Aşağıda enstitüde bulunan 2020 Clark İngiliz Edebiyat Dersi metni yer almaktadır.
Trinity College, Cambridge tarafından.
*
Beni bu Clark Konferansı'nı 132. yılında vermeye davet ettiğiniz için teşekkür ederim. Davetiyeyi aldığımda, önceki konuşmacıların, 'Kraliçe Anne Çağının Edebi Eleştirisi', 'Shakespeare as Criticized in France' gibi çeşitli konularda konuşan birçok 'Efendim' ve Sir sesi çıkaran isimleri aşağı kaydırdım. 'The Crowning Privilege: Professional Standards in English Poetry' ve 'Makers and Materials: The Poetry of Spenser, Shakespeare, Milton, Yeats ve Eliot'
Bu hikayenin çizgi film versiyonunda, bu noktada beni oynayan karakter kaşlarını çatacak ve konuşma balonu 'Ha?' Toni Morrison'ın yazdığı 'Amerikan Afrikacılığındaki Çalışmalar' a gözüm düştüğünde rahatladım, ama sadece bir an için. Beni davet eden Dr. John Marenbon'a, internette bulamadığım için önceki derslerden bazılarının metinlerine bakıp bakamayacağımı sordum. En yararlı şekilde, konuşmacılardan derslerini Trinity'ye teslim etmelerinin istenmediğini, ancak T. S. Eliot'un Metafizik Şiir Çeşitleri E.M. Forster'ın yaptığı gibi Clark dersinden gelişti. Romanın Yönleri .
Başka bir deyişle - baskı yok.
Bu ders, yaşadığımız zamanlarda edebiyatın yeri ve hem kamusal hem de özel dil siyaseti üzerine yaptığım bir dizi son konuşmadan gelişti. Bu, görevimi biraz kayganlaştırıyor. Ara sıra birçoğunuzun benim işime aşina olduğu varsayımını içerebilir, ki durum bu olmayabilir ve özür diliyorum.
Hindistan'daki mezarlıklar çoğunlukla Müslüman mezarlıklarıdır, çünkü Hristiyanlar nüfusun çok küçük bir bölümünü oluşturur ve bildiğiniz gibi Hindular ve diğer toplulukların çoğu ölülerini yakarlar. Müslüman mezarlığı, Kabristan , Hindu milliyetçilerinin hayal gücü ve söyleminde her zaman büyük bir yer tutmuştur. 'Mussalman ka ek hi sthan, kabristan ya Pakistan!' - Mussalman, mezarlık veya Pakistan için tek bir yer Hindistan'ın sokaklarını istila eden katil, kılıç kullanan milislerin ve kanunsuz çetelerin daha sık görülen savaş çığlıkları arasındadır.
Hindu sağı, devletin yanı sıra devlet dışı aygıtların neredeyse tamamen kontrolünü ele geçirdiğinden, Müslümanların giderek artan bariz sosyal ve ekonomik boykotu onları toplumsal merdivenden daha da aşağıya itti ve onları 'seküler' kamusal alanlarda daha da istenmeyen hale getirdi. ve konut kolonileri. Gerek güvenlik gerekse gereklilik nedeniyle, kentsel alanlarda seçkinler de dahil olmak üzere birçok Müslüman, genellikle nefretle 'mini-Pakistanlar' olarak anılan yerleşim bölgelerine çekiliyor. Şimdi hayatta, ölümde olduğu gibi, ayrımcılık kural haline geliyor.Terimin kullanımına ilişkin görüş ayrılığı, faşizmin ancak bir kıta yıkıldıktan ve milyonlarca insanın gaz odalarında imha edildikten sonra faşizm olduğuna inanıp inanmadığınıza bağlıdır.
Bu arada Delhi gibi şehirlerde, evsizler ve muhtaçlar, sadece ölüler için değil, yaşayanlar için de dinlenme yeri haline gelen mezarlıklarda ve mezarlıklarda bir araya geliyor. Bugün, yeni Hindu Hindistan'ın yeni gettosu olarak - hem kelimenin tam anlamıyla hem de mecazi anlamda - Müslüman mezarlığı kabristandan bahsedeceğim. Ve bu zamanlarda kurgu yazmak hakkında.
Bazı durumlarda, En Büyük Mutluluk Bakanlığı 2017 yılında yayımlanan romanım, iki mezarlık arasında bir konuşma olarak okunabilir. Biri, Surlarla çevrili Delhi kentinde Müslüman bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Anjum'un evini yaptığı ve yavaş yavaş bir misafir evi, Jannat (Cennet) Konuk Evi inşa ettiği ve bir dizi insanın sığınmak için geldiği bir mezarlık. . Diğeri, 30 yıllık savaşın ardından şimdi mezarlıklarla kaplı ve bu şekilde metaforik olarak neredeyse bir mezarlık haline gelen ruhani güzellikteki Keşmir vadisi. Yani, Cennet Konuk Evi ile kaplı bir mezarlık ve mezarlıklarla kaplı bir Cennet.
İki mezarlık arasındaki bu konuşma, bu konuşma Hindistan'da kesinlikle yasaklanmıştır ve her zaman olmuştur. Gerçek dünyada, yüksek suç, hatta hainlik olarak kabul edilir. Neyse ki kurguda farklı kurallar geçerlidir.
Yasak sohbete geçmeden önce, yazı masamdaki manzarayı size anlatayım. Bazı yazarlar pencereyi kapatmak veya başka bir odaya geçmek isteyebilir. Ama ben yapamam. Yani bana katlanmak zorundasın, çünkü bu manzarada sobamı ısıtıp tencere ve tavalarımı depoluyorum. Edebiyatımı burada yapıyorum.
Bugün, Hindistan hükümetinin Keşmir'de interneti kapatmasının 193. gününe işaret ediyor. Aylarca mobil verilere veya geniş banda erişememenin ardından, şu anda dünyanın en yoğun askeri işgali altında yaşayan yedi milyon Keşmirlinin beyaz liste olarak bilinen bir avuç hükümet onaylı web sitesini görüntülemesine izin verildi. Bunlar, birkaç seçilmiş haber portalını içeriyor, ancak Keşmir'in hayatlarının versiyonlarını yayınlamak için ana akım Hint medyasının onlara düşmanlığı göz önüne alındığında çok bağlı olduğu sosyal medyayı içermiyor. Başka bir deyişle, Keşmir artık resmi olarak güvenlik duvarı olan bir İnternete sahip ve bu, dünyadaki birçoğumuzun geleceği olabilir. Susamış bir kişiye damlalıktan su vermeye eşdeğerdir.
İnternetin kesilmesi, Keşmir'de günlük hayatın neredeyse her alanını felce uğrattı. Neden olduğu zorlukların tamamı henüz araştırılmadı bile. İnsan haklarının kitlesel ihlalinde öncü bir deney. Bilgi kuşatması bir yana, aralarında çocuklar, sivil toplum aktivistleri ve siyasi figürler de bulunan binlerce Keşmirli hapsedildi - bazıları acımasız Kamu Güvenliği Yasası kapsamında. Bunlar, destansı ve sürekli gelişen bir trajedinin sadece çıplak kemikleridir. Dünya uzaklara bakarken, iş dünyası durma noktasına geldi, turizm damladı, Keşmir susturuldu ve yavaş yavaş haritadan düşüyor. Hiçbirimize, yerler haritadan düştüğünde ne olacağını hatırlatmamıza gerek yok. Geri tepme geldiğinde, şaşkınlık numarası yapanlardan biri olmayacağım.
Bu arada, Hindistan hükümeti, karmaşık bir şekilde inşa edilmiş olsa bile Müslümanlara karşı bariz bir şekilde ayrımcı olan yeni bir vatandaşlık yasasını kabul etti. Bunu uzun uzun bir derste yazdım ben geçen kasım ayında teslim edildi , bu yüzden şimdi yasayı ayrıntılı olarak ele almayacağım - daha önce bilinmeyen bir ölçekte bir vatansızlık krizi yaratabileceğini söylemek dışında. Hindu milliyetçiliğinin kaynağı ve Narendra Modi'nin Bharatiya Janata Partisi'nin ebeveyni olan Rashtriya Swayamsevak Sangh için, Almanya'nın 1935 Nürnberg Yasaları Üçüncü Reich için vardı ve ona kimin haklı vatandaş ve kimin olmadığına karar verme yetkisi veriyor. İnsanların kendi kalıtımlarını kanıtlamak için üretmeleri beklenen belirli belgelere dayanıyor. O ders, 'Bir Sonun İçindekiler' yazdığım en kasvetli metinlerden biridir.
Üç ay sonra, belirsizlik temkinli bir ümide dönüştü. Vatandaşlık Değişiklik Yasası, 11 Aralık 2019'da parlamentoda kabul edilerek Vatandaşlık Değişiklik Yasası oldu. Birkaç gün içinde öğrenciler ayağa kalktı. İlk tepki gösterenler Aligarh Muslim Üniversitesi ve Delhi'deki Jamia Millia Islamia Üniversitesi öğrencileri oldu. Buna karşılık, çevik kuvvet polisi kampüslere biber gazı ve şok tabancalarıyla saldırdı. Öğrenciler acımasızca dövüldü, bazıları sakatlandı ve birinin bir gözü kör oldu. Öfke artık ülke çapındaki kampüslere yayıldı ve sokaklara döküldü.
Ön cepheden öğrenciler ve Müslüman kadınlar tarafından yönetilen öfkeli vatandaşlar, haftalarca halka açık meydanları işgal etti ve yolları kapattı. Müslüman erkeği kadından nefret eden, terörist cihatçı olarak damgalamak için muazzam enerji harcayan ve hatta kendisini Müslüman kadınların kurtarıcısı olarak sunan Hindu sağı, bu parlak, açık ve son derece kadın öfkesiyle biraz şaşkına dönüyor. Delhi’nin şimdi ikonik Shaheen Bagh protestosunda binlerce, on binlerce ve bazen yüz bin insan, neredeyse iki aydır büyük bir yolu kapattı. Bu, ülke çapında mini Shaheen Bagh'leri ortaya çıkardı. Milyonlarca insan sokaklarda, ülkelerini geri alıyor, Hindistan bayrağını dalgalandırıyor, Hindistan Anayasasını koruma sözü veriyor ve Hindistan'ın laik, sosyalist bir cumhuriyet olduğunu söyleyen Önsözünü okuyor.Bir ülke, bir insanın aşık olduğu şekilde faşizme girer mi? Ya da daha doğrusu nefretle mi? Hindistan nefrete mi düştü?
