Amerika Birleşik Devletleri, bir Tayvanlı ve üçü (MIG-19C) Mısır da dahil olmak üzere birçok MiG-19 uçağı aldı. Uçak, bildiğimiz kadarıyla değerlendirme testlerini geçti. Bu programda çok az malzeme var.
"Kızıl Kartallar"
1972 yazında, Nellis hava üssünde, 57. savaş muharebe kanadı kuruldu. havacılık (57. Avcı Silah Kanadı) - yaygın olarak bilinen "saldırganlar". “Saldırganların” oluşumunun kökenleri, ABD'deki MiG testleri ve Vietnam'ın gökyüzündeki tüm hava savaşlarını dikkatle analiz eden Red Baron programıyla doğrudan ilişkili pilotlardı: binbaşı Lloyd Busby, Richard Sater, Randy O'Neill ve Kaptan Roger Wills. Buzby, Red Baron programı altında hava muharebe analizine ilk başlayanlar arasındaydı; O'Neill ve Wills İsrail MiG'lerine uçtu.
Wils ve Sater, neredeyse on yıldır Pentagon’un “saldırganlığı” kavramını çiğniyorlar. Her ikisi de, pilotlara "Hayaletlerle" MiG'lerle "gerçek bir şekilde" savaşmayı öğretmenin imkansız olduğunu düşündü, taktikleri Sovyet savaşçılarının taktiklerinden çok farklı olan aynı "Hayaletler" ile savaşıyordu. Hevesli memurlar, ABD Hava Kuvvetleri Taktik Havacılık Komutanlığı Genel Müdürü William Momier'in Nellis hava üssünü ziyareti sırasında 1972'teki yüksek yetkilileri ikna etmeyi başardı.
En zor görev "saldırganlar" için uçak seçimi oldu. Başlangıçta, Hava Kuvvetlerinin “siyah” programlarına başlayan pilotlar, MiG'lerin lehine idi, ancak T-38'te durmaları gerekiyordu. Bununla birlikte, 57th FWW’nin “Babaları”, MiG’lerin fikrini bırakmadı. Dahası, 57 uçaklarının en eğitimli pilotları MiG uçuşlarında yer aldı. Meslektaşları, zaman zaman Nellis üssünden kaybolan “seçtikleri” tarafından yapılan çalışmaları bilmiyorlardı.
MiG uçuşlarında pilotların seçimi şahsen Sater, O'Neill ve Wilz tarafından gerçekleştirildi. Adaylar, kesinlikle yasak olan herhangi bir bilgiyi ifşa etmek, ilginç çalışmalara katılmak üzere davet edildi. İşin niteliği bildirilmedi, ancak reddedilme vakası yoktu. Vietnam deneyimi olan pilotlara tercih edildi.
38'in ikinci yarısında 4477 filo silahlanmasına giren dört T-1980'ten biri. Daha önce, “Cut Eagles”, “saldırganlar” filolarından T-38 kullanıyordu.
MiG uçuşları hala Groom Gölü'nde yapıldı. İlk başta, yalnızca bir MiG-17F (“Hev Ferry” uçağı) üzerinde, çünkü diğer iki MiG (MiG-17F ve MiG-21 F-13) İsrail'e geri döndü. Resmen, uçak Edward Air Base'den 6512 th test filosuna aitti. “MiG ünitesinin” personeli bir test pilotundan (Major Normann Sitesi) ve altı teknisyenden oluşuyordu. İsrail'den Groom Gölü'ndeki 1'te 972, ikinci kez "James Bond" u, kuyruk numarası "21" olan MiG-007'e ulaştı. Üzerinde test pilotu Binbaşı Charles Winterz uçmaya başladı.
1972-1973 içinde MiG filosu bir MiG-17PF, iki MiG-21F ve iki MiG-17F ile dolduruldu. “Gereksiz” MiG'ler Endonezya'da bulundu. 1970’te, Endonezya’da, ABD CIA’nın yardımıyla, SSCB ile dostane ilişkileri kısıtlayan yeni bir hükümet iktidara geldi. Mantıken, teknik destek eksikliği nedeniyle, 30 MiG-17, on MiG-19 ve 20 MiG-21, Endonezya Hava Kuvvetleri'nin durması gereken uçuşlarını durdurmak zorunda kaldı. Sam Amca, Endonezya'ya reaktif eğitim T-33, F-5E / F savaşçıları, OV-10 turboprop ve UH-34D helikopterleri şeklinde hava kuvvetlerinin savaş kabiliyetini geri kazanmasında yardım etmeyi teklif etti. Buna karşılık, ABD’nin Endonezya’nın MiG savaşçılarına transferini sağlayacak askeri yardım anlaşması.
Bütün Endonezya MiG'lerinin uçuş koşullarına uygun olmadığı söylenmelidir. Amerika Birleşik Devletleri'ne gönderilecek uçakları seçen bir Amerikalı mühendis, gölgelik boyunca çamurda duran bir MiG-21'i nasıl bulduğunu hatırladı. İlk dört Endonezya MiG-21'i, 1973'taki Groom Gölü'ne uçtu, bu dört avcıdan biri uçabildi.
30 Mayıs 1973: MiG'lerdeki bütün uçuşlar, ABD Hava Kuvvetleri'nin başka bir “siyah” programında birleştirildi - “Fikri Var”. Özel Birim Ayırma I 51. Avcı Silahları Kanat, 57 Bölgesinde kuruldu. Teğmen Albay Glenn Frick tarafından komuta edilen 1'in 2. kanadının 57 filosu, iki uçakla donatıldı: iki MiG-17 ve iki MiG-21F-13 (bir adet 007 ve bir eski Endonezya dili).
İlk başta, seçilen “saldırganlar” arasından pilotlar tek elle hava savaşları yaptılar ve 1975'ten ikie iki savaşta savaştılar. Bu tür savaşların görevlerinden biri, Kızıl Bayraklar egzersizi gibi “beyaz” programlarda MiG'lerin “saldırganlar” tarafından daha iyi taklit edilmesi için MiG'ler, T-28 ve F-5 arasındaki farkları belirlemekti.
Donanma, Point Mugu'da bulunan Have Aidea programına yerleştirilmiş VX-4 filosundan pilotlar aldı. Bu filonun pilotları, İsrail MiG'lerinin test programlarına zaten katıldı ve Hava Kuvvetleri'ne kıyasla daha agresif hava savaşçıları için ün kazandı.
