Korolev'in uzay çağının en başında konuşulan bu kelimeler, gerçekten kehanet oldu. Elli yıldan az bir sürede hikayeler "Dünya dışı etkinlik" düzinelerce insan açık alanı ziyaret etti ve bir kişinin bir şekilde dışarıda kalma süresi birkaç dakikadan birkaç saate yükseldi. Genel olarak ISS'yi oluşturmak ve sürdürmek, uzun vadeli uzay görevleri ve çok sayıda onarım ve kurulum işlemi olmadan imkansız olacaktır. Ancak, bu yolculukta ilk adım 18 Mart 1965 oldu. Bu gün Sovyet pilot kozmonotu Alexei Arkhipovich Leonov'un uzay gemisinden ayrılan ilk dünya adamıydı. Sadece 12 dakika, 9 saniye boyunca uzayda kaldı, ancak evrenin keşfedilmesinde bu olay, Gagarin'in efsanevi uçuşundan sonra ikinci oldu.
Aleksey Arkhipovich 30, yılın Mayıs 1934'inde Kemerovo şehrinin altı yüz kilometre kuzeyinde bulunan Listvyanka adlı küçük bir kasabada doğdu. Çarlık hükümeti tarafından yılın 1905 devriminden sonra sürgün edilen dedesi uzun süre burada yaşadı, Alexey'nin ailesi Donbas'a geldi - önce anne ve İç Savaş sona erdikten sonra, baba - Leonov Arkhip Alekseevich. Annesi Evdokia Minaevna, köy hocası olarak çalıştı, eski adı Donetsk'ten madenci olan babası, köy konseyinin başkanlığını devraldı. Alexey dokuzuncu çocuğuydu.
1936'te Arkhip Alekseevich hakkında bir kınama yazıldı. Duruşmadan “İnsanların Düşmanı” adlı bir makaleye göre, bir Sibirya kampına yollandı ve sekiz çocuğu olan bir anne (Leonov kız kardeşlerden biri olan Vera, bebeklik döneminde öldü) ve dokuzuncu pozisyonda, tüm mülklerine el koyma ile evden çıkarıldı. Çocuklar da okuldan atıldı. Gelecekteki kozmonot şöyle dedi: “O zamanlar ablam Kemerovo'da yaşadı ve bir CHP tesisinin yapımı için çalıştı. Orada Mogilev'li bir çocukla evlendi - ayrıca bir inşaat alanında çalıştı ve bir teknik okulda okudu. Kulübede bir oda vardı. Otuz derecelik donda, kız kardeşimin kocası bizi kızağa götürmeye geldi, bir koyun derisi montu çıkardı, bizi sekiz koydu ve üstünü koyun derisi bir ceketle kapattı ... Bu yüzden kendimizi Kemerovo kışlasında bulduk - on altı kişiyi on altı kişilik bir odada. Adam yılın 22'iydi - basit bir işçi, bir öğrenci, halkın düşman ailesini koruyordu. Peki, sahip olması gereken cesaret ... ". 1939'te Arkhip Alekseevich rehabilite edildi ve eve döndü. Leonov ailesi yavaşça ayağa kalkmaya başladı. Ve yakında birçok çocuğun annesini destekleyen bir kararname çıkarıldı. Hepsi aynı kulübede iki odaya verildi - on altı ve on sekiz metrekare.
1943'te Alexey Arkhipovich, ilkokul olan 35 okuluna gitti. O sırada genç Alexei'nin başlıca hobileri arasında, mahallede yaşayan Ukrayna'dan gelen göçmenlerden öğrendiği eski Rus sobalarının tabloları vardı. Bir zamanlar, zaten okuldayken, Leonov sınıf arkadaşından Aivazovsky’nin resimlerinin siyah beyaz resimlerini içeren bir kitap gördü ve satın almak için yanan bir arzusu vardı. Ona çok pahalıya mal oldu - Alexei her ay 50 okulunda kendisine bir gram ekmek ve bir şeker küpü ödemek zorunda kaldı. O zamandan beri, Aivazovsky en sevdiği sanatçı oldu.
1947'de Leonov ailesi yeni bir yere taşındı - Kaliningrad şehrinde. Burada, 1953'te Alexei, 21 yaşındaki lise mezuniyet belgesini alarak mezun oldu. O zamana kadar uçmaya çok meraklıydı, ünlü havacıların giriş ve çıkışlarını biliyordu, pilotlarla ilgili tüm filmleri inceledi ve bağımsız uçak modelleri yaptı. Peter'ın ağabeyinin eski havacılık Teknisyen, kıskanılacak bir sebatla Alexey Arkhipovich, uçuş teorisi, uçak motorları ve uçak tasarımlarının temellerini inceledi. Olağanüstü spor başarılarıyla birlikte, bu uçuş okulunun kapılarını adama açan anahtardı. Ağustos 1953'te Leonov, 1955'te başarıyla mezun olduğu Kremenchug şehrinde (Poltava bölgesi) bulunan ilk pilot eğitimi için onuncu Askeri Havacılık Okulu'na kaydoldu. Gösterilen olağanüstü yeteneklerle bağlantılı olarak, yüksek askeri avcı pilot okulunda Chuguev şehrinde Ukrayna'ya gönderildi. Ve 1957'den 1959'a kadar Alexey, Ukrayna topraklarında bulunan Onuncu Muhafızlar Bölümü'nün 69. Hava Ordusunda görev yaptı.
