Nietzsche
Nietzsche bir Alman filozof, denemeci ve kültür eleştirmeniydi.Hakikat, ahlak, dil, estetik, kültürel teori, tarih, nihilizm, güç, bilinç ve varoluşun anlamı üzerine yazıları, Batı felsefesi ve entelektüel tarih üzerinde muazzam bir etki yarattı.
Nietzsche Kimdir?
Nietzsche " Tanrı'nın ölümü "nden söz etti ve geleneksel din ile metafiziğin çözüleceğini öngördü. Nietzsche'nin bazı yorumcuları, Nietzsche'nin nihilizmi benimsediğine, felsefi akıl yürütmeyi reddettiğine ve bu terimlerin geleneksel anlamıyla gerçeği ve bilgiyi elde etmekle ilgilenmediği halde insanlık durumunun edebi bir keşfini desteklediğine inanıyor. Bununla birlikte, Nietzsche'nin diğer yorumcuları, nihilizmin öngörülen yükselişine karşı koymaya çalışırken, yaşamı yeniden olumlamak için olumlu bir programla meşgul olduğunu ve bu nedenle radikal, natüralist bir çağrıda bulunduğunu söylüyorlar. Insan varlığının, bilgisinin ve ahlakının doğasını yeniden düşünmek. Her iki yorumda da, içgüdülerin ve çeşitli bilişsel yetilerin geliştirilmesi yoluyla “olduğu gibi olmak” için bir plan önerdiği, kişinin psikolojik ve entelektüel miraslarıyla sürekli mücadele etmeyi gerektiren bir plan önerdiği kabul edilir.
Nietzsche, örnek insanın kendi kimliğini kendini gerçekleştirme yoluyla oluşturması ve bunu, Tanrı ya da ruh gibi, bu yaşamı aşan hiçbir şeye güvenmeden yapması gerektiğini iddia etti. Bu yaşam biçimi, en sorunlu biçimde, tüm olayların "ebedi tekrarını" öneren radikal bir sonsuzluk vizyonunu benimsemiş olsa bile onaylanmalıdır. Bazı yorumculara göre, Nietzsche kozmolojik bir “güç istenci” teorisi geliştirdi. Ancak diğerleri onu genel bir kozmoloji geliştirmekle aşırı ilgilenmediği şeklinde yorumluyor. Nietzsche'nin görüşlerinin tutarlılığına ilişkin sorular ve bu görüşlerin hepsinin bir çelişki olmaksızın bir arada ele alınıp alınamayacağı, okuyucuların herhangi bir görüşü, diğerleriyle tutarsız veya uyumsuz olduğu kanıtlanırsa, gözden düşürmesi gerekip gerekmediği gibi sorular da akıllardaki sorulardandır.
Nietzsche Felsefesi
Nietzsche'nin felsefi çalışmalarının çoğu, benliğin yaratılmasıyla ya da Nietzsche'nin terimleriyle, "olduğu şey olmak”la ilgili olduğundan, bazı bilim adamları Nietzsche'nin hayatının biyografik anekdotlarına alışılmadık bir ilgi gösterirler. Bununla birlikte, bu yaklaşımı benimsemek, Nietzsche efsanesinin felsefi çalışmasında önemli olan yönleriyle kafa karıştırma riskini taşır ve birçok yorumcu, esas olarak biyografik anekdotlardan türetilen okumalara karşı haklı olarak şüphecidir.
Friedrich Wilhelm Nietzsche, Karl Ludwig ve Franziska Nietzsche'nin oğlu olarak 15 Ekim 1844'te doğdu. Karl Ludwig Nietzsche, Leipzig yakınlarındaki küçük Prusya kasabası Röcken'de Lutheran bir bakandı. Genç Friedrich henüz beş yaşındayken, babası bir beyin kanamasından öldü ve ardında Franziska, Friedrich, üç yaşındaki kızı Elisabeth ve bir bebek oğlu kaldı. Friedrich'in erkek kardeşi kısa bir süre sonra beklenmedik bir şekilde öldü (bildirildiğine göre, efsaneye göre Friedrich'in trajediyi önceden bildirdiği rüyasını gerçekleştiriyor). Bu olaylar, genç Friedrich'i annesi, kız kardeşi, babaannesi ve teyzesinden oluşan bir evde tek erkek olarak bıraktı, ancak Friedrich, Franziska'nın babasının baba tarafından rehberliğine başvurdu. Genç Friedrich ayrıca birkaç erkek oyun arkadaşının arkadaşlığından da keyif aldı.
