Yunancada an – olumsuzluk öneki, ; aisthesis – duyma, hissetme
Anestezi, ağrı hissini geri dönüşümlü olarak azaltan veya ortadan kaldıran ve diğer şeylerin yanı sıra cerrahi amaçlarla anestezi uygulamak için kullanılan bir ilaçtır. Terim oldukça geneldir ve farklı spektrum ve etki mekanizmasına sahip çok sayıda maddeyi içerir.
ASA risk sınıflandırması genellikle bireysel riskin preoperatif ve perioperatif değerlendirmesi için kullanılır.
Tarih
Eski zamanlardan beri doktorlar ağrıyı hafifletmeye çalıştılar. Örneğin Arap tıbbında anestezi benzeri bir durum oluşturmak için sarhoş edici maddelerin uygulanmasına ek olarak, uzuvları sıkıştırmak bir ağrı bastırma yöntemi olarak kullanılmıştır. 17. yüzyılın ortalarında, cerrah Marco Aurelio Severino (1580-1656) kısa sürede unutulan soğuk anesteziyi keşfetti.
- 1499’da İspanyol rahip Thomas Ortiz, koka yapraklarının yerliler için yiyecek ve lüks bir madde olduğunu belirtti. Yerel ağrıyı ortadan kaldıran ilk ilaç olan kokain, Güney Amerika’ya özgü bir çalıdan elde edilen bir alkaloiddir.
- 1846′ da William Thomas Green Morton (9 Ağustos 1819 – 15 Temmuz 1868), inhale eterin cerrahi anestezik olarak kullanımını ilk kez kamuya açıklayan Amerikalı bir diş hekimi ve doktordu.
- 1880’de cerrah Vassili Konstantinovich Anrep (1852–1918), kokainin hayvan ve kendi kendine testlere dayalı olarak lokal anestezik olarak test edilmesini istedi.
- 1883/84’te Sigmund Freud da cilt ve mukoza zarları üzerinde anestezik bir etkiye sahip olduğunu buldu ve onu depresyon, mide bulantısı ve mide nezlesi için bir çare olarak önerdi.
- 1884’te Carl Koller, kokaini göz için bir anestezik olarak önerdi.
- 1885 yılında Amerikalı cerrah William Stewart Halsted (1852-1922) sinir yakınına ilaç solüsyonunun enjeksiyonunu keşfetti.
- 1892’de Alman cerrah Carl Ludwig Schleich (1859-1922) infiltrasyon anestezisini geliştirdi.
- Cerrah August Bier (1861–1949), spinal kanala yüzde yarım kokain solüsyonu uygulayarak 1898’de alt ekstremitelerde tam anestezi sağladı ve böylece lomber anesteziyi uyguladı.
- Eczacı Eduard Ritsert (1859–1946), daha düşük toksisiteye sahip bir anestezik arayışı içinde, 1890’da benzokaini keşfetti ve 1902’de, esas olarak yüzey anestezik olarak kullanılan anestezik üretimine yol açtı.
- Georg Merling (1856–1939), metilpiperidin’i kokainde lokal anestezik etkiden sorumlu fonksiyonel grup olarak gördü ve 1895’te Eucain A’yı üretti.
- Eucaine A, kokainden daha az toksikti ve ısıyla sterilize edilebilirdi, ancak enjeksiyondan sonra tahriş edici etkiler ve hiperemi meydana geldi.
- 1897’de, Carl Dietrich Harries (1866–1923) ve Albrecht Schmidt (1864–1945), bağımsız olarak, çok daha az toksik bir bileşik olarak kokainin yerini alabilen ökain B’yi üretti.
- Buna karşılık, kimyager Alfred Einhorn (1856–1917) kokain molekülünün nitrojen içermeyen kısmını anestezik etkiden sorumlu yaptı. 1897’de birkaç yıl yüzey anestezisi olarak kullanılan ortoforma geldi.
- 1898’de Richard Willstätter, kokainin yapısını açıklamayı başardı ve Einhorn’un, ikame ürünleri gibi benzoik asit esterinin kendisinin de anestezik bir etkiye sahip olduğu bulgusunu doğruladı.
- Einhorn tarafından üretilen bileşiklerden novokainin özellikle uygun olduğu ve neredeyse tamamen kokainin yerini alabildiği kanıtlandı.
- Takip eden yıllarda, novokain molekülü sistematik olarak daha da modifiye edildi.
- 1931’de bir yüzey anestetik olan tetrakain tedaviye dahil edildi. Özellikle lidokain, daha yüksek hidrolitik stabilite, daha uzun etki süresi, daha hızlı etki başlangıcı ve daha büyük etki gücü ile karakterize edildi.