[From the WVFC Poetry Archive. First Published July 4, 2021]
Çikolatadan öldü
Bir adam romanını benim almamı istiyor
bir karının ağzında fıstıkla öldüğü yer
kocasıyla tanıştıktan sonra, sekreteriyle iş başında
geç dönem üstü açılır bir arabanın yolcu koltuğunda.
Bir adam romanını almamı istiyor
kocanın evlilik sorunlarının çözüldüğü yer
onun paket servisinden sonra anafilaktik çöküşüyle
kaju ile çivili ve 300 sayfa daha
o merak ediyor, Kaza mıydı? yoksa ben mi
bilmek? Orada bir yerde bir adam
tadı olan bir şef hakkında bir roman yazıyor
köriye karides ezmesi eklemek için
kabuklu deniz ürünleri alerjisi olan karım ve bana sorulacak
üzerime aldığım için. Onlarca teklif aldım
kendi ölümümde. Öneriler bol.
Dondurma ile ölüm. Pastadan ölüm. salatalık tarafından ölüm,
bu biraz zaman alacak olsa da;
belki bir kısayol olarak gazpacho. mango tarafından ölüm.
İspanyol omletinden ölüm. Sütten ölüm,
hiç yan gözle bakmamış biri için seksi bir soyutlama
kahveye doğru eğimli bir şekilde ortaya çıkan krema;
histaminin avucunu boğazında hiç hissetmemiş olan,
kim demiş Peynir hayatı yaşamaya değer kılar.
Bu eşler! seni anlıyorum kadınlar
bir komplo aracı olmak için büyümedi.
Neredeyse çok ölüyoruz. Ya da: çok ölüyoruz,
hemen hemen. Biz bittik. Ağzımız daha çok şey söylüyor.
Bu şiirin ilk yayını, Jillian Weise ve Khadijah Queen tarafından düzenlenen “Bizden Çıkarılmayacağız” kitabında yayınlandı. New York Times 15 Haziran 2019 tarihinde yazılmış olup, şairin izniyle burada yeniden basılmıştır.
Sandra Beasley dört şiir koleksiyonunun yazarıdır—Patlamak için yapılmış, Dalgaları Say, ben müzik kutusuydum2009 Barnard Kadın Şairler Ödülü’nü kazanan ve Düşme Teorileri-birlikte Doğum Günü Kızını Öldürmeyin: Alerjik Bir Yaşamdan Masallar, bir sakatlık hatırası ve gıda alerjilerinin kültürel geçmişi. Editörü olarak görev yaptı Sirke ve Char: Southern Foodways Alliance’dan Ayet. Çalışmaları için verilen ödüller arasında 2019 Munster Edebiyat Merkezi’nin John Montague Uluslararası Şiir Bursu, 2015 NEA bursu ve beş DC Sanat ve Beşeri Bilimler Komisyonu bursu yer alıyor. Washington, DC’de yaşıyor Yazar fotoğraf kredisi: Andrew Lightman. Beasley’nin en son kitabı, Patlamak İçin Yapılan: Şiirler (WW Norton, Şubat 2021), Bookshop.org’da sipariş edilebilir ve bu konuda okuyabilirsiniz burada.
Şairin Notu
Hayatımı tehdit eden gıda alerjilerim hakkında yazmaya başladığımdan bu yana on yıldan fazla bir süre geçmesine rağmen, ancak son yıllarda engelli bir yazar olmanın ne anlama geldiğiyle ve dayanıklı tutumların psikolojik bedeliyle tam olarak meşgul oldum. Bu şiir, kitaplarda, filmlerde ve televizyonda kullanıldığı için iki uygun olay örgüsüne dikkat çekiyor. Biri, bir kadının ölümünü bir anlatı katalizörü olarak çabucak tanıtıyor; diğeri ise yaşanmış deneyime bakılmaksızın başlatılan anafilaktik tepkinin krizidir.
