Avrupa'da bir nükleer savaşın planlanan kapsamını yargılamaya yönelik Amerikan programı. Bu, taktik nükleer silahların hala biraz
Bu tezin sadece hatalı olmadığına değil, aynı zamanda açıkça yetersiz bir askeri bilgi birikiminin "granit temeline" dayandığına inanıyorum. hikayeler İkinci dünya savaşının bitiminden sonra. Nükleer caydırıcılığa ilişkin bu tezin savunucuları, konunun özünü tamamen değiştiren anahtar koşulları tamamen görmezden geliyor.
Nükleer grev - bir tür topçu hazırlığı
1960'lerin başında nükleer silah kullanımıyla savaş yapma teorisini geliştiren Sovyet komutasının, onu kesinlikle kesin bir rol üstlenmediği ve askeri meselelerin temel kavramlarını gözden geçirme niyetinde olmadığı gerçeğiyle başlamamız gerekiyor.
Nükleer silahların stratejik bir operasyon şeklinde birbirleriyle sıkı bir şekilde koordine edilen tüm silahlı kuvvetlerin eylemleri çerçevesinde kullanılması gerekiyordu. Veya daha spesifik olarak:
"Bir nükleer savaşın stratejik operasyonu, tek bir plana, plana ve tek bir stratejik liderliğe göre yürütülen Silahlı Kuvvetler tiplerinin eylemlerini içeriyordu. Stratejik Füze Kuvvetlerinin nükleer operasyonları, operasyonun ana içeriğiydi." (Askeri strateji, 1963, s. 95).
Dahası, nükleer saldırılar düşmanın tamamen yok edilememesinden dolayı, onu bitirmesi gerekiyordu:
“Hayatta kalan düşman gruplarının son yenilgisi için, cephelerin saldırı operasyonları, havadan yapılan operasyonlar ve bazı alanlarda - ülke filosunun operasyonları ve ülkenin hava savunma kuvvetlerinin ön cephe oluşumlarının yapılması” planlanmıştır (Askeri, strateji, 1963, s. 95).
Düşmanın tam bir yenilgisi, taktik nükleer saldırılarla ve ardından tamamen makineleşmiş ve son derece hareketli birleşik silah veya birimlerin eylemleriyle gerçekleştirildi. Bir rakibin taktik nükleer grev olasılığı, kuvvet konsantrasyonunu terk etmeyi, cephe boyunca ve derinlemesine dağılmayı gerekli kılmıştır. Dağınık kuvvetlerin eylemleri, düşman savunmasını bastırıp kısmen tahrip eden taktik nükleer grevlerin uygulanmasıyla belirlendi ve birleşik silah oluşumları, grevlerini derhal nükleer bir saldırının çarptığı alanlara yönlendirmek, nükleer patlama bölgesini hızlı bir şekilde geçmek ve düşman inşasının derinliğine daha fazla koşmak zorunda kaldı.
Nükleer saldırıları betimleyen Sovyet komutanlığı, ateş manevrası yapma olasılığını vurguladı, yani nükleer saldırıların önemli hedeflere hızlı bir şekilde yoğunlaşması, gerektiğinde transfer edilmesi ve dağıtılması. Topçudan gelen terminolojinin yanı sıra savaşta nükleer silah kullanımının genel doğası da, Sovyet komutasının nükleer füze silahlarını bir çeşit topçu olarak, sadece çok güçlü ve özellikle uzun menzilli olarak algıladığını açıkça gösteriyor. Her tür nükleer füze, çok hızlı bir şekilde (Sovyetler Birliği Mareşal VD Sokolovsky, bir nükleer saldırının 30 dakika hakkında yazdı) ve düşmanın ileri düzey kuvvetlerinin yenilgisinden, askeri tesislerin yıkımına kadar, arka plandaki askeri tesislerin imhasına kadar büyük çaplı bir topçu silahı hazırlamayı mümkün kıldı. tüm stratejik derinlik var. Nükleer topçu hazırlığı düşmanı sarstı ve zayıflattı; hızlı bir sarsıntı, manevra ve düşman kuvvetlerinin tümünün hızlı bir şekilde başarılmasının hızlı bir şekilde gerçekleştirilebilmesine olanak sağladı.
Bu görüşler 1960'ların başında formüle edilmiştir ve resmi askeri stratejide "nükleer caydırıcılık" fikrinin ortaya çıktığı 1990'ların başına kadar terk edilmemiştir. Sovyet doktrini, nükleer topçu hazırlığının güçlü tank saldırgan.
