İnsanlık tarihini düşündüğümde sık sık bu tuhaf zihinsel imaja sahip oluyorum - dünyanın her yerinde küçük patlamalar, giderek daha merkezileşiyor ve her biri büyüyor, tüm kıtaların patlamasıyla sonuçlanıyor. Bir mücadele, bir doruk noktası, ardından barış binlerce kez tekrarlandı. İnsanlığın doğası budur .
Gördüğüm bu patlamalar mücadeleler, kan davaları, kavgalar, sorunlar, savaşlar, gerilim.
Bugün bu görüntüyle en alakalı olan, 2021'deki ırkçılık ve türümüzün neden biyolojik olarak deri pigmentasyonu gibi önemsiz bir şeyi geçemediğidir.
Ekvatora yakın bölgelerde daha yüksek UV çıkışına yanıt olarak daha koyu cilt gelişirken , kuzey bölgelerinde D3 vitamini üretimini sürdürmek için daha açık ten gelişmesi , objektif olarak bakıldığında önemsiz bir gerçektir.
Yeryüzüne yeni gelen bir uzaylı olsaydınız ve etrafınıza bakarsanız, "kendilerini ayırmak için neden ten rengini seçtiler?" Diye düşünürdünüz. Neden boy veya kilo ya da şarkı söyleme yeteneği olmasın?
İnsanlık, çok sayıda dalı ve dalı olan bir ağaçtır - her bir daldaki yapraklar, güneşin konumu ile ilişkilerini hesaba katmak için biraz farklı bir renk ve şekil alır.
Ten rengi… büyük bir patlama… hala yanıyor.
İnsanların bunu önemsemesi bile bana saçma. Ve ırkçılık kurbanlarını kastetmiyorum, tabii ki insanlar bunun sonuçlarını önemsiyor . Ben sadece insanlardan ve tür olarak pigmentasyonun onlar için neden önemli olduğundan bahsediyorum.
Modern bir insan olarak anlaşılması zor. Ama belki eski olanlar için değil.
Afrika'daki insan kökenlerini ve modern Irak'ın bereketli hilalindeki medeniyeti - ardından gelen bin yıllık göç ve onu takip eden iklime ve bölgeye biyolojik adaptasyonu hayal edin .
İnsanlar konum, dolayısıyla görüntü bakımından ayrı büyüdü.
Basit coğrafi sınırlamalar, ırkların çevreye uyum sağlamasına ve diğer ırklar, kabileler veya gruplarla çok az temas kurarak kendi başlarına büyümelerine izin verir. Yabancılar, bin yıl boyunca bir tehditti. Ve bir tehdidi belirlemenin en iyi yolu, nasıl göründüğüdür. Güvenlik ve hayatta kalma ihtiyacı, yabancılarla empati ve güven arzusunun önüne geçti.
Dolayısıyla görünüşteki farklılıklar, insanlık tarihinin çoğu boyunca bir tehdide işaret ediyordu ve öyle görünüyor.
Ama son zamanlarda, yani son 2000 yılda, nüfus patlaması ve ulaşımın hızı, ayrı kültürlerimizi ve ırklarımızı daha sık “buluşturdu”.
Ve tanıştığımızda biz insanlar çatışırız .
İnsanlar doğası gereği kendimizi ister , bu yüzden tanıştığımızda çatışırız ve her şeyin çoğunu isteriz. İnsanlar açgözlülüğü biyolojik bir araç olarak kullandılar. Tüm tarihi düşünün, ama daha yakın zamanda sömürgeciler ve Yerli Amerikalılar. Herhangi bir emperyal gücü ve yerli toprak sahiplerini düşünün. İki Dünya Savaşını ve mevcut toprak mücadelelerini düşünün. İnsanlar öncelikle kendileri, aileleri ve kabileleriyle ilgilenirler - ailelerini ve kendilerini korumanın ve desteklemenin bir yolu olarak kabile. Bu içimizde kalıyor.
Modern bir dünyada ilkel doğamıza sıkışıp kaldık. Bu doğayla savaşmak emek ister. Yapmamız gereken iş.
Hala farklılıklar görüyoruz ve tehdit altındayız. Yani hala birbirimizle mücadele ediyoruz. Henüz hepimiz büyük bir kabile değiliz. Dünya Kabilesi. Olmalıyız.
Ama henüz orada değiliz, bu yüzden mücadele ediyoruz ve savaşıyoruz.
Ve bu ilk insan çirkinliği çatışmasının ardından, "savaş" sona erdiğinde, işler daha az çirkin olan yeni bir statükoya geri çekilir . Almanya ve Japonya'yı düşünün. İç Savaş ile İç Savaş sonrasını düşünün. Almanya ve Japonya barış içindedir. Bugün ırkçılığa karşı 1850 ırkçılığını düşünün - Bu hala kötü, ancak yasalar ve insanların doğru olanı - iyileştirme mücadelesi - için ayağa kalkma anlayışları ve cesaretleri nedeniyle o kadar da kötü değil .
