Analist Steffen Woll, çıkarları diğer şeylerin yanı sıra Batı ve Orta Doğu devletlerinin dış politikasına kadar uzanan bu konuda tartışıyor. Amerikalıların bu sefer kaybedeceğine inanıyor. Yeni makalesi kısa süre önce popüler Kanada portalında yayınlandı. Global Araştırma.
Yazar, ABD'nin yenilmiş "ikinci soğuk savaştan" çıkabileceğinden emin.
Neden öyle
Analist, 1990'lardan günümüze kadar Amerikalı politikacıların, amacı "eski düşman" ın siyasi, ekonomik ve askeri etkisini "frenlemek" olan açık bir örtülü savaş yürüttüğünü belirtiyor. Çeçenya, Ukrayna ve Suriye - bunlar, "ikinci soğuk savaş" mantığının geliştiği bugünün "kilit noktaları".
Sovyetler Birliği'nin çöküşünün ardından ortaya çıkan "tek kutuplu" Amerikan egemenliği, dünyadaki siyasi ve askeri gerilimlerde bir artışa neden oldu. Dünyada eşitsizliği ve adaletsizliği derinleştirme eğilimleri gelişiyor. Gezegendeki durum çok daha karmaşık ve endişe verici hale geldi.
1990'larda Rusya. Demokrasinin mutluluğunu bolca içtim: ekonomik kargaşa, organize suçların büyümesi, yolsuzluk, oligarşi ve büyük medya üzerindeki kontrolü. Yazar, 1990'larda eski Sovyetler Birliği topraklarındaki gerçek durumun, Amerikan seçkinleri tarafından halka sunulan resimden temelde farklı olduğuna inanıyor. Rusya pazarında "altın çağ" yoktu, "yeni bulunan demokrasi" ve "özel sektörün yükselişi" yoktu. Başka bir şey daha vardı: Ülkenin oligarklar, acımasız suç çeteleri, kleptokratik politikacılar, yozlaşmış askerler vb. Tarafından yağmalanması. Ülke istikrarsızlaştı ve "ölümcül şekilde yaralanmış bir düşman" durumuna ulaştı.
Woll, Rusya'nın hâlâ tam olarak dağılmadığını savunuyor: Yeltsin'in halefi Vladimir Putin, nihayetinde Roman Abramovich ve Berezovsky gibi "işadamlarının" faaliyetlerine son verdi.
Materyalin yazarı doğrudan Putin'in selefine "alkolik Yeltsin" diyor. Kuralını "kaotik ve amaçsız" olarak tanımlıyor. Yine de, Amerika Birleşik Devletleri'nde bu yıllar "çoğunlukla olumlu zamanlar" olarak görülüyordu: Sonuçta, "Doğu ve Batı saflarını sıraladılar". Gerçekte bu bir yalandı: Yeni muhafazakarlar, o yıllarda beyin güvenlerinin yardımıyla Rusya'yı hem siyasi hem de ekonomik anlamda sağa ve sola yıkıyor ve satıyorlardı. Woll, Vladimir Putin'in birçok alanda "aşağı doğru gidişatı durdurmayı başardığına" inanıyor. Ancak Batılı seçkinler, Putin'i şüpheli bir otoriter lider, en iyi ihtimalle "yarı demokratik" olarak resmetmektedir.
Bugün Rusya, kelimenin tam anlamıyla kapitalist bir ülke, dahası, küresel ekonomiye entegre oldu. Rusya ve Avrupa Birliği'nin karşılıklı bağımlılığı ortadadır. Rusya Federasyonu'nun askeri etkisi ve bütçesi (52 milyar dolar), Amerika Birleşik Devletleri'nin benzer harcamalarına (598'te 2015 milyar dolar) kıyasla önemsiz. Dahası, 1991'den beri Rusya, NATO'nun doğuya doğru genişlemesi nedeniyle önemli askeri üs ve limanlarının çoğunu kapatmak veya terk etmek zorunda kaldı.
