Cale hemen Kara Ejder’e sordu.
“Ölü mananın kokusunu nasıl hissedebilirsin?”
Mana. Bu, doğada var olan bir gücü sembolize ediyordu.
Bazı açılardan, belirli bir yerde yaratılmış kadim bir güce benziyordu. Ancak ikisi çok farklıydı.
Fark, geride bırakılıp bırakılmaması arasındaydı.
Mana, o manayı kontrol eden kişi ölür ölmez kaybolurken kadim güçler geride kalabilirdi.
Kara Ejder kolayca cevap verdi.
“Bataklık yüzünden olduğunu düşünüyorum. Bataklık manaya hükmediyor ve dağılmasını engelliyor.”
“Hakim mi?”
Cale’in ifadesi tuhaflaştı ama Kara Ejder sessizliğini korudu. Balina kardeşlerin yanı sıra On ve Hong, Cale ve Kara Ejder’e yaklaştı.
Kara Ejder, Cale’in zihnine doğru konuşmaya başladı.
– Ben çok anlayışlıyım.
Cale, Kara Ejder ile göz teması kurdu.
– Bataklığın içinde senin kalkanına ve rüzgarına benzer bir güç hissediyorum.
“Ha!”
Cale istemeden nefesi kesilmiş gibi bir kahkaha attı. Maskesiz Kara Ejder gülümsemeye başladı. Cale de hafifçe gülümsemeye başladı.
Kadim güç.
Bataklığın içinde kadim bir güç vardı ve ‘hakimiyet’ anahtar sözcüğüyle ilişkili olma şansı yüksekti.
“Bu bir ilk.”
Bu, Cale’in romanda tartışılmayan kadim bir gücü ilk kez bulmasıydı. Tabii ki, bunun birinin geride bıraktığı eski bir güç mü yoksa bu bölgede doğal olarak gelişen bir güç mü olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu.
“Çok akıllısın.”
“Doğru. Ben akıllıyım.”
Kara Ejder ve Cale’in haylazca sırıttığını gördükten sonra grubun geri kalanı daha da meraklandı.
“Genç efendi Cale, bana neler olduğunu anlatabilir misin? Ejderha manasının kokusu derken neyi kastediyorsun?”
Cale, Witira’ya bakmak için döndü. Cale’e soruyordu ama en azından neler olup bittiğine dair iyi bir fikri varmış gibi görünüyordu.
“Zaten bir fikrin olduğuna eminim ama bataklığın içinde bir ejderha cesedi olma ihtimali yüksek.”
“…Bir ceset?”
“Evet. Ama büyük olasılıkla çok eski ve muhtemelen mumyalanmış.”
Cale, romanda anlatıldığı şekliyle Choi Han’ın deneyimine dayanarak Karanlık Orman’ı biliyordu. Ancak romanın anlattığı çok önemli bir takım bilgiler de vardı.
Cetvel yok.
Choi Han oradayken Karanlık Orman’da hiç ejderha olmadığını söylemek muhtemelen doğruydu. Dahası, romandaki insanlar bir Ejderha İni’nden veya Karanlık Orman’daki bir ejderhadan hiç bahsetmediler.
“Bu, onun çok eski bir ceset olduğu anlamına gelmeli.”
Musluk. Musluk.
Cale, Hong’un acı bir ifadeyle bataklığı işaret ettiğini görünce başını eğdi.
“Bataklık suyunu yiyemem herhalde?”
Hong, ejderha cesedini duyduktan sonra iştahını kaybetmiş gibiydi. Cale, Hong’un cevabını beklemeden özür dilemek için Kara Ejder’e doğru gittiğini görebiliyordu.
“Üzgünüm. Lezzetli olacağını düşünmüştüm.”
“Umrumda değil.”
Kara Ejder meraklı bir ifadeyle karşılık verdi.
“Bataklığın içindeki şeyle ben farklıyız. Akraba değiliz.”
