Eylül Devrimi 4 1870
3 Eylül 1870, Fransız ordusunun teslim edilmesinden iki gün sonra Paris nüfusu hala Sedan'daki olaylardan haberdar değildi: 30 Ağustos’tan bu yana, hükümet öndeki durum hakkında tek bir rapor yayınlamamıştır. Eylül ayında 3, Yasama Kolordu bir oturumu yapıldı. Palicao hükümetinin (kuzen-Montaban) ülkedeki dövüş hukuku ile ilgili bilgilerindeki başkanı Sedan'daki olaylar hakkında bir şey söylemedi. Dahası, odaya “eğer bir süre için durum Mareşal MacMahon’un güçlerini Mareşal Bazin'in güçleriyle birleştirmeyi ummamıza izin vermiyorsa,” bu “Mareşal Bazin'in tekrar konuşamayacağı anlamına gelmiyor” olduğunu söyledi. Her ne kadar Eylül 1 hükümeti Sedan'daki başarısız savaşın ve MacMahon'un yaralanmasının farkındaydı. 2 Eylül ayında hükümet, Fransız ordusunun yenilgisi hakkında İngiliz ve Belçika kaynaklarından bilgi aldı. Hükümetin temyiz başvurusu, birçoğu MacMahon’un ordusunun yenilgisini de bilen milletvekillerine değil, askeri felaketi gizlemek ve toplumsal patlamayı önlemek için başkent nüfusuna yönelikti.
Ancak, öğleden sonra Paris’te, ordunun ezildiğini ve esir alındığını bildirdiği Napolyon III’ten bir nakil memuru adına alındı; kendisi de bir mahkumdur. Bu nedenle, Sedan'daki felaketi nüfustan daha fazla gizlemek imkansız hale geldi, özellikle Fransız ordusunun yenilgisine dair söylentiler başkente yavaş yavaş girdi. Sonuç olarak, aynı gün, Yasama Birliği'nin ikinci toplantısı yapıldı. Akşam toplantısında sol grup General Troshu'yu Fransa askeri diktatörü görevine aday gösterdi. Ancak bu öneri Bonapartist çoğunluk tarafından reddedildi. Yasama Birliği'nin bir sonraki toplantısının Eylül 4 için yapılması planlandı.
3 Eylül akşamı, Fransız hükümeti Sedan'daki olayların resmi bir duyurusunu yayınlamak zorunda kaldı. Ancak yetkililer, Fransız ordusunun yaptığı kayıpları yarıya indirdi. İkinci İmparatorluğa düşen askeri felaket izlenimini yumuşatmak için, birkaç gün içinde Paris duvarlarının altına yeni bir ordunun geleceği ve Loire kıyılarında başka bir ordunun kurulacağı bildirildi. Mesaj başkenti sarstı. İşçi kalabalıkları, Napolyon III'ün devrilmesini talep ederek Paris sokaklarına çıktı. Onlara öğrenciler, burjuvalar, gezici muhafızlar katıldı.
Blanquistler, Paris’te bulunan Blanqui’nin talimatı üzerine devrimci bir propaganda geliştirdiler. Blanquistler, Eylül 4’te devrim yaratacak büyük bir miting düzenlediler. Ancak, gösteri Eylül 3'te kendiliğinden başladı. Jandarma ile çatışmalar vardı.