1959 yazının sonunda, Kozmonot Eğitim Merkezi'nin gelecekteki başkanı Albay Karpov, Leonov'un bölümüne geldi. Alexei Arkhipovich de dahil olmak üzere birçok pilotu konuşmasına davet etti. Bu arada, havacıdan önceki gün, MiG-15bis avcı uçağının hidrolik sisteminin arızalanması nedeniyle ciddi bir kaza geçirdi. Yağ alternatörü su bastı ve tüm navigasyon cihazları grubunun bağlantısını kesti. Oryantasyon zorluğu çeken Leonov, uçağı derhal hava alanına gönderdi. Uzaktaki bir sürüşü çoktan başlattığında, Ateş göstergesi yandı ve siren çalışmaya başladı. Leonov böyle bir durumda çıkarmanın gerekli olduğunu biliyordu, ancak iki yüz metre yükseklikte saf bir intihardı. Pilot iniş yapıyordu, her an patlamanın olabileceğini çok iyi biliyordu. Yakın sürücüde, yakıt beslemesini kesti ve motor kapalıyken oturdu. Alexey Arkhipovich şeridi yaklaşık üç yüz metreye ulaşmadı, ancak üzerinde vergi aldı ve durdu. Sonuç olarak, uçak herhangi bir hasar alamadı ve ortaya çıkan yangın hiç de olmadı - gösterge çalıştı, çünkü yağ kompresöre emildi.
Toplantıda Albay Karpov, niyetlerini açıklamadan Leonov'un sağlığını ve gelecekle ilgili planlarını sordu. Alexey Arkhipovich, tamamen sağlıklı olduğunu ve uçmaya devam edeceğini düşündüğünü belirtti. Daha sonra albay, onu test pilotu okuluna girmeye davet etti. Çağrı, 2’in Ekim ayında 1959’te geldi ve iki gün sonra Leonov, tıbbi bir inceleme için Havacılık Hastanesinde (CVNIAG) Sokolniki’ye geldi. Orada ilk kez Yuri Gagarin'i gördü: “Koğuşa girdim ve bir tane olmadığını gördüm - yaşımdaki bir adam bir taburede oturuyordu, beline çıplak ve okuyordu. Beni en çok etkileyen şey okuduğu şeydi ... Hemingway'in "Yaşlı Adam ve Deniz" i. 1959'te, okuma elitlerinden bile, çok az insan bu yazarı biliyordu ve burada pilot ... Bana gülümseyen büyük mavi gözleri ile baktı ve kendini şöyle tanıttı: "Kıdemli Teğmen Yuri Gagarin." Kısa bir süre sonra pilotlar yakın arkadaş oldu. İlk kozmonotun ölümünden hemen sonra, Leonov şöyle dedi: “Hiçbir şekilde öne çıkmadı, ama yine de onu geçmek mümkün değildi - kalk ve bak. Basit konuşma, klasik Rus dili, anlaşılabilir ve unutulmaz. Ancak daha sonra ne kadar olağanüstü bir insan olduğunu anladım - anında her şeyi kavradı, inanılmaz bir sistem analizi yaptı, zorunlu, çalışkan, arkadaşlığa bağlıydı ... ”.