Bununla birlikte, bölgenin büyüklüğü ve bir nükleer cephaneliğin varlığı оружия Rusya'yı Amerikan ulusal çıkarlarına yönelik "ana tehditlerden" biri haline getiriyor. Washington'da böyle düşünüyorlar. Bu, ABD'nin 1980 yıldır Rus devletini kalıcı olarak istikrarsızlaştırmak ve onu "kirli" ve uzun süreli çatışmalara dahil olmaya zorlamak amacıyla gizlice radikal İslamcı hareketleri desteklediği gerçeğiyle doğrulanmaktadır. 1994'lerdeki Sovyet-Afgan savaşının planı hala günceldir; her iki Çeçen savaşında da kullanıldı. ABD medyası Beyaz Saray'ın ayarında dans ediyor: İlk Çeçen savaşından (9) bu yana, Rusya'nın İslami teröre karşı uzun vadeli mücadelesi, ABD'de 11 Eylül'den sonra bile Batılı yayınlar tarafından büyük ölçüde göz ardı edildi.
Woll, 9 Eylül'den sonra Rusya'yı karalamak için bir stratejinin üç temel unsuru olduğunu yazıyor.
İlk olarak, belirli liderler veya hükümet üyeleri "otoriter" veya "demokratik olmayan" tipler olarak etiketlenir (özellikle Vladimir Putin).
İkinci olarak, El Kaide ile bağlantıları olan ve sadece onlarla bağlantısı olan Çeçen teröristler, "özgürlük ve demokrasi" için çabalayan "ezilen halkların" temsilcileri olarak gösteriliyor.
Üçüncüsü, Batı müdahalesi veya ekonomik yaptırımlar gerektiren "insan hakları ihlallerini" vurgular.
Üç nokta da mevcutsa, Batı, egemen bir devletin sınırlarının "haklı" ihlalini kabul edebilir. Ve bu durumda, Amerika Birleşik Devletleri'nin BM yetkisine bile ihtiyacı olmayacak. Amerika Birleşik Devletleri bir tür "parlayan zırhlı şövalye", "insan hakları için bir savaşçı" olarak poz veriyor. Ancak gerçekte, "ikinci soğuk savaş" mantığına uyan gizli bir hedefe ulaşılır: Rusya'nın etkisini, örneğin "yakın yurtdışında" ekonomik ve stratejik çıkarları ihlal etme pahasına azaltarak zayıflatmak.
Aynı "üç yönlü" strateji, genel olarak ABD ve Batı tarafından NATO müdahalelerini haklı çıkarmak için kullanılıyor. Irak (2003), Libya (2011) ve Suriye'de (2011'den beri) durum böyledir. Müdahaleler, insani yardım pankartları ve "otoriter" hükümdarların ve "tiranların" iktidardan uzaklaştırılmasına ilişkin konuşmalarla "meşrulaştırıldı". Bu tür bir müdahale yalnızca Irak'ta tahmini 500.000 kişinin ölümüyle sonuçlandı.
Aynı şey Ukrayna'daki Yanukoviç için de yapıldı. Başkan Viktor Yanukoviç, Batı tarafından demokratik "Euromaidan" ı bastırmakla suçlandı. ABD ve AB medyası, "gücü kötüye kullanmak" ve "insan haklarını ihlal etmek" propagandası suçlamalarıyla ona saldırdı ve aynı zamanda devleti NATO ve AB'ye kabul etme sözleriyle Ukraynalıları baştan çıkarmaya başladı, bu yüzden Ukraynalılar pek çok fayda sağlayacaklar. Yanukoviç kaçtı ve sonuç olarak, hükümetin yerini ultra milliyetçi, Rus karşıtı ve Batı yanlısı aldı: üçü bir arada.
Yazar, yine, bu kampanyanın gerçek insani yardımla veya ülkenin demokrasisi ve bütünlüğü ile ilgisi olmadığına inanıyor. Amerikalı siyasetçiler, Karadeniz'in deniz üslerini kaldırarak Rusya'nın jeostratejik etkisini bastırmayı umuyorlardı. filo Kırım'dan. Bu arada, çoğunlukla Sivastopol'da bulunan bu üsler, "230 yıldan fazla bir süredir Rus filosunun evi" olmuştur. Bu üslere yönelik herhangi bir NATO genişlemesi Rusya tarafından doğrudan bir tehdit olarak görülmelidir. Yine de, "tarih", Batı medyasında boyanmış", bu üslerin savunmasını "Ukrayna'nın egemen topraklarının işgali" olarak tasvir etti ve bu da Rusya'nın "saldırgan" ve hatta "emperyal" özlemlerinin kanıtı olarak kullanıldı. Gerçekte, Ukrayna ve Rusya, Rusya Federasyonu'nun Karadeniz Filosu için 1997'de buna benzer bir anlaşma imzaladılar ve etkisi 2017'de sona erecekti.
