Cale kendine geldiğinde bir bataklıktan çıkıyormuş gibi hissetti. Neler olduğunu hatırlamaya çalıştı.
‘Ben bayılmışım.’
Gücü kalmamıştı ve bayılmıştı. Cale, gözlerini açma zamanının geldiğini fark etti. Çünkü kafasının içinde bir ses duyabiliyordu.
– 3, 2, 1. Yarım, yarımın yarısı… insan, 100’den geriye sayacağım. 0’a ulaşmadan uyanın yoksa bu kıtayı yok edeceğim. 100, 99, 98……
Cale, Raon’un sesini duydu ve hemen gözlerini açtı. Bir an gördükleri karşısında şok oldu.
‘Çiçek bahçesi mi?’
Havada yüzen çiçek yaprakları vardı. Raon’un sesi kulağından duyulabiliyordu.
“Do, doksan beş!”
Bir fısıltı kadar sessiz olan ses şok olmuş gibiydi.
Cale başını eğdi. Ses midesinin üstünden gelmişti. Karnında görünmez bir şey hissetmek için elini kaldırdı. Bu Raon’du.
‘O tüm zaman boyunca burada mıydı?’
Cale, bu Kara Ejderhanın tüm bu süre boyunca nasıl ezbere geri saydığını düşünmekten korktu. Cale, Raon’un sırtını okşarken doğal olarak soğuk sürüngen derisini hissetti. Diğer insanlar onun havayı okşadığını düşünebilirdi.
Ardından bakışlarını çevirdi.
‘Mm.’
Neden gördüğü ilk yüz Ron’unki olmak zorundaydı? Yüzünde o iyi niyetli gülümsemesi eksik olan Ron, yaptığı şeyi bırakıp Cale’e odaklanırken kaskatı görünüyordu. Ron’un yaptığı şey Cale’in korkmasına neden oldu.
‘…Neden bıçağını bileyliyor?’
Ron çiçek bahçesinin sınırlarında hançerini bileyliyordu. Mavi gökyüzünün altında parıldadığı için hançerdeki tüm kanı çıkarmış gibiydi. Cale, bıçağa dokunmanın bile anında derisini kesmesine sebep olacakmış gibi hissetti.
Cale, Raon’un sesini duyduktan sonra bakışlarını çevirene kadar boş boş etrafı izledi.
– İnsan! Neden üç gün baygın kaldın?! Bunun gibi yüzlerce yıldırım yapabilirim! Bunu sakın bir daha yapma! Zayıflar, zayıflar gibi yaşamalı!
‘3 gün mü? 3 gün mü bayıldım? Ben mi?’
“Cale-nim!”
“O uyandı! Sonunda uyandı!”
“Meeeeeeeeoooooov!”
Cale, Choi Han, On, Hong ve grubun geri kalanının kendisine doğru koştuğunu görebiliyordu. Cale onları görür görmez kaşlarını çatmaya başladı.
‘Neden hala kıyafetleri ve yüzleri darmadağınık?’
Raon üç gün olduğunu söylemişti. Cale, hala siyah kıyafetler giyen Choi Han ve Lock’a baktı ve görünüşlerine bakılırsa vücutlarındaki kurumuş kanı bile temizlememişlerdi. Sonra kendine baktı ve rahatladı.
Siyah kıyafeti hala giymesine rağmen üzerinde kan ya da kir yoktu.
– Seni sihrimle temizledim! Ben temiz bir ejderhayım!
Raon gerçekten en iyisiydi. Cale, On ve Hong’un bile vücutlarında siyah boya olduğunu görebiliyordu. Ancak kalkması bile can sıkıcı olduğu için ayağa kalkmadı.
“Sonunda, sonunda! Sonunda uyandınız.”
Choi Han herkes adına konuştu. Sesi rahatlama ve hayranlık karışımıydı.
Son üç gün boyunca Choi Han ve diğerleri ayrılmadan onun yanında kalmıştılar. Elfler onlara buranın güvenli bir yer olduğunu ve onlara güvenmeleri gerektiğini söylemişti, ancak ne Choi Han ne de diğerleri onlara kolayca güvenemezdi. Ne de olsa hepsi bir çeşit güven sorunuyla büyümüştü.
Choi Han, Cale ile göz teması kurdu. Cale’in bakışları nerede olduklarını soruyor gibiydi. Bu doğruydu. Cale, Choi Han’a bakarken kesinlikle bunu düşünüyordu.
‘Neden burada bu şekilde görünüyorum?’
Choi Han, Cale’in sorusunu cevaplamak için konuşmaya başladı.
