"Kayıp bitkiler" hakkında konuşmak istiyorum. Bu açıdan, eski SSCB'ye bakın. Sonuçta, SSCB, sonuçta, hepsinden öte, endüstriyel bir süper güçtü. Ticari değil, tarımsal değil, endüstriyel. Onun temeline bakmak, tabiri caizse iktidar, yani o endüstriye bakmak mantıklı. Ve hepsinden öte, SSCB'nin gururu - sanayi devleri. Birçoğu vardı ve her biri bir tür “devlet içinde devlet” idi. Birçoğu reform alevinde ortadan kayboldu, ancak bazıları varlığını sürdürdü.
Ve burası ciddi soruların ortaya çıktığı yerdir (faaliyetlerinin yüzeysel analizine bile dayanır). Bugün çalışıyorlar, ancak kârlılık ve karlılık söz konusu olduğunda, söyledikleri gibi, her şey o kadar basit değil. Daha spesifik olarak, sürekli olarak negatif olarak çalışırlar. (Urallar'da yaşıyorum ve bu devlerin bazılarına aşinayım.) Yani, birkaç yıl içinde çalışmalarını piyasa raylarında yeniden yapılandırmanın zor olduğu açıktır. Ve on yıl bile o kadar kolay değil.
Fakat zaman geçiyor, hayat durmuyor, ülke gelişiyor ve onlar ... her şey orada. Bazı nedenlerden dolayı, bu devler (sadece onlar değil) düşük işçi ve mühendis ücretleri, eski ekipman ve tedarikçilere kalıcı borçlar ile karakterize edilir. İşletme stratejiktir, işletme önemli bir sosyal işlevi yerine getirir, işletme devlet desteğine çok muhtaç durumda ... Peki, ve bunların hepsini kaç kez duyduk?
Devlet desteği sağlandı, bir süre problemleri çözmek mümkün oldu, sonra tekrar yüzeye süründüler. Ve yine girişimin sosyal rolü, zenginliği hakkında güzel sözler tarih ve benzeri Ve böylece sonu olmadan. Döngü ile. Ve sonra, bilirsin, en nahoş bir soru ortaya çıkıyor: Sovyet sanayi sisteminin asıl etkinliği neydi? "Dağa kömür" ya da "plana göre şaft / şaft planı" değil, tabiri caizse, ondan finansal geri dönüş neydi? Çalmak, çok mu söylemek? Eh, 90-mi ile karşılaştırıldığında çok değil. Mütevazı çalındı.
Nesunların sosyalizmin çöküşündeki rolü açıkça abartılmıştır. Evet ve yetkililer sonraki döneme göre oldukça mütevazi davrandılar. O zaman affet her şey nereye gidiyordu? . Soru boşta değil. Zaten 80’lerde (80’ta, Karl’da!), Ortak vatandaşlar oldukça garip bir paradoksla karşı karşıya kaldılar: ülke bir süper güçtür ve gezegenin neredeyse yarısını kontrol eder, uzun bir süre boyunca her şehirde ve kasabada savaş yoktur. çalışma bitkiler. Ancak raflarda yaşamda ve malda mutluluk yoktur.
Mallar, en temel ve ilkel anlamında artık mevcut değildir. 80’te her şey yetersizdi. Ve bir şekilde bu, Sovyet endüstriyel süper sisteminin etkinliği hakkında ciddi şüpheler uyandırıyor. Tabii ki çok üzgünüm ama aynı Amerikan ucuz Fords ve ev aletlerinde (!) Orta sınıfın bölümleri Birinci Dünya Savaşı'ndan önce bile mevcuttu. Dünyanın iki tanesi olan Avrupa kelimenin tam anlamıyla sürüldü, ancak 60 yıllarında oradaki araba neredeyse herkes tarafından erişilebilir hale geldi.
80 yıl boyunca elimizde ne vardı? Arabanın uygunluk durumuna göre?
Burada hırsızlık ve aptal partokratları lanetlemeye bayılırlar, bir şekilde buna tam olarak katılıyorum. Sovyet hükümetinin kalitesi (yönetici sınıfın gelirini dikkate alarak!) Çok iyiydi. Fakat hayatta mutluluk yoktu, ama sonsuz kuyruklar vardı. 80’lerin sonunda durum zaten açıkçası aptalca bir karakter kazanmıştı: fabrikalar hala "sonuna kadar çalışıyor" ve fazla doldurulmuştu, ancak mağazalarda sadece yuvarlanan bir oyundu.
