Rusların Gürcistan'a karşı bile olumlu bir tutum sergilemeye başlaması tesadüf değil.
Yerli sosyologlar ilginç bir gerçeği ortaya çıkardılar: uzun yıllar ilk kez, Gürcistan'a ait Rus vatandaşlarının payı olumlu olarak% 50'i (yılın Aralık ayındaki 51 itibariyle% 2013) aştı.
En yüksek seviyedeki 2000'lerde (% 56), Xevardia'nın Aralık ayında, Şevardnadze'nin anlaşılmaz ve ikiyüzlü rejiminin ayrılması ve yeni liderliğin sağduyulu ve Rusya ile Gürcistan arasındaki geleneksel dostluk ilişkilerinden ilerleyeceği umudunun olduğu Aralık ayındaydı. Her ne kadar Gürcü seçkinlerindeki durumu bilenler, kendi ekibinin halkının liderine karşı olduğu konusunda uyarmış olsa da, kendisi tarafından büyütülmüş ve oluşturulmuştur ve bazılarına göre, gücün “doğru insanlara” doğru aktarılması için örgütlenmiştir. Her halükarda, oldukça baskıcı olan yeni rejim altında, Şevardnadze'nin kendisi ve ailesi hiçbir şeyde zarar görmedi. 2003'un sonbaharında, sonuncusu gittikçe daha belirginleşti ve Gürcistan'a karşı tutum daha da azalmaya başladı - ilk önce 2004'ta% 52'e, sonra da 2004'ta% 43'e.
Bugün umutlar yine geri döndü. Durumu bilen birçok kişi olmasına rağmen, yine dikkat, yeni liderlik ve Saakashvili arasındaki Rusya'ya karşı tutumdaki farkın Saakashvili ile Shevardnadze arasındaki farktan daha fazla olmadığını söyleyerek tekrar dikkat edin. Ancak bu biraz ayrı bir konudur.
Başka bir şey önemlidir: bugün Rusya'da, en farklı üç olana karşı olan, SSCB cumhuriyetlerinin - Belarus, Ukrayna ve Gürcistan - ondan kopmuş olanların dikkatini çeken - eşzamanlı olarak baskın hale geldi. İlki ile iyi oran% 82, ikincisi - 65% (bu,% 2012 iken yılın 69 göstergesinden daha düşük olmasına rağmen). Gürcistan, belirtildiği gibi,% 51.
Bu çerçevede, ABD’ye Kasım ayından bu yana ilk kez iyi bir tutum 2008% 50% (48%) seviyesinin altına düştü. AB ile yüksek düzeyde iyi ilişkiler sürekli azalmaktadır: Kasım ayında 2010, Aralık ayında% 72,% 2011 -% 71,% 2012 -% 58 -% 2013 -% 54. İkincisi, elbette, Ukrayna'da AB'nin saldırgan eylemleriyle bağlantılı.
Burada da bir kalıp var: AB ve Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı tutum Birlik cumhuriyetlerinde durumun kötüleşmesi sırasında kötüleşti. Bugün Ukrayna'da, 2008'ta, Gürcistan'da: O zaman ABD'ye karşı iyi tutum minimum (33%) ve AB'ye düşmüştür - gözlem süresi boyunca asgari seviyeye düşmüştür (% 53%).
Batı ülkeleri, SSCB toprakları üzerindeki etkilerini ve dahası, Potsdam anlaşmaları ve Helsinki'nin 1975 toplantısı ile tespit edilen SSCB'nin sorumluluk alanını etkileme çabalarının, mağlup edilen ülkenin topraklarının ekine benzer olduğunu anlayamıyorlar. Eski ABD Savunma Sekreteri Robert Gates, Ukrayna ve Gürcistan’ı Batı bloğuna çekmeye çalışan Duty adlı kitabında, bloğun kendisine hiçbir şey vermediğini, ancak Rusya’yla ilişkilerinde sadece doğal olarak ağırlaşan tepkiye yol açan kışkırtıcı gerilimler yarattığını belirtti.
Fakat genel olarak, bu ülkelerin en yüksek elitleri, Stalin'in Almanya'ya karşı kazandığı zaferden sonra ne anladığını anlamıyor, örneğin: “Hitler yok - Almanya kalıyor”. SSCB kazananlarıyla (ya da kazananlar ortaya çıkacak şekilde koydular) karşı karşıya geldiklerinden ortaya çıktıklarını hatırlatma girişimlerinin her biri kaçınılmaz olarak Rusya’nın kollektif bilincinde bir tepkiye ve ortak bilinçlenmeye yol açacaktır. Kitlelerin bilinci ve kaçınılmaz bir biçimde iktidarda olsaydı, Rusya’da değil, SSCB’de ve hatta tamamen batılı olacak olan oligarşik imparatorlukların tamamen Batılılaşmış sahiplerinin sahip olacağı fırsatları arzulayacak olan siyasi seçkinlerin bilinci SSCB askeri ve endüstriyel kudretini güvenerek, daha kolay ve daha karlı olacağını sınıfta yabancı ortaklarla iletişim sonuca gitmek değil, çağdaş Rusya'da muhafaza edilmiştir kalıntıların ve kalıntıların olanlara.