Karl Ludwig'in kaybı üzerine, aile, Saksonya'nın Naumburg kentinin nispeten kentsel ortamında ikamet etmeye başladı. Friedrich , Prusya'nın Beşeri Bilimler, İlahiyat ve Klasik Dillerde en iyi hazırlık eğitimini aldığı prestijli Schulpforta'ya kabul edildi . Okul dışında, Nietzsche, Paul Deussen (daha sonra Sanskritçe ve Hint Çalışmaları alanında önde gelen bir bilgin olacak) dahil olmak üzere sınıf arkadaşlarıyla edebi ve yaratıcı bir toplum kurdu. Buna ek olarak, Nietzsche piyano çaldı, müzik besteledi ve o zamanlar nispeten bilinmeyen Emerson ve şair Friedrich Hölderlin'in eserlerini okudu.
Nietzsche Eğitimi
1864'te Nietzsche Bonn Üniversitesi'ne girdi, ilk yılın büyük bir bölümünü verimsiz bir şekilde geçirdi, bir birliğe katıldı ve entelektüel odağını yeniden kazandığında çoğu hayatından çıkacak olan eski ve yeni tanıdıklarla sosyalleşti. Bu zamana kadar İlahiyat'tan da vazgeçmiş, annesinin onun için hizmette kariyer yapma umutlarını boşa çıkarmıştı. Bunun yerine, klasik diller üzerine daha hümanist bir çalışmayı ve filoloji alanında bir kariyer seçti. 1865'te önde gelen profesörü Friedrich Ritschl'i Bonn'dan Leipzig Üniversitesi'ne kadar takip etti ve orada eski metinleri incelemeye adanmış müfredat dışı bir topluluk kurarak kendini çalışkan hayata adadı. Nietzsche'nin bu gruba ilk katkısı, Yunan şair Theognis üzerine bir denemeydi ve Profesör Ritschl'in dikkatini çekti.Rheinisches Müzesi . Kısa süre sonra Nietzsche'nin yayınlanmış diğer yazıları ve 1868'de (Prusya ordusunda bir yıllık zorunlu hizmetten sonra), genç Friedrich, Nietzsche'ye saygısı ve övgüsüyle bir konum kazandıran Ritschl tarafından klasik bilimde bir tür "fenomen" olarak terfi ettiriliyordu. Aday henüz doktora tezini yazmaya başlamamış olmasına rağmen, İsviçre'deki Basel Üniversitesi'nde Yunan Dili ve Edebiyatı Profesörü olarak görev yaptı. Yıl 1869 ve Friedrich Nietzsche 24 yaşındaydı.
Ancak hayatının bu noktasında Nietzsche, daha sonra olacağı orijinal düşünürden çok uzaktı, çünkü ne kendisi ne de eseri olgunlaşmamıştı. Kamuoyu ve gençlerin coşkusuyla sarsılarak, 1870'de Prusya ordusuna katılmak için eğitime kısa bir süre ara verdi ve Fransa-Prusya Savaşı'nın patlak vermesinde tıbbi sıhhiye olarak hizmet etti. Bununla birlikte, hizmeti şiddetli dizanteri ve difteri nöbetleriyle yarıda kesildi. Basel'e döndüğünde, Üniversitedeki öğretim sorumlulukları ve yakındaki bir Gymnasiumentelektüel ve fiziksel enerjisinin çoğunu tüketti. Üniversite fakültesinin köklü bir üyesi olan önde gelen kültür tarihçisi Jacob Burkhardt ile tanıştı. Ancak bu noktada Nietzsche'yi en çok etkileyen kişi, Nietzsche'nin Leipzig'de okurken tanıştığı sanatçı Richard Wagner oldu. On yılın ilk yarısında, Wagner ve arkadaşı Cosima von Bülow, Nietzsche'yi sık sık Triebschen'de, Lucerne Gölü yakınlarındaki ikametgahlarında ve daha sonra Bayreuth'ta ağırladılar.
