The Conjuring filmlerinden herhangi birine girerken, önce bazı büyük tavizler vermeniz gerekir. Öncelikle bunların Ed (Patrick Wilson) ve Lorraine Warren’ın (Vera Farmiga) son derece kurgulanmış versiyonları olduğunu kabul etmelisiniz. Gerçek Warren’ların güya pislikler olduğu iddia ediliyor. Savaştıkları doğaüstü şeylerin tamamen gerçek olduğuna ve doğaüstü yetenekleri taklit eden veya iblislerin varlığını iddia edenler hakkında zor sorular ortaya çıkarsa bile her türlü şüpheciliğin ortadan kaldırılacağına inanmalısınız. Temelde The Conjuring filmlerini bir yolculuk olarak benimsemeniz gerekiyor ve tanıştıkları kişilere aile mutluluğunu geri getirmek için kötülükle savaşan bu sevgi dolu çiftle birlikte gitmekten mutlusunuz. Ama The Conjuring: The Devil Made Me Do It’e geldiğinizde, Warren’ların birbirlerine olan sevgisi ve bağlılığı arasında bu seride fazla bir hayat kalmadı. Yine de burada bile, ilkelerinden herhangi birini sorgulamayı sürekli reddeden bir filminiz var, bu yüzden The Conjuring evrenini herhangi bir şekilde inşa eden veya genişleten bir devam filminden ziyade bir dizinin başka bir bölümü gibi geliyor. Bu filmlerin sağladığı korkunun markasını arayanlar için muhtemelen doyarlar, ancak bu serinin korkutucu olamayacak kadar ağır bastığı hissini üzerinizden atamazsınız.
1981’de Ed ve Lorraine, küçük bir çocuk olan David Glatzel’in (Julian Hilliard) şeytan çıkarma ayinine nezaret etmektedirler. Arne Johnson (Ruairi O’Connor), David’in ablası Debbie’nin (Sarah Catherine Hook) erkek arkadaşıdır ve genç David’i korumak ister, bu yüzden şeytan çıkarma sırasında iblisin onun yerine onu almasını ister ve iblis Arne’yi mecbur kılar. Ed aktarıma tanık olur, ancak kalp krizi geçirir ve ne olduğunu kimseye söyleyemeden bilincini kaybeder. Arne, nedense, Debbie’nin patronunu ölümüne bıçaklayarak sona erdiğinde bir sorun haline gelen bu aktarımdan kimseye bahsetmez. Ed kalp krizinden iyileşirken, Warren’lar cinayet sırasında Arne’nin şeytani bir mülk altında olduğunu kanıtlamak için yola çıktılar, ancak zamana karşı bir yarış çünkü sadece Arne’yi değil Ed’i de yok etmek için bir Satanist var.
Warner Bros aracılığıyla görüntü
Bu filmlerin güçlü çekirdeği Ed ve Lorraine arasındaki ilişkidir ve öyle kalır. Wilson ve Farmiga sadece birlikte mükemmel bir kimyaya sahip olmakla kalmıyor, aynı zamanda yaptıkları her şey için nihayetinde bir argüman oluşturuyor. Warren’lar, evliliklerinin gücüyle, gittikleri her yerde yeniden sağlamaya çalıştıkları bir aile içi huzuru temsil eder. Bir aileye gelen rastgele kötülük bir şapkadan çıkarılabilir (The Conjuring 2’deki kötü adam, post prodüksiyonda, düşmanın özelliklerinin bu filmler için ne kadar az şey ifade ettiğine dair bir fikir vermek için değiştirildi), ancak bu ona kalmış. Warren’lar ve ailelere barışı yeniden sağlamak için gelen, doğalarında bulunan, sorgulanamaz iyilikleri. Arne Johnson örneğinde, hem Warren’ları Debbie’ye olan sevgisinde yansıtıyor hem de iblisi David’den aldığında bir aileyi korumak için kişisel güvenliğini riske atıyor. The Devil Made Me Do It Warrens’ın evliliğini test etmeye çalışıyor, ancak her zaman olduğu gibi, bu testler içsel ve karmaşık olmaktan ziyade dışsal ve şeytani.
