Muhtemelen popüler aforizmayı “muzaffer için düşmanın ganimetlerine ait” diye duymuşsunuzdur.
Ama ilk kimin söylediğini bilmiyor olabilirsin.
1832’te, Senato, Başkan Andrew Jackson’ın popüler olmayan ve kesinlikle partizanlarından oluşan bir tartışma ile Martin Van Buren’in Büyük Britanya’ya bakan olarak atanmasını söyledi. New York Senatörü William L. Marcy, başkanın sadık müttefiki, hareketi bu kelimelerle savundu.
Esasen, Marcy, Jackson'ın başkanlığı kazanmasından bu yana istediğini yapabileceği gerekçesiyle Van Buren'in atanmasını haklı çıkarmıştı.
Marcy'nin Jackson ve Van Buren'e olan sadakati, Marcy'ye kendine ait bazı ödülleri toplamasına yardım etti: New York valisi olmaya devam etti ve sonunda Demokrat Başkanlar James Polk ve Franklin Pierce tarafından savaş ve devlet sekreteri olarak atandı. O bile yer aldı ABD Doları cinsinden 1,000 fatura.
Ancak Marcy'nin aforizması, 19. Yüzyıl Amerikan politik yaşamında yer alan ve bugün siyaset hakkındaki düşüncelerimizi şekillendirmeye devam eden bir bölünme olan partizanlığa da işaret ediyordu.
İki parti sisteminin yükselişi
Yeni bir Pew Araştırma Merkezi raporu ortalama Cumhuriyetçi Demokratların yüzde 93'inden daha muhafazakar ve ortalama Demokrat Cumhuriyetçilerin yüzde 94'inden daha liberaldir. Pew ayrıca kaydetti Ülkenin geçtiğimiz 20 yıl boyunca merkezden uzaklaştığı: Demokratlar yüzde 30 oranında sola, Cumhuriyetçiler ise iki taraf arasında çok az ortak zemin bırakarak yüzde 23 oranında sola kaydırıldı.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Louis Althusser gibi politik filozoflar bu büyüyen ayrılık için bir açıklama sunuyor. Althusser'a göredevletler - demokratik cumhuriyetler de dahil olmak üzere - sonunda vatandaşları “her zaman zaten özne” olarak konumlandıracaklar: kendi çıkarlarına göre çalışmak üzere ideolojiden kırılmış, itaatkâr ve konumlular.
Amerika Birleşik Devletleri'nde, bugün olan şey bu olabilir. Ama her zaman bu şekilde değildi.
İngiltere Parlamentosu'nun tartışmalı 1767’ine cevap olarak yazma Townshend Elçilerin İşleri, kurucu baba John Dickinson sömürge Amerikalılarının kendilerini özne olarak değil vatandaş olarak görmelerine yardım etti. Amerikalı sömürgeciler Dickinson, hükümetin “bekçi köpeği” olarak hareket etmeye başlaması gerektiğini savundu.
Bu nedenle insanları izlemesi gerekmiyor mu? gerçekleri gözlemlemek için? nedenleri araştırmak için? tasarımları araştırmak için? Ve özgürlüklerinden ve mutluluklarından daha hafif bir noktadan önce, önlerindeki delillerden YARALANMA hakkı değil mi?
Kelimenin en ideal anlamında, bir vatandaş olmak, gerçekleri susturarak yolsuzlukla mücadele etmek, siyasi figürlerin amaçlarını araştırmak ve hükümetin eylemlerini kişinin özgürlüğü ve mutluluğunun mercekleri aracılığıyla değerlendirmek anlamına geliyordu.
Fikir sadık ve itaatkar konular değil bağımsız, eleştirel düşünürler olmaktır.
Ancak, 1824 ve 1828 arasında, Amerikalılar daha fazla siyasal katılım çağrısında bulundu, çünkü sadece bu bekçi köpeği işlevinin bir kısmından vazgeçtiler, çünkü yeni siyasi liderler ve yeni siyasi partiler bu siyasi katılım taleplerini politik partizanlığa yönlendirdiler. Bu dönemde, politikacılar - Marcy, Van Buren ve Jackson dahil - parti sisteminin kurulmasına yardımcı oldu Bugün biliyoruz: birbirlerine karşı oyulmuş iki güçlü parti. (Bugün, bu Demokratlar ve Cumhuriyetçiler; o zamanlar Demokratlar ve Whigs idi.)
Konu olmaktan çok farklı değildi ve bu sistemin savunucuları her şeyden önce partiye sadakat istediler.
Jacksonian gazetesi “Biz bunu bir prensip tutarız” Albany Argus Şubat 17, 1824’te, “her insanın kendi özel görüşlerini ve duygularını, partisinin iyiliğine feda etmesi gerektiğini ve bunu yapmayacak olan bir adam, bir parti tarafından, herhangi bir şeref veya kâr görevi için desteklenmeye değer olmadığını açıkladı. ”
Parti sistemi sağlam bir şekilde kurulurken, partneri olmayanların seçilen ofisi kazanması zordu. Seçmenler ve adaylar, parti adaylarının kazandıkları zaferin özgürlüklerini ve mutluluklarını koruyacaklarını kabul ettiği için taraf seçerlerdi.
