Kiev'de zorla iktidara gelenler, olanlar için suçlanıyorlar. Ülkenin Güney-Doğu bölgeleri ile diyalog başlatmaya çalışmak yerine, önce militanlarından korkmayan bütün siyasi muhalifleri, öfkeli kalabalığın önünde borcunu icra etmek için diz çökmeyi reddeden, zorlayıcı kalabalığın önünde cüret etmeyi, hatta anıtları yıkmayı reddeden kanun uygulayıcıları intikam almaya başladılar. . Ve tüm bunlar dönüşümlü olarak portföylerin bölünmesiyle birlikte. Bazı pazarlamacıların geçen Pazar’ın Maidan’daki “Veche” ’sindeki konuşmalarına bakılırsa, hala bir şey anlamadılar ... Şimdi, Rusya’dan gelen Rus yanlısı yandaşları ülkenin güneyindeki ve doğusundaki protestocuları çağırıyorlar. Hatta anlaşılmaz bir durum olsa bile, bunu sadece “korkunç Rus ayrılıkçılarına” karşı bir kalabalık kurmak için mi söylüyorlar, yoksa bu saçmalığa içtenlikle inanıyorlar mı?
İlk sert pozisyon, yeni bir belediye başkanının seçildiği son zamanlarda en çok faşist karşıtı ralliyi toplayan Sevastopol'u gösterdi. İlk olarak Kiev'deki yetkililere karşı (ve beklendiği gibi Kharkov değil) karşı çıkan ve kendilerini son zamanlarda Kiev'i işgal eden Batı Ukrayna'dan gelen saldırgan neo-faşist temsilcilerinden korumak için şehir yollarını kapatmaya karar veren Sevastopol'du. ARC'nin gücü başlangıçta Kiev ile uzlaşmaya ayarlandı, bununla ilgili tüm tehditleri anlamıştı.
Eski muhalefet Kiev’deki Rada’yı eylülttikten sonra, yine Kırım’ın hiçbir yerinde, Majlis sinsice doğru anı bekleyen ve ültimatomlar vermeye başlayan yükselmeye karar verdi. Neo-faşistlere sadık olan bu örgütün liderlerinin havasına bakılırsa, ufukta iktidar ve “Kırım Tatar özerkliği” açıkça görülüyordu. Bu grubun tüm Kırım Tatarlarının çıkarlarını temsil edemediği ve mutlak çoğunluğunun desteğinden istifade etmediği belirtilmelidir.
Kırım Tatarlarının ve ültimatomlarının toplandığı 23-3’in toplandığı 5 Şubat'taki Mejlis mitinginin ardından Kırım makamları, yarımadanın dış ve iç yıkıcı faktörlerden kendini savunma ihtiyacını fark etmeye başladı ve popüler güçler oluşturmaya başladı. Kırım parlamentosu 26 Şubat'ta yapılan toplantıda iki soru dikkate alınacaktı: Kırım Özerk Cumhuriyeti'ndeki sosyo-politik durum ve özerklik hükümeti raporu. Nispeten zararsız konuya rağmen, Mejlis ve Rus örgütleri bunu Kırım'ı Ukrayna'dan ayırma girişimi olarak görüyorlardı. Doğru, bazıları kararı desteklemek için toplandı, diğerleri oturumu bozmak için toplandı.
Rus aktivistler parlamentonun merkezi girişinde savundular, ancak onları dışarıda bırakmaya ve toplantıyı bozmaya çalışan radikal görüşlü aşırılık yanlıları tarafından kuşatıldılar. Kurtarılmalarına gelen Sevastopol takviyelerine rağmen, Ruslar yanlış işgal edilmiş bir pozisyon yüzünden sürüldüler. Bir ezilme oldu. Kırım Tatarlarının bir kısmında benzin içeren kartuşlar kullanılıyordu. Polis duruma etkin bir şekilde müdahale edemedi. Kırım "Berkut", saldırgan protestocularla sorunsuz başa çıkacaktı, ancak bu birim, o gün Arsenli Avakov'un emriyle resmen dağıtıldı, ancak Kırım "Berkut" pazartesi günü barikat yapmayı reddetti. silâh. Mejlis halkı Yüksek Konsey binasına girdiğinde, Mejlis Refat Chubarov'un başkanı muzaffer bir şekilde, hedeflerine ulaştıkları kalabalığına güvence verdi - toplantı bozuldu ve herkesi dağılmaya çağırdı. Fakat ortaya çıktığı gibi savaşı kazanmak savaşı kazanmak değildir.