“Buranın en güçlü yaşam gücü ve doğal güce sahip yer olduğu söyleniyor. Elfler bize buranın iyileşmek için en iyi yer olduğunu söyledi.”
Cale, bunun romanda anlatılan Elf Köyünün çiçek bahçesi olduğunu hemen anladı. Hayat Ağacının dalı da bu çiçek bahçesinin yakınındaydı. Cale, kafasına dokunmak için hala zayıf olan elini hareket ettirdi.
Kafasında ne olduğunu merak ediyordu. Hayat Ağacının yapraklarından yapılmış bir taç gibi görünüyordu. Cale, yaprakları kafasında hissedince gülümsemeye başladı.
‘Bana mümkün olan en iyi tedaviyi sağlıyorlar.’
Elfler bir insana Hayat Ağacının yapraklarından yapılmış bir taç sağlamışlardı ve onları Hayat Ağacının dalına en yakın yere yerleştirmişlerdi. Bu, onlara yardım ettiği için ona yapacakları en iyi muamelenin bile ötesindeydi. Tek bir cevap vardı.
Cale, bayılmadan hemen önce duyduğu şok olmuş sesi hatırladı.
‘Büyük ve güçlü bir varlığın koruması……!’
Elf Köyünün Şefi bir Ejderhanın varlığını fark etmiş gibiydi. Sorun, Raon’u sadece onun mu bildiği yoksa diğer herkesin de bilip bilmediğiydi.
Cale midesini işaret etti. Choi Han, Cale’in bakışlarından kaçındı.
Cale kaşlarını çatmaya başladı. Choi Han bahçedeki çiçeklere dokunmaya başladı ve kimsenin duymaması için sakin bir sesle hızlıca söyledi.
“Ahem, kimse Raon’u görmedi ama Şef ve Koruyucu Şövalye öyle bir varlığın yakınlarda olduğunu biliyor.”
Cale, Choi Han’a bakışlarıyla sordu.
‘Sadece ikisi mi?’
Cale’e bakan Choi Han, cevap verirken bakışlarını tekrar çevirdi.
“Diğerleri de muhtemelen bundan şüpheleniyor.”
Cale, kafasında Raon’un mırıldandığını duyabiliyordu.
– Ben, kendimi hiç göstermedim! Ben sözümü tuttum! Sessizce yanında kaldım, insan! Benimle konuşmaya çalıştığında Şefi bile görmezden geldim!
3 gün olmuştu. Çok uzun süredir dışarıdaydı. O yokken bu aptalların ne yapmış olabileceği hakkında hiçbir fikri yoktu. Cale, onunla göz teması kurmayan Choi Han’ın arkasına baktı ve On ve Hong, ardından Lock ve Beacrox ve sonunda Ron ile biten sıradaki her bir kişiye bakmak için zaman ayırdı.
“Genç efendi-nim, konuşacak gücünüz var mı?”
Grup, Ron’un sorusu üzerine Cale’e baktı. Cale kan tükürdükten sonra bayılmıştı. Cale’in başkalarına yardım etmeyi gerçekten seven iyi bir insan olduğunu biliyorlardı ama aynı zamanda Cale’in etrafta dolaşmaktan ve incinmekten hoşlanmadığını da biliyorlardı.
Cale o kadar çok güç kullanmıştı ki bayılmıştı. Hepsi bu duruma o kadar şok oldular ki zihinleri boşaldı. Cale’in yavaşça açılmaya başlayan dudaklarına odaklandılar.
Kulağa çok soğuk gelen her zamanki kayıtsız sesiydi.
“Kimse yaralanmadı değil mi?”
Ron yavaşça gülümsemeye başladı. On ve Hong, yüzlerini Cale’in vücuduna sürmeye başlarken miyavladılar. Vücutlarındaki tüm siyah boyalar Cale’in kıyafetine bulaşmış gibiydi.
“Evet efendim. Kimse yaralanmadı. Endişelenmenize gerek yok genç efendi-nim.”
‘Endişelenmek?’
Cale şokla cevap verdi.
“E doğal olarak.”
Choi Han’ın yaralanması için düşmanın Balina kraliyeti düzeyinde güce ihtiyacı olacaktı. Zarar görmemeleri gayet doğaldı. Cale, sırıtan Choi Han’a bakarken sinirlenmeye başladı. Kanlı beyaz eldivenlerini yavaşça çıkaran Beacrox’a ve yine iyi huylu yaşlı bir adam gibi davranan Ron’a bakarken de sinirlendi.
“Ahem.”