Ejderhalar ‘kabilelerini’ gerçekten umursamıyor gibiydi. Hepsi kendilerini dünyadaki her şeyden ve her şeyden benzersiz bireyler olarak görüyorlardı. Cale konuşmaya başlamadan önce hiç soğukkanlı Kara Ejder’e baktı.
“Deniz kızlarının bataklıktaki zehirden güçlendiklerini düşünmüştüm. Ne de olsa onların özellikleri zehir.”
Balina kardeşler Paseton ve Witira ona doğru baktılar.
“Ancak, şimdi güçlerini artıranın zehir değil, bataklıktaki ölü mana olduğunu düşünüyorum. Ya öyle, ya da hem zehirden hem de ölü manadan.”
Cale kardeşlere baktı.
“Zehir ise, panzehir bulmak için sadece bir örnek almaları gerekir. Ancak, ejderhanın ölü manasından geliyorsa bu tamamen farklı bir top oyunudur.’
Cale, Paseton kara bataklığa ve yakındaki bölgeye bakarken Witira’nın kaşlarını çattığını görebiliyordu. Ağzından hüzünlü bir yorum çıktı.
“…çok geniş.”
Witira da söze girdi.
“Ne yapmamız gerektiğinden emin değilim.”
Deniz kızlarının güç kaynağının nedenini daraltmayı başardılar, ancak bununla başa çıkmanın bir yolunu bulamadılar. Zehir olsaydı bir şey olurdu ama diğer mesele çabucak çözülemeyecek kadar karmaşıktı.
“Karanlık Orman’a kimsenin girmesini engelleyemeyiz ya da burada her zaman bu kara bataklığı koruyamayız.”
Witira bir kez daha bataklığa doğru baktı. Bir ejderhanın cesedi mi? Bu beklenmedik bir sorundu. Bu bataklığın yetişkin bir ejderhayı tamamen batıracak kadar büyük olması işleri daha da zorlaştırıyordu.
Normal bir ejderhanın boyutu toplam üç kat büyür. Büyümenin üç aşamasını da tamamlayan yetişkin bir ejderha çok büyüktü. Kendisi gibi bir Kambur Balinadan en az 5 metre daha büyüktüler.
O anda Cale’in sesini bir kez daha duyabildi.
“Basit.”
Sesi huzurluydu. Witira başını çevirdi. Cale gülümseyerek bataklığın kenarına kadar yürümüştü.
“Önce bataklık suyundan ihtiyacın kadar al.”
Cale bataklıktan uzaklaştı ve Witira’ya baktı.
“Sonra başka bir anlaşma yaparız.”
“…Anlaşmak?”
Witira’nın yüzüne yayılan kafa karışıklığını izledikten sonra Cale’in gülümsemesi daha da büyüdü.
“Bunu yapmayı planlamamıştım ama…”
Başlangıçta, buradan çıkmadan önce deniz kızlarının güçlenmesine neyin sebep olduğunu anlayacaktı. Ancak durum şimdi farklıydı.
“Bir ölü mana havuzu tehlikelidir.”
Deniz kızları muhtemelen karanlık yaratıklar oldukları için ölü manayı emebiliyorlardı. Ancak, Balinalar veya insanlar gibi doğal canlılar için tehlikeli bir zehirdi.
Kendisi için tehlikeli iken düşmana faydalı olan bir şeyi etrafta bulundurmak için hiçbir sebep yoktu.
Ayrıca gözünün önünde yeni bir fayda daha vardı.
Mumyalanmış bir ceset olsa bile ejderhanın kemikleri hâlâ oradaydı. [1]
Ayrıca kadim güç de vardı.
“Evet. Başka bir anlaşma yapacağız.”
“Bunun bu durumla başa çıkmakla ne ilgisi var?”
Witira bilinçsizce kamçısını tekrar okşadı. Kalbini beklenmedik bir beklenti duygusu doldurdu ve Cale bu beklentiyi tamamen gerçekleştirdi.