Nietzsche'nin bir zamanlar Wagner'e itaatkar bir oğul hayranlığıyla baktığını söylemek olağandır. İlişkilerinin bu yorumu, yaşlı Nietzsche hayatta olsaydı Wagner'in Karl Ludwig ile aynı yaşta olacağı gerçeğiyle destekleniyor. Nietzsche'nin, sanatçının ateşli bir mizaç, kabadayılık, hırs, bencillik ve yücelik gibi. 19. yüzyılda "deha" gösteren tipik nitelikler - aşırı gösterilerine hayranlık duyduğunu belirtmek de olağandır. Kısacası, Nietzsche, Wagner'in kişiliği karşısında şaşkına dönmüştü. Daha olgun bir Nietzsche daha sonra bu ilişkiye biraz pişmanlıkla bakacak, ancak Wagner'in duygusal ve entelektüel yolu üzerindeki etkisinin önemini hiçbir zaman inkar etmese de, Nietzsche'nin Wagner'in çalışmasına ilişkin tahmini, yaşamı boyunca önemli ölçüde değişecekti.
Her şeye rağmen, Tragedyanın Doğuşu ve 1874'ün Zamansız Düşünceler'in birinci ve dördüncü makalelerinde. Ayrıca, Wagner'in denetimi, Nietzsche'nin entelektüel projeleri üzerinde kayda değer bir editoryal kontrol uyguladı ve onu, örneğin, Wagner'in kendi çalışmasıyla bariz alakasız olduğu için küçümsediği 1873'ün Felsefesi Yunanlıların Trajik Çağı'nı terk etmesine yol açtı. Bu tür baskılar sözde erken dönem boyunca Nietzsche'yi dizginlemeye devam etti. Bir dizi duygu yüklü bölümden sonra, 1877'de Wagner'in egemenliğinden kesin olarak kurtuldu. Nietzsche'nin bu zamana kadar Bayreuth'a taşınan Wagner ile olan serpinti, 1878'de İnsan, Çok İnsan'ın yayınlanmasına yol açtı.Nietzsche'nin en pragmatik ve romantik olmayan metinlerinden biri olan orijinal başlık sayfası Voltaire'e bir ithaf ve Descartes'tan bir alıntı içeriyordu. Nietzsche, bu metni kendisini Wagnerci çevreden yabancılaştırmanın bir yolu olarak kullanmayı amaçladıysa, kesinlikle başarılı oldu. Bayreuth'a vardığında, metin Wagner ile bu kişisel ilişkiyi sona erdirdi.
1877 öncesi dönemde Nietzsche'nin entelektüel olarak gelişmediğini söylemek abartı olur. Aslında Wagner dışındaki figürler Nietzsche'nin ilgisini ve hayranlığını çekmiştir. Burkhardt'ın Basel'deki derslerine katılmanın yanı sıra Nietzsche, Pre-Sokratiklerden Platon'a kadar Yunan düşüncesini inceledi ve Nietzsche'nin bir zamanlar tarihin "bir hazine" dediği Friedrich Albert Lange'in devasa Materyalizm Tarihi'nden felsefe tarihi hakkında çok şey öğrendi ve felsefi isimler, tarihler ve düşünce akımları. Buna ek olarak, Nietzsche, Nietzsche'nin iki ciltlik başyapıt olan The World as Will and Representation'ın yakın okumalarından çıkardığını iddia ettiği filozof Arthur Schopenhauer'ın kişiliği tarafından alındı.