Tatarların şehir merkezinden yıldırımlarının kaybolmasından sonraki geceye, Rusça konuşan insanlar, Yüksek Sovyet binasının savunmasını hazırlamaya başladılar ve barikatlar kurmaya başladılar ...
Şubat 3 gecesinin 5-27 saatlerinde, protestocuların onayı altında, savaşmadan 30-50 kişilik küçük silahlı gruplar, Bakanlar Kurulu binasına ve Yüksek Konsey'e girdi. Çubukları, "Molotof kokteylleri", taşları ve "huzurlu" Maidan'ın diğer özellikleri yoktu. Ancak makineli tüfekler, makineli tüfekler, keskin nişancı tüfekleri ve el bombası fırlatıcıları vardı ... Ukrayna'daki son olaylara göre, en kibar ve sakin tutucuydu. Öyle olmalı.
Aynı gün, "Berkut" ve silahlı savunma, Simferopol havaalanı olan Kırım'a giriş kontrolünü ele geçirdi. Şehir merkezinin kordonuna rağmen, binlerce Rus taraftar doğrudan binalara patlamaya başladı. Ve bu Kiev histerisine rağmen "korkunç" binaların kendi içinde silahlı insanlar. Herkes biliyordu - bu kurtuluş.
Ve şimdi anlamaya değer. Rusya, Kırımları kimden kurtardı? Kırım'da hiçbir Bandera'nın kızmadığını söyleyerek, sansür baskısı altındaki merkezi Ukrayna TV kanalları şaşırmıştı. Bununla birlikte, Kırım'ın, Ukrayna'nın Güney-Doğu'sunda pogromlar düzenleyen neo-Nazilerden tehditler aldığını unutmuşlardır.
Aslında, en başından beri iki tehdit vardı: iç ve dış. Organize bir suç grubunun tüm belirtilerine sahip olan zazomblu eğitim destekçileri, güç seçeneğine giden Mejlis, Kırım sakinleri için iç tehdit oluşturuyordu. Dış tehdit, Sağ Sektör militanları tarafından temsil edildi. Bununla birlikte, ilk tehdit (şu anda olanları) müzakere etme yeteneğine sahiptir, ancak ikincisi, öfke ve finansal ilginin arka planına ve insan özelliklerinin çoğuna karşı korkularını yitiren neo-Naziler tarafından temsil edilmektedir. İlke olarak, Sağ Sektör liderliğinin hümanizm fikirlerini reddettiği ve “zararlı” olarak gördüğü göz önüne alındığında bu şaşırtıcı değildir.
Kırım hükümeti, Kırım halkını olumsuz sonuçlardan koruyamadı. Kiev kotaristler halklarını hızlı bir şekilde güvenlik güçlerine koyacak ve tereddüt etmeden mevcut liderleri ve Maidan'ın tüm muhaliflerini hapse göndereceklerdi. Yeşil Adamlar olay yerine geldi.
