benMart 2020’nin başlarında, beş aylık hamileyken 2,5 yaşındaki çocuğumu beşikten bebek yatağına geçirdim. O bir ağabey olacaktı ve değişim kaçınılmazdı, ancak çoğunlukla onu korkulukların üzerinden itmekten bıktım, bu da ikinci üç aylık mide ekşimemi teşvik eden bir bükme hareketi gerektiriyordu. Her zaman geçişlerle mücadele etmişti, gece 2’ye kadar uyumamıştı, bu yüzden bir savaşa hazırdım ve geleceğini bilmediği sismik kaymayla ilgili kendi hislerimin kararımı etkilemesine izin vermemeye kararlıydım. . Kocam ve ben katı ve nazik olurduk ve oğlumuz eninde sonunda öğrenecekti – birkaç gece çığlık atıp gözyaşı dökseydi, acı çekerdik. Tırnaklarının kesilmesi ve kreşe bırakılması gibi diğer endişelerini bu şekilde atlatmıştık, kısa süreli acılar, hepimizin büyümesine yardımcı olan uzun vadeli kazançlar.
Sonra tabii ki salgın geldi. Onu yatırıp odadan ayrılmak yerine, kendimi her gece onun katında uyurken buldum, teslim tarihime yaklaştıkça giderek daha rahatsız oluyordum, ama bana ihtiyacı olduğuna ve bunun en iyisi olduğuna ikna olmuştum. Televizyon ve ikramlara benzer bir yaklaşım benimsedim. Meyve aperatifleri için günde bir kez katı bir kuraldan sonra, ne zaman isterse evet demeye başladım. Ona neşe getirdiler ve ben kimdim ki okula gidemediği, büyükanne ve büyükbabasını göremediği ya da oyun randevusu alamadığı bir zamanda onu inkar edecektim? Bir kardeş ekleme konusunda endişeliydim ama şimdi benimki gibi onun da tüm dünyası alt üst olmuştu. Kendime, bu iş bittiğinde, gelişmesine yardımcı olduğunu bildiğim disipline ve yapıya geri döneceğime söz verdim. Şimdilik, yürümeye başlayan çocuğumun savaşlarımızı kazanmasına izin vermek pandemik bir yara bandı olabilir.
Devamını oku: Kendimi Anneliğe Nasıl Kaybettim
2022’ye ilerleyin. Hâlâ bir pandeminin içindeyiz ve Haziran 2020’de doğan kızım kendi çocukluk çağına girdi. Dün gece saat 3’te uyanıktı, bir gösteri izlemek istediği için ağlıyordu. Olduğu gibi, ben de gecenin çoğunu uyanık geçirdim, sızdırılmış Yüksek Mahkeme görüşünü ve temel sivil haklarını nasıl kaybedebileceğini okudum. Hayatı boyunca yıkıcı etkileri olacak iklim felaketleri hakkında. Irkçı manifestolar ve toplu katliamlar hakkında. COVID-19 vakalarında bir başka artış hakkında. Teksas, Uvalde’de bir okulda 19 öğrenci ve 2 öğretmen vurularak öldürüldü.
Ona gittiğimde, içgüdüm şımartmak, şımartmaktı. Bir gece yarısı kitabına daha evet demek, bütün geceyi onunla planörde sallanmak, küçük elleri saçlarımı tutmakla geçirmek istiyordum. Ne kaybettiğine bak. Neden ona hediyesini hemen şimdi vermiyorsun? Neden bu küçük şeyleri almasına izin vermiyorsun? Son iki yılda, yüzlerce ekstra tatlıya, eczanedeki dolar kutusundan en az 20 yeni Hot Wheels arabasına, oyun alanında 20 dakika daha fazlasına evet dedim ve bu da, kendimizi attığımız zaman kaçınılmaz olarak uyku saatlerinin erimesine yol açar. Programımız. Hep daha iyisini biliyordum ama o anlarda tek istediğim çocuklarımın mutlu olmasıydı. Sonra dişçinin şimdiki 5 yaşındaki oğlumun dişlerinde bulduğu boşlukları düşündüm çünkü gece geç saatlerde sakızlı vitaminler ve diş ipi kullanmakla onunla savaşmayı bırakmıştım.
Devamını oku: Çocukların Pandemi Doğum Günlerinin Sessiz Acısı
Eşi görülmemiş zamanlarda küçük bir çocuğun arzularına boyun eğmek bir şeydir, ancak benzeri görülmemiş bir sonu olmadığında ne yapmalıyız? Kızımın tüm hayatı boyunca kriz modundaydım, ancak sosyal çöküşle ilgili yetişkin duygularım, çocuklarımın benden ihtiyaç duyduğu şeyle uyuşmuyor. Küçük çocukların beslenmeye ve tehlikeden korunmaya, sınırları test etmeye ve öğrenmeye ihtiyaçları var, sevgiyi hissetmeleri gerekiyor. Küresel olaylar hakkında nüanslı, karmaşık duygulara sahip olan biziz. Suçluluğumuzu, korkumuzu ve çaresizliğimizi işleyen biziz. Tabii ki küçük çocuklarımın duygularını kabul etmek ve onların üstesinden gelmelerine yardımcı olmak önemlidir, ancak kendi hayal kırıklıklarımı ve hatta başarılarımı onlara yansıtmanın bir tehlikesi var. Evet, yürümeye başlayan çocuğum sinirli. Ama bu Alito’nun taslak kararı yüzünden değil. Karaca – Wade—çünkü 22 aylık ve uyumak istemiyor.
Bir ebeveyn olarak, çocuklarım için doğru olanı yapmanın, etraflarında yanan dünya hakkında beni biraz daha iyi hissettiren şeylerle her zaman aynı hizada olmayacağını kabul etmem gerekiyor. Bu her zaman ebeveynliğin bir gerçeği olmuştur, ancak alevler daha da yaklaştıkça, bırakacağımız miras hakkında giderek daha karmaşık duygularla boğuşuyoruz. Çocuklarımı hayal kırıklığına uğratmanın sorun olmadığını kendime hatırlatmaya çalışıyorum. ebeveyn onlara. Gelecek, sabahın 3’ünde televizyon izleseler de izlemeseler de geliyor Onlara dünyamızla yüzleşme esnekliğini ve bir şeyleri daha iyiye götürmek için empati kurmayı öğretmenin tek yolu, keşke onlar olsa bile hayır demek. her şey.
Kızıma dün gece istediği gibi “Gece oldu ve gece uyuruz” dedim. Daniel Kaplan. Kendi sinirlerimi yatıştırmak için olduğu kadar onunkini de yatıştırmak için ona sarıldım ve onu yere bıraktım. Öfke nöbeti boyunca sakinleşene ve kendi yatağıma dönebilene kadar “Seni duyuyorum,” dedim. Gözyaşlarını hatırlamayacak, ancak umarım bu ders ikimize de sadık kalır.
TIME’dan Daha Fazla Okunması Gereken Hikaye
Kaynak : https://time.com/6183167/disciplining-kids-today-parenting/