Istituto di Istruzione Superiore J.von Neumann
Statü: Ortaöğretim Kurumu
Görüşülen Kişi:: Francesco Colosi, Didaktik Koordinatör ve Öğretmen
Ülke: İtalya
“ Eğitim sektöründe yaşa göre personel yönetimine ilişkin gerçek bir politika bulunmamaktadır. ”
“ Yaş yönetimine yönelik bazı girişimler, en azından teoride, iyileştirme saatlerinin uygulamaya konulmasıyla yapılmıştır. ”
“ Bence okullardaki en büyük sorunlardan biri ara figürlerin olmaması... Gruplar yok, departmanlar yok. Sorunlar ya da öneriler için, yaş yönetimi gibi organizasyonel konular için müdür dışında kimseye başvurmak mümkün değil. ”
Görüşmenin Tamamı
Öğretmen Yaş Dinamikleri: Okulumuzdaki zorlukların üstesinden gelmek
Eğitim sektöründe, devlet okullarında, özellikle de benim çalıştığım lisede yaşa göre personel yönetimine ilişkin gerçek bir politika yok. Herhangi bir şekilde mevcut değil, bakanlık genelgelerinde, bölgesel eğitim ofislerinin genelgelerinde veya yerel düzeyde okul ağlarında buna atıfta bulunulmuyor.
Genellikle bazı girişimler en alttan başlar ve daha sonra en üste ulaşabilir ya da ulaşamaz. Geçmişte, sendikal mücadeleye başladığımızda önerdiğimiz girişimler gençlerle ilgiliydi, çünkü gençtik... örneğin, okullara kreşlerin dahil edilmesine yönelik olanlar. Şimdi öğretmenlerin yaş ortalaması o kadar yüksek ki, annelerin yerini doldurmak nadiren mümkün oluyor.
Karşılaştığımız zorluklara yol açan temel nedenler
Burada yaş meselesiyle ilgili yaygın bir düşünce var. Ben 62 yaşındayım ve emekli olmak üzereyim; 1 ya da 2 yıl içinde, Fornero Yasası'na göre en kötü senaryoda, katkı payı limitine ulaşmış olacağım. Öğretmenliğe 21 yaşında başladım ve o zamanlar her şey çok farklıydı. Öğretmenlerin yaş ortalaması çok farklıydı. Emeklilik de farklıydı ve emeklilik yaş sınırı 60'tı. Okul ayrıca 19 yıllık hizmetten sonra erken emekliliğe de izin veriyordu: Meslektaşlarımın 40 yaşında emekli olduğunu gördüm.
Okulda sürekli bir personel değişimi vardı... kesinlikle şimdikinden daha fazla.
Ben 21 yaşındaydım ve aynı yaşta başka meslektaşlarım da vardı, 30 yaşın altında pek çok meslektaşım vardı... yaşlılar 50'li yaşlardaki meslektaşlarımdı. Bugün ise gençler 50 yaşında, yaşlılar ise 70 yaşında. Bugün 67 yaşında emekli oluyoruz ama herkes prim ödeme sınırına ulaşmadığı için emeklilik erteleniyor.
Bu girişi size ortaokul ve liselerdeki öğretim kadrosu hakkında bir fikir vermek için yapıyorum. Ortaokul düzeyinde de durumun benzer olduğunu düşünüyorum, belki ilkokul düzeyinde biraz daha farklı... en azından mesleğe giriş resmi bir sınavla düzenlendiği sürece.
Yani bu aslında herkesin çok güçlü bir şekilde hissettiği bir sorun, bu sorunları her gün görüyoruz, genç bir meslektaşımız geldiğinde çok mutlu oluyoruz... genç derken 40'lı yaşlarında bir meslektaşımızı kastediyorum. Bu yıl ulusal yarışmayı kazanan ve 31 yaşında olan bir meslektaşıma mentorluk yapıyorum.
Öğretmenlerin yaş sorunlarının ele alınması ve önlenmesi: okulumuzda uygulanan kurumsal önlemler
Bir öğretmenin kariyeri ilerledikçe, komitelerde temsilci olarak görev alır, yeni meslektaşlarına danışmanlık yapar ya da pedagojik ve didaktik araştırmalara katılır. Cephede geçirilen saatlerin bir kısmı daha sonra başka faaliyetlerle değiştirilir.
