İkinci Dünya Savaşı'nın önemli bir kısmı açık denizlerde savaştı ve karar verildi. Çatışmanın başlangıcında Kraliyet Donanması, erken dönemde büyük kayıplara uğramasına rağmen, dünyanın en büyüğüydü. Atlantik Savaşı, tüm savaşın en uzun süren sürekli kampanyasıydı.
1941'den itibaren Birleşik Devletler Donanması önemli bir büyüme gördü ve Alman ve İtalyan deniz kuvvetlerine karşı çok ihtiyaç duyulan desteği sağlamanın yanı sıra Japonya'ya karşı Pasifik savaşında merkezi bir rol oynadı.
İkinci Dünya Savaşı sırasında Atlantik'te İngiliz Donanmasının Almanlarla angajmanı hakkında 10 gerçek.
1. Atlantik Savaşı, savaşın ilk gününde başladı
Tarihçi Mat McLachlan, tümü Britanya Savaşı'nda görev yapan dört ikonik uçağı keşfetmek için Londra'daki Kraliyet Hava Kuvvetleri Müzesi'ni ziyaret ediyor: Hawker Hurricane, Supermarine Spitfire, Messerschmitt Bf 109 ve Fiat CR.42.İzle şimdi
İkinci Dünya Savaşı'nın açılış ayları genellikle Sahte Savaş olarak anılır, ancak Atlantik'te daha ilk gün başlayan savaş hakkında hiçbir şey yapmacık değildi.
Batırılan ilk İngiliz gemisi, 3 Eylül'de İrlanda kıyılarında bir U-Boat tarafından torpidolanan transatlantik bir gemi olan SS Athenia'ydı.
Oberleutnant Fritz-Julius Lemp, Lahey Sözleşmelerini ihlal ederek, uyarıda bulunmadan silahsız bir gemiye ateş açtı. Gemideki 1400 kişiden 100'den fazlası öldürüldü.
2. İlk muharebe Güney Amerika kıyılarında yapıldı
Savaşın patlak vermesinden kısa bir süre sonra Kraliyet Donanması, Alman cep savaş gemisi Graf Spee'yi avlamak için bir kuvvet gönderdi. Kasım 1939'a kadar Hans Langsdorff komutasındaki Graf Spee, Atlantik'te sekiz ticaret gemisini batırmıştı.
Amiral Henry Harwood, Langsdorff'u River Plate'in ağzında durdurdu. Harwood'un ağır kruvazör HMS Exeter'i ve hafif kruvazör Ajax ve Achilles'i oluşturan kuvveti, Alman cep zırhlısıyla karşılıklı darbeler yaptı. Ağır hasar gören Graf Spee, eylemi durdurdu ve tarafsız Uruguay'daki Montevideo limanına doğru yola çıktı.
Tarafsız limanları kullanan gemilere getirilen kısıtlamalar, Graf Spee'nin yalnızca hayati onarımları yaptığı sürece Montevideo'da kalabileceğini belirledi. Harwood'un tek yapması gereken beklemekti.
Bu arada Kraliyet Donanması, Harwood'un Montevideo açıklarında büyük bir filo topladığına dair söylentiler yaydı. Langsdorff nihayet limandan ayrıldığında, onu büyük bir donanmanın beklediğine inanarak yaptı. İngiliz uçak gemisi Ark Royal'i içeren bir donanma. Gerçekte, takviyeler gelmemişti.
17 Aralık'ta yok olma tehlikesiyle karşı karşıya olduklarına inanan Langsdorff, mürettebatına gemiyi batırmalarını emretti. Mürettebatı karaya çıkarken, Langsdorff karaya çıktı, Alman donanmasının bayrağına sarıldı ve kendini vurdu.
Montevideo limanındaki Amiral Graf Spee, Harwood'un kuvvetiyle yaptığı savaş sırasında verdiği hasarı gösteriyor
3. İngiltere, 10 Eylül 1939'da dost ateşinde ilk denizaltısını kaybetti
HMS Oxley, yanlışlıkla HMS Triton tarafından bir U-bot olarak tanımlandı. İlk denizaltı dört gün sonra batırıldı.
4. İngiltere, savaşın başlangıcından itibaren konvoy sistemini kullandı
Kraliyet Donanması, Birinci Dünya Savaşı sırasında Atlantik'teki ticari gemileri korumak için konvoy sistemini kullandı ve İkinci Dünya Savaşı başlar başlamaz uygulamayı yeniden başlattı. Konvoylar, daha az eskort tarafından korunabilmeleri için ticari gemileri bir araya topladı.
Amerika 1942'de savaşa girdiğinde, başlangıçta ticari nakliye için konvoy sisteminin kullanımını reddetti. Sonuç olarak, U-Boatlar 1942'nin ilk aylarında Amerika Birleşik Devletleri'nin doğu kıyısı boyunca yüzlerce Müttefik gemisini batırdı. Almanlar buna “mutlu zaman” dedi.
Konvoy sisteminin başarısı, sefer sırasında denizaltılar tarafından batırılan 2.700 Müttefik ve tarafsız ticaret gemisinin %30'dan azının konvoy halinde seyahat etmesi gerçeğiyle açıkça ortaya konmuştur.
