Seiki Kuroda (黒田清輝) kimdir? Batı tarzını kabul etmiş Japon ressam, öğretmen ve politikacı olan Seiki Kuroda (黒田清輝) hayatı ve çalışmaları hakkında bilgiler.
Seiki Kuroda (黒田 清輝? 9 Ağustos 1866 – 15 Temmuz 1924) , Batılı sanat teorilerini geniş Japon halkına getirmesiyle tanınan bir Japon ressam ve öğretmenin takma adıydı. 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında Japon resminde Yōga (veya Batı tarzı) hareketinin liderlerinden biriydi . Gerçek adı Kiyoteru Kuroda’dır.
Gençlik Dönemi
Kuroda, bir Shimazu klanı samuray Kuroda Kiyokane ve eşi Yaeko’nun oğlu olarak Takamibaba, Satsuma Domain’de (bugünkü Kagoshima Eyaleti) doğdu. Doğumda, çocuğa Shintarō adı verildi ve 1877’de 11 yaşındayken Kiyoteru olarak değiştirildi.
Kuroda, doğumundan önce bile, amcası Kuroda Kiyotsuna tarafından resmi olarak varis olarak seçildi, 1871’de hem biyolojik annesi hem de evlat edinen annesiyle amcasının mülkünde yaşamak için Tokyo’ya gittikten sonra evlat edinildi. Kiyotsuna ayrıca, Bakumatsu döneminde ve Toba-Fushimi Savaşı’nda İmparator Meiji‘ye yaptığı hizmetler, yeni imparatorluk hükümetinde yüksek görevlere atanmasına yol açan Shimazu’nun bir hizmetçisiydi ve 1887’de bir vikont oldu. Konumu nedeniyle, yaşlı Kuroda, erken Meiji döneminde Japonya’ya gelen modernleştirici trendlerin ve fikirlerin çoğuna maruz kaldı ve varisi gibi, genç Kiyoteru da onlardan öğrendi ve yürekten dersler aldı. Kuroda, gençliğinin ilk yıllarında üniversite eğitimine hazırlık olarak İngilizce öğrenmeye başladı. Ancak iki yıl içinde Fransızlara taşınmayı seçmişti.
17 yaşında, üniversitede planladığı hukuk çalışmalarına hazırlık olarak, üniversite öncesi Fransızca kurslarına kaydoldu. Sonuç olarak, 1884’te Kuroda’nın kayınbiraderi Hashiguchi Naouemon Fransız Elçiliği’ne atandığında, Kuroda’nın kendisine ve karısına kraliyet hukuk eğitimine başlamak için Paris’e kadar eşlik etmesine karar verildi. 18 Mart 1884’te Paris‘e geldi ve önümüzdeki on yıl boyunca orada kalacaktı.
Paris’teki Çalışmaları
1886’nın başlarında, Kuroda ressamlık kariyeri için hukuk fakültesini bırakmaya karar vermiş, gençliğinde resim dersleri almış ve evlat edinen annesi tarafından Paris’e giderken bir hediye olarak bir dizi suluboya verilmişti, ama asla yapmadı. resim yapmayı bir hobiden daha fazlası olarak görüyordu. Ancak, Şubat 1886’da Kuroda, Paris’teki Japon vatandaşları için Japon elçiliğinde bir partiye katılıyordu; burada ressam Yamamoto Hosui Masazo Fuji ve ukiyo-e uzmanı sanat satıcısı Tadamasa Hayashi ile tanıştı. Üçü, genç öğrenciyi yasayı öğrenmek yerine bir Batılı gibi resim yapmayı öğrenerek ülkesine daha iyi yardım edebileceğini söyleyerek resim yapmaya çağırdı. Kuroda, babasını memnun etmek için ikisi arasında bir uzlaşma bulmaya çalıştıktan ve başarısız olduktan sonra, Ağustos 1887’de resim çalışması için çalışmalarını bırakmayı resmen kabul etti. Mayıs 1886’da Kuroda, çalışmalarını Paris’teki çeşitli Salonlarda sergilemiş olan ünlü bir akademik sanat ressamı olan Raphael Collin’in atölyesine girdi. Kuroda, o zamanlar Collin ile çalışan tek Japon ressam değildi; Fuji Masazo da öğrencilerinden biriydi.
