OSCAR ADAYLARINDAN ÇİZGİ ROMAN UYARLAMALARINA
Bu haftanın sinema gündemi, İstanbul Film Festivali’nin salonlara dönmesi aslında. Ben de filmleri takip etmeye başladım ama henüz festivalin başındayız. Önümüzdeki haftalarda festival filmlerine daha detaylı bakmak üzere, bu hafta yine bir vizyon turu yapalım.
Belfast:
Aslında bakarsanız son haftalarda vizyon, kalite olarak epey verimsiz. Son haftaların en iyi filmi Belfast idi kanımca. Aslında Belfast'la ilgili de epey kötü yorum vardı ama ben gayet beğendim. Evet, biraz fazla Roma’ya benziyor. Evet, onun kadar derinlikli değil ama sinemasını da kurduğu duygu yoğunluğunu da başarılı buldum. Oscarlar verilmeden önce, Power of the Dog kazanamayacaksa, CODA yerine Belfast alsın isterim demiştim hatta. Ne yazık ki olmadı ve belki de zayıf noktalarından biri olan senaryosu ile Oscar aldı.
Belfast, sinemada izlendiği zaman daha etkili olacak filmlerden biri bence. Evde izlesem, o kadar sevmeyebilirdim. Branagh'ın kurduğu mizansenlerin tadı, ön plan ve arka planları kullanışındaki ustalık, büyük ekranda daha iyi anlaşılıyor. Aynı şekilde, ses kategorisinde neden aday olduğunu anlamak için de ya sinemada, ya da iyi bir ses sistemiyle izlemek lazım. TV seslerinden, gerçek seslere geçiş ve özellikle kaos sahnelerindeki ses kullanımı son derece iyi. Neredeyse tüm oyuncu kadrosunu da çok beğendim. Anne rolünde Caitriona Balfe parlıyor zaten ama Jude Hill, Judi Dench ve Ciarán Hinds de çok iyiler. Kimi beğenmedim: Jamie Dornan. Hâlâ iyi bir oyuncu olduğuna ikna olmuş değilim. Buddy'nin sinema ve tiyatro izlerken dünyadan kopmasını, oralarda görüntünün renklenmesini de beğendim ve kendime de çok yakın buldum. Olayları, klasik filmlerle ilişkilendirmesini de. Aklıma gelmişken, bir festival, yakın zamanda High Noon'u sinemada gösterebilir mi lütfen?
Kenneth Branagh'nın kendi filmlerine yaptığı kimi göndermeleri de beğendim ama bazen biraz fazla gözümüze sokuyordu. Neticede, yılın en iyisi demesem de, izlediğime gayet memnun olduğum, bu aralar sulugöz olduğum için, bir, iki sahnede gözyaşlarıma da hakim olamadığım bir film oldu.
Morbius:
Morbius, son dönemin en kötü eleştiriler alan filmlerinden biri olarak dikkat çekti. Esas olarak bu filmle ilgili yazılanlara çok fazla ekleyecek bir şeyim yok. Çeşitli nedenlerle 2-3 sene raflarda bekledi ama sanki 20 sene falan beklemiş gibi. Karakterlerin motivasyonları, kötü adamla kapışma şekilleri, hikâyenin kuruluşu vs. o kadar bayatlamış ki. Bir heyecan ya da merak yaratmaktan çok uzak. Özel efektlerde sürekli kendisini tekrarlayan motifler de hoşuma gitmedi. Senaryoda da dev açıklar var. Bir karakteri görüyoruz, sonra kaybolup gidiyor mesela. Diğer Marvel filmlerine ve karakterlere yapılan göndermeler ise inanılmaz yapay duruyor. En kötüsü de post-credits sahnesi elbette. Uncharted için, post-credits sahnesini fragmanda gösteren ilk film demiştim. Burada da benzer, hatta daha kötü bir durum var.
Oyunculuk olarak, Jared Leto ve Matt Smith'e pek bir itirazım yok. Hatta Matt Smith'in kendisi ile dalga geçen performansını beğendim bile. Her ikisi de daha iyi senaryo ile çalışmış olsalar, filmi toparlayabilirlermiş. Aslında Sony'nin elinde Venom ve Morbius gibi, tam anlamıyla iyi ya da kötü adam olmayan, gri bölgede yer alan karakterlerin olması bir avantajdı. Bunlardan bayağı ilginç öyküler çıkabilirdi ama potansiyeli kullanamadılar.