5. 27 Kraliyet Donanması gemisi 1940 sonbaharında tek bir hafta içinde denizaltılar tarafından batırıldı
6. Britanya, 1940'ın sonundan önce 2.000.000 gros tondan fazla ticari gemi gemisini kaybetmişti
7. Otto Kretschmer en üretken U-Boat komutanıydı
Eylül 1939 ile Mart 1941 arasında, Kretschmer 200.000 tondan fazla gemiyi batırdı. Telsizi susturma konusundaki ısrarı nedeniyle Sessiz Otto olarak biliniyordu, ancak aynı zamanda kazazedelere şefkatle davranmasıyla da ün kazandı. İkinci Dünya Savaşı kariyeri, Mart 1941'de, iki Kraliyet Donanması eskort gemisi tarafından yüzeye çıkmaya zorlandığında ve o ve mürettebatı esir alındığında sona erdi. Savaşın geri kalanı için bir POW olarak kaldı ve sonunda 1947'de Almanya'ya dönmesine izin verildi.
8. Winston Churchill U-Boatlardan korktuğunu iddia etti
Savaştan sonra yayınlanan anılarında Winston Churchill şunları kaydetti:
"Savaş sırasında beni gerçekten korkutan tek şey denizaltı tehlikesiydi".
Bu, o zamanki gerçek duygularını yansıtıp yansıtmadığını veya kitapta etkisi için abartılı olup olmadığını bilemeyiz.
9. Birkaç kilit faktör, gidişatı U-Boatların aleyhine çevirmeye yardımcı oldu. Konvoylara hava koruması sağlamak çok önemliydi.
B-24 Liberator, RAF Kıyı Komutanlığının Orta Atlantik Boşluğunu kapatmasını sağladı
Savaşın başlangıcında, Atlantik'in ortasında, karadaki uçakların kapatamayacağı 500 millik bir boşluk vardı. Savaşın son zamanlarına kadar eskort gemileri de kıt olduğundan, bu, U-Boatların bu sözde “Kara Çukur”da pratikte özgür bir saltanatları olduğu anlamına geliyordu.
Kara üslerinden yapılan denizaltı karşıtı operasyonların sorumluluğu RAF'ın Kıyı Komutanlığına düştü. 1939'da Kıyı Komutanlığı yalnızca Avro Anson gibi kısa menzilli uçaklar ve Sunderland gibi uçan teknelerle donatıldı. Ancak 1942'de RAF, çok uzun menzilli B-24 Liberator'den artan sayıda alıyordu ve bu da açığı kapatmaya yardımcı oldu.
Denizde, Orta Atlantik Boşluğu, Filo Hava Kolu tarafından devriye gezildi. Kıyı Komutanlığı gibi, savaşı tehlikeli işleri için yetersiz donanıma sahip olarak başlattılar. Denizde bu durumu iyileştirmenin merkezinde, ya ticari gemilerden dönüştürülmüş ya da özel olarak inşa edilmiş eskort gemilerinin teslimi vardı.
1943 ortalarında boşluk kapandı ve tüm Atlantik konvoylarına hava koruması sağlanabildi.
10. Müttefikler U-Boat'ı tespit etmek için teknolojiler geliştirdiler
Müttefikler, Atlantik Savaşı sırasında U-Boat ile savaşmak için bir dizi yeni ve gelişmiş teknoloji geliştirdiler. Asdic (sonar), aslen Birinci Dünya Savaşı'ndan önce geliştirilmiş olup, daha iyi tespit sağlamak için geliştirilmiştir.
Kısa dalga boylu radarların geliştirilmesi, gemi radarının tanıtılmasına izin verdi. Ve yüksek frekanslı yön bulma (Huff-Duff), gemilerin radyo yayınlarını kullanarak U-Botların yerini belirlemesine izin verdi.
Lancaster Bomber, İkinci Dünya Savaşı'nın en ikonik uçaklarından biridir. 1941'in başlarında hizmete girdi ve Savaş sırasında İngiltere'nin ana ağır bombardıman uçağı olmaya devam etti ve ağırlıklı olarak Alman işgali altındaki Avrupa'nın gece bombalı saldırılarında hizmet verdi. Etkinliği, Lancaster'ın 1942'den itibaren başarılı Müttefik bombalama stratejisinin merkezinde olduğunu kanıtladı.İzle şimdi
11. Ve onları yok etmek için yeni silahlar
Kraliyet Donanması savaşa girdiğinde, tek denizaltı karşıtı silahları, bir yüzey gemisinden verilen bir derinlik hücumuydu.
Atlantik Savaşı sırasında Müttefikler, uçakların U-Botlara saldırmasını sağlayan hava derinliği bombaları geliştirdiler. Ayrıca gemilerden derinlik yükleri fırlatmanın yeni yollarını geliştirdiler.
Hedgehog (ve onun halefi Squid), geminin 300 yarda önüne kadar derinlik hücumları başlatan, ileriye doğru atılan bir denizaltı karşıtı silahtı. 1942'nin sonlarında tanıtılan bu sistem, patlamanın Asdic'e müdahale etmesini engelledi ve geminin U-Boat'ın izini kaybetmesine neden oldu.
Geçen yaz Dan, cesur ve öncü bir havacı olan 101 yaşındaki Mary Ellis ile oturacak kadar şanslıydı. Uçma sevgisinden ve bir tükürük ateşi pilotu olarak üstlendiği inanılmaz başarılardan bahsetti. Mary Ellis, 25 Temmuz 2018'de 101 yaşında vefat etti.Şimdi dinle
12. Kanada çok önemli bir rol oynadı
Kanada, 10 Eylül 1939'da Almanya'ya savaş ilan etti. O zaman, ülkenin donanması 6 muhripti. Birincil rolü, Atlantik boyunca Novia Scotia'dan gelen konvoylara eşlik etmek olacaktır.
