2013 sonbaharındaydı ve güneybatı Kolombiya'daki Popayán kasabasında mahsur kaldım. Protestolar ülke genelinde patlak vermişti - çiftçiler düşük ücret ve yüksek yakıt fiyatlarına karşı ayaklanıyorlardı; kamyoncu ve öğrenciler hem desteklerini göstermek hem de kendi şikayetlerini yayınlamak için katıldılar. Yakında, bütün ülke grevdeymiş gibi göründü, FARC olarak bilinen Kolombiya Devrim Silahlı Kuvvetlerinin gizlice alevleri ateşlediğine dair söylentilerle. Av tüfeği olan ciddi adamlar bankalarda blok uzun çizgiler devriye. Gıda fiyatları çılgınca dalgalanıyordu. Ekvador'a giden her rota engellendi.
O zamandan beri etrafta sürükleniyordum ve devam etmenin heyecanına alışmıştım. Doğu Afrika’yı dolaştım, Güneydoğu Asya’nın gezgin meclisinde çapraz aylar geçirdim ve Güney Amerika’da bir yıl olacak olan birkaç hafta oldu.
Çoğu zaman, kaçış harika bir şekilde karmaşıklaştı: Tamamen nakit bir pansiyon faturası ayarladınız, çantanı topladın, bir bilet ayırdın ve yok oldun. Neredeyse bir sonraki yerdeki merak kadar güçlüydü, birini geride bırakma telaşı. Birdenbire, yine sihirli bir şekilde adsızsın. Tanıştığın kimse senin hakkında hiçbir şey bilmiyor. Tanıdığın kimsenin nerede olduğu hakkında hiçbir fikri yok. Giderek artan bir şekilde bağlı bir dünyada elde etmeyi zorlaştıracak şekilde özgürsünüz. Her yeni mekan tamamen farklı bir insan olma şansıdır - yalnız seyahatin temel lüksü, kendinizi geride bırakmanızdır. Ortadan kaybolmaya bağımlı oldum. Ve şimdi aniden yapamadım.
Yakında Popayán’daki çaresizce hareketsiz bir sırt çantası çanı olmadığımı öğrendim. Şehir dışına çıkan her yolun tıkandığı ya da tahrip edildiği anlaşıldıkça gezginler birleşmeye başladı. Ordunun hemen dışında birkaç İsrailli, genç bir Fransız çift, daha eski bir Norveçli adam, birkaç Hollandalı ve iki Amerikalı, hostel barlarında büyük bira şişeleri üzerinde çalışıyor. Nesnel olarak, kendimize acımız saçma oldu. Protestocular önemli konular hakkında öfkeli milyonlarca vatandaşdı. Manzara sıkıntısı için hazır birkaç sıkılmış backpacker olduk. Ancak yine de çok zulmedildik.
Bilgi tamamen söylenti köklü gibiydi. Dil engeli hakkında hiçbir şey söylememek için, bu, inceliklerini anlamaya başlayamayacağımız, ülke çapında uzun süredir devam eden bir isyandı. Gazeteler bir şeyi söyledi, sokaktaki insanlar tam tersini söyledi ve herkes sürekli birbirlerini yalan söylemekle suçluyordu. Yerellerin üzerinde anlaşmaya vardığı tek gerçek, protestocuların Mojarres adlı bir yerde yaklaşık iki saat uzaklıktaki kilit bir köprünün bir bölümünü havaya uçurmalarıydı. Konunun niteliği buydu: kilit alanlarda küçük protestocu cepleri. Sadece birkaç sorunlu kasabadan geçebilseydik Ekvador'a kadar açık yollarda olurduk.
Birkaç gün içinde rahatsız edici bir rutine razı olmaya başladık. Her sabah, seyahat ekibimizin bir üyesi bir plan önerecektir:
“Belki bir kamyon şoförü bizi Mojarres'e götürebilir ve sonra nehrin karşısına kendi yolumuzu bulabiliriz.”
“Bizi otobüsle San Augustin'den 16 saat sürecek bir otobüs şoförüne rüşvet vereceğiz!”
“Cali'ye geri dönelim ve Quito'ya bir uçuş rezervasyonu yapalım”
Her öğleden sonra bu yeni fikir savunulamazdı.
“Beş bin protestocu Mojarres'teki köprüyü sardı ve iki polis memurunu rehin aldı.”
“San Augustin yolu, otobüs sürücüleri tarafından işletilen bir şema.”
“Cali'ye giden tüm yollar şimdi tamamen engellendi.”
Her gece, aynı karamsar iyimser konuşmaları yaptık.
“Eminim yarın bitecek. Yarın gitmek için iyi olacağız. ”
En önemlisi, her planlama tartışmasının alt metni para harcamaktan duyduğumuz derin isteksizlikti. Birbirimizi pek tanımıyorduk, ancak bunun dışında mümkün olan en ucuz yolu bulmaya çalışan ortak hedefle birleştik. Ne kadar az harcarsak, bu göçebe rüyayı o kadar uzun süre yaşayabiliriz.
Karşılaştığım gezginlerin bazıları, maceraları için planlanan kesin bitiş tarihlerine sahipti: okul yeniden başlıyor, yeni bir işin baştan başlaması, geri dönmelerini endişeyle bekleyen önemli bir diğeri. Ama benim gibi çoğu kişi neredeyse tamamen çözülmedi. Önemli olan tek değişken paraydı. Bu tozlu ATM'ler, renkli döviz stoklarını serbest bıraktıkları sürece, gerçek hayattan hala kaçınılabilir. Ancak banka hesabım tamamen tükendiğinde eve uçmak ve hayatımla ne yapacağımı bulmak zorunda kalmam gerekiyordu.