Hastanede Leonov üzerinden çok sayıda ve sık sık ezme muayenesi yapıldı. Alexey Arkhipovich şunları söyledi: “Benim bakış açıma göre, anket sırasında çok fazla saçmalığa izin verildi. Doktorlar arasında bilimsel çalışmalar yapan ve astronotları tezleri için materyal olarak alan insanlar vardı. Daha sonra iptal edilen saçmalıklar yüzünden, çok sayıda yetenekli adamı kaybettik. Eski tıbbi gereklilikleri son kozmonot setleri için uygularsak, muhtemelen kimse geçemezdi ... Yönetici olduktan sonra aynı doktorlarla çok revize ettim, gereksinimleri zayıfladım. ”
Her şeye rağmen, 1960'te Leonov ilk kozmonot dekolmanına kabul edildi. Yaklaşan uçuşlara hazırlanmak için aylar süren yorucu eğitim hazırlandı, bu sırada katılımcılar genellikle makul olmayan acımasız çeşitli tıbbi deneylere başladılar: “Santrifüj manevralarına 14g'ye ulaşan çok büyük aşırı yükler eşlik etti. Bu çılgın bir yük. Bu tür egzersizlerin ardından sırtta kanamalar vardı, hemorajiler hem içeride hem de yumuşak dokularda mevcuttu. Genel olarak, tüm bunlar sağlığa katkıda bulunmadı. ” Bu testlerden biri sırasında, Alexei Arkhipovich onbeş gün boyunca deafbarokameraya yerleştirildi. Elektriksel iletkenlik için bilinmeyen bir macunla vücuda yapıştırılmıştır. Ayrıca, bir astronotun sözlerinden: “Onuncu günde uyandım ve tüm sayfanın kanda olduğunu görüyorum. Bakıyorum ve birkaç sensör düştü ve onlarla birlikte cildimin tadına baktım. Yapıştırıldıkları yerlerde, epidermis kalıntısı kalmaz - sadece kalp atışının ritminde seğiren kaslar. İki ay bu yerleri iyileştirdi. Çinko sensörlerinin geri kalanını kesip, ihtiyacı olan tecrübeyi göstermek için rafa koydum. Fakat on üçüncü günde, oksijen tükenmeye başladı, deney durduruldu ve oradan kaldırıldım. Sensörler için kameraya döndüğümde artık orada değildiler .... Fiziksel kanıt yoktu. Aynı seyirci daha sonra Bondarenko'yu yaktı ... ”.
Başka bir olay astronotun ikametgahının dökümü sırasında meydana geldi. Bu işlem sırasında Leonov, bir çukurda çıplak olarak uzanmak zorunda kaldı ve daha sonra yaklaşık 10 derecelik bir sıcaklıkta sıvı alçı ile dolduruldu. Yavaş yavaş sertleşen ve ısıtılan bu buzlu ekşi kremayla yattı. En önemli şey, sıvanın sertleşmeye başladığı anı kaçırmamaktı. Ve özlenen an onunla birlikteydi: “Beni almaya başladılar. Ve sonra her saç bir çapa. Çıkmadı, sonra sarsıldı - ve alçı parçalarında, saçla birlikte, deri artıkları vardı. ”
1963 yılında Vostok tipi altı tek kişilik gemi (Valentina Tereshkova ile Vostok 6 dahil) gezegenin yörüngesini ziyaret ettikten sonra, Korolev başkanlığındaki tasarım bürosu aynı serideki yeni uzay aracını tasarlamaya başladı, ancak üç yer için tasarlandı. Voskhod tasarımına dayanarak uçuşun hazırlığıyla (Ekim 1964, Komarov, Feoktistov ve Egorov'da başarıyla tamamlandı) eşzamanlı olarak, bir kişinin havasız alana girmesine izin verecek iki kişilik bir gemi oluşturulmasına karar verildi. Üçüncü sandalyenin sökülmesinden sonra boşalan yer, uzay giysisini ve hava kilidine girişi koymak için bir platform olarak kullanıldı.
Bu arada, aslında hayvanlarla deneyler yapması gerekiyordu. Kutunun basınçsızlaştırılmasından sonra, içinde bulunan ve bir uzay giysisi giymiş olan canavar, araştırmadan sonra zorunlu olarak geri dönüş yapmak zorunda kalmadan, uzay aracından bağımsız bir çıkış yapmak zorunda kaldı (ya da itmeye niyetli). Ancak, böyle bir adım reddedildi. İlk olarak, hayvan için özel bir uzay giysisi geliştirme ile ilgili sorular vardı. İkincisi, böyle bir deney, asıl soruya bir cevap vermedi: bir insanın böyle alışılmadık bir durumda kendisini hareket ettirip yönlendirebilmesi.
Çeşitli teknik çözümler göz önüne alınarak, her taraftan izole edilmiş, küçük bir alan olan bir kilit odasının kullanımı tercih edildi. Bir uzay giysisi giymiş astronotun, etrafını saran tüm hava serbest bırakılıncaya kadar içinde olması gerekiyordu. Bundan sonra, dışarı çıkan kapağı açabilecek. Gemiye dönüş, ters sırayla devam etti - hava kilidi dışarıdan ve içeriye kapandı, yavaş yavaş hava ile doldu, ardından iç kapak açıldı ve astronot geminin kabinine girdi. Hava kilidinin kendisi uçağın gövdesinin dışına yerleştirilmiş şekilde şişmiştir. Yörüngeye girmesi sırasında kaporta biçiminde çökmüş bir formda yerleştirildi ve Dünya'ya inişinden önce ana kısmı vuruldu ve uzay aracı, erişim ambarındaki küçük bir büyüme haricinde, normal biçimde atmosferin yoğun katmanlarına ulaştı. Testler, kompartman balistikinin etkilenmediğini gösterdi.