"Nükleer mantar" altında hakaret
"Nükleer caydırıcılığın" çoğalması, Sovyet ordusunun savaş sonrası tarihi hala eksik olduğumuz gerçeğinden büyük ölçüde katkıda bulundu. Ordu neydi, yapısı neydi, stratejik ve operasyonel planları neydi, ne için hazırlanıyorlardı ve düşmanı nasıl ezeceklerdi. Askeri tarihçiler savaşların tarihini kolayca yazıyorlar ve Sovyet ordusu II. Dünya Savaşı'ndan sonra geniş çaplı bir savaşa katılmadı, bu yüzden yazılacak hiçbir şey yok gibi görünüyor (tabii ki her türlü yerel çatışmalar ve bölgesel savaşlar araştırılıyor). İşte bu dikkatsizlikten ve yanlış sonuçlardan takip ediyor.
Sovyet ordusunun stratejik durumu lehine kökten değiştiren bir aracı vardı. Almanya'daki Sovyet Kuvvetleri Grubu (GSVG) idi. 1980'lerin başında 429 binlerce personel, 3600 silah ve harç 7900 tank, 831 uçak ve 261 helikopter vardı. GSVG, en son teknoloji ve silahlarla donatılmış ve sürekli bir savaşa hazırlıklı olmalarını sağlayan, tamamen mekanik ve motorize edilmiş en büyük birlik grubuydu.
Sadece birkaç gün önce GSVG gazilerinin acil talebi üzerine hazırladığım "Almanya'daki Sovyet Kuvvetleri Grubu: Nükleer Savaşın Eşiğindeki 50 Yılı" kitabım yayınlandı. İçinde, bu birlik grubunun hangi rolü oynadığını ve neden hatırlamamız gerektiğini bulma görevini kendim belirledim. Yüzeysel araştırmalar bile (iş için sınırlı zaman nedeniyle) nükleer savaş planları ve stratejik saldırı operasyonlarının yürütülmesi ile en yakın bağlantısını gösterdi. Sovyet marşallerinin nükleer savaş stratejisi hakkında yazdıkları her şeyden önce, yapmak zorunda olduğu GSVG idi.
Avrupa'da tahmin edilemeyecek kadar çok yoğunlaşmış nükleer silahların bol kullanıldığı koşullarda mücadele etmek zorunda kaldı. NATO, 6’in binlerce operasyonel-taktik nükleer savaş başlığına (nükleer mermilerle birlikte) ve 4,5’in Avrupa’da ve komşu denizlerde konuşlandırılan stratejik taşıyıcılara ilişkin binlerce savaş başlığına sahipti. Avrupa’daki Sovyet nükleer cephaneliği tam olarak bilinmemekle birlikte, 1,3’in binlerce taktik füze nükleer savaş başlığı ve 2’in binlerce nükleer silah türü (nükleer mermiler dahil) olduğuna dair kanıtlar var. Tahminlerime göre, her iki taraf da Almanya topraklarında savaş sırasında 4 hakkında binlerce nükleer patlama yapmış olabilir (ülke topraklarının% 11'i ağır yıkım alanına girer). Her iki taraftaki kuvvetlerin yarısından fazlası muhtemelen ilk nükleer borsa dalgası sırasında imha edilecektir.
Ama sonra bu faktör devreye girdi. Sovyet birlikleri, bilindiği gibi, nükleer bir patlamaya karşı çok dirençli ve nükleer patlamaya karşı korumalı (tanklar, piyade savaş araçları, kendinden itmeli topçu sistemleri) zırhlı araçlarla donatılmıştı. Tank, savaş kabiliyeti kaybı olmadan yaklaşık 30 metre mesafesindeki bir 800 CT patlamasına dayanabilir, BMP yaklaşık 1500 metredir. Zırhlı araçların nükleer korumaya ihtiyacı neydi? Düşmanın nükleer saldırısında hayatta kalabilmek için çok fazla değil, özellikle dağınık düzende dağıtılmış bir tank taburuna çarpma olasılığı çok küçük olduğundan. Yaklaşan bir tank taburuna karşı yapılan taktiksel bir saldırının başarılı bir şekilde vurulması bile, tanklarının yarısına kadar başarısızlıkla sonuçlanacaktır.
Saldırı için görevlendirilen bir tank biriminin iyi bir fotoğrafını bulmak zor. DPR'deki alıştırmalardan çıkan bu fotoğraf, bir tank saldırısının dağınık düzende ne olduğu hakkında biraz fikir veriyor.