Kanada, sorumluluklarını yerine getirmek için, nihayetinde 126.000 sivili istihdam eden ve Kanada'nın dünyanın dördüncü en büyük donanmasıyla savaştan çıktığını gören iddialı bir gemi inşa programına başladı.
13. Mayıs 1943 bir dönüm noktasıydı
İlk kez, Müttefik ticaret gemilerinden daha fazla U-Bot batırıldı.
14. Alman zırhlıları 3 Ekim 1939'da bir Amerikan nakliye gemisini saygısızca ele geçirdi
Bu erken eylem, ABD'de halkın lehine tarafsızlığa ve Müttefiklere yardım etmeye yardımcı oldu.
15. Eylül 1940'ta Amerika, Britanya'nın elindeki deniz ve hava üsleri için kara hakları karşılığında Britanya'ya 50 muhrip gemisi verdi.
Alice Loxton, İkinci Dünya Savaşı ile ilgili hikayelerini paylaşan dört kadın gazinin izini sürüyor.İzle şimdi
Ancak bu gemiler Birinci Dünya Savaşı yaşı ve özelliklerindeydi.
16. Amerikan yapımı Liberty gemileri, ikmallerin Atlantik boyunca akmasını sağladı
Bu basit hizmet gemileri, Atlantik'te U-Boatlara kaybedilen gemilerin yerini almak için hızlı ve ucuz bir şekilde üretilebilir. Savaş boyunca, Amerika Birleşik Devletleri 2.000'den fazla Liberty gemisi üretti.
17. Roosevelt, 8 Mart 1941'de Kuzey ve Batı Atlantik'te Pan-Amerikan Güvenlik Bölgesi'nin kurulduğunu duyurdu.
Senato tarafından kabul edilen Borç Verme Yasası'nın bir parçasıydı.
Haziran 1940'ta Kanal Adaları - İngiliz Kraliyet Bağımlılıkları - Alman kuvvetleri tarafından işgal edildi. Adolf Hitler'in emriyle, bugün hala adaları işaretleyen eserler olan zaptedilemez kalelere dönüştürüldüler.İzle şimdi
18. Mart 1941'den bir sonraki Şubat'a kadar, Bletchley Park'taki kod kırıcılar büyük başarı elde etti.
Alice Loxton, İkinci Dünya Savaşı ile ilgili hikayelerini paylaşan dört kadın gazinin izini sürüyor.İzle şimdi
Alman Deniz Enigma kodlarını deşifre etmeyi başardılar. Bu, Atlantik'teki denizciliğin korunmasında önemli bir etki yaptı.
19. Almanya'nın ünlü savaş gemisi Bismarck, 27 Mayıs 1941'de kararlı bir şekilde saldırıya uğradı
HMS Ark Royal uçak gemisinden Fairey Swordfish bombardıman uçakları hasar verdi. Gemi suya düştü ve 2.200 kişi öldü, sadece 110 kişi hayatta kaldı.
20. Almanya, Naval Enigma makinesini ve kodlarını Şubat 1942'de yeniledi.
Bunlar nihayet Aralık ayına kadar kırıldı, ancak Ağustos 1943'e kadar tutarlı bir şekilde okunamadı.
Waterloo Savaşı Gerçekleri 8-14
8. Napolyon'un ordusu vahşice yenildi ve ordu geri çekilmek zorunda kaldı.
9. Bunu bir fırsat olarak gören İngiliz, Portekiz ve İspanyol kuvvetleri, Napolyon'un ordusunu çoktan yenerek saldırdı.
10. Üç ordu, 1808'den 1814'e kadar gerçekleşen Yarımada Savaşı'nda kuvvetlerini İber Yarımadası'ndan sürdü.
11. Leipzig Muharebesi 1813 yılında gerçekleşti. Bu muharebe, Milletler Muharebesi olarak da bilinir.
12. Napolyon'un ordusu başka bir utanç verici yenilgiyle karşı karşıya kaldı. Napolyon'un ordusu Avusturya, Prusya, İsveç ve Rus kuvvetlerine karşıydı.
13. Yenilgi ile Napolyon ve ordusunun morali düşüktü. 1814'te (Mart) Fransa'ya çekildi.
14. Koalisyon güçleri Fransa'ya ulaştı ve Paris'i ele geçirdi.
Jutland Savaşı Hakkında Daha Fazla Bilgi Bulun
- – Forces War Records web sitesinde 1. Dünya Savaşı Jutland Savaşı'nın zaman çizelgesini görüntüleyin. – Britannica Kids web sitesinde Jutland Savaşı hakkında daha fazlasını keşfedin. – Wikipedia web sitesinde 1. Dünya Savaşı Jutland Savaşı hakkında daha fazla bilgi edinin.
Gelen Kutunuza Eğlenceli Bilgiler Alın!
Haftalık gerçekler e-postamız için kaydolun. Her Pazartesi gelen kutunuza eğlenceli bilgiler alın! Katılmak için e-posta adresinizi girmeniz yeterlidir.