Kesinlikle öyle ve başka bir şey yok. Burada işçiler işçilere tekme atmaya başlar: iddiaya göre onlar her şeyi yağmalayanlardı. Aksine, resmi olarak sabit fiyatlarla götürdüler. Ticaretin “ticari” faaliyeti tam olarak sebep değil sonuçtu. Kesinlikle. Her şey tam tersi. Burada “uluslararası yardımı” küfretmeye başladılar. Evet, yardım ettiği bir yeri vardı. Ve çoğunlukla ücretsiz. Bununla birlikte, Sovyet bloğunun varlığının gerçeği, ekonomik olanlar da dahil olmak üzere açık avantajlara sahipti. Evet ve CMEA ülkelerinde de bitkiler çalıştı. Öyleydi, öyleydi.
Biliyorsunuz, tam olarak ayakta kalan modern “eski Sovyet bayrak gemilerine” bakarak, Sovyet sanayi sisteminin gerçek ekonomik verimliliği konusunda ürkütücü bir şüphe var. Yani, “ciro” dan bahsetmiyorum (sadece korkunçtu!) Ama verdiği finansal getiriden, bu endüstridir. Bana öyle geliyor ki, Sovyet liderlerinin trajedisi, kesinlikle çok küçük, çok “çok fazla bir ürün” içeren çok büyük, çok karmaşık bir sistemi yönetiyorlardı. Ve yönetimin kalitesi yeterince iyiydi ve bu “adamlar” sadece konuşmalardaki konuşmaları değil, aynı zamanda işe yaradıklarını söyledi.
Sadece bugün bile, neredeyse 30 ekonomik reform yıldönümünden sonra, bu eski devler piyasa ortamına çok kötü bir şekilde adapte oldu. Hayır, anlıyorsunuz, uyum sağlayamıyorlar, ihtiyaç duydukları tüm yardıma ihtiyaçları var ve faturalarını ödemiyorlar. İlginç bir şekilde, “ekonomi” bu tür “devlerden” (“orta köylüler”) oluşan nasıl görünüyordu? Ne kazanabilirdi? SSCB'nin çöküşünden sonra, bu alanda ilginç bir "deney" yapıldı. Lukaşenko. 25 yılları Sovyet devlerine yatırım yapmaya devam etti. Dönüş, beklemiyordu.
Yoldaşlar, yirmi beş yıl daha! Kabul ediyorum, deney oldukça "temiz" değil, ama olması gereken bir yer vardı. Ne büyüdü, büyüdü. Ve örneğin, “Gomselmash” veya “Motovelo”, Belarus ekonomisinin sadece “efsaneleri” dir. "Amkador", "MAZ" ... Dürüstçe onları kurtarmaya ve hatta geliştirmeye çalıştı. İşe yaramadı. Yine, eğer birileri bilmiyorsa, 90'in Çin sanayileşmesi oldukça belirgindi: inşa edildi yeniGüneydoğu Çin'deki yeni fabrikalardır. Ve Yoldaş Mao döneminde inşa edilen birçok eski işletme, sadece gereksiz (özellikle kuzeydoğu Çin) olduğu ortaya çıktı. Yeni ekonomide uyum sağlamayı reddetti.
Yani, piyasa onlar için bir nevi para ve ... kader değildi. Hayır, ÇKP bütün gücüyle çalıştığı halde biri uyuyor, biri de öyle değil. Yani, tüm bu “endüstrinin devleri” nin ticari değeri şüpheli. Sadece onları oluştururken, soru o kadar da açıklanmadı ve böyle bir açıyla düşünülmedi: Görev, mümkün olan en kısa sürede maksimum çıktı üretmek oldu. Planlanan ekonominin bir parçası olarak, her şey “karlı”, hatta benzer malların “karşı nakliyesi” olabilir.
Çok saplantılı olmak için sadece bir illüzyon meydana geliyor: eğer dev bir endüstriyel volan dönerse, o zaman geri dönüş devasa olmalıdır. Gerçek değil, gerçek değil. Ve öyle görünüyor ki, 70-e / 80-e yıllarında Sovyet liderliğinin en iyi akılları bu “sfenksin gizemi” için savaştı: her şey işe yarıyor, fakat para ile ilgili sorunlar var ve raflarda mal yok. Bir kez daha: Sovyet sisteminin çalınması ve yoksullukuna gerek yok. Sadece aynı hırsızlık pek değildi ve sistem oldukça iyiydi.
