Lafı dolandırmayalım: çoğumuz Skull and Bones 'nin tam bir felaket olmasını bekliyoruz. Çok az oyun bu başlıkla aynı çalkantılı gelişimden geçti, aslında muhtemelen daha sorunlu bir gelişmeye sahip olan tek bir büyük proje var ve bu neredeyse efsanevi Beyond Good and Evil 2. Skull and Bones yıllar ve yıllar geçti ve bu süre zarfında gelişimi de tamamen yeniden başlatıldı, bu yüzden şimdiden hayranlardan gelen ılımlı beklentilerin gelgit dalgasıyla karşı karşıya. Ama bu adil mi? Bu, dikkatli ve temkinli olmanız gereken bir oyun mu? Bu sorunun cevabı şaşırtıcı bir şekilde hem evet hem de hayır gibi görünüyor.
Bunu söylüyorum çünkü geçen hafta sonunu Skull and Bones için açık betada yapabileceğim hemen hemen her şeyi yaparak geçirdim. Demir aldım, Hint Okyanusu'nun çeşitli bölgelerini ve Afrika kıyılarını dolaştım, farklı boyut ve tarzlarda gemileri batırdım ve ılıman sulardaki en kötü şöhretli korsan olarak kendime bir isim yapmaya başladım. Saatlerce oynadıktan sonra, Skull and Bones 'nin bir oyunun mutlak bir kabusu olmadığı benim için açık. Ubisoft'un ortaya koyduğu ve temelde eğlenceli olan bir yapı ve çerçeve var, ancak bu oyunla ilgili asıl sorun, çok sayıda farklı başka sorun tarafından geride tutulması. Suicide Squad: Kill the Justice League incelememizde de söylediğimiz gibi, Skull and Bones de oldukça açık bir şekilde yanlış önceliklerle ve yanlış zamanda geliştirilmiş bir oyun. Tüketiciler, 2000'lerin sonlarından koparılmış gibi hissettiren temel oyun sistemleri ve öğeleri içerirken, sindirilemeyen canlı hizmet devlerinden bıktıkça gelmek isteyen bir oyun.
Skull and Bones fikri neredeyse MMORPG-vari. Mega bir dünyaya düşüyorsunuz ve esasen size sadece Infamy itibar kazanmak (yeni etkinliklerin ve fırsatların kilidini açmak için) ve geminizi yükseltmek ve geliştirmek için gereken kaynakları ve teçhizatı toplamak için görevleri ve etkinlikleri tamamlamanız söyleniyor. Bu, yalnızca ilerleme ve bir güç fantezisinin peşinden koşmakla ilgili bir oyundur, çünkü gerçekten takip edilecek temel bir hikaye yoktur, dünyaya karakter katan çok az anlamlı ve ilginç görev ve anlatı dizisi vardır ve görevlerin çoğu aynı temel formatı kullanır, yani çok fazla tekrarlılık da söz konusudur. Bunun kulağa çok sıkıcı gelebileceğini kabul ediyorum ve birçokları için öyle olacak, ancak oynanışta daha fazlası için geri gelmek istemenize neden olan bir şey var.
Bu bir reklamdır:
Skull and Bones ' oynanışının Assassin's Creed IV: Black Flag 'nin karbon kopyası olduğunu söyleyenler olacaktır, ama öyle değil. Bu, neredeyse nişancı benzeri olan daha hızlı tempolu, daha az stratejik bir sistemdir. Muazzam (ve gerçekten muazzam demek istiyorum) haritanın etrafında yelken açıyorsunuz ve istediğiniz her şeyi parçalara ayırıyorsunuz. İster karşıt gemiler, ister yağmalanacak yerleşim yerleri, ister avlanacak vahşi yaşam olsun, ayağınızı gazdan çekmek yok, pişmanlık duymadan sürekli hareket etmek ve buna uyum sağlamak için oyun tarzınıza uyan ve onu daha fazla yansıtan silahlara sahip bir gemi inşa edebilirsiniz. Gemileri kovalamaktan hoşlanıyorsanız, pruvaya uzun toplar takabilirsiniz, ancak savaşın sıcağına girmeyi tercih ediyorsanız, yakın tehditleri parçalamak için iskele ve sancak taraflarında kısa menzilli toplardan oluşan bir koleksiyona yönelebilirsiniz. Özelleştirme geniş ve derindir ve gerçek dövüş ve hareket mekaniği, duygu olarak hiç de gerçekçi olmasa da iyi tasarlanmıştır (bu büyük ahşap gemiler bir RHIB teknesinin manevra kabiliyetine sahiptir).
