Sürdürülebilirlik hukuku, 20. yüzyılın ortalarından itibaren uluslararası arenada önem kazanmaya başlamıştır. Bu dönemde, doğal kaynakların hızla tükenmesi, çevresel sorunların artması ve sosyal adalet konularının gündeme gelmesiyle birlikte, sürdürülebilirlik ilkesi hukuki bir zemin kazanmıştır.
Uluslararası Gelişmeler: 1972’de gerçekleşen Stockholm İnsan Çevresi Konferansı, sürdürülebilirlik hukukunun uluslararası alandaki ilk adımlarından biridir. Bu konferansın ardından, birçok uluslararası anlaşma ve sözleşme, sürdürülebilir kalkınma ve çevresel koruma ilkelerini benimsemiştir.
Türkiye’deki Evrim: Türkiye, uluslararası sürdürülebilirlik anlaşmalarına taraf olmuş ve bu anlaşmaları ulusal mevzuatına entegre etmiştir. Son 30 yılda, çevresel koruma, enerji verimliliği ve sosyal adalet gibi konularda birçok yasa ve düzenleme hayata geçirilmiştir. Özellikle 2000’lerden sonra Türkiye, sürdürülebilirlik hukukunda önemli adımlar atmış ve bu alanda uluslararası standartlara uyum sağlama çabası içerisine girmiştir.
Sürdürülebilirlik hukukunun tarihsel gelişimi, hem global hem de ulusal düzeyde, toplumların ve ekosistemlerin uzun vadeli refahını garanti altına alma amacını yansıtmaktadır. Bu alandaki yasal düzenlemeler, bireylerin, işletmelerin ve toplulukların sürdürülebilir kararlar almasını teşvik eder.