başyapıtı.
Hayao Miyazaki, Rüzgar Vadisi Nausicaä (1994)
Pekala, teknik olarak bu bir manga serisi, ama onu bir kutu seti olarak aldım ve sayıyorum. Miyazaki'nin kıyamet sonrası dünyasını seviyorum - dünyanın çoğu, kendisi dev, mutant böcekler tarafından istila edilen ve tecavüz eden Yolsuzluk Denizi olarak bilinen zehirli ormanlarla kaplıdır - ve onun kahramanı, meraklı bir prenses savaş kaptanlığına döndü doğal dünyaya derin bir saygıyla, aşındırıcı olabilir.
Waubgeshig Pirinç, Kabuklu Kar Ayı (2018)
Neredeyse kış oldu ve Ontario'nun kuzeyindeki küçük bir Anishinaabe topluluğunun rezervasyonunda güç kesildi. Sadece güç değil, telefonlar ve internet de tam bir izolasyon sağlıyor. Ve soğuk. Sonra yabancılar görünmeye başlar. İki çocuk babası Evan Whitesky, topluluğunun geleceğini yeniden inşa etmek için geçmişe, geleneklere bakarken korku ve kaos hüküm sürüyor. Birden fazla şekilde ürpertici.
Edan Lepucki, Kaliforniya (2014)
Lepucki’nin ilk albümü muhtemelen Stephen Colbert’in meşhur ettiği kitap olmasıyla ünlüdür, ama aynı zamanda dünyanın sonundaki aşkla ilgili aldatıcı bir romandır - ancak bugünümüzü bu hizipleşmiş ve idrarla kaplı geleceğe tam olarak neyin getirdiğini asla öğrenemedik. Sanırım herhangi bir şey olabilir.
Justin Cronin, Geçit (2010)
En iyi ve en büyük çağdaş vampir romanlarından biri aynı zamanda en iyi ve en büyük kıyamet romanlarından biridir. Her şey, süper askerler yaratmayı amaçlayan bir virüsün aslında bir canavar salgını yarattığı bir laboratuvarda başlıyor - 93 yıl sonra, insanlar, duvarların dışındaki avcılardan saklanarak koloniler halinde bir araya geldiler. Ama sonuçta dünya gerçekten kurtarılabilir mi?
Anna Kuzey, Amerika Pacifica (2011)
Bundan yaklaşık 70 yıl sonra, Kuzey Amerika donmuş durumda. Son Buz Devri'nden kurtulanlar bir Pasifik adasında toplanmış; sadece en büyüğü anakaradaki hayatı hatırlar. Ancak annesi kaybolduğunda Darcy, yeninin aksaklıklarını çözümlemek için eski dünyanın sırlarını ortaya çıkarmak zorundadır.
Pierre Boulle, tr. Xan Fielding, Maymunların gezegeni (1963)
Bunu bulamazsın Maymunların gezegeni kitabın sonuna kadar kıyamet sonrası bir romandır ve sadece başka bir dünya hakkında bir bilim kurgu romanı değildir. (Bu spoiler hakkında sizi uyarmadığım için üzgünüm ama bakın, neredeyse 60 yıl geçirmişsiniz.) Nedeni neydi? Oh, tembellik, gerçekten ...
Megan Hunter, Başladığımız Son (2017)
Ebeveynlik bir çeşit kıyamettir, evet, ama - peki, su altı Londra'sı da öyle. Yemek yok, güç yok, internet yok; toplum çökmeye başlar, ancak bu bile yeni bir anneyi çocuğunun büyüsünden zorlukla uzaklaştırabilir. Hunter'ın seyrek romanı, dünyanın sonundaki bir hayatın ilk yılının (ve anneliğin ilk yılının) ne anlama geldiğini sorar.
Samuel R. Delany, Dhalgren (1975)
Aslında, tek ayaklı kahramanımızın sürüklendiği kıyamet sonrası bir dönem mi? Yoksa tamamen farklı bir gerçeklikle mi uğraşıyoruz? Her iki durumda da, bombalanmış, bağlantısız şehirler, muazzam kırmızı güneşler, açıklanamaz, bitmeyen yangınlarla tohumun attığı bir toprak hissi var. Ve her iki durumda da, tuhaf büyüklerden biri, oldukça etkili ve zor, hatta aşılmaz bir kült klasiği.