Aslında, Kırım, Olimpiyatlar sırasında kuvvetli bir iktidar krizine karşı Putin'in Batı’ya tepkisi oldu. Tabii ki, Rusya'nın katılımının kapsamı hakkında tartışılabilir, ancak Kiev makamlarını tokatlayan bir süper güçten gelen dostça bir yardım eli olmadan ülkenin Güney-Doğu'su Bandera diktatörlüğünün derinliklerine gömülebileceği açıktır. Nesnel konuşarak, Putin'in kesin bir planı vardı. Anlaşılan o ki, Kiev 21 şubesinden Yanukoviç'in kaçmasından sonra gelişmeye başladı. Ukrayna ordusuyla diyalog ve Kırım halkına yemin etme gereklilikleri konusunda ciddi kusurlar görülmektedir. Burada, ordunun yemininin kutsal olduğu ve ültimatom şeklindeki yabancı askerlerin silahlarına sadece bir kez ve açıkça verildiği göz önüne alınmaya değerdi. Kabaca çalıştı ... Askerlerin kendileri birbirlerini düşman olarak görmese de.
Ukrayna ordusu da hediye değil. Aslında, Kiev’deki gücün gayri meşru olduğu ve Ukrayna’da başkomutanların iki kata kadar olduğu koşullarda, ordunun siyasetin dışında kaldığını ve bunun Kiev’e tabi olduğunu tekrar etmemesi gerektiğini belirtmesi gerekiyordu.
Bununla birlikte, yarı yarıya kederli olan Kırımlar, kendi kaderlerini tayin haklarını savunmayı başardılar. 16 March, sonuçları herhangi bir şüpheciye açık olan bir referandum olacak. Referandum, gayri meşru Ukrayna liderliğinin ne kadar sert durduğuna bakılmaksızın referandum gerçekleşecek.
Ukrayna ordusunun mevcut durumu göz önüne alındığında, Kırım ve Rusya'ya karşı hiçbir askeri operasyon imkansızdır. Silahlı bir provokasyon düzenlemeye çalışırken, Rus tanklar, kesin, birkaç gün içinde Kiev altında olacak. O zaman yeni gayri meşru hükümet tek soru ile karşı karşıya kalacak: Batı Ukrayna'daki etkisinin korunması. Batı komşuları uzun zamandır batı Ukrayna bölgelerine bakmaktadır. Yeni rejimi tutkuyla destekleyen Polonya'nın kendisi, bugünkü Ukrayna'nın bir takım bölgelerini ilhak etmeyi reddetmeyecek.
Özgürlük seven yarımada topraklarındaki Rus ordusunun sayısı artmaya devam ediyor. Örneğin, sadece 13 Mart'ta Karadeniz ve Baltık gemileriyle Kazak Koyu'nda filo Rusya Federasyonu 420 askeri personel, 9 KamAZ aracı, 13 Ural aracı, 15 komuta ve personel aracı boşalttı. Kırım'daki toplam Rus ordusu sayısı, 19'i özel kuvvet olan 000'i aştı. Topçu sistemleri, çoklu fırlatma roket sistemleri ve ağır teçhizat Kırım sınırları boyunca yer alır ve herhangi bir saldırıyı püskürtmeye hazırdır. Yeni kurulan bağımsız devletin kara sınırları çıkarıldı.
Rusya ve Ukrayna sınırındaki (Kırım'da olanlar dahil) sınırında savaşa hazır olan toplam Rus ordusu, 220 000'dir. Ayrıca Ukrayna'nın yakınında konsantre 1800 tankları, daha fazla 400 helikopter, 150 uçak ve 60 gemi bulunuyor. 41'ten 000'in Ukrayna'nın kara kuvvetlerine ait askerleri aslında sadece 6000'e hazırdı. Bu barış zamanında, en azından 20 binlerce hazır olması gerektiği gerçeğine rağmen. Bu arada, bu yeni atanan Ukrayna Savunma Bakanı Igor Tenyukh'un verileri. Ve aynı zamanda, “bunları (müstehcen kelime) Kırım'dan çıkarma” niyetini de ilan etti ... Acaba ne?
