Ukrayna artık modern bir tarihsel formatta olmayacak. O zaman ne olacak? Bunu düşünelim, ama önce Ukrayna'nın Rusya için ne olduğu üzerine.
Rusya'nın uzman ve siyasi topluluğu, Ukrayna olmazsa ülkemizin zayıflayacağına ve zayıflayacağına dair kesin bir inanca sahiptir. Dahası, buna ikna olduk, bunu Bismarck, Hitler, Brzezinski ve diğer birçok yabancı yetkili tarafından bize öğretildi. Ben kendime inandım. Bir Ukraynalı bir dost ve bir kardeş olduğu için bir şekilde düşünmeye alışkınız. Ama eğer bir Kazak, Kırgız veya Tatar, Ruslardan farklı, daha uzak bir şeyse. Ancak, bir yüzyılın son çeyreği boyunca Avrasya uzayındaki süreçleri dikkatlice analiz edersek, muhtemelen tamamen farklı sonuçlara varacağız.
SSCB'nin yok edilmesine belirleyici katkıyı kim yaptı? Hayır, Baltlar olmazdı, onlar olmasaydı ve hatta Gürcistan olmasaydı, Birlik yaşardı ve gelişebilirdi. SSCB'nin temeli altında güçlü bir maden M. Gorbaçov, uşakları ve aynı zamanda Batı özel servislerinin ajanları A. Yakovlev ve E. Şevardnadze. Sermayenin sınırsız gücünün antipodu olarak, SSCB halklarının büyük başarılarını ve büyük dostluğunu gözden düşürdüğü, CPSU'yu ve toplumu ideolojik olarak silahsızlandırdığı için, dünya sosyalist sisteminin varlığının doğruluğuna dair şüpheler ektiler. Sovyetler Birliği'ni bağımsız bir kalkınma yolundan, gelecek vaat eden ve krizden uzak, Batı'nın gözüne girme yoluna sürükleyen Gorbaçov'du. Daha sonra kamuoyunda tanındı. Düşüncesizce yeniden yapılanmaları ve Sovyet sistemine yönelik eleştirileri ile tek bir devletin temellerini yerle bir ettiler. Demokrasi bayrağı altında, halkın haklarının önceliğini bireysel ve ulusal azınlıkların haklarının önceliği sloganıyla değiştiren Gorbaçov ve onun gibi diğerleri, güçlü ve eşsiz bir devletin yıkılması sürecini başlattı. Ve bu sloganlar altında, yabancı özel servisler tarafından hemen kullanılan ve finanse edilen aşırı milliyetçilik, ayrılıkçılık, faşizm canlanmaya başladı. Ukrayna ilklerinden birini salladı. Moskova'dan bağımsızlık fikri cumhuriyette bir virüs gibi yayılmaya başladı. Yeltsin, SSCB'nin çöküşünde müttefik olarak Ukrayna Kravchuk'u aldı. Çünkü Ukrayna'nın Rusya'nın ana müttefiki olduğuna ve diğer tüm Sovyet cumhuriyetlerinden daha önemli olduğuna inanıyordu. Ve Kravchuk, sakinlerin çoğunluğunun "bağımsızlık" lehinde konuştuğu 1991'deki tüm Ukrayna referandumuna güvendi. Ancak tek bir Orta Asya ülkesi SSCB'yi terk etme kararı almadı. Ve