Muhtemel senaryolar:
1. Suriye’yi, öncelikle İsrail’le olan bölgesel bir çatışmaya dahil etmek.
Kurulmuş:
- Suriye’yi, NATO’nun saldırganlığına etkili bir şekilde karşı koyma kabiliyetinden mahrum etmek amacıyla Mayıs 3’taki 2013 askeri üslerine hava saldırısı.
- İsrail’in Suriye’ye yönelik hava saldırılarına devam etmeye hazır olduğu ve Suriye’ye direniş durumunda tam bir yerel savaşa kadar çatışmanın tırmanması konusundaki açıklaması.
Savaşın başlamasından sonra NATO, BM kararları olmadan İsrail tarafına müdahale edebilir.
2. Maksimum askeri (silâh, teçhizat, paralı askerler) ve Suriye'yi yok eden ve sivilleri yok eden terörist çetelerine maddi destek.
Sebepler: İngiltere Başbakanı ve Amerika Birleşik Devletleri Başkanı'nın ortak açıklaması.
Hesaplama - Suriye devletinin kaynaklarının tükenmesi.
3. Suriye'yi Türkiye ile savaşa çekmek. Ayrıca - 1 maddesinin senaryosunda.
Sebepler: Terörist, Türkiye’deki Anglo-Sakson etkisinde bulunan ajanların hemen resmi Şam’la suçlandığı Türkiye sınırındaki Reyhanlı kentinde hareket etmektedir.
Muhalefet.
Suriye'nin coğrafi konumu (önde gelen Avrasya oyuncularının - Rusya, İran, Pakistan, Hindistan, Çin topraklarından uzaklığı) ve sıcak iklim, NATO’yla tam bir askeri çatışma için son derece uygun bir sıçrama tahtası. Aynı zamanda, Suriye'deki savaş kaçınılmaz olarak Batı'nın kendisine vuracak olan Akdeniz havzasının istikrarsızlaştırılmasıdır.
Suriye'ye maksimum askeri, maddi ve siyasi yardım. NATO’nun bu ülkeyi işgal etmesi, bloğa ciddi bir askeri ve siyasi yenilgi vermek ve Doğu’ya ilerlemesini geciktirmek için eşsiz bir şans veriyor.
Suriye için etkili bir füze savunma sistemi sağlanması - düşman füze bombalama saldırılarına müdahale etmek ve EW sistemi aracılığıyla işgal operasyonunun ağ merkezli temelini ihlal etmek. En önemli alanlar, işgal grubunun hava-kara, hava-deniz ve kara-deniz bileşenleri arasındaki ağ merkezli etkileşimin ihlalidir. Düşman, hem hava saldırıları hem de sabotaj grupları ile Suriye füze savunma sistemini imha etmeye çalışacak.
Saldırgana ciddi askeri kayıplar saldırıdan sonraki ilk saatlerde verilmelidir. Ana hedefler düşman hava kuvvetleri ve donanmadır. Kayıplar havacılık ve gemiler hem arazinin inişini hem de gelecekteki savaş ve lojistik desteğini ciddi şekilde karmaşıklaştıracak.
Terörist grupların arifesinde ve istila sırasında yoğunlaşmalarını dikkate almalı ve NATO birliği ile eylemde bulunmalı. Terörist gruplar NATO özel kuvvetleriyle birlikte hareket edecek. Bu nedenle, Suriye ordusu, klasik askeri harekat türleri ile birlikte - savunma ve saldırı - terörle mücadele harekatlarının taktiklerini yaygın olarak kullanmaya devam etmek zorunda kalacaktır.
Saldırganın eşzamanlı olarak denizden ve karadan (ve hemen hemen İsrail ve Türkiye topraklarından) istila etme olasılığına dayanmalıdır. Teknolojik üstünlüğünden yararlanan düşman, Suriye Silahlı Kuvvetlerinin ana çekirdeğini açık alanlarda ezmeye çalışacak. Asıl vurgu, saldırganın hava bileşenine verilecek, böylece Suriye ordusu NATO kara kuvvetleriyle mümkün olduğunca zayıf temas edecek.