Bu yeni ayaklanmanın marşı, şehirlerde, üniversite kampüslerinde ve ülke çapında kavşak noktalarında yankılanan sloganı, Keşmir özgürlük mücadelesinin ikonik tezahürünün bir çeşididir, ' Hum kya chahtey? Azadi! '-Ne istiyoruz? Özgürlük! Bu slogan, insanların öfkesini, hayallerini ve önümüzdeki savaşı anlatan bir dizi şarkı sözü içindeki nakarattır. Bu, herhangi bir grubun Azadi sloganı üzerinde hak iddia edebileceği anlamına gelmez - uzun ve çeşitli bir geçmişi vardır.
Kısa süre önce 40. yılını kutlayan İran devriminin ve 70'ler ve 80'lerde alt kıtamızdaki feminist hareketin bir kısmının sloganıydı. Ancak son otuz yılda, her şeyden çok Keşmir sokağının marşı olarak tanındı. Ve şimdi, Keşmir'in sokakları susturulurken, ironi şudur ki, Keşmirlilerin çoğunun sömürgeci olarak gördüğü ülkenin sokaklarında benzer sözler, ritim ve ritimle halkın nakaratı yankılanıyor. Bir sokağın sessizliği ile diğerinin sesi arasında ne yatıyor? Bir uçurum mu yoksa köprü olabilir mi?
Size Keşmirce ilahisinin 'Azadi' nin kısa bir açıklamasını okuyayım. En Büyük Mutluluk Bakanlığı . Metindeki 'Ben', Garson Hobart olarak - buraya girmemiz gerekmeyen nedenlerden dolayı arkadaşları tarafından bilinen Biplab Dasgupta'dır. O, Keşmir'de görev yapan tatlı, hatta zeki bir Kızılderili İstihbarat Görevlisi. Hobart, Keşmir mücadelesinin arkadaşı değildir. Yıl 1996 - vadide 1990'larda kasıp kavuran silahlı ayaklanmanın en karanlık dönemlerinden biri. Hobart, valinin çevresi ile Srinagar'ın eteklerindeki bir milli parkta mahsur kalır. Evlerine dönemiyorlar çünkü şehir, en son şehitlerini mezarlığa taşıyan yüzbinlerce yaslı tarafından ele geçirildi. Hobart'ın sekreteri telefonda ve sokaklar geri alınana kadar geri dönmemesini tavsiye ediyor:
Dachigam Ormanı Konuk Evinin verandasında, kuş sesleri ve cırcır böceği sesleri üzerinde otururken, birlikte yükselen yüz bin veya daha fazla sesin özgürlük çağrısı yapan yankılanan patlamasını duydum: Azadi! Azadi! Azadi! Sürekli olarak. Telefonda bile sinir bozucuydu ...
Sanki şehir tek bir çift ciğerin içinden nefes alıyordu, o acil, keskin ağlamayla boğaz gibi şişiyordu. O zamana kadar gösterilerden nasibimi almıştım ve ülkenin diğer bölgelerinde slogan atma payımdan daha fazlasını duymuştum. Bu farklıydı, bu Keşmir ilahisi. Politik bir talepten daha fazlasıydı. Bir marştı, bir ilahi, bir dua ...
Tam ağladığı bu (neyse ki kısa ömürlü) durumlarda, tarih ve coğrafya, akıl ve siyaset yapısını yarma gücüne sahipti. Bizden çok içten nefret eden bir halkı yöneterek, Keşmir'de ne halt yediğimizi bir anlık da olsa merak ettirecek güce sahipti.
Elbette, Hindistan'daki protestocular tamamen farklı bir Azadi türü çağırıyorlar - yoksulluktan, açlıktan, kasttan, ataerkillikten ve baskıdan azadi. 'Hindistan'dan bir azadi değil, Hindistan'da azadi,' diyor karizmatik genç politikacı Kanhaiya Kumar, ilahiyi özelleştirme ve yeniden düzenleme ile tanınır. bugün Hindistan'daki ayaklanma . Sokaklarda her birimiz, Keşmir davasına tek bir kişi tarafından bile olsa, kazara bile olsa bir sempatinin bile, sadece protestoları değil, ayakta kalan her kişiyi yakacak milliyetçi cehennem ateşiyle karşılaşacağının acı bir şekilde farkındayız. . Ve eğer o kişi Müslüman olursa, katlanarak cehennem ateşinden bile daha kötü bir şey olur. Çünkü Müslümanlar söz konusu olduğunda, park cezalarından küçük suçlara kadar her şey için farklı kurallar geçerlidir. Kağıt üzerinde değil, etkili bir şekilde. Hindistan bu kadar derinden rahatsız oldu.
Müslüman karşıtı yurttaşlık yasalarına yönelik bu kitlesel, demokratik protestoların merkezinde, bu nedenle, Keşmir'den ödünç alınan bu şarkının içinde, Keşmir vadisinde işlenen suçlara karşı zorunlu, küçük bir sessizlik var. Bu sessizlik onlarca yıllık ve utanç verici. Utanç, sadece Hindu milliyetçileri tarafından değil, sadece Hindistan’ın tüm siyasi yelpazesi tarafından değil, aynı zamanda bugün sokaklarda cesurca dışarı çıkan pek çok kişi de dahil olmak üzere Hint halkının çoğunluğu tarafından paylaşılmalıdır. Kişinin kalbinde tutması zor bir şey.
Ama belki de Hindistan sokaklarındaki gençlerin adalet çığlıklarının Keşmirliler için de adalet talebini kapsaması an meselesidir. Belki de bu yüzden, BJP'nin yönettiği Uttar Pradesh eyaletinde, birçokları tarafından yapım aşamasında bir Modi olarak görülen başbakan Yogi Adityanath, Azadi sloganını ihanet olarak ilan etti.
Hükümetin protestolara tepkisi şiddetli oldu. Başbakan Narendra Modi, ticari markası toksik kinayesiyle başlangıç silahını ateşledi. Bir seçim mitinginde, protestocuların “giysilerinden” kolaylıkla teşhis edilebileceğini söyledi - hepsinin Müslüman olduğunu ima etti. Bu doğru değil. Ancak cezalandırılması gereken nüfusu açıkça işaretlemeye hizmet eder. Uttar Pradesh'te Yogi Adityanath, bir tür gangster gibi açıkça 'intikam' yemin etti. Şimdiye kadar yirmiden fazla insan öldürüldü.Keşmir'in artık resmi olarak güvenlik duvarı olan bir İnternet'i var ve bu, dünyadaki birçoğumuzun geleceği olabilir.
Birkaç hafta önce bir halk mahkemesinde, eyaletteki polisin gecenin köründe insanların evlerine girip onları terörize edip yağmaladığına dair tanıklıklar duydum. İnsanlar polis kilitlerinde günlerce çıplak tutulmaktan ve dövülmekten bahsetti. Hastanelerin ağır yaralıları nasıl geri çevirdiğini, Hindu doktorların onları tedavi etmeyi nasıl reddettiğini anlattılar. Polisin göstericilere saldırdığı videolarda Müslümanlara karşı kullandıkları hakaretler anlatılmaz, mırıldanan önyargıları, verdikleri yaralanmalardan neredeyse daha korkutucu. Bir hükümet, emrindeki tüm güçle kendi nüfusunun bir bölümünü açık bir şekilde düşmana çevirdiğinde, yarattığı dehşeti o topluluğun dışındakilerin anlaması, hatta inanması kolay değildir.
Söylemeye gerek yok, Yogi Adityanath'a siyasi destek açık ve netti. Batı Bengal eyaletindeki BJP'nin Uttar Pradesh modelinden aynı anda kıskanan ve gurur duyan başkanı, 'hükümetimiz onları köpekler gibi vurdu' diye övündü. Modi kabinesinden bir sendika bakanı, Delhi'de bir mitingde ' Desh ke gaddaron ko, 'Ve kalabalık geri çığlık attı,' Goli maaro saalon ko ”—Millete hainlere ne yapılmalı? Piçleri vurun!
Bir parlamento üyesi, Shaheen Bagh'ın protestocuları ile ilgilenilmediği takdirde evlere girip “kız ve kız kardeşlerinize tecavüz edeceklerini” söyledi. Bu, Shaheen Bagh'ın protestocularının ağırlıklı olarak kadın olduğu düşünüldüğünde ilginç bir fikir. İçişleri Bakanı Amit Shah, insanlardan 'Pakistan'a hava saldırıları ve cerrahi saldırılar düzenleyen' Modi ile ABD arasında seçim yapmalarını istedi. 'Shaheen Bagh'ı destekleyen insanlar.'
Modi, kendi adına, Hindistan'ın Pakistan'ı yenmesinin yalnızca on gün alacağını açıkladı. askeri çatışmada . Böyle bir zamanda sıradışı gibi gelebilir ama öyle değil. Protestocuları Pakistan'la karıştırmanın kurnaz yolu bu. Bütün ülke nefesini tutuyor, daha fazla kan dökülmesini ve hatta belki de savaşı bekliyor.
Hindistan, faşizm için kibar bir terim olan çoğunlukçu Hindu milliyetçiliğini benimserken, birçok liberal ve hatta Komünist bu terimi kullanmak konusunda titiz davranmaya devam ediyor. Bu, RSS ideologlarının açıkça Hitler ve Mussolini'ye tapmalarına ve Hitler'in büyük dünya liderleri hakkındaki bir Hint okul ders kitabının kapağına girmesine rağmen, Gandhi ve Modi ile birlikte . Terimin kullanımına ilişkin görüş ayrılığı, faşizmin ancak bir kıta yıkıldıktan ve milyonlarca insanın gaz odalarında imha edildikten sonra faşizm olduğuna inanıp inanmadığınıza bağlıdır. Ya da faşizmin bu yüksek suçlara yol açan bir ideoloji olduğuna inanıyor olsanız da Yapabilmek bu suçlara yol açıyor - ve buna katılanların faşist olmalarına.
