Bugünlerde medyanın etrafına dağılmış olan eski İçişleri Bakanı Yuriy Lutsenko'nun skandal ifşaları olmasaydı bu acı verici konuya dokunmam. “Batı Ukrayna'da yaşayan sıradan insanlar şimdi ülkeyi bölme gereğini yoğun bir şekilde tartışıyor” dedi. “Hafta sonu Batı Ukrayna’daydım - Ternopil’de, Lviv’de, Lutsk’ta, Rivne’de.” İnsanların arasındaki durumu gördüm. Ben çoğunlukla kitapçıdaydım ve satıcılarla konuştum. Böyle bir gerilim ve soru sayısı: “Ülkeyi bölme zamanı gelmedi mi?”, Daha önce hiç duymadım. Bugün ülke duvardan duvara artık yaşayamayacağını söylemeye başladılar - ya uzlaştırmak ya da paylaşmak. Tanrı, politikacıların bu konuda konuşmasını yasaklıyor, ancak sıradan insanlar bu konuda konuşmaya başladı. ”
Fayne, Lviv’e benziyor. Gerçekten Batı Ukrayna Cumhuriyeti’ndeki cücenin başkenti olmak istiyor mu?
Müthiş bir bakıma Yura’nın ne demesi gerektiğini söyleyenler arasında, beş yıl önce Doğu Ukrayna’daki politikacılardan birine “turuncu Vlada” nın Severodonetsk kongresinin katılımcılarına gök gürültüsü attığını ve şimşek çaktığını ve Lutsenko’nun destekçilerine söylediklerini ama masum federalizm bile yalnızca "federalistler" tarafından onurlandırılmadı? Yuri Vitalyevich'in uzun dilinin onu başkent Kiev'den bugüne götüreceğini kim bilebilirdi? Ve sadece muhaliflerde değil, neredeyse ayrılıkçılıkta!
Yine de sadece Ternopil kitapçılarında boş sohbet eden eski bir memurun aşkı değil. İlk kez, Lviv'e düzenli olarak seyahat ederken, 2003'in ilkbaharında Galiçya ayrılıkçılığı hayaletiyle yüzleşmek zorunda kaldım. Çitin hemen ortasındaki büyük Latin harfleriyle ana caddelerin birinde beyaz boya: “Svobodu Galichini!” Yazdı. Ukrayna’yı geri Kiril Ortodoksluğundan gelişmiş Batı Latince’ye çevirmek için bazı Batı Ukrayna gazetelerindeki kısa teklifleri hemen hatırladım.
Büyük "turuncu" buz ile sona eren Kuchma kuralının sonundaydı. Lviv'den döndüğümde kendimi Kiev'deki Galiçya “göçmenler” şirketinde buldum ve küçük vatanlarını ziyaret etmekle ilgili gözlemlerimi onlarla paylaşdım. Bunlardan biri - neredeyse bir burun, bir Papua gibi burun halkaları - sonra bir rock müzisyeni ve daha sonra beş yıl boyunca en dürüst TV kanallarından birine beş kopyasını atacak olan doğru Avrupa oryantasyonunun tanınmış bir TV sunucusu. “Bu sıcak değil! Galiçya'da çok fazla telif ücreti ve deniz tutumu var, bu yüzden her şey çok uzakta. ”
Tekrar ediyorum, 2003'in baharıydı. Kuchma'nın Ukraynalaşması sessizce ilerliyordu ama kesin bir adım (okundu, “galitsinization”), Rus dili okullardan çıkarıldı, birkaç yıl içinde anıt olacak yeni Mazepa-Bandera “kahramanlar” üretildi. Ve bu adımın henüz geniş bir Yuşçenko’nun ayağına benzemesine izin vermeyin, fakat her şey muhatapımın yararına açıkça yapıldı ve diyelim ki Donetsk madenci, Odessa morsu ya da bana, bu kültürel “deneyler” için kendi parasını ödeyen, utanmış bir Kiev yazarı değil. Sonra düşündüm: başka ne istiyorsun? Bu Latin olanı mı?
Ülkemizin batısındaki ve doğusundaki insanlar gerçekten çok farklı. Batı Ukrayna'dan kaç tane kültürel tüccar, yanlış olduklarından dolayı skidnyakov'a bakıyor - Ukraynalılar “rahatsız edici” değil! Ve Dmytro Tabachnyk'in makalelerinin ne kadar acı verici bir şekilde Galiçyaca cevap verdiğini, Ukraynalılar-Küçük Ruslar ve Ukraynalılar-Galyalıların iki farklı millet olduğunu belirttiler.