MiG ile havaya çıktığında, deneyimli hava savaşçıları bile bir şaşkınlığa düştü. MiG'lere erişen ilk “saldırganlardan” biri olan kaptan Paco Geisler, şöyle hatırladı: “Bir dizi MiG'yi ilk gördüğümde uçağı kontrol etmeyi bıraktım!” Psikoloji ... Gerçek bir savaşta, böyle bir karışıklık yaşamlara mal olabilir. F-5'te MiG-17 Geisler'a karşı ilk mücadele tamamen kaybetti: “. Düşeyde hızla gitmek yerine onunla dönüşe başladım. Bana ayakkabının tabanındaki bir sakız gibi sıkışıp kaldı. Sallayamadım. Benden tüm meyve suyunu sıktı. Bir salak gibi hissettim. Sonra birçokları bana benzer hislerden bahsetti. ”
ABD Hava Kuvvetleri'nin emri, MiG'leri “saldırganlar” olarak kullanma fikrini reddetmedi, ancak Amerika'da kullanılabilir Sovyet avcı jetlerinin varlığının gerçeğinin istisnai gizliliği nedeniyle bunu uygulamak oldukça zordu. 1970'in ilk yarısında MiG'lerin sorunu. ara sıra Havacılık Sistemleri Komutanlığı ve Taktik Havacılık Komutanlığı temsilcilerinin toplantılarında gündeme geldi. MiG'lerin kullanımı için çeşitli planlar Freak, Sater, O'Neill ve Gail Peck tarafından önerildi. Peck, 1975'in ortasında “gücün karanlık tarafına” (siyah ABD Hava Kuvvetleri programları “karanlık dünya” olarak adlandırılır) başladı. Peck'in arkasında, Vietnam'da Phantom'da Nellis'e dayanan savaş çeşitleri vardı. 1975 yazında, Peck Pentagon'a transfer edildi. Peck Charles Donnelly'nin yakın bir arkadaşı bu zamana kadar genel rütbeye ulaştı ve ABD Hava Kuvvetleri Genelkurmay Başkan Yardımcısı olarak görev yaptı. Peck ve Donneli birlikte MiG'lerin taktik havacılık komutanlarına atanması için bir plan yaptılar, çünkü havacılık sistemlerinin emri geleneksel olarak ekipmandan sorumluydu, ancak taktiklerden değil. Peck eşeği Donnelly yaptı ve Solomon'un çözümünü buldu: "Size MiG'leri vereceğim, ancak sadece onlar için bir hava alanı bulursanız." Donnelly'nin kararı ABD Hava Kuvvetleri Komutanı General Vandenberg tarafından onaylandı. Taktik Havacılık Komutanlığı'ndaki MiG programı gerçekliğin özelliklerini ele almaya başladı.
Yabancı shpienov'u yanlış yönlendirmek için tasarlanmış, adı olmayan program nedir? Adı olağandışı olduğu ortaya çıktı. Peck, çağrı işareti komutanı hakkında bilgi istedi. "Constant," diye cevapladı Vandenberg. Albay Vandenberg'in karısının ismiyle birlikte yaptığı çağrı levhası "Constant Peg" e döndü.
Güzel bir efsanenin perde arkasında, Bulldogların savaşı muhtemelen Hava Kuvvetlerinin tepesinde yapılan halının altına gizlenmiştir. “Sürekli Domuz” programına göre, taktik havacılık komutası MiG'leri emrinde aldı, yani, geleneksel olarak yabancı uçaklarla “deneylerden” sorumlu olan Havacılık Sistemleri Komutanlığı alanında oyuna başladı. Ayrıca, programın normal çalışması için sadece havaalanı değil, aynı zamanda ek MiG'ler de talep edilmiştir.
Program üç kişi tarafından “motorize edildi”: Peck, Taktik Havacılık Komutanlığı Genel Merkezi'nden Binbaşı David Smith (Smith, ABD Hava Kuvvetlerinde MiG'leri kullanmak için teknik tarafını sağladı) ve Teğmen-Albay Frick. Üç memur, Sovyet tasarım savaşçılarıyla donanmış bir filonun oluşumu için bir plan sundu.
Asıl sorun, MiG uçuşlarını gizli tutmayı başarabilecek olan havaalanı olarak kaldı. Ve burada "Constant Pig" programı ABD Hava Kuvvetleri'nin çok gizli bir programı ile kesişti - "Mavi Var" (F-117 uçağının benimsenmesine neden olan). Albay Robert Bond, “Hava Kuvvetleri Mavisi” nin çalışmalarını Hava Kuvvetleri'nden denetledi. Bond, ıssız bir alanda bir hava alanına ihtiyaç duyuyordu ve konumu sayesinde Constant Pig program materyallerine erişimi vardı. Bond, mini gösteriye dayanamadı: Peck'i ofisine davet etti (her ikisi de Pentagon'da çalıştı) ve Heav Blue prototipinin bulanık bir görüntüsünü gösterdi: “Bu Serçe radarı görüntüsü!” Sonra, memurlar, hem programları hem de havaalanının hava sahası için çalıştığını belirlediler. MiG, "gizli" olmak için idealdir.
Peck özellikle pilotlar için endişelenmiyordu - yenilerini almak için zaten problemleri yoktu. Daha da kötüsü, mühendislik personeli ile vardı. Sadece profesyoneller değil, talimatlar ve talimatlar olmadan net olmayan şeylerden bir uçak monte edebilen zanaatkarlar gerekliydi. Groom Lake'de, üç Endonezya MiG'si uçuş durumuna geri getirildi. Bu iş 18 ay sürdü. ABD Hava Kuvvetleri ustası MiG usta çavuş Edward Edward Ellis'in üssünden en iyileri tarafından yönetildi. Aşağıdaki gerçek, Ellis'in nitelikleri hakkında konuşur: 1976'te Belenko'yu Japonya MiG-XNUMHП'ye götüren çok az kişi arasındaydı.
Asıl sorun, başlangıçta Amerikan standartlarına göre küçük bir kaynağı olan motorlardı. Çalışma, "General Electric" şirketinin mühendislerini birbirine bağlamak zorunda kaldı. Amerikalılara inanıyorsanız, kaynağı 150'ten 8000 h'ye yükseltmeyi başardılar! Bununla birlikte, ABD Hava Kuvvetleri'ndeki MiG-13'in ömrü boyunca Amerikalıların en fazla sorun çıkarmasına neden olan R-21 TRDF idi. Motorlar, her 75-125 saatlik çalışma saatinde General Electric tesisine gönderildi ve bir motorun onarımı altı aya kadar sürdü. Teknisyenler Sovyet “motorları” şenlik ateşinden yorulmadı, geleceklerini bilmiyorlardı - P-29'in MiG-23 avcı uçağının bakımı. P-13, P-29 ile karşılaştırıldığında, cıvatadan gelen bir somun gibi görünmektedir.
MiG-21F-13 ve F-5E savaşçılarının boyut karşılaştırması
MiG-21 için ejeksiyon oturağı koltuğunun çoğaltılması konusunda çok büyük çalışmalar yapıldı. Bu oldukça nadirdi hikayeler Kopyalama yapılırken havacılık durumu "sıfıra" uygulandı: yükün kimyasal bileşiminin ve kalamar gövdesinin alaşımının çoğaltılmasıyla. Yine de pilotlar, MiG'lerin ejeksiyon koltuklarına güvenmedi. MiG-21'i uçan tüm pilotlar, motorsuz iniş yaptı, çünkü motor ve koltuk, havadaki uçaktan çıkamayacağınız en büyük şüphelerdi.