Voskhod uzay aracının değişimlerine paralel olarak, uçuş için iki mürettebat koçanı yetiştirildi: Pavel Belyaev, Aleksey Leonov ve yedekleri Viktor Gorbatko ve Yevgeny Khrunov ile birlikte. Mürettebatın seçiminin sadece uçuşun görev ve hedeflerini, karmaşıklığını ve süresini değil, aynı zamanda psikologlar tarafından sunulan astronotların psikolojik, bireysel özelliklerini de dikkate alması ilginçtir. Voskhod 2 uzay aracının mürettebatı tutarlılık ve uyum kriterleri için özel gereksinimler sunmuştur. Bir geminin kabininden bir kilit odasından açık alana çıkmak gibi zor bir görevin ancak tam bir güven, karşılıklı anlayış ve birbirlerine inançla çözülebileceği varsayılmıştır. Psikologların araştırmasına göre, Belyaev, en zor durumlarda bile panik yapmayan, hedeflerine ulaşmada muazzam bir sebat ve mantıksal düşünce sergileyen güçlü iradeli ve tecrübeli bir kişi olarak tanımlandı. Leonov, sırayla, choleric tipine aitti, aceleci, cesur, kararlı ve kolayca geliştirilebilen kuvvetli bir aktivite idi. Ayrıca, sanatsal armağanının, bakışlarına sunulan resimleri hızlı bir şekilde ezberleyebilme ve daha sonra bunları çok doğru bir şekilde yeniden üretebilme yeteneğine de dikkat çekildi. Farklı karakterlere sahip olan bu iki kişi, birbirlerini mükemmel bir şekilde tamamladılar, psikologlara göre, görevlerini başarıyla tamamlayabilen ve uzayda olmakla ilgili tüm sorunları ve sürprizleri detaylı bir şekilde derleyebilen “oldukça uyumlu bir grup” oluşturdular.
Uzaya gitmek için, “Altın Kartal” adı verilen özel bir uzay giysisi de yaratıldı. "Vostok" üzerinde uçan uzay giysilerinin aksine, genel güvenilirliği artıran ek bir hermetik kabuğuna sahipti. Aslında, bir termos olması, alüminyum kaplı plastik film tabakalarından oluşuyordu. Üst tulum çok katmanlı metalize kumaştan dikildi. Kıyafet ağır şekilde ağırlıklandırılmıştır - ağırlık sistemi sırt sırt çantasına yerleştirilmiş ve bir havalandırma sistemi ve iki adet iki litrelik oksijen deposu içeren yaşam destek sistemi tarafından eklenmiştir. Ek olarak, bir uzay giysisine bir hortumla bağlanmış olması durumunda hava kilidine bir yedek oksijen sistemi kuruldu. Elbisenin rengi de değişti - güneş ışınlarını daha iyi yansıtabilmek için turuncu renk beyaza döndü ve kaskın üzerine hafif bir filtre takıldı. Alexey Arkhipovich, “1963'in Aralık ayında, Korolev'in deneysel tasarım bürosunu ziyaret ettik. Sergei Pavlovich bizi tanıttı, atölyeye götürdü ve bize sıradışı bir kamerayla donatılmış bir Voskhod modeli hazırladı. Sürprizimizi görünce, bunun uzaya çıkmanın kapısı olduğunu açıkladı. Sonra Sergey Pavlovich benden yeni bir uzay giysisi koymamı ve bir dizi deneme yapmamı istedi. Sırasıyla çalışmak zorunda kaldığım iki saatlik çalışmadan sonra tekrar Korolev'le tanıştım. Hatırlıyorum, ona görevin yerine getirilebileceğini söyledim, işleri iyi düşünmeniz gerekiyor. ”
“Dışarı çıkmaya uygun kıyafetin” toplam ağırlığı yaklaşık bir kilogram 100 idi, ancak ağırlıksız koşullar altında bu önemli bir rol oynamadı. Hermetik muhafazayı dolduran ve uzay giysisini esrarengiz ve sert yapan havanın baskısı ile sorunlar yaratıldı. Astronotlar, kıyafetlerinin direncini büyük bir çaba ile aşmak zorunda kaldılar. Alexey Arkhipovich şöyle hatırladı: “Sadece bir eldiveni bir el sıkmak için, 25 kilogram için çaba sarf etmek gerekiyordu”. Bu bakımdan, uçuş için hazırlıkların her zaman, fiziksel uygunluğa özel önem atfedildi - astronotlar, yoğun olarak halter ve jimnastik yapan günlük koşular yaptılar. Ek olarak, vücudunuzun daha