Kâr, elbette, teşebbüsün çalışmalarını organize etmedeki tek kriter olamaz, ancak onsuz, hiçbir yerde. Bazı nedenlerden dolayı, son yıllarda, “kar” kelimesi alaycı amaçlar için harcanan bir tür “düşük emek” süper karı olarak algılanmıştır. Ne de olsa, basit bir şekilde tartışırsak, kâr, faaliyetlerini aksatmadan kuruluştan alabileceğimiz bir şeydir. Yani, kârın “zenginleştirmek” değil, sadece toplumun ekonomik faaliyeti gerçeği gereği - birisinin para kazanması gerekiyor.
Dolayısıyla, Sovyet sanayi sisteminin “iyi kazanıldığına” dair ciddi şüpheler var. Sebep basit: SSCB çerçevesi dahilinde barış zamanında her şeyin ve her şeyin sürekli kıtlığı. Yani, eğer herkesi istihdam etmek ve onlara ödeme yapmak mümkün olsaydı, o zaman bir nedenden ötürü (çok küçük!) Maaş çeklerini gerçek mallarla doldurmak gerçekçi değildi. Yani mantıklı bir versiyon, Sovyet ekonomisinin en düşük kârlılığında olduğu gibi, partiküllerde ve satış sonrası dönemde noktanın çok fazla olmadığını ortaya koyuyor. Yani herkes çalıştı, ama zengin hayat işe yaramadı. Paradoks.
Bazı nedenlerden dolayı, Sovyet endüstrisinin dev sanayi makinesi, popülasyona aynı mamul malların temel bir setini bile sağlayamadı (ürünler hakkında sessizce sessiz kalıyoruz, konu ayrı.). Neden? Bu arada, bu problemin ustaca bir “çözümü” sadece büyük sanayi işletmelerinde bulundu: işçilerin hanehalkı harcamalarını ürünlerin maliyetine (“her şey işe ve ürüne ihtiyaç duyulduğu için!” - kültür evleri, dinlenme evleri, kendi evleri, seraları ve domuz çiftlikleri, tüketim malları üretimi.
Lord, bütün bu saçmalık ... Dev bitki küçük bir devlete dönüşüyordu. Ve aslında, sokaktan bir kişiye ve büyük bir savunma fabrikası çalışanına gerçek faydaların sağlanması çok farklı olabilir. Ve daire hızla elde edilebilirdi ve tüm hayatım boyunca sıraya girmek mümkündü. Ancak kendimize soralım, böyle bir "girişimin" üretim maliyeti neydi? Tüm "sosyal maliyetler" dikkate alınarak mı? Çok kötü şüpheler sürünür ... Ve çalışmalarının karlılığı / karlılığı da tipiktir.
Yani, fakir, kıt bir ekonomide fiili olarak, büyük bir tesis, bir bütün olarak durumu daha da kötüleştirerek çalışanlarına sosyal faydalar sağladı. Bugün dev bir işin (hatta alışveriş bile!) Büyük kayıplar getirebileceğinin farkındayız. Bugün ciro bir şeydir, ancak kâr başka bir şey değildir.
Pazara dalmış olan devlerin bitkileri öncelikle yerel bütçeleri yükleyerek ve aşırı yükleyerek tüm "sosyal programları" attılar, ancak bundan (yani çoğu zaman) karlı olmadılar. Ve hatta "fazladan alan" kirası bile bu duruma biraz yardımcı oldu. Hayır, eğer herkes bir kerede “geziniyorsa”, o zaman bu masalın bir sonu var, fakat epeyce büyük Sovyet işletmeleri çalışmaya devam etti ve zarar vermeye devam etti. Aynı zamanda, zaten çeşitli sosyal ve kültürel imkanlar biçiminde sosyal yükü taşımadan ve işçilere birinci sınıf maaş ödemeden. Ve sonsuz borç üretme.
Belarus'ta, bu borçları ödememelerine gerçekten izin verildi. Nitekim Sovyet devleri Belarus ekonomisini öldüren “beyaz filler” olarak ortaya çıktı. Tartışıldığı gibi, onlara baktığımızda, Belarus liderliği: Kâr getirmeyecek kadar büyük bir nesne olamaz! Ve yıllarca, 25 devlet sübvansiyonları ile onlara döküldü, tercihli koşullar yarattı ve satıcılara borç ödememesine izin verildi. "Kara deliklerin takımyıldızı" oldu. Belarus ekonomisini aşağıya doğru emdiler ve ardından sessizce "toplandıkları" oldu.
