Oort bulutu veya Öpik-Oort bulutu, Güneş’in etrafında dönen kuyruklu yıldız kümesi. Bu kuyruklu yıldızların enberi ölçeği 5-50 AB (Astronomi birimi) ve enöte ölçeği ise 30.000-100.000 AB’dir (bu uzaklıkların hepsi güneş merkezlidir). Unutulmamalıdır ki enöte yörüngeleri Plüton’un yörüngesinin (ortalama 39 AB) çok ötesindedir.
Güneşe en yakın yıldız olan Proxima Centauri 270.000 AB uzakta olduğundan, bu kuyruklu yıldızların yörüngeleri yakınından geçtikleri yıldızlar tarafından değiştirilebilir. Bunun sonucu, ya Güneş Sistemi’ne doğru ya da yörüngeyi değiştiren yıldıza doğru yönelirler. Doğal olarak bu tür kuyruklu yıldızların yörüngeleri 100.000’lerce yıl olabilir. Bu özelliklerinden dolayı Oort Bulutu, donmuş kuyruklu yıldızların deposu olarak da anılır.
1992’de Leiden öldü), 20. yüzyılın doğasını anlama çabalarının en önemli figürlerinden biri olan Hollandalı gökbilimci Samanyolu .
Groningen Üniversitesi’nde okuduktan sonra Oort, 1924’te Leiden Gözlemevi’ne gökbilimci olarak atandı .
1925’te İsveçli Bertil Lindblad , Samanyolu’nun galaksinin merkezi etrafındaki kendi düzleminde döndüğü teorisini geliştirmişti. Oort, 1927’de galaksideki yıldız hızlarını doğrudan gözlemleyerek bu teoriyi doğrulayabildi ve teoriyi daha sonra kullanılan forma dönüştürdü.
İlk olarak 1932’de Ernst Öpik, bir kuyruklu yıldız deposunun varlığından söz etmiştir. 1950’de Jan Hendrik Oort, çok uzak bir gezegenden gelen kuyruklu yıldızlardan söz etmiştir.
1935’te Leiden Üniversitesi’nde profesör ve gözlemevi başkan yardımcısı olarak atandı. Hollanda’nın II . Dünya Savaşı’nda Alman işgali sırasında Oort, 1942’de Yahudi profesörlerin sınır dışı edilmesini protesto etmek için gözlemevini ve üniversiteyi terk etti ve savaşın geri kalanını kırsal alanda geçirdi. 1945’te savaş bittikten sonra üniversiteye döndü.
Oort’un daha sonraki çalışmaları ve Hollanda’da geliştirdiği astronomi okulunun çalışmaları Lindblad-Oort teorisini güçlendirmeye ve test etmeye yönelikti. 1950’lerin başında Oort , Güneş’in galaksinin merkezinden yaklaşık 30.000 ışık yılı olduğunu ve etrafındaki bir yörüngeyi tamamlamak için 225 milyon yıl sürdüğünü belirledi ve bunun için radyo astronomi tekniğini kullandı. 1951’de yıldızlararası uzayda hidrojen tarafından üretilen 21 cm dalga boyundaki radyo dalgalarının keşfi, ona galaksinin spiral yapısını haritalamak için yeni bir yöntem sağladı.
1950 yılında Oort çok uzun yörünce periyotlarına sahip kuyruklu yıldızların, Güneş’in yaklaşık bir ışık yılı uzaklıkta yörüngesinde olan büyük bir küçük cisim bulutundan kaynaklandığını ve diğer yıldızların bu bulutla etkileşiminin, bazı kuyruklu yıldızların yörüngelerini Güneş’e yakın olacak şekilde değiştirdiğini ortaya attı. Oort Bulutu olarak adlandırılan bu bölgenin varlığı, sonunda çoğu astronom tarafından kabul görmeye başladı.
Oort Bulutunda ki tahmini kuyruklu yıldızların sayısı 1011 ile 1012 (100 milyar ile 1000 milyar)’dır. Tahmini toplam kütlesi 1028 gm’dır. 100.000 AB yarıçaplı bir bulut yörüngesinin yaşam süresi ise, 1,1 milyar yıl tahmin edilmektedir.
Bu kaya parçaları, Güneş’in etrafında dolanmaktadır. Ara sıra, bu bulut civarından geçen yıldızlar, dev moleküler bulutlar ve benzeri gök cisimleri, Oort Bulutu içerisindeki cisimler ile etkileşerek yörüngelerini değiştirebilir. Bunun sonucunda bazı gök cisimleri, Güneş Sistemi içerisine “düşerek” bilimde “uzun dönem kuyrukluyıldızı” adı verilen yapıları oluştururlar. Bu kuyruklu yıldızların devasa, son derece eksantrik (dış merkezli) yörüngeleri vardır ve Güneş’in etrafında 1 tam tur atmaları on binlerce yıl sürebilir. Tarih boyunca bu tür cisimler sadece 1 defa gözlenebilmiştir.
Oort Bulutu’nun iki ayrı bölgeden oluştuğu düşünülmektedir. Küre şeklindeki dış Oort Bulutu ve disk şeklindeki iç Oort Blutu veya Hills Bulutu.
1932’de Estonyalı astronom Ernst Öpik, uzun dönemli kuyruklu yıldızların Güneş Sistemi’nin en dış kenarında yörüngede bir buluttan geldiğini ileri sürdü. Hollandalı astronom Jan Oort, 1950’de bu fikirden bağımsız olarak bir çelişkiyi çözmek için uğraştı.
Güneş Sisteminin varlığı boyunca, kuyruk yıldızlarının yörüngeleri kararsızdır ve sonunda dinamikler, bir kuyruklu yıldızın Güneşle veya bir gezegenle çarpışması veya başka şekilde Güneş Sistemi’nden gezegensel dalgalanmalar yoluyla atılması gerektiğini belirtir.
Dahası, uçucu kompozisyonu, Güneş’e defalarca yaklaştıkça, kuyruklu yıldız bölünür veya daha fazla gaz çıkmasını önleyen bir izolasyon kabuğunu geliştirene kadar radyasyon yavaşça uçucu maddeleri kaynatır.
Genelde insanlar “Güneş Sistemi” dediklerinde, Güneş’ten son gezegene kadar olan mesafeyi kastederler. Ancak bilimsel camiada “Güneş Sistemi”, Oort Bulutu’nun dışına kadar kabul edilir. Bu bulutun dışına çıktığınızda ise, artık üzerinize etki eden çekim kuvvetinin büyük kısmı Güneş’ten değil, diğer yıldızlardan kaynaklanmaktadır.