Sokaktaki insanlar Napolyon'un devrilmesini ve bir cumhuriyetin kurulmasını talep ederken, solcu milletvekilleri ateşli bir şekilde Bourbon sarayının odalarından birinde, programlarını yürütmeye ve ellerinde kontrol altına almaya çalıştılar. Olağanüstü bir şekilde, Yasama Kolordu'nun olağanüstü bir gece toplantısı için toplantı yapılması konusunda ısrar etmeye ve Napolyon III'ün devrilmesi ve Yasama Kolordu'na gücün aktarılması konusunda bir karar vermeye karar verildi. Bazı sağ görüşlü milletvekilleri Bonapartistler de güçleri Yasama Birliği'ne devretmeye hazır olduklarını belirtti. Bonapartistlerin uzun yıllar boyunca Napolyon III Ruher’in yakın arkadaşı olarak önderlik ettiği diğer kısmı hala hiçbir uzlaşmayı kabul etmedi ve güçlü bir seçenek sundu. Bununla birlikte, Paris'teki yetkililerin sadece birkaç bin sadık askeri vardı. Ulusal muhafız emperyal hükümete karşıydı. Sonuç olarak, Schneider House başkanı bir acil durum toplantısı yapmayı kabul etti.
Sabah saat 1'te, Yasama Birlikleri toplantısı başladı. Sadece 20 dakika sürdü. Hükümet başkanı, kendisini Shalon ordusunun teslim edilmesinin resmi olarak duyurulması ve imparatorun ele geçirilmesi ile sınırlandırdı ve sonrasında bu olayın sonuçlarının tartışılmasını bir sonraki güne ertelemeyi önerdi. Kuzen-Montaban, imparatorluğun inşasını korumayı umuyordu ve iktidarın parlamentoya devredilmesinin güçlü bir rakibiydi. Kimse itiraz etmedi. Acil bir toplantının görüşmesini başlatan solcu milletvekilleri bile. Mesele şu ki, kalabalık Bourbon Sarayına en yakın yaklaşımlarla toplandı. Cumhuriyetin ilanını talep ederek, imparatorluktan nefret ettiklerini şiddetle dile getirdiler. Aralarında Blanquistler ve diğer radikalleri vardı. Sonuç olarak, milletvekilleri toplantısı en kısa sürede bitirmeye karar verdiler, böylece insanlar Bourbon Sarayına giremezler ve cumhuriyet ilan etmezler.
Eylül 4 sabah durumu sınırına gergindi. Hükümet, emrinde olan tüm askeri ve polis kuvvetlerini koruması için seferber etti. At ve ayak Jandarma, hat ve süvari birlikleri Yasama Kolordu binasına yaklaşımları işgal etti: Meydan ve Concord Köprüsü, Seine kıyıları, Saray Meydanı. İki piyade taburu sarayı içeriden koruyordu. Endüstri Sarayı yakınında ve Champs Elysees'de büyük süvari kuvvetleri ve ayak birlikleri kuruldu. 2500-3000 halkının etrafındaki Yasama Birliği'nin korunması için toplam seferberlik. Ayrıca, orada kalan birlikler de savaşa hazır hale gelen kışladaydılar. Öte yandan, Paris'in eteklerinde ve işçi sınıfı bölgelerinde, sabahları olağanüstü bir heyecan hüküm sürdü. İşçiler iş için gelmediler, zanaatkarlar ve küçük burjuvalar gruplar halinde toplandılar. Günün 12 saatleri arasında, Place de la Concorde ve bitişiğindeki sokaklar binlerce kitle Parisli, işçi, zanaatkar, öğrenci vb. İle doluydu.
Yasama Kolordu toplantısı 1 saat 15 dak. günün Değerlendirilmesi için üç öneri sunuldu: Thiers (sol merkez) 'in koalisyon hükümeti oluşturma (yönetim ve ulusal savunma uygulaması için komisyon), asıl görevi en kısa sürede Prusya ile barış yapmak olacaktı. Gelecekte, bir Kurucu Meclis toplanmayı planladılar; Napolyon III’ün devrilmesi ve gücün Yasama Organlarına devredilmesi üzerine sol hizip önerisi; Palikao yönetiminde bir “ulusal savunma devlet konseyi” oluşturulmasını talep eden Bonapartistlerin bir kısmının teklifi, diktatörce güçlerle donatıldı. Her üç teklif de, iktidarın daha ileri organizasyonu hakkındaki taslak kanunun son metnini hazırlamak üzere komisyonlara gönderildi.
