Savaş Suçları İle İlgili Tartışma Dönüyor
Diğerleri bunu zaten oldukça iyi anladılar, ancak sanırım Michael Goldfarb'ın geçmiş savaş suçlarını savunmakla meşgul olduğu hakkında bir şeyler söylemeliyim. Julian Sanchez, Japonya’daki nükleer grevlerde önemli noktaya değindi:
Tartışmalı bir iddia olarak, tartışmalı bir iddia, çünkü ABD başkanlarına savaş suçlularını çağırmaktan hoşlanmıyoruz, çünkü büyük sivil nüfusun yaşadığı tüm bölgeleri askeri hedeflerin en küçüğü olan bir bahaneye bölmek zor bir soru. savaş suçu olarak.
Sanchez, hukuk ve ahlak söz konusu olduğunda zor bir soru olmadığı konusunda haklı. Savaş suçları gereklilik tarafından haklı gösterilmiyor ya da hakaret edilmiyor - gereklilik neredeyse her zaman hükümetlerin neden savaş suçu işlediklerini açıklamak için kullandıkları mantıktır. Ancak Stewart'ın acıklı geri dönüşünün gösterdiği gibi, öne çıkan bir halk figürünün iddia etmesi için politik olarak yüklü ve riskli bir şey olmaya devam ediyor. Politik olarak ve izleyicileri korumakla ilgili olarak Stewart, nükleer bombalamaların savaş suçu olduğunu kabul etmenin “aptal” olduğunu kabul edebilir, çünkü kamuoyunda açıkça söylenecek bir popülerlik veya popülerlik olmadığı için, ancak Stewart’ın kendi çıkarımının iyi bir örneği olduğu söylenebilir. ve egemen olan “tarihin yargısı” olabilir. Savaş zamanlarında savaşçı olmayanların herhangi bir tutarlı tedavi standardına göre değerlendirildiğinde, kitlesel yakma, mahkumlara işkence yapma suçundan çok daha kötü bir suç olarak görülmelidir.
Harry Truman ve şu andaki kararlarına hakim olan görüş olumlu olduğu için hepimizin “tarih yargısının” Truman'ı “haklı” kıldığına inanmamız gerekiyor. Bu, propaganda ve kahraman ibadetinin ahlaki akıl yürütmenin üstesinden geldiğini ve zamanın bile ahlaki dehşete neden olduğunu söylemenin hoş bir yolu. 1940'larda Amerikan hakkının önemli bir parçası bellekten kaybolmak için. Truman'ın bu olumlu görüşü, cumhurbaşkanlığı kültüyle, iç karartıcılarımızla, ancak tüm insani kötü savaş liderlerini daha iyi barış zamanı yöneticileri pahasına övmek, İkinci Dünya Savaşı'nın mitolojisini (ve bu nedenle herhangi bir yanlışlamanın asgariye düşürülmesi veya gerekçelendirilmesi) övgüyle sınırsız bir şekilde bağladı. Müttefikler tarafında) ve Japon sivillerinin içsel olarak devalüe edilmesi, hem yangın bombalama hem de nükleer saldırıların her savunmasını içerir. Bunların hiçbiri, Truman'ı yüceltmeye devam eden ve Truman'ı ne kadar lekeli, kötü Başkanların henüz gelecek nesillerin büyük başarılar olarak görülebileceğinin bir örneği olarak kullanmaya devam eden insanlar için ortaya çıkmıyor. Truman’ın ölümcül rehabilitasyonunun bize söylemesi gereken şey, yarı gerçeklerin ve yanlışlıkların, yeterince sık tekrarlanırsa, geniş çapta kabul edilebilir hale gelebileceği ve ne kadar suçlama yapmış olursa olsun, ne tür bir suç işlediğine bakılmaksızın, neredeyse hiç Amerikan siyasi liderinin olmaması gerektiğidir. bu liderin kararlarını kendi tercih ettikleri eylem tarzları için yararlı emsaller olarak bulan sempatik insanların ellerinde kefaretin ötesinde. “Tarihin yargısı”, şimdilik, Truman'ın lehine karar vermiştir ve bu nedenle bu yargılamaya itiraz edilmesi gereken bir şeydir.
Stewart, savaş sırasında hükümetler tarafından sipariş edilen ve yürütülen birçok suçta “korkunç bir savaş bağlamında karmaşık bir kararın” uygulanabileceği gerçeğini yansıtabilir. Amerika'yı “işkence yapmadığımız” bir standarda tutmayı arzu edersek, insan onuru ve adalet için aynı endişenin de “Biz Amerika'yız - sivilleri kışkırtmayız” demesini isteyebilir. ve kesinlikle yapmayız toplu halde. ”Veya daha doğrusu, bunun geçmişte birçok kez (ve kesinlikle sadece Hiroşima ve Nagazaki'de değil) ismimizde yapıldığını çok iyi biliyoruz, ancak bunun yanlış olduğunu ve asla olmaması gerektiğini de söyleyebilmeliyiz. tekrar yapıldı. Bize doğmamışlara karşı işlenen korkunç suçları protesto etmek için Masum Katliamı'nı hatırlatan yaşam yanlısı Hıristiyanlar, aynı katliamı Japon Hristiyanlığın merkezinin berbat nükleer imhasında görebilmelidir. Uygunluk ve sözde zorunluluk en ahlaki ilkeye bağlı kalmanın en zor ve en önemli olduğu zamandır.
Savaş suçlarıyla olan aşk ilişkisi bu bazı ana hak üzerinde beni şaşırtmaktan asla vazgeçmedim. Sivil merkezlerin bombalandığı daha küçük savaşlar yapıldığında, sık sık bu kalabalıktan duyuyoruz; bugün Batılı milletlerle olan sorunun, İkinci Dünya Savaşı bombalama saldırıları sırasında ve devam eden operasyonlar konusunda meydan okudukları kitlesel zayiatları verme isteklerinin bulunmadığıdır. “Ah evet, peki Dresden ve Tokyo ne olacak?” diyecekler, “Peki ya onlar? Bunlar tarif edilemez suçlardı. ”
Mücadele ve hatta “kötülük” sona ermesi gibi böylesine sade bir şekilde basit ve irrasyonel mesajlar vaaz eden aynı kişilerin çoğu savaş kararlarının “karmaşık” doğasının ardında sığınacak ilk kişi olacak. En azından, bütün savaşçıların savaş suçları işleyebilecekleri ve aynı standartta tutulmaları gereken gerçek ahlaki karmaşıklığı görmezden gelebilecekleri anlamına gelirse bunu yapacaklar. Bu son derece basit bir nokta: son yönetim tarafından yetkilendirilen işkence uygulamaları Amerikalılar aleyhine yapılsaydı, onları suç olarak adlandırıp tereddüt etmeden suçlu bulunmasını talep etmekte tereddüt etmemeliydik ve aynı türden bombalamalar olsaydı şehirlerimize yabancı askeri güçler tarafından yapıldığında, onlara savaş suçu demeyi iki kez düşünmezdik. Bunun kabul edilmesi, aşırı kendini alevlendirmenin bir yolu olmamalı, ancak onaylanması gerekir. Belki de güç ve savaş suiistimali suistimallerinden daha fazla yozlaşan ve tehlikeli olan, hükümetin yürüttüğü yanlış eylemleri en aza indirgeme veya onaylama isteğidir.
Not; İşte bize bu tartışmada neden bahsettiğimizi hatırlatmak için John Schwenkler'den eski bir yazı.