nasıl yaşıyoruz?
"dayak cennetten çıkmadır", "kızını dövmeyen dizini döver" gibi atasözlerimiz var. yıllarca hep bu ve benzeri örneklerle dayak aslında olumlandı.
bu sözleri onaylamak ebette mümkün değil ancak toplumda oldukça yaygın olarak başvurulduğu da bir gerçek.
bir erkeğin eşini dövmesi, bir öğretmenin öğrencisini dövmesi, bir babanın çocuklarını dövmesi, bir annenin kızını dövmesi...
dayak; köleci toplumdan, feodal topluma ve ordan kapitalist topluma bir "terbiye", "eğitim" biçimi olarak kullanılmıştır.
burjvazi, "şiddet karşıtlığı" temelinde dayağa karşı olduğunu söyler. karısını döven kocalara karşı kampanyalar düzenler. bazı emperyalist ülkelerde çocuğunu döven ailenin elinden çocuklarını alır. ancak burjuvazinin dayağa ne kadar karşı olduğu hep şüpheli ve tartışmalıdır.
çünkü burjuvazi hem aile içinde, hem sistem içinde, hem ordu, polis gibi militarist kurumlarında dayağı "eğitim"in bir aracı olarark yaşatmış ve sürdürmüştür. bu konuda kelimenin gerçek anlamıyla riyakardırlar. burjuvazinin dayak, işkence insanları sindirmek, ezmek için kullandığı en temel aracı olmuştur. dünyanın en aşağılık işkence yöntemlerini uygulayan, işkenceci yetiştiren, işkence aletleri üretip dünyanın dört bir yanına pazarlayan emperyalistlerden başkası değildir.
devrimci demokrat kesimler bu konuda da topluma örnek oluşturmalıdırlar. gerek karı koca ilişkilerinde, gerek anne babaların çocuklarına davranışlarında bizim düşüncelerimiz ideolojilerimiz çok güçlüdür. çocuklarımızı dayaksız eğitebileceğimizden, sorunlarımızın dayaksız çözülebileceğinden emin olunmalıdır.
birincisi, dayak bir eğitim aracı değildir. köleleştirme aracıdır. sindirme, bastırma aracıdır. dayak insan kişiliğini ezerek baskıyla, zorla kişiyi sindirmek için kullandıkları bir yöntemdir. insanlara zorla, baskıyla birşeyler kabul ettirebilirsiniz belki ama, asala eğitemezsiniz. egemenler de zaten dayağı "eğitmek" için değil "terbiye" etmek için. yani boyun eğdirmek için kullanmaktadır.
peki aile içinde ne zaman şiddete başvurulur? çoğu zaman "öfkeden" denilir. cezalandırma olarak görürüz dayağı. fakat esas olarak dayak çaresizlik sonucu başvurulan bir yöntemdir. oysa devrimciler hiçbir zaman çaresiz değildir. sorun ne olursa olsun dayağın dışında mutlaka bir çözümü vardır. devrimcilerin yaşamı örnek alınmalıdır.
başta aktardığımız "dayak cennetten çıkmıştır" anlayışı islamcıların, dinin dayağı meşrulaştıran anlayışıdır. bu yanıyla dayağa karşı mücadele gericiliğe karşı da bir mücadeledir.
yaşamın bir çok alanında önemli bir sorun olarak karşımıza çıkmaktadır dayak. babası bir tokat attığı için evi terk eden çocuklara çokça tanık oluyoruz.
bu konuda insanları bilinçlendirmeliyiz. "kızını dövmeyen dizini döver" anlayışının yanlışlığını kavratmalıyız. dinin dayağı meşrulaştıran ve burjuvazinin riyakarlığına karşı doğru yaklaşımın sosyalizmde olduğunu anlatmalıyız. anlatmak da yetmez; yaşamımızla örnek olmalıyız...
(bkz: halk gerçeği
)