Bunu eğitimsiz bir insana inanmak zor, ama bu oldukça mümkün olabilir: devasa sistem çalışıyor, mümkün olduğunca çalışıyor, olumsuz çalışıyor. Ve bir şeyi değiştirmek mümkün değil. “Reform” girişimi ilk önce küçük dalgalanmalara neden olur ve ardından sistem orijinal kararlı durumuna geri döner. Dolaylı olarak, “Olimpiyatlar için korkunç harcamalardan” bahsederek SSCB'nin “yüzdürmenin ekonomik rezervi” tahmin edilebilir. Şey ... sanki SSCB süper güçlüydü. Olimpiyatlar düzenlendi ve Kanada ya da İtalya gibi çok farklı çok ortalama devletler oldu. Bir şekilde garip bir ifade geliyor.
Şüphe neden olur. Oldukça "geçen bir şey". Aynı seriden, Afgan savaşı ve maliyetler zaten üzerinde ... üzerinde çok büyük bir yük oluşturduğu iddia ediliyor. Yine, savaş çok büyük değildi ve Omsk'a yaklaşmıyordu. Ve aynı Rus İmparatorluğu, "endüstriyel süper güç" ünvanının yüksek bir ünvanını talep etmeden, her zaman benzer savaşlar başlattı. Afgan savaşı elbette büyük bir masraf, ama yine de kimi arıyor ...
SSCB, 280'te milyonlarca insandan oluşan bir nüfusa sahip endüstriyel bir süper güç ... Ve CMEA ve Varşova bloğu için bir yer vardı. Ve sınırın hemen yanındaki bu kadar sınırlı bir savaş bu kadar büyük ekonomik sorunlara neden olmuşsa, Sovyet endüstrisi tarafından kazanılan gerçek para konusunda ciddi şüpheler ortaya çıkıyor. Sovyet ekonomisi genel olarak ne kadar istikrarlıydı ("yüzdürme" kaynağı neydi)? Her nasılsa, tüm bu "eksikliklerin" arka planına nispeten küçük maaş çekleri ile karşı, sistemin "tek başına" çalıştığı şüphelidir. Yani, volanlar ve dişliler elbette dönüyorlardı, ama oradan bir şey alıp harcamak o kadar kolay değildi.
Sonra da şişirilmiş askeri bütçeyi "tekmelemeye" başladılar. Tabii ki öyle. Bununla birlikte, birçok büyük savunma harcaması vardı. Kendi içinde, bu hala bir şey ifade etmiyor. Evet ve savunma meselesi hiç kimse gündemden çıkmadı, yani, bir nevi, iyi bir şekilde, “savunma endüstrisi” gibi ordunun azaltılması gerekiyordu, fakat bir bütün olarak askeri harcamalar değil, zorlanamazlardı (finanse etmek daha iyi olurdu küçük sayı). Böyle bir paradoks: İyi bir modern ordu pahalıdır. Birincisi, Sovyet liderlerinin “sanayileşme liderlerinin” tam yarısı olduğu izlenimini ediniyorlar: güçlü, çalışan bir endüstri yaratmayı başardılar, ancak karlı olmadılar. Sonuç olarak, SSCB'nin (ve hatta yabancıların) Sovyet vatandaşlarının “bilişsel uyuşmazlığı” vardı: süper güçlü bir sanayi ekonomisi ve fakir olmasa bile, oldukça mütevazı bir yaşam.
İyi, bitemezdi. Makalenin fikri, elbette, büyük bir gücün ekonomisinin yalnızca seyahat acentelerinin yanı sıra shavarma ve çiçek büfeleri satan kiosklara da dayanması gerektiği, ancak en çok talep edilen ürünlere sahip en büyük ve en ilginç şirketin “artı olarak çalışması” gerektiğidir. Ve, mantıksal olarak, işletme ne kadar büyükse, bu artı da o kadar fazla olmalıdır. Aksi takdirde, her şey üzgündür (çok üzücü). İyi, zengin bir yaşam için para kazanmak için gerekli olduğu fikrinin önemsiz olduğunu, ancak bazı nedenlerden dolayı genellikle tamamen göz ardı edildiğini biliyorum.
Paranın yalnızca harcandığı (bilim, kültür, tıp, eğitim vb.) İnsan faaliyetlerinin olduğu açıktır. Ancak üretim paranın boşa harcanmaması gereken alandır, ama ... para kazan, sonunda birileri onları kazanmak zorunda? Hala sorunumuz bu. Yıllar önceki 30 gibi. Fabrikalarda nasıl çalışılacağı hala ortaya çıkıyor, fakat ciddi olarak kazanıyorlar - çok değil. Ve bu, zaten söylendiği gibi, uzun zaman önce bütün “sosyal programları” attıklarına rağmen.