Telif hakkı &kopyala 2021 Gerçekler Sadece Çocuklar İçin. Her hakkı saklıdır.
Konvoy
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
konvoy, silahlı bir eskort koruması altında seyreden gemiler. Başlangıçta, ticaret gemilerinin konvoyları korsanlara karşı bir koruma olarak kuruldu. 17. yüzyıldan bu yana, tarafsız güçler "konvoy hakkı" - yani, tarafsız bir savaş gemisinin konvoyu altında seyreden tarafsız ticaret gemilerinin aranmasından muafiyet talep ettiler. Egemen deniz gücü olan İngiltere bu hakkı tanımayı reddetti. Konvoy hakkını tanıyan ülkeler arasında ABD, Avusturya ve Fransa vardı. Büyük Britanya, uygulamasını Fransız müttefiki ile uyumlu hale getirmek için yalnızca Kırım Savaşı sırasında konumundan saptı.
1909 Londra Bildirgesi'nde, Büyük Britanya da dahil olmak üzere başlıca güçler, tarafsız konvoy hakkını tanıdı ve resmileştirdi. Ancak Londra deklarasyonu yürürlüğe giremedi. Birinci Dünya Savaşı sırasında konvoy hakkı sadece bir veya iki kez kullanıldı.
Konvoylar, I. Dünya Savaşı sırasında tamamen farklı bir amaca hizmet edecekti: İngiliz ticaret gemilerinin Alman yüzey akıncılarına ve denizaltılarına karşı korunması. Almanların açık denizlerin geniş alanlarını savaş bölgeleri olarak ilan etme ve savaşan ve tarafsız ticari gemilere sınırsız denizaltı savaşı yürütme uygulaması, İngilizlere ticari gemileri büyük, korumalı gruplar veya konvoylar halinde konsolide etme uygulamasına alternatif bırakmadı. Konvoy kullanmanın avantajı, savunmasız ticaret gemilerinin artık açık denizleri tek başına ve korumasız olarak geçmesine gerek kalmaması, ancak onlara Atlantik boyunca eşlik edecek kıt muhriplerin ve diğer devriye gemilerinin tahsis edilmesini haklı çıkaracak kadar büyük gruplar halinde seyahat edebilmeleriydi. Topları, torpidoları ve derinlik yükleri herhangi bir denizaltı için bir eşleşmeden daha fazla olan bu savaş gemileri, ticari gemilerin merkezi çekirdeği etrafında koruyucu bir perde veya kordon oluşturacaktı. Alman denizaltıları, ticaret gemilerinin vuruş mesafesine girebilmek için eskort gemilerinin ölümcül silahlarının altına girecekti. Konvoy sistemi, İngiliz ticaret gemilerinin kayıpları 1917'de felakete dönüşene kadar I.
U-99'un Üçüncü ve Dördüncü Muharebe Devriyeleri
U-99, Kuzey Atlantik'te devriye gezmek için 25 Temmuz'da yola çıktı. Dört gemiyi batırmak ve üçüne zarar vermekle tanınır. 31 Temmuz'da, Convoy OB 191 eskortları U-Boat'a ona zarar vermeden 20 derinlik hücumu düşürdü. Üçüncü devriye 5 Ağustos 1940'ta sona erdi. Tekne için dördüncü muharebe devriyesi, Kuzey Atlantik devriyesi için 4 Eylül 1940'taki üçüncü devriyeden sonra neredeyse bir ay boyunca başlamadı. Bu devriye sırasında toplam yedi gemi batırıldı ve U-Boat 25 Eylül'de geri döndü. İki gün sonra 27 Eylül'de teknede ufak çaplı hasar meydana geldi.
Modern Hava Savaşının Başlangıcı
Yazar James Holland, yazan Britanya Savaşı: Tarihi Değiştiren Beş Ay, bazı insanların savaşın nispeten az sayıda insan tarafından yapıldığı ve bu nedenle nispeten az zayiat verildiği için önemini göz ardı ettiğini söylüyor. Ancak, stratejik değere ek olarak, savaş, İngiliz Kraliyet Hava Kuvvetleri (RAF) zaferinin anahtarı olan yeni bir teknolojiyi de güçlendirdi… radar.
Luftwaffe başkanı Hermann Göring, İngiliz radar istasyonlarının önemli hedefler olduğunu düşünmüyordu ve Britanya Savaşı, savaş sırasında istasyonlardan sadece biri tamamen yok edildi.
Hatta bazı Almanlar, İngilizlerin bir şekilde telepatik olduğunu ve bir bakıma öyle olduklarını iddia ettiler. İngilizler, gelişmiş radar ağlarına ek olarak, Almanya'nın gizli radyo kodunu da kırmışlardı ve mesajlarını anlayabiliyorlardı.
Savaşta İngiltere için sadece 3.000 pilot uçtu. Churchill daha sonra, "İnsan çatışması alanında hiçbir zaman bu kadar çok kişinin, bu kadar az kişiye bu kadar çok borcu olmamıştı" dedi.
Pilotlar, Almanların boy ölçüşemeyeceği yerde de desteğe sahipti. Savaş büyük ölçüde kazanıldı çünkü İngiltere, Almanya'nın üretebileceğinden en az iki kat daha fazla uçak üretiyordu. Temmuz 1940'ta İngiltere 496 yeni avcı uçağı üretti. Sadece bu da değil, uçakları düşürülen birçok İngiliz pilot, 24 saat sonra tekrar havada olmak için güvenli bir yere paraşütle atladı. Alman pilotlar Kanal'da boğuldu. Luftwaffe zayıflarken RAF güçlendi.
