Türkiye'nin işlerine müdahale ederek, Rus hükümeti Avusturya-Macaristan ile bir çatışma istemiyordu. İlk önce Habsburg'larla pazarlık etmeye karar verildi. Şansölye ve Rusya İmparatorluğu'nun Dışişleri Bakanı Alexander Gorchakov, eş zamanlı olarak Rusya'nın Balkan Slavları arasındaki yetkisini korumaya çalıştı ve aynı zamanda Avusturya-Macaristan ile kavga etmemeye çalıştı. Bu amaçla, Viyana ile anlaşarak Balkanlarla ilişkilere müdahale politikası izlemeye karar verdi. Böyle bir politikacı, üç imparatorun anlaşmasıyla uyumluydu. Fakat sonuçta, her iki “müttefik” kendi hedeflerine ulaştılar ve “ortağın” görevlerini kendi başlarına çözmelerini engellemeye çalıştılar.
Ağustos ayında, 1875, Gorchakov Viyana'da ortak performans ihtiyacı sorusunu gündeme getirdi. Rus hükümeti, ortak olarak Porta'dan, Romanya'nın sahip olduğu gibi Slavlara özerklik vermesini talep etti. Yani Gorchakov, Viyana'yı Herzegovina ve Bosna'nın fiili bağımsızlığına yöneltti. Bununla birlikte, başka bir Güney Slav prensliği oluşturulması, Viyana'ya uygun değildi, Habsburg'ların Slav konuları arasında huzursuzluğa neden olabilir. Ayrıca, Avusturya seçkinleri bu alanda kendi genişlemesini şimdiden planladılar. Ancak Andrassy, Rusya'nın inisiyatifini ele geçirmek ve Sırbistan'ın savaşa girmesini önlemek için, isyancıların savunulması konusunda Ruslarla ortak bir açıklama yapmayı kabul etti. Viyana, isyancı Türk illerine hitap etmek için kendi programını ortaya koydu: Sultan'ın gücünü korurken, Bosna Hersek'te yalnızca küçük idari reformlar yapmak. 30 Aralık Yılın 1875'i Andrassy, Bosna-Hersek'te bir reform projesi öneren büyük güçlerin hükümetlerine not verdi. Avusturya hükümeti, büyük güçleri Porto ve Slav isyancıları üzerinde etkide bulunmak amacıyla ortak eylemlere davet etti. 31 Ocak 1876, Avusturya projesi, büyük güçlerin elçileri tarafından Porte'ye devredildi.
Türkiye bu “tavsiyeyi” kabul etti ve reform yapmayı kabul etti. İsyancılar bu planı terk etti ve Türk birliklerinin geri çekilmesini istedi. “Halk”, dedi Hersek temsilcileri, “gerçek özgürlük hakkında bir kelime olmayan bir planı kabul edemez”. İsyancılar büyük güçlerden gerçek garantiler istedi. Bu nedenle, Andrassy’nin planı başarısız oldu.
Bu dönemde Rusya'nın ihtiyatlı politikasının, yalnızca devletin Kırım Savaşı'ndaki yenilgiyle zayıflatılmasıyla değil, Batı yanlısı liberal kanadının Rus seçkinlerindeki güçlü etkisiyle de ilişkili olduğu belirtilmelidir. Liberal burjuvazi, St. Petersburg'un büyük bankaları, demiryolu inşaatı (Rus ve yabancı spekülatörler bakımından zengin olan) ve yabancı sermaye ile ilişkilendirilen borsa, Rusya'ya çekmekle desteklendi. Batılıcılar ilk önce Avrupa’yı (Batı) yerleştirdiler. Bu çevreler barış lehindeydi ve Rusya’nın eylemleri Avrupa’nın görüşüne bağlıydı. Bu partinin lideri, 20 yılındaki reformlar sayesinde, savaşın Rusya’nın savaştan derhal ve kalıcı olarak kaybedeceğini savunarak Maliye Bakanı M.H. Reitern oldu. Finansal sistemin istikrarsızlığı barışçıl bir politika ve Balkan Slavlarının aktif desteğinin kaldırılmasını gerektiriyordu. Aynı çizgi, "Slav olaylarının" otokrasiyi güçlendireceği Slavophillerin fikrini paylaşmayan muhafazakar asaletin bir kısmı tarafından da desteklendi. Muhafazakârlar, Rusya'nın dış ilişkilerde “kurtuluş ilkelerine” uyması durumunda bunun iç huzursuzluğuna yol açabileceğine inanıyordu. Özellikle, Londra'daki Rus büyükelçisi Kont Peter Shuvalov bu çizgiye bağlı kaldı.