Şiir Editörü Rebecca Foust’un yorumu
İnceliği, mizahı ve birçok anlam katmanı için bu şiirden keyif aldım. Ayrıca edebi temellerini de takdir ediyorum – bir romanda bir arkadaşın konuşmacıya danıştığı bir durumla başlama ve daha sonra bunu diğer konularda daha geniş bir meditasyon için bir sıçrama tahtası olarak kullanma şekli: ilişkiler, feminizm ve fiziksel zorluklarla yaşamak. şiddetli gıda alerjileri. Son olarak, belki de en sevdiğim şiirsel araç olan tekrarın ustaca kullanımlarını not ediyorum. 1. ve 5. satırlarda “bir adam romanını benim üzerime almak istiyor” cümlesi kelimesi kelimesine tekrarlanıyor ve “al” kelimesi beş kez geçiyor: perspektif anlamında üç kez (“şeyleri benim almam”), bir kez fiil formu (“hazır yemek”) ve bir kez alternatif tıbbi açıklamalar veya tahminler anlamında (“kendi ölümümü üstlenir”). “Ölüm” kelimesi yedi kez tekrarlanır ve daha sonra 2. ve 26. mısralarda “öl” varyant biçiminde iki kez daha tekrarlanır – özellikle burada olduğu gibi, tekrarların tümü dört satırda gerçekleştiğinde 27 satırlık bir şiirde çok fazla ölüm ( 15-19).
Şiir açılırken, konuşmacıdan birinin (önemli ölçüde “bir erkek”) yazdığı, bir arsa aracı olarak ölümcül gıda alerjisi olan bir eşe dayanan bir romana “almasını” istediğini öğreniyoruz. “fıstık” yedikten sonra ölen Dolayısıyla, konuşmacının romancının kullanmak istediği bir tür uzmanlığa sahip olduğunu biliyoruz, ancak hangi alanda olduğundan emin değiliz. Roman yazmak? Cinayet gizemi inşaatı? Evlilikte sadakatsizlik (“sekreteriyle iş yapan koca”) gerçeğe benzer bir şekilde ifade edilip edilmediği? Bu noktada bilmiyoruz, ancak konuşmacıdan bir dahaki sefere sorulduğunu okuduğumuzda, yerine oturmaya başlıyor. İlk iki örneğin ortak noktası, yiyeceklerdeki bir alerjenden ölen bir eştir – ikinci durumda, ona kocası tarafından servis edildiği açıktır.
Bu taslak romanlarda kocalar iyi görünmüyor, okuyucular ve bir kadın editör olarak, bu arsa aracını tekrar tekrar okumaktan heyecan duymamayı hayal edebiliyorum. Konuşmacının kendisinden “almasını” istenmeye devam etmesini beklediği üçüncü örnekte açıkça görülmektedir: “Dışarıda bir yerde bir adam / bir şef hakkında bir roman yazıyor.” Adeta gözlerini deviren bu dizelerde ses nefis bir şekilde bitkin ve teslim olmuş durumda. Bu düşünce, konuşmacıyı bir dizi “alma”ya götürür. o-diğer ayak üzerinde ayakkabı–bir uzmandan tavsiye istendiğinde sunulmuştur. Bu durumda, konuşmacıya potansiyel olarak ölümcül gıda alerjisinin belirli gıdalardan kaçınması gerektiği anlamına geldiğini söyleyenler tıp uzmanlarıdır – doktorlardır. Şiir zaten bu tür üç alerjenden (fıstık, kaju ve kabuklu deniz ürünleri) bahsetti ve konuşmacıya ayrıca dondurma, kek, salatalık, mango, İspanyol omletleri ve süt ürünlerinden kaçınması söylendi. Bu kaçınılması gereken çok çeşitli yiyecekler, değil mi? Konuşmacı bu konuda çok ısrar etse de, aslında onun uzlaşmacı ve tehlikeli bir durumla yaşamak zorunda kaldığını anlıyoruz. Yol boyunca, örneğin “salatalıktan” ölmenin zorluğu hakkında komik yanlar ortaya çıkıyor ve mizah, bu satırların bir şikayet gibi gelmesini engelleyen en önemli katkı maddesidir.
Mandıra yasağı, cahil ve duyarsız, alerjisi olmayan insanları mutlu bir şekilde zıtlaştıran birkaç mizahi satır daha ortaya çıkarır (Peynir hayatı yaşamaya değer kılar) kahve fincanlarının yakınında herhangi bir yerde aşırı doldurulmuş krema kaplarından endişe duyma eğiliminde olan alerjik kişilerle. Ancak mizah, bu görüntünün boğazındaki nefes gibi durur, 21’inci satıra geldiğimizde “histaminin avucunu boğazında hiç hissetmedim”. Bu, okuyucuların gerçek bir alerjik reaksiyonun nasıl hissetmesi gerektiğine dair içgüdüsel bir tat almaları için duyu, sözdizimi, ton ve görüntünün birlikte ani bir durma önermek için birlikte çalıştığı harika bir hareket.
