Eski bir atasözü uyarıyor bir kitabı kapağına göre yargılamaya karşı. Ralph Engelman ve Carey Shenkman, bu temada önemli bir varyasyon oynuyorlar. Baskı Yüzyılı: Casusluk Yasası ve Basın Özgürlüğütarafından yayınlandı Illinois Üniversitesi Yayınları. (Engelman, Brooklyn’deki Long Island Üniversitesi’nde gazetecilik ve iletişim çalışmaları fahri profesörüdür, Shenkman ise Columbia Üniversitesi’nin Küresel İfade Özgürlüğü Programı için uzmanlar panelinde görev yapan bir anayasa avukatıdır.)
Sadece açık olmak gerekirse, kitabın kapağının kendisi hiç de yanıltıcı değil. Belirli bir sıraya göre düzenlenmemiş dokuz yüzün karakalem çizimleri, okuyucunun Eugene Debs’den Chelsea Manning’e kadar ilgili tarihi şahsiyetlere aşinalığının bir testidir. Her biri, şu anda değiştirilmiş haliyle yürürlükte kalan 1917 tarihli Casusluk Yasası uyarınca kovuşturuldu. Ciltsiz baskı için, Donald J. Trump’ın küçük bir portresi uygun olabilir.
Yazarlar, eylemin pratikte casusluğu önlemek veya cezalandırmakla çok az ilgisi olduğunu iddia ediyor. Daha ziyade, ulusal güvenlik devletini Birinci Değişiklikten kaynaklanan çeşitli tahrişlerden korumanın bir aracı olarak hizmet eder. “Temel kusuru,” diye yazıyorlar, “yabancı bir güç adına casusluk eylemini, federal hükümet tarafından gizli sayılan tüm diğer bilgi açıklamalarıyla tek bir yasada ilişkilendirmekten ibarettir.” Kapağındaki endişe verici “casusluk” kelimesi, yasanın kendisine çarpıtılmış bir anlam veriyor.
Kongre aracılığıyla itti ABD’nin I. Dünya Savaşı’na girmesinden kısa bir süre sonra şiddetli muhalefet, Casusluk Yasası, kendi sözleriyle, “bilginin… herhangi bir yabancı ulusun avantajı. ” Kulağa yeterince casusluk gibi geliyor. Ancak yasa, “Amerika Birleşik Devletleri’nin herhangi bir yasasına ihanet, ayaklanma veya zorla direnişi savunan veya teşvik eden” herhangi bir materyalin posta yoluyla gönderilmesini de yasakladı. Kanun kapsamında potansiyel olarak kovuşturmaya tabi olan geniş faaliyetler dizisi, ikinci sınıf postalama ayrıcalıklarının iptalinden ölüm cezasına kadar değişen cezalarla desteklendi.
O sırada bir sivil liberteryen, “savaşın gidişatı, savaşa yol açan nedenler ve savaşın sona erdirilebileceği yöntemleri” tartışma hakkının eylem tarafından tehlikeye atılacağı konusunda uyardı. Ve gerçekten öyleydi. Amerika’nın Avrupa’daki çatışmaya dahil olmasına karşı yaygın muhalefet, neredeyse üç yıl boyunca kamusal yaşamda önemli bir faktör olmuştu. Sadece posterler ve gazete kopyaları değil, çizgi filmler ve Hollywood filmleri üreten sofistike bir savaş propagandası programı uygulamaya konulurken kısıldı.
Yazarlar, Casusluk Yasası’nın, Sosyalist Parti üyeleri (özellikle Debs ve Kate O’Hare gibi önde gelen şahsiyetler) ve Dünya Sanayi İşçileri’ndeki (değil, metnin tekrar tekrar sahip olduğu gibi, Uluslararası Dünya İşçileri). Ve bu savaş zamanı baskısının ardından, yazarlar tarafından J. Edgar Hoover ve Roger Baldwin’in Federal Soruşturma Bürosu ve Amerikan Sivil Özgürlükler Birliği’nin başındaki biyografik hesapları aracılığıyla düzgün bir şekilde çerçevelenen, kamusal yaşam üzerinde iki karşıt etki ortaya çıkıyor. sırasıyla. Aslında Hoover, Engelman ve Shenkman’ın belirttiği gibi, Casusluk Yasası’nın “demokratik bir toplumda gerekli eylemleri – muhalefet, bilgi uçurma ve araştırmacı gazetecilik – sadakatsizlikle birleştirme” eğilimini ileri taşıdı. Baldwin’in rolü bu eğilime direnmekti. Eşit olarak eşleşmediler. Baldwin erkenden Hoover hakkında hem çekici hem de titiz bir izlenim edindi ve onu dezavantajlı bir duruma soktu; Zamanla, FBI’ın ACLU liderliği içinde köstebekleri vardı.