Yaş yönetimine yönelik bazı girişimler, en azından teorik olarak, geliştirme saatlerinin ("İyi Okul Reformu" olarak adlandırılan) uygulamaya konulmasıyla yapılmıştır. Bu saatler meslektaşları desteklemek ve onlar tarafından desteklenmek, kendini eğitmek ya da güncellemek için kullanılmalıdır.
Ancak bu sadece kağıt üzerinde geçerlidir; uygulamada, geliştirme saatleri yer değiştirme saatlerini karşılamak için kullanılmaktadır: ""geliştirme"" yapması gerekenler, eksik öğretmenlerin yerine geçici olarak görev yapmaktadır.
Vekil öğretmen sorunu ciddidir çünkü lise düzeyinde 10 günden az devamsızlıklar için vekil öğretmen çağrılamaz.
Son yıllarda yapılan çeşitli reformlar, diğer faaliyetler için kullanılabilecek ek saatlerin sayısını giderek azaltmıştır. Bu nedenle, ek ders saatleri yaş yönetimi için bir araç olabilir. Elbette reform zamanında kimse yaş yönetiminden bahsetmiyordu... şimdi de kimse bahsetmiyor. Ancak bu kuşak değişiminin gerçekleşmesi gerekiyor, çünkü biz yaşlanan öğretmenler yakında emekli olmak zorunda kalacağız. Yaş yönetimi hakkında konuşmak faydalı olabilir. İyileştirme saatlerinin bu şekilde kullanılmasını önereceğim.
Yaş yönetimiyle ilgili yaptığımız bir şey de güvenlik anketi... Hepimiz bunu yapıyoruz. Okul refahı ile ilgili bir anket doldurmak zorundayız ve yaşla ilgili farklı konular burada ortaya çıkıyor. Yani veriler de orada... sadece gevezelik değil, yapılandırılmış veriler.
Anketin sağlanması zorunludur. Başöğretmen bunu dağıtmak zorundadır, aksi takdirde Bakanlık idari yaptırım uygulayacaktır. Ancak anket sonuçlarının kullanılması zorunlu değildir, bunlar genellikle bir kenara bırakılır ya da bir şekilde pilot olarak uygulanır, çünkü okul için tatmin edici bir refah seviyesinin ortaya çıkması önemlidir...
Okul müdürü anketlerin dağıtılması ve verilerin analiz edilmesi için bir temsilci atayabilir, ancak temsilci bunu ekstra saatlerde yapmak zorunda kalacaktır... herkes ankette bulunan rahatsızlıklarla uğraşmak için ekstra saatler harcamak istemez.
Biz ayrıcalıklıyız çünkü küçük bir okuluz ve aşırı kalabalık sorunumuz yok: 1.200 öğrencimiz var ama 3 alana yayılmış durumdalar. Ancak araçlar orada.
Okul için, yaş sorunlarının sıklıkla ortaya çıktığı önemli bir an, zaman çizelgesi seçimidir. Küçük çocukları olan meslektaşlarımız var, yaşlı ebeveynlere bakan meslektaşlarımız var... meslektaşlarımızın farklı ihtiyaçları arasında arabuluculuk yapmaya çalışıyoruz. Yılın başında herkes kendi zaman çizelgesi tercihlerini içeren bir "desiderata" (arzu edilen) zaman çizelgesi sunardı ve biz de herkesi memnun etmeye çalışırdık. Moratti Reformu ve 'müsait' saat sayısının azaltılmasından bu yana bu artık mümkün değil, çünkü kısmen birilerini memnun edip birilerini memnun etmeme riski var. Ama bence yaş yönetimine uygun bir şey olabilirdi... şimdi bunu düşünmeliler. Yöneticilerle, meslektaşlarla, amirlerle, sendikalarla yaş yönetimi konusunda tartışmalar yapıyoruz, ancak çok az müdahale önlemi var.
Artıları ve eksileri analiz etmek: öğretmenin kurumsal tedbirler konusundaki farkındalığı
Bu önlemler doğrudan okuldan talep edilemez, çünkü özerklikleri o kadar ileri gitmiyor. Ya da en azından hiçbirimiz Avrupa düzeyinde yaş yönetimine de ilgi olduğunu belirtmeyi düşünmedik.
Sendikalar düzeyinde, birkaç kez soruldu, konu çok güçlü, başka alanlarda yeniden görevlendirme olasılığına ek olarak, bir öğretmenin kariyeri boyunca iş değiştirmeyi içerebilecek önlemler de var.
