Nannerl (Wolfgang Amadeus Mozart'ın ablası Maria Anna Walburga Ignatia Mozart olarak da bilinir) günlüğünde, Nisan 1764'te Londra'ya giderken Calais'de “okyanusun nasıl gelip gittiğini” gözlemlediklerini yazdı. Leopold, Kanal geçişi için özel bir tekne kiraladı ve ödeme yapan dört yolcu daha aldı. Yolda aile perişan bir şekilde deniz tuttu; Leopold, kusmada şampiyon olduğunu yazdı. Yirmi üçüncü sırada Londra'ya vardılar, Piccadilly'de bir handa birkaç gün kaldıktan sonra St Martin's Lane'de bir berberin üzerindeki daha ucuz odalara yerleştiler. Parisli kıyafetlerinin 'Fransız Bugger!' Leopold, sokak kestanelerinden, aileyi modaya uygun yuvarlak şapkalar da dahil olmak üzere İngiliz kıyafetleriyle donatmak için acele etti. Çocukların itibarı onlardan önce gelmişti: varışlarından beş gün sonra Wolfgang ve Nannerl, Buckingham House'da Kral III. George ve Kraliçe Charlotte'un önünde oynadı. Başlangıçta görkemli, ardından on dört ay çileden çıkmış bir Londra'da kalacaklardı.
Mozartlar Londra'ya vardıklarında Handel beş yıl mezarındaydı; şehirdeki birçok kişi onun performanslarını hatırladı. O noktada III.George neredeyse yirmi altı, Charlotte neredeyse yirmi bir yaşındaydı. Kraliçe Alman doğumlu, kralın ailesi Alman'dı. İngiliz tahtını işgal etmenin yanı sıra, aynı zamanda atalarından kalma Hannover'in de seçmeniydi, bu nedenle mahkeme belirgin bir Alman tonuna sahipti. Leopold onları şimdiye kadar karşılaştıkları en sıcak ve en misafirperver hükümdarlar olarak buldu: 'Onların kolay tavırları ve dostça tavırları, İngiltere Kralı ve Kraliçesi olduklarını unutmamıza neden oldu.'
İlk seyirci sırasında, kral Wolfgang'a, Wagenseil, J. C. Bach, Abel ve George’un en sevdiği, Almanya doğumlu Handel'in eserleri olan deşifre meydan okumaları sundu. Wolfgang, Kraliçe Charlotte'a bir aryada eşlik etti - o adil bir şarkıcı ve clavier sanatçısıydı - ve Handel bas hatları üzerinden melodiler yaptı. Daha sonra Leopold, performans için verdikleri hediyelerin sadece 24 gine (yaklaşık 250 florin) olduğundan yakındı, ancak Mayıs ayında ikinci bir mahkeme sahnesi onları 24 tane daha yaptı. Leopold şimdiden, Salzburg'daki yıllık maaşından fazlasını kazanan bir veya iki etkinliğin gelirinden şikayet ediyordu. Mozartlar, saraydaki görünümleri arasında St James's Park'ta dolaşırken, kral ve kraliçe bir at arabasıyla çarmıha gerildi ve George, onlara el sallamak için pencereden dışarı doğru eğildi. Kraliyet coşkusunun kesin bir işaretiydi.
O noktada Londra, dünyanın en büyük ve en zengin şehri, en kozmopolitlerinden biri ve müzisyenler için bir mekândı. Müzik yayıncılığının merkezi olarak Paris'e rakip oldu. Mozartların alışkın olduğu şeylerle karşılaştırıldığında, halkın halka açık ve özel konserler, opera, tiyatro, dans ve kart oyunları da dahil olmak üzere eğlence için sinsi sinsi sinsi sinsi vatandaşlarla sanat alanında kaynayan bir etkinlikti. Mahkeme oldukça müzikaldi, ancak bu, patronlar ve girişimcilerden oluşan bir labirentte şekillenen şehrin sanatının geri kalanı üzerinde çok az etkiye sahipti. Büyüleyici bir Leopold, patron Hagenauer'ın Londra'daki sokak lambalarının sayısından (55.435) yıllık tüketilen peynir miktarına (21.660.000 pound), yüksek kaliteli et ve ürün, çeşitli bira ve punç türlerine dair gözlemlere kadar her şeyi yazdı. kadın modası, Oxford öğrencilerinin düşüncelerini aksatmamak için saçlarını kısa kesme alışkanlığı.O noktada Londra, dünyanın en büyük ve en zengin şehri, en kozmopolitlerinden biri ve müzisyenler için bir mekândı.