O sırada Amerika Birleşik Devletleri'nde bulunan MiG'lerin sayısıyla ilgili netlik yoktur. İki MiG-17F ve iki MiG-21F yanı sıra uçan üç eski Endonezya 21'i Groom Gölü'ndeydi. Ancak, Steve Davis'in kitabında Red Eagles. America's Secret Mig ”(2012'in başındaki bu konudaki tek yayın) Edward ve Nellis üslerinde bulunan“ birkaç ”MiG-17 ve MiG-21 hakkında bilgi veriyor. “Ne tür uçaklar, kaç tane ve nereden geliyorlar?” Sorularına cevaplar henüz bulunamamıştır.
Davis'in kitabı, 4477 filosunun tarihinin aşağı yukarı kutsandığı ilk baskıydı. “Kızıl Kartallara” adanan yayınların listesi çok kısa - Davis'in kitabına ek olarak birkaç makale. Bilgi çeşitli sitelerde de bulunur, ancak bu bilginin “birleştirilmesi”% 80-90'tir. Herkes aynı şeyi tekrar yazar!
1 Nisan 1977 1 resmi olarak 57'in üçüncü kanadının personeline 4477 Test Uçuş EED RAG EAGLES uçuş testi linki olarak girdi. O günden itibaren, havacılık sistemlerinin emri artık bu MiG'lerin emrindeydi, savaşçılar tamamen Taktik Havacılık Komutanlığı yetkisine sahipti. Uçuş komutanı Teğmen Albay Frick kaldı.
4477 bağlantısının pilotları muhtemel rakiplerin "bu şekilde" malzemelerini incelediler
Peck, Frick’in link oluşumunu öğrendi:
- İki soru, Glenn (Frick'e itiraz). 4477 nerede bulunur? Neden bir link?
- 4477 benim kıçımda. Link - hiç kimse tahmin etmemek için, filo çok fazla dikkat çekiyor! Ve hala - kötü haber: Bir albay oldum ve şimdi beni Mısır'a gönderiyorlar.
Albay Frick Mısır’daki ABD askeri atağına atandı. Hiçbir şey için değil - Mısır'ın etkileyici sayıda kullanışlı MiG-21'i vardı, ama en önemlisi, SSCB ile olan dostluğunu dağıtmadan önce iki düzine MiG-23 almayı başardı. Ancak, 4477 bağlantısının komutanı Albay Frick, bir yıldan daha uzun bir süre kaldı: Eylül 6 1978, Peck ile değiştirildi.
Yeni oluşturulan bağlantının imhasında Nellis hava üssünün özel olarak korunan bölgesinde, nükleer santralin bulunduğu bir bina sağladılar. silâh. Tüm uçuş yöneticileri, normal saldırganlar gibi F-5'i uçmaya devam etti. Link pilotları aynı “Bandit” çağrı işaretini aldı: “1 Bandit”, Kaptan Mayo, “2 Bandit” ile - Binbaşı Iverson, “3 Bandit” ile - Kaptan Mahler, “4 Bandit” - Teğmen Albay Frick, “5 Bandit” - Yüzbaşı Oberley ve "The Bandit 6" - Binbaşı Huff. Toplamda, 4477 “haydutlar”, 69 linkinden (filo) geçti, yani SR-71 pilotlarından daha az ve SR pilotları neredeyse astronotlardan daha fazla okundu.
4477 link pilotlarının ilk muharebe eğitimi misyonları, 1977 yazında Kızıl Bayrak egzersizi sırasında artan gizlilik ortamında gerçekleştirildi. Nellis'te "gelecekteki savaşın ilk on gününe" katılmak için daha sonra kalıcı olarak Holloman hava üssünde konuşlanmış olan "Hayaletler" 49-e taktik avcı kanadıyla silahlanmıştı. Kaptan Mayo ön kontrol eğitiminde konuştu: “Tebrikler, 4477'tan MiG'lerle ilk mücadele eden siz olacaksınız.” Pilotlar bir şey bekledi, fakat MiG'leri değil! Seyirci patladı.
Mayo, F-4 ekiplerine yalnızca beş dakikada güvence vermeyi başardı: “Her ekip, bire bir MiG ile bir hava muharebesinin temel manevralarını, sonra bir miG ve diğer iki hayaletten oluşan iki kişilik bir hava savaşını test etmek için bir uçuş gerçekleştirecek. Sonuç, bir MiG-17 ve bir MiG-21 ”a karşı iki“ Hayalet ”.
4477 pilotları önümüzdeki birkaç yıl boyunca benzer bir senaryo izledi.
1978'te Mayo ve Muller en son F-15 ile hava savaşları yaptılar. USAF’de F-1977’in üzerindeki 15’un sonundaki ilk 49 hava kanadı yeniden donatıldı. Aynı yıl, Mayo “saldırganlar” olan 65 Squadron'un komutanlığına atandı. Mayo son iki uçuşu 4477 ile Mahler ile birlikte iki F-15'e karşı yaptı: “Kim kazandı? Elbette biz! "
Şimdi söylemek zor mu: Mayo bir oyun oynadı mı, çalmadı mı? Savaşların sonuçları, F-15'in MiG-17 ve MiG-21'e olan üstünlüğü hakkında şaşırtıcı değildi. Ancak, 4477 pilotları F-15 güvenlik açığını buldu. Eğer F-15, ilk saldırı sırasında MiG'yi "elemedi" değilse, MiG kolayca "İğne" den ayrılabilir ve uygun koşullarda son dövüşü uygulayabilir: sırayla MiG-17 ve yüksek overclocking özellikleri nedeniyle MiG-21 F-15 için aşağı değildi.
Sitelerden birinde isimsiz kalmak isteyen eşkıya, MiG-21 ile F-15'a karşı mücadelesini şöyle anlattı: “Nisan 21'taki Kavich Dağları'ndaki Sedar Geçidi'ne karşı MiG-1987 ile birebir yaptığım savaşların çoğunu hatırlıyorum, F-15'te bir dövüş savaşı eğitmenliği kursuna (FWIC, Fighter Weapon Silah Öğretmeni Kursu) katıldığımda. Sedar Geçidi, Tonopah üssünün doğusunda 20 mil bulunur. Onun üzerinde “kraliyet oyunları” düzenlendi - Sovyet savaşçılarıyla hava savaşları yapıldı.
- 1987'ta MiG-21 ile sadece “temel” hava savaşlarında (Temel Savaş Manevraları) uçtuk. F-15 ile uçan hava muharebe eğitmenleri için en basit iş buydu. MiG'yi herhangi bir F-15 silahıyla vurabilirsiniz: savaş topu, AIM-9 veya AIM-7. Silahı daha çok beğendim.
- Savunma savaşlarında bile, F-15, MiG-21'e tercih edilir. Kartal her bakımdan Fishbird'den üstündür. ... İki virajda, Kartal bir karşı kursa girebilir ve Serçe veya Sidewind'i MiG'nin ön yarım küresine bırakabilir. F-15 üzerindeki dikey manevrayı kullanarak, düşmanı savunma konumuna getirmek yeterlidir. MiG pilotu, F-15’i ancak Igla pilotu bir hata yaparsa top ateşi ile düşürme şansına sahiptir.