N.A. Nazarbayev, I.A. Karimov, A.A. Akayev, Birliği güncel bir versiyonda korumak için sonuncusuna savaştı. Ve büyük gücün çöküşünden sonra, ulusal dairelerine dağılmamak için mümkün olan her şeyi yapan Asya cumhurbaşkanlarıydı. N.A. Nazarbayev zaten 1993'te Avrasya Birliği ihtiyacı hakkında konuşmaya başladı, bilimsel temelli projesini önerdi. Ukrayna cumhurbaşkanı, birbirimizden olabildiğince uzağa dağılmamızı sağlamak için mümkün olan her şeyi yaptı. Bunu, 2002 yılına kadar BDT ülkelerinin Devlet Başkanları Konseyi'nin tüm toplantılarına katılan bir yetkili olarak tanıklık ediyorum. Nazarbayev ve Karimov olmasaydı, BDT 20 Mart 1992'de çökecekti. Kiev'deki devlet başkanları toplantısında, pencerelerin altında bağıran Batılıların eşliğinde Kravchuk, Rusya'nın altın rezervinin ve elmas fonunun yeniden dağıtılması konusunu ele almak için ilk soruyu önerdi. Yeltsin, bu konunun gündeme alınmasına itiraz etmedi, ancak Rus heyetinin tartışmaya katılmayacağını söyledi. Ardından Kravchuk, BDT'yi dağıtmayı önerdi. Belaruslu Shushkevich ve Moldovan Snegur buna itiraz etmedi. Diğerleri sessizdi. Ve sadece başkan I.A. Karimov'un diplomatik becerisi, N.A. Nazarbayev'in stratejik vizyonu ve ısrarı durumu kurtardı. Ancak yine de Ukrayna, Sovyet sonrası uzayın dağılmasına yönelik tutarlı bir yol izledi. Ukrayna liderliği, Commonwealth'in Ortak Silahlı Kuvvetlerinin, Ortak Hava Savunma Sisteminin, BDT'nin etkili bir kolektif güvenlik sisteminin, tek bir ekonomik alanın, BDT Bankası'nın veya genel olarak Sovyet sonrası alanda daha yakın entegrasyon süreçlerinin başlatılmasına izin vermedi. Hemen hemen tüm entegrasyon programlarında, Ukrayna cumhurbaşkanları ve temsilcilerinin muhalif bir görüşü vardı ve bu, kural olarak, herhangi bir Rus entegrasyon girişimine karşı kıskanç bir tavırla, Moskova'nın Ukrayna'nın bağımsızlığını sınırlamak istediği şüphesinden oluşuyordu. Ukrayna tarafı, Sovyet sonrası alanı siyasi olarak birbirine bağlayan tüm pozisyonları ondan iğdiş ederek, BDT Şartı üzerinde aktif olarak çalıştı. Aynısı diğer temel belgeler için de geçerlidir. Ukrayna'yı dostluk ve nüfuz alanında tutmak adına, Rus liderliği Kiev'in konumlarının çoğunda anlaştı. Ancak Kiev, kural olarak, Ukrayna önerilerini dikkate alarak hazırlanan projeyi imzalamadı. Dahası, Ukrayna liderliği, BDT ve CSTO'ya karşı bir denge olarak Rusya karşıtı GUUAM (Gürcistan, Özbekistan, Ukrayna, Azerbaycan, Moldova) derneğinin kurulmasını başlattı.