Çocuklar bildik konserlerine başladılar. Reklamlar onları 'Doğanın Dehaları' olarak tanımladı. Leopold, soyluların kasabada olacağını bildiği kralın doğum günü olan 5 Haziran'da halka çıkışını planladı. Büyük Bahar Bahçeleri Salonu'nda düzenlenen bu vesileyle Leopold, aryalar sunmak için Londralı küçük bir orkestra ve iki şarkıcı kiraladı. Yaklaşık iki yüz kişi geldi - Leopold'un umduğundan daha azı, ama yine de dokuz yüz Alman florinine tekabül eden doksan gine getiriyordu. Ranelagh Gardens rotunda'da ay sonunda ikinci bir konser verildi. Halk konserleri, Londra'da müziğin tekil bir özelliğiydi ve Kıta'daki çoğu yerden daha yaygındı. Mozart'ın ikamet ettiği süre boyunca, iki Alman, Johann Christian Bach ve Carl Friedrich Abel, on altı yıl boyunca şehrin müzik hayatını konu alacak olan Londra'nın tarihi ilk abonelik serisini kurdu.
Kamusal konser hayatı kadar aktif olan bu etkinlik, daha sık ve genellikle daha iyi ödenen özel performanslara giriş olma eğilimindeydi. Paris'teki Grimm, Leopold'a Soho Meydanı'ndaki Carlisle Evi'nde yeni ve yarı özel bir konser verme merkezi önermişti. Bir zamanlar opera şarkıcısı ve şimdi sosyete hostesi olan Bayan Teresa Cornelys tarafından yönetilen konserler, seçkin bir aristokrat müşteriye hitap eden, kamu ile özel arasında bir yerdeydi. Biraz şaşırtıcı bir durumdu: Mavi ve sarı satenle asılan odalar eski bir genelevdi. Konserler, kartlar, akşam yemekleri ve maskeli balolar için altı yüze kadar katılımcıyı ağırlayabilirlerdi. Impresario Cornelys, Casanova'dan bir kızı olduğu bilinen eski (ya da çok eski olmayan) bir vekildir. 1765 yılında odalar tarihi Bach-Abel konserlerine ev sahipliği yaptı. Ancak Bayan Cornelys, programlarına katılmış olsalar bile, Mozartlarla ilgilenmemiş gibi görünüyordu.
Müzikal olarak, Salzburg'dan ayrıldığından beri çocuklar baş döndürücü adımlar attılar. Leopold, Wolfgang’ın oyununu 'her noktada farklı hale geldi' diye yazdı. “Küçük kızım, henüz on iki yaşında olmasına rağmen, Avrupa'nın en yetenekli oyuncularından biri ve. . . oğlum bu sekizinci yılında sadece 40 yaşında bir erkekten ne bekleyeceğini biliyor. '
Her zamanki gibi, Leopold geniş temaslar kurdu ve ziyaret için sınırsız hırsları vardı, ancak kaderin olağan hileleri de ortaya çıktı. İlki zamanlamayla ilgiliydi: Konser sezonunun sonunda, üst sınıflar kırsala gitmek üzere Londra'yı terk etmek üzereyken kasabaya geldiler. Diğer beklenmeyen faktör ise yine sağlıktı. Leopold, Grosvenor Meydanı'ndaki Thanet Kontu'nun evinde Temmuz ayı konseri için bedava bir araba bulamadı, bu yüzden çocuklar için bir sedan sandalye kiraladı. Ona yer olmadığından ve sandalye taşıyıcıları hızlı olduğundan yan yana koşmak zorunda kaldı. Bu çaba onu aşırı derecede ısıttı ve bunun bir soğuk algınlığına yol açtığını ve bir hafta sonra sefil bir boğaz ağrısına ve ateşe dönüştüğüne inanıyordu. Hagenauer, 'Kandırıldım, tasfiye edildim ve kan kaybettim' diye yazdı. Kendimi çocuk gibi hissediyorum. Midem hiçbir şeyi sevmiyor ve o kadar kırılganım ki pek mantıklı düşünemiyorum. . . Hayatımı koruyup koruyamayacağı Tanrı'nın lütfuna bağlıdır. En kutsalını yerine getirecek. Ailesinin yanındayken, Londra'dan üç mil uzakta, Chelsea'de bir kır evine giden sedan bir sandalyede ruhu vardı.
