HGençleşmek en iyisi nasıl? Birçoğu daha azını yapmayı tercih ediyor: aylaklık etmek, uzanmak, keyif almak. Buradaki sorun, modern yaşamın çoğunlukla zihinde yaşanmasıdır. Gelen kutusunun kontrolünü gerektiren bir işiniz olmasa bile, modern sosyal etkileşimin yorucu PR projesi kaçınılmazdır. Çalışmayı bırakırsanız arka planda olsa bile aynı işlemler devam eder. Buna karşılık aktif olarak yapmak tamamen farklı bir şey, enerji ve özveri gerektiren bir şey, yorgun kablolardaki gerilimi alıp soğumalarını sağlıyor. Bu yüzden Korsika boyunca uzanan GR20 yolunu tercih ettim. İnsanlar buna Avrupa’nın en zorlu yürüyüşü diyor ve ben de bunu istiyordum: beyinden vücuda inmek ve fiziksel çabayla kendimi yenilemek.
Haritada bu zorluk pek de göz korkutucu görünmüyordu. İçinde çadır ve başka küçük şeyler bulunan bir çantayı adanın kuzeyindeki Calenzana’ya götürmem, her gün yaklaşık 15 km yürümem ve yaklaşık 12 gün sonra güneydeki Conca’ya ulaşmam gerekiyordu.
Ancak GR20’nin itibarının fazlasıyla hak edildiğini hemen fark ettim. Korsika’nın merkezinde medeniyet açısından çok az şey var: sert ve yüksek kayalar buna izin vermiyor. Başlangıç ve bitiş arasında, tek restoranı olan (Pazar günleri kapalı) bir köyden geçtim, iki kart okuyucu gördüm ve ATM yoktu. Yiyecek ve barınma için tamamen sığınaklara güvendim; hepsi her anlamda basitti ve çekiciden açıkça düşmana kadar uzanıyordu. (Hatta bir tanesi sömürgecilik karşıtı gösterinin bir parçası olarak IRA bayrağını gururla astı. Orada gıda zehirlenmesi yaşamamın sadece bir tesadüf olduğunu düşünüyorum.) Eylül ayı havası da benzer şekilde vahşiydi; acı sabahlar ve geceler, sıcak günler, şiddetli rüzgarlar ve şiddetli rüzgarlarla doluydu. garip dolu fırtınası.
Sonra tırmanışlar vardı: GR20’nin 12.000 metrelik tırmanışı var. Kuzeydeki dağlar gökyüzüne doğru uzanan vahşi, ateşli patlamalardır. Yeşillik az, dikenli makilerden ve garip heybetli ağaçtan ibaret. Her gün önümdeki menzile baktım, yeterli olup olmadığından şüphe ediyordum. Kayaların arasından, vadi boyunca yukarıya doğru hiçbir yol yokmuş gibi görünüyordu. Ama küçük boyalı parıltılar, kırmızı ve beyaz balisajlar, yolu gösterdi. Birisi daha önce buradaydı ve inanç ve metanetle onları takip edebilirdim.
Böyle bir arazide, döşenmek yerine bulunan yollarda her hareket odaklanmayı gerektirir. Pürüzlü pembe ve gri uçurumlara doğru zikzak tırmanışlar, temel vücut fiziğinin, dengenin, kavramanın ve kaldıracın günlük bir meydan okumasıydı. Yağmurda kayganlaşan gevşek kayalarla kaplı daha düz kısımların bile bakıma ihtiyacı vardı. Bir günün sonuna yaklaşırken aklım akşam yemeğine gittiğinde ayağım kaydı ve dizimi kanadım. Birçoğunun sonu eve götürdüğüm yara izinden daha kötü.
Mevcudiyet zorunluluğu duyuları keskinleştirir ve ödülleri zenginleştirir. Geçitlerin tepesinde durdum ve her şeyi gördüm, gerçekten gördüm: bulutların arasında gevezelik eden Korsika dağ kargalarının turuncu gagaları; kehribar ve pembeye boyanmış gökyüzü; Bir zamanlar komünistleri ve haydutları Cenevizlilerden, Papistlerden ve Fransızlardan saklayan gizli vadiler. Sen bu durumdayken, zaman tuhaf davranır. Her saniye gerçekten hissedilirken günler uzuyor. Sonunda Conca’ya gidip soğuk bir bira sipariş ettiğimde, sanki aylardır o dağlarda, normal hayattan uzaktaymışım gibi hissettim. Ve geri döndüğümde, bronzlaşmış ve gülümseyerek döndüğümde insanlar bana sanki gerçekten öyleymiş gibi baktılar.