Giotto Frank Sinatra‘ysa, Masaccio Elvis Presley‘di. Yani Masaccio selefinin üç boyutlu gerçekçiliğini alıp ona biraz et ilave etmiş, kaslarını hareket ettirip kalçalarını oynatma konusunda cesaret vermiş, üzerinde oynadığı sahneyi genişletmiş ve bütün bu gösteriden ortaçağ (lar)’ın son izlerini de genel olarak silip atmıştı.
Antik Yunan‘ı yeniden keşfeden; “Neden?” , “Nasıl?” , “Öyleyse ne olacak” sorularını gündeme getiren; hümanizm, özgürlük ve eksiksiz bir yaşam sürme fikri gibi yeniliklere ön ayak; gözünü ressamın yazgısına dikip stüdyolar, hamiler ve çıraklardan oluşan koca bir destek sistemi yaratan Rönesans işte böyle başlar. Masaccio‘yla (kabaca “Domuz Ağılı” anlamına gelen bir lakap) birlikte Rönesans‘ın efsanevi başlangıcındayız, hiçbir sınır tanımadan hızla gelişen Floransa kentinin tam göbeğinde durmuş, yeni gelişen perspektif ve anatomi bilimlerinin, ressamları, şeyleri göze göründüğü gibi resmetmeye özendirmesini seyrediyoruz.
Ama bu, Masaccio’nun da sizi, tıpkı Elvis Presley gibi heyecanlandıracağı anlamına gelmez. Her şeyden önce, Masaccio yirmi yedi yaşında, aslında pek de fazla bir şey yapamadan öldü. İkincisi, günümüze kadar ulaşmış yapıtlarının çoğu, yakın zamana kadar, ya bakımsız durumdaydı, ya kötü aydınlatılıyordu (ah şu lanet olası İtalyan kiliseleri), ya da ikisi birden söz konusuydu.
Hepsinden önemlisi, bugünlerde pek azımız perspektif ya da anatomi karşısında hayrete düşüyoruz. Bütün bu nedenlerle, Masaccio, sanat tarihçilerinin “öğrencilerin ressamı” dedikleri türden bir ressamdı. Ama 15. yüzyılın ortalarında, Leonardo, Michelangelo ve diğerlerinin, Brancacci Şapeli‘ne doluşup uzun uzadıya, kılı kırk yararak inceledikleri yapıtlar Masaccio’dan başkasına ait değildi.
Temel Yapıtlar
Kutsal Üçleme ile Bakire Meryem
Aziz Yuhanna ve Bağışçılar (Sta. Maria Novella, Floransa)
Haraç Parası ve Cennetten Kovuluş (her ikisi de Brancacci Şapeli, Sta. Maria del Carmine, Floransa)