*
Konuşmamın alt başlığına biraz zaman ayırmama izin verin - 'Sahte Haber Zamanında Kurgu.' Sahte haberler en azından kurgu kadar eskidir ve tabii ki ikisi de çoğu zaman aynı şey olabilir. Sahte haberler, faşizmi ateşleyen yanıltıcı gazabın üzerini örttüğü iskelet yapısıdır. Bu iskelenin dayandığı temel, sahte tarih - muhtemelen sahte haberlerin en eski biçimi. Tarihin mitolojiye, mitolojinin tarihe dönüştüğü sahte kahramanlık ve abartılı mağduriyet hikayesi Hindu milliyetçileri tarafından pazarlanan tarih, ciddi bilim adamları tarafından çok ustalıkla delinmiş ve yıkılmıştır. Ancak hikaye asla ciddi bilim adamları için tasarlanmadı. Birkaç ciddi akademisyenin ulaşmayı umabileceği bir dinleyici kitlesi içindir. Alaycı bir şekilde gülerken, bir salgın gibi yayılıyor ve beyni öldüren bir malignite gibi popüler hayal gücünde çiçek açıyor. Burada iş yerinde daha derin, daha rahatsız edici bir şey de var ki, ona doğru hareket edeceğim. İddialarımdan herhangi biri sizi ürkütüyorsa, lütfen bilin ki ben onlar üzerinde uzun uzadıya detaylandırıldı adlı bir kitapta Doktor ve Aziz .
Hindu milliyetçiliğinin ve Hindu üstünlüğü kültünün merkezinde şu ilke vardır: Varnashram dharm kast sistemi veya kast karşıtı geleneğin dediği şey Brahmanvaad - Brahminizm. Brahminizm, toplumu sözde göksel olarak belirlenmiş, dereceli bir saflık ve kirlilik ölçeği, yetkiler ve görevler ve kalıtsal mesleklere dayanan dikey bir hiyerarşi içinde örgütler. Merdivenin tam tepesinde, saflığın vücut bulmuş hali, tüm hakların dinlenme yeri olan Brahminler var. En altta, bir zamanlar Dokunulmazlar olarak bilinen, yüzyıllardır insanlıktan çıkarılan, gettolaştırılan ve hayal edilemeyecek şekillerde ihlal edilen “dışlanmışlar” var. Bu kategorilerin hiçbiri homojen değildir, her biri kendi ayrıntılı hiyerarşi evrenine bölünmüştür. Eşitlik, kardeşlik veya kardeşlik ilkeleri, kast sistemi için lanettir. Bazı insanların, ilahi yetkiye göre doğaları gereği diğerlerinden üstün veya aşağı oldukları fikrinin, faşist bir Üstün Irk fikrine nasıl kolayca kaydığını görmek zor değil. Yüzyıllar boyunca Brahminizmin zulmünden kaçmak için milyonlarca Dalit ve diğer boyun eğdirilmiş kastlardan insanlar İslam, Sihizm ve Hıristiyanlığa geçti.
Dolayısıyla, Hindu çoğunlukçuluğun siyaseti ve onun azınlıklara yönelik zulmü de kast sorunuyla karmaşık bir şekilde iç içe geçmiş durumda. Günümüzde bile kast, modern Hint toplumunun hemen hemen her yönünü yöneten lokomotif ve düzenleyici ilkedir. Ve yine de pek çok ünlü yazar, tarihçi, filozof, sosyolog ve film yapımcısı, kastı bir dipnota dönüştüren ya da tamamen yanıltıcı olan - yurt içinde olduğu kadar uluslararası alanda da alkışlanan ve cömertçe ödüllendirilen - Hindistan üzerine müthiş bir çalışma grubu yaratmayı başardı. sorun. Ben de buna sahte tarih derim. Büyük Görmeme Projesi.
Bunun güzel bir örneği, Sir Richard Attenborough’un Oscar ödüllü filmi, Gandhi, Hindistan Hükümeti tarafından finanse edildi. Film, Gandhi’nin Güney Afrika’daki zamanı ve Siyah Afrikalılara karşı tutumu hakkında yanlış olacak kadar yanlıştır. Hindistan'da Gandhi kadar kolayca ikon haline gelen Dr. Bhimrao Ambedkar'ın yokluğu neredeyse daha rahatsız edici. Maharashtra'dan bir Dalit olan Ambedkar, Gandhi'ye ahlaki, politik ve entelektüel olarak meydan okuyan adamdı. Hinduizmi ve onun gerektirdiği kast ayrımcılığını kınadı ve Budizm lehine Hindu dininden vazgeçerek Dalitlere bir çıkış yolu gösterdi. Her ikisi de olağanüstü insanlardı ve aralarındaki çatışma bugünkü düşüncemize büyük katkı sağladı.
Gandhi'nin kast hakkındaki görüşleri Hindu sağının görüşlerine aykırı olmasa da, Hindistan'daki Müslümanların yeri hakkındaki görüşleri böyleydi. Sonunda eski bir üye tarafından öldürülmesine yol açan şey buydu ( bazıları üye diyor ) RSS. Yine de, Gandhi'nin bu yüceltilmiş, ciddi şekilde tahrif edilmiş mitleştirilmesi ve ortak finanse edilen bir hükümette Ambedkar'ın silinmesi ne anlama geliyor? Kongre hükümet tarafından finanse edilen - hala dünyanın Gandhi ve Hindistan'ın özgürlük mücadelesi fikrinin çoğunun temelini oluşturan multi milyon dolarlık bir film fantezisi? Evet, film uzun zaman önce yapılmıştı, ama düzeltici nerede - en azından gerçeği söylemeye çalışan diğer fanteziler? Kabir, Ravidas, Ambedkar, Periyar, Ayyankali, Pandita Ramabai, Jotiba, Savitribai Phule ve çağlar boyunca kasta karşı savaşanlarla ilgili büyük filmler nerede? İngiliz sömürgeciliğini tarih kitaplarının dışında bıraktığı için İngilizleri sertçe kınayan Hintli liberaller var, ancak kast uygulaması söz konusu olduğunda tamamen aynı suçtan suçlu.
Güney Afrika'da Gandhi, baskın kastlı Yolcu Kızılderililerini, yıllardır sürdürdüğü bir kampanya olan “kafirler” ve “vahşiler” olarak adlandırdığı ezilen kast sözleşmeli işçilerden ve Siyah Afrikalılardan uzaklaştırmaya çalıştı. 1894'te Natal Yasama Meclisi'ne açık bir mektupta hem Kızılderililerin hem de İngilizlerin 'Hint-Aryan denilen adi bir hisse senedinden çıktıklarını' yazdı. Bu, bugün bile birçok baskın kast Hindu'nun kibri. Kendilerini Aryan kökenli bir fetih ırkı olarak düşünmeyi severler. (Bu, beyaz ten ve koyu ten korkusuna olan saplantısını açıklamanın bir yolunu buluyor.) Ve yine de Müslüman meselesine gelince, kendilerini aniden Hindu anavatanının topraklarının yerli oğullarına dönüştürüyorlar ve Müslümanları ve Hıristiyanları 'yabancı' olarak gösteriyor.Öfke artık ülke çapındaki kampüslere yayıldı ve sokaklara döküldü. Ön cepheden öğrenciler ve Müslüman kadınlar tarafından yönetilen öfkeli vatandaşlar, haftalarca halka açık meydanları işgal etti ve yolları kapattı.
Sevgiyle Sangh Parivar - Aile Kolektifi - olarak bilinen ücretli Hindu faşistlerine göre Müslümanlar, gerçek sadakatleri Hindistan dışında yatan 'iç düşmanlardır'. Pek çok iyi kalpli liberal için Müslümanlar hoş karşılanan misafirlerdir, ancak yine de misafirlerdir - iyi davranış beklentisi ile yükümlüdür, bu da vatandaşların üzerine itilmesi korkunç bir şeydir. Kadınlara iyi olmayı vaat ettikleri sürece - iyi anneler, kız kardeşler, eşler ve kızlar - vermek gibi. En iyi niyetli, ilerici insanlar bile genellikle Müslüman vatanseverliğinden söz ederek Müslüman karşıtı iftiralara karşı koyarlar.
Bazı Müslümanlar da dahil olmak üzere birçok liberal, Müslümanları Hintliler olarak tesadüfen değil, 'seçimleriyle' tanımladılar. şey Hindistan'da kalmak ve 1947'deki Bölünme'den sonra Pakistan'a taşınmamak. Birçoğu yaptı, çoğu yoktu ve çoğu için seçim mevcut değildi. Ancak Hintli Müslümanları “tercihe göre” Hindistan'da bulunan bir halk olarak çerçevelemek, tüm nüfusun etrafında tehlikeli bir halka, sahte bir soy, toprakla daha az temel bir ilişkisi olduğunu ve başka bir yerde de yaşayabileceğini öne sürüyor. Bu, doğrudan İyi Müslüman-Kötü Müslüman veya Müslüman Vatansever-Müslüman Jehadi ikilisinde oynar ve farkında olmadan bütün bir nüfusu bir ömür boyu düzenli bayrak sallama ve Anayasa okuma ile kendini kurtarmak zorunda bırakabilir. Ayrıca yanlışlıkla Hindu milliyetçilerinin korkunç mantığını da destekliyor: Müslümanların çok fazla vatanı var, ancak Hinduların yalnızca Hindistan'ı var. Elbette bunun sonucu, Müslümanlara ve Hindu milliyetçi görüşüne meydan okuyan herkese atılan iyi bilinen alaydır: 'Pakistan'a git.'