Çar Alexander Nikolaevich ve Gorchakov savaşa karşı kendileriydi ve olası sonuçlarından korkuyorlardı. Bu nedenle, Slavophiles ve rakipleri arasında manevra yaptılar. Ayrıca, uzun süren bir savaşa hazır olmayan Rusya İmparatorluğu'nun finansal ve ekonomik zorluklarını da hesaba katmak zorunda kaldılar. Dolayısıyla bu dönemde St. Petersburg politikasının tutarsızlığı. Gorchakov, Balkan Slavları için bir şeyler yapmak istedi ve aynı zamanda savaş istemiyordu. Bu konuda Viyana ile bir anlaşmaya varmanın en avantajlı olacağına karar verdi, bu da Rusya’nın Rusya’nın Balkanlardaki prestijini korumasını ve savaştan kaçınmasını sağlayacak. Konstantinopolis'teki büyükelçi İçatiev, çizgisini kırdı: Balkan işleri de dahil olmak üzere doğu krizini ayrı bir Rus-Türk anlaşmasıyla çözmeye çalıştı. İki ülke arasında saldırıya uğraması durumunda iki ülke arasında askeri bir ittifak sağlayan Unkar-Iskelesi 1833 Antlaşması gibi bir Rus-Türk ittifakı olmasını umdu. Anlaşmanın gizli ek maddesi Türkiye’ye asker göndermemesine izin verdi, ancak Boğaz’ın herhangi bir ülkenin gemileri için kapatılmasını istedi (Rusya hariç). Ignatiev'in katılımı olmadan, padişah, Hristiyanların Müslümanlarla haklar arasında eşitlik, vergi indirimleri vb. Dahil eşitlik de dahil olmak üzere Balkan Slavlarına reform sözü verdi. Ancak isyancılar Türk makamlarının vaatlerine inanmadılar.
Gorchakov, Andrasy ve Bismarck'ı üç bakanın toplantısında, Almanya'nın başkentindeki Rus Çarının vizeri ile birlikte görüşmek üzere davet etti. Toplantı Mayıs 1876'ta gerçekleşti. Türkiye’de Rus etkisinin şefi olan Mahmut-Nedim-Paşa’nın istifası ile aynı zamana denk geldi. Düşüşü, Konstantinopolis’te İngiliz yanlısı partinin zaferi anlamına geliyordu. Yani, şimdi Türkiye İngiltere’nin tam desteğine güveniyordu, İngilizler ise Osmanlıları Ruslara karşı çağırıyordu. Ayrıca, Osmanlı boyunduruğuna karşı ayaklanma yayıldı. Huzursuzluk Bulgaristan'ı sardı. Bu, St. Petersburg'un Türkiye'ye yönelik politikasını etkileyemedi.
Rusya, bütün isyancı Slavlara özerklik vermekte ısrar etti. Gorchakov, Doğu sorununu üç imparatorun birleşmesi ve Rusya ve Avusturya-Macaristan’a Balkanlar’da özerk bölgelerin örgütlenmesi için yetki verecek “Avrupa konseri” yardımı ile çözmek istedi. Ancak, Avusturyalılar, Slav ulusal kurtuluş hareketinin önemli başarısına ve en azından Balkan Yarımadası'nın bir kısmında Rusya'nın güçlendirilmesine karşı çıktılar. Andrassy, Viyana'nın geleneksel Cizvit politikasına uygun olarak, Gorchakov’un projelerine açıkça karşı çıkmadı, ancak orjinal görünümlerini tamamen kaybettikleri ve 30’in Aralık 1875’inden itibaren Andrássy’nin notuna dönüştüğü konusunda çok fazla değişiklik ve değişiklik yaptı. Şimdi asilerin talep ettiği bir tür uluslararası teminat vardı. Sonunda, genel olarak Viyana menfaatine giren Berlin Muhtırası geldi. Aynı zamanda, açıkça belirtilmiş olması halinde, ana hatlarıyla belirtilen adımlar uygun sonuçlar vermezse, üç imparatorluğun "kötülüğün daha da gelişmesini önlemek adına" etkili önlemler almayı ... kabul edeceği kararlaştırıldı.
