Hayatım; bir film senaryosunun içine sonradan dahil edilmiş ve hiçbir rolü olmayan oyuncununki gibiydi.
Film oynuyordu ve ben sadece seyrediyordum.
Oyuncuydum ve fakat, bu filmin oyuncusu değildim.Tek bildiğim buydu.
Çok mutsuzdum, çünkü, hiç bilmediğim bir senaryoyla film devam ediyordu...
Bazı bazı karelere dahil olsam da, her şey daha da kötü oluyor ve daha da sarpa sarıyordu.
Sonra bir gün bir fikir aklıma geldi. İçinde olduğum bu filme, ben de yeni bir senaryo yazabilirdim. Sonuçta roller, kişiler, hikayeler değişebiliyordu.
Kendi oynadığım, kendi yazdığım bir senaryoda, oyuncular da kendiliğinden geleceklerdi.
Yönetmeni hiç düşünmüyordum.Bunca zaman anlamıştım ki; filmdeki her hikayeyi, her senaryoyu, O yönetiyordu.
Öyle de yaptım... Senaryomu yazdım ve oynamaya başladım. Ben rolüme alıştıkça, diğer oyuncular da gelmeye başladı. Film başkalaşmaya başlamış, ben başrol olmuştum.
Değil yabancılık çekmek, evimi bulmuş gibiydim.
Evimi.;) Ne güzel bir kelimeydi... Kendin olduğun yer...Seni anlatan en güzel, en güvenli alan...
Ben evimi böyle buldum.
Sen buldun mu Çekirge'm? Yoksa sen de bir zamanlar benim olduğum gibi, bir film senaryosunun içinde yapayalnız mı hissediyorsun?
Hiç durma, kendi senaryonu yazmaya başla!..
Ayşe Burcu Eren
Hayatım; bir film senaryosunun içine sonradan dahil edilmiş ve hiçbir rolü olmayan oyuncununki gibiydi.