Sonrası
Gazze Muharebesi Müttefiklere yaklaşık 98.000 kişinin ölümüne, yaralanmasına ve esir alınmasına ve yaklaşık 540 tanka mal oldu. Eksen kayıpları yaklaşık 32.000 kayıp ve 114 tanktı. Zaferi ve Tobruk'u ele geçirmesi için Rommel, Hitler tarafından mareşalliğe terfi etti. Auchinleck, Mersa Matruh'daki pozisyonu değerlendirirken, El Alamein'de daha güçlü bir pozisyon lehine onu terk etmeye karar verdi. Rommel, Temmuz ayında bu mevziye saldırdı, ancak ilerleme kaydetmedi. Ağustos ayının sonlarında Alam Halfa Savaşı'nda son bir çaba sarf edildi ve sonuç alınamadı.
Alman gözüyle Somme
24 Haziran 1916'nın erken saatlerinde İngiliz ve Fransız topları, Somme cephesindeki Alman savunmasını ateşledi. 29. Yedek Topçu Alayı'na ait bir gözlem noktasında konuşlanmış Çavuş Karl Eisler'e göre, havayı dolduran kakofoni - "bir uluma ve tıslama, bir hırıltı, bir parçalanma ve çarpma" - "tekinsiz bir şekilde teröre yol açan" idi. Mermiler yakındaki yere çarparken direk sallandı ve kalın tuğla tozu fıskiyeleri görüşünü engelliyordu. Bu, Eisler'in dediği gibi, Alman birliklerinden "neredeyse insanüstü bir çaba ve tüm psikolojik gücün seferber edilmesini" talep edecek, benzeri görülmemiş yedi günlük bir bombardımanın ve dört buçuk aylık yorucu bir savaşın korkutucu açılışıydı.
Genellikle saldırganlar için kaçınılmaz bir hayal kırıklığı olarak gösterilen İngiliz-Fransız Somme saldırısı, Alman savunucularının bakış açısından yenilgiye yakın bir fırça gibi göründü. Müttefiklerin savaşı tüm cephelerde yoğun koordineli baskı yoluyla kazanma stratejisine son darbe olarak planlanan savaş, Almanya için olağanüstü zor bir zamanda geldi.
Alman ordusu, Şubat ayından bu yana, Fransızları Verdun'da kurutmak için kendi beyhude seferine kendini yoğun bir şekilde adamıştı. Haziran başında, Rus Brusilov Taarruzu, Avusturya-Macaristan müttefiki Lutsk'ta (bugün batı Ukrayna'da) parçaladı ve beşi batı cephesinden olmak üzere 13 Alman tümeninin aceleyle transferini gerektirdi.
Diğer düşmanlar dönüyordu. Romanya düşmandı ve Ağustos'ta savaş ilan edecekti. İtalyanlar, Isonzo nehrine altıncı saldırılarını hazırlıyorlardı. Almanya'nın savaş hammaddeleri ve gıda kaynaklarını acımasızca sıkıştıran bir İngiliz deniz ablukası tarafından daha fazla baskı uygulandı. O yıl evdeki erzak günde 1.336 kaloriye düştü, bu da yetişkinlerin önerdiği beslenmenin yarısından biraz fazlasıydı.
Dünyayı sarsan
Almanlar, Somme'deki mazlumlardı. Düşmanlarının insan gücü ve maddi üstünlüğü şaşırtıcıydı.
Saldırının başlangıcında, 29 İngiliz ve Fransız, sadece yedi Alman piyade tümeni ile karşı karşıya kaldı. Saldırganlar hava üzerinde tam kontrole sahipti. Bu savaşın en önemli silahı olan topçuda (kelimenin tam anlamıyla) dünyayı sarsan bir avantaja sahiptiler: 393 İngiliz ve Fransız ağır silahı, 18 Alman gibi önemsiz bir silahla karşı karşıya kaldı ve saldırganların 933 orta ve 1.655 hafif topçu parçası, saldırganların üç ve dört katıydı. düşmanın silahları kadar çoktur.
Taarruzun yedi günlük açılış bombardımanı savunmaya 2,5 milyon top mermisi yağdırdı ve savaşın geri kalanının gidişatını belirleyerek saldırganların yeni, korkunç bir endüstriyel savaş biçimindeki mutlak maddi hakimiyetini etkiledi.
Somme'deki Almanlar, rakiplerine göre niteliksel bir üstünlüğe sahipti, ancak bu sınırlıydı, kesinlikle popüler efsanenin yenilmez "profesyonel" gücü değildiler. Savaş alanının güneyinde, ilk saldırıya katılan 11 Fransız tümeni, eğitim, ekipman ve deneyim açısından düşmanlarıyla eşitti.
Kuzeydeki İngiliz kuvveti daha az hazırlıklıydı. Britanya ordusu, savaşın başlangıcında küçük bir profesyonel kuvvetten Fransa ve Belçika'da 1,23 milyon askerden oluşan bir kitle ordusuna doğru büyük bir genişleme yaşadı ve bu, komuta zorluklarını ve kaçınılmaz vasıfsızlaşmayı beraberinde getirdi. Öyle olsa bile, Alman istihbaratı saldırıdan önce bu düşmanın piyade, topçu, hendek havanları ve uçaklarını koordine etmeyi ne kadar çabuk öğrendiği konusunda endişeliydi. 1916 yazında, İngiliz birlikleri batı cephesinde en az altı ay harcamış ve savaşta sertleşmişti. Birlikler, savaşı kazanmak için yaklaşan baskı konusunda oldukça motive ve iyimserdi.