Şiirin son dört satırı, açılış satırlarında kurgusal olarak öldürülen eşlere geri döner, “bir komplo aracı olmak isteyen / büyümemiş kadınlar”. Her şeyden önce, şiir bize o küçük anafilaktik şok anı yaşattıktan hemen sonra, oradaki “hevesli” kelimesini kullanmak ne kadar parlak. Sonra, dönüşü seviyorum çünkü bir bütün olarak şiirde halka inşasını sağlıyor, beni her zaman tatmin eden ve çoğu zaman daha etkili bir son sağlayan bir araç. Son iki dize, zihnimde şiiri feminist ve hatta aktivist bir şiir yapan şeyler olduğu için çok önemlidir. “Neredeyse çok ölüyoruz. Veya: çok ölüyoruz / neredeyse. Biz bittik. Ağzımız daha çok şey söylüyor.” Gıda alerjisi olan kişiler, bu şiirin kabul ettiği ve güvenle üstlendiği önemli bir fiziksel zorlukla karşı karşıyadır.
Neredeyse çok ölüyoruz basit bir cümle gibi görünüyor ama bu şiir bize onu çok daha karmaşık bir şekilde okumayı öğretti. Birincisi, “biz” kim? Dilbilgisi ve sözdizimi bize, “biz”in önceki çoğul isme, bu durumda “kadınlara” veya daha spesifik olarak “bir olay örgüsü aracı olmak için büyümemiş / büyümemiş” kişilere atıfta bulunduğunu söyler. Burada “biz”in tüm kadınları kastettiği tartışılabilir, çünkü muhtemelen hiçbir kadın bu özlemle büyümez. Veya daha dar anlamda, ciddi gıda alerjileri olan kadınlara atıfta bulunabilir. Ancak, tüm insanlığa atıfta bulunmak için çok daha geniş bir şekilde de okunabilir. Yani, her insan “neredeyse ölüyor”[s] çok fazla”, yaşamanın bir dizi tehlikelerden kaçınma olduğu anlamında – bazılarının farkındayız, bazılarının gizli.
Sadece “biz” kelimesine bakmak bile bu ifadenin üç anlamını çıkardı. Neredeyse çok ölüyoruz, ve bütün olarak baktığımızda, bir çok anlam arılar gibi vızıldar. Bu tabir, genel olarak insanların bazen farkında bile olmadan yaşamı tehdit eden durumlara “çok” girdiği ve ayrıca alerjisi olan kişilerin kelimenin tam anlamıyla ölümle sıklıkla yiyeceklerdeki alerjenler şeklinde karşılaştığı anlamına gelebilir. İfade ironik olarak da okunabilir, örneğin, sık sık öleceğimizi düşünürüz ve sonra yapmayız. Her neyse, bariz paradoksu nedeniyle bizi tutuklar ve ilgilendirir: Bir kez olan ve (en azından bir birey için) nihai olan ölüm nasıl “çok” olabilir?
Bir sonraki cümlede ifadenin yeniden ifade edilmesi, daha fazla katman ekler. “Neredeyse çok ölüyoruz” ve “neredeyse çok ölüyoruz” arasındaki fark incedir, ancak bir tane var. İlk durumda, anlatılan şey neredeyse ölmek üzere, çözülen tehlikeli bir durum. İkinci durumda, “neredeyse”, “ölmek” yerine “çok” değiştirmek için okunabilir; başka bir deyişle, aslında (metaforik olarak) birkaç kez ölüyoruz, bu da neredeyse bir çok kez oluyor. Tüm bunlara son bir bakış, “ölmenin” aynı zamanda Fransız tabirinde olduğu gibi orgazmı ifade etmenin bir yolu olduğunun kabul edilmesidir. küçük ölüm. Şiirin neredeyse ölümü, küçük ölümle mi bağlantılı? Emin değilim, ama bunu düşünmek bu harika, zaten çok yönlü şiire bir anlam katmanı daha ekliyor.
–
Rebecca Foust 2022’de Four Way Books’tan çıkacak olan ONLY dahil olmak üzere üç chapbook ve dört kitabın yazarıdır ve şiirleri, Hudson İncelemesi, Anlatı, Pulluk demiri, Şiir, Güney İncelemesi Ve başka yerlerde. Ödüller arasında Kaveh Akbar tarafından değerlendirilen 2020 Pablo Neruda Şiir Ödülü, CP Cavafy ve James Hearst şiir ödülleri, bir Marin Poet Laureateship ve The Frost Place, Hedgebrook, MacDowell, Sewanee ve West Chester Poetry Conference bursları yer alıyor.
Kaynak : https://womensvoicesforchange.org/death-by-chocolate-by-sandra-beasley-2.htm