Milletvekilleri işlerini tamamlayamadı. 2 saat içinde. 30 dk. Saray, Parisliler tarafından ünlemlerle işgal edildi: “Biriktirme! Çok yaşa Fransa! Yaşasın cumhuriyet! ”Hükümet direniş önermedi. İmparatoriçe Paris'ten ayrıldı. Ulusal Muhafız taburları, hükümetin askeri polis kuvvetlerinin yerini aldı. Hükümet güçleri direniş olmadan geri çekildiler. Yetkililere sadık kalan askerler ordunun askeri yenilgileri tarafından moral bozuldu ve cumhuriyetçi duyguları tarafından "enfekte edildi". Bazı askerler atıyordu silâh ve insanlarla kardeşleşmiş. Ayrıca, en tepede barışçıl bir geri çekilme kararı verildi. Paris valisi Troshu'nun milletvekillerinin bir kısmı ile birlikte devrimci bir patlaması önledi. Hükümet güçleri, Yasama Birliği'ni koruyan birliklere komuta eden Genel Cosad emriyle geri çekildi. Birkaç gün önce Trosh'un tavsiyesi üzerine bu göreve atanmıştı. Hükümet güçleri kasıtlı olarak Troshu'ya adanmış ulusal muhafızların bir kısmı tarafından değiştirildi.
Yasama Birliği'nde kaos hüküm sürdü. Salonda bulunan Yasama Kolordu Başkanı, soldaki milletvekilleri Kremier ve Gambetta'nın yardımıyla düzeni geri getirmeye boşuna uğraştı. İnsanlar imparatorun ve cumhuriyetin yıkılmasını istedi. Solcu milletvekilleri, birleşik Fransa'yı düşman karşısında korumak için insanları "haklı çıkarmaya" çalıştı. Sonuç olarak, yaklaşık 3 saat, Schneider Chamber başkanı emekli olduğunda, onun yerini Blanquists Marchand, Granje ve Levros aldı. Salondaki gürültüyü yüksek sesiyle engelleyen Granger, izleyicilere şu sözlerle hitap etti: “Vatandaşlar! En büyük felaketlerimiz ışığında, anavatanı yaratan talihsizlikler karşısında, Paris halkı, imparatorluğun yıkılmasını ve cumhuriyetin kuruluşunu ilan etmek için bu öncülün kontrolünü ele geçirdi. Milletvekillerinden ikisini de karar vermelerini istiyoruz. ”
Durumun kontrolden çıkacağından ve Blanquistler cumhuriyeti ilan edeceklerinden ve devrimci bir hükümet oluşturacaklarından korkan Burjuva Cumhuriyetçiler hareket etmeye karar verdiler. Blanquistler, birkaç ulusal muhafızın yardımıyla podyumdan uzaklaştırıldı. Leon Gambetta podyuma çıktı ve sol tarafın önceden hazırladığı bir kararnameyi açıkladı. Kararname, "hesaba katılarak", "vatanın tehlikede olduğu, ... evrensel ve özgür oyla seçilen meşru otorite olduğumuzu, Louis-Napolyon Bonapart ve hanedanlığının sonsuza dek Fransa'da hüküm sürdüğünü ilan ediyoruz" dedi.
Halk cumhuriyetin kurulmasını talep etmeye başladı. Sol milletvekilleri ve Blanquists arasında bir anlaşmazlık vardı. Blankist Peyruton şu sözlerle podyuma çıktı: “Cumhuriyeti burada ilan edelim! Çok yaşa cumhuriyet! ”Bu arada, Gambetta ve Favre, insanları iç savaşa girmemeye ikna ederek, belediyede bir cumhuriyetin kurulmasını ilan etmeyi önerdiler. Sol milletvekilleri belediye binasını izledi ve insanlar onlardan sonra hareket etti. Favre ve Gambetta liderliğindeki göstericilerin akışları belediye binasına ulaştığında, günün 4 saatleri arasındaydı. Favre cumhuriyeti ilan etti. Hemen yeni bir geçici hükümet kuruldu. Hükümet, Arago, Cremieu, Feribot, Favre, Gambetta, Garnier-Pagès, Pellant, Picard, J. Simon, daha sonra Rochefort ve bazılarının sol tarafının milletvekillerini içeriyordu ve hükümet başkanlığı, Favre'ye verildi. Aynı zamanda, Lyon, Marsilya, Bordo ve cumhuriyetin ilan edildiği diğer şehirlerde de benzer olaylar yaşandı.