- “Sürekli Domuz” programına göre MiG'lerle savaşlara katılan taktik havacılık pilotlarının ortalama seviyesi yüksek değil. Pilotların çoğu, ancak dört yıl süren savaş birimlerinde gerçek profesyoneller haline geldi. MiG'lerle olan savaşlarda, genellikle sadece iki yıldır görev yapan adamlar yer aldı. Bu, savaş sonuçlarının istatistiklerini anlamak için çok önemlidir. Constant Pig'den MiG pilotları en az yedi yıl boyunca hava savaşına uçtu. Hepsi eğitmendi. Onlar "Jedi" idi ve savaşçı birimlerin muhalifleri - "çıraklar". Benim düşünceme göre, F-15'e en az iki yıl boyunca uçan bir pilot Constant Pig MiG'den göç edebiliyor.
- Beni alırsanız, ilk defa FG-2,5 ile uçma deneyimine sahip olan 15 yıllarında MiG'yi tattım. En fazla bir buçuk yıl boyunca “iğne” yi uçuran bir grup genç pilotun komutanıydım. Tonopah üssü bölgesinde MiG'lerle birebir mücadele ettik. İlk kavgamız hiçbirimizi kazanamadı - ne olduğunu anlamak için zamanımız olmadı. Tüm radyo konuşmalarında, gizlilik nedeniyle, MiG-21 veya “Fishberd” yerine F-5 demiştik.
- Anten savaşında, MiG-21, F-5'ten çok daha iyi görünüyor. F-15, yalnızca brülörü çalıştırmadan, motoru yalnızca maksimumda çalıştırırken mükemmel bir MiG-21 simülatörü olarak kabul edilebilir, ancak “İğne” nin boyutları MiG'ninkilerden çok daha büyüktür. ”
"Sürekli Domuz" programı, daha az bir ölçüde de olsa Deniz Kuvvetleri'ne katılan Hava Kuvvetlerine ek olarak bir ortaktı. MiG-4'teki o zamanlar ABD'de neredeyse en büyük olan VX-21 filosundan Tom Morgenfeld, ilk deniz “haydut” oldu. Morgenfeld uzun süre "Gücün karanlık tarafı" ile ilişki kurdu. Amerikan pilotları için MiG-21 F-13 üzerine RLE yazan Morgenfeld idi. Morgenfeld (“7 Bandit”) ile birlikte, Donanma Teğmen Chuck Hitley (“4477 Bandit”) 8'e atandı. "9 Bandit" Binbaşı Peck idi.
MiG-17F 055-m bağlantısında "Have Ferry" (b / n 4477) uçtu, avcı Ağustos 1979'te düştü.
Peki ya havaalanı? Peck, Sater, Bond, MiG'ler için bir dağıtım yeri arıyorlardı. Arizona Gölü'nün güneyindeki Altın Su bölgeleri, Utah'taki Salt Lake City'nin güneyindeki Dugway ve Groom Gölü'nün 70 mil güneydoğusunda bulunan Tonopah kısa listeye girdi. Çöp alanların üzerinden uçmak için sivil Cessna 207 kiralandı. Frick, Oberley, Holden ve Peck gelecekteki üs için sahaların incelemesini yaptı. Her üç depolama sahası da katı bir şekilde korunan nesnelerdi ve küçük hava limanları vardı. En uygun poligon Tonopah bulundu. Bu depolama sahası, ABD Enerji Bakanlığı tarafından balistik füzelerin baş kısımlarının ve patlayıcı nükleer mühimmat cihazlarının formlarını çözmek için kullanılmıştır. Tonopah depolama alanının en fazla ilgisini çekti: az miktarda Groom Gölü ve Nellis'ten seyrek nüfuslu bir alanda. En yakın olan Tonopah kasabası, havaalanına 50 km uzaklıktadır. Frick ve Peck, Tonopah şehrini "uyuyan bir yer, tozlu bir müze" olarak buldular. Hava sahasının pisti, çift motorlu pistondan daha büyük olmayan uçakların alınmasına izin verdi. Tabii ki, havaalanı tamamen yeniden yapılandırılmasını istedi. Washington'da Peck: "Bir yer bulduk - Tonopah."
Eski sahadaki yeni hava sahasının tasarımı hemen başladı. Peck her iki ucundaki pistin genişletilmesini, şeridin uçlarına MiG'lerin dönmesi için bir platform inşa etmeyi, üç hangar inşa etmeyi (savaşçılar için biri TEC için diğeri uzun süreli depolama için bir tane), uçak için açık bir park yeri, bir yakıt deposu inşa etmeyi önerdi. Gelecekteki üs planı Peck şahsen çizdi.
"Sürekli Domuz" programı konsepti Ocak ayında 30'te ABD Savunma Bakanlığı tarafından 1978'te onaylandı ve aynı zamanda finansman sorunu çözüldü: Hava Kuvvetleri bütçesinden% 70 ve Donanma bütçesinden% 30. Hava Kuvvetleri, ABD Kongresi'nden izin istemeksizin “beyaz” bütçeden “öngörülmeyen inşaat giderleri” olarak yeni bir “siyah” inşasını finanse etti. Mayıs ayında, 1978, üs inşaatının 1 aşamasına 7 milyon dolar tahsis edildi. Peck bu zamana kadar bir 10 milyon daha istedi. İnşaatın finansmanının öyküsü, aslında, MiG'lerin öyküsünden daha az heyecan verici değildir. İnşaatın finanse edilmesi “devletin çıkarlarına aldatmaca” olarak adlandırılabilir! “Beyaz” bir finansal akışın bir “gölgeye” çevrilmesi bir şeye değer. Ama hepsi bu kadar değil! 1932'ten çıkan yasaya göre, fonların bir devlet kurumundan diğerine devri yasaklandı. Poligon Tonopah Enerji Bakanlığı'na ve paraya (ABD Hava Kuvvetleri) aitti. Bununla birlikte, tamamen meşru ol - kukla özel şirketler aracılığıyla.
Temel rekonstrüksiyonun 1 inci aşaması 1979 yazında tamamlanmış, uçuşa başlamayan birçok MiG-17 ve MiG-21 yeni hangarlara taşınmıştır. Temmuz ayına kadar 1979, Groom Lake Base'de bulunan bir bağlantıydı. 16 Temmuz 1979 Tonopah'ta, altı MiG-21 ve iki MiG-17 Groom Gölü'nden uçtu. Ertesi gün, Peck ilk uçuşunu MiG-21 üzerinde Tonopah hava üssünde gerçekleştirdi. 4477 için o önemli günde sarılmış MiG-17 uçuyordu. 1979'in sonunda, MiG uçuşlarının neredeyse% 100'i Kırmızı Bayrak'ta yapıldı. Eylül ayında, 1979 sonunda egzersizlerde MiG kullanmanın “senaryosunu” oluşturdu. İlk uçuşta, MiG ve ABD Hava Kuvvetleri muharebe filosu avcı uçağı çalıştı, her şeyden önce savaş pilotunun MiG'ye “alıştığı” ve bilinçli manevra yapıldı ve uçuş verilerinde ve uçak kontrolünde farklılıklar gösterdi. Pilotun, köle çiftin savaş oluşumundaki pozisyonunu nispeten basit manevra sırasında sürdürmesi gerekiyordu. Zaten bu uçuşta Phantom pilotları MiG-17 ile dönüşte savaşmanın birinci sınıf bir seçenek olduğunu anlamıştı!
