KARŞIYAKA HATIRALARI
Kemal KAMİL
Florida, ABD
KARGIDAN TÜH-TÜH VE UÇURTMA YAPARDIK
24 Aralık 2007 Pazartesi
Karşıyaka eskilerde bahçeli evlerin süslediği küçük bir şehirdi. Yamanlar Deresi şehrin kuzey sınırıydı. Dere boyunca kargılar yetişirdi. Biz kargılardan çeşitli oyuncaklar yapardık. Sonbaharda çocuk yuvasının bahçesindeki hurmalar küçücük siyah meyveler verirdi. Meyvelerin sert kahverengi çekirdekleri olurdu. Kargının boğumlarını kesip tüh-tüh (tüf-tüf) yapar, çekirdekleri bu namlunun içinden arkadaşlarımıza atarak savaşırdık. Bazen içine bir piston uydurup basınçlı su atarak birbirimizi ıslatırdık.
Kağıttan yapılıp dikiş ipliğiyle uçurulan uçurtmanın adı "şeytan" idi. Üstü elipse, altı ikizkenar üçgene benzeyen uçurtmaya "armudiye" derdik. "Altıgen" ise daha gelişmiş, yapması zor bir uçurtmaydı. Kitap defter kaplamak için kullanılan kırmızı veya mavi kâğıtlar olurdu. Dikdörtgen şeklinde tabaka olarak satılırdı. Sulu hamuru ısıtıp tutkal yapardık. Kargıyı kesip temizler, dörde böler, çivi veya iple birbirine bağlardık. Tabaka kâğıdını kesip hamurlu tutkalla yapıştırırdık. Kuyruk kağıtlarını renkli kesip ipe dizerdik. Terazi, uçurtmayı rüzgâra karşı belli bir açıyla tutan ip bağlantısının adıydı. Sicimi bir çomağa dolar ve teraziye bağlardık. Elektrik tellerine, ağaç dallarına dolanmış uçurtmalar sık görülürdü. Bazen uçurtmalarının kuyruğuna jilet bağlayıp, başka uçurtmaların iplerini kesmeye çalışanlar olurdu. Başardıklarında savaş kazanmış komutan edasına bürünürlerdi.
Günümüzdeki Karşıyaka çocukları; dar sokakları kanyon haline getirmiş evlerin, park etmiş arabaların arasında, beton yollarda oynamaya çalışıyor. Ne belediye, ne de eskiler hiçbir yeşil alan bırakmadı. Denizi doldurmanın, plajları, balıkları, ekolojik dengeyi bozmanın hiçbir sakıncası görülmedi. Karşıyaka yazın yanan, kışın donan beton yığını halinde güzelliğini, tabiîliğini kaybetti.