Ursula K. Le Guin, Her Zaman Eve Geliyor (1985)
Bu kitap kaygan Le Guin tarzında, 'Bu kitaptaki insanlar bundan sonra Kuzey Kaliforniya'da çok uzun zaman yaşamış olabilirler' diye başlıyor. Kıyamet Her Zaman Eve Geliyor O kadar uzun zaman oldu ki Kesh'lerden hiçbiri hatırlamadı - şarkıları bile buna neyin sebep olduğunu bilmiyor. Çoğunlukla, geriye kalan köpüktür. Bu düz bir anlatı değil, Pandora adlı bir araştırmacı tarafından derlenen ve açıklama eklenen kurgusal bir insan olan Kesh'in gerçekçi bir antropolojik çalışmasıdır. Bazı yönlerden Le Guin’in külliyatında küçük ama büyüleyici bir çalışma.
David Brin, Postacı (1985)
Kitap kıyametten on altı yıl sonra başlıyor ('Artık ne yaptığı önemli değildi — dev bir göktaşı, büyük bir yanardağ veya bir nükleer savaş. Sıcaklıklar ve basınçlar dengesizleşti ve büyük rüzgarlar esti.' Çok şey değişti. Hayatta kalanlar, ancak bir şey yok: bir üniforma tarafından verilen yetki. Ya da Gordon Krantz (film uyarlamasını gören 8 kişiden biriyseniz Kevin Costner olarak da bilinir), bir gezgin ve bir defalık drama öğrencisi olduğunu keşfeder. Terk edilmiş bir Posta Servisi kamyonunda bulunan bir üniforma ve posta çuvalı giyen ve “Geri Yüklenmiş Amerika Birleşik Devletleri” nden bir subay rolünü oynamaya başlayan, kendisini uçurumdan çekmeye çalışan bir halka umut veren.
Bu arada, David Brin, Donald Trump’ın USPS’ye yönelik son saldırıları hakkında söyleyecek bir şey söyledi. 'Şu anda, altı kıtada 6.000 yıldır toplumların yüzde 99'una hakim olan, feci şekilde başarısız olan yönetişim modeli olan feodalizmi yeniden kurmak için dünya çapında bir oligarşik girişimin tam ortasındayız,' söyledi ŞU . ' Postacı hem film hem de kitap, bizi bir araya getiren şeyleri hatırlamanın bizim için ne kadar önemli olduğundan bahsedin. Küçük kasaba Amerika özellikle postanenin şehrin merkezi olduğunun farkına varmaya başlıyor, ancak bir fark yaratmak için bunu zamanında anlayacaklar mı? Kasım ayında Cumhuriyetçi parti yakılırsa Trump'ın artık umursadığını sanmıyorum. Bence kaos dır-dir gol.'
Peter Heller, Köpek Yıldızları (2012)
Bu şaşırtıcı derecede canlandırıcı kıyamet sonrası romanda, 'Kan' adlı bulaşıcı bir hastalık, medeniyetin çoğunu yok etti ve çaresiz ve bölgesel kalanları (birbirlerinden altı fit uzakta) bıraktı. Nazik kahramanımız Hig, “Kalanlar çoğunlukla Hoş Değil” diyor. Hig, köpeği ve çevreyi koruyan huysuz arkadaşı Bangley ile eski bir uçak hangarında yaşıyor, ancak radyoda garip bir mesaj duyduktan sonra, daha iyi bir yaşam için son bir kavrayış olan diğer kurtulanları aramak için dışarı çıkıyor.
Lidia Yuknavitch, Joan Kitabı (2017)
2049'da dünya, küresel ısınma ve savaşla yok edildi ve insanlar, zorba Jean de Men liderliğindeki CIEL adlı bir kolonide bir kerelik evlerinin yörüngesinde bırakıldılar ve kayadan ellerinden geleni “görünmez teknolojik göbek kordonu. ' Yakında 50 yaşına girecek ve bu nedenle gereksiz ve ötenazi uygulanacak olan CIEL'deki bir kadın, dünyayı kurtarmaya çalışan Joan of Dirt'in hikayesini anlatıyor (çünkü bu Joan of Arc hikayesinde bir riff).