Bence okullardaki en büyük sorunlardan biri ara figürlerin eksikliği, çünkü hizmetliler, sekreterler, öğretmenler ve yöneticiler var. Aracılar yok; kağıt üzerinde varlar ama uygulamada yoklar. Gruplar yok, departmanlar yok. Sorunlar ya da öneriler için, yaş yönetimi gibi organizasyonel konularda müdürden başka birine başvurmak mümkün değil. Yönetici her şeyin rapor edildiği kişi olmak zorundadır ve çoğu zaman buna ne imkanı ne de zamanı vardır. Örneğin, organizasyona yardımcı olması için bir müdür yardımcısı olmalıdır, ancak aynı zamanda öğretmen olan bu kişinin bu göreve ayıracak saati yoktur. Ya da laboratuarlardan sorumlu, örneğin yaşlı personel için ergonomik sandalyeler almakla ilgilenen biri olmalı... Başöğretmenin yanı sıra başkalarının işlerinin düzgün bir şekilde organize edilmesiyle ilgilenen başka kişiler de olmalıdır.
Bunu hepimiz biliyoruz, okuldaki en büyük sorunlardan biri bu. O kapının ardındaki her öğretmenin kendi dünyası var, sınıfın geri kalanıyla onlar. Ve bu büyük bir sorun. Çünkü bu özel ders ve gölgeleme durumları ya da basitçe bahsettiğimiz kademelerdeki hiyerarşik örgütlenme bile her zaman öğretmen ve sınıf arasındaki ilişkiye zarar veren bir şey olarak görülüyor...
Meslektaşlarım arasında neden kıskançlık ya da çekememezlik olduğunu anlamıyorum: bu benim durumum değil, belki de özel ihtiyaçlarım olduğu içindir. Ben bir teknisyenim. Teknik enstitülerde, her zaman bir teorik öğretmen eşliğinde çalışan teknik-pratik öğretmenler vardır. Teorik öğretmen sınıfta teorik konularla ilgilenir; bir kavram edinildikten sonra öğrenciler ve teori öğretmeni bunu uygulamaya koymak için laboratuvara gelir. Yani ben teorik öğretmenle etkileşim içinde olmak zorundayım, onlar da benimle etkileşim içinde olmak zorunda. Yani kıskançlık yok, bu durum birbirimizle yüzleşmemizi, bir balonun içinde yaşamamamızı sağlıyor. Diğerleri için bu zor, kıskançlık ama çoğunlukla korku. Daha çok yargılanma korkusu. Eğer bizi yargılayan öğrenciler ise, bu bir şeydir, başa çıkması kolaydır. Ancak söz konusu olan bir meslektaşımızsa, o zaman herkes kendini inceleme altında hisseder. Sonra bu rutin hale gelir ve yeni insanlar bile buna alışır.
Kapı açıkken ders veren meslektaşlara şüpheyle bakılır, teşhirci olarak görülürler.
Bu bir korkudur ve kesinlikle temelsizdir, çünkü kırk yıldan fazla bir süredir çalıştığım için söyleyebilirim ki çoğu öğretmen çok iyi hazırlanmış, işlerine yüreklerini ve ruhlarını koymuşlardır. Ve bunu tutkuyla yapıyorlar, çok azı için bu bir geri dönüş.
Elbette daha yetenekli olanlar, daha az yetenekli olanlar, daha motive olanlar, daha fazla bilgiye sahip olanlar var... Ama bu bir değerlendirme değil, bir değiş tokuştur.
Alınan tedbirlerin olumlu etkileri
Bize okul özerkliğini getiren reform, araştırma için zamanı da içeriyor... Didaktik araştırma açısından okullar özerk olmalıdır. Potansiyellerini, deneyimlerini ve miraslarını başkalarıyla paylaşmak üzere bir araya getirmiş olan aynı bölgedeki okullardan oluşan ağlar olan "ortamlar" yaratıyoruz. Her çevre (ambito) okulun farklı yönleriyle ilgilenir: güvenlik, disiplin vb. Bu, okulların işini büyük ölçüde kolaylaştıran bir uygulama haline geldi çünkü sahip olduğumuz az sayıdaki kaynağı en iyi şekilde kullanmamızı sağlıyor. Ağlar oluşturarak, az sayıdaki kaynak bir hizmet sunmak için yeterli hale gelir.