Bir arkadaşından Leopold, Hollandalı bir Yahudi olduğu ortaya çıkan bir doktor için bir tavsiye aldı. Adama büyük bir saygı duydu, onu dönüştürmeye çalışmaktan korktu ve sonunda yeterince iyi ayrılmaya karar verdi. Londra'da Mozartlar, çoğu Portekizli bir dizi zengin Yahudi'yi tanıdı. Leopold, Parisliler gibi giyinmelerine ve Avusturya'daki dindaşlarına pek benzemelerine hayret etti. Şimdi bu Yahudilerin inançlarını ihmal ederek fazla laik görünmesinden korkuyordu. Görünüşe göre Voltaire’in hayranlık uyandıran ve ironik İngiltere tanımına benzeyen, 'tüm ulusların temsilcilerinin insanlığın yararına bir araya geldiği birçok adalet mahkemesinden daha saygıdeğer bir yer. Orada Yahudi, Mehmedan ve Hristiyan, hepsi aynı dine inanmış gibi birlikte hareket ediyorlar ve iflas edenlerden başka hiçbirine Kafir adını veriyorlar. 'Her zamanki gibi, Leopold geniş temaslar kurdu ve ziyaret için sınırsız hırsları vardı, ancak kaderin olağan hileleri de ortaya çıktı.
Anne acı çeken babasıyla ilgilenirken, çocuklar da kendi oyalamalarını bulmalıydı. Leopold, karısıyla, ölürse eğitimini kimin üstlenebileceği konusunda konuşsa da, olası felaket Wolfgang için iyi sonuçlandı. Babanın sessiz kalması ve dinlenebilmesi için çocukların klavyeye dokunmasına izin verilmedi. Zaman geçirmek için Wolfgang tam orkestra için bir senfoni yazmaya karar verdi. Doğuştan gelen “mükemmel perde” denen fakültesine sahip olduğu için parçayı bir clavier olmadan yazabiliyordu, yani kafasında notaları doğru bir şekilde duyabiliyordu ya da çalınan herhangi bir notayı isimlendirebiliyordu. (Yine de, çoğu zaman klavyede besteledi.) Mükemmel ses perdesi ender bir hediyedir. Bazı müzisyenlerde var, çoğunda yok. Son derece hassas duyusu nedeniyle Wolfgang, perdeden herhangi bir sapma duymaktan acı çekiyordu.
Yıllar sonra Nannerl, sahneyi babalarının tehlikeli derecede hasta olduğu şeklinde tanımladı: “Mozart, kendisini işgal etmek için orkestranın tüm enstrümanlarıyla, özellikle de trompet ve su ısıtıcısıyla ilk senfonisini besteledi. Yanına oturduğumda bunu yazmak zorunda kaldım. O besteledi ve ben kopyalarken bana dedi ki, 'Bana kornaya yapmaya değer bir şey vermeyi hatırlat!' ”” Daha sonra Senfoni no olarak bilinen eser. E-bemolde 1, K. 16, bu parça olabilir, ama muhtemelen değil - o senfoni gerçekten de Londra'da yazılmıştı, ancak trompet ve davulları yok. Her durumda, Wolfgang ilk denemesinden sonra, kendisi ve Nannerl’in Londra konserleri için tasarlanmış küçük orkestra için senfoniler üretmeye başladı.
Eylül 1764'ün son haftasında Leopold, aileyi Londra'ya geri getirecek kadar iyiydi. Üçüncü ve son kez, üçüncü ve son kez George III’ün tahta çıkmasının dördüncü yıldönümü olan 25 Ekim’de ortaya çıktılar. Bu vesileyle Kraliçe Charlotte, Wolfgang'ın henüz yazmış olabileceği veya onun isteği üzerine ürettiği keman (veya flüt) ve klavsen için altı sonatın ithaf edilmesini istemiş olabilir.
Bu sonatalar, K. 10–15, hırs ve karmaşıklıkta bir başka adım, iki veya üç hareketli parçalar, birincisi sonat formunda, çoğu final için bir veya iki minuet ile. Leopold, Wolfgang'a bir sonatın veya senfoninin her hareketine uygun resmi ana hatları göstermişti. İlk hareketin, hareketin ruh halini ve ana fikirlerini belirleyen “tonik” ana anahtarındaki ilk tema veya tema gruplarından başlayarak üç bölümü olmalıdır. Sonra, beşinci ölçek derecesinin anahtarı olan 'baskın' ı modüle edersiniz ve ilk temayı tamamlayan ve kontrast oluşturan ikinci bir tema veya temalar yazarsınız. Bu bölümü tekrar edersiniz; daha sonra daha uzak tuşlara modüle edebileceğiniz bir bölüm var. Sonra açılış materyaline geri dönersiniz, şimdi hepsini veya çoğunu ana anahtarına koyarsınız. (Yalnızca on yıllar sonra, 1770'lerin eserlerinde zaten yaygın olan bu model, 'sergileme', 'geliştirme' ve 'özetleme' olarak adlandırılan üç ana bölümü olan 'sonat formu' olarak adlandırılacak ve buna bir giriş eklenebilir. Başlangıç ve sonunda bir coda. Uygulamada, kalıp sonsuz varyasyonları olabilen genel bir kılavuzdur.)