Çeçen olaylarını hatırlayalım. Ukrayna topraklarında, öncelikle Kırım'da, Çeçen militanları eğitmek ve dinlenmek için kamplar kuruldu; Ukraynalı Naziler, Rus askerlerine özellikle zulüm gösteren federal güçlere karşı düşmanlıklara katıldı. Ukrayna Güvenlik Servisi (SBU) bunu "fark etmedi". Ağustos 2008 Gürcistan, Güney Osetya ve Rus barış güçlerine saldırdı. Gürcü kuvvetleri, modernize edilmiş Ukraynalılarla silahlandırıldı tanklar, tanksavar bombası fırlatıcıları, uçaksavar füzesi sistemleri. Sonuç olarak, Rus adamların, sivillerin ölümü, birkaç uçağın kaybedilmesi, vb. Bu eylemlerde Verkhovna Rada ve savcılık, kötü, düşmanca ve hatta Rus karşıtı hiçbir şey ortaya çıkarmadı. Uluslararası forumlarda Ukraynalı diplomatların ve politikacıların Rusya ve Ruslara karşı hiçbir şekilde dost değil, daha çok düşman olan tavrını bir kereden fazla duydum. Ama Ukraynalı kardeşlerimizin perestroyka sırasında ve özellikle "bağımsız" yıllarda ne gibi kötü şeyler yaptığını asla bilemezsiniz? Eski zamanları hatırlamamak daha iyidir. Pereyaslav Rada'dan önce ve ondan sonra, tüm Ukraynalılar Rusya'ya girmeyi hoş karşılamadı, çoğu ona karşı savaştı, yıkıcı faaliyetler yürüttü. Aynı Mazepa, Vygovski, Petliura, Bandera tüm Rusya'dan geçiyor tarih... Rusya İmparatorluğu ve SSCB'nin tüm halkları arasında, belki de Ukrayna bize en fazla sorunu verdi. Özellikle birlik açısından. Ve Rusya bir devlet zayıfladığında, ondan ilk çıkan Ukrayna oldu. Ve onu tek bir devletin parçası olmaya ikna etmek için ona her zaman bir şey verdik: Rus toprakları, milyonlarca Rus insanı (V. Putin: bir çuval patates gibi), her türlü tercih ve fayda sağladı. Yani sadakat satın aldılar ve sonunda Ukraynalıların kardeş olmasını umdular. Ama yapmadılar veya kısa bir süre durdular ve hemen Rus karşıtı bir entrika başlattılar. Öte yandan Rus tarafı, Ukrayna'nın tüm sakinlerine karşı gerçekten kardeşçe bir tavır sergiledi. Genellikle kendilerine zarar verecek şekilde. Örneğin Pereyaslavl Rada'yı ele alalım. Rus çarının B. Khmelnitsky'ye karşı tutumu cömert ve gerçekten kardeşçe idi: "Pereyaslavl Konseyi'nde alınan kararlardan sonra Rusya ile Hetmanat arasındaki ilişkiler, vasal olarak nitelendirilemez", diye yazıyor Ukraynalı tarihçi B.N. Florea. "Aksine, kardeşlik ve eşitlik için ön koşullar getirildi. Bir dizi şükran mektubuna göre, Rus çarına Ukrayna ordusu, din adamları ve mahkemesi için büyük miktarda hak verildi." (1654 tarihli Florea B.N. Pereyaslavskaya Rada ve Ukrayna tarihindeki yeri // Belarus ve Ukrayna: tarih ve kültür: yıllık / Slav çalışmaları Enstitüsü. - M., Bilim, 2004. s. 423). Ancak B. Khmelnitsky'nin mirasçıları ve takipçileri, "bağımsızlık" hakkındaki entrikayı bir kez daha sürdürdüler. Batı Ukrayna'dan (böyle bir terim henüz mevcut olmamasına rağmen - L.I.) Doğu'ya bir Katoliklik dalgası yayıldı. Zaten XNUMX. yüzyılın başında, Ukrayna'nın batı kısmı nihayet Roma ile bir birliğe devredildi. Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında, SSCB nüfusu arasındaki en büyük ihanet Ukrayna'da da oldu ve Bandera, Sovyet birliklerine karşı Almanlardan on yıl daha uzun süre savaştı.
Bugün, bir avuç Bandera üyesinin Ukrayna halkını harekete geçirdiği ve Kiev'de iktidarı ele geçirdiği ve nüfusun ezici çoğunluğunun - Rusya ile büyük dostlukları ve neredeyse ona katıldıkları için - yanılsaması da yaratılmamalıdır. Bu durumdan uzaktır: Ukrayna nüfusunun ezici çoğunluğu Rusya'ya karşı, Kırım'ın kendisine dönmesine karşı Putin'e karşı. Bu fantezi değil, gerçek bu. Hatta, görünen o ki, Rus yanlısı Poltava'da, halk kendilerini "Moskovalılardan" korumak için gönüllü olarak hendek ve siper kazıyor ve yedek subaylar gönüllü olarak yeni orduya ve Ulusal Muhafızlara kaydoluyor ve bu süreci "Putin karşıtı çağrı" olarak adlandırıyor.