Doğa böyle çalışmasaydı hiçbir şey gelişemezdi. Stardust böyle bir hesap makinesi haline geldi. Bu yüzden hepimiz ölmedik.
Çatışma - doruk - çözüm insanlığın doğası gibi görünüyor. Belki de bu yüzden filmler ve hikayeler için bu çerçeveyi seviyoruz… çünkü bu bizim çerçevemiz . Bir hikayenin mücadelesini hissedebiliriz ve çözüm geldiğinde tatmin oluruz.
Bu da uzun ve dolambaçlı bir şekilde beni kendi noktama götürüyor.
Sosyal medya, "kabilelerin" çatışmasını sağlayan modern bir araçtır.
Ve şu anda çok zehirli hissettiriyor.
Çünkü kabilelerin kaynaşması böyle hissettiriyor. Korku ve acının sıcak zehirliliği. Tehdit ve düşmanlık. Denizden gelen o gizemli beyaz Viking'i ya da bir kölenin siyah saçını ya da İrlandalı'nın çillerini incelemekten.
Tüm insan çabası ve mücadelesinde, çatışma sonunda azalır.
Çatışmalar sönüyor. Mücadeleler eşitlenir. Etkileri devam eder, ancak bir daha asla aynı acı doruklarına ulaşmaz - hiçbir şeyin sonsuza dek sürmemesi gibi.
Birine gençken bir milyon yıl sonra herkesin çoğunlukla tek renk olacağını söylediğimi hatırlıyorum. Hepimiz o kadar çok kaynaşacağız ki, birçok yönden şu anda olduğundan çok daha fazla aynı olacağız. Binlerce yıl önce çevremize uyum sağlamamıza izin veren tarihsel farklılıklara artık hayatta kalmamız için ihtiyaç duyulmayacak.
Sonuçta artık dünyada klima ve ilaç var. Bizi bu kadar sert öldürmeye çalışan seçici bir gücümüz olmadığı için hepimiz daha sağlıksız olacağız. Doğa artık gelişimimizi yönetmiyor gibi görünüyor. Çalışsak iyi olur.
İnsanlarda olduğu gibi sosyal medyada da olacak. Sosyal medya, bizi bir araya getiren bir sonraki at, araba, araba veya uçaktır.
Artık kim olduğumuz için çatışma modundayız.
Bu ne biz yapmak. Ama iyileşmeye doğru yavaş ilerleme takip edecek.
Daha iyi günler olacaktır izleyin. Onlar zorunda. Her zaman vardır.
Bir gün, umarım yakında, sosyal medya, insanların gerçekten istediklerini istemeye çalışan insanların daha hesap verebilir, daha az toksik bir karışımı haline gelecektir.
Değer.
13,8 milyar yıl önce tüm evren, boyutları olmayacak kadar küçük bir spesifikasyona sıkıştırılmıştı; bu özellik, bing'e kadar orada hiçbir şey yapmadan, hiçbir şey olmadan oturdu! bu kısa gerçeklik, kendisini tekil bir yoğunlaştırılmış enerji biriminden ve yüz milyar ışıkyılı çapından daha büyük bir evrene, şimdiye kadar var olacak tüm maddenin %98'i ve bu varoluşu yönetmek için gereken temel güçlerle önceden yüklenmiş bir evrene göz kırptı.
"Model Azınlık" mitinin Desi halkı için, özellikle 1. ve 2. nesil Güney Asyalı Amerikalılar ve özellikle de çeşitli direniş ve bağımsızlık rol modelleri olmadan kadın sunarak büyüyenler için maliyetlerinden biri hakkında yazmak istiyorum. 1960'larda ABD'ye Green Card ile gelen bir anne babanın çocuğu olarak, bu şekilde yaşayabildiğimiz için ne kadar şanslı olduğumuzun çok küçük yaşlardan beri farkındaydım.
Altı yıl sonra ilk kez geri döndüm. Bunu ne kadar zamandır beklediğimi size anlatamam.
Bir zamanlar bir blog yazmıştım… Ta 2016 yılının Temmuz ayında bir blog yazmaya başlamıştım. Bu blog.
Sarı laboratuvarımız Olivia, biz neredeysek orada olmayı severdi. Burada 2016'da Krater Gölü'nde 21 metrelik bir karavanda 90 günlük kros yürüyüşümüzde donuyorduk.
“The Fault in Our Stars”ı yaklaşık 11 yıl önce bu ay ön sipariş verdim ve okudum. Doğru zamanda doğru yerde bulduğum için hayatımı değiştiren üç kitaptan biri.