Lauren Beukes, Afterland (2020)
Beukes'in beşinci romanında, 2023'tür ve bir salgın dünya erkek nüfusunun% 1'inden daha azını hayatta bırakmıştır. Bunlardan biri, Cole'un her ne pahasına olursa olsun koruması gereken 12 yaşındaki oğlu Miles. Kardeşininki gibi alçak beyinlerin virüse karşı bağışık bir çocukla ne yapabileceğini düşünerek - ve bu yüzden kaçarlar, Miles Mila olarak, Johannesburg'a gitmeyi umarak. Beukes'in tüm romanları gibi, eğlenceli, akıllı ve biraz mide bulandırıcı.
Angela Carter, Kahramanlar ve Kötüler (1969)
Nükleer savaştan yıllar sonra, dünya yaralarının üzerinde ağaçlandırdı, hayvanlar özgürce koştu ve insanlık, farklılıklar olmasa da fraksiyonlara ayrıldı: Profesörler, Askerler, Barbarlar ve Dışarıdaki İnsanlar. Marianne Profesörlerden biridir ve hayatı bir Barbar olarak deneyimlemek için gizlice dışarı çıkana kadar babasıyla birlikte gerçek bir fildişi kulede yaşar. Carter'dan bekleyebileceğiniz gibi, bu günlerin sonunda kısa, efsanevi, çarpık bir yorum.
George R. Stewart, Dünya Dayanır (1949)
Bir öğrencinin, Ish'in, bir izolasyon ve hastalık döneminden çıktığı - hastalıklı bir çıngıraklı yılan tarafından ısırıldığı - ve içinde neredeyse hiç kimsenin hayatta kalmadığını görmek için dünyaya geri adım attığı türün klasiklerinden biri. Ancak insanlar, herhangi bir istilacı tür gibi bir yol bulacak ve bu yüzden Ish Em ile tanışacak ve yeni ve eski bir hayatta kalanlar topluluğu oluşturuyorlar - ancak bildikleri dünyayı yeniden inşa etmek yerine, genç nesil uyum sağlayıp başlarken izlemelidirler. geriye kalan dünyaya dayalı yeni bir toplum inşa etmek.
Jennifer Marie Brissett, Elysium (2014)
Bu gerçeküstü romanda, bir kurtarıcı arayan (belki de) gizemli ve bozuk bir atmosferik bilgisayar programı tarafından hayatları tekrar tekrar başlatılırken, bir dünyanın sonundaki iki karakter cinsiyetleri, rolleri ve birbirleriyle olan ilişkileri yok etti. .
Peng Çoban, M Kitabı (2018)
Bu roman, kıyamet kurgusundaki en garip salgın hastalıklardan birini içeriyor: Unutulma, etkilenenleri gölgelerinden ayırarak dünyayı harap ediyor - ve onların anıları, düzensiz, hatta şiddetli davranmalarına neden oluyor. Toplum çökerken, Ory ve Max (biri gölgesiz, biri değil) cevaplar bulmaya çalışır ve birbirleri.
Nick Harkaway, Gitmiş Dünya (2008)
Kıyamet sonrası dönemlerinizi biraz gülünç seviyorsanız, Harkaway'in Dünya nüfusunun dörtte üçünü öldüren 'Uzaklaşmaya Karşı Savaş' ın - veya daha spesifik olarak 'gitmiş', yani hala orada, ama bilgiden arındırılmış - ta ki hayatta kalan birinin zihniyle temas edene kadar. Kahramanımız Gonzo adında bir kung fu kamyoncusu ve elbette dünyadan geriye kalanları kurtarması gerekiyor.
