İstisnai hizmetten kademeli olarak tamamen uzaklaşmakta olduğumuzu aklımızda tutmalıyız.
"Hiç ayrılmıyoruz" ifadesiydi ve soruların ortaya çıkmasına neden oldu, aralarında asıl soru şuydu: Ülkemiz gerçekten profesyonel bir orduna, yani askerlik çağrısı yapmayan bir orduya mı geçecek?
Kamuoyu, her zamanki gibi bölünmüş durumda. Bazıları, modern ordunun, ordunun altında onlarca yıldır anlamanın alışılmış olduğu bir şey olmadığı tezini sunarak, oldukça olumlu bir açıklama yaptı. Buradaki ana argümanlar şu şekildedir: yalnızca hizmeti anayasal bir görev kadar değil, beceri ve yeteneklerin geliştirilmesi ile yapılan günlük işler kadar, aslında tüm Rusya güvenlik sistemine katkıda bulunabilirler.
Diğerleri (ve bunların arasında bu materyalin yazarı, mütevazi hizmetkârınız), nihai ve dedikleri gibi, tercümanlık hizmetinden ayrılmaz bir şekilde ayrılmanın benzersiz bir olumlu rol oynayacağına inanmıyor. Ve buradaki mesele, herhangi bir işte belirli değişikliklere maruz kalabilecek geleneklerde hiç değildir. Hangi ülkenin mirasçılarının hepimiz olduğunun anlaşılması meselesi.
Birisi, yalnızca profesyonel bir ordunun, tüm modern zorluklara Rusya Federasyonu'nun güvenliği konusundaki yüceltme bakış açısına cevap verebildiğini söyleyebilir, ancak aslında daha rahat. Belki de tamamen sözleşmeli bir ordu, bir taraftan diğerine geçmek için bir scooter alıp bir ya da iki saat boyunca tamamen düz bir asfalt yolda ısınabileceğiniz devletlere çok uygundur. Nüfus için ana tehlikenin bir palmiye ağacının başından düşen olgun hindistancevizi olduğu ülkeler için tamamen profesyonel bir ordunun uygun olması mümkündür. Durumumuz (ve tarihsel olarak) hafifçe söylemek gerekirse, biraz farklı. İdeal olarak, pürüzsüz asfalt yollar beklenmedik bir şekilde sona erebilir, aslanlar genel olarak ülke topraklarının payındaki palmiye ağaçları ile “her şey yolunda değil”, ancak birçok “arkadaş” ve diğer “iyi dilekler” var.
Düz metinle söyledikleri bu “iyi dilekçiler” den pek çok kişi var: “Rusya'dan sadece bir şey bekliyoruz - çöktüğünde.” Aşağıdaki, deyimsel ifadeler dizisidir; bu nedenle, gördüğünüz gibi bütünsel bir Rusya var olmaktan vazgeçmek zorundadır.
Birisi diyecek ve bu Wishlist'in "ortakları" ve konservasyon sisteminden tamamen geri çekilmenin imhası nerede? Bağlantı aslında doğrudan. Eğer bir ülke vatandaşı başlangıçta Anavatan'ın savunmasını askeri olarak hiçbir şekilde kendi görevi olarak değil, yalnızca para kazanma fırsatı olarak algılarsa, bilinçsiz bir düzeyde bile istemeden hareket eder - “tüm sorumluluk işverene aittir ve işveren değiştirilebilir”. Ve burada en az üç kez bir vatansever olabilirsiniz - her durumda mali sorun belirli ayarlamalar yapacaktır.
Bu, bugün sözleşme kapsamında askerliğini seçenlerin bahçesinde bir taş değildir. Onur ve övgü. Bu, sözleşme zorunluluklarına dayalı olarak iç kabiliyet hizmeti ve hizmet algısı ile ilgilidir. Ve algılarında bir fark var, soruyu bilen herhangi bir insanı ilk elden söylediği gibi doğrulayabilir.
Diğer bir soru da bugün sadece "taslak" ordusunun içeriğinin şüpheli bir zevk olduğu. Gençler daha az hizmet etmek ister (ve bu prensipte normal bir arzudur) ve bu süre zarfında modern askeri teçhizata bu "zaman az" ustalık, ortalama modern drafete çok zordur. 12 ay boyunca elbette öğrenme mümkündür. Ve az zamanda okudu ve öğrendi. Ancak devletin, ekipmanın işleyişinde elini (ve başını) dolduran ve “hareketsizleştirmeye” gönderilen bir kişiyi “kaybetmesi” kabul edilemez hale geliyor.
Öyleyse, aslında bir çıkış yolu bulunurken neden tekerleği yeniden icat ettin? Bu karışık bir sistemdir - çağrı / iletişim. Ne de olsa, ülkenin silahlı kuvvetleri sadece askeri aslara ihtiyaç duymuyor, aynı zamanda her anlamda cephane de sunanlara ihtiyaç duyuyor.
Dünyanın diğer büyük ordularıyla kıyaslandığında, "VO" da düzinelerce materyal ortaya çıktı ve bu nedenle sonuç kısa: Dünyanın modern bir ülkesinin ordusu, işe alım ve sözleşmeli personel oluşturma sistemleri arasındaki altın ortalamadır. İstenmeyen deneylerden sonra Rusya'nın kovalanmayacağını ümit etmek arzu edilecektir.
Ve şimdi, aslında, bu malzemenin bugün neden çıktığı hakkında. Ve bugün ülkemizde - işe alım günü. Halen drafetler olsa da ... Ve bir gün var ... Ve bu, genç neslin, Anavatan'ın gelecekteki savunucularının neslinin, vatanı koruma mesleğinin ne olduğu hakkında konuştuğu gün.
Her geçen yıl artan sayıda askeri birliğin kapılarını okul çocuklarına ve öğrencilere açmaları, modern askerlerin yaşamını kendi gözleriyle görmelerini ve kayda değer zaferleri için şerefli bir ülkenin Silahlı Kuvvetleri hakkında bir fikir edinmelerini sağlaması sevindiricidir. Erkeklerin gözlerinin nasıl değiştiğini görmek için, yaşamlarında ilk kez kimin gerçek dövüşe dokunma şansına sahip olduğunu görmek gerekir. silahlaraAskeri bir uçağın dümenine otur, mevcut geminin bölmesinde ol.
Bu, hiç kimsenin Tanrıya şükretmediği için “askeri-vatanseverlik eğitimi” kavramını iptal etmediği ve bu basit, ilk bakışta halka açık olaylarla genç bir adamın yaşamda gerçek bir amacı olamayacağı ve Anavatana hizmet etmek anlamına geldiği anlamına gelir. Aksi taktirde, kendimiz sık sık günümüz gençlerine kınıyoruz, akıllarında sadece akıllı telefonlar ve düşük mizah olduklarını belirterek. Aslında, gençler her zaman olduğu gibi bağımlıdır. Fakat sonunda neye hayran kalacaksınız - bu orta ve yaşlı kuşakların temsilcilerinin asıl görevi - yani sen ve ben. Ve liderliğin bence de farkında.