José birkaç yıl geçirdiğimi biliyordu. Ama sanki soracak pek bir şey yokmuş gibi beni iş hakkında nadiren sorguya çekerdi. Aynı şekilde, gelişi ve statüsü ile ilgili bazı sorulardan vazgeçtim. José, barista olarak çalıştığım alışveriş merkezinde bakım görevlisiydi ve sık sık molalarını kahve dükkanında verirdi. Bir gün, vardiyamın sonunda bahşişleri sayarken, José barda bir sandalye çekip oturdu ve bir şişe maden suyu içti. 20 dolarlık bir banknot için bir yığın bekar değiştirirken, gözlerinin üzerimde olduğunu hissedebiliyordum. Yaklaşmam için işaret etti. duyar, dedi, sen içerdeyken kısık bir sesle göç iyi para kazanmış olmalısın, değil? Tabii, dedim. Yakınlarda kimsenin olmadığından emin olmak için etrafına bakındı ve sonra yaklaştı. Burada kazandığından daha fazla para, değil? Güldüm. Elbette . Şaşkınlıkla sandalyesinde geriye yaslandı. Peki neden bıraktın? Omuz silktim, sonunda sormasına bir şekilde şaşırdım. Bitmeyen çölü, bitkin yoldan geçenlerle günlük karşılaşmaları, parçalanan dişlerin ve cesetlerin hayallerini, zihnimin şiddetle dolduğunu ve sevdiğim bir manzaradaki güzelliği zar zor algılayabildiğimi düşündüm. Doğumdan Beri.
Sonunda José'ye dedim ki, bu benim işim değildi.
Meksika ordusunun 2014'te El Chapo Guzmán'ı ele geçirdiği gün, José bana 'Gerçekten o olduğunu mu düşünüyorsun?' diye sordu. Bilmiyorum, diye cevap verdim, ya sen? José telefonunu çıkardı ve bana internetten resimler gösterdi - uyuşturucu baronunun yüzünün yakınlaştırılmış görüntüleri ile 1993'te tutuklanmasından önceki resimlerle yan yana. Farklı görünüyor, değil mi? Omuz silktim. Olabilir, Teklif ettim. Resme baktı. Gerçekten bir uyuşturucu baronu gibi görünmüyor, dedi. O kadar da kötü görünmüyor. Ona bir fincan kahve koydum ve tezgahın ucuna yaslandım. Asla bilemezsin, ona söyledim. Şiddet uygulayan insanlar herkes gibi görünür. Bana baktı.
José, sınırdayken, hiç uyuşturucu buldun mu, diye sordu. Tabii, ona söyledim. Hayal edebileceğinden daha fazla. Gözlerini kırpmadan yavaşça başını salladı. Hiç narkotik tutukladın mı? Tabii, dedim. Ama El Chapo gibi değil. José dikkatle dinledi. Çoğunlukla küçük insanları tutukladık, diye açıkladım -kaçakçıları, izcileri, katırları, çakalları. Yüzüne bilmiş bir bakış yayılırken izledim. Gözleri benimkilerle buluştu ve ben başka tarafa bakana kadar onları tuttu. Ama en çok göçmenleri tutukladığımı itiraf ettim. Daha iyi bir yaşam arayan insanlar.
José her gün sabah dokuz ya da on civarında kahvaltısını kahve barına getirir ve yemek için tezgâha otururdu. Her sabah aynı şeyi, yandaki taco dükkanından vejetaryen kahvaltı börek yedi ve her sabah benimle paylaşmayı teklif etti.
Bir sabah birlikte yemek yerken José bana Oaxaca'daki evinden bahsetti ve bizim yaşadığımız Güneybatı kentinden ne kadar farklı olduğunu anlattı. Köyü, başkentin güneyindeki ormanlık dağlarda yuvalanmış küçüktü. Orası barışçıl, dedi - şu ana kadar şiddet bizim için gelmedi. Benim geldiğim yerde, insanlar alçakgönüllü ve çalışkan. Olması gereken çok az para var, dedi, ama benim köyümde insanlar hala uyuşturucuya ve cinayete yönelmediler. Akıllı telefonunda Google Haritalar'ı açtı ve parmaklarını ekrana yayarak köyünü çevreleyen yeşil tepeler olan Oaxaca eyaletine yaklaştı. Uydu görüntüsüne özlemle gülümsedi ve köyün kenarında özenle ekilmiş tarlaları işaret etti. Parıldayan gözlerle bana kuzenlerimin mezcallarını burada yaptıklarını söyledi. Sokak Görünümü'nde renkli binaları ve çatlak yolları işaret etti. Bu kilise, dedi, sesi uzaklardan ve arkadan, burası belediye meydanı. Ekrana dokunarak uzaktaki binaları yakınlaştırdı. Bak, burası annemin evi dedi. Kemerlerden anlayabilirsiniz.