Sondan başlayayım.
Kirk'le, yani şu andaki ev sahibimizle tanıştık...Nehir'e "Bu Kirk'ün telefonu ellemiyoruz", "Burası Kirk'ün evi" diyorduk sürekli.
Aslında ben 10 yıl önce tanışmışım ama tabi çok önce idi. Komik olan, abim TR'ye dönerken, eşyasını Kirk'e vermiş, ya da satmış, geldiğimde abimle Pottery Barn'dan birlikte aldığımız üçlü sehpayı tanımıştım...ve burası Zeynep (halamız) için, hani arkada duran beyaz kanepe var ya, kirli diye yatmamıştın...o da abimin...10 gün önce tanıyıverdim.
Nerden nereye...
Bugün de Kirk ile sohbet ederken, Texas Children's a danışmanlık yaptıklarını öğrendik...sistemin nasıl işlediğini, inefficiency lerin nasıl yaşandığını...dolayısıyla bizim scheduling probleminin de kaynağını anladık.
Kirk'e çok teşekkür ediyorum...çok iyiliksever, çok da tatlı biri...evini bize vermiş olması çok büyük incelikti. Üstelik şimdi ev ararken de esnek olabiliyoruz. Çok da başka yer bakmadan karar verirsek iyi olacak yine de.
Bu sabah kliniğe gittik. Kan değerleri iyi. Bu haftaki program belli oldu:
15inde CT var. Neden 4. kemodan sonra yapmıyprsunuz sorusuna yanıt: daha fazla küçülmüş olmasını çok beklemiyorlar, şimdi geldikleri noktayı görmek istiyorlar, eğer olursa, daha da küçülürse, ameliyat daha da kolay olur imiş.
15inde bizi admit ediyorlar. 5 günlük kemoterapi başlıyor.
4 Şubatta da ameliyat.
Tüm bu değişiklik aslında gerçekten de ilginç bir şekilde ameliyatta yalnız olacakken, annemin ve Leyla'nın, yanı sıra o gün abimin de gelişi ile, kuzenimin de katılmasıyla bizi hastanede kalabalık bir aile görüntüsüne sokacak! Leyla geldiğinde ise bu kez hastanede olmayacağız inşallah. Bir şekilde daha iyi oldu. Nehir için de ameliyatın kolaylaşmasını umuyoruz. Hatta Dr. Nuchturn'ün gözleri yerinden fırlar umarım,"Aaa, bu da ne, birşeycik kalmamış" der!. Evet, yeni ay dileğimi yazayım (yeni ay ya da değil)...kızımın kitlesi yokolsun ve bir daha da geri gelmesin...el yazısı ile de yazacağım.
Nehir'i klinik de görmeliydiniz...Dr. Mueller'i gördük, hani son kemoda bizi "tartan"...klinik direktörü imiş...Nehir'i uzaktan gördü ve çok ilgi gösterdi, bizimki benim boynuma sarıldı, ama yan gözle baktı, ayrılırken el salladı...Artık asansörde yerde olmayı çok seviyor ve biner binmez, karşı duvara sırtını verip, "büyük"ler gibi çıkıyor asansörle.
Bugünlerde bir de boynumuza sarılıp, "big hug" diyor.
Ve şarkısı ya da medley diyelim: "Nav ay nov may ey bi si, ay lav yu"...
Bugün parka gitmedik...Yarın sabah Rice'a gideceğiz...sonra gideriz. Aslında yarınki planımız, öğlen uyutmayıp, akşam erken yatırıp, sabah 5'te uyandırıp kahvaltı etmek...çünkü CT scan için 5 ten sonra, 12.30 a kadar aç kalacakmış...
Benim şimdi aklıma Alanis Morisette geldi, ilk "Thank You" Kirk için olsun.