MiG-21F-13 ve MiG-17 Tonop Hava Kuvvetleri Üssü, 1979
MiG-21'in F-14 (solda) ve F-16 ile “ortak manevraları”
İkinci uçuşta bire bir hava savaşı uygulandı. Mücadele genellikle “misafirlerden” bir arkadan saldırıyla başladı. Çoğu durumda, “Kızıl Kartallar” grevden çekildi: “Bir MiG'yi altı saat boyunca bile olsa bir saldırıda düşürmenin ne kadar zor olduğunu gösterdik.” MiG-17 genellikle 5g aşırı bir yük ile maksimum dönüşlerde saldıran avcıdan uzaklaştı. Phantom kuyruğunu açığa vurarak ileri doğru kaydırdı. Üçüncü uçuş - ikie iki savaş. Savaş, "muhaliflerin" yakınlaşması ve bir satırdaki uçuşun kanattan kanala yaklaşmasıyla başladı. Sonra çift dağıldı. “Misafir” pratikte savaşçılarının radarlarının MiG'leri ne kadar tespit edip yakalayabildiklerini belirledi. Buna karşılık “kartallar” MiG ekipmanının Amerikan savaşçıları radarının çalışmalarını kaydetmeye başladıkları mesafeden “misafirleri” bilgilendirdi.
Kızıl Bayrak tatbikatı sırasında, 4477 bağlantısının pilotları MiG'lerde ortalama iki sıralama yaptı. Her şeyden sonra bilgi almak için Nellis'e uçtular. Pilotların üzerindeki yük çok yüksekti, ancak “haydut” sayısı giderek arttı. Nellis - Tonopa - Nellis'i bir günde “yolculuğa çıkarmak” mümkün hale geldi, yani analizden sonra Tonopah'taki pilotlar buna geri dönmedi, ertesi gün geri döndü. Kızıl Bayrak ile ilgili olan tüm savaş ekipleri MiG'lerle yapılan savaşlara uçmadı. Genellikle bir filodan ve bazen de bir kanattan, sadece altı ekip atandı. Teoride, Constant Pig'in üç uçuşunun tamamı aynı gün yapıldı. İki mürettebat uçtu, ertesi gün onların yerini iki kişi aldı. Uygulamada, MiG'lerin sık sık başarısızlıklarından kaynaklanmasının yanı sıra gökyüzünde ilk kez kırmızı yıldızlı bir uçağın kanadında bir kanat kanadıyla tanışan pilotlar tarafından şokun yol açtığı program 2-3 gün sürdü. Pek çok cesur adamın “ortak manevra” yapmak için en az bir güne ihtiyacı vardı.
MiG'ler ile yapılan uçuşlar, 51 Bölgesi ve Sovyet keşif uydularındaki Tonopa test alanının aşırı uçuşu göz önüne alınarak gerçekleştirildi - savaşçılar uzay aracının merceklerine girmemeliydi, üst düzey bir ziyaretçi olan, astronot Thomas Stafford, 1979'i ziyaret etti. Ülkemizde, güleryüzlü Stafford, Soyuz-Apollo programı kapsamında SSCB'nin bir bütün olarak büyük bir arkadaşı ve Alexey Leonov'u şahsen hatırlıyordu. 1979'te ABD Hava Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı F-117 programını yönetti. Seri "görünmez" yerleştirmeye uygunluğu konusunda Tonopah'ın üssünü denetledi. Astronot-kozmonot-generalin MiG'lerle ortak bir manevra yapması mümkündü. Her durumda, Stafford, özellikle asfalt döşemeyi betonla değiştirmek için Tonopah hava tabanının yeniden inşasının 2'inci aşamasına fon tahsis etme sürecini hızlandırdı. Stafford’un ziyaretinden kısa bir süre sonra, 4477 bağlantısı ilk kaybına uğradı. 23 Ağustos 1979 - ABD Donanması F-5 saldırganları ile hava savaşında MiG-17 Hag Brown (12 Bandit) gitti. Brown'ın virajında, kolu çekti, ardından MiG bir fundaga girdi. Brown, dövüşçüyü dönüşün dışına çıkarabildi, ama sonra dönüş yönünün tersine bir tirbuşonun içine düştü. Pilot uçağı terk etmeye çalışmadı. MiG ("Hev Farry") havaalanına yakın düştü.
Tonopah aralığında uçuş yapan bir çift MiG-21, 1980-s.
4477'ten önce Teğmen Commender Brown, ABD Donanması VX-4 filosunda görev yaptı. Brown 17’in bir parçası olarak MiG-4477’in dokuzuncu uçuşunda düştü, ancak daha önce 17-m’de uçtu - VX-4’te. Afet analizi en üst düzeyde gerçekleşti. Peck, 4477 th linkinin komutundan kaldırıldı. Eylül ayındaki yeni 6 komutanı 1979, Binbaşı Henderson'dı (13 Bandit). Yukarıdan gelen baskı altında, yeni komutan, uçuş ekipmanlarını ve uçuşları kendileri hazırlama prosedürlerini "formalize etme" sürecini açtı. Daha önce, ABD Hava Kuvvetleri Komutanlığı Tonop Hava Üssü'ndeki uçuşlara hazırlanma prosedürlerine ilişkin prosedürlerin tutarsızlığına kör bir bakış attı. 4477 bağlantısının yeni pilotları için MiG'lerde “tanıdık” uçuş sayısı beşten en az on'a yükseltildi. Doğru, MiG uçuşları geçici olarak askıya alındı. Pilotların eğitimini 490'inci kanadından korumak için iki T-38 Sparks geçti. Daha önce, bu tür uçuşlar zaman zaman “saldırganlara” ait Talon'larda gerçekleştiriliyordu. “Kırmızı” T-38 özel işaretler almadı, çünkü her dokuz ayda bir değiştiler - düzenlemeleri dokuz ay içinde yapmanız gerekiyordu. "Eski" T-38, Nellis üssünü devraldı ve karşılığında denetlenen ve hizmet verilen uçağı aldı. Ekim 31'te, yeni komutan 4477, Taktik Havacılık Komutanlığının merkezine MiG'lerin “Constant Pig” için bir el kitabını ve ABD Hava Kuvvetleri'nde kabul edilen formlara göre derlenen (az ya da çok) savaş kullanım kursunun bir analogunu sundu. KBP, Henderson, Peck'in çizgisini sürdürdüğü için TAK komutanı General Crich'i kategorik olarak beğenmedi: MiG'lerle savaşmak için savaş pilotlarına eğitim vermek. Öte yandan, Crich, kendisini manevra yapmadan bile saflardaki alışma uçuşlarının performansı ile sınırlandırmayı önerdiği başka bir felaketin muhtemel olasılığını en aza indirmek istedi.
