- 91
- 1
- 0
- 0
- geçen hafta
yıl 1987. new york'ta ılık, bulutsuz bir kış akşamüstü. r.e.m. gitaristi peter buck manhattan'da alışveriş yapmaktadır. jim carroll ve john waters kitaplarını kasadan geçiren kasiyer bir yandan da "boston'dan mısınız? boston'da tanıdığınız müzisyenler var mı?" diye sorar. buck kibarca birkaç bostonlu müzisyen tanıdığını, kendisinin de müzisyen olduğunu" geveler. kasiyer kız, biraz eğilip tezgahın altındaki müzik dergilerine baksa, kapakta peter buck ve arkadaşlarının fotoğrafını görecektir ama buck, r.e.m. grubunun gitaristi olduğunu söylememeyi tercih eder.devamını okuyayım »
"kimseye asla bu grupta olduğumu söylemeyeceğim" der rahatsız bir şekilde. "bu işe bu yüzden girmedim. insanlar bana 'seni tanıyor muyum' diye sorduklarında 'belki' diyorum. bu konuda bir göt gibi davranmak da istemiyorum ama 'evet, şu yeni müzik dergisinin kapağında yüzümü görmüş olabilirsin' diyecek insanlardan olmak istemiyorum. yani, kimin umurunda?" diye devam eder.
central park'ın karşısında birkaç blok yürümüştür ki park tarafındaki bir faytondan iki genç kız buck'ı tanır ve "peter! peter!" diye bağırarak aradaki trafiğe rağmen seslerini duyurmaya çalışırlar. buck sadece gülümser. o sırada r.e.m. hiç olmadığı kadar popülerdir. yeni single the one i love listelerde ani bir yükselişe geçmiş ve önceki single çalışmalarının çok üzerinde bir başarı yakalamıştır. albüm ise platin plağa doğru gitmektedir. bunun yanında önceki gece r.e.m. radio city music hall'de ikinci kapalı gişe konserini vermiştir.
ama tüm bu olayların buck için pek de büyük bir önemi yoktur. böyle bir atmosferde new york sokaklarında yürüken, onun tek düşündüğü, mutluluğunun tek sebebi, alışveriş sırasında bu başarıları kutlamak için kendisine ödül olarak aldığı 500 dolarlık italyan mandolinidir. enstrümanın şekli buck'ın hoşuna gitmiş ve hemen onunla duygusal bir bağ kurmuştur. onu "mandolin özentisi" olarak tanımlar ve önünde sonunda çalmayı öğreneceğini söyler.
işte o mandolin, bundan dört yıl sonra losing my religion'a hayat veren enstrüman olur (buck, mandolin çalmayı öğrendiği ilk dönemde yaptığı kayıtları yeniden dinlerken bu riffi duyar ve bunun bir şarkı için güzel bir giriş olacağını düşünür).