Çevre ve ekoloji: Neden hiçbir şey yapmıyoruz? İklim bozulmasına dair çok sayıda kanıt bulunmasına rağmen, kamuoyu hiçbir şey yapmıyor. Bu ilgisizlik nasıl açıklanır ?, The Ecologist
Gerçekliği kabul etmeye zorlanmak bir yana, insanlar tam tersine ondan koparılmalıdır ”diyor Stanley Cohen, olağanüstü kitabı İnkar, Vahşet ve Acı Çekme [Vahşet ve ıstırabın bilinçli inkar] adlı kitabında. Ona göre, şeylerin olmasına izin verme kapasitesi ve farkındalığın reddi, bilgiye doymuş bir toplumda derin köklere sahiptir.
Analizi, ideal olarak küresel ısınmaya karşı mevcut tepkiye uygundur. Sorunun “farkındalığı” toplumun her seviyesinde kökleşmiş durumda: kamuoyunda (anketlere göre Amerikalıların% 68'i bunu ciddi bir sorun olarak görüyor); bilimsel toplulukta (bilimsel kurumlar tarafından düzenli olarak yayınlanan açık mektuplarla kanıtlandığı üzere); şirketlerde (petrol şirketlerinin CEO'larından alınan güçlü açıklamalarla); birçok devlet başkanı arasında (felaketin yaklaştığı konusunda düzenli oldukları kadar dindar konuşmalar).
Ancak başka bir düzeyde, bildiklerimizin sonuçlarını kabul etmeyi açıkça reddediyoruz. Bill Clinton acil eylem çağrısında bulunurken, müzakerecileri, kendi uyarılarının yalnızca soluk bir yansıması olan bir anlaşmayı baltalamakla meşguldü. Gazeteler, değişen iklim hakkında sürekli olarak korkunç uyarılar yayınlarken, okuyucuyu coşkuyla Rio'ya bir hafta sonu gezisine davet eden birkaç sayfa aşağıya bakan makaleler sunuyor. Arkadaşlarım ve ailem de dahil olmak üzere insanlar endişelerini ciddiyetle ifade edebilir ve sonra onları unutabilir, yeni bir araba satın alabilir, klimayı açabilir veya tatile gitmek için uçağa binebilir.
Cohen'in çalışmasına dayanarak, iklim değişikliğine aktarılan belirli psikolojik süreçlerin varlığını belirlemek mümkündür. Birincisi, sorun, toplumun onu kabul etmek için hiçbir kültürel mekanizmaya sahip olmadığı bir kapsam ve nitelikte olduğunda genel bir ret beklenebilir. Primo Levi, Avrupa'daki birçok Yahudinin imha tehdidini kabul etmeyi reddetmiş olabileceği gerçeğini açıklamaya çalışırken, eski bir Alman atasözünden alıntı yaptı: "Varlığı ahlaki açıdan imkansız görünen şeyler var olamaz. . "
İklim değişikliği durumunda, bu tür oranlarda bir suç için sorumluluğumuzu kabul etmekte en büyük zorluk yaşarken, entelektüel olarak bariz olanı kabul etme yeteneğine sahibiz. Aslında, inkar etme arzumuzun en bariz kanıtı, bu dramanın tanımlanabilir suçlu ve kurbanlarla birlikte ahlaki bir boyuta sahip olduğunu kabul edemememizdir. "İklim değişikliği", "küresel ısınma", "insan etkileri" ve "uyum" terimlerinin kendisi bir tür olumsuzlama oluşturur. Bu örtüşmeler, iklim değişikliğinin suçlu için ahlaki sonuçlarla doğrudan bir neden-sonuç ilişkisinden ziyade geri çevrilemez doğal güçlerden kaynaklandığını ima eder. Sonra hesap verebilirliğimizi sulandırmaya çalışırız. Cohen, kalabalığın ortasında şiddet içeren bir suçun kimse müdahale etmeden işlenebileceği "pasif seyirci etkisini" ayrıntılı olarak anlatıyor. İnsanlar başka birinin harekete geçmesini ve grup için sorumluluk almasını bekler. Oyuncu sayısı ne kadar fazlaysa, bir bireyin tek taraflı hareket edebilme şansı o kadar az olacaktır. İklim değişikliği durumunda, hem seyirci hem de aktörüz ve bu iç çatışma, ancak olumsuzlama arzumuzu güçlendirebilir.
Bu nedenle bilincin olumsuzlanmasına ("bilmiyordum"), eylemin olumsuzlanmasına ("hiçbir şey yapmadım"), kişisel müdahale kapasitesinin ("hiçbir şey yapamadım") tanık oluyoruz. , "Kimse bir şey yapmıyordu") ve başkalarını suçluyor ("büyük arabaları olanlar, Amerikalılar, şirketler").
Dünyadaki aktivistler için, bir kampanya stratejisi hazırlamak için bu mekanizmaları anlamak çok önemlidir.
Kısacası bu reflekslere karşı bilgi vermek yeterli değildir. Bu yeterince vurgulayamayacağımız bir gerçektir. Çevresel hareketler, Aydınlanma'dan çıkan ve bilginin gücüne inanan birçok yaşayan fosil gibi hareket eder: “Keşke insanlar bilseler harekete geçerdi. Bu nedenle kaynaklarının çoğunu, makaleleri ve başyazıları medyaya bildirmeye veya yayınlamaya ayırıyorlar. Ancak bu strateji işe yaramıyor. Anketler yüksek düzeyde farkındalık gösteriyor, ancak davranışta neredeyse hiç değişiklik belirtisi yok. Aksine, daha düşük yakıt fiyatları ve daha fazla enerji talepleri gibi birçok olumsuz tepkinin işareti var.
Bu halk tepkisinin eksikliği, pasif izleyicinin kendini haklı çıkarmasının kısır döngüsünün bir parçasıdır. İnsanlar, "Gerçekten o kadar kötü olsaydı, eminim birileri bir şeyler yapardı" diyorlar. Umursayan herkes, pasif seyirci olmamayı zaten seçmiş olan bir avuç insana katılmak için olumsuzluk kısır döngüsünden kaçabilir. Geçen yüzyıl yalanlar ve kitlesel inkar ile işaretlendi. XNUMX. yüzyılın takip etmesi gerekmeyen bir örnek.
George Marshall
Ekolojist