Omuz, karmaşık bir biyomekanik bölgedir. Bir üst ekstremiteyi hareket ettirmek, glenohumeral, akromioklaviküler ve sternoklaviküler eklemlerin yanı sıra skapulotorasik artikülasyonun koordineli çabasını gerektirir. Glenohumeral eklem, vücuttaki herhangi bir eklemin en geniş hareket açıklığına sahiptir. Bununla birlikte, bu aralığın elde edilmesi, birden fazla eklemde koordineli aktivite gerektirir.
Omuz patolojileri genellikle kötü koordine edilmiş omuz biyomekaniğinden kaynaklanır. Glenohumeral eklem ve skapulotorasik artikülasyon arasındaki koordinasyon, özellikle masaj terapistleri için özellikle önemlidir.
Omuz Sıkışmaları Nelerdir ve Nasıl Oluşur?
Bir dizi yumuşak doku patolojisi, korakoakromiyal ark adı verilen bir bölgenin altındaki sıkıştırmadan meydana gelir. Ark, korakoid süreç, akromiyon süreci ve bunların arasında uzanan korakoakromiyal bağ tarafından oluşturulur.
Subakromiyal bursa, supraspinatus tendonu, eklem kapsülü ve biseps tendonunun uzun başı, korakoakromiyal ark altında ağrılı kompresyona duyarlıdır. Kemerin altındaki doku sıkıştırması genellikle omuz sıkışma sendromu olarak adlandırılır, ancak şimdi sıklıkla subakromiyal ağrı sendromu olarak bilinmektedir.
İki tür omuz sıkışması vardır; birincil ve ikincil. Birincil, akromiyon işleminin konumundan ve altındaki boşluktan dolayı meydana gelir. Örneğin, daha yaygın olarak, biraz açılı olarak eğilen ve bu nedenle altındaki boşluğu azaltan bir akromiyon işleminden kaynaklanır.
İkincil, genellikle fonksiyonel yanlış kullanımın veya başka bir tür sorunlu omuz biyomekaniğinin sonucudur. Örneğin, yüzme sırasında kolların tekrarlayan aşırı kullanımı, kolun tekrarlanan baş üstü hareketleri nedeniyle ikincil sıkışmaya neden olabilir. Bu tür sıkışmanın, bir kişinin eklem kapsülünde gevşeklik olması durumunda ortaya çıkması daha olasıdır, çünkü humerus başı glenoid fossada daha fazla hareket eder ve korakoakromiyal arkın alt tarafına daha kolay çarpar.
Herhangi bir omuz çıkığı veya subluksasyon öyküsü, ikincil sıkışma sorunlarına katkıda bulunan bir faktör olarak düşünülmelidir. İkincil sıkışma aynı zamanda disfonksiyonel omuz mekaniği ve yukarı doğru skapular rotasyon ile glenohumeral abdüksiyon arasındaki uygunsuz koordinasyondan da kaynaklanır.
Biyomekanik Hususlar: Ritim ve Zayıflık
Spesifik hareketlerin ve omuz anatomisi mekaniğinin bu sorunlara nasıl yol açtığını anlamak için, en sık subakromiyal kompresyonla ilişkilendirilen hareket olan omuz abdüksiyonuna daha ayrıntılı bir göz atalım. Omuz abdüksiyonu sırasında, glenohumeral eklemde belirgin hareket vardır, ancak skapula yukarı rotasyon olmadan tam hareket açıklığı gerçekleşemez. Glenohumeral abduksiyon ve skapulanın yukarı rotasyonunun koordineli hareketine skapulohumeral ritim denir.
Bu birleşik hareketin amacı iki yönlüdür. İlk olarak, glenoid fossanın, humerus başının glenohumeral artikülasyondaki çeşitli yuvarlanma, dönme ve kayma hareketleri için iyi bir pozisyonu korumasını sağlar. İkincisi, glenoid fossanın değişen pozisyonu, omuz hareketleri üretmek için glenohumeral eklem boyunca hareket eden kaslarda daha iyi bir uzunluk-gerilim ilişkisine izin verir.
Skapulohumeral ritmin ilk bileşeni omuz abdüksiyonudur ve esas olarak supraspinatus ve deltoid kaslar tarafından üretilir. İkinci kısım, skapulanın yukarı rotasyonu, esas olarak üst ve alt trapezius ve ayrıca serratus anterior kası tarafından üretilir.
Eğer skapulotorasik ritim düzgün bir şekilde koordine edilirse, bir kişi tam 180 derecelik bir omuz abdüksiyonu için yaklaşık 120 derece glenohumeral abdüksiyona ve 60 derece yukarı skapular harekete sahip olacaktır. Bu nedenle, glenohumeral eklemde skapulotorasik artikülasyonunkine kabaca ikiye bir hareket oranı vardır. Bu hareketlerin sıralı değil, neredeyse eşzamanlı olduğuna dikkat etmek önemlidir. Bu, glenohumeral abdüksiyonun ve yukarı doğru skapular rotasyonun çoğunun aynı anda meydana geldiği anlamına gelir.
Subakromiyal sıkışmaya yol açan ana problemlerden biri skapulotorasik ritmin bozulmasıdır. Bu kaslar hipertonik ise, skapulanın yukarı doğru tam olarak hareket etme yeteneğini bozabilirler. Masaj gibi yumuşak doku tedavileri, bu kaslardaki gerginliğin azaltılmasına ve uygun skapular rotasyonun sağlanmasına yardımcı olabilir.
Serratus anterior kasındaki zayıflık, yukarı doğru skapular rotasyonu sınırlayan bir diğer faktördür. Uzun torasik sinir, serratus anterioru innerve eder ve bu sinirin sıkışması kasa giden motor sinyalleri azaltabilir ve serratus anterior zayıflığına neden olabilir.
Serratus anterior, sinir kompresyonundan fonksiyonel olarak zayıf olduğunda, yukarı doğru skapular hareket yetersizdir. Tam yukarı skapular rotasyon olmadan, glenohumeral kafa abdüksiyon sırasında akromiyonun alt tarafına çarpar. Ardından korakoakromiyal arkın altında yumuşak doku sıkışması meydana gelir.