Bu bölüm eski. Sadece resmi tarihçemizde uzun süredir bir tabuydu. Gelecekteki toprakları en büyük iki Doğu Avrupa imparatorluğu arasında bölündüğü zaman, XIX - XX yüzyılların başında, tek ve bölünmez bir Ukrayna projesini formüle eden Ukrayna milliyetçiliğinin kurucuları, Galiçyalılar ve Naddnipryanitlerin yalnızca kötülüklerle bölünmüş bir teorik varsayımdan ilerlediler. Avusturya ve Rus imparatorlarının iradesine. Ve onların sonsuz hayallerinin, “tek bir Xanu - Don” gibi ortak bir ülkede yaşamaktır, burada açık sabaha ve sessiz sulara, Karpatlara ve geniş Dnipro'ya, Kazaklar ve çayırlarla birlikte koşarak Hutsül'lere sahiptir.
Bu güzel ütopya, 60. yüzyılın ortalarından beri Galichina ve Ukrayna'nın ortak bir tarihi olmadığı gerçeğine uymadı. Aralarındaki ayrım Bohdan Khmelnytsky'nin ayaklanması sırasında meydana geldi. "Ukraynalılar" kavramı o zaman orada değildi. Milletler Topluluğu'nun tüm Ortodoks nüfusu kendilerine Rusyanlar dedi. Doğu Rusileri Bogdan'ı destekledi ve Moskova'ya yönelmeyi seçti. Galiçya Rusyalıları Polonya kralı ile kaldı. Yakında buna dini bir bölünme eklendi. Aynı XVII yüzyılın sonunda, Lviv'in son Ortodoks piskoposu Joseph Shumlyansky, piskoposluğunu birliğe aktardı. Aynı zamanda, Doğu Ukrayna sadece Ortodoksluğu korumakla kalmadı, aynı zamanda Rus Ortodoks Kilisesi için kilise hiyerarşilerinin ezici çoğunluğunu sağladı (modern Alman tarihçi Andreas Kappeler'in yazdığı gibi, “Büyük Peter“ ozahіdnyuvati ”Rusya'yı kabul ettiyse ...% XNUMX искpiskopіv Rosії Küçük Ruslar - mevcut skidnyakların ataları - Rus İmparatorluğu'nun yaratılmasında aktif bir rol alırken, alan marshals, bakanlar ve dünyaca ünlü yazarlar olurken, Galiçya Rusyalıları sessizce bilinmeyen bir insana dönüştü. ve aynı zamanda, Polonya toprak sahiplerinin egemenliği altında yaşayan bölgenin en geri etnografik unsuru yalnızca “alkışlar” ve rahipler tarafından temsil edilmektedir.
"Tyrolese East"
Küçük Rusya’daki kültürel canlanmanın etkisi altında - Rus sınırında Galiçya’ya işlerini yapan Kotlyarevsky, Kvitka-Osnovyanenko ve Shevchenko gibi yazarların ortaya çıkması - “Biz” ve “Biz” Biz Kimiz? Bu, ateşli ideolojik tartışmalara yol açtı. Bugünlerde, 20. yüzyılın başında bile, Galiçya'daki Yunan Katolik nüfusu arasında üç etnik kimlik bulunduğunu hatırlamamayı tercih ediyorlar. Bazı Galyalılar kendilerini Rus İmparatorluğu'nun Küçük Rusları olan sıradan insanlar olarak görüyorlardı. Diğerleri ("Muscophiles" olarak adlandırılanlar), Moskova ya da Kostroma'dakiyle aynı Ruslar olduklarını, sadece asırlık Polonya-Avusturya yönetimi tarafından "şımarık" olduklarını iddia ettiler. Ve üçüncüsü - bakış açısı artık Lutsenko tarafından dile getirilenler, Büyük Ruslar değil Küçük Ruslar değil, sadece Galiçyalılar - özel bir tarihi kaderi olan ayrı bir insan olduğu sonucuna vardılar. Genel olarak, bu farklılıklara rağmen, Galiçyalılar, yalnızca “iyi Tsisar” ın Galiçya ve Lodomerya krallığına egemen olan Polonyalılarla olan ebedi bölgesel ihtilaflarına müdahale etmesini umarak derhal sadık kaldılar. Hatta Aryan menşeli değil, “Doğu Tyrolese” takma adını bile hak ediyorlardı - ancak Aryan kökenli değil, Avusturya-Macaristan'ın en Alman bölgesi olan Almanca konuşulan Tyrol'ün yerlilerini ayırt eden gösteri için. Bu arada, 1918’e kadar Batı Ukrayna’nın bir konsepti bile yoktu - bu bölgeye ya Alman olarak, Galiçya ya da Chervonnaya Rus deniyordu.