mükemmel kontrolü için antrenman kompleksi suya atlama, bir trambolin üzerinde egzersiz, paraşütle atlama, dönen bir "Zhukovsky bankında" egzersiz yapmayı içeriyordu. Özel bir yörünge boyunca uçan bir uçakta, kısa vadeli gerçek ağırlıksızlık koşulları astronotlar için yaratıldı. Leonov, “TU-104’in devasa kabininde, tam boyutlu bir hava kilidine sahip olan 2 Rising kabininin bir parçası monte edildi. Uçak aşağı doğru çekildi, hızlandı ve dik bir şekilde yukarı doğru bırakılarak ağırlıksızlığın başladığı bir “tepe” oluşturdu. “Kalitesi” tamamen, yalnızca vestibüler aparatlarının verilerine dayanarak uçağı bir parabol üzerinde uçmaya zorlayan pilotların becerisine dayanıyordu. Bu tür manevralarda ağırlıksızlık yirmi saniyeden uzun sürdü. Uçağın bir buçuk saatinde, toplam iki dakika ağırlıksızlık kazandıracak şekilde beş slayt yapıldı. Çoğu zaman havaya girdik, bu kısa süreler boyunca adım adım geminin kabinine girmenin ve hava kilidinin ayrılmasının tüm detaylarını ümit ederek. ”
İlginçtir ki, o yıllarda uzaydaki insan davranışları hakkında birçok bilimsel teori vardı. Bazı uzmanlar, ciddiyetle astronotun kaçınılmaz olarak uzay gemisine "kaynak yapacağını" savundu. Benzer endişeler, vakumda yürütülen soğuk kaynak deneylerine dayanıyordu. Diğer bilimsel aydınlatmalar, normal desteğini yitirmiş bir kişinin, geminin arkasında tek bir hareket yapamayacağına inanıyordu. Yine de diğerleri, sonsuz uzayın astronotun ruhunda son derece olumsuz bir etkisi olacağına inanıyordu ... Gerçekte, hiç kimse, Baş Tasarımcısı da dahil olmak üzere, mekanın insanla nasıl buluşacağını tam olarak bilmiyordu. Dünyanın rahat yüzeyini terk etmeye cesaret eden Daredevils, yalnızca kendilerine ve onlardan uzaklaşan ekipmanlara güvenebilirdi. Henüz bir kurtarma sistemi mevcut değildi - bir gemiden yanaşmak ya da bir gemiden çıkmak ve havasız uzayda bir başkasına geçmek mümkün değildi. Korolev astronotlara “Zor olacak - duruma bağlı olarak kendi kararlarını ver.” Dedi. Mürettebatın son çare olarak, kendilerini ambarın açılması ve denize bir el koyması ile sınırlandırması sağlandı.
18 Mart 1965, üç yıllık hazırlık süresinin ardından Alexey Leonov ve Pavel Belyaev ile birlikte "Voskhod 2" gemisi Baikonur'dan başarıyla başlatıldı. Yörüngeye girdikten sonra, ilk yörüngenin sonunda Alexey Arkhipovich dış uzaya girmeye hazırlandı. Belyaev ona yaşam destek sırt çantası ile yardımcı oldu ve sonra hava kilidini doldurdu. Leonov hava kilidine girdiğinde Pavel Ivanovich arkasındaki kapağı kapattı ve odanın basınçsızlaştırılmasını sağladı. Sadece son adım kaldı ... Yavaşça dışarı itti, Alexey Leonov hava kilidinin dışına "yüzdü". Uzayda kendini bulurken, bacaklarını ve kollarını nazikçe hareket ettirdi - hareketler kolayca yapıldı ve sonra kollarını yana doğru gerdi, beş metre yarıya bir yarda ile gemi ile bağlantılı bir boşlukta uçmaya başladı. Volga üzerinden uçuş sırasında Pavel Ivanovich, kozmonotun uzay elbisesindeki telefonu Moskova Radyosu yayınına bağladı - o sırada Levitan, TASS'ın uzaya ilk çıkışını yapan TASS mesajını okudu. Birkaç televizyon kamerası Leonov'u gemiden izledi ve aynı zamanda taşınabilir bir kamera kullanarak da çekim yaptı. Bu malzemeler için, film zaten Dünya'ya monte edildi. Ayrıca astronotun emrinde bir düğme ile fotoğraf çekebilen minyatür bir kamera serisi Ajax oldu. KGB başkanının izniyle "Sunrise 2" gemisinin ekibine verildi. Bu kamera uzaktan bir kablo ile kontrol edildi, ancak uzay giysisinde meydana gelen deformasyonlar nedeniyle Leonov ona ulaşamadı.