Pakistan, Bangladeş ve Hindistan, sosyal, kültürel ve coğrafi olarak organik olarak bağlantılıdır. Hindu milliyetçilerinin mantığını tersine çevirin ve bunun Bangladeş ve Pakistan'da yaşayan on milyonlarca Hindu için nasıl sonuç verdiğini hayal edin. Hindu milliyetçiliği ve Hindistan'daki Müslüman yabancılaşma, bu azınlıkları son derece savunmasız hale getiriyor. Pakistan, Afganistan ve Bangladeş'ten zulüm gören gayrimüslim azınlıkları hoş karşıladığını iddia eden yeni Vatandaşlık Değişikliği Yasası - gülünç bir şekilde bu ülkelerde hiçbir Müslümanın zulüm görmediğini öne sürüyor - büyük olasılıkla bu azınlıkları daha da tehlikeye atacak. Sınırın karşısında, 'Hindistan'a gidin!' muhtemelen 'Pakistan'a git!' e tepki olacaktır.
Tüm nüfusun bu şekilde istikrarsızlaştırılmasının sonucu soykırım olabilir. Bunu biliyoruz. Daha önce buradaydık. 1947'nin kan dökülmesinden geçtik. Hindistan'daki bu mevcut rejimin, acımasız olmanın dipsiz yeteneğiyle, Hindular da dahil, herhangi bir kimsenin zulmüne maruz kalmasından uzaktan endişe duyduğuna inanmak büyük bir yanılgıdır. Aslında, zulüm onu canlandırıyor gibi görünüyor.
Bütün bunlar, bugünün faşizminin temeli, Hindu milliyetçiliğinin kabul edilemez sahte tarihinin, kastın, kadınların ve kadınların hikayelerinin dışında kalan, görünüşte daha kabul edilebilir, daha sofistike bir dizi sahte tarihin daha derin bir temeline dayandığını söylemektir. bir dizi başka cinsiyet - ve bu hikayelerin, sınıf ve sermayenin büyük anlatısının yüzeyinin altında nasıl kesiştiği. Faşizme meydan okumak, tüm bunlara meydan okumak demektir.
Bazen -belki de bir cerrahın cerrahiye inancı gibi kendi kendine hizmet ederek- kurgunun bunu yapmak için benzersiz bir şekilde konumlandırıldığını hissediyorum, çünkü kurgu, sonsuz karmaşıklık evrenini ayakta tutacak kapasiteye, özgürlüğe ve genişliğe sahiptir. Çünkü her insan gerçekten yürüyen bir kimlikler demetidir - kimlikler içinde kimlikler barındıran, her biri bazılarına meydan okuyabilen ve aynı anda insanların kabaca ve sıklıkla kullandığı diğer 'normal' geleneklere uyan bir Rus bebeği. acımasızca tanımlanmış, tanımlanmış ve organize edilmiştir. Özellikle Hindistan'daki bu feodal, ortaçağ toplumumuzda, modern gibi davranan ancak dünyadaki en acımasız sosyal hiyerarşi biçimlerinden birini uygulamaya devam eden biri.
Burada kurgudan ifşa ya da sosyal yanlışların hakkı olarak bahsetmiyorum (kelime oyununu bağışlayın). Örtülü bir manifesto olan veya belirli bir konu veya konuyu ele almak için yazılmış olan kurguları da kastetmiyorum. Tanıdık olanın evrenini yeniden yaratmaya çalışan ama daha sonra Görülme Projesi'nin gizlemeye çalıştığı şeyi görünür kılan kurgudan bahsediyorum.
Görmeme Projesi gizemli şekillerde işliyor. Hatta yüksek övgülerin baştan çıkarıcı avatarında bile görünebilir. Örneğin, ilk romanımda, Küçük Şeylerin Tanrısı , 20 yıldan fazla bir süre önce yayınlanan, kast çizgileri arasındaki cinsel ve duygusal ihlal ve kast ile Komünizm arasındaki karmaşık ilişki ana temalardır. Romanın lirizmi, metaforları, yapısı ve çocukların zihinlerini anlaması hakkında çok şey söylendi. Ancak romanın çok iyi anlaşıldığı ve bu nedenle bazı düşmanlıklarla karşılaştığı Kerala dışında, kast sorunu göz ardı edilme veya bir sınıf sorunu olarak görülme eğilimindedir. Sanki Ammu ve Velutha, Lady Chatterley ve Oliver Mellors'mış gibi. Bu, Hint toplumu hakkında kesinlikle hiçbir şey anlamamaktır. Elbette, kast ve sınıf örtüşüyor, ancak aynı değiller. Hindistan'ın birçok Komünist partisi tehlikelerini keşfederken.
Yazmaya başladığımda En Büyük Mutluluk Bakanlığı Alt kıtada olayların yönü gerçekten endişe verici hale gelmişti. Hindistan ve Pakistan, Keşmir'i olası bir nükleer parlama noktasına dönüştürerek nükleer güç haline gelmişlerdi. (Milyonlarca kişi toplama kamplarında gazla öldürülmedikçe faşizm olarak adlandırılmayacağı gibi, nükleer tehdit de çok geç olana kadar ciddiye alınmayacağından korkuyorum.) Hindistan'da, önceden korunan pazar uluslararası sermayeye açılmıştı. Neoliberal ekonomi evanjelistleri ve Hindu milliyetçileri aynı atla şehre gelmişlerdi - benekler gerçekten dolar işareti olan yanan bir safran atı. Bunun sonucu olarak, tüm enerjimiz, nefrete, insana karşı çukurlaştırılmış insanın orman ateşini söndürmek için harcanırken, ormanlarımız ve nehirlerimiz ölüyor, dağlarımız eriyor, buzullarımız eriyor ve hatta Hint ekonomisi gibi. ülkenin en zengin 63 insanının toplam serveti, 1,3 milyar nüfuslu bir ulusun yıllık bütçe harcamasını geride bırakıyor. Bugüne kadar.
Bu şartlar altında nasıl yazılır? Ne biri yazıyor mu?
Çoğu zaman, romanlarımdaki millet bana nasıl düşüneceğimi ve ne yazacağımı öğretir. Bunu onlara bırakıyorum.
İşte ikinci bölümden bir bölüm En Büyük Mutluluk Bakanlığı . Arkadaşı ve iş ortağı Anjum ve Saddam Hussain, Jannat Konuk Evi'nin çatısında. Tembel bir gün geçiriyorlar, çay içiyorlar ve gökyüzünde dönen uçurtmaları seyrediyorlar. Ellili yaşlarında olan ve yıllarca mezarlıkta yaşayan Anjum, genç Saddam'ın gerçek Müslüman olmadığını her zaman bildiği gerçeğiyle yüzleşmiştir. Saddam ona hikayesini anlatmaya başlar. Haryana'da bir köyde Dalit Çamarlarından - deri yüzücülerin - ailesinde doğdu. Ailesi ona Dayachand adını verdi. Beş Dalit'in bir Hindu çetesi tarafından linç edildiği gerçek bir olaya dayanan korkunç bir deneyim, onun evden kaçmasına neden oldu. Öfke ve aşağılanma onu Hinduizmden vazgeçip İslam'a çevirdi. Irak Saddam Hüseyin'in, zaman zaman cep telefonundan ilham almak için izlediği, tam bir sakinlikle cellatlarıyla yüzleştiği bir videoyla büyülenen Dayachand, adını Saddam Hussain olarak değiştirdi.
Saddam’ın İslam’ı kabul etmesi günümüzde nadirdir. Ancak geçen yılın sonlarında, Tamil Nadu'da bir köyde bulunan 3.000 Dalit, İslam'ı kucaklamak niyetlerini açıkladı. Haziran ayında köy, Dalit kızı ve Dalit olmayan genç bir çiftin erkek kardeşinin namusuyla öldürülmesiyle sarsıldı. Aralık ayında bir gece, baskın kastların daha önce yamaca inşa ettikleri bir duvar - tepenin altındaki Dalit yerleşimini köyün geri kalanından ayıran bir kast duvarı - aşağıdaki kulübelere çöktü ve 17 kişiyi öldürdü. Kararsız ve yapısal olarak sağlam değildi ve insanlar bunu protesto etmişlerdi, ancak işe yaramadı. Dalit blogunun ve YouTube kanalının kurucusu Ravichandran - Dalit Kamera: Dokunulmaz Gözlerle - bu hikayeyi bildirdi ve aynı zamanda İslam'a dönüştü. O artık Abdul Raees .
Şimdi 3.000 Dalit'in İslam'a dönüşmesi için, siyasi yorumculuk Dalitlerin “Hinduleştirilmesi” nden biraz neşeyle doluyken ve Modi hükümeti Müslümanları yetkisiz hale getirmek ve haklarından mahrum etmek için hareket ederken, tam bir siyasi dinamit. Sadece bu bir örneğin kanıtına rağmen, Ambedkar’ın halkına Hinduizm’den vazgeçmeleri çağrısını nasıl tartışabiliriz?
Ama işte genç Saddam Hussain En Büyük Mutluluk Bakanlığı, kendi nedenleriyle, bu hareketi birkaç yıl önce yapmıştı. Anjum'a hikayesini anlatmaya yeni başlıyor . Metindeki safran muhabbet kuşları, süründüklerinde genellikle safran saç bandı takan Hindu kanunsuzları için bir örtmece:
Böylece, leşleri toplayıp derilerini deriye dönüştürür ve deriyi deriye dönüştürürdük. . . 2002 yılından bahsediyorum. Hala okuldaydım. O zamanlar neler olduğunu benden daha iyi biliyorsun. . . nasıldı. . . Seninki Şubat'ta oldu, benimki Kasım'da. Dussehra'nın günüydü. İneği almaya giderken, iblislerin devasa heykellerini yaptıkları bir Ramlila hanımının yanından geçtik. . . Ravan, Meghnad ve Kumbhakaran, üç katlı binalar kadar yüksek - hepsi akşamları havaya uçmaya hazır. '
Hiçbir Eski Delhi Müslümanı, Hindu Dussehra festivali hakkında bir derse ihtiyaç duymadı. Türkmen Kapısı'nın hemen dışındaki Ramlila arazisinde her yıl kutlanırdı. Lanka'nın on başlı 'iblis' Kralı Ravan'ın, kardeşi Kumbhakaran'ın ve oğlu Meghnad'ın kuklaları her yıl uzadı ve giderek daha fazla patlayıcıyla doluydu. Her yıl Ayodhya Kralı Lord Ram'ın, Hinduların İyiliğin Kötüye Karşı zaferinin hikayesi olduğuna inandıkları Lanka savaşında Ravan'ı nasıl mağlup ettiğinin hikayesi olan Ramlila, daha büyük bir saldırganlık ve daha cömert bir sponsorluk ile canlandırıldı. Birkaç cüretkar bilim insanı, Ramlila'nın gerçekten tarihin mitolojiye dönüştüğünü ve kötü iblislerin gerçekten koyu tenli Dravidiler - yerli hükümdarlar - ve onları yenen (ve onları Dokunulmazlar ve diğer ezilen kastlara dönüştüren Hindu tanrıları olduğunu öne sürmeye başlamıştı. hayatlarını yeni hükümdarların hizmetinde geçirecek olan) Aryan işgalcilerdi. Hinduizm'de iblis olarak kabul edilen Ravan da dahil olmak üzere insanların tanrılara tapındığı köy ritüellerine işaret ettiler. Bununla birlikte, yeni muafiyette, sıradan insanların, açıkça söyleyemeseler bile, Parakeet Reich'ın yükselişinde ve yükselişinde, kutsal yazılarda neyin kastedilmiş olabileceğine bakılmaksızın, bilgin olmaları gerekmiyordu. , safran muhabbet kuşlarının konuşmasıyla, kötü iblisler sadece yerli halkı değil, Hindu olmayan herkesi de kastetmişti. Tabii ki Şahjahanabad vatandaşlığı da dahil.
