vakit: ayın portakal gibi turuncu olduğu bir imsak, ramazan.
bir keresinde (ben çok küçükken) ailemle kalabalık bir sokakta yürürken önünden geçtiğimiz çikolatacıdan şeker çalmıştım. bir tane. ve herkesin gözü önünde. çünkü çocuktum, kendi param yoktu, ailem muhtemelen almayacaktı ve bir şeker hakkımdı, ikincisi hırsızlıktı belki fakat bir tanecik şeker hakkımdı. rastgele, hiç seçmeden ve fazla düşünmeden o parlak folyoya sarılı şekeri nasıl kaptığımı çok net hatırlıyorum. annemin saçlarımı o gün örüp örmediğini unuttum.
unutmadım: satıcı bayan bu „hırsızlığımı“ görmüş, beni aileme şikayet etmişti. o bir şekerin parası ödendi mi napıldı o arada, özür mü dilendi, o bölümü çok net hatırlamıyorum; fakat babam o elemanla işi bir şekilde tatlıya bağlamış olmalı ki, şekeri iade etmem gerekmedi, avucumda kaldı. şekerin tadını unuttum, ailemin kızmayışını unutmadım. çünkü merhamet – anlık da olsa- unutulmaz.