Rose Byrne Sweet, Low Key Juliet, Naked'de Parlıyor
_D5A1616.NEFFotoğraf Alex Bailey/Yol Kenarı Gezileri/Lionsgate
Yakın zamanda bir New York galası gösteriminde, Juliet, Çıplak yönetmen Jesse Peretz arkadaşlarından ve iyi dileklerinden oluşan bir dinleyici kitlesine, bir Nick Hornby roman ürkütücü. Hornby'nin kitaplarından pek çok iyi film yapıldı ve Peretz bu seriyi kırmak istemedi. Gerçekte, Hornby'nin romanlarından sadece üç film yapıldı - ikisi harika ( Yüksek Sadakat ve Bir Erkek Hakkında ) ve bir tanesi sadece O.K. ( ateş yüksekliği ). Yine de Peretz'in endişesini anlayabiliyorum. Neyse ki, endişelenmesine gerek yok. Juliet, Çıplak - Peretz'in kız kardeşi de dahil olmak üzere bir yazar ekibiyle uyarladığı Evgenia (kim bir Vanity Fair katkıda bulunan)— sevecen bir büyücüdür. Hornby'yi gururlandırıyor.
Filmin yıldızının varlığı, meselelere son derece yardımcı oluyor. Rose Byrne. Becerikli, doğal bir komedi oyuncusu (ve aynı zamanda iyi bir dramatik oyuncu) Byrne, sinemaya keskin bir enerji katıyor. Juliet, Çıplak, doğuştan gelen zekası ve ruhu hala kahverengi ruh halinde parıldayan, sıkılmış ve biraz ezilmiş bir kadını oynuyor. Sakince hükmeden merkezi bir performans, gösterişsiz ama canlılık ve zeka dolu. Byrne's Annie, Britanya sahilinde bir sahil kasabasında yaşıyor ve yerel tarihi toplulukta küratör olarak çalışıyor. Duncan'da can sıkıcı bir hayat arkadaşı var ( Chris O'Dowd ), yerel bir medya araştırmaları profesörü (onun hakkında ders verdiğini görüyoruz. Tel Bir sahnede) Tucker Crowe adında tanınmamış bir müzisyene karşı yoğun bir ders dışı takıntısı olan bir adam.
Duncan'ın fandomu, evde ve Annie ile olan ilişkisinde pek çok şeyden önce gelir. Yani Tucker ( Ethan Hawke ) İnternetin büyüsü aracılığıyla hayatlarına girerse, vahşi bir bozulma beklenir. Fakat Juliet, Çıplak bundan daha nazik bir filmdir, ünlünün mekaniğiyle daha az (ünlü ne kadar küçük olursa olsun) ve daha çok zamanın, gelip geçen fırsatların ve pişmanlık duyulan yılların sancıları ve iç çekişleriyle ilgilidir. Annie, hayatının son 15 yılını boşa harcadığından endişe ederken, Tucker, farklı annelerden sahip olduğu beş çocuğuna yabancılaşarak yirmi yılı çöpe attığından oldukça emin. Bu pişmanlık baştan sona Juliet, Çıplak, karakterlerini yumuşak bir şekilde değişim ve gerçekleşme yerlerine getiriyor.
Hawke ve Byrne'ın hoş bir kimyası var, sıra dışı ve başlangıçta epistolar bir romantizmi dikkatli bir tatlılıkla ele alıyorlar. Juliet, Çıplak farklı açılardan tanıdık vuruşlar yaparak ya da bazen hikayeyi tamamen beklenmedik yönlere götürerek duygusal hatlarıyla şaşırtıcıdır. Aynı zamanda takdire şayan bir arkadaş canlısı bir film - hatta biraz serseri olan Duncan'ın bile gerçekten önemli olduğunda iyi olduğu gösteriliyor. Peretz, filmi sevimli bir pıtırtıda, ara sıra melankoliye ya da parlak küçük komedi patlamalarına daldırıyor. Film için en iyi kelime hoş olabilir. İyi huylu yolunda süzülmek kolaydır.
Bu aynı zamanda filmin sürtünmeden ve dolayısıyla gerçek ısıdan yoksun olduğu anlamına gelir. Geçtiğimiz Ocak ayında orada gösterime girdiğinde filmin Sundance karmaşasında neden biraz kaybolduğunu görmek zor değil. Tutunacak fazla bir şey yok - alıntı yapılabilir şakalar veya antika set parçaları yok. Juliet, Çıplak Belki birazcık çok bazı insanlar için rahat, yeterince tatmin edici bir noktaya varamayan hoş gevezeliği. Ama ben filmin belirli dalga boyundayım; İlginç ölçeğini ve mütevazı hırsını, oldukça yüksek bir konsepti tanıtma şeklini, ancak onunla düşük konseptli şekillerde oynamasını seviyorum. Bu çok Hornby hissettiriyor, akıllı bir kancanın (kasabaya solmuş bir rock yıldızı geliyor!) daha sıradan insan dolaşması ile karışımı.
Ve yine, kötü adamı oynarken bile yaptığı her şeyde belli bir sempati talep eden Byrne var. (İki bölümde zekice yaptığı Paul Feig filmler, nedime ve Casus. ) Burada bu kadar iyi yaptığı şeyi yapması kolay değil, filmin komedisini bu kadar organik gösteriyor. Bazı tepki çekimleri var Juliet, Çıplak bunlar gülünç derecede komik ve yine de hiç de büyük değil. Byrne, her şeyi mükemmel bir şekilde ince tutar, asla kolay bir kahkaha atmak için sahneyi çalmaz veya ihanet etmez. O harika bir icracı ve Juliet, Çıplak sessiz bir şekilde, yapabilecekleri için mükemmel bir vitrin.
Yani, yaz gişe rekorları kıran tüm Sturm und Drang'den sonra bir hız değişikliğine ihtiyacınız varsa, üzücü olanlardan bahsetmiyorum bile. Sekizinci sınıf , bundan çok daha kötüsünü yapabilirsin Juliet, Çıplak. Sıcak ve güler yüzlü küçük bir film, yavaş yavaş uyanma işini yapan, bazen yetişkinlikte kendimize yeten ihtiyatlı iyimserlikle dünyalarını yeniden müzakere eden insanların iyi oynanmış, komik-hüzünlü bir hikayesi. Film tam da doğru zamanda geliyor, biz sonbahara girerken ve kendimize bu yıl doğru bir şekilde yapmak için okula dönüş vaatleri verirken (teknik olarak hala okulda olmasak bile). Parlak yeni benliğimizde uzun süre kalamayabiliriz, ama Tucker Crowe'un diyebileceği gibi, hey, en azından denedik.