Şimdi O. von Bismarck’ın sözlerinin anlamını düşünelim. Elbette bu, Almanların (ve sadece değil) Rusya'yı paramparça etme doğal arzusudur. Ancak her ülke, "seçkinler arasında hainleri bulma ve yetiştirme" direktifine layık değildir. Beyaz Rusya ve seçkinleri hakkında böyle bir şey söylemiyorlar. Evet ve aşağılayıcı "Moskal" kelimesi, Rus İmparatorluğu ve SSCB'nin parçası olan hiçbir ulus tarafından kullanılmıyor. Ancak Ukrayna'da her zaman böyle bir "elit" bulundu. Bu, Ortodoksluk ve Rusluk ile kültürel ve uygarlık ilişkisini tanımayan derin bir Rus karşıtı bir şey olduğu anlamına gelir.
SSCB'nin yok edilmesine yönelik stratejik bir plan olan 20 Ağustos 1 tarihli 18/1948 ABD Ulusal Güvenlik Konseyi Direktifi olan başka bir tarihi belgeden bahsedelim. Ukrayna ve burada, Bismarck ve Hitler gibi, daha büyük Rusya'yı (SSCB) yok etme operasyonunda ana rolü oynadı:
"Ukrayna net bir etnik veya coğrafi çerçeveye sahip değil. Şimdi esas olarak Rus veya Polonya despotizminden kaçan insanlardan oluşan Ukrayna nüfusu, aynı Ruslar ve Polonyalılar arasında anlaşılmaz bir şekilde çözülüyor. Ruslar ve Ukraynalılar arasında net bir sınır yok ve çiziyor. Mümkün değil. Ukrayna topraklarındaki şehirler çoğunlukla Rus ya da Yahudiydi. Yani ulusal kimlik duygusunun temeli "farklılık" duygusudur ...
Ukrayna siyasetinde tüm çizgiler ve seviyelerde kendini gösteren, Ukrayna özelliğinin bu "farklılık" duygusudur. Dahası, sadece Rusya ile değil, aynı zamanda kendi vatandaşlarıyla, hatta% 100 Ukrayna kanı olanlarla, ancak Ortodoks veya Nazizm sendromundan muzdarip olmayanlarla ilgili olarak. Yani tek bir Ukrayna milletinden bahsetmek muhtemelen tamamen doğru değildir. Ulusal, ortak bir dile, kültüre, dine, ikamet bölgesine, ortak bir kaderin hedef belirlemeye dayanır. Ukrayna'da en az iki kültürel ve medeniyet matrisi aktif olarak mevcuttur. Biri Ortodoks-Slav, Rus medeniyetiyle aynı, kendisini Rusya-Avrasya'nın bir parçası olarak hissediyor. Ve bunlar gerçekten de ortak bir ruhani, politik ve ekonomik alan inşa etmenin mümkün ve gerekli olduğu kardeşlerimizdir. Rusya, Avrasya'nın jeopolitik merkezidir ve geleceği Batı'da değil, Avrasya Birliği'ndedir. Peki Ukraynalılar Avrasyacı olmaya hazır mı? Belki de Donbass ve Luhansk dışında, Ukrayna'nın başka hiçbir bölgesi şu ana kadar Avrasya yönüne dönmüyor. Ukrayna'nın güneyi ve doğusu Avrasya'ya dönmeden önce, Kiev-Bandera cuntasından gelen acımasız şiddeti, yoksulluk ve açlığı, Avrupa'daki eşcinsel hükümetlerin tamamen kayıtsız kalması, Birleşik Devletler'in diktatörce küstahlığı ile alacak. N.S. Trubetskoy aynı vesileyle şunları söyledi: "Avrasya devletinin her vatandaşı sadece şu ve bu tür insanlara ait olduğunu değil, aynı zamanda bu insanın Avrasya milletine ait olduğunu da anlamalıdır." (Trubetskoy N.S. Doğru ve yanlış milliyetçilik hakkında. // Cengiz Han'ın Mirası //. Sofya, 1921).