Devasa heykeller havaya uçtuğunda, patlamaların sesi eski şehrin dar sokaklarında patlayacaktı. Ve çok azı bunun ne anlama geldiğinden şüphe duyuyordu.
Vatandaşlık Değişikliği Yasası'na karşı protestoların en öne çıkan yüzlerinden biri, Bhimrao Ambedkar'ın adını taşıyan Bhim Ordusu'na başkanlık eden genç bir Dalit politikacısı. Kendisine Chandra Shekhar Aazad 'Ravan' diyor. Ram’ın yenilmiş 'iblis' düşmanı Ravan'ı sadece onurlandırmayı değil, kişileştirmeyi de seçti. Bu ne anlama geliyor? Bu, en azından bazı insanların Hinduizmi - sadece Hindu milliyetçi siyasi ideolojisi olan Hindutva'yı değil, din olan Hinduizmi - bir sömürgecilik ve zalimce boyun eğdirme biçimi olarak gördüğü cüretkar bir beyan. Gazetelerin ön sayfalarında yer alan Ravan, Müslüman toplumla ortak davalar açarak hükümeti çileden çıkarıyor. Bir gece geç saatlerde Delhi'deki Jama Mescidi'nin kalabalık merdivenlerinde göründü, ' Jai Bhim! ' ve ' Inquilab Zindabad! '- Yaşasın Bhimrao Ambedkar ve Yaşasın devrim.
Müslümanlar ve Ambedkaritler ile Jotiba ve Savitribai Phule, Sant Ravidas ve Birsa Munda gibi diğer kast karşıtı liderlerin takipçileri ile eski neslin aksine kastı sınıfın yanına yerleştiren yeni nesil genç solcular arasında güvencesiz bir dayanışma gelişiyor. dünya görüşlerinin merkezi. Hâlâ kırılgan, hâlâ maddi ve ideolojik çelişkilerle dolu, hâlâ şüphe ve kızgınlıkla dolu, ama sahip olduğumuz tek umut bu.
Sorun şu ki, bu kırılgan koalisyon doğarken bile katlediliyor. Sahte haber projesi - tarih departmanı ve güncel olaylar masası - şirketleştirildi, Bollywood'a dönüştürüldü, televizyona sunuldu, Twitterlaştırıldı, atomize edildi, silah haline getirildi, WhatsApp'a dönüştürüldü ve ürününü ışık hızında yayıyor. Etrafımızdadır. Dayanabildiğimiz hava ve soluduğumuz hava. Baharın ve kış soğuğunun kokusu. Gördüğümüz, duyduğumuz ve yüzdüğümüz şey bu. Tehdit bu. Bu söz. Rüyalarımızda ve uyanma saatlerimizde kalplerimize baskı yapan gri sütun. Neye tepki verdiğimiz ve neye karşı yazdığımızdır. Ve sonuçları edebi ödüller ya da iyi ya da kötü eleştiriler olmayan faaliyetler için yazmayı en tehlikeli yapan da budur.Utanç, sadece Hindu milliyetçileri tarafından değil, sadece Hindistan’ın tüm siyasi yelpazesi tarafından değil, aynı zamanda bugün sokaklarda cesurca dışarı çıkan pek çok kişi de dahil olmak üzere Hint halkının çoğunluğu tarafından paylaşılmalıdır.
Bazılarımız için, sözlü veya yazılı, gerçek veya sahte her cümle, her kelime, her noktalama işareti bir metnin gövdesinden koparılabilir, parçalanabilir ve bir mahkeme bildirisine, polis davasına, mafya saldırısına, televizyona dönüştürülebilir. Çılgın haber kaynakları tarafından linç edilmesi - ya da gazeteci Gauri Lankesh ve daha az tanınan diğer pek çok kişinin durumunda olduğu gibi, bir suikast. Gauri, Eylül 2017'de Bangalore'daki evinin önünde vurularak öldürüldü. Bana gönderdiği son mesaj, elinde tuttuğu fotoğraftı. En Büyük Mutluluk Bakanlığı .
Suikast, yelpazenin en uç noktasıdır. Başka yerlerde tehditler, tutuklamalar, dayaklar ve kadınsanız sahte videolar ve karakter suikastı var. O bir fahişe, sarhoş! (Ben kişisel olarak ben de bir hakaret olarak görmüyorum.) Ve unutmamak için, tüm zamanların favorisi - O toplu tecavüze uğramalı! Benim gibi bir profile sahip kişilere yönelik saldırılar - çılgınca iftira niteliğinde (veya kesinlikle doğru - 'O bir Hindu değil') veya toplantılara ve aşamalara fiziksel saldırılar veya yanlış vakalarla yasal tacizler, genellikle terfi isteyen siyasi işçilerin BJP yüksek komutanlığı. Bir tür iş başvurusu. Bu tür girişimlerde bulunanların genellikle ödüllendirildiği iyi bilindiği için - linççiler karşılanır, cinayetle suçlananlar kabine bakanı olur.
Bu ruha uygun olarak, günler önce Bakanlık BJP parlamento üyesi olan oldukça tanınmış bir Bollywood oyuncusu, Hindistan ordusunun beni bir cipe bağladığını ve yakın zamanda yaptığı gibi Keşmir'de beni bir kalkan olarak kullanmasını önerdi. Keşmirli bir siville . Ana akım televizyon kanalları önerisinin artılarını ve eksilerini tartışmak için saatler harcadı. İş arayan adayların akıllarında bu tür şeylerin nasıl oynandığını hayal edebilirsiniz. Ama nazik olmayı da unutmamalıyız, çünkü Hint ekonomisi olduğu gibi, bunlar giderek mevcut olan tek iş haline geliyor.
*
Tüm bunlar, Hindistan'daki milyonlarca insanın yaşamak zorunda olduğu şeylerle karşılaştırıldığında hiçbir şey değil. Bundan sadece bu sürekli, durmayan tehdidin yazarları ve yazılarını nasıl etkilediğini yüksek sesle düşünmek için söz ediyorum. Elbette her birimiz farklı tepki veriyoruz. Kendi adıma konuşmak gerekirse, basınç arttıkça ve pencereler birer birer kapatıldıkça, yazı beynimin her hücresi onları tekrar açmaya zorlamak istiyor gibi görünüyor. Bu yazarları küçültür mü yoksa genişletir mi? Keskinleştirmek mi yoksa köreltmek mi?
Tahminimce çoğu insan, bir yazarın menzilini ve hayal gücünü kısıtlayacağına, edebi bir metnin çok büyük bir anlam taşımadığı yakınlık ve tefekkür anlarını çalacağına inanıyor. Kendimi sık sık merak ederken yakaladım - hapsedilsem ya da yeraltına atılsaydım, bu yazımı özgürleştirir mi? Yazdıklarım daha basit, belki daha lirik ve daha az tartışmalı mı olur? Mümkün. Ama şu anda, pencereleri açık tutmak için mücadele ederken, özgürlüğümüzün müzakerede yattığına inanıyorum. Umut, karmaşıklığımızı, karmaşıklığımızı ve karmaşıklığımızı barındıran ve canlı tutabilen metinlerde yatmaktadır. yoğunluk faşizmin korkunç, kapsamlı basitleştirmelerinin saldırısına karşı. Onlar bize doğru koşarken, dümdüz, pürüzsüz otoyollarında hızla ilerlerken onları arı kovanımızla, labirentimizle selamlıyoruz. Karmaşık dünyamızı, tüm dikişleri açıkta, yazılarımızda canlı tutuyoruz.
Hindu milliyetçiliğinin yükselişini izleyen kurgu ve kurgusal olmayan 20 yıllık yazımın ardından, Avrupa faşizminin yükseliş ve düşüşünü yıllarca okuduktan sonra, faşizmin nedenini merak etmeye başladım. aynı her yerde — tarihler ve kültürler arasında çok tanınır. Tanınabilir olanlar sadece faşistler değil - güçlü adam, ideolojik ordu, Aryan üstünlüğünün sefil hayalleri, 'iç düşmanın' insanlıktan çıkarılması ve gettolaştırılması, devasa ve tamamen acımasız propaganda makinesi, sahte bayraklı saldırılar ve suikastlar , yaltaklanan işadamları ve film yıldızları, üniversitelere yapılan saldırılar, entelektüellerin korkusu, tutuklama kamplarının hayaleti ve doğudaki eşdeğeri 'Heil! Heil!' diye bağıran nefret dolu zombi nüfusu. Heil! Heil! '
Aynı zamanda geri kalanımız - bitkin, kavgacı muhalefet, kendini beğenmiş Sol, kendimizi içinde bulduğumuz duruma yol açan yolu inşa etmek için yıllarca uğraşan ve şimdi şok olmuş, dürüst tavşanlar gibi davranan ve asla tavşanların her zaman menüde bulunan tavşan yahnisinin önemli bir bileşeni olduğunu hayal etti. Ve tabii ki, terbiyeli insanların ılımlılık öğütlerini görmezden gelen ve vahşi doğada durmaksızın, boşuna uluyan kurtlar - ve eğer kadın iseler, o zaman 'cılızca' ve 'histerik' olarak - korkunç, şekilsiz ayda . Hepimiz tanınabiliriz.