Ölü ve yaralı
Somme'de savaşan Alman ordusunun yenilmez olmak şöyle dursun birçok sorunu vardı. Elbette, son iki yılda değerli dersler almıştı, ancak amansız savaşlar da zarar etmişti. Kurmay memurları oldukça yetkin kaldılar, ancak daha düşük seviyelerdeki profesyonel liderlik çok acı çekti. Her altı kariyer subayından biri öldü ve daha birçoğu Verdun'daki kan dökülmesinden önce yaralandı.
Savaş zamanı genişlemesi, ordunun profesyonel kadrolarını da sulandırmıştı. Somme cephesi çoğunlukla, savaşın patlak vermesiyle ortaya çıkan ve hiçbir zaman pek çok kariyer subayına sahip olmayan yedek tümenler tarafından korunuyordu. Bu birimlerde 'profesyonel' hiçbir şey yoktu: Adamlar, dünya kriziyle sivil hayatlarından koparılmış yurttaş askerlerdi. Evlerini ve ailelerini istiladan koruma arzusuyla motive oldular, etraflarındaki yıkımın altını çizdiği bir gereklilik. Bu askerlerden birinin günlüğünde belirttiği gibi: “Düşmanı kendi topraklarımızda bulundurmamaktan memnuniyet duyabiliriz!”
Somme'deki savunucular korkunç bir çile geçirdi. İngilizler ve Fransızlar savaşın başlangıcında 25 mil genişliğindeki bir cepheyi kırmaya çalıştılar, İngiliz komutanı General Sir Douglas Haig en azından Alman birinci ve ikinci hatlarını taşımak istedi ve gözünü daha uzak hedeflere dikti.
İlk bombardıman Almanların kayda değer ölçüde az zayiat vermesine neden oldu: sadece 2.478 ölü ve 4.478 yaralı. Haig'in aşırı hırsı, yeterince konsantre olmamasına neden olmuştu ve hatalı mermiler ve derin Alman sığınakları, ölümcüllüğünü daha da azalttı. Bununla birlikte, uzun süren baraj hala Alman savunucularını muazzam bir psikolojik baskı altına soktu. Korkunç söylentiler, düşmanın sadece topçu ile herkesi yok etmeyi amaçladığı sığınakları dolaştırdı. Alman piyade birlikleri, Haziran ayının sonunda, adamlarının “hepsinin tek bir umudu olduğunu bildirdi: bitmeyen bombardımanın nihayet durmasına ve düşmanın saldırmasına izin verin”.
1 Temmuz'da – genellikle yanlış hatırlanıldığı gibi, Somme savaşının ilk değil sekizinci günü – Almanya saatiyle sabah 8.30'da, 55.000 Müttefik saldırı birliği sonunda korkuluklarını tırmandı ve hırpalanmış Alman savunmasına doğru ilerledi. Yakın bir saldırıya işaret eden bir İngiliz telsiz mesajı dört saat önce ele geçirilmişti ve Almanlar hazırdı. Pozisyonları yoğun top ateşi ile dövülmesine ve yeraltı mayınlarından gelen muazzam patlamalarla sarsılmasına rağmen, askerler sığınak merdivenlerini çabucak tırmandılar, pozisyonlarını yönettiler ve kendi koruyucu barajlarını çağırdılar.
Savaş alanının kuzeyinde, İngiliz saldırganlar durduruldu. Ancak, daha güneyde ve Fransızlara karşı bir kriz gelişti. Bir tümen çöktü, cephe hattı kaybedildi ve Almanlar ikinci hattını ancak zamanında rezerv taahhütleri sayesinde tuttu. Yine de, Alman savunucularının muazzam dayanıklılığı boşuna değildi. Yaklaşık 13.000 kayıp için, çok üstün düşmana kayıplarının beş katını verdiler ve savaş kazanan saldırısını bozdular.
1 Temmuz başarıları Alman Komutanlığı'nı sevindirmedi. Somme'daki ordu, yeni bir saldırı için kendini hazırladı. 3 Temmuz'da komutanı General von Below, birliklerine sert bir şekilde sert bir savunma yapmalarını emretti: “İkinci Ordunun Somme'deki zaferinde savaşın sonucu asılı. Savaşı bizim kazanmamız gerekiyor... Şimdilik her şey, ne pahasına olursa olsun mevcut konumumuzu korumaya ve küçük kontra ataklarla iyileştirmeye bağlı. Pozisyonların gönüllü tahliyesini yasaklıyorum…
Düşman ancak cesetlerin üzerinden ilerleyebilir."
Top ateşi dolu
Savaş artık amansız bir yıpratma mücadelesine dönüştü. İngilizler ve Fransızlar, Almanları kırmak için eşsiz kaynaklar kullandılar. Ağustos ortasına kadar, 57½ Alman'a karşı cehennemden 106 tümen göndermişlerdi. İngilizlerin taarruz sırasında 19 milyon top mermisi ateşlemesiyle, top ateşi dolu da kesintisiz devam etti. Mücadele çok kanlıydı. Somme'deki Alman kuvvetleri, her hafta güçlerinin yaklaşık yüzde 6'sını kaybetti. Piyade alayları sık sık askerlerinin üçte birini savaşta kaybetti.