Berlin Memorandumu, yılın Mayıs 13 tarihinde 1876'te kabul edildi. Fransa ve İtalya hükümetleri, üç imparatorluğun programı ile anlaştıklarını bildirdi. Ancak Benjamin Disraeli hükümeti tarafından temsil edilen İngiltere, Balkan Slavları lehine yeni müdahaleye karşı çıktı. İngiltere, Avusturya ile benzer bir politika izlemiştir. Londra, Balkanlar ve Türkiye'deki Rus etkisinin artmasını ya da güney Slavların kurtarılmasını istemedi. İngiltere’nin ustaları Rusya’yı, Rusların İngiltere’nin rakipleri gibi davrandığı, Osmanlı İmparatorluğu’nda ve tüm Doğu’daki önceliğine meydan okuyan Büyük Oyun’da bir rakip olarak görüyorlardı. Tam o sırada Londra, Hindistan’daki İngiliz yönetimini genişletmek ve güçlendirmek için bir dizi faaliyet hazırlıyordu. İngilizler Kelat'ı boyun eğdirdi ve Afganistan'ı fethetmeyi planladı. İngilizler ayrıca Mısır’da yerleşik olan Süveyş Kanalı’nın ele geçirilmesine, Akdeniz’in, Kuzey Afrika’nın büyük bir kısmının kontrolünü sağlayan önemli bir nokta ve Avrupa’yı Güney ve Güneydoğu Asya’ya bağlayan en önemli denizcilik haberleşmesine izin verdi. Kanalın Süveyş İsthmus'u (1869) aracılığıyla inşasından sonra, Britanya İmparatorluğu'nun ana iletişim hatları Akdeniz'den geçti. İngilizlerin, Konstantinopolis'i vermek için Rusları Karadeniz'den Akdeniz'e bırakma niyetinde olmadığı açıktır. Londra sadece Mısır'ı değil tüm Türk imparatorluğunu da kontrol altına almaya çalıştı. Türkiye'yi kontrol altına alın ve Rusya'ya ayarlayın. Bu, İngiltere’nin tüm Orta Doğu’daki nüfuzunu arttırmasına ve Rusya’yı Karadeniz’e daha sıkı bir şekilde kilitlemesine, Rusya’nın güneydeki hareketini durdurmasına ve gelecekte Rusya’yı kıtaya daha derin bir şekilde sokmaya çalışmasını sağlamıştır.
İngilizler ve başka stratejik düşünceler vardı. Londra Afganistan’da saldırganlığı planlıyordu, bu da Orta Asya’da Rusya’yla komplikasyonlar anlamına geliyordu. İngiltere için, Rusya’nın dikkatini Orta Doğu’ya, Balkanlara yöneltmek, Rusya’yı ve Türkiye’yi bir araya getirmek ve Avusturya-Rusya çatışmasına neden olmak yararlı oldu. Orta Asya'da, Rusya ve İngiltere yüz yüze idi, diğer büyük güçlerin burada ciddi bir çıkarları yoktu. Aynı zamanda, Rusya çatışma ortamına daha yakındı, yani teoride İngiliz genişlemesini durdurmak için daha fazla insan gücü ve kaynak kullanabiliyordu. İngilizlerin uzun süredir Rusların Hindistan'da onlara meydan okumalarından ve yerel halkın nefretini işgalciler için kullanmasından korkması şaşırtıcı değil. Bu nedenle, İngiltere’nin, Osmanlı ve Avusturya-Macaristan imparatorluklarının yardımı ile Rusya’yla başkalarının elleriyle savaşmasının mümkün olduğu Balkanlar’daki ciddi bir çatışmayı açığa çıkarması yararlı olmuştur. Berlin Muhtırası’nı kabul etmeyi reddederek Disraeli, Osmanlı hükümetinin lehine sonuç aldı ve Türkiye’yi küresel bir İngiliz siyaset aracı haline getirme yolunda büyük bir adım attı. İngiltere "Avrupa konseri" ni üzdü, üç imparatorun ittifakını zayıflattı ve Porto'yu direnmeye teşvik etti. Porto’ya daha da kararlılık vermek için İngiliz hükümeti Çanakkale’de bulunan Boğazlara bir filo gönderdi.
İngiliz Hükümeti Başkanı Benjamin Disraeli
Sırp-Türk savaşı
Bu arada, Balkanlardaki durum bozulmaya devam etti. Berlin Memorandumu'nun ortaya çıkmasıyla neredeyse eş zamanlı olarak Türkler, Bulgar ayaklanmasını kanda boğdu. Bişibuzuki ve Çerkesler (Türkiye'nin düzensiz birlikleri) daha önce işkence edip kötüye kullanan binlerce insanı katlettiler. Bulgarların açık direnişinin kırılmasının ardından Osmanlılar terör ve baskıya devam etti. Bulgaristan'daki katliam, Avrupa çapında Slav hareketine duyulan sempati artışına neden oldu.
