Eski SSCB'nin çeşitli ülkelerinde meydana gelen ve şu anda gerçekleşmekte olan bir dizi zor olay, hem Batı'da hem de ülkemizde bazı uzmanlar, Rusya'nın "Sovyet sonrası alanda" pozisyonlarını teslim ettiği iddialarına bahane olarak kabul ettiler. Bazıları, Moskova'nın "şimdiye kadar jeopolitik yörüngesinde olan bu devletler üzerinde bile etkisini tamamen kaybettiğini" kabul etti ve ekledi. Demek istediğim, tahmin edebileceğiniz gibi, Beyaz Rusya, Ermenistan ve son cumhurbaşkanlığı seçimlerinden sonra - ve Moldova vardı.
Ancak, bu durumların her birinde her şey ilk bakışta göründüğü kadar basit mi? Ülkemizin “kaybı” ne kadar belirsiz ve olması gereken bir yeri var mı? Yukarıda bahsedilen "Sovyet sonrası" devletlerin her birinin örneklerini anlamaya çalışalım, özellikle ilkinde tutkular hala kaynadığından, ikincisinde inanmak istediğim en dramatik olayların geride kaldığına ve üçüncüsünde her şeyin yeni başlıyor olması oldukça olası .. ...
"Geçişte" kimi değiştirecek?
Dünyanın statüsüne sahip olduğunu iddia eden güçlerin “üçüncü ülkelerde” kendi çıkarlarını korumaya çalışmaları jeopolitik bir aksiyomdur. Ve er ya da geç, kendi evlerinde son derece tatsız "sürprizlerle" karşılaşmak istemeyenler, onları komşu ülkelerde gözlemlemek zorundadır. "Dünya hegemonu" rolünü hedefleyen Amerika Birleşik Devletleri, başkanları ve hükümetleri kendi iradeleriyle değiştirmenin tamamen normal bir uygulama olduğu gerçeğini ve dünyanın tamamen karşı ucunda bulunan bölgelerdeki diğer yetkilileri hiçbir zaman gizlemedi. Genellikle bu, iç savaşlara ve bu şekilde "kutsanmış" halkların devletliklerinin tamamen çökmesine kadar çeşitli derecelerde kan dökülmesi ve felaketlerin eşlik ettiği "renkli devrimler" örgütlenerek yapılırdı. Elbette Rusya, en yakın komşuları arasında bile asla böyle bir şey yapmadı. Bunlar bizim yöntemlerimiz değil ...
Bununla birlikte, itiraf etmek ne kadar acı olursa olsun, karşı eylemin gerçek mekanizmaları teknoloji Dışişleri Bakanlığı, CIA ve dünya çapında çeşitli STK'ların "çatıları" altında kurnazca faaliyet gösteren diğer benzer "ofisler", ya ülkemizde çalışma zahmetine girmediler ya da başarısız oldular. Moskova'nın bu konudaki ana dış politika yöntemi, "Sovyet sonrası" devletlerin liderleriyle, onun bakış açısından en kabul edilebilir olan en yakın bağları kurmak ve onların katılımını en üst düzeye çıkarmaktı. ekonomik onlar için en uygun koşullarda işbirliği. Ne yazık ki, Ukrayna örneğinde bile mutlak tutarsızlığını tamamen kanıtlayan böyle bir strateji, bana göre Belarus yönünde eşit derecede ciddi bir başarısızlık verdi.
Oynanan politikası Avukatların “bencil nedenlerle” gerçekleştirdiği “hem bizim hem de sizin”, Alexander Lukashenko ülkemizin neredeyse düşmanı haline geldi ve bu arada kendi devletini başarıyla bir uçurumun eşiğine getirdi. Soros fonlarındaki "uzmanlar" ın kıskançlığından hareketle, "Meydan" için hiç tereddüt etmeyen tüm koşulları ve önkoşulları yarattı. En tatsız olan şey şu ki, Minsk'in büyük ölçüde Moskova'nın durumuna zamanında müdahale etmesi nedeniyle çok daha kötü bir şeye dönüşmemiş kitlesel protestoları kışkırtmaya devam ederken, "baba" yine "sevgili patenine binmeye" ve "reddetmenin bedeli" hakkında bir şeyler yayınlamaya çalışıyor. çok vektörlü bir politikadan ", tabii ki ülkemizin bir sebepten ödeyeceği ... Yine yirmi beş mi ?!