Seiki Kuroda ve İzlenimcilik
1886’da Kuroda, Collin’in atölyesine katılan, yakın zamanda Fransa’dan gelen başka bir genç Japon ressam olan Kume Keiichiro ile tanıştı. İkisi arkadaş oldular ve kısa sürede oda arkadaşı da oldular. Bu yıllarda bir ressam olarak olgunlaşmaya başladı, akademik sanatta geleneksel çalışma yolunu takip ederken aynı zamanda plein hava resmini keşfetti. 1890’da Kuroda, Paris’ten Amerika Birleşik Devletleri ve Kuzey Avrupa’dan ressamlar tarafından oluşturulmuş bir sanatçı kolonisi olan Grez-sur-Loing kasabasına taşındı. Orada manzaradan ve en iyi modellerinden biri haline gelen genç bir kadın olan Maria Billault’dan ilham aldı.
1893’te Kuroda Paris’e döndü ve bugüne kadarki en önemli eseri olan Sabah Tuvaleti üzerinde çalışmaya başladı. İkinci Dünya Savaşı’nda ne yazık ki yıkılan bu Büyük Eser, Académie des Beaux-Arts tarafından büyük övgüyle kabul edildi; Kuroda, çıplak figürün tasvirinde Japonlara karşı önyargıyı kırmak için evini Japonya’ya getirmeyi amaçladı. Elinde resim yaparak, 1893 Temmuz’unda Amerika Birleşik Devletleri’ni geçerek evinin yolunu tuttu. Japonya’ya geri döndü.
Eve geldikten kısa bir süre sonra Kuroda, yaşamının üçte birini yurtdışında geçirdikten sonra özlediği yerel kültürü özümsemek için Kyoto’ya gitti. Gördüklerini, Maiko Kızı (ND, Tokyo Ulusal Müzesi) ve Antik Romantizm’deki “Konuşma” (1898, yok edildi) gibi en iyi tablolarından bazılarına çevirdi. Aynı zamanda, Kuroda bir reformcu olarak artan bir rol üstleniyordu; Paris’te eğitim görmüş birkaç Japon sanatçıdan biri olarak, Batı sanat dünyasında neler olup bittiğini hemşehrilerine öğretmek için benzersiz bir nitelik taşıyordu. an. Öte yandan Kuroda, öğrendiği dersleri yeni nesil ressamlara aktararak resim öğretmeye kendini hazırladı. Yamamoto Hosui tarafından kurulan resim okulunu devraldı, Seikokan ve adını Tenshin Dojo olarak değiştirdi, iki adam birlikte onun danışmanı oldu. Okul, Batı ilkelerinden esinlenmiştir ve öğrencilere plein air boyamanın temelleri öğretilmiştir.
Kuroda’nın Japonya’dan dönüşüne kadar, hakim olan stil, İtalyan sanatçı Antonio Fontanesi’nin 1876’dan Gakko Kobu Bijutsu’da savunduğu Barbizon Okulu’na dayanıyordu. Kuroda’nın ışık ve atmosferdeki değişiklikleri vurgulayan parlak renk tonları tarzı devrimci olarak kabul edildi.
Sanatı Hakkında Tartışmalar
Nisan 1895’te Kuroda, Kyoto’da düzenlenen endüstriyi tanıtmak için Dördüncü Yurtiçi Serginin düzenlenmesine yardımcı oldu ve aynı mekanda sergilenmek üzere Sabah Tuvaleti’ni de tanıttı. Tablo bir ödüle layık görülse de, daha önce çıplak bir kadın resminin sergilenmesi pek çok ziyaretçiyi o kadar öfkelendirdi ki, eleştirmenlerin algılanan sosyal normların gösterişini kınadığı basında bir skandala yol açtı. İkisi de resmin teknik yönlerini eleştirmedi, konusu için bunun yerine Kuroda’yı eleştirmeyi seçti. Kuroda’nın Paris günlerindeki bir arkadaşı olan Kume, gazete yayın sanatında çıplak figürün ateşli bir savunmasını yazdı, ancak bu pek yardımcı olmadı. Kuroda ise konuyla ilgili kamuoyu önünde sessizliğini korudu; özel olarak, ancak, görüş şu şekilde ifade edildi, ahlaki olarak, en azından, o günü kazanmıştı. Aynı yılın Ekim ayında, Kuroda’nın Avrupa yapımı 21 eserini 7. Meiji Bijutsukai Sergisi’nde (o zamanlar Japonya’nın tek Batı tarzı ressam grubu) sergilemesiyle daha fazla tartışma patlak verdi.