Açıkçası, burada franchise’ın başarısına katkıda bulunan eğlenceli bir kaçış var. Sadece doğru yolu bilirseniz yenilebilecek harici bir kötülüğün olduğuna ve günü kurtarmak için Warren’lar gibi ahlaki açıdan taviz vermeyen karakterlere güvenebileceğinize inanmak rahatlatıcı. Ancak metnin sadeliği, dizinin temelde dumanlar üzerinde çalıştığını gösteriyor. Elbette, Annabelle ve The Nun gibi yeni canavar filmlerini yayınlamaya devam edebilirsiniz, ancak Warrens hakkındaki ana hikayenin gidecek bir yeri yok çünkü The Devil Made Me Do, film yapımcılarının James Wan olup olmadığını açıkça bir formüle yerleştirdiklerini gösteriyor. , ya da Şeytan Beni Yaptırdı durumunda, Michael Chaves dümende. Ve kesinlikle korku sineması hakkında garip bir şekilde rahatlatıcı da söylenecek bir şey var ve The Conjuring serisi bu tuhaf niş içine girmeyi başarıyor.
Warner Bros aracılığıyla görüntü
Ancak bir noktada, korkunun bir tür korku veya endişe uyandırmasını bekleriz ve Şeytan Beni Yaptırdı, Warrens’ın yeni bir tür kötülükle savaşmasını sağlamaktan daha derin bir çatışmadan özenle kaçınır. Örneğin, filmin 1981 ayarı Şeytani Panik ile çakışıyor ve buna rağmen Şeytan Beni Yaptı’nın dünyası Satanistlerin çok gerçek olduğunu ve hayatınızı mahvetmek için burada olduklarını savunuyor. Bu hikaye, gerçekte paranoya ve ahlaki panikten kaynaklanan bir kötülüğü savunan bir çerçeveye nasıl uyuyor? Conjuring filmleri, herhangi bir iddianın geçerliliğini nadiren sorgular. Ed ve Lorraine’in inançları var, ancak inançları her zaman soruşturmayı güçlendirme eğilimindedir, bu yüzden davadaki iki Fox Mulders gibi ve bazen dramatik gerilimi tutmak için gerçekten bir Dana Scully’ye ihtiyacınız var. Bunun yerine, The Conjuring filmleri her zaman doğaüstü kötülüğün gerçek olduğu ve onunla mücadele edilmesi gerektiği önermesinden hareket eder. Bu kötülük tipik olarak dışarı fırlayan ve yüksek ses çıkaran bir şey olarak kendini gösterir.
Bu hikayeyi daha önce iki kez gördük ve The Devil Made Me Do It’de bir mahkeme davasını ima ettik, burada hiçbir dava görmediğimiz için hemen hemen bir çıkmaz sokak. Bu, Arne Johnson’ın bir arsa çizgisinden ziyade bir çerçeve sağlayan davasıyla çözülmesi gereken yeni bir vaka. Warrens’ı, yaptıklarının bir mahkemede kabul edilebilir olduğunu iddia etmeye çalışmak yerine yeni bir soruşturmaya göndermenin nedeni budur. Elbette, Warrens’ın inançlarını yargılamak aslında onları yargılamak olurdu ve bu da bizi, bu filmlerin kahramanlarına doğaüstü olmayan hiçbir şeyle meydan okumak istemedikleri ana soruna geri getiriyor.
Warner Bros aracılığıyla görüntü
The Conjuring: The Devil Made Me Do It bu kadar şaşırtıcı yapan şey, diziyi almak ve hem karakterlere hem de izleyicilere meydan okumak için yeni yollar sunması ve yeni bir yönetmenle bile aynısını daha fazlasını seçmesi. Yapımcılar, “Bir Conjuring filmi budur” üzerine karar verdiler ve bu hayranlar için rahatlatıcı ve stüdyo için kârlı olsa da, hiçbir şekilde korkunç veya düşünceli değil.
Değerlendirme: C-
‘Scott Pilgrim vs. the World’ Genişletilmiş Bir Film Müziği Yayını Alıyor – Ve Evet, Sonunda Brie Larson’ın Şarkısını İçeriyor
Genişletilmiş film müziği ayrıca Beck’in demo şarkılarını da içerecek.
Sonrakini Oku
Yazar hakkında
Matt Goldberg (14962 Makale Yayınlandı)
Matt Goldberg, 2007’den beri Collider’da editörlük yapıyor. Sitenin Baş Film Eleştirmeni olarak yüzlerce inceleme yazdı ve Toronto Uluslararası Film Festivali ve Sundance Film Festivali dahil büyük film festivallerinde yer aldı. Eşi ve köpekleri Jack ile birlikte Atlanta’da yaşıyor.
Matt Goldberg’dan Daha Fazla