‘’1860 yılları’’ Rusya`da büyük önem taşıyan, ülkede siyasi bilincin uyandığı yıllardır. Bu yıllarda liberalizm belirsiz bir emel olmaktan çıkarak, kesin hak isteklerinin bilincinde bir grup yaratmıştır. Liberalizm 1861 reformlarının iflasa sürüklediği küçük soyluların çoğunu kendi safına çekti.
Devrim, köylülerin yoksul, devrimcilerin kararlı olduğu bir toplumda, yıllarca için için kaynadıktan sonra bir olay üzerine patlak verdi: Soylu ve tepkici beyazlar halka, yoksul küçük soylu kızıllardan daha uzaktı.
Devrimci düşünce bu sonuncular arasında yayıldı. 1859–1860`ta subaylarla öğrenciler bir gösteri yaptılar. Çar şiddete başvurdu. Ayaklanma 1863`de ansızın, öğrencilerin, gözetimden kaçarak ormanlara sığınmasıyla patlak verdi; bu sırada gizli bir geçici hükümet kuruldu ve toprak vaadiyle köylüleri safına çekti. Devrim kuşkusuz başarısızlıkla sonuçlanmaya mahkûmdu. Polonya şehirleri harekete katılmadılar. İsyancıların güvendiği Avrupa işe karışmadı. Çok geçmeden nihilistler eyleme geçecektir.
Nihilizm kelimesi yeni değildi. Turgenyev bu kelimeyi daha 1848’den önce, genel bir zihniyeti belirtmek için kullanmıştı. 1869`dan sonra Bakunin köylülerin ayaklanmasını devrim için şart görüyordu. Lavrov sosyal devrimi propagandayla yayarak komünizme geçmek ister. İç mücadele acımasız bir hal aldı. Devrimciler 1878, de tedhişe giriştiler. Tedhişçilerin cüreti giderek arttı, suikastlar çoğaldı; bu arada bütün siyasi suçlular askeri mahkemelere çıkarılmaya başladı. Çar öldürüldü. Polis bir ayaklanmadan korktu. Devrimciler, siyasi değişiklikler getirebilecek bir halk çalkantısı umut ediyordu, ama Çarlık Rusyası`nda otokrasi henüz çok güçlüydü.