Amerikan doları 1792 yılında Amerika birleşik devletlerinin resmi para birimi olmuştur. 1 Amerikan Doları 100 sent veya 1000 mill’den oluşmaktadır. Mill vergilendirmede kullanılan bir para birimidir. 1 sentin 10 da biri dir. 1792 Madeni Para Yasası, aşağıdaki paraları oluşturarak ondalık bir para birimini piyasaya sürdü.
1 dolar, 5 dolar, 10 dolar, 20 dolar, 50 dolar, 100 dolar şeklinde kağıt banknot ve 1 sent, 5 sent, 10 sent, 25 sent şeklinde metal para olarak kullanımda bulunmaktadır.
Ayrıca, Kongre tarafından yıllar içinde çeşitli kağıt para biçimleri getirildi. Bunların en sonuncusu olan Federal Rezerv Notu, 1913 Federal Rezerv Yasası tarafından yetkilendirilirken, mevcut tüm ABD para birimleri yasal ihale olmaya devam ediyor. Önceki para biriminin (ABD notları) ihracı Ocak 1971’de durduruldu. Sonuç olarak, şu anda dolaşan kağıt para esas olarak ABD Doları cinsinden Federal Rezerv Notlarından oluşmaktadır (12 ABD § 418).
1971 yılında ABD para biriminin herhangi bir değerli metale dönüştürülebilirliğinin askıya alınmasından , ABD doları fiili fiat paradır. Uluslararası işlemlerde en çok kullanıldığı için ABD doları dünyanın birincil rezerv para birimidir. Bazı ülkeler resmi para birimi olarak kullanır ve diğer birçok ülkede fiili para birimidir. ABD’nin yanı sıra, Karayipler’deki iki İngiliz Denizaşırı Bölgesi’nde tek para birimi olarak da kullanılır: İngiliz Virgin Adaları ve Turks ve Caicos Adaları. Birkaç ülke, kendi paralarını basarken Federal Para Notlarını kağıt para için kullanıyor veya ABD doları paralarını (Sacagawea veya başkanlık doları gibi) kabul ediyor. 31 Ocak 2019 itibariyle yaklaşık 1,7 trilyon dolar dolaşımda, bunun 1,65 trilyon doları Federal Rezerv Notları’nda (geri kalan 50 milyar dolar ABD banknotları ve madeni paralar şeklinde).
Para birimi olarak ABD doları genellikle döviz tüccarları ve Avustralya, Yeni Zelanda, Güney Afrika ve Hindistan gibi diğer ülkelerdeki finansal basın tarafından dolar olarak adlandırılmaktadır.
Amerikan Dolarının Değeri
1913’ten itibaren ABD Tüketici Fiyat Endeksi
ABD Anayasası’nın 1. maddesinin 8. bölümünün 6. paragrafı, ABD Kongresinin yerli ve yabancı madeni paraların “madeni para” ve “değerini düzenleme” yetkisine sahip olmasını öngörmektedir. Kongre bu yetkileri 1792 Madeni Para Yasası’nı yürürlüğe koyduğunda kullanmıştır. Bu Yasa, ilk ABD dolarının paraya çevrilmesi için öngörülmüş ve ABD dolarının “şu anda aynı olan bir tırtıklı İspanyol doları değerine sahip olacağını” beyan etmiştir.
Sağdaki tablo, belirli bir yıl içinde 1 $ ile satın alınabilecek eşdeğer miktarda malı göstermektedir. Tablo, 1774’ten 2012’ye kadar ABD dolarının satın alma gücünün yaklaşık % 97.0’ını kaybettiğini göstermektedir.
ABD dolarının değerindeki düşüş, bir ekonomide belirli bir süre boyunca mal ve hizmet fiyatlarının genel seviyesinde bir artış olan fiyat enflasyonuna karşılık gelir. Tüketici fiyat endeksi hane halkı tarafından satın alınan tüketici malları ve hizmetlerinin ortalama fiyatını tahmin eden bir ölçüdür.
Çalışma İstatistikleri Bürosu tarafından yayınlanan Amerika Birleşik Devletleri Tüketici Fiyat Endeksi (TÜFE), Amerika Birleşik Devletleri’ndeki tüketici mal ve hizmetlerinin ortalama fiyatını tahmin eden bir ölçüdür. Tüketicilerin günlük yaşam giderlerinde yaşadıkları enflasyonu yansıtmaktadır.