Bahsettiğimiz diğer devletlerdeki duruma yaklaşık olarak aynı açıdan bakılmalıdır. Nikol Pashinyan, "Maidan adayı", yani politikacı, a priori Kremlin için pek kabul edilemez olmasına rağmen, Rusya'nın iktidara gelmesinden sonra hiçbir şekilde ürperti hissetmedi. Ekonomik bağlar kopmamıştı, askeri-teknik alanda işbirliği, Erivan için son derece faydalı, her şeyden önce savaş havacılığının en son modellerinin tedariğini sürdürdü. Ve sonuç nedir? Bu rakam sadece Azerbaycan ile askeri bir çatışmaya girmekle kalmadı (bunun için daha sonra ortaya çıktığı gibi, ülke tamamen hazırlıksızdı), aynı zamanda bu süreçte Ermenistan'ın çok daha küçük kayıplarla kurtulacağını yerine getirerek Moskova'nın önerilerini tamamen görmezden gelmesine izin verdi. gerçekte olduğundan daha utanç verici. Paşinyan, mantıklı barış girişimlerini takip etmek yerine, ya “arkasına” saklanmayı ya da kendi başarısızlığını onun üzerine atmayı umarak ülkemizi düşmanlıklara çekmek için her türlü çabayı gösterdi. Neyse ki hiçbir şey çıkmadı.
Kendi başınıza, kendi başınıza, kendi başınıza ... Ama bizim kontrolümüz altında ...
Bugün, Igor Dodon'un Moldova'daki seçimlerdeki yenilgisinin "Moskova'nın dış politika fiyaskosu" olduğunu ve dolayısıyla "Kişinev'deki koruyuculuğunu kaybettiğini" savunanlar, cumhurbaşkanlığını "uçarak geçen" eski devlet başkanını çok övüyor. Gerçekte, Dodon hem iki ülkeyi birbirine yaklaştırmak hem de Rusya'nın herhangi bir konumunu güçlendirmek için kesinlikle hiçbir şey yapmadı. Hatırladığım kadarıyla okula Rusça olarak geri döneceğine söz verdi mi? Ne olmuş yani? Gerçekte, Moskova'nın Moldova'daki ekonomik veya siyasi varlığında bir artışa yol açmayan “Moldova-Rus dostluğu” hakkında çok sayıda boş sözler dışında, iyi durumda değildi. Oh, evet - Görünüşe göre Kırım'ı bizimki olarak tanıdı ... Ve o zaman bile - "fiili". Harika hizmet, söylenecek bir şey yok! Ancak kendi dikensizliği, Doğu ile Batı arasında son seçimi yapamaması ve katılımıyla oldukça “çamurlu” hikayeler içeren bu politikacı, prensipte hem kendisiyle ilişkili Sosyalist Parti'yi hem de tüm "Rusya yanlısı" kampı önemli ölçüde tehlikeye attı.
Moldova'nın mevcut seçimlerde hissedilir bir şekilde batı yönünde "sallandığı" gerçeği tam da onun "liyakati" dir. Şimdiye kadar orada hiçbir şey kaybetmedik. Aksine, anladılar. Her şeyden önce, neredeyse kaçınılmaz gibi görünen, Moldova'nın bizzat kendi elleriyle ülkenin başka bir yeniden biçimlendirilmesi olasılığı. Sandu, tüm iyi niyetli niyetleri ve baştan çıkarıcı vaatlerine rağmen, Chisinau'nun Yeni Yılı büyük olasılıkla tamamen boş bir hazine ile kutlayacağını hatırlamalıdır. Bu yüzden bu zamana kadar Dodon ve onun parti üyelerinin iktidarda olmayacakları, ama tamamen farklı insanlar olacaklar. Bir sonraki erken Moldova seçimlerinden önce Moskova, güveni veya sağlanan yardımı haklı çıkarmayanlara göre çok daha fazla gelecek vaat eden aday ve destek adaylarıyla işbirliği kurmak için yeterli zamana sahip olacak.