Beş kez Alexey Arkhipovich uçtu ve gemiye geri döndü. Bunca zamandır uzay giysisinde “oda” sıcaklığı korundu ve dış yüzeyinin gölgede -100 ° 'ye kadar soğutulmasına ve güneşte + 60 °' ye kadar ılıtılmasına rağmen. Alexey Arkhipovich Yenisey ve Irtış'ı görünce Belyaev geri dönüş emri verdi. Bununla birlikte, bunu yapmak o kadar kolay değildi - astronotun uzay giysisi bir boşlukta şişirildi. Ne olduğunu kendisinin tarif etti: “Uzay giysisindeki baskı, 600 dışında, 10 mm'ye ulaştı. Bu tür koşulları Dünya üzerinde modellemek mümkün değildi. Ne kalın kumaş ne de sertleştiriciler dayanamadı - uzay giysisi öylesine şişmişti ki, bacakları botlardan ve ellerden çıktı - eldivenlerden. Elbette, bunun olacağını varsaydık, ancak çok da güçlü düşünmedim. ” Kritik bir durum ortaya çıktı: Leonov hava kilidi kapağına giremedi ve Dünya ile konuşmak için zaman kalmadı - oksijen kaynağı 20 dakika boyunca hesaplandı. Belyaev her şeyin farkındaydı, ancak yardım edemedi. Ve ardından tüm talimatları ihlal eden Alexey Arkhipovich, bağımsız olarak uzay giysisi üzerindeki baskıyı hafifletti ve önündeki yüzüyle (ve bacakları değil) önündeki ağ geçidine “yüzdü”.
Ne yazık ki, anormal durumlar orada bitmedi. Astronot gemiye geri döndükten sonra, kapatma sensörlerinin çalışmasına rağmen kapak kapağı yeterince sıkıca kapanmadı. Gemiden gelen havanın sürekli olarak kesilmesi nedeniyle, rejenerasyon sistemi programı üzerinde çalışırken baskı oluşturmaya başladı. Kısa süre sonra kabindeki oksijen seviyesi kritik seviyenin üzerine çıktı. Astronotlar onlara bağlı olan her şeyi yaptılar - nemi aldılar, sıcaklığı 10 ° C'ye düşürdüler, ancak arıza nedenini belirleyemediler ve oksijen zehirlenmesi kazanamadılar. Toplam basınç 920 mm işaretine ulaştığında, kapak yerinde idi. Kısa süre sonra, geminin kabinindeki oksijen basıncı normale döndü.
Plana göre, 2 Rising inişi otomatik olarak yapılacaktı, ama bundan önce ağ geçidi kamerasının bağlantısını kesmek gerekiyordu. Sabitlenmiş olan Leonov ve Belyaev gerekli önlemleri aldı, ancak çekim sırasında kuvvetli bir darbe uzay aracını iki düzlemde döndürdü. Bu da tasarım dışı açısal ivmelenmelere ve oryantasyon ve oto-stabilizasyon sistemlerinin bozulmasına neden oldu. O anda, “Sunrise 2” Avustralya’nın üzerindeydi ve astronotların Merkez ile hiçbir bağlantısı yoktu. Danışmanlıktan sonra, zamanlayıcı sistemini kapatmaya ve gemiyi manuel modda indirmeye karar verdiler. Bu noktaya kadar kimse henüz manuel moda geçmedi. Astronotlar yönlendirme yapmaya başladıktan hemen sonra iletişim geri geldi ve mürettebat manuel modda inmek için izin istedi. Bir süre sonra, Gagarin, kendilerine, izinlerin verildiğini söyleyerek yanıt verdi. Yönlendirmenin gerçekleştirilebildiği izleyicinin, 90 derecelerinde açılı olarak oturmuş kozmonotlarla ilişkili olması, onları uzay aracını kontrol etmeye, yana doğru çevirmeye zorlaması ilginçtir. Tüm talimatlara aykırı olarak, astronotlardan birinin serbest bırakması, sandalyeden çıkması, kabinin karşısında uzanması ve pencereden dışarı bakması, bir başkasına Dünya'nın konumunu açıklaması gerekiyordu.
Sonunda, "Sunrise 2" gemisi başarıyla Perm'un iki yüz kilometre kuzeyinde indi. TASS raporu, bunu aslında sağır bir Tayga olan “boş bir alana” iniş olarak adlandırdı. Leonov, “Neden hesaplanmış bir noktaya gelmedik? Güvenlik nedeniyle iniş alanını kendimiz belirledik, olası tüm sapmalar noktayı güvenli alanlara kaydırdı. Sonuç olarak, saatte binlerce kilometre 28 hızında, kendi belirlediğimiz yerden sadece 80 kilometre indi. Bence bu iyi bir sonuç. ” Astronotlar hemen bulunamadı, çünkü o yıllarda arama hizmeti henüz yapılmadı. Helikopterler uzun ağaçlar nedeniyle oturamıyorlardı, aynı zamanda ılık giysiler kaybetmiyorlardı. Astronotlar geceyi yalnız, karla kaplı vahşi bir ormanda geçirdiler: “Uzay giysilerini çıkardık ve elek vakumlu ısı yalıtımı için tartıştık. Sert kısmı attılar ve geriye kalan dokuz katmanı deuteron kaplı alüminize folyoya koydu. Yukarıdan, iki sosis gibi paraşütle dolanırlardı. Böylece ilk gece bütün oturdular. ” Ertesi gün, iniş alanından çok uzak olmayan bir yerde, kurtarma görevlilerinin kayaklara inişi yetişme durumuna düşmüştür. Derin karda astronotlara yöneldiler ve helikopteri iniş alanının altındaki ormanı kestiler. Sadece üçüncü gün Leonov ve Belyaev Baikonur'a götürüldü.