Bu arada, F-5 üzerindeki “saldırganların” uçuşları, F-15 ve F-14 savaşçılarının kabulünden sonra çok daha karmaşık hale geldi. “Saldırganların” en sevdiği sloganı “Mütevazı ol, seni havalı herif” ifadesiydi. İfade, "hepsinin idrarı, sen bir pisliksin" olarak çevrilebilir. Crick, 4477'ten sahte insanları görmek istemiyordu. Henderson, MiG'leri kullanma yöntemlerinde değil pilotların eğitimi yöntemindeki hataların Brown'ın felaketinin nedeni olduğunu kanıtlayabiliyordu. O sırada, Amerikan pilotları (ve bu arada Sovyetler de dahil) bir uçağın bir tirbuşondan çıkarılmasını pratik olarak eğitmediler. Ancak bundan sonra, 4477-th'in tüm pilotları, uçakların tirbuşondan giriş ve çıkışı için Donanma temelinde eğitilmeye başlandı. Brown'un muhtemel ölüm nedeni, Amerikalılar için alışılmadık derecede yüksek kontrol çubuğu olabilir. MiG'de güç artırıcıların bulunmaması durumunda, aşırı yüklenmelerde pilotun tutma kolunda çok büyük çaba sarf etmesi gerekiyordu. Fizik yasalarına göre, uzun bir kolu çekerek çekmek kısa bir koldan daha kolaydır. Brown, bir tirbuşonda beklenmedik bir vuruştan sonra, MiG'nin bu özelliğini kolayca unutabilir ve tutacağı kendine doğru çeker, ardından yeni bir tirbuşonun içine düştü.
Düşen “Have Ferry” 4477 karşılığında başka bir MiG-17F bağlantı aldı.
Eksik bir 1979 için, 4477 pilotları, ABD Hava Kuvvetleri ve Donanması’nın ve “saldırganların” savaş birimlerinin pilotları ile ortak manevra ve hava muharebesi için 87 dahil olmak üzere sekiz MiG’de 67 uçuşlarını gerçekleştirdi.
"Constant Pig" pilotları MiG-17F'i oldukça tartışmalı olarak değerlendirdi. Henderson çoğu modda avcı uçağı yapmanın kolay olduğunu belirtti, ancak yine de onu "eski bir traktör" olarak nitelendirdi. Oberley, MiG-17'in pilotluk kolaylığı ile ilgili olarak şöyle dedi: “bir orangutanın da uçabileceği şekilde yapılır”. Tüm pilotlar, düşük gazdan maksimuma kadar düşük bir motor tepkisi VK-1F kaydetti. Uçuş pilotlarının çoğu, hızı düşürmek, aşırı yükü artırmak, ancak gaza dokunmamak için flapları serbest bırakarak% 80 itişinde çalışmayı tercih etti. Bu modda artan yakıt tüketimi nedeniyle, uçuş süresi 15-20 dk ile sınırlı tutulmak zorundaydı. İlk uçuşlarda, Amerikalılar özellikle kokpitten gelen kötü görünümden şikayetçi oldular.
Savaşçıları 4477 Filosu, Tonopah, 1980-ler sonu. Soldan sağa: Eski Endonezya, MiG-21F-13, siyah, gri ve yeşil renkteki lekelerin kamuflajla boyanmasında; boyanmamış Shenjang J-7B ve kahverengi ve kum çiçeklerin çizgilerinde kamufle edilmiş bir başka J-7B
Görüşlerinin çoğu değişti - kötü bir inceleme geri çok uygun bir dikiz periskop ile telafi edildi.
Henderson uzun süredir 4477'e emir vermemişti - Mart ayında 1980, yalnızca 39 yaşındayken komutanı felç geçirmişti. Doktorlar gökyüzünü ona "kapattı", ancak USAF tarafından kabul edilen geleneğe göre, komutan bir veda uçuşu gerçekleştirdi. Amerikalı avcı Henderson, MiG-17'i seçti.
Nisan ayında, eski ABD Donanması test pilotu Silvin Daha Sonra (Bandit 4477) sorumlu 18 link komutanı oldu. Mayıs ayında, birim 4477'inci uçuş testi filosuna (4477th Test ve Değerlendirme Filosu "Red Eagles") yeniden düzenlenmiş ve Haziran ayında yeni komutan Teğmen Albay Tom Gibbs filoyu kabul etmiştir. Filo üç bağlantı içeriyordu: "A", "B" ve "C". Zamanla, tüm bağlantı "C" Donanma ve Deniz Piyadeleri pilotları tarafından personel oldu.
Gibbs süper enerji ile çalışmaya başladı. Öncelikle, teğmen albay, teknisyenler için MiG uçuşlarının düzenliliğini sağlama görevini belirledi: “Gerekirse, burun tekerleğini T-21'ten veya hidrolik pompayı MiG-38 üzerindeki F-100'ten kurmalısınız”. Gibbs'e göre disiplini sıkılaştırmak gerekiyordu: “Sıradan hayatta Tom'um ama herkes için - sadece Patron! Tüm koordinasyona sıkı bir şekilde uyulmasını istiyorum. " 4477 bağlantısının varlığının ilk yıllarındaki romantizm (ve anarşi) geçmişte kaldı. Güçlendirme disiplini, 4477 filosunun yeni atanan komutanları için bir gelenek haline geldi.
Pilotlar Nellis üssünden her gün Tonopah'a alındı, ancak teknik personel haftada beş gün Tonopah'taydı. Gizlilik nedeniyle, mühendislerin ve teknisyenlerin sivil kıyafet giymelerine ve saçlarını bırakmalarına izin verildi - belki de yerel siviller için geçerdi!
Yemyeşil başlık takmak ve pilot giymek için izin verilir: 1970-x'in sonu - 1980-x'in başlangıcı. - Rock'n roll, seks, uyuşturucu, omuzlara dik. Pilotlar modadan uzak durmadı, ama bir şekilde uyuşturucularla arkadaş olmak imkansızdı. Gerisi tüm genç erkekler gibi.
Meraklısı "Constant Pig" hakkında Amerikan havacılığındaki Moody Satera hikayeleri çok gitti. Suter, gerçek MiG'lerin Red Flags egzersizine katılımını mümkün olduğunca “yumrukladı”. Y2B Yayınları'nın forumunda, bu etkinliklere katılanlardan biri renksiz olmayan bir hikaye getirdi: “Moody, Hava Kuvvetlerinin Kızıl Bayrak hakkındaki taktik havacılık komutundan dört yıldız bir generalle buluşacaktı.” Suter kendisi için olağan bir görünüme sahipti: sürekli sigara içiyordu, küllerini kravat ve gömlekle örtüyordu, tapınaklarının akşam kısmından gözleri kanla doluydu. Nellis'e nasıl uçacağımızı söyledi. Savaşta olduğu gibi günlük iki uçuş için 14 günü. Aylık gazyağı normunu yakalım ama savaşta olduğu gibi!