“Senin için ben hallederim.”
Witira, Cale’in gözlerindeki heyecanı görebiliyordu. Cale’in gözlerinde daha önce hiç böyle bir bakış görmemişti.
Cale bataklığı işaret etti ve kısa bir cevap verdi.
“Sadece yok edeceğim.”
“…Ne?”
Witira kara bataklığa baktı. Çok büyük siyah bataklık. Buna ne yapacağını söyledi? Cale tekrar konuşmaya başladığında boş gözlerle bataklığa bakıyordu.
“Fazla düşünmeye gerek yok.”
Tekrar Cale’e baktı. Yüzünde hala bir gülümseme vardı ve çok heyecanlı görünüyordu.
“Senin için ondan kurtulacağım, bu yüzden benimle bir anlaşma yap.”
Cale ne yapmak üzere olduğunu düşünüyordu.
Burası, hiçbir şeyin tuhaf görünmeyeceği bir yer olan Karanlık Ormanıydı. Burası, başına gelen her şeyin bir kaza olduğunu iddia edebileceği ve cehalet numarası yapabileceği bir yerdi.
“Genç efendi Cale.”
Witira’nın reddedemeyeceği bir anlaşmaydı.
“Bir anlaşma yapalım.”
Cale ve Witira ikinci bir anlaşma yapmaya karar verdiler.
“Ama şu anda ihtiyacım olan bir şey yok.”
“Lütfen hoşunuza giden bir durum ortaya çıktığında bana haber verin. Her iki taraf için de makul bir şey olduğu sürece bunu kabul edeceğim. Bu, WItira olarak benim adımla verdiğim bir söz, bu yüzden gerek yok. endişelenmek.”
Cale, onun sözlerine gelişigüzel bir şekilde başını salladı. Onun için bir şey yapmasa iyiydi. Ejderhanın kemikleri ve kadim güçleri onu denemek için yeterli bir nedendi.
“Bu arada, bataklıktan çıkan her şey bana ait.”
“…Elbette.”
Witira, ejderhanın kemikleri konusunda hayal kırıklığına uğradı, ancak açgözlü olmamaya karar verdi. Balina kabilesi hem karada hem de denizde güçlü oldukları için hükmedebildiler.
Ancak su aynı zamanda onların zayıflığıydı. Su altı, bataklığın içi. Bataklık suyu ve çamuru zehirli olsaydı Balinaların yaşaması zor bir ortam olurdu.
Cale, Witira’nın cevabını duyunca hemen devam etmeye karar verdi. Bataklığın sınırında durup grubun geri kalanına el salladı.
“Geri adım atmak.”
Grubun geri kalanının kafası karıştı. Ancak Cale, hemen işe koyulmak istediğinde onu dinlemeyen bu ahmaklar için bir kez daha sertçe söyledi.
“Ormana geri dön ve orada kal. Ben sana dışarı çıkmanı söyleyene kadar dışarı çıkma.”
Cale sihirli çantayı açtı ve konuşmaya devam etti.
“Dinlemezsen zehirlenebilir veya yaralanabilirsin.”
Sessizce dinleyen Paseton konuşmaya başladı.
“Genç usta-nim, bunu kendi başına mı yapacaksın?”
“Yalnız değil.”
Kara Ejder, Cale’in yerine cevap verdi. Paseton sese doğru döndü ve sonra irkildi. Kara Ejder’in etrafındaki mananın net titreşimlerini görebiliyordu. Gücünü göstermek için mükemmel bir fırsat yakalayan Kara Ejder’in etrafında yüzen dalgalar gibiydiler.
“Bunu ikimiz hallederiz, o yüzden git orada bekle.”
“Genç efendi Cale, sınırlarının ne olduğunu gerçekten anlayamıyorum.”
Cale, On ve Hong’un kafasına hafifçe vururken, Witira’nın yorumunun bir kulağından girip diğerinden çıkmasına izin verdi. Hong’un kulakları ve kuyrukları aşağıdaydı.