Bugün Ukraynalıların ezici çoğunluğu kendilerini Asya ya da Avrasya ile ilişkilendirmiyor, Avrupa onlara daha yakın, Rusya da yakın ama Avrupa'nın bir parçası. Kiev Rus mirasçıları olarak gösterilebilirler, yüksek kültürlü insanlardır, insanlar temelde Ortodoks'tur. Bu ortamda, Ukrayna milliyetçiliği ve Ukrayna özelliği duygusu güçlü bir şekilde gelişmiştir; bu, ılımlı tezahürleri göz önüne alındığında oldukça normaldir, çünkü milliyetçilik olmadan millet yoktur. Ama Rusya'dan ve Avrupa'dan "bağımsız" olmak istiyorlar. Ruslar için, savaş sırasında, ortak görkemli projelerde yer aldıklarında, Rusya gelişmekte iken, Avrupa'da bir kriz veya faşizmin şiddetlendiği sırada kardeş oluyorlar. Ne yazık ki bugün büyük ölçekli ortak projelerimiz yok, Rusya bir refah örneği olmaktan çok uzak; Neyse ki yıkıcı bir savaş yok. Ve bu jeopolitik faktörü politikamızda dikkate almalıyız. Ukrayna'da da üçüncü bir matris var - sınır işareti. Baltalar, Polonyalılar, Gürcüler vb. Gibi sınır işareti nedir? Bu, ulusal değer ölçeğiyle bağdaşmayan diğer kültürlerin değerlerinin ulusal kültürle güçlü bir şekilde iç içe geçtiği, açık bir kültürel ve medeniyetsel özdeşleşmenin, bir yarı kültürün olmamasıdır. Ya da değerlerin yerini seçkinlerin çıkarları alıyor. Dahası, dış "değerler" işgalcilerin "değerleridir": zulüm, şiddet, acımasız sömürü, soygunlar. Dolayısıyla, sınırlamalarda, siyasi yönelimde her zaman bir tutarsızlık, farklı kültürler için bir vekilin tezahürü veya genel olarak kültürün yokluğu vardır. Bence bu anı Avrupa'dan G.V. Vernadsky: "Tam tersine, Batı'nın etkisi bu dönemde (Kiev Rus - L.I. dönemi) pek çok açıdan moral bozucu ve zayıflatıyordu. Batı şövalyeliğinin feodal gelenekleri, günümüz Batı Ukrayna'sının (Galiçya, Volyn) siyasal yaşamına damgasını vurdu. siyasi düzen ve huzur var, çekişme ve istikrarsızlığın pekiştirici unsurları var. " (Vernadsky G.V. Avrasya tarihi deneyimi. Rus kültürünün bağlantıları. // M., Bilimsel yayınların ortaklığı KMK. 2005, s.115). Yeni "seçilmiş olanın" güvenini kazanmak için siyasi yönergelerin bir sonraki değişikliğiyle, düşmanlık, olağanüstü zulüm, hatta yararlı işbirliğinin reddi, öncekiyle ilişkili olarak ortaya çıkıyor. Bunu Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında açıkça gözlemledik: Baltık ve Ukraynalı Naziler Sovyet birliklerine ve kendi ülkelerindeki sivillere Alman faşistlerinden daha vahşice davrandılar. İyilik yapmak ve sadakatsiz sadakatini kanıtlamak için. Aynı şeyi bugünün Ukrayna'sında görüyoruz. Kiev'de iktidarı ele geçiren cunta, hiçbir Amerikan ve Avrupalı varlığa sorgusuz sualsiz itaat ediyor.
