Zehirli maddelerin hayvanların ve insanların ölümüne neden olma yeteneği çok eski zamanlardan beri bilinmektedir. XIX yüzyılda, büyük ölçekli askeri operasyonlar sırasında zehirli maddeler kullanılmaya başlandı. Ancak kimyasal silahların gerçek doğuşu, Birinci Dünya Savaşı sırasında gerçekleşti. 1914'te başlayan dünya savaşı yeterince hızlı bir şekilde pozisyonel bir karakter edindi. Bu, generallere uygun değildi ve onları yeni tür saldırı silahları aramaya zorladı. Alman ordusu, zehirli ve boğucu maddeler kullanarak düşman pozisyonlarına yoğun saldırılar yapmaya başladı. 22 Nisan Belçika'nın Ypres kasabası yakınlarındaki yılın 1915'inde Almanlar klor kullanarak bir gaz saldırısı düzenledi. Bu saldırı gerçekleşti tarih, bir savaş aracı haline gelen kitlesel toksik gaz kullanımının etkinliğini gösterdiği gibi.
Kimyasal savaş ajanlarının süresi, kalıcılığına, yani bölgeye ve üzerindeki nesnelere ve insanlara uzun süre zarar verme kabiliyeti ile belirlenir. Enfekte arazi ve ekipman, hem temas hasarı olasılığı hem de kimyasal savaş buharının solunması nedeniyle tehlikelidir. Bu nedenle, yalnızca başvuru sırasında değil, uzun süre (saatlerce hatta günlerce) koruma geliştirmeye ihtiyaç duyulmuştur. Buna karşılık, kişisel koruyucu ekipmanın uzun süreli kullanımı, vücuttaki fiziksel yükün artmasına neden oldu ve bu, personelin tükenmesine, savaş kapasitelerinin derecesinde bir düşüşe (% 20 -% 30) ve bölümlerin kontrolünün bozulmasına neden oldu (dağınıklık).
Düşman tarafından kimyasal silah kullanımından kaynaklanan toplam hasar şunları içerir: kirlenmiş arazi ve ekipmanla uzun süreli temas halinde ortaya çıkan birimlerin personelinin doğrudan kaybı; artan yükler nedeniyle parçaların savaşma kabiliyetinde düşüş; Kimyasal silah kullanımının sonuçlarını ortadan kaldırmak için kullanılan insan ve fon kaybı. Ek olarak, uzun süreli kimyasal silah kullanımının bir sonucu olarak, ortadan kaldırılması için hem büyük miktarda insan gücü, hem de kaynak gerektiren önemli miktarda zaman (on yıl) gerektiren ciddi genetik ve çevresel sonuçlar ortaya çıkabilir.
Bütün bunlar göz önüne alındığında, 20. yüzyılın ilk yarısında, dünyada aktif olarak daha fazla yeni kimyasal madde yaratılmıştır. Şu anda, toksik maddeler birkaç türe ayrılmaktadır: cilt kabarıklığı, sinir-paralitik, boğucu, yaygın, psikokimyasal ve tahriş edici. Aynı zamanda, bazıları öldürücü olmayan etkiye sahip silahlarla ilgilidir, bu tür maddeler genellikle yetkisiz toplantılar ve gösteriler dağıtmak için kolluk kuvvetleri tarafından kullanılır. Örneğin, Amerikan polisi sıklıkla göz yaşartıcı gaz spreyleri veya diazepam gibi sakinleştiriciler kullanır. Kimyasal savaş ajanları hakkında konuşursak, dünyada en yaygın olanları: soman, sarin, tabun, VX (sinir-paralitik etki), lewisite (cilt blisteri), difosjen (boğucu) ve kloropikrin (tahriş edici).
Yirminci yüzyılın sonuna gelindiğinde dünyada çok sayıda kimyasal silah toplanmış, kimyasal silah stoklarının büyük kısmını oluşturan SSCB ve ABD en çeşitli ve büyük cephaneliklerin sahibi olmuştur. Rusya, SSCB'den çeşitli amaçlar ve eylemler için 40 bin ton kadar toksik madde (ajan) aldı. Bunların yaklaşık 32'inden bin tonu nöroparalitik etkilerin oldukça toksik organofosfor toksik maddelerini oluşturdu: sarin, soman VX. Kabarcığın etkileri: lewisite - 7000 ton, hardal gazı - 700 ton ve bunların karışımları (yaklaşık 200 ton). Aynı zamanda, SSCB’de kimyasal silahların üretimi 1987 yılında durduruldu.
