Aynaya özgü olan her şey, her an gözden kaçmaya yatkındır.
Ve her an, her şey gözden kaçmasın diye bir kez daha tasvir etmeliyiz kendimizi aynada.
Buna yardımcı olmak için size bir şiir sunuyorum, Perviz-i Hâifî’den; bilmem şiir sever misiniz, sevmeseniz de oyalanırsınız işte, oyalanmak iyidir, bir şiirle, bir kitapla (bol bol Henry Miller okuyun meselâ, oyalanırsınız), aynalardan değil, asıl kendinizden uzak durun, kendi sûretinizden, kendi müsveddenizden, bir vitrin mankeni kadar kişiliğini aynada görebilmek elbette mahâret ister.
TEFSİR
Bir kez daha tasvir ettim kendimi aynada
Eğdim başımı
Dik tuttum
Sonra
Mırıldanarak tefsir ettim kendimi – yokmuşum gibi –
Ansızın
Gördüm:
Aynadaki görüntü, değil benim görüntüm
Daha yaşlıydım aynada, daha huzurlu
Yetmişti yaşım aynada
Kinayeli bir söz vardı gözümde:
Sen değilsin!
Ben değilsin!
İşaret ediyordu yabancılıklara
Yaşlılık halimdi sanki, yaşlılık
– Duru biz cezbe içinde ayık ve sarhoş
– Yalnızlık cehenneminde, safası gömlekti.
Bir kez daha
Ben vardım, ayna ve benim görüntüm
Mırıldanarak tefsir ettim kendimi – varmışım gibi –
Ben değilim, o değilim, kendim değilim
Ben kimim?
– Yabancılık, tefsirimdi benim –
Kendimden bir gölgeydim
Kendimde
Ben
Perviz-i Hâifî (Şirâz, 1976)
Çeviri: Prof. Dr. Mehmet Kanar / Modern İran Şiiri Antolojisi’nden