“Moody’nin ateşli konuşmasından sonra, general ona yalnızca bir soru sordu:“ İki hafta içinde adamlarınız aylık bazda bir oran yapacaksa, kalan iki hafta içinde ne yapacaklar? ”
- Moody bir kez daha küllerini sigaradan salladı ve şöyle dedi: “Kahretsin general! Düşünmedim, ama belki de saçını kestirmek için zaman bulacaklar? ”General duraksadı:“ İyi fikir, Moody. Kırmızı Bayraklar için hazır olun.
MiG-21-13 başlangıcında taksi. Arka planda, Tonopah Havaalanı'nın 1986 kontrol kulesi 84'in panosu daha önce Endonezya Hava Kuvvetleri'nde kullanılıyordu.
İşte başka bir hikaye: “O uçuşu hatırladığımda, yıllar sonra bile 35'i titriyordum. Ve MiG-23 üzerinde değil MiG-21 üzerinde uçtum. O sırada meyve suyuyordum: “saldırganlar” ve 10 MiG'lerde yıllarca, 3000 uçuşlarından ve neredeyse 10000 hava savaşlarından daha fazla deneyim. Ortalama olarak her uçuşta üç savaş yaptık. Programın başındaydı. Savaş ortasından değil, 4-th test filosundan değil bir çift F-422 ile savaştım. Aynen, “isimsiz bölgede” Tonopah'a transferden önce oldu. "Hayaletler" daha sonra MiG-21 ile savaşmak için yeni bir taktik uyguladı. Savaş kullanımı sırasında kısıtlamalar bizim için geçerli değildi, “savaş yasası” yürürlükteydi: boy ve yakıt dengesi konusunda herhangi bir kısıtlama yoktu. Eğer toprağı çok yakın görüyorsanız - onu çıkarın, ancak saldırı yerine "ikame" etmeyecek şekilde. Yakıt sadece tabana ulaşmak için minimum seviyeyi terk etti.
- Sadece ikinci değil, savaşın uçuşu için de üçüncü değil, neredeyse yakıt üretiyordum, ancak bir F-4 tarafından vuruldum. İkinci F-4 saldırısına uğradım. Onu, alttaki toprağın yüksekliğinde tamamladığımız, döner bir makas manevrasına (küvet gibi bir şey) sıkmayı başardım. Yakıttan tasarruf etmek için motoru savaş modunda sürdüm. Kadushka'da ikimiz de yaklaşık 150 düğümüne (277 km / s) çok fazla hız kaybettik. Zeminde en fazla 100 ayak (30 m) kaldı. İki seçeneğim vardı: üsse gidip yakıcıyı açmak için ayrılmaya çalışın ve saldırmak, düşmanı savaştan çıkarmak için son şansımı kullan - yakıtı da tükeniyordu.
- Ben ikincisini seçtim. Gaz kelebeği valfını batan bir kalple brülöre geçirdikten sonra, devreye girdiğini gösteren ampulü inceledi. Bu an gece rüyamda görüyorum. Ve bugün düşünüyorum: Ya tutuşmazsa? Ameliyat mı? Gerçekte, artık başka seçenek yoktu: Çölün içine "hız olmadan ve fikir olmadan" bağlı kalmak.
- Neyse ki yandı! Avcı uçağının arkasında büyük bir alev dili belirdi. Burnumu 20 derecelerinde kaldırmak, uçağın sürüklemesini çarpıcı biçimde artırmak, kendimi F-4'in kanadının arkasında buldum. F-4'in emekli olmaktan başka seçeneği yoktu: aşırı yükü azaltarak eve gitti. Onu takip etmedim, ama aynı zamanda ORE'yi küçük gaz konumuna getirdim. Tabana ulaşacak kadar yakıt.
- O uçuştaki MiG-21 motoru, kaya kadar güvenilirdi. Hayatımı ve Hava Kuvvetlerini - programı kurtardı. "
Bununla birlikte, Gibbs'e geri dönelim. Çabaları şu sonucu verdi: 1980'te, 4477 filosunun pilotları MiG'lerde 1015 uçuşları gerçekleştirdi ve 372 Sovyet savaşçılarıyla Hava Kuvvetleri ve Donanma pilotlarını “tanıdı”. Aynı zamanda ilk uçuşlar MiG-23 ile yapıldı.
1981'te 1340 uçuşları yapıldı, 462 savaş pilotları MiG'lerle mücadele için “hazırlandı”.
MiG-17F'in çalışması iki uçuş kazasından sonra 1982'ta durdu. Ocak ayında 17 tamirinden sonra MiG-23F etrafında uçarken, elektrik jeneratörü uçuş sırasında uçmayı başaramadı ve acil durum ana iniş takımı bile iniş yaklaşımı sırasında serbest bırakılamadı. Ancak, iniş güvenli bir şekilde sona erdi. Avcıya verilen hasar buruşuk bir sağ kanat düzlemi ve kırık bir kanatla sınırlıydı. Teknisyenler MiG'yi birkaç gün içinde onardılar. İkinci durumun daha ciddi sonuçları oldu. Kalkışta, 8 April, motor kompresörü MiG'ye çöktü ve ardından bir yangın çıktı. Pilot derhal uçağı indirdi, ancak gövdedeki piste “kendini bağladı”. Sonuç olarak, 37-mm tabanca "geri" gitti ve yakıt deposunu kırdı. Pilot, bir ateş topuna dönüşmeden önce uçağı terk etmeyi başardı. ABD Hava Kuvvetleri Komutanlığı'nın MiG-17F uçuşlarını durdurma kararı 4477 pilotları tarafından anlaşılmadı. MiG-23 ile yapılan uçuşların çok daha tehlikeli olduğunu düşünüyorlardı ve o zamanlar MiG-17F'in yedek parçaları konusunda neredeyse hiç problemleri yoktu. Ancak, MiG-17 uçuşlarının sona ermesi için bir neden vardı: bu savaşçı 1982 tarafından eskiydi.
Uçuş emniyeti açısından Amerikalılar MiG-21'i en iyi olarak değerlendirdi. Oberli, 21 hakkında şunları söyledi: “MiG-21 süper bir uçak. Harika görünüyor ve harika uçuyor. 7 aşırı yüklendiğinde bile rahat hissedersiniz. Üzerine iniş, yeniden eğitmeyi kolaylaştıran F-5'e iniş yapmaktan pek farklı değil. MiG-17F'den daha hızlı ve kokpitten gelen görünüm aynı derecede iyi. "
21-x'i uçuran tüm Amerikalılar, F-16 dahil olmak üzere tek bir ABD savaşçısının F-5 görünene kadar MiG ile eşleşemeyeceği yüksek rulo açısal hızına ve mükemmel yatay manevra kabiliyetine dikkat çekti. Gerçekleştirilen pilotlar, 160 km / s'lik bir hızda dönerken, hiç bir zaman motor indirme ve durma vakası olmadı. Öte yandan, Amerikalılar daha kısa kol uzunluğu nedeniyle F-5E'nin pilotluğunu daha iyi kullanmayı düşündü, ancak bu daha çok bir alışkanlık meselesi.
4477 pilotlarına göre, MiG-21 üzerinde iyi bir pilot F-4'i her zaman "yapar". MiG pilotu Phantom'a saldırırken genellikle savaşçıya tırmandı ve büyük bir aşırı yükleme ile sağa dönüş yaptı ve ardından F-4'in kuyruğunda bulundu. “Agresifler” den F-5E ile olan savaşlarda, puan yaklaşık olarak eşitti, F-5E lehine küçük bir fark vardı, ancak burada 4477 pilotlarının ne kadar usta olduğu önemli değil, onların uçmadıkları belirtilmelidir. pilot b / c (sınıfsız) Hava Kuvvetleri SSCB.
Robert Sheffield (“16 haydut”) genel olarak MiG-21 ile olan virajlarda yalnızca F-16'in 9g'deki daha fazla aşırı yüklenme nedeniyle (Amerika'daki 21g'de, MiG-7,33'te) yapılabileceğine inanıyordu.
Görünüşe göre, F-15 ile olan savaşta MiG-21 kazanma şansı elde etti. İki MiG-21’in bir çift F-15’e karşı savaşı şöyle devam etti: “F-15’in taktiklerini biliyorduk. 15 milleri yakaladıklarını biliyorduk. Genellikle çok sıkı bir sıraya giriyorduk ve şu anda F-15'in hedefi tutması gereken anda, aniden farklı yönlerde bir sapma manevrası gerçekleştirerek nöbeti bozdu. ”
Çiftte yapılan kavgalara, yükseklik ve hız konusunda oldukça katı kısıtlamalar uygulandı. 0 ile 1500 km / s arasındaki hız aralığında ve birkaç metre ile 15000 arasındaki yükseklikte bire bir savaşlar gerçekleşti Bu tür araştırmalarda, savaş pilotlarına işaret etmeyen "Kızıl Kartallar" savaşları, keskinlik nedeniyle F-15'e karşı çoğunlukla üstün geldi dönüşte frenleme, ardından saldıran Eagle, böyle bir manevrayı tekrarlayamadı, kuyruğunu MiG füzelerinin ve toplarının altına koyarak öne atladı: “900 km / s hızlarında, dönüşün yarısından az bir sürede, 180 km / s hızını kaybettim; MiG-21 dışında dünya bunu yapamıyor. "
İşin garibi, 21'in F-15 ile manevra kabiliyetli savaşındaki avantajı güçlü bir radarın olmamasıydı. Batı standartlarına göre ilkel olan MiG görme F-15 radarından birkaç kat daha azdır, bu yüzden MiG burnunu kapmak için “İğne” den çok daha isteklidir: “Son yakıcıyı açıyorum, kanatları serbest bırakıyorum ve uçağı kuyruğa koyuyorum”. Hız, 170 km / s'ye düşer. Sonra burnumu yere koy ve güneşte dışarı çık. Virage, ben de düşmanın kuyruğuna giderim. F-15 pilotlarına uçuş öncesi hazırlıklarda bu manevra hakkında bilgi verdik. Uygulama olasılığına asla inanmadılar. Boşuna inanmıyordu.
Manevra kabiliyetine sahip bir savaşta MiG-14 ile F-21'te sadece çok deneyimli pilotlar uçabiliyordu. Tomkat'ın Aşil'in kariyeri boyunca topuğu, ağırlık / ağırlık oranının düşüklüğünü korudu ve değişken bir süpürme kanadı olsa bile MiG'ye göre avantajı yoktu. 21-m ile karşılaştırıldığında büyük “Tomkat” kolayca görsel olarak tespit edilirken, küçük kamuflajın çölün arka planına karşı “şahin” olduğunu görmek hala bir görevdi. James Robb, 4477'te servis yaptıktan sonra, "Tomcats" ile donanmış VF-51 filosunu aldı. Ona göre, MiG-21 roketlerle yenilmiş olmalı ve hiçbir durumda manevra kabiliyetine sahip bir savaşa katılmamalı.
Havaalanı Tonopah
1982'te, 4477 filo filosu, Mısır'daki iki eski MiG-21 MF tarafından desteklendi. Temmuz ayında, 1983 medyada Çin hükümetiyle J-7 (MiG-21) avcı uçağının doğrudan fabrikada satın alınmasıyla ilgili müzakerelere ilişkin olarak ortaya çıktı. Amerika Birleşik Devletleri adına, LTV şirketinin temsilcileri tarafından görüşmeler yapılmıştır. Resmen, uçak ABD Donanması'nın "saldırganları" için tasarlanmıştı. Amerikalılar, 12 F-7B'yi satın aldı, “Combat Core Sertifikasyon Uzmanları Şirketi” ya da “SSCB” olarak adlandırılan bir CIA ön şirketi aracılığıyla satın aldı. Belirli bir mizah anlayışına haraç ödeyelim: SSCB ve hiç kimse değil, Çin'de MiG-21'i satın aldı! 4477 Filosu, 1987'te en az dört J-7 ile silahlandırıldı. 1987 yazında, tüm eski Endonezya MiG-21F-13 pilotların dehşetine kapıldı. "Red Eagles", yatay düzlemdeki en iyi manevra kabiliyeti için "F-13" i tercih etti.
F-13B'deki "F-7" in yerini almasının nedenlerinden biri, diş kenarını tutan zümrüt koltuklarla ilgili problemlerdi. Çalışmadaki Çin sandalyesini denemek için şüphe duyulan onur 25 Haziran 1987 düştü. Rikkar-do Kazessasu ("haydut 63", MiG-174 üzerinde 21 uçuşu). Uçuşta, motor seri numarası "7" olan J-045B'de durdu. Pilot motor dururken iniş yapmaya çalıştı, ancak yaklaşımı yanlış hesapladı. Çıkarmam gerekiyordu, sandalye düzgün çalışıyordu. Motoru uçuşta durdurma nedeni güvenilir bir şekilde tespit edilememiştir. Muhtemelen, uzun süreli negatif aşırı yüklenme sırasında yakıt temini durmuştur. Bir ay sonra, Ağustos 23'ta Herbert Kerlisli, MiG-23BN'den (54 haydut, 146, MiG-21 üzerinde 170, MiG-23 üzerinde XNUMX uçuşlar) başarıyla çıktı. Pilot eğik sekiz yaparken kontrolünü kaybetti.
İki uçağın kaybedilmesi, Taktik Havacılık Komutanlığı karargahı düzeyinde ciddi sökme işlemlerine neden oldu. “Ateşdeki Kerosen”, F-7 silahlı “kardeşçe” 117 taktik grubundan A-4450 kazasını ekledi. Kazada sadece iki gizli pilot öldü, aynı zamanda ABD'li siviller de - Sparca küçük Ramanda Inn kasabasına çöktü. Tonopu’ya yüksek bir komisyon geldi ve sonuçları 4477 filosunun kaderi üzerinde olumsuz bir etki yaptı.
ABD'deki testlerle ilgili MiG-15
MiG-17, "Have Ferry" programına dahil oldu
Fighter MiG-21, "Have Donut" programında yer aldı
21 filosundan MiG-4477 avcısı
Mısırlı MiG-23, Amerikalılar tarafından Sovyet savaşçı Çizimleri altında yeniden boyandı A. Shepsa