Benim bu derdime bir çare bulursa o bulur diyerek doğru imam-ı a'zam hazretlerinin huzuruna gitti.
İmam-ı a'zam dedi ki:
- Bu senin meselen fıkıhla ilgili değil ama, yine de sana bir akıl vereyim: Sen git bu gece sabaha kadar namaz kıl, ümit ediyorum ki, paranı koyduğun yeri hatırlarsın.
Adam o gece sabaha kadar ibadet etmeye karar verip abdest aldı, namaz kılmaya başladı. Daha gecenin yarısı bile olmadan parayı koyduğu yeri hatırladı. Namazı bıraktı, doğru parayı koyduğu yerden alıp yattı.
Sabah olunca imam-ı a'zama,
- Allah senden razı olsun, bu derdime de çare buldun. Daha gecenin yarısında parayı koyduğum yeri hatırladım.
Deyince, Hazret-i İmam şöyle dedi:
- Keşke sabaha kadar ibadete devam etseydin. Çünkü melekler senin bu ibadetin yüzüsuyu hürmetine sana hemen yetişmişler ve daha gecenin yarısında sana ilham vererek isteğini sana hatırlatmışlar. Peki, ya sabaha kadar da şükür namazı kılsaydın daha nelere ererdin? İnsanoğlu işte, nimeti elde edene kadar yalvarır yakarır, nimete kavuşunca, Asıl Sahibini unutur.