“Brighton’daki rehabilitasyon merkezi, kentin on durak dışında, Derdâ’nın bir zamanlar yatılı kaldığı okulun arazisi genişliğinde, yemyeşil bir ovanın göbeğine inşa edilmişti. Bir de adı vardı tabii: Hope.
Bahçe kapısının üzerindeki büyük tabelayı görünce, adı umut olan ne çok şey var diye düşündü Derdâ. Demek ki insanların sokakta yürürken, günde bir kez de olsa umut kelimesini bir tabelada okumaya ihtiyaçları var, deyip gülümsedi. Bir daha da gülümsemedi. En azından, temel program süresi olan on iki hafta boyunca.” Sayfa 161
Reklamlar