Nietzsche ve Schopenhauer
Nietzsche, Schopenhauer'ı Leipzig'de okurken keşfetti. Schulpforta'daki eğitimi onu sınıf arkadaşlarının çoğunun çok üstüne çıkardığı için, [CE1]'e zaman ayırmak için sık sık Leipzig'deki dersleri atladı. Schopenhauer'in felsefesi. Nietzsche için bu felsefenin en önemli yönü, onun için düşünce hayatındaki bir insanın kahramanca idealini temsil eden, içinden çıktığı figürdü: o büyük ve asil "deha cumhuriyeti"ne katılan neredeyse çağdaş bir düşünür. Yüzyılları kapsayan özgür düşünceli bilgeler ve yaratıcı kişilikler. Nietzsche'nin Schopenhauer'in “etik karamsarlığını” ve iradesini reddetmesini hoş karşılayamadığı, genç adam tarafından bu karşılaşma sırasında oldukça erken fark edildi. Yine de, Nietzsche'nin iradeyi onaylayan karşıt bir “güç karamsarlığı” inşa etme girişimlerinde bile, Schopenhauer'in düşüncesinin çoğu, özellikle erken dönemde Nietzsche'nin felsefesine gömülü kaldı. Nietzsche'nin “dehaya” felsefi olarak güvenmesi, kültürel-politik vizyonları, liyakat yoluyla rütbe ve düzen, ve kendisinin tanımladığı (ve daha sonra kendi kendini azarladığı) “sanat metafiziği”nin tümü Schopenhauerci temellere sahipti. Ayrıca,Tragedyanın Doğuşu'nun, Dionysos ve Apollon'un kozmolojik/estetik ilkeleri arasındaki, kaos ve düzenin, karmaşanın ve bireyselleşmenin trajik oyununda birbirlerine karşı çıkan ve birbirini tamamlayan iyi bilinen ikiliği, Schopenhauer'in “irade” ve “temsil” olarak dünya.
Bu benzerliklere rağmen, Nietzsche'nin Schopenhauerci karamsarlıktan felsefi kopuşu, Wagner'in otoriter varlığından kopuşu kadar gerçekti. Ancak nihayetinde, bu tür zaferler, bir düşünür olarak Nietzsche'nin gelişimi ve kurtuluşu için gerekliydi ve daha sonra Nietzsche'nin özgür bir ruh geliştirme projesi için "kendini yenmenin" önemini temalaştırmasıyla, bu tür zaferler öğretici olduklarını kanıtladı.
1870'lerin ortası ve son kısmı, Nietzsche'nin kişisel yaşamında büyük bir altüst oluş dönemiydi. Wagner ile yaşadığı kargaşaya ve sanatçının hayran çevresindeki arkadaşlarıyla ilgili sıkıntılara ek olarak, Nietzsche sindirim sorunları, görme kaybı, migren ve çeşitli fiziksel rahatsızlıklar yaşadı ve bu da onu aylarca Basel'deki sorumluluklarını yerine getiremez hale getirdi. Tragedyanın Doğuşu'nun yayınlanmasından sonra ve Wagner çevrelerinde ustanın Das Kunstwerk der Zukunft ("Geleceğin Sanat Eseri") vizyonunu yaymak için algılanan başarısına rağmen, Nietzsche'nin bir filolog olarak akademik itibarı, büyük ölçüde eserin on dokuzuncu yüzyıl filolojisinin karakteristik bilimsel beklentilerine açık bir şekilde aldırışsızlığı.Tragedya'nın Doğuşu, Klasisizm'de şanlı bir kariyere aday olan ve geleceği parlak bir meslektaşı olan Wilamowitz-Moellendorff tarafından Zukunfts-Philologie ("Geleceğin Filolojisi") olarak alay edildi ve hatta Ritschl onu bir "megalomanya" eseri olarak nitelendirdi. Bu sebeplerden dolayı Nietzsche öğrencileri cezbetmekte zorlandı. Tragedyanın Doğuşu'nun yayınlanmasından önce bile, kendini Basel'de felsefe bölümünde yeniden konumlandırmaya çalışmıştı, ancak görünüşe göre Üniversite böyle bir çabayı asla ciddiye almadı. 1878'e gelindiğinde, Basel'deki koşulları o kadar kötüleşti ki, ne Üniversite ne de Nietzsche onun orada profesör olarak devam etmesini görmekle pek ilgilenmedi, bu yüzden ikisi de mütevazı bir emekli maaşıyla emekli olması gerektiği konusunda hemfikirdi [CE2]. 34 yaşındaydı ve artık sadece öğretmenlik görevlerinden ve küçümsemeye başladığı mesleki disiplinden değil, aynı zamanda gençliği boyunca ona egemen olan duygusal ve entelektüel bağlardan da özgürleşmişti. Bununla birlikte, fiziksel sıkıntıları, hayatının geri kalanında onu rahatsız etmeye devam edecekti.