“Siz ikiniz de orada kalın. Devam edin, Hong’a iyi bakın. Hong, size bataklık zehrinden biraz getireceğim, o yüzden beni bekleyin.”
Hong, Kara Ejder’e yaklaşmadan önce Cale’e başını salladı.
“Dikkatli ol. Yaralanma.”
“Anladım.”
Kara Ejder, Hong’a başını salladı ve Hong ön patileriyle onu okşarken hareketsiz durdu. Cale, çocukların birbirleriyle iyi oynadığını düşündü ve sihirli çantadan boş bir şişe çıkarıp Paseton’a doğru fırlattı.
“Bataklık suyunu şişeye koy. Sihirli bir şişe olduğu için kırılmaz.”
“…Bunun için nasıl hazırlandın?”
Paseton, Cale’e hayranlıkla baktı ama Cale umursamadı. Bunun yerine, dışarıdan küçük görünen ama içi çok geniş olan sihirli çantayı karıştırmaya devam etti.
“Genç usta-nim, şişeyi doldurdum.”
“O zaman git orada bekle.”
Cale, büyük şişeyi bataklıktan gelen çamur ve suyla dolduran Paseton’a ve grubun geri kalanına ilerlemelerini söyledi. Witira bir an tereddüt etti ama kedi yavrularının ısrarıyla ormana doğru geri döndü.
Kara Ejder, Cale’e yaklaşmadan önce herkesin güvenli bir şekilde uzakta olduğunu doğruladı.
“Ne yapmayı planlıyorsun -.”
Kara Ejder, Cale’in sihirli çantadan ne çıkardığını gördükten sonra konuşmayı bıraktı. Cale’in ona nazikçe gülümsediğini görünce konuşmaya devam etti.
“İnsan, şu anda biraz akıllı görünüyorsun.”
“Hayır.”
Cale’in elinde iki sihirli bomba vardı.
Bunlar, Ubarr sahilinde kullandığı çoklu patlamalarla bombalardan farklıydı. Bunlar, Ubarr büyücüleri son saldırılarını başlattığında romanda kullanılan daha güçlü ve daha yıkıcı bombalardı.
O bombalardan ikisi şu anda Cale’in elindeydi.
“Bunları nerede kullanacağımı tartışıyordum ama sanırım bir fırsat çıktı.”
Cale, iki sihirli bombayı Kara Ejder’e verdi.
“Azmak.”
“Bunu gerçekten yapabilir miyim?”
Cale kısaca, tüm gücünü ne kadar kullanmak istediğini göstermek için manada çok gözle görülür bir dalgalanmaya neden olan Kara Ejderhaya cevap verdi.
“Bu kadar bariz bir şey sorma. Doğal olarak incinmeyeceğimden emin ol.”
Kara Ejder gülümsemeye başladı.
Swiiiiiiiiiiiiiiish.
Kara Ejder merkezdeyken şiddetli bir rüzgar esmeye başladı. Doğal güç. Mana civardaki havayı tetikliyordu.
Cale, geri püskürtüleceğini hissettikten sonra hızla Yok Edilemez Kalkan’ı çağırdı.
Aynı zamanda çevresinde kalkan katmanlarının oluştuğunu da görebiliyordu.
Bir katman, iki katman, üç katman.
Toplamda üç katmandan oluşuyordu.
“Yaralanmaman için en azından bu kadarına ihtiyacım var.”
Kendinden emin bir şekilde konuşan Kara Ejder’in gözleri parlıyordu. Ejderhalar, Balinalara kıyasla gerçekten tamamen farklı kişiliklere sahipti. Barışı sevmek yerine, ejderhalar korku ve yıkımla hükmetmeyi tercih ettiler. Bencil ve şiddet yanlısı varlıklardı.
Kara Ejder bomba hazırlıklarını bitirdiğinde, Cale kara bataklığı işaret etti ve ona doğru baktı.
“Onu yok et.”