Popayán'daki durum, beni yirmili yaşlarımın gerçekliğinden korumak için çok fazla bağlı kaldığım yaşam tarzı için giderek daha endişe verici bir tehdit haline geliyordu. Mesela Cali'den gelen uçuşlar, masrafın yolculuğumdan aylar süreceği noktaya fırladı; bu da zor düşünebildiğim bir sonuçtu.
Günler geçtikçe, diğerlerinde de aynı endişeli değnek belirtilerinin farkına vardım. Normalde, birkaç günde bir keşfetmek için garip yeni bir manzara getirdi. Şimdi, bu kadar ağır meseleler söz konusu olduğunda şikayet etmekten suçlu hissettiğiniz sırada, büyük ölçüde işleyen kesilmiş bir kasabanın aynı yağmurlu bloklarını daire içine aldık. Tartışmalar, bütün bu şiddetli bağımsız gezginler eşit derecede inatçı uluslararası meslektaşları ile işbirliğine zorlanan küçük anlaşmazlıklara yol açtı.
Uzun zamandır, en ufak bir taahhüdün veya planın bile her şeye açık olma fikrinin haklı olduğu serbest bir felsefeyi takip etmekten gurur duymuştum. Birdenbire bir şeyler stoklamak zorunda kaldım ve en küçük öngörümle bile bu bataklıktan tamamen kaçabileceğimi itiraf ettim. Ancak diğer tüm wannabes gibi “şu anda yaşamak, adamım” ile çok meşguldüm. Ve şimdi hepimiz Popayán'daki hiçlikten kurtularak yavaşça kurtarmak için çok çalıştığımız parayı izlemeye mahkum olduk.
Başka bir gün, kısa temperli, çok dilli planlama oturumlarımızdan bir diğeri. İngilizce ortak tartışma diliydi, ancak çeşitli ulusal gruplar genellikle birbirleriyle görüşmek için ana dillerine geri döneceklerdi ve sanırım herkesi küçümsüyorlardı.
“Ancak nehrin kaç metre olduğunu bilen var mı? Bununla yüzebilir miyiz? ”
“Swim? Sen deli misin? ”
"Hayır değilim! Yardım etmeye çalışıyorum! Asla yardım etmiyorsun. ”
Ve sonra, her potansiyel çözüm analiz edildiğinde ve kabul edilemez olduğu kanıtlandığında, sessiz Fransız kadını konuştu.
“Neden kendi uçağımızı bulamıyorsun?”
Gruptan kahkaha, ama sonra sessizlik. Neden kendi uçağımızı bulamıyorsun? Aynı pozisyonda bir çoğumuz vardı. Gerçekten sadece bir köprüyü geçmemiz gerekiyordu ve sonra Ekvator'a açık yollarda olacağız. Birisi birkaç hafta önce otobüs yolculuğu sırasında kasabaya küçük bir havaalanı gördüklerini düşündüklerinden bahsetti. Başka hangi seçeneğimiz vardı? Ayrıldık ve insanlara bize uçak bulabilecek birini tanıyıp tanımadıklarını sormaya başladık.
Ziyaret ettiğim daha az sanayileşmiş ülkelerde bazı şeylerin düzenlenme hızından her zaman etkilendim. Bazen bürokrasinin belirgin yokluğu; daha sık olarak bürokrasinin rüşvet ve yolsuzluk yoluyla manipüle edilmesinin yolu budur. Durum ne olursa olsun, sonuçlarla tartışmak yok. Satış fiyatının yerel ekonomiye göre yeterince yüksek olduğunu varsayalım, çağrılar yapılır, geri tepmelere söz verilir ve her şeyle ilgili canlandırıcı bir saçmalık vardır. Çoğu zaman, yalnızca bir grup yabancı yolcunun bir şey arayışı içinde olduğunu ve isteğin doğal olarak topluluk içinde dolaştığını duymak, yalnızca tek bir yerel kişiyi alır. Herkes sizi izinsiz bir motosiklet alabilen ya da sizi ormana götürmek için lisanssız bir rehber bulabilen veya vize konusunda ya da diğer her konuda arkadaşınıza yardım edebilecek bir lisanssız kişi tanıyor.
Bu aynı fikirdi, sadece daha büyük ölçekte. Talep asmadan geçti ve mesaj, dil engeli bile zor bir mesele olacak kadar basitti: Nakit paramız vardı ve bizi batıya götürecek bir uçak arıyoruz. Birkaç saat içinde, Cali'den gelen ticari bir uçuşun bir kısmı için, kritik köprüden sonraki ilk büyük şehir olan Pasto'ya uçacak küçük bir uçağı olan yerel bir adam bulduk. Sırt çantalarımızı mümkün olduğu kadar çabuk paketledik, bu arada bunu düşünmemek için kendimize küfretti.
Hava alanına doğru hızla ilerlediğimizde kendi uçağımızın fikri hala saçma geldi. Ama aniden asfaltın üzerinden geçiyorduk. Hareketli olmak harika hissettirdi, çünkü hareket her şeyi tekrar basitleştirdi. Daha fazla planlama, endişe ve bu akşam nerede yenileceği ve yarın nerede keşfedileceği konusunda endişelenmenize gerek yok.
Tüm “çile” lerimizin gülünç olduğunu - “rustik Kolombiyalı kasabada planladığımızdan daha uzun süre kalmaya zorlanan aşırı imtiyazlı vagabların” olduğunu gördük; Yaratıcı kaçışımızla gurur duydukça, havaya yükselirken birbirimize gülümsedik. Kötü bir durumdan kendi yolumuzu bulduk ve bu uçak hiçbirimizin olmadığı bir yere inecekti.