Zamanın tüm keman sonatları gibi, Wolfgang’ın bu sonatları da yine esas olarak keman eşliğinde piyano parçalarıdır. Hızlı hareketler kendinden emin ve coşkulu ve parçalar arasında çok çeşitli klavye dokuları var. K. 14'ün üçüncü hareketi kafasında “en carillon” a sahiptir ve klavsen için klavsen ve pizzicatos üzerinde yüksek yazıya sahiptir. Bestecinin gençliği ara sıra statik bir uyum içinde gösterilir, piyano kısmında hala sol elindeki Alberti basında gevezelik etmeye devam eder ve keman kısmına sık sık dikkatsizlik hissi verir; uzatmalar için, kemanın alçak tellerde amaçsızca dolaşmasına izin veriyor. Leopold'un omzunun üzerinden baktığı keman yazısı yeterince iyi çalışıyor, ancak sekiz yaşındaki çocuk, clavier kısmıyla çok daha fazla ilgileniyor.Zamanın tüm keman sonatları gibi, Wolfgang’ın bu sonatları da yine esas olarak keman eşliğinde piyano parçalarıdır.
Leopold, sonataları yıl sonunda kazınmıştı, Kraliçe Charlotte'a ithaf sayfası bu kez Fransızca olarak Wolfgang tarafından imzalandı, ancak kesinlikle Papa veya kiralık bir yazar tarafından yazılmıştır: 'Kraliçe dinlemeye tenezzül ettiğinde bana, kendimi sana [müzik anlamında] teslim ediyorum ve yüce oluyorum; Ondan uzakta, çekicilik zayıflıyor, Ağustos imajı bana daha sonra sanatın yönetip tamamladığı birkaç fikir veriyor. Ama yaşamama izin verin ve bir gün Ona, Ona layık bir hediye sunacağım. . . Handel gibi ölümsüz olacağım. . . ve benim adım da Bach'ınki kadar kutlanacak. ' Benzer twaddle'lardan çok daha fazlası var. İki nokta: alıntı yaptığı Bach Johann Christian'dır; ve bu belki de Mozart'ın (aslında kendisi konuşmasa da) Handel'in kalıcı ününün öncülüğünü yaptığı besteciler için ölümsüzlük türünden söz eden tek zaman tarih kayıtlarıdır.
O dönemden müzikal olarak daha ilginç olan, Wolfgang'ın Leopold'un ona verdiği yeni bir el yazması kitabında yazdığı bir dizi eskiz ve taslaktır. 'Londra Not Defteri' olarak hayatta kalacaktı. Baba ya da oğul, 'di Wolfgango Mozart à Londra 1764.' İşte çeşitli yönlerde ve tamamlanma durumlarında kırk üç fikir, hepsi, Wolfgang’ın kendi elinde, şimdiye kadar temiz ve net olan ve hayatının geri kalanında da kalacak olan bir değişiklik için.
Londra Defterinde şaşırtıcı derecede az sayıda kesinti veya düzeltme var; Muhtemelen clavier'deki parçaları çalıştı ve sonra onları kendi başına veya başkalarının eserleri için dikkate değer bir müzik belleğine dayanarak kopyaladı. Bazıları eksik olan parçalar, belirsizden büyüleyici olana kadar çeşitlilik gösterir. Bunlardan üçü orkestra hareketlerine dair eskizler olabilir. En çarpıcı olanı, baştan sona açılış fikirlerini ustaca geliştiren ve Gluck’un balesinden bir alıntıyla yol boyunca çalışmaları geliştiren baştan sona derlenmiş bir eser olan G Minor'da 15. sırada. Don Juan . Wolfgang buna harmonik bir çalışma olarak bakmış olabilir; değiştirilmiş akorları ve modülasyonları, henüz keşfetmiş olduğu her şeyden çok, anahtardan anahtar aralığına. Bunun ötesinde, parçada, sonuna kadar onunla birlikte olacak belirgin bir G-minör ruh halini ön plana çıkaran bir itici güç var, en ünlüsü bu anahtardaki iki senfonisinde biri erken ve bir geç.
__________________________________
Nereden Mozart: Aşkın Saltanatı Jan Swafford tarafından. Harper'ın izni ile kullanılmıştır. Telif Hakkı 2020 Jan Swafford.