Zaferini tamamlamak için, burjuva cumhuriyetçiler, General Troshya'yı kendi taraflarına kazanmanın son derece önemli olduğunu düşünüyorlardı. Savaş Bakanı ve Paris askeri valisi görevlendirildi. Bununla birlikte, Troshu, hükümet başkanlığından talep ederek, silahlı kuvvetlerin baş komutanı olarak sınırsız güçlere sahip olması gerektiğini vurguladı. İsteği yerine getirildi. Başlangıçta hükümet başkanlığı görevini üstlenen Favre, Troçu Milletvekili rolünden memnun kaldı. Gambetta, İçişleri Bakanı, Picard - Maliye Bakanı, Genel Leflo - Savaş Bakanı, Amiral Furishon - Donanma Bakanı, Cremier - Maliye Bakanı, vb. Olarak atandı. Geçici Hükümet “ulusal savunma hükümeti” adını aldı.
Bu nedenle, 4'un Eylül 1870 devrimi, elit bir darbe gibi bir şeydi. Monarşi, İkinci İmparatorluk ve Bonaparte hanedanı çöktü. Bir cumhuriyet ilan edildi. Bununla birlikte, güç eski Fransa’nın ve onun kolonilerinin kontrolünü sağlayan mali ve sınaî çevrelerin durduğu eski siyasi ve askeri elitlerin elinde kaldı. Kitlelerin enerjisi doğru elit yönde kanalize edildi. İkinci İmparatorluğun devrilmesi günü Paris'te kurulan burjuva geçici hükümetinin siyasi yüzü, kısaca ama özünde V. Lenin ile nitelendirildi: “Liberal haydutlar iktidarı ele geçirdi”
Leon Gambetta, üçüncü cumhuriyeti Paris belediye binasının penceresinden ilan etti.
Prusya'nın Fransa'ya ciddi bölgesel iddialarda bulunacağı açık olduğu için, geçici hükümet direnişe devam etmek için yemin etti. Alman birlikleri Paris'e saldırılarını sürdürdü. 17 Eylül Prusya birlikleri Fransız başkentine kuşattı. Fransız hükümeti tarafından seferber edilen yeni ordular bu kuşatmaya dayanamadı ve bir dizi yenilgiye uğradı. Ekim ayında Mareşal Bazin, Metz kalesini gönüllü olarak 170-bin ile teslim etti. ordu tarafından. Doğru, Fransız halkı aktif olarak saldırganlığa karşı çıktı. Sadece Paris'te, Louis Napolyon döneminde oluşturulan 200 taburuna ek olarak Ulusal Muhafızların yeni taburları da 60'ti. Fransa boyunca milisler toplandı, gönüllü "özgür atıcılar" birimlerine girdi. Alman birlikleri tarafından işgal edilen bölgede partizan savaşı başladı.