Bu arada eleştirel düşünme yol kenarı düştü.
Polarize haber kaynağınız
Erken dönem Amerikan gazeteleri, büyük ölçüde satış için mal bildirimi olarak, öncelikle ticareti ve ticareti kolaylaştırmaya hizmet etti. 19. Yüzyılda, gazeteler siyasi partiler için ağızlıklar olarak çalışmaya başladı. Ancak 20. Yüzyılın başlarında, birçok gazete uğraşını değiştirdi. Gazetecilik, “nesnellik normu, ”İktidarda olanları sorumlu tutmak için muckraking ve soruşturma raporları kullanmak.
Ne yazık ki, bugün Halk hala medyanın bir bekçi köpeği gibi davranmasını istiyor, birçok yoldan (ama hepsi değil) çıkışlar, partiliğin desteklenmesine geri döndü.
Ve bunu anlayan sadece haber kaynakları değil, aynı zamanda haber toplayıcıları. Örneğin, Facebook kullanıcılarının yüzde 66'i haberi öncelikle Facebook haber akışlarından al. Facebook algoritmasının olduğunu biliyoruz gördüklerimize çarpık Bizi sitede daha uzun süre tutabilmek için.
Peki, algoritmanın feed'imizde gördüğümüz haberler üzerinde nasıl bir etkisi var?
Son zamanlarda, Wall Street Journal etkileşimli bir grafik oluşturdu (saat başı güncellendi), algoritmanın liberal olarak etiketlediği kullanıcılar için yayınlar ve algoritmanın muhafazakar olarak etiketlediği yayınlar için yayınlar arasındaki farkı gösterir.
Örneğin, Melania Trump’ın tartışmalı Cumhuriyetçi Ulusal Kongre’nin konuşmasından sonraki gün, liberal olarak tanımlanan algoritmanın liberal olarak tanımlandığı kullanıcılara Trump’ın intihal iddialarına “acıklı” yanıtını çağıran bir makale “beslendi”. Bu arada, muhafazakarlar, Rush Limbaugh’dan bir makale aldı. “Liberaller Her Zaman GOP Eşlerine Saldırır”.
Kimler kar eder?
Geçen ay, Pew başka bir anketle çıktı: Cumhuriyetçilerin yüzde 45'i Demokratik politikaların ülkeyi tehdit ettiğini; 41, Demokratların yüzde Cumhuriyetçi politikalar için aynı olduğunu söyledi. Cumhuriyetçilerin yüzde 37'in Demokratik politikaların ulus için bir tehdit olduğunu düşündüğü ve 31'in Demokratların yüzde X'in Cumhuriyetçiler için aynı olduğunu iddia ettiği iki yıldan bu yana keskin bir artış oldu.
“Millete tehdit” basit bir anlaşmazlıktan çok uzak. Ne de olsa milleti kim tehdit ediyor?
Düşmanlar ulusu tehdit ediyor.
Marcy'nin aforizmasına geri dönelim ve bizi siyasi partilere göre nasıl konumlandırdığını düşünelim.
Muzaffer düşmanın ganimetidir.
“Politika” olarak, farklı politika görüşleri taşıyan insanları “düşman” olarak düşündüğümüzde bize ne yapar? Düşmanlar kötüdür, sadece farklı düşünmeleri için iyi sebepleri olan insanlar değil. Düşmanlar güvenilir olamaz. Düşmanlar irrasyoneldir, çünkü eğer vardı rasyonel, o zaman bizim gibi düşünüyorlardı. Kötülük, güvenilmez, irrasyonel düşmanlarla pazarlık edemeyiz - ve öyle yapmayız.
Nihayetinde, Marcy'nin “muzaffer için düşmanın ganimetlerine ait olduğunu” varsayıyoruz, her şeyden önce partizan olduğumuzu, vatandaş değil.
So kim kar eder vatandaş yerine partizan gibi davranan seçmenlerden mi?
İşin bozulmadığını iddia ettikleri için, siyasi partilerin yararı var. Cumhuriyetçi Ulusal Konvansiyonu sırasında New Jersey Valisi Chris Christie, eğer seçilirse Donald Trump’ın Obama hükümetini temizlemek için yeni bir yasa isteyecek. Bir partizan, Trump'ın bunu yapma hakkı olduğuna inanır; Kazandı, bu yüzden hükümeti “düşmanlarından” kurtarabilir. Bir vatandaş Trump'ın hükümetini düşmanlarından kurtaracak planı hakkında ne düşünürdü?
Bu arada, geri kalanımız kaybeder.
Belki de “galiplere düşmanın ataklarıdır” yerine siyaseti “büyük sorumlulukla emanet edilenlere, ortak iyilik için çalışmak yükümlülüğü” olarak düşünmeyi öğrenebiliriz. ayrıca partizan değil.
İki arka arkaya cumhurbaşkanlığı aday gösterme konvansiyonunun siyasi parti gösterimi sürerken, her bir partinin bizi nasıl davranmaya davet ettiğini düşünün. Sadık, itaatkar bir asker mi yoksa bağımsız bir düşünür mü?
Partizan konusu mu yoksa vatandaş olarak mı?
Yazar hakkında
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = iki taraf sistemi; maxresults = 3}