Umutsuz Boşanmalar: Çocuklarını Çinliler almasın diye Uygur ebeveynler boşanıyor
Umutsuz Boşanmalar: Çocuklarını Çinliler almasın diye Uygur ebeveynler boşanıyor
Bir Uygur gözaltına alındığında, eş de şüpheli olarak kabul edilir ve gözaltına alınır ve çocuklar evlat edinilmek üzere verilir. Çocukları kurtarmak için, henüz gözaltına alınmamış eş hızlı bir şekilde boşanma davası açar.
Kültürel soykırımların yolları inceliklidir. Yollar boyunca ceset yığınları toplanmaz. Kültürel soykırımlar, bir ulusun geleceğini iptal ederek yavaş yavaş yok edilmesinin peşindedir. Uygurlar buna bir örnektir. Onlara nihai meydan okumayı başlatan 2017 saldırısından bu yana, Çin Komünist Partisi (ÇKP) Uygurlara karşı soykırım hedefine ulaşmak için çeşitli yöntemler geliştirdi. Bu, masum insanların “yeniden eğitim” kamplarına kitlesel olarak sürülmesiyle sonuçlandı ve aynı zamanda evde kalan çocuklarını da hedef aldı. Uygur çocuklarına karşı en korkunç taktiklerden biri aslında onları “yapay yetim” yapmaktır. Ebeveynleri ölmedi. Onlar gözaltı ve çalışma kamplarındaki mahkumlar. Ebeveynleri tarafından istemeden yalnız bırakılan çocuklar, daha sonra “zorla onlardan ayrılıyor ve çocuk bakım kurumlarına, yetimhanelere ve yatılı okullara yerleştiriliyor.” Dünya Uygur Kongresi İcra Kurulu Üyesi Dilşat Raşit, bu üzücü noktayı Bitter Winter’a şöyle ifade ediyor:
Bu, işaret edildiği gibi, “ciddi bir insani kriz”dir. Aslında, “çok sayıda delil, Uygur çocuklarının bu kampanyadan derinden etkilendiğini gösteriyor. Bu yapay yetimlerin birçoğu Doğu Türkistan dışındaki evlat edinme kurumlarına transfer edildi” dedi. Bu tesislerde, “ÇKP tarafından tasarlanan kesin bir kültürel ve eğitimsel stratejinin baskısı altında, ana dillerini konuşmaları ve öğrenmeleri engellenir. Bu ideolojik bir yeniden eğitimdir.”
Daha kötüsü var. Raşit, “Çinli yetkililer, gelecekteki Uygurların doğumunu önlemeyi amaçlayan bir ‘aile planlaması’ politikası da uyguluyorlar” diye ekliyor. Resmi olarak, Çin rejiminin ülkeyi on yıllardır yönettiği demografik tiranlık sona erdi. Kötü şöhretli ve kanlı “tek çocuk politikası” artık sona erdi. Bunun yerine, “iki çocuklu”, sonra “üç çocuklu”, sonra da orijinal “tek çocuk politikasının” kendisinin neden olduğu ağır kayıplara ve ardından Çin Halk Cumhuriyeti’ni vuran demografik (ve ekonomik) krize karşı koymak için muğlak bir “daha fazla çocuk” stratejisi getirildi. Ancak Uygurlar ve Tibetliler de dahil olmak üzere hedef alınan azınlıklar için, rejimin doğumlar üzerinde uyguladığı sıkı kontrol hala şeytani görevini yerine getiriyor. ÇKP’nin diğer durumlarda gösterdiği gibi, isimlerdeki değişiklikler politikalardaki değişikliklerle aynı değildir.
Ancak Uygur çocuklarını etkileyen bu trajedi şimdi üçüncü bir adıma giriyor. “Yerel kaynaklara göre, Uygurlar arasındaki boşanma oranı şu anda inanılmaz derecede yüksek.” Raşit, vardığı sonuçları, güvenliği anonimlikle korunacak olan sahadaki referanslara dayandırdı. Elbette, Uygurlar arasındaki artan boşanma oranı, en son kitlesel zulüm dalgasından önce geliyor. Modern zamanlarda, bu elbette bir dizi nedenden kaynaklanmaktadır, ancak doğrudan zulmün ilerlemesi onu büyük ölçüde hızlandırmıştır. Boşanmalar resmi sertifikalarla sonuçlanan kesin bir prosedürü takip ederken, Doğu Türkistan’daki çocuklara ÇKP zulmü yüksek oranlarının gizli bir nedenidir. “Boşanmanın arkasındaki temel neden, ‘yapay yetimler’ kampanyası karşısında, birçok Uygur çiftin çocuklarını en başından korumaya karar vermeleridir: Aile yok, yetim yok.
Aslında, ÇKP “aile zulmü” gerçekleştirir. Bir kadın soruşturulur ve/veya gözaltına alınırsa, kocası da öyledir ve bunun tersi de “suç ortaklığı” veya “örtbas etme” şüphesiyle -“ilişkilendirme yoluyla suçluluk” ilkesinin bir varyasyonudur. Raşit, “Sonuç olarak,” diyor, “birçok Uygur ailesi yok edildi ve üyeleri üç farklı yere taşındı. Ebeveynler ayrı ayrı gözaltına alındı ya da ‘eğitim incelemesi’ yapılmak üzere evden ayrıldı ve reşit olmayan çocukları resmi kurumlar tarafından kim bilir nereye yerleştirilmek üzere ‘evlat edinildi’. Ancak boşanarak, Uygur çiftler çocuklarına farklı bir kader verebilirler. Aslında, bir anne veya babanın gözaltına alınması durumunda, diğer ebeveyn [boşandıktan sonra, eşin tutuklanmasından sonra tutuklanmayacak] evde kalabilir ve onlara gerçekten bakabilir. Umutsuz bir son çare… Ne yazık ki, Uygur çocuklarının sonunda zulümden gerçekten kaçamayacaklarından eminim. ÇKP yeni yöntemler geliştirecektir.”
Kendi çocuklarını kurtarmak için, Uygurlar ÇKP bunu yapmadan önce kendi ailelerini giderek daha fazla yok ediyorlar. Bu, ÇKP politikalarının zalimliğini bir kez daha gösteren üzücü bir paradokstur. Ve elbette, boşanma stratejisi, güçlü ve istikrarlı ailelere inanan Uygurların dini iknasına ve geleneksel geleneklerine aykırıdır. Raşit, “Uygur dini ve geleneksel kültürünün mirası ve gelişimi büyük ölçüde aile eğitimine bağlı” diye ekliyor. “Ebeveynlik, çocukların gelecekteki inancını şekillendirmede güçlü bir güçtür. Bu nedenle, Uygurlar boşanmaya karşı her zaman çok temkinli bir tutum sergilemişlerdir. Fakat ÇKP’nin aşırı soykırım politikası Uygur ailelerini yok ediyor.