Zam gelmeyen ne kaldı?
Çayına, şekerine, yağına, tuzuna, ununa, ekmeğine, evine, betonuna, kirecine, taşına, toprağına...
Benzinine, doğalgazına, elektriğinden suyuna,
Ona zam, buna zam, şuna zam; zam gelmeyen ne kaldı?
Enflasyon şu kadar arttı, işsizlik oranı bu kadar yükseldi! Yaşayabilmek için elimizde ne kaldı?
Yazılıyorsa bir şeyler ben adına değil, biz gibi olanlar adına diyedir!
Ben mesela bir ülkeyi yönetseydim; ben, sen, o, biz, siz, onlar olmak üzere tekil ya da çoğul şahıslar olmak yerine, hepimiz, herkes gibi belgisiz zamirli bir iktidar olurdum bir kere! Tek bir ülkenin vatandaşlarıyız nihayetinde Kişi zamirleri çok gibi görünse de an geldiğinde belgisizlik ya da diğer adıyla belirsizlik %50'den çok olur bazı şeyler cana tak ettiğinde...
Ve son cümle:
Artık bence herkes cana tak dendiği yerde!
Neden, niçin, ne sebeple, her şey gırtlağa bu kadar dayanmışken bu suskunluk, bu sinmişlik, bu korku niye?
Yok olanı kolları bağlı bir şekilde, çaresizlik içinde bekleyip izleyerek var edemez hiçbir insan! Yok olan, kollarını açıp koşarak gelip sarılmaz yokluk çekene. İnsan yalnızca peşinden koştuğu şeyin sahibi olur. Haklarınızın peşinden koşun, haklarımızın peşinden koşalım! Üstat Nazım, "Ben yanmasam, sen yanmasan nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa?" demişti hatırlıyorsak! Yanmaktan korkuyoruz ama şunu cayır cayır yanmışken bile görmüyoruz:
Biz yanma aşamasını geçip kül olduk!
Ama unutmayın, bizler memleketçe onca yanmış, bunca şeyi yaşamış ve öğrenmişken küllerimizden de yeniden doğabiliriz.