Gorchakov, hala Osmanlı hükümetini ikna etmeyi umuyordu. İngiltere dışındaki bütün büyük güçlerin Berlin Mutabakatını destekleyeceği kabul edildi. Ancak bu zamanda Konstantinopolis'te önemli olaylar meydana geldi. 30 Mayıs 1876 Türkiye'de bir saray darbesi yaşandı. Komplo başkanının başında büyük savaşçı Mehmed Rushdie, savaş bakanı Hussein Avni ve portföyü olmayan bakan Midhat Paşa idi. Avrupa güçlerine vermek istediğinden şüphelenilen zayıf sultan Abdul-Aziz, onu yeğeni Mehmed Murad'ın lehine zorladı (yeni sultan daha iyi olmamasına rağmen, zihinsel bir rahatsızlıktan muzdaripti ve sarhoştu). 4 Jun eski sultanı öldürüldü (resmen intihar olduğunu duyurdu). Sonuç olarak, Konstantinopolis'te vatansever (milliyetçi) ve savaşçı pozisyonlarda duran Müslüman parti hüküm sürdü. Porta'nın sert bir şekilde reddetmesinden korkan Gorchakov, ciddi sonuçlara yol açtı - Slav hareketinin diplomatik yenilgisi ve yenilgisi ile uzlaşma ya da belirleyici ve riskli eylemlerde bulunma gereği, Türkiye'deki durumun istikrar kazanıncaya kadar beş büyük gücün performansını ertelemesini önerdi.
Bu arada, Balkanlar'da yeni bir kriz doğuyordu. Sırp ve Karadağ hükümetleri Slav kardeşleri destekleyen hareketi artık geri alamadılar ve aktif olarak savaşa hazırlanıyorlardı. Sırbistan Prensi Milan Obrenoviç, Haziran 1876’te, Türkiye’ye yönelik ortak eylemlerde Karadağ Prensi Nicola ile aynı fikirdeydi. Belgrad ve Çetinje'deki Rusya ve Avusturya-Macaristan temsilcileri resmen buna karşı uyardı. Ancak Sırplar büyük güçlerin görüşüne aldırmadılar. Sırplar, savaş başlar başlamaz Rusların Slav kardeşleri desteklemeye zorlanacağından ve Sırbistan'ın yenilgisine izin vermeyeceğinden emindiler. Rusya'nın kendisinde toplum, güney Slavları aktif olarak destekledi. Viyana, Sırbistan'ı durdurmak ve Bosna-Hersek'i Avusturya-Macaristan'ın koluna nakletmek için St. Petersburg'a ortak askeri müdahale önerdi. Ancak Rusya için böyle bir müdahale kabul edilemezdi. Petersburg, Bosna-Hersek için özerklik istedi ve Avusturya eyaletlerinden vazgeçmek istemedi.
Karadağ ve Sırbistan, yılın 28 Haziran 1876'ine savaş ilan ettiler. Yüzlerce Rus gönüllü Sırbistan'a gitti. Rus Ordusu Mikhail Grigorievich Chernyaev - Türkistan'ın fethi ve Taşkent'in fethi olan Sevastopol savunmasının kahramanı, Sırp ordusunun komutanlığına atandı. Başlıca Sırp ordusuna Başkomutan olarak atanmasının haberi, Rus gönüllülerinin Sırbistan'a akınına bir işaret verdi ve Rus ulusal davası düzeyinde bir Sırp girişimi başlattı. Rus makamlarının Çernyaev'in Sırbistan'a gitmesini önlemeye çalıştığı belirtilmelidir. Ve Rus-Türk savaşı başladığında, Chernyaev konuşulmayan bir rezalete düştü ve Slav birliğini ve kardeşliği simgeleyen adam işten uzak kaldı. Avrupa savaş tiyatrosundaki personele yetenekli bir komutan bırakıldı. Daha sonra, herhangi bir randevuyu beklemeyen Kafkasya'ya gitti. Sonuç olarak, A. I. Denikin şöyle yazdı: “... orduya, insanlara ve topluma onur vererek daha fazla yükseldi, Bely General - Skobelev ilerledi. Çağdaş Chernyaev'ine layık başka bir şey gölgede kaldı. Taşkent fatihi emeklilikte, saldırganca boşta, ek olarak saçma, tamamen resmi nedenlerle kontrol altına alan bir emeklilik maaşı ile yaşadı. ”
Rus General Mikhail Grigorievich Çernyaev
Reichstadt Anlaşması
Sırbistan-Karadağ-Türkiye savaşı büyük bir savaş tehlikesini arttırdı. Viyana Sırpları “sakinleştirmek” ve Bosna-Hersek'i işgal etmek istedi. Ancak Petersburg bu tür eylemlere karşıydı. Rusya'nın rızası olmadan, Avusturya hareket etmeye cesaret edemedi. Türkiye savaşı kazanmış olsaydı ve Sırplara karşı askeri ve ekonomik üstünlüğü olsaydı, o zaman soru Rusya'nın Sırbistan'ı kurtarmaya müdahalesiydi. Aynı zamanda Avusturya, kaçınılmaz olarak Rus-Türk ihtilafına müdahale edecektir. Petersburg, Viyana'da olduğundan daha az böyle bir çatışmadan korkuyordu. Beklenmedik bir şekilde, Sırbistan ve Karadağ kazanmış olsaydı, o zaman biri Avrupa eyaletlerinin ayrılmasıyla Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşünü beklerdi. Bu durumda, Türk mirası için büyük güçlerin mücadelesi beklenebilir. Böylece, Rusya çok zor bir durumdaydı. Petersburg, 1876'in ikinci yarısında, zor bir diplomatik görevi çözmeye çalıştı: aynı zamanda güney Slavları desteklemek ve büyük bir savaştan kaçınmak için.
