6 Ağustos 2011 Cumartesi
pamuk..
senin ve benim o kadar harika zamanlarımız oldu ki... benim 4-5 yaşında olduğum, sabahları ben Susam Sokağı'nı izlerken senin bana tepside kahvaltımı getirdiğin zamanlar. rafadan yumurta, çilek reçeli, kızarmış ekmek olmazsa olmazdı. sonra bana bahçede salıncak kurman, ben çiçekleri sularken senin beni izlemen. ben seni hep ayakta ve güçlü görmeye alışıktım, hasta olup yataklara düşen bendim, bana bakan sendin. sen hiç şikayet etmezdin.
saçların ben seni bildim bileli hep bembeyazdı ama kimse beni senin yaşlı olduğuna inandıramazdı, bütün evi ayakta tutan kadın, evet bacağı aksıyor, evet kendisine çok yakışan fazla kiloları var ama, ''eski''nin kadını, ''cumhuriyet'' kadını. sana hiçbirşey olmaz ki.
bugünlerde hep eskiyi düşünüyorum seni izlerken, sen o yatakta, karşımda uyurken. binbir zahmetle ayağa kalkarken. ama hala o kadar sağlamsın ki, o kadar eski topraksın ki, tek şikayet çıkmıyor ağzından. yüzümü asık görsen yine beni güldürmenin peşindesin. biliyorum bir yerden sonra artık iyileşme olmuyor, gittikçe zorlaşıyor herşey. senin gibi gerçekçi, mantıklı ve mağrur olmaya çalışıyorum. senin gibi her geleni kabullenip ona göre davranmaya çalışıyorum.
ama içimde bir yerlerde hala, ben susam sokağını izlerken, bana muhallebi yedirmeye çalışan, beni gıdıklayan güldüren ananemle olmak istiyorum. bizim gerçekten de harika zamanlarımız oldu. ve ben hep çok şanslı bir torun oldum.