Baş Tasarımcı astronotların başardığı başarıların bir değerlendirmesini yaptı: “2 Voskhod'un mürettebatından önce, en zor görev önceki uçuşlardan tamamen farklıydı. Kozmonotiğin geleceği başarılı uygulanmasına bağlıydı ... Uçuş, insanların gemiden çıkıp boş alanda yaşayabildiklerini, gerektiği gibi çalışabileceğini gösterdi. " Devlet komisyonunda Alexey Arkhipovich, kozmonotika tarihinin en kısası olan bir rapor verdi: “Açık alanda yaşayabilir ve çalışabilirsiniz”.
Yerli uygulamada, 2 Rise uçuşunun en yoğun olduğu kabul ediliyor. 35'in uzaya çıkmasının yıldönümünü kutlayan Kraliçe'nin seçkin tasarımcısı ve ortağı Boris Chertok, Leonov'a şunları söyledi: “Bir mucize tarafından hayatta kaldınız! Hepsi çok "ham", anlaşılmazdı ... Başladıktan sonra, Korolev gitti ve tekrarladı: “Onları nereye gönderdim!”. Öyleyse - tebrikler! ” Bu arada, Amerikalılar da bir adamın dış uzaya girmesini planladı ve ilk uygulayan olmayı hedefledi. ABD hükümeti tarafından Sovyet kozmonotunun uzaya çıkışı, onu başka bir sorun olarak gördü ve tüm çabalarını yoğunlaştırdı. Yaklaşan NASA uçuşuyla ilgili bilgiler, Mayıs 25 tarihinde 1965 tarafından ilan edildi ve Gemini 3, 4 Haziran'ında gemide bulunan Astronot White ve McDivitt ile piyasaya sürüldü. Amerikan cihazında hava kilidi yoktu, giriş kapağını açmadan önce astronotlar kabin içerisindeki tüm havayı dışarı atmak zorunda kaldılar. Beyaz, açık alanda yüzmeye başladı, McDivitt ise bir film kamerasıyla filme aldı. Amerikan gemisi ile yedi buçuk metre boyunca fal bağladı, onun aracılığıyla da nefes almak için oksijen aldı.
1965'ten 1967'e kadar Alexey Arkhipovich, kozmonot kolordu komutan yardımcısıydı ve 1967'ten 1970'e, uçuş programı (Proton-Probe) altında eğitilen ve Dünya uydusunda (HNNUMX-L1) bulunan grubun bir parçasıydı. 3 probunun uçuş tarihi zaten Aralık 7'te 8 olarak ayarlandı, ancak sonunda taşıyıcı ve gemi çalışmadığı için iptal edildi. Sonuç olarak, Aralık ayında 1968 ile aynı 21-27 uçuşunu yapan Amerikalılar için öncelik kaldı. Gelecekte, Alexey Arkhipovich, ayın yüzeyinde aynı zamanda iptal edilen bir Sovyet kozmonotunun iniş programına katılım için iki adaydan biriydi. 1968'ten 1971'e kadar olan dönemde Leonov, çeşitli programlarda uzay uçuş ekibinin komutanı olarak beş kez eğitildi, ancak kontrolünün dışındaki nedenlerden dolayı hepsi iptal edildi.
1969'te Alexey Arkhipovich beklenmedik bir şekilde Leonid Brejnev'in girişimi konusunda isteksiz bir tanık oldu. 22 Ocak ayında Moskova, birkaç gün önce yörüngeden dönen Soyuz 4 ve 5 Soyuz'un ekipleriyle tanıştı. Astronotların Leonov, Nikolaev, Beregovoy ve Tereshkova'nın oturduğu araba, Genel Sekreterin araçlarında olduğuna karar veren havalimanından Kremlin'e giden yolda küçük bir teğmen Viktor Ilyin tarafından ateşlendi. Neyse ki, Georgi Beregovoy’nın yüzü cam parçalarıyla kesilmiş olmasına rağmen Alexei Arkhipovich sakatlanmadı ve Andrian Nikolayev arkadan yaralandı.
