Güya seyretmiyordum bu sefer, yine sonuna kadar izlemiş olarak buldum kendimi... Ve yine ağladım son sahnede...
Ama neyse ki yanımdaki güzellikler Mr. Keating'i uğurlarken umut ve mutluluk doldurdular içimi :)
“Bu masanın üstünde duruyorum, çünkü bu bana, her şeye başka açılardan da bakmaya kendimizi zorlamamız gerektiğini hatırlatıyor. Yukarıdan her şey farklı görünüyor. İnanmıyorsanız eğer, gelip siz de deneyin. Hepiniz. Haydi sıraya dizilin.”
“Eğer bir şeyden eminseniz, buna bir de başka bir açıdan bakmaya zorlayın kendinizi. Aptalca veya yanlış olduğunu düşünseniz bile, yapın bunu. Bir şey okurken yalnızca yazarın düşüncelerini dikkate almakla kalmayın, bu konuda kendinizin de ne düşündüğünü tartın. Kendi benliğinizin sesini bulmaya çalışmalısınız çocuklar. Ve buna başlamak için ne kadar çok beklerseniz, onu bulmanız o kadar güçleşir. Thoreau demiş ki: ‘İnsanların çoğu sessiz bir umutsuzluk içinde yaşamlarını sürerler.’ Neden buna boyun eğelim? Yeni yollar aramaktan asla kaçınmamalısınız.
(Alıntı şuradan)