Yine de, savaşı diğerlerinden ayıran, her şeyden önce, muhariplere verdiği psikolojik baskıydı. İngilizlerin karşısındaki birlikler arasındaki psikiyatrik zayiat oranı çok yüksekti - batı sahra ordusundaki olağan oranın iki katından fazla. Sürekli ağır topçu ateşi, özellikle erkekleri sinirlendirdi. Sonbahara gelindiğinde, artan sayıda hasta rapor ediliyordu, kendi kendine açılan yaralar çoğalıyordu ve askerler teslim olmaya daha fazla eğilim gösteriyordu.
Bununla birlikte, Almanlar tuttu. Von Below'un emrettiği gibi, her pozisyon, genellikle mermi deliklerinden hareket eden küçük asker grupları tarafından tartışıldı. 12. Grenadier Alayı'nda bir bölük komutanı olan Teğmen Ernst Klasen, çilelerinin ve sayıca az olan Alman piyadelerinin umutsuz kahramanlığının canlı bir tadına sahipti. Temmuz ayı sonlarında, cephenin batıdan yön değiştirdiği önemli bir konum olan Delville Ormanı'nda savaştı. güneye. Bu kana bulanmış yer, İngiliz birlikleri tarafından 'Şeytanın Ormanı' olarak adlandırıldı, ancak kelime oyunu Almanca'da Klasen'e çalışmıyor, sadece 'cehennem' idi. Ağustos 1914'ün telaşlı ilerleyişinde yürüdü, 1915'in acımasız siper savaşında savaştı ve geçici olarak “sinirlerini… Ancak Somme'deki beş gün ve gecesinin ailesine “tüm savaşın en kötü günleri olduğunu” söyledi.
Ön cepheye ulaşmak için Klasen ve askerleri, mermi deliğinden mermi deliğine atlamak zorunda kaldılar. Havanın “demirle dolu” olduğunu yazdı. Vardıklarında, düşman onları bombaladı ve saldırdı. Klasen'in birliği sonraki günleri ağır toplardan gelen sürekli “öldürücü davul ateşi” ve ardından tekrarlanan piyade saldırıları altında geçirdi. Sadece bir kez tayın taşıyıcıları yiyecek ve içecekle geçebilir. Adamların sahip oldukları erzakları paylaştılar: "Böyle durumlarda," dedi Klasen, "insan gerçek yoldaşlıkla tanışır."
Son gün en kötüsüydü. Üç saatlik şiddetli bir baraj siperlerini yıktı ve şirketteki neredeyse herkes gömüldü ya da hafif yaralandı. Klasen, şans eseri sadece üniformasını yırtan ve derisini yaralayan mermi parçaları tarafından iki kez vuruldu. Aniden ateş durdu ve İngiliz birlikleri ileri doğru hücum etti. Almanlar tüfekler ve makineli tüfeklerle açıldılar, ancak saldırganlar ancak el bombalarıyla yapılan vahşi bir kavgadan sonra geri püskürtüldüler.
Pozisyon tutuldu, ancak korkunç bir maliyetle. Sadece 1. Sınıf Demir Haç kazanan Klasen ve taburunun subaylarından iki kişi yara almadan döndü. Bölük komutanı olarak, dinlenme alanlarına ulaştığında, 130 ölü, yaralı ve kayıp erkeğin ailelerine taziye mektupları yazmakla görevliydi.
Somme saldırısı, kısmen İngiliz ve Fransız komuta hataları nedeniyle değil, aynı zamanda Klasen gibi Alman birliklerinin cesareti ve şaşırtıcı dayanıklılığı sayesinde başarısız oldu. Almanlar, yarım milyon adam kaybına karşı saldırganlara 624.000 kayıp verdi ve savaş sırasında 20 millik bir cephede sadece altı mil geri çekildi. Gerçekten de Alman insan gücüne kesin bir yıpratma darbesi uygulanmadı, ordu genişlemeye devam etti ve savaşın başlamasından bir yıl sonra en yüksek güce ulaştı.
Moral açısından, savaşın etkisi daha şiddetliydi. Alman birlikleri devasa topçu ateşiyle sarsıldı ve ilk kez savaşı kazanma yeteneklerinden şüphe etmeye başladılar. 1917'de firarlar artacaktı. Yine de savaşın ardından en büyük disiplin problemlerini yaşayan Almanlar değil, Fransız ordusu oldu.
Almanlar için Somme'nin mirası yine de kaderdi. Yüksek Komutanlıkları, Müttefiklerin maddi avantajının kapsamı karşısında derinden sarsıldı ve yeni, daha acımasız bir savaş hamlesiyle tepki gösterdi. Bu, ABD'yi Nisan 1917'de düşmanlık ilan etmeye kışkırtan önlem olan sınırsız denizaltı savaşı için baskı yapmayı içeriyordu.