Yüzyıllık Baskı Casusluk Yasası’nın kullanımı ve kısıtlanmasının sayısız bölümünü, her biri bir savaştan ortaya çıkan yeni faktörlerle tanımlanan üç geniş döneme ayırır. İkinci Dünya Savaşı’nın, yukarıda çizildiği gibi, eylemin kullanımları üzerinde fazla bir etkisi olmadığını belirtmekte fayda var. Franklin Delano Roosevelt, bunu ordudaki ırkçı olaylar hakkında haber yapan Afrika kökenli Amerikalı gazetelere karşı kullanmakla uğraştı ve bir grup editör ve yazar, Mihver’i desteklemek için bir komplo kurmakla suçlandı. Dava yargılanırken dağıldı.
Aksine, Casusluk Yasası’nın ikinci aşaması Soğuk Savaş sırasında şekillendi. 1917 yasasının bazı yönleri, Komünist Parti üyeliğini fiilen suç sayan 1950 İç Güvenlik Yasası’na dahil edildi. Casusluk Yasası’nın kendisi yeni kullanım alanları buldu. NDI iletişimini geniş ölçüde yasaklayan yasanın bölümlerini ele geçirerek [national defense information] Yazarlar, bunu almaya yetkisiz kişilere” diye yazıyor, yasa “gazeteciler ve kamuoyu tarafından hükümet bilgilerine erişimi kontrol etmek için bir araç” ve “ihbarcıları cezalandırmak” için bir araç haline geldi.
Bu ikinci dönem Pentagon Belgeleri kriziyle doruğa ulaştı ama onunla bitmedi. Casusluk Yasasına, güçlü devlet kurumlarını kamu denetiminden korumaya hizmet ettiği gerekçesiyle defalarca itiraz edildi. Savunma teşkilatında skandal ve görevi kötüye kullanma olaylarını araştıran muhabirler, kaynaklarının veya kendilerinin casuslukla suçlanma riskini taşıyordu.
Yazarlar, son 20 yılı kapsayan eylem tarihinin üçüncü dönemini, 11 Eylül saldırılarının ardından ilan edilen Teröre Karşı Küresel Savaş’a bir yanıt olarak tanımlıyor. Ve bunu yaparken, jeopolitik çatışma ile yasal kullanım arasında kurulan bağlantı, gerekli bir bağlamdan çok anlatısal bir kolaylık gibi görünüyor. Muhtemelen üçüncü aşama, 1984’te, yazarların kendilerinin “Casusluk Yasası’nın genişletilmiş bölümlerini siber uzayın yeni sınırlarına genişlettiklerini” söyledikleri Bilgisayar Sahtekarlığı ve Kötüye Kullanımı Yasası ile başladı. Dolandırıcılık ve bilgisayar korsanlığı için geçerli olmakla birlikte, aynı zamanda 1917 yasasından pasajları da içeren CFAA’nın öncü ancak belirsiz dilinde “yetkisiz veya yetkili erişimi aşmadan” bir bilgisayarın kullanımını suç haline getirdi.
Kitabın son bölümlerini son yıllara böylesine yoğun bir geri dönüş yapan gelişmelerin çoğu – özellikle Julian Assange, Edward Snowden ve Chelsea Manning vakaları – hepsi ABD’nin Irak ve Afganistan’daki eylemlerinin ortasında ve bunlara tepki olarak ortaya çıktı. . Ancak daha da önemlisi, bu üçüncü aşama, askeri kuvvetler ve istihbarat teşkilatları hakkında bilgi paylaşma ve yaymanın yeni araçlarının baskısı ile tanımlanır. Bir asırdan fazla bir süre önce kabul edilen bir yasanın muğlaklıkları ve aşırı kapsamı, demokratik bir politikadan geriye kalan her şeye karşı bir tehdit olmaktan çok çağdışı olarak göze çarpıyor.
Kaynak : https://www.insidehighered.com/views/2022/09/02/review-century-repression-opinion