1972'in sonunda, SSCB ve ABD'nin süper güçleri ortak bir uzay uçuşu yapmaya karar verdiler ve bu süreç boyunca iki farklı ülkenin gemilerini demirlediler. Her iki taraf da astronot seçim kriterlerini bağımsız olarak belirledi, ancak gerekli şartlar şunlardı: en yüksek mesleki nitelikler, teknoloji alanındaki derin bilgi, her iki geminin ekipman ve sistemleriyle çalışma yeteneği, ortak ülkenin dilini mükemmel bir şekilde bilmek ve kapsamlı bir bilimsel gözlem ve deney programı yürütmeye hazır olmak. Sovyetler Birliği Leonov (mürettebat komutanı) ve ABD Kubasov - Stafford, Brand ve Slayton tarafından temsil edildi. Alexey Arkhipovich şöyle hatırladı: “ASTP programı kapsamındaki uçuş son derece politikleştirildi. Her şey korkunç bir güvensizlikle başladı. Program, ABD tarafından David Scott tarafından yönetildi. Herkese, bizimle olan her şeyin ne kadar kötü olduğunu söyledi. Bir keresinde onu "konuşması" için aldım: "Sevgili David, halklarımızın iradesini yerine getirdiğimizi biliyorsun. Bu kadar zor bir işle görevlendirildik ve elimizden gelen her şeyi yapmalıyız. Bunu aramaya gerek yok ve kimin kötü olduğunu. Sana neyin kötü olduğunu da söyleyebilirim. ” Bir dahaki araya geldiğimizde Scott gitmişti ve Cernan program yöneticisi oldu. ” Temmuz ayında, 1975 ortak EPAS programı uçuşu başarıyla gerçekleştirildi ve uzay araştırmalarında yeni bir dönem başladı. Tarihte ilk kez, Sovyetler Birliği "19" ve Amerikan "Apollon" un yerleştirilmesi yapıldı ve birçok tıbbi ve biyolojik, astrofizik, jeofizik ve teknolojik deney yapıldı.
Başkonsolos Alexei Arkhipoviç Leonov, yılın Mart ayında 1992 Mart ayında istifa etti. 2000'e kadar, Alfa Capital yatırım fonunun başkanlığını yaptı ve ardından Alfa Bankanın başkan yardımcılığına geçti. Şimdi efsanevi kozmonot, kendisini tasarlayıp inşa ettiği Moskova yakınlarındaki bir kır evinde yaşıyor.
Uzun ve yoğun kariyeri boyunca, Alexey Arkhipovich, birçok uluslararası kongreye ve otuz rapor hakkında yapılan bilimsel konferanslara katıldı, birkaç kitap yazdı. Astronotik alanında dört icat ve bir düzineden fazla bilimsel makaleye sahiptir. Leonov, iki kez Sovyetler Birliği Kahramanı ve dünyadaki otuzdan fazla şehrin onursal vatandaşı olan birçok emir ve madalya sahibidir. Yirmi yıldan fazla bir süredir, Alexey Arkhipovich, Sovyet kozmonotları ve Amerikan astronotlarının ortak eğitimi hakkındaki kişisel belgelerinin yanı sıra yerli uzay araştırmacısı hakkında birçok amatör filmle ilgili kişisel belgelerini aktarırken, Rus Devlet Bilimsel ve Teknik Belge Arşivi ile işbirliği yapıyor.
Gelecekteki eşi Svetlana Pavlovna Dotsenko ile birlikte, Alexey Arkhipovich bir havacılık okulunda okurken bir araya geldi. Sonradan iki kızı vardı: Oksana ve Victoria. Leonov'un hayatı boyunca en gözde hobisi, astronotun ilk yıllarında götürdüğü resim ve hala resimdi. Leonov, aralarında kozmik manzaraların hüküm sürdüğü iki yüzün üzerinde resmin ve beş sanat albümünün yazarıdır, fakat aynı zamanda arkadaşlık portrelerinin yanı sıra dünyevi manzaralar da vardır. Kozmonot sulu boya, Hollanda guajı ve yağ ile çalışmayı tercih ediyor. Leonov ayrıca pek çok nadir kitap içeren geniş bir sanat kütüphanesini topladı, en büyük yabancı sanat galerilerini ve müzelerini ziyaret etti, şahsen Picasso ile tanıştı. 1965'te Alexey Arkhipovich, SSCB Sanatçılar Birliği üyeliğine seçildi. Diğer hobileri arasında kitap okumak, avlanmak, fotoğraf çekmek ve film çekmek var. Leonov - profesyonel olarak cirit atma ve atletizmle uğraşan ikinci kategoride bisiklet ile üçüncü sırada, eskrimde üçüncü kategorinin sahibi.
Alexey Arkhipovich, “Uzaya Gitmek” adlı kitabını şu sözlerle bitiriyor: “Uzaya girmek, büyük beceri, kapsamlı hazırlık ve büyük cesaret gerektiren yörüngede en karmaşık işlemlerden biri. Şu anki astronotları televizyonda izliyorum, Dünya'ya raporlarını dinliyorum ve her seferinde uçuşumu yeniden yaşarım. Onları kıskanıyorum ve tüm kalbimle başarılar diliyorum. "
Http://www.vokrugsveta.ru/ sitesindeki materyallere ve http://www.pravoslavie.ru/ ve http: //126.96.36.199/content/numbers/237/40.shtml adresindeki bir astronotla yapılan röportajdan yola çıkarak