İlk Queer Kahramanım George Michael'sız Bir Yıl
Geçen Noel, oturma odasına yürüdüm ve ilan ettim, George Michael öldü! Sanki bir tür isyanı kışkırtmayı bekliyormuşum gibi, aile dinamiklerime döndüğümde drama kraliçesi gibi oluyorum. Bunun yerine, evin tamamı bana döndü ve dedi ki, Kim? sonra çikolata yemeye ve tatil okumalarına geri döndüler.
Evanjelik bir Hıristiyan ailede büyüdüğüm British Columbia'nın İncil Kuşağı'ndaki küçük bir kasaba olan Fort Langley'de tatil için evde olmak zaten her zaman zor; Ben, büyük bir ailede, hâlâ gösterişli saç stilim hakkında yorumların yapıldığı, tek başına yaşayan bir queerim. Ama George Michael'ın ölüm haberi bende zaten var olan bir tecrit duygusuyla yoğunlaşan fazladan bir üzüntü katmanına neden oldu. Düşünebildiğim tek şey, sanki o anda kaybolan her şey kolayca yeniden bulunabilirmiş gibi, ceketime omuz silkmek ve tüm cepleri karıştırmaktı. Hissedilen her şeyin ölçeği; Anahtarlarımı mı yoksa kalbim gibi çok daha melodramatik bir şeyi mi yanlış yere koyduğumdan emin değildim. Sadece bir şeyin kaybolduğunu biliyordum.
Ailemi şekerlerine bıraktım ve kendimi eski liseme doğru dolaşırken bulduğum solan ışıkta bir yürüyüşe çıkardım. Eski hayatımın kar küresinde, yakınlardaki evlerden gelen Noel ışıklarıyla hafifçe aydınlanan dışarıda kimse yoktu. Donmuş tarlada, bir zamanlar tüm dünyam olan binaların alçak çıkıntılarına doğru ezildim ve gerçek bir sebep yokken kendimi okul arazisinde dolaşmaya bıraktım. Umutlu bir gey ergen olarak oynadığım tiyatronun yanındaki zincirli tellere tutunarak kaymayı engelledim. Sessiz, bastırılmış bir şekilde ağlayarak havaya güzelce karıştım. Neredeyse sinematikti - hem soyut hem de nüfuz etmeyi başaran bir kaybın ardından bu gözyaşlarıyla karda ben. Film müziği açık olmalıdır.
Ertesi gün duygusal bagajımı topladım ve otobüse binip Vancouver'a döndüm. Sonraki günlerde, haftalarda daha çok yürüyüşe çıktım, çoğunlukla mahallemin buzla kaplı bahçeleri ve çamurlu şehir sokaklarında. Her zaman taktığım tek sağ küpenin çeliği, yakamdan aşağı düşen bir buz parçası gibi hissettirecek kadar soğuktu. Her yerde kar vardı ve sonuç olarak dünya sessiz ve hareketsizdi. Tüm bu sessizlik, hiç tanımadığım bir pop yıldızının ölümünden neden bu kadar etkilendiğimi düşünmek için bana bolca zaman ve alan verdi.
Hâlâ bol gözyaşlarıma iltifat ederken biraz fazla gergin hissediyorum, şans eseri George Michael'ın takdir edeceğini düşünüyorum. Sakarin ve seyrek arasında nasıl ileri geri dans edileceğini biliyordu, hatta bazen kaynağa dokunuyordu. Pop müziğin iyi yapıldığında en çok sevdiğim yanı bu ince dengedir – ve George Michael ile her zaman iyi işlenmiştir.
Geçen yıl, diğer insanlar onun iyi bilinen şarkılarından oluşan uzun listesinin bağlamı ve etkisi hakkında daha iyi yazdılar; Özellikle bir şarkı hakkında konuşmak istiyorum - doğduğum yıl olan 1987'de çıkan Aretha Franklin ile düeti, I Knew You Were Waiting (Benim İçin) adlı düeti. Yıldız repertuarının büyük çoğunluğunun aksine, George Michael Beklediğini Biliyordum (Benim İçin) yazmadı. Ama bunu iyi haberi yayıyormuş gibi söylüyor, bu da sesin ağırlıklı olarak müjde müziğinden geldiği için uygun geliyor. Bu şarkıyı duyduğumda, doğruca on yaşındaki halime geri dönüyorum. George ve Aretha'nın ilan etmesinden hemen sonra, Vadi alçaldığında / beni durdurmadı / Beklediğini biliyordum / Beni beklediğini biliyordum , içimden küçük bir ses yüksek sesle bağırmak istercesine, Evet, bekliyordum! Bunca zaman bekledim. Senin için. Doğduğumdan beri kurtarıcılara tam olarak bu şekilde karşılık vermeye hazırdım, bu yüzden elimde değil.
Doğrusu uzun zamandır birini bekliyordum. Ve çocukken, birinin George Michael olduğu ortaya çıktı. Cinselliğini mazur görmeden kutlamasından, sanatsal başarılarına, politik ve hayır işlerine ve her seferinde hayatını yeniden icat etme, yeniden hayal etme ve yeniden şekillendirme yeteneğine kadar, olduğu türden bir queer kahraman için söylenecek çok şey var. dünya ve kendi nefsi bunu ondan istedi. Tüm bunları ve daha fazlasını takdir ediyorum. Ama tüm bunlar olmasa bile, basit bir nedenden ötürü benim için bir kahraman olurdu: O, eşcinsel olduğunu bildiğim ilk gerçek yaşayan insandı.