Oldukça basit, anlamak için sıfır ya da eksi olarak çalışırlar: 40’i yıllarca kimsenin tamir etmemiş eski binaları, eski ekipman, pis işçiler ... ama yine de onlara “umut ve güven”. Boşuna. Kesinlikle hiçbir şey. Ancak kısa süre önce, tam da o zamanlar Sovyet ekonomisinin büyük bir kısmının oluşmasıydı. Aslında pek çok fabrika, aslında bir çeşit “sihirli balkabağı” idi, yani, bunlara hiç durmadan “yatırım yapmak” mümkündü, ancak bir şeyi almak imkansızdı. Sonra hepsi, iyi bir şekilde “gelişebilecekleri” planlı ekonominin “ortak potu” tarafından “saklandı”, ancak kendilerine bırakılan “bayrak gemileri” ve “devlerin” çoğu karaya atıldı. Ya da gerçekten perişan bir varoluş diri.
Bir kez daha: küçük ücretler ve her şeyin ve her şeyin tam bir kıtlığı, evrensel ihtişamın arka planında küçük bir sıkıntı değil, aynı zamanda ekonomik bir sistem kurmanın ciddi sorunlarının bir işaretidir. Sosyal yardımlar, konuşma? Ama tam o zaman hepsinde vardı çok Farklı. Onlara erişim. Sadece biri (en kurnaz olan) üretim döngüsünün maliyetini yazdı. Birisi çok iyi yapmadı (onları yazmak için hiçbir yer yoktu!). Her durumda, bu aynı “faydalar” herkes için yeterli değildi ve her zaman değil. Her şey ve kuponlar için kuyruğa giren kurnaz Sovyet “dağıtım” sistemi sadece bunu açıklar. Sonuçta, bir Sovyet insanının ihtiyaçları oldukça ilkeldi: sadece ayakkabılar, sadece kıyafetler, sadece mobilya, sadece peynir, sadece sosis. Fırfır yok. Mağazada bir çeşit sosis ve bir çeşit peynir olması bir Sovyet insanı mutlu olurdu. Ama birlikte büyümemiş, "fartanulo" değil.
Ve meskenler ve parti organizatörleriyle ilgili değil, sorun daha da derinleşiyor. Bu, kabaca konuşursak, yazarın bakış açısından, Sovyet sistemi, eğer hala para kazanırsa ... mükemmel olurdu. Ancak sadece bununla çözülemeyen temel sorunlar vardı. Tamamen “nihai” bir sosis için daima sınırsız çizgide “itmek” (Tanya, artık sosisleri kesmeyin!) Veya “ithal ayakkabılar” bugün göründüğü kadar ilginç değildi.
Yani, Sovyet liderlerine 70-x / 80-x haraç ödemeliyiz: aktif olarak sorun üzerinde çalışıyorlar. Fakat çözemediler. Endüstriyel süper güç için bir tür “petrodollar” gibi küresel bir ilginin olması çok şüpheli görünmüyor mu? Pekala, onlar var / yok ... Amerika Birleşik Devletleri'nden sonra, SSCB o zamanlar çeşitli endüstriyel ürünlerin en büyük üreticisidir. Sonuçta biz Suudi Arabistan değiliz? Ve Arap Emirliği değil.
Ancak paradoks tam olarak şuydu: Petrol, tıpkı gaz gibi, aynı “gökten gelen manna” olarak ortaya çıktı. Hammadde satmak ve kıymetli tüketim mallarını satın almak. Ve sanayi devleri gece gündüz kalabalık oluyor ... resim gerçekten gerçeküstü ... Bu, genel olarak, her şeyin o kadar basit olmadığı, yani “kaybedilmiş” Sovyet ekonomisine eşlik ettiği söylenebilir. Ve öyle görünüyor ki, 80’in sonunda gerçekten “suyun altına girdi”, yani fabrikalar hala çalışıyordu, ancak satıştaki mallar tamamen ve geri alınamaz şekilde ortadan kalktı.
Sovyet endüstrisinde reform yapmak mümkün müdür?
- Yazar:
- Oleg Egorov
- Kullanılan fotoğraflar:
- https://topwar.ru/104853-o-prirodnoy-rente-i-neeffektivnosti-rossii.html
- Bu serideki makaleler:
- AvtoVAZ neden çalışıyor??
Kırım ve diğer sıkıntılarda "Yanlış" türbinler
Doğal rant ve Rusya'nın verimsizliği hakkında
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter