Klasik Koşullanma
Watson, Pavlov’un deneyinde olduğu gibi nasıl ki köpek koşullanabiliyorsa bir bebeğinde koşullanabileceği düşüncesinden yola çıkarak, arkadaşı Rayner ile Albert isimli bebeğe korku terapisi kazandırarak test etmişlerdir. Deneyinde Albert beyaz bir fare (nötr uyarıcı) ile ilgilenirken yüksek oranda çekiç örs sesi gibi koşulsuz uyarıcı ile korkutulmuştur. Albert korkmuş ve ağlamıştır. Bir kaç kez daha Albert fareyi gördüğünde korkutulmuştur. Bu deney ile koşullu uyarıcı olan fare ile koşulsuz uyarıcı olan yüksek ses arasında ilişki kurulmuştur. Böylelikle yüksek sese duyulan korku fareye de geçmiştir. Artık bundan sonra yüksek ses olmadan da Albert fareden korkmaya( koşullu tepki) başlamıştır. Daha sonraları Albert uyarıcı genellemesi nedeniyle yalnızca fareden değil, fareye benzeyen her şeyden korkmaya başlamıştır. Örneğin, annesinin giysisindeki kürk yakadan, dedesinin sakalından, beyaz tavşandan, pamuk vb.
Deney yarım kalmıştır.
Aslında Watson, klasik koşullanmayı meydan gelmiş korkuları yenmek için kullanmak istemiştir. Bu doğrultuda, koşullanma yolu ile korkuyu yenmek istemiş fakat annesi Albert’ i hastaneden aldığı için deney yarım kalmıştır.