Büyüdüğümde ve ergenlik yıllarımda, bana açık olan ailem, arkadaşlarım, topluluk üyelerim veya komşularım yoktu. Laik medyaya pek erişimim yoktu. Evimde çapraz göz kamaştırıcı mücevherler, belalı bir moda ifadesi değil, Rabbimiz ve Kurtarıcımız İsa Mesih'e samimi bir haykırıştı. Benim tuhaflık kavramım yoktu. On yaşımdayken, George Michael hakkındaki dedikodunun dikkatsiz bir fısıltısının -belki de kasıtlı bir çığlığın- karşıtıydım: eşcinseldi, aşağılayıcı bir skandala yakalanmıştı ve hem tuhaf bir alay konusu hem de belli belirsiz tehditkardı. sonuç olarak.
Aynı anda hem şaka hem de kültürel bir tehdit olmak için ne klasik bir queer yeteneği. Hayatımın o noktasında George Michael'ın hiçbir müziğini duymamış, resmini bile görmemiştim. Tek bildiğim onun eşcinsel olduğuydu - bunu kanıtlamak için tutuklanmayla - ve bulunduğu yerden çok, çok mil uzakta, neşeyle oynayarak ve evrenin ahlaki dokusunu yok ederek yaşarken, adını her zaman hatırlayacaktım. .
Her nasılsa, kim olduğumu göstermenin savunmasızlığı, o ben olmak için kendimi daha güvende hissettiriyor.
Yıllar sonra, on beş yaşımdayken, cinsiyetimi veya cinselliğimi tanımlamak için doğru kelimelerin hiçbiri olmadan trans ve queer bir kimliğe doğru tökezlediğimde, estetiğin dilin yetersiz kaldığı veya henüz sizin için uygun olmadığı yerlerde iletişim kurmanıza yardımcı olabileceğini biliyordum. Ağabeyimin dolabına baskın yaptım ve Value Village'daki erkek çocuk bölümüne alışverişe gittim. Kısa kollu düğmelerde şüpheli seçimler yaptım. Ve 'eşcinsel taraf' olduğu konusunda birbiriyle çelişen argümanları okurken uzun bir süre küpemi hangi tarafta takacağım konusunda tereddüt ettim.
O sırada George Michael'ı gerçekten düşünmüyordum bile. zorunda değildim. Adı aklımdaki tuhaflıkla o kadar ilişkiliydi ve tek küpesi o kadar ikonikti ki, benim için kodlu süslememin ne olacağı hemen belliydi - kasnağa gitmeme rağmen. Zaten evde bunlardan bir takım vardı. Tek yapmam gereken, birini küçük kadife kılıfında bırakıp diğerini kulağıma sokmaktı. Anında eşcinsel - en azından kendim için, belki de başından beri ana amaç buydu.
O tek küpeyi on beş yılın büyük bir bölümünde, yakın zamanda bırakma planım olmadan takıp çıkardım. Sabah giyindiğimde ilk giydiğim şey o oluyor. Kendimle dünya arasındaki müdahaleyi bırakmaya hazır olana kadar geceleri çıkarmıyorum. Küpem zamanla bir tür tılsım, kendi tuhaflığımın küçücük bir tılsımı haline geldi ve her nerede olursam olayım bana kim olduğumu hatırlatıyor. Memleketim gibi queer olmanın daha zor olduğu yerlere gittiğimde bilerek giyiyorum. Bu paradoksal bir zırh - küpem beni hem açığa çıkarıyor hem de koruyor. Her nasılsa, kim olduğumu göstermenin savunmasızlığı, o ben olmak için kendimi daha güvende hissettiriyor.
Belirsiz, tecrit edici zamanda - queer topluluğu, arkadaşlar, sevgililer ve aile bulmadan önce - kahramanlara ihtiyacımız var. Birileri orada olmalı ve bize bir olasılık olduğunu göstermeli. Birileri bizim için kök salıyor olmalı. Sonunda arkadaşlarda, akıl hocalarında ve toplulukta geniş destek ve akrabalık buldum. Beni bugüne kadar besleyen ve gelişmeye devam eden güçlü, çeşitli bir queer karmaşıklığı ağı kurdum. Ama o güzel örümcek ağından önce her köşede kahramanlar aradığım ve çoğunlukla bulamadığım bir zaman vardı.
Asla George Michael'ı aramak zorunda kalmadım - küstahlığı ve üslubuyla hayatımın içine doğru kıçını salladı. Dünyadaki varlığından cesaretlenmekten çok paniğe kapıldığımda bile bunu sesinden duyabiliyordum. Her zaman beni destekliyordu, ölümünden beri tekrarladığım bir şarkı olan An Easier Affair'de saygısızca vaaz veriyordu: Geleceğinizi karalamak için benim hayatımı kullanmalarına izin vermeyin / Mutluluğun bulunamayacağını söylemelerine izin vermeyin.
Gelecekteki queerlerin, hayatlarına fırtına gibi giren ilk gey kişiyi hatırlamadıkları bir dünya hayal etmeyi seviyorum çünkü bu hayatlar en başından beri inanılmaz homolarla dolu ve sadece bir tanesini ayırt etmek imkansız olurdu. O dünyada yaşamıyorum ama bunun inanılmaz bir olasılık olduğuna inanıyorum. Tanrı biliyor ki biz queerler simyada birer dahiyiz. Birazcık inançla çeliği altına çevirmek gibi esrarengiz bir yeteneğe sahibiz.
Estlin McPhee Vancouver'daki Musqueam, Squamish ve Tsleil-Waututh topraklarında yazar ve kolektif organizatördür. Gençlerle çalışıyorlar ve kedilerle yaşıyorlar.