Önemli olan farklıydı: nükleer karşıtı savunma mekanize birimlerin ve oluşumların nükleer ateşleme milinin arkasına ilerlemesini sağladı. Yani, bir nükleer mermi veya taktik füze düşmana saldırırken, ileri tank birimleri çarpma noktasından bir kilometre ötede bulunuyor. Şok dalgasını geçtikten sonra, düşmanın tahrip edildiği, moralinin bozulduğu ve şok verildiği “nükleer mantar” altında ileri doğru yırtıyorlar. Tanklar nükleer bir patlama bölgesinden geçiyor, arkalarında piyade savaş araçları ve kendinden tahrikli silahlar var, gözüme çarpan her şeyi bitiriyor ve düşman bölgesine derinlemesine bir saldırı yapıyorlar. Bütün bunlar gerçekten hızlı bir şekilde, 30-40 dakika içinde veya daha kısa sürede yapılır.
Nükleer blitzkrieg - kalp zayıf için bir manzara
En ilginç şey, bu saldırıyı yönetme yönteminin açık basında bile tanınmasıdır:
“Sadece nükleer saldırıları izleyen tanklar, düşmana hızla saldırabilir, kalan kuvvetlerini ve araçlarını imha edebilir, radyoaktif kirlenme bölgelerini ve bunun sonucunda ortaya çıkan enkazı aşabilir ve nükleer patlamalar alanının karşı tarafına hızla ulaşabilir. ("Tanklar ve Tank Kuvvetleri", 1980, s. 225)
Kundağı motorlu silahların nükleer mermileri vurabildiği göz önüne alındığında, bu tank oluşumlarına muazzam bir güç verdi. Diyelim, 10. Muhafızlar Tank Bölümünde 36 adet kendinden tahrikli silah 2S3 "Akasya" vardı. Her birinde 3 kt kapasiteli bir 3BV2,5 mermisi olsaydı, bölümün toplam kapasitesi 36 kt olan 90 mermisi olurdu. Sonuç olarak füze desteği olmadan bile ve havacılık, "nükleer mantar" altındaki saldırının bu ruhunda, 10. Muhafız Tank Bölümü yolunu kırabildi ve İngiliz Kanalı'na ulaştı.
Amerikalılar neden savaşmaya cesaret edemedi?
Bu nedenle, düşünülemez derecede acımasız bir nükleer katliam koşullarında GSVG tank kuvvetlerine karşı koymak için yeterli araçlara sahip olmadıklarına karar vermediler. Neye yol açtı?
Amerikan savaş stratejisi ayrıca nükleer saldırı ile kara birliklerinin ilerleyişine destek sağladı ve bu amaçla Batı Avrupa'da, ABD ve NATO büyük güç gruplarını oluşturdular. Ancak Atlantik Okyanusu'nun arkasında olduğu ve tiyatronun stratejik derinliği, yöne bağlı olarak 400-500 km civarında olduğu için dezavantajlı bir pozisyon aldı. Sovyet tankı mola onları denize bastırdı.
ABD'den yapılan takviyelerin teslimi deniz taşımacılığı ve nükleer saldırıların ardından asker, ekipman ve yükün boşaltılması için Avrupa limanlarının restorasyonu için zaman gerektiriyordu. SSCB, demir yolları en aza indirgemek için tahrip olan köprüler yerine geçici geçitleri eski haline getirmek daha kolay ve daha az zaman harcadığından takviye taşımanın avantajına sahipti. Sovyet ordusu, dövülmüş parçaları hızla doldurabilir ve grev kuvvetini NATO’dan daha fazla arttırabilirdi.
Amerikan komutanlığı bütün bunları dikkatlice analiz etti ve savaş durumunda Sovyet birliklerinin Cebelitarık’a kadar tüm Batı Avrupa’yı ele geçirebilecekleri sonucuna vardılar. Bu durumda nükleer savaş bir çıkmazla sonuçlandı. Komünistler nihayetinde kapitalistleri terk edemediler çünkü askerlerini Atlantik'e transfer edemediler, ancak kapitalistler de büyük bir nükleer grevle zayıflamış olan komünistleri bitirme ve terk etme fırsatından mahrum edildi, çünkü Avrupa grupları yenildi ve NATO kıtadaki en önemli stratejik köprüden mahrum kaldı.
Hepsi bu. Mevcut şartlarda neredeyse kaçınılmaz bir çıkmazla sona eren küresel bir nükleer savaş başlatmak, Amerikan komutanlığı ve siyasi liderliği için açıkça anlamsızdı. Büyük fedakarlıklar, yıkım ve hasar ... yani ne? Savaş seçeneği reddedildiği için, Amerikalılar psikolojik savaş alanındaki soruna bir çözüm aramaya başladı ve buldu.
Dolayısıyla sonuç: “nükleer caydırıcılık” tezi ve mucizevi doğası, temelde Soğuk Savaş'ın gerçek askeri tarihini görmezden gelse bile, güçlü bir küçümseme üzerine kuruludur, yani bu tez gerçek bakış açısından yanlıştır.