Bağlayıcı kimyasallardan en eski bilinen malzeme kireçtir. Babil, Mısır, Finike, Hitit ve Persler tarafından hava kireci yapıda bağlayıcı madde olarak kullanılmıştır. Romalılar devrinde su kireci (hidrolik kireç) bulunmuş ve su yapılarında kullanılmıştır. Hidrolik kireç suda sertleşme özelliğinden faydalanılarak Roma çimentosu olarak bu tür inşaatlarda kullanılmıştır. Türkler, puzolanik kirece (volkanik esaslı, killi, kalkerli toprak) tuğla kırıklarını (pişmiş kil) öğütüp karıştırılmış ve Horasan harcı adı altında kullanılmıştır. İlkel çimento denebilecek bu karışım, kalkerle pişmiş kilin içindeki alüminyumun, alümina silikat bağları oluşturarak mukavemet sağlaması prensibiyle çalışması ilkesine dayanmaktadır. Ayrıca, organik ve inorganik maddeler yardımıyla içsel çekim kuvveti arttırılmıştır.
Horasan harcına yumurtanın akı, yumurta kabuğu, kan, süt kesiği, yulaf, incir yaprağı sütü, hayvan kılları gibi çeşitli maddelerin karıştırıldığı yapılan analizlerde ortaya çıkmıştır. Osmanlı arşivlerinde Selimiye Camii inşaatında işçilere iaşe olarak yumurta sarılarının verildiği kayıtlarda gözükmektedir. Dolayısıyla yumurta aklarının karışıma katıldığı anlaşılmaktadır. Ayrıca bu tür bağlayıcı Mısır'da homra, Hindistan'da surki adıyla bilinmektedir. Bizans'ta ise kireç, sıva fresk tekniği altında uygulanmıştır.