Yani, her şeyin sonunda faşizm bir tür duygu Öfke, korku ya da sevginin, kültürler arasında tanınabilir şekillerde kendini gösteren duygular olduğu gibi? Bir ülke, bir insanın aşık olduğu şekilde faşizme girer mi? Ya da daha doğrusu nefretle mi? Hindistan nefrete mi düştü? Çünkü gerçekten, havadaki en hissedilir duygu, mevcut rejim ve destekçilerinin nüfusun bir bölümüne karşı gösterdiği barbarca nefrettir. Buna karşı çıkmak için yükselen aşk da şimdi aynı derecede aşikardır. Bunu insanların gözlerinde görebilir, protestocuların şarkılarında ve konuşmalarında duyabilirsiniz. Nefret etmeyi bilenlere karşı nasıl düşüneceğini bilenlerin savaşı. Nefret edenlere karşı aşıkların savaşı. Eşitsiz bir savaş, çünkü aşk sokaklarda ve savunmasız. Nefret de sokakta, ama tepeden tırnağa silahlanmış ve devletin tüm mekanizmalarıyla korunuyor.
Adityanath yönetimindeki Uttar Pradesh'teki şiddet, o zamanki başbakanı Narendra Modi yönetimindeki 2002'de Gujarat'taki Müslüman karşıtı pogromların şiddetine benzer bir şeye henüz yaklaşmadı. Uttar Pradesh hala devam eden bir çalışmadır. Adityanath, Modi'den farklı olarak hala bekleyen bir başbakan. Onu Uttar Pradesh'te iktidara getiren 2017 seçim kampanyası, Kabristan'a karşı Shamshan kampanyası olarak bilinmeye başlandı. BJP’nin bizzat Modi’nin öncülüğünü yaptığı ayaktakımı, Müslüman mezarlıklarını Hindu ölü yakma gerekçesiyle karşı karşıya getirmeyi ve muhalefeti Müslümanlardan birini geliştirerek 'yatıştırmak 'la suçlamayı içeriyordu. Gömülmeye karşı ölü yakma takıntısı derinlere uzanıyor.
Gujarat'taki 2002 pogromlarının temel taşlarından biri olan Babu Bajrangi, bir gazeteci tarafından yapılan operasyonda kameraya yakalandı. Tehelka dergisi, yaptıklarıyla ve Modi'ye olan yakınlığıyla övünerek: “Tek bir Müslüman dükkânını esirgemedik, her şeyi ateşe verdik, onları ateşe verdik ve öldürdük… hackledik, yaktık, ateşe verdik… çünkü bu piçler yakılmak istemediklerini söylüyorlar, bundan korkuyorlar. ' Kasetler hala çevrimiçi.
Katliamdan yıllar sonra Babu Bajrangi, Naroda Patiya mahallesinde 97 Müslümanı öldürmekten suçlu bulundu. Birkaç yılını hapiste geçirdi, ancak şimdi bazı kitle katilleri ile birlikte sağlıksız olduğu gerekçesiyle kefaletle serbest bırakıldı. Toplamda, pogromlar 2.000'den fazla insanın öldürüldüğünü, parçalandığını, tecavüze uğradığını ve diri diri yakıldığını ve 150.000'den fazla kişinin evlerinden sürüldüğünü gördü. Sadece günler önce, 28 Ocak 2020'de Yargıtay, 23 Müslümanı yakmaktan suçlu bulunan 14 kişiye geçici kefalet verdi. Gujarat pogromları sırasında . Baş yargıç, hükümetten onlara yararlı 'sosyal ve manevi hizmet' bulmasını istedi. Buradaki zorluk, birçok Hindu faşisti için Müslümanları öldürmesidir. dır-dir sosyal ve manevi hizmet olarak kabul edildi.Hindistan, faşizm için kibar bir terim olan çoğunlukçu Hindu milliyetçiliğini benimserken, birçok liberal ve hatta Komünist bu terimi kullanmak konusunda titiz davranmaya devam ediyor.
2002 pogromlarından sonra Modi’nin popülaritesi yükseldi. 2014'te başbakan olarak yemin ettiğinde, pek çok liberal - yazarlar, gazeteciler ve halk aydınları - onu yeni bir Hindistan umudunun somut bir örneği olarak sevinçle karşıladı. Birçoğu şimdi derin bir hayal kırıklığına uğramış durumda, ancak hayal kırıklıkları ancak 2014'ten sonra başlıyor. Çünkü bundan önce Modi'nin eylemlerini sorgulamak kendilerini sorgulamayı gerektirecekti. Yani 2002'de Gujarat hızla halkın hafızasından siliniyor. Bu olmamalı. Edebiyatta olduğu kadar tarihte de bir yeri hak ediyor. Anjum bunu sağlar.
İçinde Bakanlık Anjum, Gujarat'ta mafya tarafından yakalanır. Orada, geçimini Eski Delhi'de sokak kenarındaki bir durakta kazanan babasının eski arkadaşı Zakir Mian ile birlikte, küçük kuşlara katlanmış küçük banknotlardan düğün çelenkleri yapıyor. İkisi, şair Wali Dakhani'nin tapınağına küçük bir hac yolculuğuna çıktı. Geri dönmediklerinde, cinayet sona erdikten haftalar sonra bile, Zakir Mian’ın oğlu babasını aramaya çıkar. Anjum'u bir mülteci kampında bulur - erkekler bölümünde yaşamak zorunda kaldığı için iki kez travma geçirir. Onunla eve döner ama her zamanki gibi hayatla baş edemeyeceğini fark eder. Kendisi gibi evlat edinilmiş bir ruhlar ailesiyle yıllarca yaşadığı Khwabgah, Eski Delhi'deki Hayaller Evi'nde yaşamaya devam edemiyor, hepsi 'Duniya' dan - gerçek dünyadan ayrılmış. Khwabgah'ın sert lideri Ustad Kulsoom Bi ile anlaşamıyor. Kurucu kızı Zainab'a iyi bir anne olamıyor. Böylece Anjum eşyalarını toplar ve ailesinin gömülü olduğu yakındaki mezarlığa taşınır:
Mezarlığın kuzey ucundaki şapşal bağımlılar - gecenin sadece daha derin bir gölgesini gölgeler - eski bandajlar ve şırıngalarla dolu bir denizde hastane atığının tepecikleri üzerinde toplanmış, onu hiç fark etmemiş gibiydi. Güneyde, evsizlerin pıhtıları, yetersiz, dumanlı yemeklerini pişiren ateşlerin etrafında oturuyordu. İnsanlardan daha sağlıklı olan başıboş köpekler kibar bir mesafede oturmuş, kibarca hurdaları bekliyorlardı.
Bu durumda, Anjum normalde bir miktar tehlikede olurdu. Ama ıssızlığı onu korudu. Sonunda sosyal protokolden salıverildi, tüm ihtişamıyla etrafında yükseldi - surları, kuleleri, gizli zindanları ve yaklaşan bir kalabalık gibi uğultu yapan duvarları olan bir kale. Yaldızlı odalarını kendinden kaçan bir kaçak gibi salladı. Safran zıvanalarına kazığa tutulmuş bebeklerle onu takip eden safran gülümsemeli safran adamlarının kortejini reddetmeye çalıştı, ama onlar kovulmayacaklardı. Zakir Mian'ın kapısını, gevrek nakit kuşlarından biri gibi sokağın ortasında düzgünce katlanmış halde kapatmaya çalıştı. Ama onu, uçan halısının üzerindeki kapalı kapılardan katlayarak takip etti. Işık gözlerinden çıkmadan hemen önce ona nasıl baktığını unutmaya çalıştı. Ama ona izin vermedi.
Onu cansız bedeninden çıkarırken cesurca karşılık verdiğini anlatmaya çalıştı.
Ama olmadığını çok iyi biliyordu.
Diğerlerine ne yaptıklarını, erkekleri nasıl katladıklarını ve kadınları nasıl açtıklarını bilmemeye çalıştı. Ve sonunda onları uzuvlarından ayırıp ateşe verdiler.
Ama bildiğini çok iyi biliyordu.
Onlar.
Onlar, kim?
Eşit ve Zıt Tepki sunmak için görevlendirilen Newton'un Ordusu. Çelik pençeleri ve kanlı gagaları olan otuz bin safran muhabbet kuşu birlikte ciyaklıyor:
Mussalman ka ek merhaba sthan! Qabristan ya Pakistan!
Mussalman için tek yer! Mezarlık veya Pakistan!
Anjum, ölüm numarası yaparak, Zakir Mian'ın üzerine yayılmıştı. Sahte bir kadının sahte cesedi. Ancak muhabbet kuşları, saf vejeteryan olsalar da ya da öyle görünseler de (bu zorunlu askerlik için asgari nitelikti), tazıların titizliği ve ustalığıyla esintiyi test etti. Ve tabii ki onu buldular. Üstad Kulsoom Bi’nin Birbal'ını taklit eden otuz bin ses bir araya geldi;
Ai Hai! Saali randi Hicret! Rahibe-lanet Fahişe Hijra. Kardeş-kahrolası Müslüman Fahişe Hicret.
Başka bir ses yükseldi, yüksek ve endişeli, başka bir kuş:
Nahi yaar, mat maro, hijron ka maarna apshagun hota hai.
Onu öldürme kardeşim, Hicraları öldürmek kötü şans getirir.
Kötü şans!
