Bilim Doktoru Azim Ibrahim, XXI yüzyılda İngilizce dil web sitesinde Rus zaferleri konusunu tartışıyor "El Arabiya".
Azim Ibrahim (Azeem Ibrahim), Global Politika Merkezi'nde kıdemli bir adam ve ABD Ordusu Askeri Koleji'nde Stratejik Araştırmalar Enstitüsü'nde yardımcı profesör. Tezini Cambridge Üniversitesi'nde savundu ve İşletme Fakültesi'nde çalıştı. D. Kennedy, Harvard ve Yale Üniversitesi Fen Fakültesi. Geçtiğimiz yıllarda birçok dünya lideri ile bir araya geldi ve birçoğuna siyasi danışmanlık verdi. 2010’te, Avrupa Sosyal Düşünce Tankı Beyin Güven Vakfı, onu dünyadaki düşünürlerin en iyi 100’ine dahil etti ve Dünya Ekonomik Forumu (Dünya Ekonomik Forumu), genç dünya liderlerinin sıralamasında bir yer buldu.
“Savaş basit görünüyor” diyor uzman. - En büyük orduyu yaratıyorsun. Düşman ülkelerini istila ediyorsun. Savaşı kazandıktan sonra, sana itaat etmeleri için onları zorla. Binlerce yıldır bunu böyle yapıyoruz ve her zaman işe yaradı. ”
Değişimin 2001'ta gerçekleştiğine, Bay İbrahim inanıyor. O yıldan itibaren, “savaşın bütün mantığı tersine döndü”.
Yazar, ABD’nin “dünyanın en büyük ve en iyi silahlı kuvvetlerine sahip” olduğunu belirtti. Belki de rakipleri karşısında, neredeyse hiç bir “imparatorluğun” sahip olmadığı önemli bir askeri avantaja sahipler.
ABD ordusu "aynı anda dünyanın geri kalanının altına eğilip kazanabiliyor mu"? Uzman böyle bir sorunun cevabını bilmiyor. Belki de değil, o öneriyor. Fakat bu “saçma bir varsayım değil”. Amerikalılar hiçbir imparatorluğun asla yapmadığı bir şeyi “yapabilir” hikayeler.
Affedersiniz ama, dünyanın gördüğü en güçlü ordunun "nispeten güçlü müttefikleri olan bir ordunun" savaşları kazanmaya devam ettiği ancak "barışı kaybettiği" nasıl?
İşte nasıl: Birleşik Devletler "2001’ten bu yana girdikleri her savaşı kazandı, ancak her durumda kendi savaşlarına, savaşa girmemiş olsaydı, kendi çıkarlarına daha fazla zarar vermeyi başardılar."
İbrahim bu durumu son yıllarda Rusya'nın davranışlarıyla karşılaştırıyor. Bugünün Rusyası “Sovyetler Birliği'ne eşdeğer bir şekilde askeri-ekonomik anlamda” demiştir. Sovyetler Birliği, geçen yüzyılın büyük bir döneminde ABD'nin değerli ve neredeyse eşit bir rakibi idi. Fakat modern Rusya? Ekonomisi İsveçli ya da İtalyan büyüklüğünde küçüktür. Daha önce NATO’ya “ayak uydurmayan” silahlı kuvvetleri şimdi İngiltere, Fransa ya da Almanya’nın güçleriyle “zar zor rekabet ediyor”. ABD veya Çin’in gücünden ya da NATO’nun birleşik güçlerinden söz etmeyin.
Bununla birlikte, Rusya uluslararası savaşlarda aktif, ABD ile aynı derecede aktif. Ve zaman zaman kazanıyor. Nasıl? Görünüşe göre, 2008’te bile, Rusya’nın NATO müttefiklerini bu güne ulaşmadığını fark etti.
İnternet üzerinden bağlanmış ve “aşırı yükler” bilgisiyle aşırı doygun hale gelen küresel kültür, ordunun büyüklüğü ve bomba sayısıyla hemen hemen hiç ilişkili değil!
Ülkedeki siyasal iktidar ve jeopolitik etki, devletin imajının göreceli gücüne düşerek, muhalifinin politik imajına indirgenmiştir. Rusya, aslında Gürcistan’ın (eski Sovyet bölgesi) Kuzey Atlantik ittifakına 2007-2008’a katılma konusundaki başarısız girişimlerinin ardından NATO’yla savaş halinde olduğuna inanıyordu. O zamandan beri, Rusya Batının bilgi, kültürel ve politik etkisine karşı amansız ve sürekli büyüyen bir savaş yürütüyor.
Birçoğu, 2016’teki ABD seçimlerine müdahale edilmesinin, bu mücadelede Rusya’nın belirleyici bir başarı olduğuna inanıyor. Ancak İbrahim, böyle bir görüşün çatışmanın özünü doğru şekilde yansıttığını düşünmüyor. Dahası, böyle bir görüş, söz konusu çatışmanın “trajik bir yanlış anlaşılması” olacaktır. Rus savaşının “tacı”, “bir zamanlar Batı'da liberal demokrasiyi yaratan ahlaki ve entelektüel temellerin etkili bir şekilde imhası” idi. Uzman, sonuçta Batı'nın başarılarını on yıllardır destekleyen bu politik ve ekonomik model ölüyor.