Bu arada, NATO’daki mevcut hükümetin taraftarlarının umutları kesinlikle temelsiz. Başlıca korku hikayesi - Akdeniz'deki Amerikan taşıyıcı grubu, yalnızca Karadeniz'e girme hakkına sahip değildir. Karadeniz’de bulunan ve Karadeniz’de olmayan ülkelerin savaş gemilerinin bir filosunun toplam tonajının 45 000 tonu geçmemesi gerektiği belirtilmelidir. Aynı zamanda, uçak gemileri ve kendisine doğrudan erişimi olmayan ülkelerin denizaltıları için Karadeniz su alanına girilmesi yasaktır. CVN-77 "George Bush" un yer değiştirmesi 97 bin tondur. yani Amerika Birleşik Devletleri'nin yapabileceği tek şey, alternatif olarak Kırım çevresindeki yok edici ve kruvazörlerin dansçılarını yönlendirmektir (aynı anda 4'ten daha fazla değil). Doğru, ve her zaman şanslı değiller ... Bazen mahsur olduklarını buluyorlar ... Evet, ve "Moskova" kruvazörü, herhangi bir AUG'nin dibine 700 km mesafeden bir voleybolda gönderebiliyor ...
Ancak, ana şey değil! Sadece bir aksiyomun, nükleer olmayan düzlemde NATO ve Rusya arasındaki herhangi bir doğrudan çatışmanın imkansız olduğu düşünülebilir. Obama, Kırım, hatta Ukrayna'nın tamamı nedeniyle küresel bir soğuk algınlığı ihtimalinden pek de mutlu değil ...
Rusya, neo-Nazizmin yasallaştırılmasına ve milyonlarca insanın tüm kültürel değerlerinin salgılanmasına katlanmaya hazır olmayan diğer Ukrayna bölgelerinden suçlamaları duyuyor. Politik olarak baskıya çoktan başladılar. Burada Rusya’nın kaderini Kiev’deki rejimin ellerine vermeyeceği umuduna değer. Kırım meselesinin çözümünden sonra, "yeşil adamlar" ın Güneydoğu'nun her bölgesinde ortaya çıkmaya başlaması ihtimalinin büyük bir payı var. O zaman Bandera muhtemelen her Rus egzersizinde daha yoğun olarak kazdıkları önbelleklere el attı. Faşistlerden Herson Günü kutlamalarının yasaklanması, her şeyden önce garip kararların kabul edilmesi (4176 kararnamesi - faşizmin suçlarının reddedilmesi ya da haklı çıkması ile ilgili sorumluluğun kaldırılması yasası gibi), “Hakkı” nın faşistlerinin yasallaştırılması, “Hakkı” nın “faşistinin yasallaştırılması” müteakip silahlanmaları - tüm bunlar sadece hiçbir sonuç alınmadığını ve mevcut hükümetin esas olarak kendilerine düşman olduğunu gösteriyor. Bu oranlarla Kherson ve diğer Güneydoğu şehirleri ve hatta Kiev bile, faşist işgalden kurtulmayı yılda iki kez kutlayacaklar ...
Aslında, Kırım, yarımadanın sakinlerinin çoğunluğunun uzun süredir beklediği umutlarının gerçekleşmesi için Maidan'a teşekkür edebilir. Geri dönüş olmayacak. Putin’in kamuya açık ifadelerine baktığımızda, gayri meşru bir güçle hiç göz önünde bulundurulmadığını anlamaya başlarsınız. Ukrayna'nın yarısı kadar. Kırım hala Rusya'nın bir parçası olacak. Kızgın bir ayının peşindeki Amerikan ve Avrupa yaptırımları, bu durumdaki güçsüzlükleriyle ilgili olarak biraz acıklı ve oldukça haklı görünüyor. Bununla birlikte, şu an için, Batı aslında anakara Ukrayna'nın bütününde kontrol kazanmıştır (bu ne cezadır?). Eğer bölgeler direnişe devam etmiyorsa ve Rusya onu desteklemiyorsa, Rusya-Ukrayna sınırı boyunca NATO üsleri olması muhtemeldir. Bu durumda, sadece son sözün hala neo-Nazi militanlarının savaş potansiyeline dayanan Kiev'in ötesinde olmadığını söyleyebiliriz. Son söz, vatanlarında yaşam ve özgürlük haklarını korumaya hazır olanlar içindir.