Uğursuz bir şekilde, Somme, Almanların iradenin maddiyat üzerindeki önceliğine olan inancını da pekiştirdi. Ordu, 1916'da İngiliz ve Fransızlarla savaşan küçük piyade gruplarının dayanıklılığını ve savaş taktiklerini kurumsallaştırmak için yeniden düzenlendi. Uzun vadede, bu inancın etkisi daha da derin ve trajik oldu. Somme'de sertleşen ve her şeyi önünde taşıyan istikametten şaşmayan cephe savaşçısının duygusal görüntüsü, ordu komutanlığının 1917-18'de dünyaya karşı savaşma kararlılığını haklı çıkarmak için kullanılacaktı. Yirmi yıl sonra, Naziler tarafından Alman gücünün canlanmasına yönelik canice hırslarını desteklemek için yeniden harekete geçirilecekti.
Alexander Watson, Londra Üniversitesi Goldsmiths'te tarih profesörü ve Wolfson Tarih Ödülü sahibidir.
Temel Bilgiler ve Amp Bilgileri
ARKA FON
- Atlanta şehri Konfederasyon için stratejik öneme sahipti. Bir demiryolu terminali, tedarik deposu ve bir üretim merkezi olarak hizmet etti. Konfederasyonun istikrarını bozmak ve aşındırmak için Chattanooga, Tennessee'den Atlanta'ya ilerlemeyi amaçlamıştı.
- 1864 yılı, seçim yılı olması nedeniyle Kuzey'de yaşayanlar için önemliydi. savaş uzarsa, bunun Cumhuriyetçi ve Demokrat partiler arasında aksama ve gerginliğe yol açacağını ve yeniden seçilme şansını tehdit edeceğini biliyordu.
- Lincoln, ikinci bir dönem için seçilme yeteneğinin bu Atlanta kampanyasının dengesine bağlı olduğunu biliyordu.
- Ulysses S. Grant'e Birlik Ordusu komutanlığı verildiğinde, savaş üç yıldır devam ediyordu.
- Hedeflerinden biri, birliğin ikinci büyük şehri Atlanta'yı ele geçirmekti, bu da savaşın daha hızlı bir şekilde sona ermesi anlamına geliyordu.
SAVAŞ
- Atlanta Seferi 6 Mayıs 1864'te başladı.
- William Tecumseh Sherman tarafından komuta edilen Birlik kuvvetleri, konfederasyon saha ordularını aynı anda meşgul etmek için üç saha ordusuna bölündü.
- Birlik güçlerini kötü idare etmesi nedeniyle General Joseph E. Johnston, Konfederasyon olan Jefferson Davis tarafından görevden alındı.
zamanda başkan. Yerini John B. Hood aldı.
- Hood, Tennessee Ordusu'nun komutasını devraldığında, Sherman Atlanta'dan sadece beş mil uzaktaydı.
- Hood'un stratejisinin bir kısmı, Atlanta'yı savunmak için Birlik ordusuna agresif bir şekilde saldırmaktı.
- Hood, 20 Temmuz ve 22 Temmuz'da saldırdı.
- Ertesi gün yaklaşık 12.00'den 12.00'ye kadar süren çatışmalara ve Birlik hatlarında birkaç kırılmaya rağmen Hood, Atlanta'yı savunmak için geri çekildi. Hood'un saldırısının tek sonucu, Konfederasyonların karşılayamayacağı yüksek bir zayiat oranıydı.
- Atlanta was bombarded for about a month, at which point Sherman then withdrew his armies and only left a small force behind. o
destroyed the railway tracks back to Atlanta on his way out.
- After the final skirmish, the Battle of Jonesborough, Hood burned what was left of his army’s supplies and ammunition and left Atlanta.
- Sherman took Atlanta, which symbolized a great loss for the confederacy, marked the halfway point in the Atlanta campaign, and virtually secured Lincoln’s reelection.
EFFECTS AND SIGNIFICANCE OF THE BATTLE
- The Battle of Atlanta and the campaign as a whole received a lot of coverage in the North.
- The victory in Atlanta significantly bolstered Lincoln’s political standing and brought morale to the North.
- Lincoln ended up winning the election over General George B. McClellan, earning 212 out of 233 electoral votes.
- Although significantly damaged, Atlanta did recover, and a new bustling city emerged.
- A marker to memorialize McPherson’s place of death was erected in Atlanta in 1956, along with several other markers to indicate notable events of the battle.
- Along with these markers, other museums and historic places have been built to commemorate the battle, including the Cyclorama, which can be found at the Atlanta History Center.
Battle of Atlanta Worksheets
This is a fantastic bundle which includes everything you need to know about the Battle of Atlanta across 20 in-depth pages. These are ready-to-use Battle of Atlanta worksheets that are perfect for teaching students about the Battle of Atlanta which was fought on July 22, 1864, during the American Civil War. It took place just southeast of Atlanta, Georgia, and was waged between the Union (The United States) and the Confederacy (The Confederate States).
Complete List Of Included Worksheets
- Battle of Atlanta Facts
- Create an Infographic
- Sherman vs. Hood
- See, Think, Wonder
- Battle of Atlanta Wordsearch
- The Hood Mistake
- Battle of Atlanta Crossword
- Powerhouse Atlanta
- Civil War Symbolism
- Diary Entry: From the Battlefield
- Our Five Senses
Link/cite this page
If you reference any of the content on this page on your own website, please use the code below to cite this page as the original source.
Use With Any Curriculum
These worksheets have been specifically designed for use with any international curriculum. You can use these worksheets as-is, or edit them using Google Slides to make them more specific to your own student ability levels and curriculum standards.