Hiçbir şey o katilleri kötü şans ihtimalinden daha fazla korkutmadı. Ne de olsa, kesen kılıçları ve çakan hançerleri kavrayan parmakların kalın altın yüzüklere gömülü şanslı taşlarla süslenmiş olması şanssızlıktan kaçınmaktı. İnsanları öldüren demir çubukların kullanıldığı bileklerin, sevgi dolu anneler tarafından sevgiyle bağlanmış kırmızı puja ipleriyle süslenmesi kötü şansı önlemek içindi. Tüm bu önlemleri aldıktan sonra, isteyerek kötü şansa kur yapmanın ne anlamı var?
Bu yüzden onun karşısında durdular ve sloganlarını attırdılar.
Bharat Mata Ki Jai! Vande Mataram!
O yaptı. Ağlayan, titreyen, en kötü kabusunun ötesinde aşağılanmış.
Hindistan Ana'ya Zafer! Anneyi selamlayın!
Onu canlı bıraktılar. Öldürülmemiş. Sağ salim. Ne katlanmış ne de açılmış. O yalnız. Böylece onlar iyi talihle kutsanmış olabilir.
Kasapların Şansı.
O kadındı. Ve o ne kadar uzun yaşarsa, onlara o kadar iyi şans getirdi.
Özel kalesine girerken bu küçük detayı bilmemeye çalıştı. Ama başarısız oldu. Çok iyi bildiğini çok iyi biliyordu.
Soğuk gözleri ve vermilyon alnı ile Başbakan sonraki seçimleri kazanmaya devam edecekti. Şair-Başbakanın hükümeti Merkezde düştükten sonra bile, Gujarat'taki seçimlerden sonra seçimi kazandı. Bazı insanlar onun toplu katliamdan sorumlu tutulması gerektiğine inanıyordu, ancak seçmenleri ona Gujarat ka Lalla diyordu. Gujarat’ın Sevgili. ( En Büyük Mutluluk Bakanlığı )
Anjum yıllardır mezarlıkta yaşıyor, ilk başta “mahvolmuş, vahşi bir hayalet, her yerdeki cinleri ve ruhu gölgede bırakarak, ölülerini öylesine vahşi, öylesine bağsız bir şekilde gömmeye gelen yaslı aileleri pusuya düşürerek, onları geride bıraktı. . ' Yavaş yavaş iyileşir ve kendine bir ev inşa etmeye başlar, her odası bir mezarla çevrilidir. Bu da sonunda Jannat Konuk Evi'ne dönüşür. Belediye yetkilileri, gecekonduların mezarlıkta yaşamasının yasadışı olduğunu söyleyip yıkmakla tehdit ettiğinde, mezarlıkta yaşamadığını, içinde ölmek üzere olduğunu söyler. Jannat Konuk Evi, eski morg işçisi, bekçi ve şimdi küçük ölçekli girişimci olan Saddam Hüseyin, atı Payal ile yaşamak için oraya geldiğinde çiçek açar. Ve Anjum’un eski arkadaşı kör İmam Ziauddin eve taşındığında, girişim Jannat Konuk Evi ve Cenaze Hizmetleri olarak genişler. Konuk odaları ve cenaze hizmetleri tamamen CEO'nun kaprislerine göre sunulmaktadır. Bu kaprisler, gerçek dünyanın - Duniya'nın - yeri olmayan ölü olduğu kadar yaşayan insanlara ve hayvanlara utanmaz bir şekilde düşkündür.
Bazen dünyamın da çok basit bir şekilde iki tür insana bölündüğünü hissediyorum: Anjum'un misafir evinde kalmayı kabul ettiği veya mezarlığında kalmayı kabul ettiği ve yapmayacağı.
Anjum, yarattığı yerin sadece fiziksel bir sığınak olmadığını biliyor. Bu senin sıradan fakir evin değil. Çünkü onun etrafında toplananlar sadece fakirler ve zahmetli olanlar değil. İşte Saddam Hüseyin'e evleri dedikleri yerin anlamını açıklıyor. Bahsettiği Biroo, sokaklardan kurtardığı köpeği:
Anjum, 'Biroo'muz dahil, hepimiz gibi hepimiz gibi kenardan düştüğünüzde,' dedi, 'düşmeyi asla bırakmayacaksınız. Ve düşerken diğer düşen insanlara tutunacaksınız. Bunu ne kadar çabuk anlarsan o kadar iyi. Yaşadığımız, evimizi yaptığımız bu yer, düşen insanların yeridir. Burada yok haqeeqat . Arre , hatta Biz gerçek değil. Biz gerçekten yokuz. '
Düşen İnsanlar Yerinde insanlar gelir ve gider, yaşar ve ölür. Mezarların arasında hayat filizlenir. Anjum mezarlığı bir sebze bahçesine ve hatta fakir insanlar için küçük bir yüzme havuzuna sahiptir. Suyu olmamasına rağmen yerel halk bundan gurur duyuyor ve çocuklarını görmeye getiriyor. Cenazelerde ve düğünlerde her türden dua mırıldanır ve söylenir, her türlü yemin değiş tokuş edilir. Shakespeare'in bir okuması olan İslami Fateha'nın bir okumasını içerir. Henry V ve 'Internationale' nin Hintçe çevirisinin şarkısı.
Bir gün, Dr. Azad Bhartiya - Özgür Kızılderili - yorulmak bilmeyen broşür yazarı ve açlık grevcisi ve Falling People'ın sadık arkadaşı Anjum'a uzun bir mektup okuyor ve onu Urduca'ya çeviriyor. Mektup, Anjum'un Jantar Mantar - Delhi'nin protestocular ve açlık grevcileri için toplanma yeri olan ve orada kaldırımda yaşayan Dr. Azad Bhartiya'nın evi olan Jantar Mantar adlı bir yerde terk edilmiş bulduğu bir bebeğin biyolojik annesi Maase Revathy'den bir Yoldaş Maase Revathy'den geliyor. on yedi yıldır. Anjum bebeği evlat edinir ve onu mezarlığa getirir. Dr. Bharatiya'nın okuduğu mektup, annenin orta Hindistan ormanlarında bir gerilla savaşçısı olarak yaşamının, bebeğinin doğumuna neden olan koşulların ve onu terk etmeye zorlayan nedenlerin uzun bir açıklamasıdır. İlk başta anne olmayı özleyen Anjum düşmanca davranır çünkü çocuğunu terk eden bir kadın fikrini kabul edemez. Ama yavaş yavaş endişeleri kendisininkinden çok farklı olan ama kederi bir o kadar vahşi ve bir o kadar karmaşık olan bu uzak kadının hikayesini dinlemeye başlar. Mektup, kırmızı bir selam olan Lal Salaam ile bitiyor:
'Lal Salaam Aleikum', mektubun sonuna Anjum’un istemeden, içgüdüsel tepkisiydi. Bu, bütün bir siyasi hareketin başlangıcı olabilirdi, ancak bunu yalnızca, hareketli bir vaaz dinledikten sonra bir 'Ameen' şeklinde kastetmişti.
İşte o zaman - Anjum'un mezarlığında toplanan Anjum, Saddam ve yoldaşları arasında, bugünün ayaklanmasının siyasi bileşimi. Jai Bhim. Inquilab Zindabad. Lal Salaam Aleikum. Ancak bunlar yalnızca devrimin ruhudur. Devrimin kendisi değil. Çünkü Anjum'un mezarlığında devrim yapılanların hiçbiri yok, iyileri bile. Bayrak yok. Bayrak sallamak, rehin almak yok. Slogan yok. Erkek ve kadın, insan ve hayvan, ulus ve ulus, hatta yaşam ve ölüm arasında katı sınırlar yok.
Jannat Konuk Evinin baş tanrısı, Anjum'u yeni doğmuşken kutsayan Hazreti Sarmad'dır. Hazreti Sarmad, üç yüz yıl önce İran'dan Delhi'ye seyahat etmiş Yahudi bir Ermenidir. Yahudiliği İslam uğruna bıraktı ve ardından Ortodoks İslam'ı Aşk için terk etti. Babür imparatoru Aurangzeb tarafından Delhi'deki Jama Mescidi'nin basamaklarında başı kesilinceye kadar, aşk şiirlerini okuyarak Eski Delhi sokaklarında çıplak yaşadı. Sarmad'ın mabedi, Jama Mescidi'nin dik yüzüne bir bıldırcın gibi kenetlenmiştir. Anjum'a ve sığınağını arayanlara göre Sarmad, Teselli Edemeyenlerin Azizidir, Belirsizlerin Tesellisi, Müminlerin Kafiridir, Kafirler Arasında İnanandır. O, hırpalanmış suçlamalarına göz kulak olan, dünyalar arasındaki kapıları (yasadışı olarak) açık tutan ve çemberin kapanmasına asla izin vermeyen hırpalanmış melektir. Keşmir o yasadışı çatlaktan, o kapatılmamış çemberden Anjum'un mezarlığına sürüklenerek gelir. Ve yasak konuşma başlıyor.
Keşmir, yaşayan ölülerin ülkesi ve konuşan mezarlar - şehir mezarlıkları, köy mezarlıkları, toplu mezarlar, işaretsiz mezarlar, çift katlı mezarlar. Gerçeği ancak kurguyla anlatılabilen Keşmir - çünkü korku ve kayıpla, gurur ve çılgın cesaretle ve hayal edilemeyecek bir zulümle bu kadar kalın olan havayı yalnızca kurgu anlatabilir. Böyle bir ortamda gerçekleşen işlemleri ancak kurgu deneyebilir ve tarif edebilir. Çünkü Keşmir'in hikayesi sadece savaş ve işkence, hileli seçimler ve insan hakları ihlalleri hakkında bir hikaye değil. Bu aynı zamanda aşk ve şiir hakkında bir hikaye. Haberlere dönüştürülemez.