Cale, sahte öksürüğünü duyduktan sonra Choi Han’a baktı. Kalkması gerekiyordu. Yeterince güç kazandığını hissetti, ancak bu çiçek bahçesi beklediğinden daha yumuşaktı.
“Cale-nim.”
Choi Han konuşmaya başlamadan önce sahte bir öksürük daha çıkardı. Üç gün önceki savaşın sonuçlarını Cale’e bildirmesi gerekiyordu. İşleri düzgün bir şekilde halletmişlerdi, ama biraz fazla derine düşmüş olabilirlerdi.
Cale ile göz göze gelmemek için herkes arkasını döndü.
“Üç gün önce savaştan sonra tüm düşmanlar geri çekildi. 1 Numara, suikastçı öldü, sihirli mızrakçı ise gelecekte vücudunun alt kısmını hareket ettiremeyecek. Terbiyeciye gelince…”
Choi Han, Cale’in avucunu yüzünün önünde görebiliyordu. Choi Han, ona konuşmayı kesmesini söyleyen bu jest üzerine konuşmayı bıraktı ve Cale’e baktı. Cale’in yüzü sağlıklı ama yorgun görünüyordu.
“Açım.”
“…Affedersiniz?”
“Et.”
“Ha?”
Sadece sebzelerin bulunduğu Elf Köyü’nde et arıyordu. Bayılmadan önce bir parça ekmek yemeyi ummuştu, ama şimdi biraz ete ihtiyacı olduğunu hissetti. Gücü toparlanmıştı ama açlık hissi kaybolmamıştı.
Cale, kafası karışmış Choi Han’a kendinden emin bir şekilde cevap verdi. Birkaç gün kullanılmadığı için sesi çatlıyordu.
“Onlara biraz et getirmelerini söyle.”
Beacrox o anda ayağa kalktı.
“Gidip sizin için biraz et hazırlayacağım.”
‘Şeften de beklendiği gibi.’
Beacrox, Cale’e ilk kez güvenilir göründü. Cale, Beacrox’un yeni bir çift eldiven giymesini ve Cale yavaşça vücudunu kaldırmadan önce yemek pişirmek için uzaklaşmasını izledi.
Plop.
Yapraklardan taç uyluklarına düştü. Hayat Ağacının yapraklarından yapılan taç artık normal yapraklar gibi yeşildi. Bir auroranın rengini tanımlayacak bir renk olsaydı, bu olurdu.
Cale, son üç gündür bu süslü ve kutsal görünümlü yapraklardan tacı takıp burada nasıl yattığını düşünürken kendini kötü hissetti. Bu yüzden çiçek bahçesinin girişine bakarken tacı sadece iki parmağıyla kaldırdı.
Başlangıçta, orada kimse yoktu. Ancak, Beacrox ayrılırken bir grup insan gelmişti.
Cale onlara doğru baktı ve konuşmaya başladı.
“Yatağa uzanmak istiyorum.”
Grubun önündeki Elf, Pendrick’in yanındaki kişi romanda yinelenen bir karakter olan Elf Şefi Canaria’ydı. Beyaz saçları düzenli bir şekilde taranmıştı ve eğilirken kırışık yaşlı yüzünde bir gülümseme vardı.
“Büyük ve kudretli bir varlığın himayesine girmiş değerli misafirimize uygun bir ev vereceğim.”
Son derece saygılı bir davranıştı.
Choi Han bunu son üç gündür görmüştü ama yine de bu son derece saygılı tavır karşısında biraz bunalmış hissediyordu. Elflere yardım etmiş olmalarına rağmen, bu saygı seviyesi hak ettiklerinin ötesinde gibi geliyordu. Cale’e bakarken bilinçsizce kaşlarını çatmaya başladı.
Cale’in sarayda bile bu tür tavırlardan hoşlanmadığını biliyordu. Ancak Choi Han, Cale’in bu duruma karşılık gösterdiği tavra çenesini kapalı tutabilmişti.
“Elbette.”
Sanki doğal bir şeymiş gibi gelişigüzel cevap verirken tacı elinde döndürüyordu.
“Yol gösterin.”
İnsanlar Cale’in bir Ejderha olduğunu bile düşünebilirdi.
Durumu olduğu gibi kabul ettiği için Cale bunu umursamadı. Ancak, evi gördükten sonra biraz garip hissetti.
“İşte burası.”
Elf Köyündeki en büyük ağaçta delik oyularak yapılmış bir evdi. Büyük ağacın içindeki ev büyülüydü.
Cale, Şef Canaria’ya baktı.
“Bu benim evim.”
