Yeni araştırmaya göre, gezegenin katı iç çekirdeği yüz milyonlarca yıl önce ortaya çıktığında Dünya’da yaşam mümkün oldu.
Bilim adamları, yaklaşık 565 milyon yıl önce, Dünya’nın manyetik alan gücünün bugünkü gücünün yüzde 10’una düştüğünü söyledi.
Daha sonra, bilim adamlarının Kambriyen patlaması veya “biyolojik büyük patlama” dediği şeyde, hayvanların ortaya çıkmasından hemen önce aniden geri döndü.
Ekip, bu gençleşmenin, Dünya’nın iç çekirdeğinin oluşmasıyla aynı zamanda gerçekleştiğini ve muhtemelen bundan kaynaklandığını söyledi.
Bu manyetik alan, gezegeni güneş tarafından yayılan radyasyondan koruduğu için Dünya’daki yaşam için hayati öneme sahiptir. Gezegenimizin dış çekirdeğinde, sıvı demirin ayaklarımızın yaklaşık 1.800 mil altından dönmesiyle üretilir.
Dönen sıvı demir, elektrik akımlarına neden olarak, manyetik alanı üreten jeodinamo adı verilen bir fenomeni harekete geçirir.
bu araştırmacılar Gençleşmenin, Dünya’nın kaybolmadan önce bir zamanlar manyetik alana sahip olan Mars’ın kaderinden kaçındığı anlamına geldiğini söyledi.
Kızgın gezegen, güneşin radyasyonuna karşı savunmasızdır ve okyanusları yoktur.
Manyetik alanı yeniden ortaya çıkmamış olsaydı, Dünya’nın aynı kaderi karşılaması garanti edilemese de, çok daha fazla su kaybedecek ve bugünkünden çok daha kuru olacaktı.
Amerikan ekibi, gençleşmenin birkaç on milyonlarca yılda gerçekleştiğini ve bunun aslında jeolojik zaman ölçeklerinde hızlı olduğunu söyledi.
Akademisyenler araştırma makalelerinde, kaç yaşında olduğuna dair daha kesin bir tahmin de dahil olmak üzere, iç çekirdeğin tarihindeki önemli tarihleri hesapladılar.
Dünya katmanlardan oluşur: yaşamın bulunduğu kabuk; manto, Dünya’nın en kalın tabakası; erimiş dış çekirdek ve sırasıyla en dıştaki bir iç çekirdek ve en içteki bir çekirdekten oluşan katı iç çekirdek.
Bilim adamları onlarca yıldır Dünya’nın manyetik alanının ve çekirdeğinin gezegenimizin tarihi boyunca nasıl değiştiğini anlamaya çalışıyorlar.
Manyetik alanı doğrudan ölçemezler çünkü çok sıcak ve Dünya yüzeyinin çok altında.
Dünya yüzeyine yükselen mineraller, erimiş hallerinden soğuduklarında manyetik alanın yönünü ve yoğunluğunu kilitleyen küçük manyetik parçacıklar içerir.
Araştırma için ekip, kaya anortozitinden kristalleri analiz etmek için bir karbon dioksit lazeri ve yüksek teknoloji ürünü bir manyetometre kullandı.
Bunlar, manyetizma kaydetmek için “mükemmel” olan küçük manyetik iğnelere sahiptir.
Ekip, antik kristallerde kilitli manyetizmayı inceleyerek, iç çekirdeğin tarihinin oluşumunda iki önemli tarih belirledi.
Manyetik alanın 550 milyon yıl önce, çöktükten 15 milyon yıl sonra kendini yenilemeye başladığını söylediler.
Ekip, hızlı reformasyonun, dış çekirdeği yeniden şarj eden ve manyetik alanın gücünü geri kazandıran katı bir iç çekirdeğin oluşumundan kaynaklandığını söyledi.
Bilim adamları, 100 milyon yıl sonra büyüyen iç çekirdeğin yapısının değiştiğini ve en içteki ve en dıştaki iç çekirdek arasındaki sınırın netleştiğini söyledi.
Bu değişiklikler, yüzeydeki levha tektoniği nedeniyle üstteki mantonun yapısındaki değişikliklerle aynı zamana denk gelir.
New York’taki Rochester Üniversitesi’nden çalışma yazarı Profesör John Tarduno şunları söyledi: “Bu araştırma, bir gezegenin tüm ömrü boyunca – milyarlarca yıl – bir manyetik alanı sürdüren büyüyen bir iç çekirdeğe sahip olma ihtiyacını gerçekten vurgulamaktadır.
“Dünya’nın manyetik alanı yeniden oluşturulmasaydı, Dünya kesinlikle çok daha fazla su kaybederdi.
“Gezegen, bugünkü gezegenden çok daha kuru ve çok farklı olurdu.”
Bulgular dergide yayınlandı Doğa İletişimi.
İle birlikte üretilen SWNS.
Bu hikaye Newsweek’e tarafından sağlanmıştır. Zenger Haberleri.