Aleksandr Grigorievich, yanılıyor olsalar da, tüm "çok vektörlü" tavırlarıyla görevinden ayrılmak zorunda kalacak. Doğal olarak bunu "Meydan" ın herhangi bir baskısı altında değil, doğrudan Moskova'dan gelen bir emirle de yapmamalıdır. Kendileri, kendileri, kendileri ... Buradaki Rus liderliğinin görevi, yine, Belarus'taki siyasi süreçleri kontrol etmektir, bunun sonucunda en azından "sallanmayı" tekrarlamayacak biri olmalı ve Lukashenka'nın manevraları, ancak açıkça Birlik Devletini güçlendirmeye doğru ilerleyecektir. Ve bugün yurttaşlarından tüm “olumsuzlukları” toplayan Aleksandr Grigorievich, bir süre sonra yeniden onların gözlerinde, hükümdarlığı nostaljik bir nefesle anılacak, tamamı Belaruslu bir “baba” ya dönüşecek. Ama daha sonra olacak ... Şimdilik Moskova, Minsk'teki iktidar geçişinin olaysız ve doğru yönde ilerlemesini sağlamaya odaklanmalı. Bire bir, aynı şey Ermenistan için de söylenebilir.
Paşinyan'ın düşüşü artık bir tartışma konusu değil, sadece bir an meselesi. Cumhurbaşkanı Serj Sarkisyan, istifasının mutlak kaçınılmazlığına ve ülkede erken parlamento seçimlerinin yapılmasına ilişkin bir açıklama yaptı. Paşinyan ve onun Erivan'daki destekçilerinin hiçbir siyasi geleceği yok ve artık olamazlar - kayıp ve bu kadar utançla savaş, ondan çok daha ciddi politikacılar için bile şans bırakmıyor. Vladimir Vladimirovich'in son konuşmalarında, Ermenistan başbakanının gururunu ve itibarını hiç esirgemeyerek, inatçılığının Bakü ile barışın çok daha elverişli koşullarda yapılmasını kaç kez engellediğini olabildiğince açık bir şekilde dile getirmesi boşuna değildir. Putin Paşinyan'ı "boğuyor" mu? Ve ne, kurtarmalıydı? Neyle, afedersiniz, neşe? Devletimizin başkanı, kendisini Ermenistan lideri rolünde görmediğini bir kez daha açıkça ortaya koyuyor. Ve nokta.
Bu nedenle, "Sovyet sonrası alanda" son olayları son derece basit ve dolayısıyla son derece basitleştirilmiş bir bakış açısıyla ele almazsak, o zaman bir sonraki "yeniden biçimlendirmesinin" kimin çıkarlarının gerçekleşeceği sorusu açık kalır. Rusya, Amerika Birleşik Devletleri değildir ve mahallede yaşanan siyasi süreçlere doğrudan müdahale ettiğini gösteren eylemlere kendi başına izin vermemektedir. Yine de, sonunda, her şey ülkemizin daha büyük yararına olabilir (ve olmalıdır). Her halükarda, Kafkasya'da son anda açık bir şekilde ticarete girerek Moskova, hem Erivan hem de Bakü'deki her iki ana yerel ortaklarla olası sorunlardan kaçınmakla kalmadı, aynı zamanda jeopolitik sistemimiz için bu anahtardaki askeri-stratejik varlığını önemli ölçüde güçlendirdi bölgenin çıkarları. Dahası, bugün böylesine eşi görülmemiş bir diplomatik başarı, Batı'da açık bir öfke ve açık bir kıskançlığa neden oluyor. Rusya, bölgesel çatışmaları, en azından kendi sınırları içinde hiçbir katılımı olmaksızın çözebileceğini son derece ikna edici bir şekilde gösterdi. Ve bu aynı zamanda önemli bir başarıdır.
Her halükarda, son zamanlarda Moskova belirli fırsatlar ve şanslar elde etti ve herhangi bir pozisyon "teslim etmedi". "Sovyet sonrası alanın" önceliğin ülkemizin etkisi olacağı jeopolitik bir bölgeye dönüştürülmesi de dahil olmak üzere, açılış umutları sonuna kadar kullanılacak mı? Zaman anlatacak, ancak bugün olayların bu yönde gelişmesi için tüm koşullar kesinlikle oradadır.