Ülkenin Savunma Bakanlığı'na göre, ABD'de yaklaşık 31,5 bin ton kimyasal madde depolandı. Aynı zamanda, neredeyse yarısı nöroparalitik etkinin toksik maddeleriyle temsil edildi: VX ve sarin ve ikincisi cildi kabartan maddelerle hardal gazı. ABD'de, kimyasal silah üretimi 1992 yılında durduruldu. ABD kaynaklarına göre, tüm silahların yaklaşık% XNUM'unun mühimmat olarak kullanıma hazır (çeşitli kalibreli mermiler ve mayınlar, hava bombaları, NURS, kasetler ve tanklar), yaklaşık% 40, özel monokromatik kaplarda depolandı.
20. yüzyılın sonlarına gelindiğinde, kimyasal silahlar, düşmanlıklar sırasında artık gerçek bir caydırıcı olarak görülmese de, bazı devletler hala bu yönde gelişme gösteriyor. Bu zaman zarfında toplanan tüm mühimmat, hangi ülkelerin her yıl milyonlarca dolar harcamak zorunda kaldığı bakım ve denetim için özel depolara yerleştirildi. Bu tür maddeler için çok katı saklama koşullarına rağmen, bu alanlarda çevresel felaket riski her yıl artmıştır.
Sonuç olarak, imzalamak için Cenevre'deki 1993'te “Kimyasal Silahların Yasaklanması Sözleşmesi” açıldı. Dünyanın çoğu ülkesi bu sözleşmeye katılmıştır, ancak bu belge büyük ölçüde yalnızca 2 ülkeleri için hazırlanmıştır: O zamanlar tüm dünya kimyasal silah stoklarının% 90'inden daha fazlasına sahip olan Rusya ve ABD. Ölümcül olmayan kimyasal silahlara tabi olmayan bu sözleşme 1997 yılında yürürlüğe girmiştir. Bundan sonra, 6 ülkeleri, içinde Arnavutluk, Hindistan, Libya, Rusya ve ABD’nin yanı sıra resmi belgelerde belirtilmeyi reddeden bir devletin (bu eyalet Güney Kore’dir) olduğu açık bir şekilde, zehirli maddelerin varlığını kabul etti. Kimyasal silahların imhası için program 20. yüzyılın son yıllarında başlamıştır.
Uluslararası anlaşmaya göre, imzalayan ülkelerin, kimyasal silah stoklarının% 1'ini Nisan 2000,% 20'in 2002'i% 45,% 2004'in% 100'u,% 2007'in% 2012'i (% 7) imha etmesi gerekiyordu. Bununla birlikte, kimyasal mühimmatların atılması için oldukça teknik olarak karmaşık tesisler inşa etme ihtiyacı nedeniyle, son dönem yılın nisan XNUMX'una ertelenebilir. Terimi erteleme ilk hakkı ABD'de kullanıldı.
Bununla birlikte, Nisan 2012’e göre, ne ABD ne de Rusya bir araya geldi, Ocak 2012’te ABD, ABD’nin kimyasal silahlarının% 90’inin imha edildiğini bildirdi ve Kasım ayında 2012, Rusya, aktif ajanlarının% 70'in imha edildiğini bildirdi. Aynı zamanda, her iki ülke de iş bitirme tarihlerinin ertelendiğini açıkladı. Dünyadaki en büyük kimyasal silah rezervine sahip 2 ülkeleri hakkında konuştuğumuzdan, kimyasal maddelerin imhasını izlemek için kurulan Kimyasal Silahların Yasaklanması Örgütü, 100% Kimyasal maddelerin 2015'in sona ermesinden önce imha edilmesi gereken yeni bir program hazırladı. Ancak bu sefer iki ülke de neredeyse tamamen kırıldı.