Şef evini ona vermişti. Bu, tüm köyün en iyi eviydi.
Cale kendinden emin bir şekilde konuşmaya başlamadan önce bir an için irkildi.
“İçeri girebilir miyim?”
Böyle güzel bir evi reddetmek için hiçbir sebep yoktu.
***
Yapraklardan yapılmış yumuşak bir kanepeye oturan Cale, ekmek yerken son üç gün içinde olanlarla ilgili hikâyenin geri kalanını duydu. Cale, önünde oturan Choi Han, Canaria, Jeet ve Pendrick’i izlerken Ron’un kendisine verdiği meyve suyunu aldı.
“Terbiyeci gözlerini kaybetti ve sihirli mızrakçıyla birlikte ışınlanmadan önce bayıldı.”
Cale, savaşın sonuçlarını tekrarladı.
“Sihirli mızrakçı mızrağını kaybetti ve bacaklarını yaraladı, bu nedenle gelecekte alt vücudunu kullanamayacak olması bekleniyor. Sadece ikisi kaçmayı başarırken, orta yaşlı kılıç ustası ve birkaç örgüt üyesi hapiste. Geri kalanına gelince-”
Onlar ölüydü. Hayvanlar da ölmüştü.
Cale, Şef Canaria ile göz teması kurdu. Sadece uzun yıllar yaşamış birinin sahip olabileceği bilge bir bakışa sahipti. Ardından tekrar konuşmaya başladı.
“O zaman şimdi gidebiliriz.”
Her şey halledildiğine göre, artık burada olmalarına gerek yoktu.
Pendrick irkildi ve konuşmaya başladı.
“Ödüllendirmemiz gerek-.”
Cale’in grubu, Elflerin başlangıçta beklediğinin çok ötesine geçmişti. Ancak Pendrick, Cale’in onu durdurmak için elini kaldırdığını görebiliyordu.
“Gerek yok. Elflerin köyü ve sınırları eski haline getirmek için yeterince sorunu olacak, o halde nasıl bir şey isteyebilirim ki? Grubumdan hiç kimse yaralanmadığı için yeterince mutluyum.”
Pendrick’in gözbebekleri titremeye başladı. Geçen sefer de aynı şeyi hissetmişti, ama nasıl bu kadar iyi bir insan var olabilirdi? Soyluların açgözlü olduklarını ve güç peşinde olduklarını duymuştu, ancak tüm bu bilgiler yanlış görünüyordu.
O anda Pendrick, Şef’in konuşmaya başladığını duyabiliyordu.
“Neden bir Ejderhanın korumasına sahip olduğunuzu anlayabiliyorum.”
Pendrick irkildi. Beklediği gibi, büyük ve güçlü varlık bir Ejderhaydı. Şef ve Koruyucu Şövalye, şüphelenen Elflere tek bir şey söylememişti.
Şefin az önce söylediklerini duyduktan sonra her şey mantıklı gelmeye başlamıştı.
Düşmanları yok eden o ezici doğal güç bir Ejderhaya aitti. Tanrılar var olmasına rağmen, Elfler Ejderhaların dünyada onlarla birlikte yaşayan tanrılar olduğuna inanıyordu. Cale, tüm canlıların tanrısı olan bir varlık tarafından korunan bir insandı.
“Eminim Ejderha-nim’in kendilerini ifşa etmeden yanınızda dolaşmasının bir nedeni vardır.”
Şef Canaria, Cale’i izliyordu.
Ejderha kimliğini gizliyordu ama güçlerini açığa çıkarmıştı. Onun gibi uzun süre yaşamış biri, doğal olarak Ejderhanın niyetini anlamıştı.
‘Ona tapınmamızı istemiyor. Ancak, muhtemelen bizim bu değerli insana, ona davranacağımız gibi davranmamızı istiyor.’
Pendrick, bir insanın onlara yardım etmeye geldiğini söylediğinde ilk başta korkmuştu. Ancak bir Ejderhanın sevgisine ve korumasına sahip biriyse, özellikle Cale gibi Elfleri ve Hayat Ağacını kan kusacak seviyeye gelene kadar koruyan biriyse…
‘Bunu yapabiliriz.’
Yavaşça konuşmaya başladı.
“Ejder-nim’in korumasına sahip biri olarak, sizin her şeyi duyacak niteliklere sahip olduğunuza inanıyorum.”
‘Nitelikler mi?’
Cale kaşlarını çatmaya başladı. Bu konuda içinde kötü bir his vardı. Tek yapmak istediği, ayrılmadan önce Elf Köyünden alabildiği kadarını almaktı.