Kume, Tenshin Dojo’daki birkaç öğrencinin yaptığı gibi bazı eserlerini sergiye dahil etti. Ziyaretçiler, Kuroda’nın açık havada türetilen stili ile diğer sanatçıların daha resmi çalışmaları arasındaki keskin farklılıklardan etkilendi ve eleştirmenlerin eski ve yeni arasındaki farka odaklanmasına yol açtı. Hatta bazıları, resmin iki “okulu” fraksiyonu arasında bir fark önerecek kadar ileri gitti. Meiji Bijutsukai hiyerarşisinde bulunan bürokratik yöntemlere kızgın, Kuroda, ertesi yıl yeni sanatçılar topluluğunun oluşumuna öncülük etti, çabalarına Kume ve birkaç öğrencisi katıldı. Yeni grup, erkekler tarafından tercih edilen Shirouma adındaki ham bir sake markasından sonra Hakubakai olarak adlandırıldı. Hakubakai’nin belirlenmiş kuralları yoktu, bunun yerine tek amacı üyelerin eserlerini sunmalarının bir yolunu bulmak olan hem düşüncenin hem de sanatçıların özgür bir buluşmasıydı. Grup, 1911’de dağılıncaya kadar her yıl sergiler açtı, toplam on üç gösteri düzenlendi. Fujishima ve Shigeru Aoki Takeji de dahil olmak üzere birçok sanatçı bu sergilerde ilk kez sergilendi. Yeni grup, erkekler tarafından tercih edilen Shirouma adındaki ham bir sake markasından sonra Hakubakai olarak adlandırıldı. Hakubakai’nin belirlenmiş kuralları yoktu, bunun yerine tek amacı üyelerin eserlerini sunmalarının bir yolunu bulmak olan hem düşüncenin hem de sanatçıların özgür bir buluşmasıydı. Grup, 1911’de dağılıncaya kadar her yıl sergiler açtı, toplam on üç gösteri düzenlendi. Fujishima ve Shigeru Aoki Takeji de dahil olmak üzere birçok sanatçı bu sergilerde ilk kez sergilendi. Yeni grup, erkekler tarafından tercih edilen Shirouma adındaki ham bir sake markasından sonra Hakubakai olarak adlandırıldı.
Hakubakai’nin belirlenmiş kuralları yoktu, bunun yerine tek amacı üyelerin eserlerini sunmalarının bir yolunu bulmak olan hem düşüncenin hem de sanatçıların özgür bir buluşmasıydı. Grup, 1911’de dağılıncaya kadar her yıl sergiler açtı, toplam on üç gösteri düzenlendi. Fujishima ve Shigeru Aoki Takeji de dahil olmak üzere birçok sanatçı bu sergilerde ilk kez sergilendi. tek amacı üyelerine eserlerini sunmanın bir yolunu bulmak olan sanatçılar ve düşünürler gibi. Grup, 1911’de dağılıncaya kadar her yıl sergiler açtı, toplam on üç gösteri düzenlendi. Fujishima ve Shigeru Aoki Takeji de dahil olmak üzere birçok sanatçı bu sergilerde ilk kez sergilendi. tek amacı üyelerine eserlerini sunmanın bir yolunu bulmak olan sanatçılar ve düşünürler gibi. Grup, 1911’de dağılıncaya kadar her yıl sergiler açtı, toplam on üç gösteri düzenlendi. Fujishima ve Shigeru Aoki Takeji de dahil olmak üzere birçok sanatçı bu sergilerde ilk kez sergilendi.