26 Haziran (8 Temmuz) 1876, İmparator Alexander II ve Dışişleri Bakanı Prens A. Gorchakov'un Avusturya İmparatoru Franz Joseph ve Dışişleri Bakanı D. Andrássy ile Reichstadt Kalesi'ndeki buluşmasıydı. Yapılan görüşmeler sonucunda ne resmi bir sözleşme ne de bir protokol imzalanmıştır. Gorchakov ve Andrássy'nin talimatı üzerine sadece müzakerelerin kayıtları yapıldı ve Rusça ve Avusturya metinleri birbirinden biraz farklıydı. Her iki kayda göre, Reichstadt’ta, taraflar “müdahale etmeme ilkesine” uymaya karar verdiler: Rusya ve Avusturya, Sırbistan ve Karadağ’a Osmanlı Devleti’ne karşı savaşa müdahale etmeyecekleri ve partilerin (özellikle Türkiye’nin) aldığı Klek ve Kattaro’nun limanlarını kapatmayacaklarına söz verdi. silâh ve mühimmat. Anlaşma, "hiçbir durumda Türklere Hıristiyanlara karşı yardım etmeyeceklerini" öngördü.
Gelecekle ilgili olarak, Osmanlı İmparatorluğu'nun askeri başarısı durumunda, her iki gücün de karşılıklı anlaşma ile hareket edeceği kararlaştırıldı. Rusya ve Avusturya, Sırbistan’daki savaş öncesi durumun restorasyonunu ve Türk kalelerinin yıkılmasının yanı sıra Bosna ve Hersek’teki reformları da talep edecekler. Hıristiyanların zaferi durumunda, her iki güç de büyük bir Slav devletinin oluşumunu teşvik etmemeyi taahhüt etti. Rus diplomasisi, Sırbistan ve Karadağ topraklarında bir miktar artış konusunda da ısrar etti. Gorchakov’un kaydına göre: “Karadağ ve Sırbistan ekleyebilecek: Birincisi Herzegovina ve Adriyatik Denizi'ndeki liman, ikincisi ise eski Sırbistan ve Bosna'nın bazı kısımları”. Öte yandan, Avusturya bu durumda, daha sonra kurulacak bir plana göre, "Türkiye Hırvatistan ve Bosna'nın bazı sınır bölgelerini" alma hakkını aldı.
Andrassy'nin kaydına göre, Karadağ Hersek'in yalnızca bir bölümünü almış olmalıydı. Bosna Hersek'in geri kalanı Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nu alacaktı. Bu nedenle, Avusturya ve Rus kayıtları arasındaki tutarsızlıklar oldukça önemliydi: Gorchakov kaydı, Avusturya’nın Herzegovina haklarından bahsetmedi.
Rusya, Paris'in 1856 Antlaşması ve Batum tarafından reddedilen güney-batı Bessarabia'yı geri alma hakkını aldı. Osmanlı İmparatorluğunun Avrupa’nın tamamen çökmesi durumunda, Bulgaristan ve Rumelya (Gorchakov’a göre) kendi doğal sınırları içerisinde bağımsız beylikler oluşturabilir. Avusturya'ya giriş, Bulgaristan, Rumeli ve Arnavutluk’a Osmanlı İmparatorluğu’nun özerk illeri olmalarını sağladı. Epirüs ve Teselya'nın Yunanistan'a geçmesi gerekiyordu. Yunanistan ve Girit transferi için sağlanan Andrassy rekoru. Konstantinopolis'in özgür bir şehir olması gerekiyordu.
Avusturya-Macaristan Dışişleri Bakanı Gyula Andrássy