Christian Marclay kapılarla oynamayı sever. Erken dönem heykeli gardırop1988; kapı çarparak içeri giriyor Video Dörtlüsü2002; ve serigrafi baskı serisi Kapı (Elektrikli Sandalye), 2006, sadece birkaç örnektir. Burada son çalışmasından bahsediyor, kapılar, 2022, çeşitli filmlerden kesitlerden oluşan bir video ve onu düzenlemekte yaşadığı zorluklar. Kapı kapı, oda oda, 54 dakikalık döngü bir kafiye oyunu gibi akıp gidiyor. Paris’teki Centre Pompidou’daki (27 Şubat’a kadar Jean-Pierre Criqui’nin küratörlüğünde) anketinin çıkışının yakınına yerleştirilmiş, bizi geri çekerken yolumuza gönderiyor. Her dönüşte kapılar açılıyor; her eşikte beklenmeyen bekler.
YAPTIĞIM TÜM VİDEOLAR ARASINDA, Bence bu en zorlusuydu. için bir fikrim vardı kapılar yaklaşık on yıl önce, ben üzerinde çalışırken Saat. Farklı ilgisiz klipleri birbirine bağlamanın yollarını arıyordum ve düzenleme noktaları bulmam gerekiyordu. İlk video kolajımla çok kolaydı telefonlar (1995), bir hoparlörden diğerine atlamalı kesmelerden yapılmış, zamanda ve uzayda zıplamanın kolay bir yolu. içinde birkaç kez Saat Düzenleme noktası olarak bir kapı kullandım. Bir kapıdan giren birini filme aldığınızda, onun kapıya yaklaştığını ve kapıyı açtığını gösterirsiniz, ardından ters bir çekimle onun yeni bir alana girdiğini gösterirsiniz. Bu düzenleme noktasını filmler arasında bir geçiş olarak kullandım, yani kapı temel olarak yeni bir filme girmenin bir yoluydu. Oyuncu bir kapıdan geçer ve farklı biri çıkar.
Kurgu yaparken görüntüleri arayan bir asistanım vardı; benimki gibi büyük bir ekibim yoktu. Saat. Sinemada bir oyuncunun bir mekana girip sonra başka bir mekana geçişini gösteren sahneler bulmak oldukça zordur. İki kapıya ihtiyacım vardı: Oyuncu bir alana giriyor ve sonra başka bir kapıdan çıkıyor – yani bir odadan diğerine, sonraki odadan sonraki odaya ve her seferinde farklı bir filmde farklı bir oyuncu. Düzenlemesi garip bir koreografi. Kapının inandırıcı olması için benzer şekilde ve aynı hızda açılması gerekir. Birisi koşarken diğer taraftaki kapıdan yavaşça baktığını görürseniz, bu gerçekçi görünmez. Ayrıca kapıyı çekme veya itme hareketine de uymam gerekiyordu. İşleri daha da karmaşık hale getirmek için, o kapı bir taraftan menteşelidir ve bunun da menteşe ve kapı koluyla eşleşmesi gerekir. İyi yapılırsa, izleyici bu düzenleme hilelerine kapılır ve kandırılır. Yani 80’lerde renkli bir aktörün 50’lerden siyah beyaz bir filme girdiğini görüyorsunuz ve bunun aynı oyuncu olmadığını biliyorsunuz ama zihniniz öyle olduğuna inanmak istiyor. İşin püf noktası bir akış, bir süreklilik yanılsaması yaratmaktır.
Ben de tekrarlı oynuyorum. Artık bunca yıldır sanat bağlamında videoyla yaşadığımıza göre, koşullanmış kaygılı davranışlar geliştirdik. Karanlık bir projeksiyon alanına giriyoruz ve videonun ne zaman başladığını, ne kadar süreceğini ve ne zaman çıkacağını bilmiyoruz. Bu işte de o kaygıyla oynuyorum. Başlangıcı ve sonu yok, mükemmel bir döngü ama yine de içinde tekrarlar var. Daha önce görmüş olduğunuz bir şeyi gördüğünüzde gitme zamanının geldiğini düşünürsünüz ama bu tekrarlar sizi daha önce gördüğünüz kapılara değil, farklı kapılara götürebilir. İnsanların zihninde içinde kaybolacakları bir mimari inşa ediyorum.
çok az olay oluyor kapılar. Farklı Saat, bir anlatı parçasıyla meşgul olmak için yeterli zamanınız olduğu yerde, burada klipler kısa ve gerçekten de bir pasajla ilgili. Sinemada genellikle anlatı için gerekli olmayan pek çok koridor, pek çok ara alan vardır. Çok az diyalog var. Ama sesler var. Yeni bir mekana girdiğinizde, yeni bir ses ortamına girmiş olursunuz. Ayrıca kapı sesleri, gıcırtılar, kolun dönmesi, vuruş sesleri de var. Kesintiler çok ani olduğu için müzik karşı taraftan sarsıcı olabiliyor. Bu geçişleri yumuşatmanın, onları inandırıcı kılmanın yollarını bulmalıydım. İzleyiciyi saniyenin çok küçük bir kısmı için kandırmak istiyorum çünkü o kapının arkasında başka bir film olduğunu biliyorlar.
Kapı elbette çok sembolik ama ben onu daha çok heykelsi olarak görüyorum. Videom, izleyicinin izleyip izlemeyeceği ve içinde kaybolacağı bir tür zihinsel yapı. Tüm bu insanların merdivenlerden inip çıktığı, sağa ve sola farklı şekillerde gittiği, bunun 3 boyutlu bir versiyonunu yapmak ilginç olurdu. odalar, farklı zamanlarda, bu nedenle bir alandan diğerine mimari bir geçiş hissi var.
Kaynak : https://www.artforum.com/interviews/a-follow-up-to-the-clock-twelve-years-later-89477