Michel Faber, Garip Yeni Şeyler Kitabı (2014)
Bu romanda bir papaz, karısını evde bırakarak Hıristiyanlığı yaymak için başka bir gezegene gider; Diğer şeylerin yanı sıra, ortaya çıkan sonuç, bu romandaki kıyametin, kendisini eskiden tanıdığı hayattan ve kullandığı kadından uzaklaşırken bulsa bile, giderek daha endişe verici ve inanılmaz mektubalarla kahramana uzaktan telgrafla gönderilmesidir. sevmek.
Daniel H. Wilson, Robopokalip (2011)
Nükleer savaş ve salgın hastalıklardan biraz kurtulmak için robopokalipse girin - bu arada, kulağa tam olarak benziyor. Elbette, zeki bir bilim insanı ve duyarlı bir bilgisayar programı olan Archos ile başlar, yaratıcısını öldürür ve var olma amacının gezegeni insan ırkından kurtarmak olduğuna karar verir. Archos, birkaç kişi karşılık vermeye başlayana kadar, dünyanın dört bir yanındaki insanları öldüren veya köleleştiren makinelere yayılır. Bir başka temiz hava soluğu: Bu roman kıyametin diğer tarafından anlatılıyor, bu şeylerin en azından bazen tersine çevrilebileceğini hatırlatıyor.
Pat Frank, Eyvah, Babylon (1959)
Bu klasik nükleer soykırım kurgusunda, Birleşik Devletler'in çoğu Sovyetler Birliği tarafından yok edildiğinde, küçük bir Florida kasabası, radyoaktif bir çorak arazideki yeni hayatlarına uyum sağlayarak hayatta kalır.
M. R. Carey, Tüm Hediyeleri Olan Kız (2014)
Bu roman başladığında, zombi kıyametinin Britanya'da yalnızca bir avuç enfekte olmamış insanı bırakmasından yaklaşık on yıl sonrasına denk geliyor - geri kalanı ölü ya da enfekte, 'insanların yaşadığı boş evler' 'aç' olarak biliniyor. Yine de, ikinci nesil açlıkların olması için yeterince uzun zaman oldu: olağanüstü zeki, saçma bir şekilde güçlü ve insan empati yeteneğine sahip (belki) çocuklar. Bir insanın kokusunu almadıkları sürece. Sonra onu yemek isterler. Geriye kalan insan bilim adamları parçalandı: Nasıl çalıştığını anlamak için Melanie’nin adını taşıyan beynini açmaya mı çalışın? Ya da ona bir çocuk gibi davranıp dünyayı bu şekilde insanlığa geri götürebileceğini mi umuyorsunuz?
Robert R. McCammon, Kuğu Şarkısı (1987)
Bir korku romanı ve kıyamet romanı bir arada - sanki nükleer katliamdan kurtulmak yeterli değilmiş gibi, şimdi etrafta Doyle olarak bilinen Kızıl Gözlü Adam olarak bilinen şeytani bir varlık var. Tipik.
Sarah Pinsker, Yeni Bir Gün İçin Bir Şarkı (2019)
Oh, tuhaf, bir dizi terörist saldırının, kitlesel silahlı saldırıların, bombalamaların ve ardından bir pandeminin yaygın bir korkuya, şirket gücünün sağlamlaştırılmasına ve tüm halka açık toplantıların sona ermesine neden olan bir roman. Bu kadar gerçekçi değil mi amirite? Luce ve grup arkadaşları Zoom yerine, konserler için temelde holografik bir izleme başına ödeme olan StageHolo ve daha önce dünyayı hiç tanımayan yetenek avcısı Rosemary ile mücadele etmek zorunda. Tüm en iyi kıyamet kurguları gibi, bu da aslında insan ilişkileri hakkında bir kitap - aynı zamanda havalı, queer bir rock'n roll romanı olması da sadece bir bonus.
CA. Fletcher, Dünyanın Sonunda Bir Çocuk ve Köpeği (2019)
Sadece teneke üzerinde yazdığı gibi. Oğlan (Griz) ve köpek (Jip), dünyanın çoğunu kısırlaştıran Gelding olarak bilinen 'yumuşak kıyamet' den sonra hayatta kalanlar arasındadır. Griz’in diğer köpeği (Jess) çalındığında, Griz ve Jip İskoçya harabelerinde bir kurtarma görevi yürütmelidir.