Mesele şu ki, Skull and Bones birçok metrikte oynaması eğlenceli bir oyundur. Gemileri batırma ve rezil eylemleriniz için sizi denizlerde kovalayan gruplara sahip olma hissi, hepsi çok heyecan verici ve ilgi çekici. Sorun şu ki, yapmanız beklenen şeyin gerçek etinin herhangi bir önemi yok. Sözleşmeler, uzak bir limana mal taşımak, belirli bir gemi türünü batırmak, anlaşılması çok kolay bir haritayı takip ederek gömülü hazineyi bulmakla ilgilidir. Sadece dünya olaylarına veya daha zorlu sözleşmelere girdiğinizde oyun potansiyelini göstermeye başlar, ancak burası başka bir unsurun deneyimi etkilemeye başladığı yerdir.
Skull and Bones temelde tek başına oynanabilir, ancak çok oyunculu bir oyun olarak tasarlanmıştır ve bu, en iyi görevlerin çoğunun bir ekip gerektirdiği anlamına gelir. Elbette, Ubisoft, ekip çalışmasını teşvik eden oldukça sağlam çok oyunculu sistemler uyguladı, ancak dürüst olalım, çoğu insan bunları arkadaşlarıyla uyum sağlamaktan başka bir şey yapmak için kullanmayacak, bu da arkadaşlarınızı Ubisoft'un AAAA £ 70 deneyimi olarak fiyatlandırdığı şeyi satın almak için parayı ödemeye ikna edemezseniz anlamına gelir (bu şüphesiz söylemek için bir gerginliktir), Muhtemelen en iyi içeriğin çoğundan kaçınacaksınız. Ve bu ilerlemeye de uzanır, çünkü en iyi ödüller en zor görevlerden gelir ve bunların üstesinden tek başınıza gelemezseniz, zor yoldan ilerlemeniz gerekecek ve bu mutlak bir yaş alacaktır.
Bu bir reklamdır:
Her neyse, şimdi asıl sorunlara geçelim. Hataların ve performans sorunlarının ötesinde (ki bu çok sayıda karşılaştım, sert çökmeler ve beni ana menüden çıkmaya zorlayan diyaloglar da dahil olmak üzere), Skull and Bones arkaik olmaktan başka bir şey olarak tanımlanamayacak bir tasarıma sahiptir. Geminizi hemen hemen hiç terk etmiyorsunuz, ancak karaya çıktığınızda bulunacak tek şey, neredeyse hiç farklı bir şey yapmayan bir sürü yükleme ekranı ve satıcı. Geminizi terk etmenin bir anlamı yoktur ve açıkçası Ubisoft, rıhtımları geminizden hiç ayrılmadan erişebileceğiniz bir dizi menü haline getirerek bir ton çabadan tasarruf edebilirdi. Açıkçası, bu oyuna bile fayda sağlayacaktır, çünkü sizi sıfır sebepten dolayı geminizden çıkmaya zorlayan çok fazla tuhaf ve mantığa aykırı oyun sistemi var, bunlar arasında yalnızca bir rıhtımda botlar yerdeyken hızlı seyahat edebilmek ve ayrıca rıhtımlar siz gerçekten geminizden inene kadar hızlı seyahat için uygun hale gelmemek de dahil.
Bu oyunun beni sıkan ve hayal kırıklığına uğratan pek çok bölümü var. Görev tasarımı çoğunlukla sefil ve anlatı mevcut değil ve yine de bir nedenden dolayı hala oyun üzerinde hiçbir etkisi olmayan diyalog seçeneklerine sahip. Rıhtımlar, oyunun tamamen alakasız kısımlarıdır ve yalnızca satıcı amaçlarına hizmet etmek için tasarlanmamış ilginç karakterler de yoktur. Skull and Bones bana lansmanı hatırlatıyor Sea of Thieves, burada bu oyunun özünde eğlenceli ve ilginç bir şey olduğu çok açık, ancak o kadar geniş bir dizi sorun ve sorun tarafından engelleniyor ki, çoğu zaman pozitif kalmak zor. Kendi hikayelerini tasarlamaktan ve üretmekten hoşlanan yaratıcı insanlar için, şüphesiz bu sorunlardan bazılarının ötesine bakabileceksiniz (muhtemelen yıllar önce Sea of Thieves ile yaptığınız gibi), ancak diğer herkes için, yardım edemem ama Skull and Bones ilk çıkışından birkaç hafta sonra oyuncu katılımını sürdürmek için mücadele edecekmiş gibi hissediyorum. Acımasız ilerleme kalan tüm motivasyonu tükettiğinde.
Oyun sonunun ve sonraki etkinliklerin önemli ölçüde gelişmesi için her türlü şans var Skull and Bones, bu yüzden tam lansmana dayalı olarak daha eksiksiz düşünceleri paylaşmak için birkaç gün veya bir hafta içinde geri döneceğim, ancak şimdilik, Skull and Bones 'nin Suicide Squad: Kill the Justice League ile aynı kategoriye gireceğini düşünüyorum. Bu, tabuta mecazi bir çivi görevi görecek başka bir oyununki, yani istenmeyen canlı hizmet projelerinin son gelgit dalgası.