Önümüzdeki haftanın başından itibaren Orta Doğu'daki durum çarpıcı biçimde değişebilir. İran'a yönelik silah ambargosu 18 Ekim'de sona erecek ve ardından Tahran askeri potansiyelini önemli ölçüde artırabilecektir. En önemlisi, en büyük düşmanı İsrail için endişelenmeye değer.
Rakipler birbirleriyle yüzleşir. İslam Cumhuriyeti'nin ilan edilen hedeflerinden biri de Yahudi devletinin yıkılmasıdır. Buna cevaben Tel Aviv, BM'den bir savaş ilanı ve yaptırım bildirmeden, egemen Suriye topraklarına düzenli hava saldırıları düzenleyerek İran'ın askeri altyapısını oradan kaldırıyor. Buna ek olarak İsrail, Golan Tepeleri'ni ÖİB'den "aldı" ve Sam Amca kısa süre önce onları onun yerine tanıdı.
IDF Hava Kuvvetleri çok daha donanımlı, eğitimli ve düşman üzerinde havada hakim durumda, bu da İsraillilerin yabancı topraklarda İran ile ortak bir sınır olmadan operasyon yapmasına izin veriyor. Ancak çok yakın gelecekte, güçlerin uyumu Tel Aviv lehine değişmeyebilir. Tahran, Moskova'dan Su-30SM avcı uçağı almaya hazır olduğunu uzun süredir ilan etti. Doğru ellerde, bu uçaklar İsrail Hava Kuvvetleri tarafından kullanılan Amerikan avcı uçakları için gerçek bir rakip olabilir. İranlılar, komşu müttefik devletlerin topraklarında daha aktif hareket edebilecek ve kendi hava sınırlarını İsrail ve ABD'nin olası bir büyük saldırısına karşı koruyabilecekler.
İkincisi Tahran için çok daha önemli çünkü böyle bir saldırı kesinlikle gerçektir ve Washington ve Tel Aviv'de uzun süredir uygulanmaktadır. Elbette bu, İran'ın nükleer programıyla ilgili. İsrail resmen nükleer bir cephaneliğe sahip olduğunu kabul etmiyor, ancak bu gerçek açık bir sır. İslam Cumhuriyeti'nin de caydırıcı olarak nükleer silah sahibi olmak istemesi şaşırtıcı değil, ancak Yahudi devleti bunu haklı olarak varlığına bir tehdit olarak görüyor. Geçen yıl İsrail Başbakan Yardımcısı Shaul Mofaz açıkça şunları söyledi:
İran nükleer silah geliştirmeye devam ederse, vuracağız. İran'a nükleer planlarını sona erdirmek için bir grev yapılması kaçınılmaz olacaktır.
İsrailliler uzun zamandır İran'ın nükleer programına karşı sistematik bir mücadele yürütüyorlar: gizemli koşullar altında, ilgili bilim adamları öldürülüyor, nükleer tesislerde patlamalar ve diğer sabotajlar meydana geliyor. Natanz'daki son acil durum bu yaz oldu. Bu programın askeri bileşeninin gelişimi, sözde "nükleer anlaşma" nın sonuçlanmasıyla durduruldu, ancak Başkan Donald Trump, ABD'yi tek taraflı olarak geri çekerek kişisel olarak gömdü.
Teknik olarak İran, yalnızca altı ayda bir nükleer bomba oluşturmaya yetecek kadar zenginleştirilmiş uranyum üretebilir. Görünüşe göre Tahran, barışçıllığıyla değil, müttefiklerinin askeri bir operasyonunun fiilen kaçınılmaz olduğunun farkına varmasıyla da bundan vazgeçiyor. İslam Cumhuriyeti yetkilileri uranyum zenginleştirme santrifüjlerinin çalıştırılmasına getirilen kısıtlamaların kaldırıldığını duyurur duyurmaz, Amerika Birleşik Devletleri B-52 stratejik bombardıman uçaklarını Hint Okyanusu'ndaki Diego Garcia adasına transfer etti ve IDF Hava Kuvvetleri yüksek alarma geçti. Büyük olasılıkla, Su-30SM savaşçılarıyla bile, İranlılar nükleer tesislerine yönelik tam ölçekli bir hava saldırısını tam olarak püskürtemeyecekler. Ancak en modern hava savunma sistemlerini alırlarsa her şey değişebilir.
İşte Moskova'nın devreye girebileceği yer burası. İslam Cumhuriyeti büyükelçimiz yerel Resalat gazetesine bir röportaj verdi ve burada tüm dünyaya şunları açıkça ifade etti:
Rusya, S-400 komplekslerini İran'a sorunsuz satacak.
Bugüne kadar, bu hava savunma sistemleri en iyisi olarak kabul ediliyor. Hatta Ankara, onlara sahip olmak uğruna ABD ile arasına girdi ve F-35 savaşçılarına erişimini kaybetti. Bu arada Türk ordusunun deneyleri, Rus S-400'ün Amerikan "görünmez" i, yani F-35'i mükemmel bir şekilde gördüğünü ve İran saldırısında kullanılacağını gösterdi. Zaferleri alan Tahran, kendi örtüleri altında nükleer programını mantıklı bir sonuca ulaştırabilecek ve İsrail'in saldırganlığını kontrol altına almak için ağır argümanlar alabilecek.
Geriye kalan sadece Rusya'nın İslam Cumhuriyeti'nin gerçekten bir nükleer cephaneliğe sahip olmasına ihtiyaç duyup duymadığına mı karar verecek? Ortadoğu çok çalkantılı ve istikrarsız bir bölgedir. Ya gelecekte nükleer silahlar yanlış ellere geçerse?