Vatandaş bir partiyi iktidar yapmışsa, onda refah seviyesini yükseltme, sosyal barışı sağlama ve dış düşmanların baskılarını bertaraf etme yeteneği gördüğü için yapmıştır.
İktidarlar kendilerinden beklenen bu görevi ifa etmekte zorlanırlar genellikle ve topluma zalim, kan emici, sömürgeci bir düşman gösterirler: “Benimle uğraşacağına düşmanla uğraş!”
Eğer “dış düşman” yeteri kadar meşgul etmemişse toplumu o zaman da “iç düşmanlar”ı ya da “dış düşmanlar”ın “iç mihraklarını” devreye sokarlar: “CHP camilerin bir kısmını müze, bir kısmını depo bir kısmını da ahır yaptı!”
İktidarın, refah seviyesinin yükseltilmesine vereceği cevabın da olması lazım değil mi? “Dünyanın en büyük havalimanını ve en uzun köprüsünü biz yapıyoruz!”
Bu “üçlü sistem” gelişmekte olan ülkelerin sık yaşadığı bir senaryodur.Bazen sıra değişir ama sistem hiç değişmez. Üçlü demet halinde verilir ve vatandaş uyuşturulur.
Vatandaş ne zaman uyanır ve “Ben sana düşmanın oyununu bertaraf et, iç barışı sağla ve refah seviyesini yükselt, diye oy verdim. Sen ise mazeret üretiyorsun” derse, işte o zaman o iktidar gider.
Editörün Seçtikleri