Aralık ayı başlarında 1870, Prusyalı birlikler Paris'i bombalamaya başladı. Ocak ayında Prusya Kralı Wilhelm I 1871, Versailles Sarayı Ayna Galerisi'nde kendisini Almanya imparatoru ilan etti. Fransa'nın başkentinde önemli miktarda yiyecek sıkıntısı vardı, insanlar özellikle açlık çeken açlıktan ölüyorlardı. 22 Ocak 1871 hükümeti devirmek için bir ayaklanmaya başladı (bir ayaklanmadaki ilk girişim, Ekim 1870’un sonu kadar erken). Ancak, ayaklanma ezildi. Kitlelerin havası, devrim tehlikesi ve devrimci terör tehdidinden endişe duyan Fransız seçkinler, Prusya'ya teslim olmanın ve mevcut güçleri devrimcilere karşı yönlendirmenin daha iyi olduğuna karar verdi. 28 Ocak 1871: Fransız hükümeti, gizlice halktan Prusya'ya teslim oldu ve ateşkes ilan etti. Bundan sonra Millet Meclisi'ne seçimler yapıldı. Kuşatılmış Paris seçimlere katılmadı. Bu nedenle çoğu yer burjuvazinin temsilcileri tarafından alındı. Şubat 17 Ulusal Meclis, Louis Adolf Thierre'i genel müdür olarak seçti. Ağustos ayında 1871, Ulusal Meclis, Fransız Cumhuriyetinin başkanlığına Thiers seçildi.
Prusya ile ateşkes kararının ardından Paris'te huzursuzluk, devrime ve özyönetim kurulmasına başladı. Paris Komünü, 18 Mart’tan 28’e kadar 1871’e kadar sürdü, Komünlerin hükümeti, Komünü bastırmak için bir iç savaş başlattı. Paris için mücadele ederken, 10 Mayıs 1871, hükümet Bismarck ile barış antlaşması imzaladı. Almanya, kaynak bakımından zengin ve sanayileşmiş iki alandan ayrıldı - Alsace ve Lorraine'in doğu bölgesi. Alman İmparatorluğu, altındaki 5 milyar frank tutarında büyük bir tazminat aldı. Bu, Almanya'nın endüstri gelişiminde bir atılım yapmasına ve dünyadaki en gelişmiş ülkelerden biri olmasına izin verdi. Bununla birlikte, İngiltere ve İngiltere'nin beslediği Almanya ile Fransa arasındaki çelişki, gelecekteki bir dünya savaşının ön koşullarından biri haline geldi.
Almanların Fransa'yı sert bir şekilde soymasına rağmen, Fransız hükümeti Paris Komünü'nün bastırılmasında Prusyalılarla ortak bir dil buldu. Bismarck, Fransa'dan gelen devrim ateşinin diğer ülkelere ve Almanya'ya yayılabileceğinden korkuyordu. Bu nedenle, Thierus'un ordusunu güçlendirmesine yardım etti. Bunu yapmak için, Alman esaretinden 100, hükümet güçlerine katılan binlerce kişi tarafından serbest bırakıldı. Bismarck ayrıca Versay birliklerinin, düşmanın ilerlemesini en az bekledikleri yerden kuzeyden Komünlere ani bir darbe vermek için Prusyalıların mevkilerinden geçmesine izin vermeyi de kabul etti. 20 Mayıs Versay birlikleri Paris'e genel bir saldırı başlattı. 21 Mayıs'ta hükümet birlikleri başkente girdi. 28 Son barikatı yenebilir. Komün kanda boğuldu. 30 bin Komiser yargısız infaz edildi, 40 binden fazla insan hapishanelere atıldı ve ceza kolonilerine gönderildi. Fransa'da burjuva cumhuriyeti nihayet kuruldu.
Paris'te barikat
Kaynaklar:
Zhelubovskaya E. A. İkinci İmparatorluğun çöküşü ve Fransa'da Üçüncü Cumhuriyetin ortaya çıkışı. M., 1956.
Moltke G. Öykü Alman-Fransız Savaşı 1870-1871 M., 1937. // http://militera.lib.ru/h/moltke_h/index.html.
Paris Commune 1871, 2, Ed. E. A. Zhelubovskaya, A. Z. Manfred, A. I. Süt, F. V. Potemkin. M., 1961.
Svechin A. A. Askeri sanatın evrimi. Cilt II - M.-L., 1928. // http://militera.lib.ru/science/svechin2b/index.html.
Smirnov A. Napolyon III İmparatorluğu. M., 2003.