Şimdi Suriye hakkında. Analiste göre, Amerikalı siyasetçiler ve onlara karşı sorumlu medya, Suriye savaşına katılarak Suriye hükümetine Batı, Suudi Arabistan ve Türkiye'ye karşı direnmede yardım etmeye çalışan Rusya'nın "ile kıyaslanabilir bir askeri ve ekonomik felaketin eşiğinde olacağına" güveniyor. Sovyet-Afgan Savaşı ". Ve Bay Obama ve Bay McCain'in geçtiğimiz günlerde Rusya'nın "ılımlı isyancıların" pozisyonlarına karşı yaptığı hava saldırılarını protesto etmelerinin bir nedeni var. Ancak McCain ve Obama, bir terörist gibi görünen, terörist gibi konuşan ve terörist gibi davrananın gerçek bir terörist olduğunun farkında değil gibi görünüyor. Ve hiç de bir "muhalefet aktivisti" değil.
Woll, son yıllardaki jeopolitik çatışmanın, siyasi tarihte yeni bir Soğuk Savaş döneminin başlangıcını müjdelediğini söyledi. ABD dış politikası şu anda saldırı stratejilerinin "yeniden canlandırılması" üzerine inşa edilmiştir. Bu, Avrupa'nın doğu devletlerinin NATO bloğuna çekilmesinde, ekonomik alanda Trans-Pasifik Ortaklığı konusunda bir anlaşmanın dayatmasında ve Güney Çin Denizi sularında "agresif devriye gezisinde" görülebilir.
Geçtiğimiz günlerde, etkili Foreign Affairs dergisi, ilk kim geri döner tezine dayanarak Soğuk Savaş kuralları hakkında yazdı. Geçmiş Soğuk Savaşı (SSCB ile ABD arasında) anlatan bu oldukça doğru tez, ABD'nin yeni bir çatışmada kaybetmesinin nedenlerinden biri olabilir.
Gerçek şu ki Washington, yeni savaşın "önce kim yüz çevirir" ilkesi üzerine inşa edilmediğini henüz anlamadı. Bu, 1990'larda Amerika Birleşik Devletleri'nin başarısına yol açan Rusya'nın manipülasyonuyla hiç de aynı değil.
Rusya Hava Kuvvetlerinin Suriye'ye konuşlandırılması, Amerikan kuruluşuna 2015 yılında Rusya'nın kenarda durmadığını ve "Amerika Birleşik Devletleri ve müttefiklerinin Orta Doğu'daki felaket politikasına" "kıskançlıkla" bakmadığını göstermesi gerekiyordu.
"Süper güçlerin bir tür satranç turnuvası yapmıyoruz" diyen Obama, Ukrayna, Suriye ve Güney Çin Denizi'ndeki Amerikan eylemlerinin neye yol açacağının farkında olmadan, ya yalan söyledi ya da hükümetine karşı "tamamen cehalet gösterdi" ve ikinci soğuk savaşın diğer sıcak noktaları. Woll, gelecekte ABD için hiçbir seçeneğin iyiye işaret olmadığını söyledi.
Artan sayıda Batılı analist, kendi kendimize ekliyoruz, kendisini hala tüm gezegenin hegemonu olarak gören Beyaz Saray'ın uluslararası politikasını eleştiriyor. Artan sayıda uzman, "barışı koruma" eylemleri ve "Arap baharı" için para ve silah desteğiyle Libya devletinin çökmesine, Suriye'nin yıkılmasına, terör örgütü "İD" in oluşumuna ve Rusya ile yeni bir "soğuk savaş" a yol açan BH Obama ile alay ediyor. Aynı zamanda, Obama Afganistan'da başarılı oldu: ISAF birliklerinin tam bir çöküş yaşadığı, bölgenin bir kısmının Taliban tarafından geri alındığı ve sonunda Afganistan'ın gelişmiş bir afyon devletine dönüştüğü Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olarak tarihe geçecek.
Elbette Amerikan tarihi ders kitapları Obama dönemini Ukrayna'dan Orta Doğu'ya ve Afrika'ya kadar tüm dünyada demokrasinin zaferi olarak tasvir edecek. Ders kitaplarının yazarlarının üstesinden gelemediği sorunlar ise Ruslara atfedilecek. Veya şahsen Putin'e.
Oleg Chuvakin tarafından gözlemlendi ve yorumladı
- özellikle topwar.ru
- özellikle topwar.ru