Ve Batılıların kendilerini Sovyet Potsdam'ın etki bölgesinin işlerine müdahale etme hakkı olarak görecekleri, Rusya ve “ortak Sovyet bilincinin” bu durumla ilgili olarak geçen yüzyılın Versailles 20 Almanya'sı ile aynı olmasının daha fazla nedeni .
Almanya'daki bu duyguların kendisine bir kötülük yaptığını ve yılın 1945'unun teslim edilmesine yol açtığını söyleyebiliriz. Ancak, bu yılın 1939 anlaşmasının ihlali sonucu olarak, Versailles anlaşmalarının yıkılmasının sonucu olmadığını unutmayın. Bu arada, kendisi, Versay sınırlarının varlığının sona ermesi anlamına geliyordu.
Batı, bölgelerini kontrol bölgesine dahil ederek Rusya'yı ne kadar çok incitmeye çalışırsa, “kolektif Sovyet” konumlandırılmasında daha büyük bir rol oynayacak ve “yeni Versailles avcılarını” cezalandırmaya çalışacaktır.
Aynı zamanda Belarus, Ukrayna ve Gürcistan'a karşı da olumlu bir tutum, bu cumhuriyetlerdeki farklılık ve on yıllardaki onlarla olan ilişkilerin farklılığı nedeniyle çok önemlidir.
Rusya ve Belarus’un yeniden birleşmesinin tamamlandığını varsayarsak - bu, iki ülkenin özel bir kararı, diğer cumhuriyetler için pek bir anlam ifade etmiyor. Zaten Ukrayna ile yeniden birleşmelerini hayal edersek, o zaman bu neredeyse Büyük Rusya, neredeyse II. Gürcistan’ın onlarla yeniden birleşmesinin bir resmini çizerseniz (bu, aynı zamanda Ermenistan’ın birleşmesi anlamına da gelir), yalnızca 19. yüzyılın bir imparatorluğu değil, daha sonra “Batı kabusu” - Birliğin toprak bütünlüğünü geri kazanma süreci - geri dönülmez hale gelecektir.
Bütün bunlar bugün harika görünüyor. Bir zamanlar Hindistan'a ulaşma fikrinden bir yana, İspanya'dan batıya yelken açmak gibi görünüyordu.
Ancak, belirtilen cumhuriyetlere ve Rusya vatandaşlarının isminin jeopolitik ortakları-rakiplerine karşı tutumunun tanımlanmış göstergelerinin arka planına karşı, SSCB'nin yıkımı ve bölünmesi ve kaçınılmazlığının derecesi fikri hakkındaki pişmanlık gelişmektedir.
Eğer bir yıl önce 49% pişman olduysa ve 36% pişman olmadıysa, 2013-2014 geri dönüş verilerine göre ilk olanın sayısı keskin bir şekilde arttı, 57% 'e yükseldi ve ikincisinin sayısı keskin bir şekilde düştü (% 30). Bu verilere işaret eden Levada Center, Rus vatandaşlarının SSCB'yi geri yüklemek isteyip istemediğini sormaktan kaçınıyor, ancak Mart 2006'te, Referandum'un 15 yıldönümünde, Birliğin korunmasına ilişkin 60 yıldönümünde, böyle bir toparlanma istediklerini belirtti. .
Aynı zamanda, SSCB'nin yıkılmasının 2011’ta kaçınılmaz olduğunu düşünenlerin sayısı% 33 ve 2012,% 31’te, bugün 29’in% 48’e düşmesi durumunda, 2012’in 53’ten XNUMX’ten% 2’ye düşebileceğini düşünüyor. Bugün%.
Yani artık sadece nostaljiye atfedilemez, sadece geçmişin anıları değildir. Bu, hem geçmişi, hem de bugünkü anlayışı, günümüz siyasi yaşamının gelişiminin gerçekliklerinden bir sonucudur.
Aynı zamanda, üç süreç vardır: özellikle Rusya'dan ayrılan karmaşık cumhuriyetlere yönelik tutumlarda bir iyileşme, Rusya ile ilişkilerine müdahale eden dünya güç merkezlerine yönelik tutumlarda bir bozulma ve tek bir devletin ölümü için artan pişmanlık.