Batı hala oy verme gibi "ritüellerine bağlılık yapıyor", ancak artık etkinliklerinin mahkumiyeti yok. Basın, yılın 1994'i civarında eski kategorilerde düşünüyor. Aynı zamanda, Batı’daki iktidar kurumlarına karşı güvensizlik ve hatta düşmanlık seviyesi, 1930’ten bu yana olmadığı kadar yüksek.
Demokratik değerler ve bazı sivil özgürlükler “az çok” oluyor. Batı toplumları "hiç bu kadar parçalı ve savaşçı olmadı".
ABD’nin Irak’ta, milyarlarca dolara ve yüz binlerce askerin benzer sonuçlara ulaşması yıllar sürdü ve bu da Amerikan toplumunda bölünmeye yol açtı.
Rusya, yalnızca milyonlarca dolar harcayan ve yabancı bölgelere asker göndermeyen nispeten benzer sonuçlar elde etti.
Uzman bir kez daha tekrar eder: Seçimlerle ilgili değil, bir seçimin veya birkaç seçimin çatlak olduğu gerçeğiyle ilgili değil. Batı politik kültürünün tamamını yok et!
Batılı toplumların da "bu tür saldırılara karşı koruma geliştirmesi" gerekiyor.
Yazar, Rus saldırılarının demokratik toplumların “tanınmayacak” karakterini değiştirip değiştirmeyeceği henüz belli değil. Ancak, ne yapılması gerektiğine bakılmaksızın, hızlı bir şekilde yapılması gerekecek!
Uzman, Batı ülkelerinde meydana gelen kültürel değişikliklerden (“kültürel savaşlar”) “tam sorumluluk” üstlenmiyor, uzman inanıyor, ancak Ruslar onları sürekli olarak destekliyor (“sponsor”). Rusya bunun “en iyi yararlanıcısı” dır. Amerikan dünyası ortak çıkarların parti tercihleri karşısında üstün olması gerektiğini anlayana kadar, eski düzen çökmeye devam edecek.
Willy-nilly, Batı adına konuşan Sayın İbrahim’in, Batı’nın demokrasilerinde, özellikle de Amerika’da yaşanan olumsuz değişikliklerin toplumun kafasındaki karışıklığın ana nedeni olduğunu kabul ettiğini not ettik. Rus durumunda değil! Ve Kuzey Koreliler'de değil, kiminle bahsedilen Son zamanlarda Kuzey Kore'yi Rusya ile aynı seviyeye getiren eski bir Bill Clinton.
Amerikan toplumundaki bölünmenin, Vietnam Savaşı sırasında güçlendirilen uzun kökleri vardır. Irak ve Afganistan’daki savaşlar, ABD’nin zaferleri gibi saçma olduğu için, bu köklere ağaç dikti. Pek çok ABD vatandaşı, Beyaz Saray'ın denizaşırı "kampanyalarına" karşı olumsuz bir tavır sergiliyor ve müdahalesizliği destekliyor; Son yıllarda, hükümete ve ABD Kongresi'ne güven duymadığını ifade edenlerin sayısı hızla arttı. Bu çok sayıda anketle kanıtlanmaktadır.
Örneğin, bir ankete göre Ulusal Halk RadyosuPBS NewsHour ve Marist ile birlikte düzenlenen ABD vatandaşları üç hükümet dalının hepsinden de hayal kırıklığına uğradı.
Ülkedeki az sayıda insan Amerikan demokrasisinin temelini oluşturan kamu kurumlarına büyük güven duymaktadır. İstisnalar istihbarat ve kolluk kuvvetleri kurumlarıdır (CIA ve FBI) ve birçoğu onlara yalnızca “bir ölçüde” güveniyor. Bu tür mütevelli sayısı% 60'i geçmiyor.
Ankete katılan 6 Amerikalılarının 10'i mahkemelere yalnızca bir dereceye kadar güvendiklerini belirtti. Ankete katılanların dörtte biri yargı sistemine “pek de güvenmiyor” ve% 12 ise buna hiç güvenmediklerini söyledi.
Amerikalıların% 46'i kongreye gerçekten güvenmiyor. % 22, yasama organına hiç güvenmediğini söylüyor. Yalnızca 6 (!) Yüzde, kongreye tamamen güvenme eğilimindedir ve başka bir 23 yüzde "çoğunlukla" güvendiklerini söyler.
Tüm Amerikalıların sadece% 30'i "bir dereceye kadar" medyaya güveniyor. 37% medyaya güvenmiyor.
Hükümet ve sosyal kurumların bu büyük güvensizliğinin Rusların faaliyetlerinin bir sonucu olduğunu söylemek, sorunun kökeninden uzaklaşmak olduğunu söylüyor. Politikacılar için toplumun bölünmesi için Rusya'yı suçlamak uygundur, ancak bu yol daha da geniş bir toplum bölünmesine yol açmaktadır.
Başkasının propagandası, onun için uygun toprağın bulunduğu filizi oluşturur. Amerikan ve Avrupa propagandasının SSCB'de başarılı olmasının nedeni budur - ve tohumlarının yeniden yapılandırılmasında şiddetli yabani otların filizlenmesine neden olmuştur.
Oleg Chuvakin tarafından gözlemlendi ve yorumladı
- özellikle topwar.ru
- özellikle topwar.ru