"Yeşil Kitap" filmi Rusya'da gösterime girdi, Afrikalı kökleri olan Amerikalı bir müzisyenin, ırk ayrımcılığının sert olduğu bir dönemde güney eyaletlerini gezmesi hakkında bir yol filmi. Komedi dizisi çoktan Altın Küre aldı ve yakında Oscar'ları başrol oyuncuları Viggo Mortensen ve Mahershale Ali'ye, yönetmen Peter Farrelli'ye getirebilir (20-25 yıl önce, kardeşi Bobby ile birlikte, Dumb ve hatta aptal "," Ben, ben ve Irene "ve" Aşk kötüdür "; gerçekten Amerika ikinci şansların ülkesidir) ve babası Tony'nin gerçek hikayesini yeniden anlatan ve onu şoförü olan klasik virtüözü olarak işe alan senarist Nick Vallelonge piyanist Don Shirley.
Dmitry Kurkin
Vallelonga Jr., seksenlerin başındaki maceralarını anlatmak istedi. Shirley kabul etti, ancak temel bir şart koydu: yaşarken hiçbir şey yayınlamamak. Ölümünden beş yıl sonra yayınlanan filmden (aynı zamanda 2013'te Vallelonga Sr. da öldü) neden olduğu anlaşılıyor. "Yeşil Kitap", üyeleri kademeli olarak karşılıklı şüphe ve tuhaflıkların üstesinden gelerek, kökeni ne olursa olsun birbirlerine saygı duymayı öğrenen Amerikan toplumunun minyatür bir portresidir. Ama her şeyden önce, filmde bir adet komedisine dönüşen (ayrıca beyaz bir kahramanın prizmasıyla anlatılan - bu ve tarihsel yanlışlıklar için) birbirine çok benzemeyen iki insanın ortaklığının derin kişisel bir hikayesidir. "Yeşil Kitap" müzisyenin ailesi ve bazı film eleştirmenleri tarafından eleştirildi).
Sofistike entelektüel Don Shirley (Ali), işe aldığı şoförünün, korumasının ve nihayetinde "karar vericilerin" kaba tavırlarından ilk başta çekiniyor. İtalyan göçmen bir aileden gelen, sorunları doğrudan çenede ya da iyi asılan bir dille çözmeye alışmış, basit fikirli bir tamirci olan Tony Vallelonga (Mortensen), ilçede Tony Guba olarak adlandırıldığı içtenlikle şaşkınlık içinde. yolcusu "halkının" (yani Sam Cook ve Aretha Franklin) müziğini bilmiyor ve Albay Sanders'tan tavuk buduyla suratına dürttüğünde yüzünü büküyor. Ancak sadece ayrımcılığın değil, köleliğin de tamamen ortadan kaldırılmadığı eyaletlerin derinliklerine indikçe, daha fazla sorunla yüzleşmeye başlarlar ve silah yoldaşları gibi birbirlerine sempati duyarlar..
"Yayıncılar
para kazanmadım
bu kitapta. Sadece kendi toplumlarına hizmet ediyorlardı."
Başlık referans kitabı filmde birkaç kez ortaya çıkıyor ve geri kalan zamanlarda daha çok bir metafor olarak sunuluyor, ancak bu aynı zamanda gerçek bir tarihi eser ve daha az ilginç değil. Harlem'de ikamet eden Victor Green, 1930'larda "Sürücüler için Yeşil Kitap" ı yayınlamaya başladı (bu nedenle bugün politik olarak yanlış görünen ad) ve birçok Afrikalı Amerikalı için rehberi gerçek bir hayatta kalma rehberi haline geldi: ülkenin "yanlış yola" yönelmesi, sağlıklarına ve hatta hayatlarına mal olabilir. Schomburg Afrika Amerikan Kültürü Araştırma Merkezi'nden Meira Liriano, "Bu bir iş değildi" diye açıklıyor. - [Yayıncılar] [bu kitaptan] para kazanmadı. Sadece kendi toplumlarına hizmet ediyorlardı."
Önemli bir şekilde, 1964'te Sivil Haklar Yasa Tasarısının kabul edilmesinin ardından, Afrikalı Amerikalılara hizmet veren kuruluşların adreslerinin yanı sıra gün batımından sonra kalmaktan kesinlikle vazgeçtikleri gün batımı kasabalarının bir listesini içeren bir kitap - yılın iki tanesi daha devam etti. çıkmak için. Sonra mağaza raflarından kayboldu, ancak bir neslin hatırasından değil. The Green Book'un yazarı olan oyun yazarı Calvin Ramsey (film ve yaratıcılarıyla ilgisi yok), 2001 yılında bir arkadaşının 80 yaşındaki büyükbabasının kitabı bir cenaze gezisi için yanına almasını tavsiye etmesinden sonra kılavuzu öğrendi. Uzun süredir New York'tan ayrılmayan yaşlı adam, Afrika kökenli bir Amerikalı için güney eyaletlerine seyahat etmenin hala güvensiz olabileceğinden emindi. Kısmen haklıydı: 2015 istatistikleri, ırksal önyargının en az on dokuz Amerikan eyaletinde trafik polisine hâkim olmaya devam ettiğini gösteriyor.
"Yeşil Kitap" ın ortaya çıkmasına neden olan sert gerçekliğe uyum sağlama yeteneği, haklarınızı talep etme ihtiyacını ortadan kaldırmaz
Ramsey, “Yeşil Kitap benim için bir aşk mektubu oldu” diyor. “Birbirimizi o kadar çok sevdiğimiz bir zaman vardı ki, sırf diğer siyahi güvende tutmak için evlerimizi açtık. O günlerde bir süperstar, şarkıcı, sanatçı olabilirdiniz - ve hala uyuyacak, yemek yiyecek ve yıkanacak yeriniz yoktu. Dolayısıyla bu kitap, aşkı ve haysiyeti koruma arzusunu somutlaştırıyor."
"Saygınlık" belki de anahtar kelimedir - hem "Yeşil Kitap" ın tarihi için, hem de sonunda kendinize saygı duymanın ne anlama geldiğine dair ortak bir anlayış sayesinde ortak bir dil bulan filmin kahramanları için. Ekrandaki Don Shirley - gerçek hayatta prototipi gençliğinde, ünlü impresaryo Sol Hurok'tan parlak yeteneğine rağmen "zenci" nin klasik müzisyenler arasında hiçbir ilgisi olmadığını duydu - insan onuru için savaşmak zorunda kaldı. her park yeri. Ve bunu izleyen Tony Guba, benimsediği "yaşamak istiyorsan, dönebil" ifadesine bir değişiklik eklemeye değer olduğuna karar veriyor.
Yeşil Kitap'ı doğuran sert gerçekliğe uyum sağlama yeteneği, haklarınızı savunma ihtiyacını ortadan kaldırmaz. 1949 baskısında, Green ve ortak yazarlarının önsözde kısa süre sonra gerçek olan bir kehanet bırakmaları boşuna değil: "Yakın gelecekte, bu kitabın artık basılmasına gerek kalmayacağı gün gelecek."
FOTOĞRAFLAR: Capella Filmi