1982-1984’e göre ABD TÜFE’sini ve TÜFE’deki yıllık değişimi gösteren bir grafik sağda gösterilmektedir.
ABD dolarının değeri savaş sırasında, özellikle Amerikan İç Savaşı, I. Dünya Savaşı ve II. Dünya Savaşı sırasında önemli ölçüde düştü.
1913 yılında kurulan Federal Rezerv, altın, ulusal banknotlar gibi önceki yüksek güçlü para biçimlerinden önemli ölçüde farklı olan, “kısa dönemlerde önemli miktar değişikliklerine” tâbi “esnek” bir para birimi sağlamak üzere tasarlanmıştır.Çok uzun vadede, önceki altın standardı fiyatları sabit tuttu; örneğin, 1914’teki ABD Doları’nın fiyat seviyesi ve değeri, 1880’lerde fiyat seviyesinden çok farklı değildi. Federal Rezerv ilk olarak 1930’larda ABD fiyatlarında % 30’luk bir deflasyona başkanlık etmeden önce, Birinci Dünya Savaşı’nın neden olduğu enflasyonu tersine çevirerek ve 1920’lerde dolar değerini sabitleyerek ABD doları ve fiyat istikrarını korumayı başardı.
II.Dünya Savaşı’ndan sonra kurulan Bretton Woods sistemi altında, altın değeri ons başına 35 $ ‘a sabitlendi ve böylece ABD dolarının değeri altının değerine sabitlendi. Bununla birlikte, 1960’larda artan hükümet harcamaları, ABD’nin bu konvertibiliteyi sürdürme yeteneği hakkında şüphelere yol açtı, bankalar ve uluslararası yatırımcılar dolarları altına dönüştürmeye başlayınca altın stokları azaldı ve sonuç olarak doların değeri reddedildi. Ortaya çıkan bir para krizi ve ABD’nin artık altın için dolar kullanamayacağı tehlikesiyle karşı karşıya olan altın konvertibilitesi 1971’de Başkan Nixon tarafından “Nixon şoku” ile sonuçlandı.
Bu nedenle ABD dolarının değeri artık altına sabitlenmedi ve ABD para biriminin değerini korumak için Federal Rezerv’e düştü. Bununla birlikte, Federal Rezerv para arzını artırmaya devam etti ve bu da 1970’lerde stagflasyon ve ABD dolarının değerinin hızla düşmesine yol açtı. Bu büyük ölçüde enflasyon ve reel ekonomik büyümenin bağlantılı olduğu dönemdeki mevcut ekonomik görüşten kaynaklanıyordu ve bu nedenle enflasyon nispeten iyi huylu olarak kabul edildi. 1965 ve 1981 arasında ABD doları değerinin üçte ikisini kaybetti.
1979’da Başkan Carter, Paul Volcker’ı Federal Rezerv Başkanı olarak atadı. Federal Rezerv para arzını sıkılaştırdı ve 1980’lerde enflasyon önemli ölçüde düşüktü bu nedenle ABD dolarının değeri istikrar kazandı.
1981’den 2009’a kadar otuz yıl boyunca ABD doları değerinin yarısından fazlasını kaybetti.Bunun nedeni, Federal Rezerv’in sıfır enflasyonu değil, düşük ve istikrarlı bir enflasyon oranını hedeflemesidir. 1987 ile 1997 arasında enflasyon oranı yaklaşık % 3,5 ve 1997 ile 2007 arasında yaklaşık % 2’dir. 1970’lerden bu yana ekonomik koşulların “Büyük Ölçülüğü” olarak adlandırılan fiyat istikrarını hedefleyen para politikasına yatırılmıştır.
Merkez bankaları sıfır enflasyonu (zaman içinde ABD doları için sabit bir değer anlamına gelir) veya düşük, istikrarlı enflasyonu (zaman içinde doların sabit fakat kademeli olarak azalan bir değeri anlamına gelir) hedeflemektedir. Şimdi durum). Bazı ekonomistler sıfır enflasyon politikası ve dolayısıyla ABD doları için sabit bir değer lehine olmakla birlikte, diğerleri böyle bir politikanın Merkez Bankasının faiz oranlarını kontrol etme ve gerektiğinde ekonomiyi canlandırma yeteneğini sınırladığını iddia etmektedir.