Aynı zamanda, hava harekâtının Suriye askeri ve sivil altyapısını yok etme süreci NATO liderliği tarafından daha fazla karar alınmasında kilit rol oynayacaktır.
Teknolojik üstünlük ve hepsinden önemlisi yüksek hassasiyetli silahlara olan risk NATO askeri stratejisinin en önemli bileşenidir. Etkili füze savunması ve EW bu avantajı hiçbir şeye indirmeyecek. Aynı zamanda, düz arazi, her şeyden önce, zırhlı kuvvetleri istila gruplarında etkin ateş için OTR ve MLRS kullanımı için geniş fırsatlar sunmaktadır.
Düşman, insan gücü ve ekipmanda ciddi kayıplarla dolu uzun süren kentsel savaşlardan kaçınacaktır. Suriye ordusu, düşman kuvvetlerini ezmek için kentsel savaş taktiklerini en iyi şekilde kullanmalı.
Suriye'nin savunma stratejisinin temeli, NATO'nun insani ve maddi kaynaklarını tüketmek için uzun süren bir savaş olmalıdır. Aynı zamanda, düşmanlıkların büyüklüğü ve acısı Irak veya Afganistan’dan çok daha yüksek olmalıdır.
Amerika Birleşik Devletleri'nde, müttefik müttefiki ile hoşnutsuzluk uzun zamandır olgunlaşıyor - kendi jeopolitik çıkarları ve bağımsız görüşü olan Türkiye. Türkiye'yi Suriye ile savaşa sokmak, Birleşik Devletlere, Türk askeri ve ekonomik potansiyelini Anglo-Sakson barışının çıkarları ve Türkiye'nin zararına kullanma konusunda gerçek bir şans veriyor. ABD'nin potansiyelinin tükenmesinden sonra, Türkiye Kürdistan'ındaki ayrılıkçı hareketi Türkiye’de parçalanma süreçlerine başlaması, egemen bir devlet olarak tasfiyesi ve çeşitli sahte devlet varlıklarına bölünmesi için teşvik etti. Bu süreçleri hızlandırmak için ABD, Türkiye’yi İran’la savaşa sokmaya çalışacak.
İsrail’in ve NATO’nun Suriye’ye işgali, nihayetinde İran’ın bu ihtilaftaki tarafsızlığını dışlıyor ve İsrail’e önleyici bir grev yapma gereği duyuyor. NATO güçlerinin kaçınılmaz yenilgisinden sonra, İsrail ABD ile olan ilgisini kaybedecek ve bir devlet olarak varlığının sona ereceği anlamına gelen Arap dünyası ve İran ile yalnız kalacaktır. İran’a karşı Suriye’ye yönelik saldırganlık saldırısı göz önüne alındığında, İran’ın saldırıdan sonraki ilk saatlerde NATO’nun işgal kuvvetlerine karşı mücadeleye dahil olma olasılığı yüksektir.
Batı'nın şu anki ciddi finansal istikrarsızlığı dikkate alınmalı, bu da uzun süren bir savaşa karşı çok savunmasız kalıyor.
Açık kaynaklara bakıldığında NATO’nun yaklaşmakta olan savaşın kapsamı ve sonuçları hakkında kaba bir fikri bile yok. Üstelik bu tuzakta kendilerini sürdüler. Suriye'deki savaşın en önemli sonucu, Yugoslavya, Afganistan ve Irak'a yönelik saldırganlığın sonucu olarak NATO bloğu tarafından alınan tüm jeopolitik konumların kaybı olacak.
Suriye, Rusya’nın, Çin’in, Hindistan’ın, Pakistan’ın, İran’ın desteğiyle saldırgan Batı askeri bloğunu yenme şansına sahip. Tarihsel önemi ve sonuçları ile Suriye'nin Batı ile devam eden savaşta kazandığı zafer, bu yüzyılın gidişatını belirleyen bir faktör olacaktır.