Washington resmen bir yeniden düzenleme talep etmedi, ancak 2010 yılında, Amerikalılar kimyasal silah stoklarından ancak 2021-2023 yılına kadar tamamen kurtulabileceklerini itiraf etti. Bugün ABD’de detoksifikasyon 4’in bin tonluk ajanını bekliyor. Bu durumda, ABD'nin kimyasal mühimmat imhasıyla ilgili yasa, 2'tan 2012 yılına ve 2015'tan 2017 yılına kadar olan süreçte 2018 için önemli molalar sağlamaktadır. Şu anda, Amerika Birleşik Devletleri, 2’in 3,2’in bin tonluk toksik madde içeren büyük depoları Blue-Grass ve Pueblo’nun yakınında bulunan kimyasal maddelerin imhası için yeni tesisler kurmayı umuyor. Muhtemelen, elden çıkarma süresini uzatmak zorunda kalacak. Çalışma için son tarihin 2020 yılına kaydırılabileceği varsayılmaktadır. Bozulma sebebi, Udmurtya bölgesinde "Kizner" kimyasal cephanelerinin imhası için son tesisin işletmeye alınmasını geciktirmektir.
Aralık 2012'te onaylanan kimyasal silahların imhasına yönelik federal programa göre, Udmurtia'da girişimin 2015 yılı için yapılması planlanıyor. Aynı zamanda, Rusya Devlet Başkanı Volga Federal Bölgesi Mihail Babich'in genel temsilcisine göre, tesis, 2013'un sonunda çalışmaya başlayabilecek (tam yürürlükte değil). Bununla birlikte, bu durumda bile, 5,5 yılında 2015 ülkesinde kalan binlerce ton kimyasal maddeyi elden çıkarmak için zaman bulamayacaktır. Kizner'in yılda en fazla 1,8 bin ton kimyasal silahı elden çıkarabileceği tahmin ediliyor. Bu durumda, 5'a bin ton organik maddenin atılması gerekir.
Yılın 2012'unun başlangıcında, Rusya Federasyonu'nda faaliyet gösteren atık bertaraf şirketlerinin 6'i: Gorny (Saratov bölgesi), Kambarka (Udmurt Cumhuriyeti), Leonidovka (Penza bölgesi), Maradykovo (Kirov bölgesi), Pochep (Bryansk) bölge), “Shchuchye” (Kurgan bölgesi). Aynı zamanda, Gorny ve Kombarka, 2008 ve 2009’te kimyasal maddelerin işlenmesini tamamladı ve endüstriyel atıkları işlemeye başladı.
Kizner'de açılan tesisin, karmaşık mühimmat imhasına uyarlanacağı bildiriliyor. Füzeler, bombalar ve top mermileri hakkında konuşuyoruz. Kimyasal silahlara ek olarak, bu cephaneler de patlayıcı içerir. Bu tür bir mühimmatın elden çıkarılması daha fazla zaman alır, çünkü ilk önce sökülmeleri gerekir, bundan sonra toksik maddelerin ayrı bir detoksifikasyonu ve patlayıcıyı yok edin. Aynı zamanda, Rusya'da soman ve sarinin nötralizasyonu, su ve monoethanolamin, VX - potasyum izobütilat, lewisit - alkali hidroliz yöntemi kullanılarak gerçekleştirilir.
Kambarka'da Kimyasal Silah Yıkım Tesisi
Aynı zamanda, ABD'deki karmaşık mühimmat sökülmeden imha edilir, bu amaçlar için, XCUMX-mm'ye kadar kalibreli topçu mermilerini ve roketleri ortadan kaldırmak için tasarlanmış SDC200, DAVINCH, T-60 kurulumları kullanılır. Bu tesislerde, mühimmatlar özel bir odada havaya uçurulmakta, ardından atılan kimyasal maddeler, su ve oksijen ile birlikte, yanma odasına beslenmektedir. Oradan, yanma ürünleri hali hazırda aktif karbon ve nötrleştirici kimyasallar içeren bir filtre sistemine aktarılır, bundan sonra zararlı safsızlıklardan saflaştırılan gaz atmosfere verilir.
Kimyasal Silahların Yasaklanması Teşkilatı'na göre, Ocak ayının sonunda, 2013'in sonunda, 16, dünyadaki tüm rezervlerin% 55,5 olan binlerce ton çeşitli kimyasal madde, 78 gezegenindeki sözleşmenin yıllarında imha edildi. 15-1970'lerde üretilen 80 hakkında binlerce ton kimyasal mühimmat hala yok edilmedi, bunlardan yaklaşık 10 bin tonu Rusya ve ABD'den.
Bilgi kaynakları:
-http: //lenta.ru/articles/2013/04/08/chemicals
-http: //fptl.ru/Chem%20block_Him%20orujie.html
-http: //www.rhbz.info/rhbz3.1.1.html
-http: //www.rau.su/observer/N11_2003/11_06.htm