Akademik Kariyer
1896’da, Tokyo Bijutsu Gakko’da (Tokyo Ulusal Güzel Sanatlar ve Müzik Üniversitesi’nin öncüsü) Batı Resmi Bölümü kuruldu ve Kuroda, yönetmeni olmaya davet edildi. Bu, genel olarak sanat öğrencilerine yönelik daha geniş bir müfredat tasarlamasına ve daha geniş bir kitleye ulaşmak için daha donanımlı olmasına izin verdi. Akademik bir rol, yapı ve uygunluk vurgusuyla ressamın bireyselliğe olan ilgisiyle çelişiyordu, ancak Kuroda yine de yeni rolüne hevesle yaklaştı. Kuroda ayrıca anatomi derslerinin ve canlı çıplak model çiziminin müfredata dahil edilmesinde ısrar etti. Sonunda Kuroda , tarih resminin öğretilmesini hedef olarak belirledi., öğrencilerin öğrenmesi gereken en önemli tür olduğunu hissetmek. Ona göre, mitleri, tarihi ya da aşk ya da cesaret gibi temaları betimleyen, figürlerin pozlarla resmedildiği resimler ve bu temaları yansıtan kompozisyonlar en büyük toplumsal değere sahipti. Bununla aynı zamana denk gelen, en iddialı eserlerinden biri olan Antik Romantizm tartışmasının yaratılmasıydı. Resim yapmak büyük bir girişimdi, ancak Kuroda’nın karakalem çizimleri ve yağlı boya eskizlerinde çalıştığı ilk kişilerden biri olduğu anlaşılıyor.. Daha sonraki çalışmalarının çoğunda bu tekniği kullanmaya devam edecek ve öğrencilerine de öğretecekti. Antik Romantizm Konuşması, Kuroda’nın çalışmalarının çoğunda olduğu gibi, bir duvar paneli olarak düşünülmüş gibi görünüyor.
Son Yılları
Kuroda, bu zamana kadar sadece Japonlar tarafından değil, genel olarak sanat dünyası tarafından da kabul görmüştür. Üçlü Bilgelik, İzlenim, Duygu (1900’da tamamlandı), 1900’de Paris’te düzenlenen Uluslararası Sergide 1897 göl kıyısındaki çalışmasıyla birlikte sergilendi; gümüş madalya aldı. 1907’de aralarında Kuroda’nın da bulunduğu Hakubakai üyeleri, Eğitim Bakanlığı’nın sponsorluğunda düzenlenen ilk Bunten sergisinde; Devam eden katılımı grubun 1911’de dağılmasına yol açtı. Ayrıca Kuroda, 1910’da İmparatorluk Mahkemesi’nde saray ressamı olarak atandı ve böyle bir onurla yoga sanatçısı oldu. O zamandan yaşamının sonuna kadar sanatsal faaliyetleri azaldı, daha çok bir politikacı ve yönetici oldu, sadece sergilenmeye yönelik küçük işler yarattı. 1920’de Akranlar Kamarası’na atandı; 1922’de İmparatorluk Güzel Sanatlar Akademisi başkanlığına atandı. 1923’te Grand Cross of the Legion of Honor’a layık görüldü, ardından önceki yıllarda Fransız hükümetinden sayısız başka ödül aldı. Kuroda, 15 Temmuz 1924’te Azabukogaicho’daki evinde öldü; ölümünden hemen sonra, Japon hükümeti ona bir nişan verir.
Sanat Anlayışı
Kuroda, kariyerinin çoğunda, temelde Empresyonist olmakla birlikte, akademik eğitimine de çok şey borçlu olan bir tarzda resim yaptı. Genel olarak konuşursak, açık hava çalışmaları, daha resmi kompozisyonlarından daha ressam, daha az bitmiş. Üslup açısından, Edouard Manet gibi ressamlara, Barbizon Okulu’na ve onun Collin ustasına çok şey borçlu olduğum söylenebilir.
Çok az sanatçının Japon sanatı üzerinde Kuroda’nın yaptığıyla karşılaştırılabilir bir etkisi oldu. Bir ressam olarak, Batı tarzı tabloları geniş bir Japon izleyici kitlesine tanıtan ilk kişilerden biriydi. Bir öğretmen olarak, birçok genç sanatçıya Paris’te öğrendiği dersleri verdi ve öğrencileri arasında, neslinin önde gelen Japon ressamlarından biri olacak olan Eisaku Wada gibi ressamlar vardı. Birçok öğrenci Paris’te okumayı seçerken Kuroda’yı takip etti ve 20. yüzyılda birçok Japon sanatçı tarafından Batı sanatındaki daha geniş eğilimler hakkında daha büyük bir farkındalığa yol açtı, Asai Chu gibi bir kısmı, hatta Grez’e kadar gitti. Belki de Kuroda’nın Japon kültürüne en büyük katkısı, ancak, Japon halkı tarafından teşvik edilen Batı tarzı resmin kabulüydü. İlk baştaki isteksizliklerine rağmen, onları çıplak figürün bir sanat nesnesi olarak geçerliliğini kabul etmeye ikna edebildi. Bu, daha sonraki yaşamında kendisine verilen onurlarla birlikte, Japon halkı ve hükümetleri tarafından yoganın kültürlerindeki önemi konusunda daha geniş bir anlayışa işaret ediyor.