Iura novit curia, “hakimin bildiği” anlamına gelen Latince bir terimdir. Hukuk hukuk sistemi, bu Latin aforizmasını, hakimlerin veya mahkemelerin kararlarını, taraflarca davada zorunlu olarak başlatılmayan yasalara dayandırmak için kullandığı bir otorite olarak anlamıştır.
Bu ilke, hakimin kararını ilgili olduğunu düşündüğü mevzuata dayandırmasına izin verir. Ayrıca, her zaman yasayı izleyen tarafların iddialarının yasal dayanağını değiştirebilirsiniz. İlkenin somutlaştırdığı ve değer kazandığı iura novit curia'nın zaman içinde bir evrimi olmuştur.
Hukuk bile, iura novit curia'nın kimliğini geçerli ilan eder. Yasaların üstünlüğünü, engeller veya sınırlamalar olmadan yeniden doğrulama ihtiyacı vardır; yani, dava sahipleri, süreci nasıl uygun gördüklerini tartışabilirler, ancak her durumda uygulanabilir yasanın ne olduğunu belirleyen yargıçtır. Bu senin ayrıcalığın ve sorumluluğun.
İura novit curia yorumlanması ve tahkim
İura novit curia'nın yorumlanmasında ve uluslararası tahkiminde, özellikle ilkenin yorumlamanın iki özel yönü ile etkileşiminde bazı zorluklar vardır: tarafların özerkliği ve uygulamadaki tekdüzelik yasanın seçilmesi; Dengelenmesi gereken bir çelişki gibi görünüyor.
Partilerin seçtiği yasalar zevksiz değildir
Mesele, iura novit curia'nın tahkim bağlamında ne derece uygulanması gerektiğidir ve bu, tarafların temelindeki kanunu seçerek çözülemez. Bu iki ana sebepten kaynaklanmaktadır.
İlk olarak, ulusal mevzuatın usul kuralları tahkim bağlamında uygulanmaz. Aslında, tahkim mahkemelerinin çoğu, taraflarca sözleşmeyi seçtikleri takdirde ulusal usul kurallarına göre öncelikli olan önceden belirlenmiş usul kurallarına uyar.
Dolayısıyla, iura novit curia'nın usule ilişkin bir kural olduğu ölçüde, tarafların hukukunun seçimi, tahkim bağlamında uygulanabilirliği sorununu çözmemektedir.
İkincisi, tahkim davadan farklı bir mevzuata sahiptir. Örneğin, 1966 tarihli İngiliz Tahkim Kanunu, bir tahkim mahkemesinin, taraflarca seçilen yasaya veya mahkemenin kararlaştırdığı veya belirlediği herhangi bir diğer hususa uygun olarak bir anlaşmazlık çözmesi gerektiğini öngörmektedir.
Dolayısıyla, iura novit curia'nın usule ilişkin bir kural olmadığı ölçüde, tarafların hakemlerin görevlerini sözleşmeyle ne kadar değiştirebilecekleri açık değildir.
Tahkimde iura novit curia kullanımına karşı
Tahkim maddeleri, ticaret anlaşmaları bağlamında olağan hale gelmiştir. Güvenilir bir veri olmamasına rağmen, uluslararası ticari sözleşmelerdeki tahkim hükümlerinin sıklığına değinen çalışmalar, uluslararası sözleşmelerin% 90'ının bunları içerdiğini söylüyor.
Tahkimin tarafların anlaşmasına göre oluşturulduğunu ve düzenlendiğini hatırlamak önemlidir. Ticari taraflar arasında bir anlaşma olmadan, hiçbir tahkim kurulunun bu taraflar arasında ortaya çıkabilecek bir anlaşmazlık konusunda yetkisi yoktur. Bu nedenle, taraflar arasındaki özerklik tahkim merkezidir.
Tahkimin bu temel yönü iura novit curia'nın uygulanmasını engelleyen şeydir. Varlığı tamamen bu taraflarca özerklik uygulamasına dayanan bir tahkim prosedürüne taraf olan taraflar, tahkim paneline belirli bir yasal düzenleme getirmiyorlarsa, panel neden bunu yapmalı?
Aslında, tahkime itirazın çoğu, tarafların hukuk seçimi ve gelecekteki olası ihtilaflarda uygulanacak prosedür üzerinde kontrol uygulama konusundaki özerkliğinde yatmaktadır.
Öyleyse, tahkim prosedüründe iura novit curia'nın proaktif ve enerjik bir kullanımının, ticari tarafları gelecekteki ihtilafları tahkime sunmayı kabul etmekten alıkoyabileceği mantıklıdır.
Tarafların özerkliği, merkezi tahkim kavramı olarak, tahkim yargılamasında iura novit curia ilkesinin bütünleşik olarak uygulanmasına karşı çıkıyor.
İura novit curia'ya istisnalar
İura novit curia istisnalara tabi olabilir; örneğin, kanun, mahkemelerin belirli bir mahkemenin (bir anayasa mahkemesi veya Topluluklar Adalet Divanı gibi) belirli bir mahkemenin incelenmesine (bir anayasa mahkemesi veya Avrupa Adalet Divanı gibi) belirli hukuk sorunlarını sunmasını gerektirebilir. Avrupa).
Usul kuralları ayrıca, mahkemenin, uygulanabilir herhangi bir dış kanunu kanıtlamak veya belirlemek için taraflara veya uzmanlara başvurmalarını düzenleyebilir.
Örneğin, alışılagelmiş hukuk ülkelerinde kural iura aliena olan novit curia; yani hakimler kendi yabancı hukuk bilgilerine güvenemezler, ancak ona güvenen tarafın bunu kanıtlaması gerekir.
Medeni hukuk sistemlerinde aynı kural genellikle zayıflatılmış formlarda uygulanır. Yargıçlar (mümkün olduğu ölçüde) yürürlükteki yabancı mevzuat hakkında kendi araştırmalarını yapabilirler.
Doktrin ve kanunla tanınan diğer istisnalar
-Bu durumda hiçbir kanun olmadığında uygulanabilecek gelenek. Her durumda, gelenek Medeni Kanun'un 1. maddesine göre test edilmelidir.
- Uluslararası Hukuk Standartları, Medeni Kanun'un 1 inci maddesinin 5 inci maddesine göre Resmi Devlet Gazetesinde yayımlanıncaya kadar doğrudan uygulanamadıklarında.
Bu istisnaların temeli, yargıcın yalnızca belirli kuralların farkında olmasının yanı sıra, bazen de onları bilmenin bir yolu olmadığını; Bu nedenle, geçerli özel kuralları bilmek ve belirlemek tarafların görevidir.