İşte mimarı ve takıntılı at tasviri Musa Yeswi. Anjum mezarlığına hırpalanmış meleğin yasadışı portalından girip çıkan Musa. Keşmir’in kirli savaşının girdabına kaçınılmaz bir şekilde çekilirken ve sonunda karanlık yüreğinde kaybolurken, bir tür akıl sağlığına tutunmaya çalışan Musa. Kendi neslinin birçok genç adamı gibi, durum onu yeraltına sürükler, birçok insana dönüşür, birçok kimliği alır, kendi cenazesine katılır ve artık gerçekte kim olduğunu zar zor bilir. Musa, silahsız bir alayda güvenlik güçleri tarafından ateş açıldığında öldürülen beş yaşındaki kızı Bayan Jebeen'e yazdığı bir mektupta kendi cenazesini anlatır. Ona dağdan inen tembel ayı, ormandan seyreden hangul, her şeyi denetleyen gökyüzünde dönen uçurtmalar ve yeri kar gibi kaplayan yüz bin yaslıyı anlatır. 'Kesin olarak bildiğim tek şey bu' diye yazıyor, 'Keşmir'imizde ölüler sonsuza dek yaşayacak; ve yaşayanlar sadece ölü gibi davranan ölü insanlardır. ' Bu, Bayan Jebeen’in cenazesinin açıklaması:
Bayan Jebeen ve annesi on beş diğeriyle birlikte gömüldü ve katliamın bedeli on yediye çıktı.
Cenaze törenleri sırasında Mazar-e-Shohadda hala oldukça yeniydi, ama çoktan kalabalıklaşmaya başlamıştı. Ancak, Organizasyon Komitesi olan Intizamiya Komitesi, ayaklanmanın en başından beri kulaklarını topladı ve gelecek şeyler hakkında gerçekçi bir fikre sahipti. Mevcut alanın düzenli ve verimli bir şekilde kullanılmasını sağlayarak mezarların yerleşimini dikkatlice planladı. Şehitlerin cenazelerini toplu mezarlara gömmenin ve onları kuş yemi gibi dağlarda (binlercesine), dağlarda veya ordu kampları etrafındaki ormanlarda ve mantar gibi çoğalan işkence merkezlerinde bırakmamanın ne kadar önemli olduğunu herkes anladı. Valley. Çatışma başladığında ve İşgal hakimiyetini sıkılaştırdığında, sıradan insanlar için ölülerinin sağlamlaşması başlı başına bir meydan okuma eylemi haline geldi ...
Cesetler mezarlarına indirilirken, kalabalık dualarını mırıldanmaya başladı.
Rabbish rahlee sadree; Wa yassir lee amri
Wahlul qdatan min lisaanee; Yafqahoo qawlee
Lordum! Aklımı rahatlat. Ve benim için işimi kolaylaştır
Ve dilimden bir düğüm at. Söylediklerimi anlayabileceklerini
Kadınlar için ayrı, ayrılmış bölümdeki daha küçük, kalça-yüksek çocuklar, annelerinin giysilerindeki sert yün yüzünden boğulmuş, çok fazla göremeyen, güçlükle nefes alabilen, kendi kalça seviyesinde işlemlerini gerçekleştirdiler: El bombanı verirsen sana altı kurşun kovanı veririm.
Yalnız bir kadının sesi gökyüzüne tırmandı, ürkütücü bir şekilde yüksek, acı bir mızrak gibi içinden geçti.
Ro rahi hai yeh zameen! Ro raha hai asmaan…
Biri katıldı ve sonra bir diğeri:
Bu dünya ağlıyor! Göklerde de ...
Kuşlar cıvıldamaklarını bir süre kestiler ve boncuk gözlü insan şarkılarını dinlediler. Sokak köpekleri kontrol noktalarının yanından geçerken kontrolleri hiç durmadan geçti. Uçurtmalar ve Grifonlar, sırf aşağıda toplanan minik insan pıhtısıyla alay etmek için, Kontrol Hattı boyunca tembelce ileri geri hareket ederek termallerin etrafında döndüler.
Anjum’un mezarlığıyla Bayan Jebeen’in, gerçek dünyada, Duniya’da izin verilmeyen bu konuşma, Hayaller Evimiz olan kolektif Khwabgah’da gerçekleşmesi engellenemez.
Tam o son satırı yazdığım gibi, Esthappen adında sessiz, küçük bir arkadaş, başka bir romandan bir interloper. Küçük Şeylerin Tanrısı , yanıma geldi ve kulağıma fısıldadı: “Rüyada balık yersen sayılır mı? Balık yedin mi demek oluyor?
Ama mezarlıklar arasındaki bu konuşma Duniya'da yapılmazsa, yapılamazsa veya yapılmasına izin verilmeyecekse - o zaman belki de aşağıdaki, ciddiye alınmalıdır.
Musa ve şimdi emekli olan istihbarat memuru Garson Hobart, on yıllar sonra buluşur. Musa ayrılırken, Hobart onu görmek için onunla birlikte caddeye doğru yürür. Kendisine eziyet eden son bir soru sormak istiyor ve Musa'nın ortadan kaybolduğunda cevabı asla bilemeyeceğini biliyor. Film, 1990'larda Keşmir'de bir dizi cinayete karışan kötü şöhretli bir ordu subayı olan Binbaşı Amrik Singh'le ilgili. Bunlardan birinin Musa'nın kendisini öldürmesi olduğu düşünülüyordu. Ona karşı büyük protestolar patlak verdiğinde Amrik Singh, Keşmir'de iz bırakmadan kayboldu. Hobart, Hindistan hükümeti tarafından gizlice kaçırıldığını ve ilk olarak kaybolduğu Kanada'dan Amerika Birleşik Devletleri'ne gönderildiğini biliyor. Kaliforniya'da aile içi şiddet nedeniyle tutuklandığı haberde birkaç yıl sonra ortaya çıktı.
Aylar sonra Singh ve ailesi ölü bulundu. Kendini, karısını ve çocuklarını küçük banliyö evlerinde vurmuş gibi görünüyordu. Kendi geçmişi ve sevdiği kadının hikayesi Amrik Singh'le karmaşık bir şekilde bağlantılı olan Hobart, resmi hikayeye ikna olmamıştır. Küçük kanıtlara ve karşılaştığı bazı makalelere dayanarak, Keşmir'in ve özellikle Musa'nın Amrik Singh’in trajik ve korkunç sonuyla bir ilgisi olduğuna inanıyor:
'Amrik Singh'i sen mi öldürdün?'
'Hayır.' Bana yeşil çay renkli gözleriyle baktı. Ben yapmadım.
Bir an hiçbir şey söylemedi, ama bakışlarından beni değerlendirdiğini, daha fazlasını söyleyip söylememesi gerektiğini merak ederek anlayabiliyordum. Ona iltica başvurularını ve sahte pasaportlarından biriyle eşleşen bir adla ABD'ye giden uçuşların biniş kartlarını gördüğümü söyledim. Clovis'teki bir araba kiralama şirketinden bir makbuzla karşılaştım. Tarihler de eşleşiyordu, bu yüzden tüm bölümle bir ilgisi olduğunu biliyordum ama ne olduğunu bilmiyordum.
Sadece merak ediyorum dedim. 'Yapmış olman önemli değil. Ölmeyi hak etti. '
Onu ben öldürmedim. O kendini öldürdü. Ama biz onu intihar ettirdik. '
Bunun ne anlama geldiği hakkında hiçbir fikrim yoktu.
Onu aramak için ABD'ye gitmedim. Gazetelerde karısına saldırdığı için tutuklandığı haberini gördüğümde zaten başka bir iş için oradaydım. İkamet adresi halka açıldı. Yıllardır onu arıyordum. Onunla bitmemiş bazı işlerim vardı. Çoğumuz başardık. Bu yüzden Clovis'e gittim, bazı araştırmalar yaptım ve sonunda onu bir kamyon yıkama garajında ve kamyonunun bakımını yaptırmak için gideceği atölyede buldum. Tanıdığımız katilden, Jalib Qadri'nin katilinden ve diğerlerinden tamamen farklı biriydi. Keşmir'de faaliyet gösterdiği cezasızlık altyapısına sahip değildi. Korkmuş ve kırılmıştı. Neredeyse onun için üzülüyordum. Ona, ona zarar vermeyeceğime ve sadece yaptığı şeyleri unutmasına izin vermeyeceğimizi söylemek için orada olacağıma dair güvence verdim. '
Musa ve ben bu konuşmayı sokakta yapıyorduk. Onu uğurlamak için aşağı inmiştim.
Diğer Keşmirliler de haberleri okumuştu. Böylece Keşmir Kasabı'nın şimdi nasıl yaşadığını görmek için Clovis'e gelmeye başladılar. Bazıları gazeteciydi, bazıları yazar, fotoğrafçı, avukattı. . . bazıları sadece sıradan insanlardı. İşyerinde, evinde, süpermarkette, caddenin karşısında, çocuklarının okulunda ortaya çıktılar. Her gün. Bize bakmak zorunda kaldı. Hatırlamaya zorlandı. Onu deli etmiş olmalı. Sonunda onu kendi kendini imha etti. Yani . . . Soruna cevap vermek için . . . hayır, onu ben öldürmedim. '
Musa'nın daha sonra söylediği şey, bir bebeğe çocuk felci aşısı yapan dev hemşirenin resmiyle okul kapılarının önünde durmak gibiydi. . . buz enjeksiyonu gibi. Dahası, sanki sadece şaka yapıyormuş gibi arkadaşça, neredeyse mutlu bir gülümsemeyle sahip olduğu o rahat, güler yüzlü şekilde söylendi.
'Bir gün Keşmir de aynı şekilde Hindistan'ı kendi kendini yok edecek. O zamana kadar hepimizi, her birimizi, pelet tabancalarınızla kör etmiş olabilirsiniz. Ama yine de bize ne yaptığını görecek gözlerin olacak. Bizi yok etmiyorsun. Bizi inşa ediyorsunuz. Yok etmeye başlıyorsunuz. Khuda Hafiz, Garson bhai. '
Yıkım - başladı.
Ve evet, eğer bir rüyada balık yediyseniz, bu balık yediğiniz anlamına gelir.
______________________________________________
Trinity College Mütevelli Heyeti ile Cambridge Üniversitesi Üniversite ve Kolej Birliği arasında devam eden bir anlaşmazlık nedeniyle ve Birliğin talebi nedeniyle, bu ders şahsen verilmemiştir. Öne çıkan resim: Ulusal Vatandaşlık Siciline (NRC) ve yeni bir vatandaşlık yasasına karşı bir protesto yürüyüşü; Kalküta, Hindistan, 16 Aralık.