Cale acilen konuşmaya başladı.
“Bekle-.”
“Hayat Ağacını arıyor gibiler.”
Daha ‘Bekle’ diye bağıramadan işe yaramaz bir şey öğrenmişti. Cale’in gözbebekleri titremeye başladı. Cale’in tepkisini fark eden Şef Canaria’nın yüzünde tuhaf bir gülümseme vardı.
“Hayat Ağacının yeri bilinmiyor. Bunu bilen neredeyse hiç insan yok.”
Ancak Cale konumu biliyordu.
Dünya Ağacı, 5 Yasak Bölgenin sonuncusu olan Umutsuzluk Vadisindeydi.
Sadece birkaç Elf bu yeri biliyordu.
“…İnsanların bilmesi gereken bir yer değil.”
Cale, konumu bilmiyormuş gibi davrandı. Ayrıca Elf Şefi aracılığıyla öğrenmek de istemiyordu. Ancak Şefin gülümsemesine bakılırsa yanlış anlamış olmalı.
“Haklısınız. Ancak açgözlü insanlar her zaman yerini bilmek isterler. Bu seferki organizasyon gibi. Ancak, bunun tam tersi insanlar da mutlaka vardır.”
Karşılığında herhangi bir çıkar istemeden kendini feda etmeye hazır bu iyiliksever adamın her şeyi bilmesi gerektiğini hissetti. Üstelik yanında bir Ejderha da vardı.
Bencilliğiyle tanınan bir ırk olan bir ejderhaların, güçlerini başkası için kullanmaya istekli olması, bu insanın türünün ilk örneği olduğu anlamına geliyordu. Yıllarca konuşulacak bir kahraman olacaktı. Kadim efsanelerdeki insan kahramanların her zaman yanlarında koruyucu bir Ejderha bulundurmasının bir nedeni vardı. Ne yazık ki, insanlar bu eski efsaneleri unutmuştu.
Ejderhalar, yalnızca güçlü iradeleri olan yetenekli insanlara yardım etme eğilimindeydi.
‘Gerçi bu sefer Ejderha zayıf birini seçmiş gibi görünüyor. Ama o, birden fazla kadim güç kazanmak için birçok tesadüfi karşılaşma yaşamış biri. Gelecekte onun kadar şanslı kimse olmayacak.’
Şef hemen konuya girdi.
“İşte bu yüzden Pendrick’i durumu halletmek için Sör Altın Ejderha-nim’e göndermeyi planlıyoruz. Hayat Ağacının etrafındaki savunma şu anda onun büyüsüyle kontrol ediliyor.”
Cale irkildi.
Az önce ne demişti?
– Altın Ejderha?
Raon da benzer bir tepki gösterdi. Bu, Kara Elf belediye başkanında olan durumdan farklıydı. Şef Canaria, başka bir Ejderhanın yerini biliyor gibiydi.
‘…Bilmiyormuş taklidi yapmak istiyorum.’
Doğal olarak Cale, diğer Ejderhanın yerini bilmek istemiyordu, özellikle de Hayat Ağacı ile ilgili olduğu için. Tabii ki, Hayat Ağacı Batı Kıtasından kaybolacak olsaydı, bu onun için büyük bir sıkıntı olmayacaktı.
– İnsan! Merak ediyorum!
Ancak Raon merak ediyordu.
– Ona sor! Ejderhayı merak ediyorum!
Bu Ejderha neden başka bir Ejderha için bu kadar merak gösteriyordu? Irkları sadece kendilerini sevmeleriyle tanınırdı. Cale sonunda sormadan önce uzun bir süre tereddüt etti.
“Pendrick nereye gidecek?”
Doğrudan Ejderha İninin yerini sormadı. Cale, Şefin soruyu cevaplamaktan kaçınacağını umuyordu. Ancak, şef hemen cevap verdi.
“O Whipper Krallığında.”
Raon zihninde bağırmaya başlarken Cale’in omuzları irkildi.
– İnsan! Gidip o şeyi o salağa satmamız gerekmiyor mu? Ayrıca gidip Sihir Kulesini de yok etmeliyiz!
Raon haklıydı.
Witira ile görüşmek ve ardından Toonka ile buluşmak için Whipper Krallığına gitmeleri gerekiyordu.
Elde elde edilecek faydalar ve havaya uçurulacak bir Sihir Kulesi vardı.
– Ahhhhh!
Raon heyecanlıydı.
‘Kendimi neyin içine bulaştırdım?’
Cale’in aklındaki tek düşünce buydu.Bookmark(0)