Basel'den ayrıldıktan sonra Nietzsche büyük bir üretkenlik dönemi yaşadı. Ve bu süre zarfında, çok mütevazı bütçesi göz önüne alındığında, hiçbir zaman bir yerde uzun süre kalmayacak, mevsimlere göre hareket edecek, hastalıklarına çare, işi için yalnızlık ve makul yaşam koşulları arayışı içinde olmayacaktı. Yazları sık sık İsviçre Alpleri'nde, St. Moritz yakınlarındaki Sils Maria'da, kışları ise Akdeniz kıyısındaki Cenova, Nice veya Rappollo'da geçirirdi. Ara sıra Naumburg veya Basel'deki ailesini ve arkadaşlarını ziyaret ederdi ve zamanının büyük bir kısmını sosyal konuşmalarda, arkadaşları ve iş arkadaşlarıyla mektup alışverişinde bulunurdu.
1880'lerin ikinci yarısında, Nietzsche'nin sağlığı kötüleşti ve Ahlakın Soykütüğü Üzerine, Putların Alacakaranlığı, The Anti-Christ ve diğer birkaç eseri (neye hazırlık dahil) üreten şaşırtıcı bir entelektüel faaliyetin ortasında. Onun başyapıtı olması amaçlandı, editörlerin daha sonra başlıklı bir çalışma olan Güç İradesi ) Nietzsche tam bir zihinsel ve fiziksel çöküntü yaşadı. Nietzsche'nin hastalıklarına geri dönülmez bir şekilde yenik düştüğü söylenen ünlü an, 3 Ocak 1889'da İtalya'nın Torino (Torino) kentinde, Nietzsche'nin Piazza Carlos Alberto'daki dairesinin dışında, sahibi tarafından kırbaçlanan bir ata sarılırken meydana geldi.
Nietzsche Yayınları
Basel ve Jena'daki psikiyatri kliniklerinde zaman geçirdikten sonra, Nietzsche önce annesinin, daha sonra (1880'lerin ikinci yarısını Paraguay'da "ırksal olarak saf" bir Alman kolonisi kurmaya çalışarak geçiren) kız kardeşinin bakımına verildi. kocası, Yahudi aleyhtarı siyasi oportünist Bernhard Foerster). 1890'ların başlarında, Elisabeth, Nietzsche'nin çok sayıda yayınlanmamış yazısını içeren edebi kalıntılarının kontrolünü ele geçirdi. Georg Brandes gibi akademisyenler arasında zaten ivme kazanmış olan imajını ve çalışmalarının alımını hızla şekillendirmeye başladı. Yakında Nietzsche efsanesi popüler okuyucular arasında muhteşem bir şekilde büyüyecekti. Gönderen Villa Silberblick, Weimar'daki Nietzsche evi, Elisabeth ve ortakları Friedrich'in mülkünü yönettiler, eserlerini popülist bir dekora olan zevkine göre ve bazen (daha sonra araştırmacıların da aynı fikirde olduğu) orijinal düşünceyi bozan uğursuz bir siyasi niyetle. Ne yazık ki Friedrich, 1888'in sonları ve 1889'un başlarındaki çöküşten asla kurtulamadığı için şöhretinin çok azını yaşadı. Son yıllarını Villa Silberblick'te geçirdi.acımasız zihinsel ve fiziksel bozulma içinde, merhametle 25 Ağustos 1900'de sona erdi. Leipzig yakınlarındaki Röcken'e gömüldü. Elisabeth, Almanya'ya dönmeden önce 1892-93'te Paraguay'da son bir yıl geçirdi ve burada 1935'teki ölümüne kadar, özellikle genel okuyucular arasında Nietzsche'nin çalışmalarının ve itibarının algılanması üzerinde etkisini göstermeye devam etti. Villa Silberblick bugün bir anıt olarak duruyor, Nietzsche'nin edebi kalıntılarının büyük kısmı yine Weimar'daki Goethe-Schiller Arşivi'nde tutuluyor.