Ukrayna'nın geleceğini nasıl görüyorsunuz? Asla olmadı ve olmayacak, çünkü toprak bütünlüğü, her şeyden önce, üzerinde yaşayan halkların kültürel ve medeniyet birliği ve ortak değer ölçeği tarafından belirlenir. Bu nedenle, Meydan tarafından başlatılan süreç, Ukrayna nüfusu ve bölgelerinin kademeli olarak sınırlandırılması sürecidir.
Donbass ve Lugansk'taki referandum sonucunda, bu bölgelerin Kiev Maidan ile "boşanma işlemleri" ve Rusya Federasyonu ile yeniden birleşme prosedürü başlayacak. Ancak Kırım'a göre değil, Abhazca versiyonuna göre, yani. bağımsızlık beyannamesi ile. Ve ancak o zaman (1-2 yıl) - Kırım versiyonuna göre Rusya Federasyonu'na katılım konusunda yeni bir referandum. Ve Rusya, bu süreci mümkün olan her şekilde desteklemek zorundadır, çünkü bu, bir zamanlar ona bağlı olan oğullarının Anavatanına dönüşüdür. Bu bizim kutsal görevimiz ve kefaretimizdir. Diğer bölgeler de bu örneği takip etmek isteyecekler, ancak bölgelerdeki iç çelişkiler, Kiev ve Batı'nın Kırım sendromunu kontrol altına alma çabaları nedeniyle zincirleme bir reaksiyon olmayacak. Göreceli özerklik ve vaatlerle, diğer güneydoğu bölgeleri yeni bir aşama başlayana kadar geçici olarak sakinleşecek.
Sonraki aşama: Yeni bir isyankar dalga sadece Ukrayna'nın Güneyinde ve Doğusunda değil, esas olarak Batı'da, Ortodoks-Katolik sınırının konvansiyonel hattı boyunca meydana gelebilir ve ağır protesto eylemleri ve muhtemelen yeni referandumlarla sona erebilir. Bunun nedeni, günah çıkarma tartışmaları, yeni yetkililerin baskıcı önlemleri, Kırım, Donbass ve Lugansk'ın olumlu başarılarının arka planına karşı yaşam standartlarında keskin bir düşüş olabilir. Sınırlı sayıda NATO askeri birliğinin getirilmesi de göz ardı edilmedi, bu da durumu bir süreliğine sakinleştirecek.
Üçüncü Aşama: Ukrayna - Federal Devlet. Üç veya dört cumhuriyet. Batı - başkent Lvov, Merkez - başkent Kiev, Doğu - başkent Kharkov, Güney - Dnepropetrovsk ile.
Ve Dinyeper'da NATO birlikleriyle.
Nüanslar mümkündür. Örneğin, federalleşme değil, federal konularda iktidarı ele geçiren oligarşinin tam ekonomik çöküşü ve iç düşmanlığı nedeniyle yukarıdaki konuların tam bağımsızlığı. Ve sonra bazı "bağımsız" devletler Rusya ile bir "birlik devleti" biçiminde birliğe yönelebilir. Bu, Rus devlet kurumlarının ve kamu kuruluşlarının güçlü, çok boyutlu çalışmasını gerektirir. Muhtemel senaryolardan biri, başkent Lviv ile birlikte "çıplak Batılılar" ın "Bağımsız" dan sıkıştırılması ve ardından Batı topraklarının Avrupalı başvuranlar tarafından, ilk etapta Polonya tarafından satın alınması olacaktır.
Bunlar jeopolitik gerçeklerdir, onlara hazırlıklı olmalısınız ve en önemlisi - Avrasya Birliği'nin inşasını hızlandırmak için. Ukrayna olmadan. Bismarck birçok kez yanıldı.