Osman Sekiz:
Fragmanı izlediğimde, filmin hedef kitlesine dair kafam karışmıştı, filmi izledikten sonra da kafa karışıklığım devam etti. Karşımızdaki bir çocuk filmiyse, fazla sert yerleri var (ki 10+ sınırı almış zaten), yetişkinlere yönelik bir filmse çok naif. Ezel Akay'ın kendisini hikâye anlatıcısı olarak tanımlaması ve modern bir masal anlatması güzel ama ilk filmlerindeki havayı yakalayamıyor. Tabii ki, aynı tonda devam etmesi gerekmiyor ama film kendi içinde, nerede duracağına tam karar verememiş gibi.
Osman Sekiz karakteri, korkularıyla, arzularıyla gayet iyi çizilmiş aslında. Yaşayan bir karakter ama canavarlar, basit bir çocuk filminden fırlamış gibi ve o ayarda espriler yapmaktalar. Begüm Birgören'in karakteri de nispeten ilgi çekici ama senaryoyu da yazan Kemal Uçar'ın karakteri ucuz komedi filmlerinden ödünç alınmış adeta. Böyle olunca, filmin zaman zaman ilgi çekici sahneleri olsa da hemen arkasından, hayal kırıklığı yaratan birkaç sahne geliyor. Nihayetinde film de bir türlü, belli bir seviyeye çıkamıyor. Seyirci de filme ne şekilde yaklaşacağını çözememiş gibi duruyor. İlk haftasında sadece 2.655 kişi izlemiş ve yine ilk haftasında 116 salon ile başlayan vizyon yolculuğu, ikinci haftasında sadece 1 salona düşmüş. Gişe anlamında, Ezel Akay filmleri arasında, açık ara en kötüsü olmuş durumda. Artık, pandemiye de bağlayamayız bunu. Belli ki film, seyircide bir karşılık bulamadı.
Eiffel:
Eyfel kulesinin yapılışını, gizli bir aşk hikayesi ile süsleyen, sıkılmadan izlenebilecek ama kalıcı da olamayan bir film. Anladığım kadarıyla aşk hikayesinin gerçekle pek bir ilgisi yok ama iki saat inşaat izletmek sıkıcı olur diye düşünülmüş belli ki. Filmin iskeleti de o aşk hikayesi üzerine kurulmuş zaten. Geri dönüşlerle beraber, iyi bir anlatımı var. Romain Duris ve Emma Mackey, iyi bir uyum yakalamışlar. Bu arada Death on the Nile ve bu filmle beraber Emma Mackey, son dönemin dikkat çekici oyuncularından oldu benim için.
İki saat inşaat izletmek sıkıcı olur dedim ama işin o kısmının altından başarıyla kalkılmış denebilir. Projeyi kabul ettirme, para bulma süreçleri ilgi çekici. Kulenin tasarımında mühendisimizi sürekli aynı şeyleri çizerken görmemiz biraz tekrar oluyor aslında. İşin inşaat kısmı da, zor ve tehlikeli bir iş olduğu için, buralarda da heyecan yaratılabilmiş. Ama odağı fazlaca aşka kaydırınca, kulenin yapımında binbir zorluk varken, bir anda bitiveriyor ve akıllarda soru işaretleri bırakıyor.
Genelde olumlu şeyler yazdım ama neden kalıcı olmayacak dedim? Çünkü, her ne kadar iyi anlatılmış olsa da farklı sınıflardan iki karakterin imkânsız aşk öykülerini çok izledik. Onlara yeni bir şey katmıyor.
The Lost City (Kayıp Şehir):
Bu filmden çok bir beklentim yoktu ama en azından hoşça vakit geçirtecek bir film olur diyordum ama birkaçı hariç, ne esprilerine güldüm, ne de aksiyon sahnelerinde heyecanlandım. Tatsız, tutsuz geçen iki saat oldu benim için. Başrol oyuncularını çok da sevmiyor olmamın da etkisi vardır tabii ama karakterlerle de çok yakınlık kuramadım. Daniel Radcliffe'in kötü adamı, filmin en zayıf noktalarından biriydi zaten. Brad Pitt'li sahneler iyiydi ama keşke fragmanda hiç görmeseydik de sürpriz olsaydı. Zaten, Pitt'in karakterinin hikayesinin nereye varacağı da en baştan belliydi. Film hakkında çok fazla söylenecek bir şey yok. Yine ormanda geçen bir aksiyon-komedi olarak, geçen seneki Jungle Cruise'u daha çok sevmiştim diyerek bitireyim.
Haftaya görüşmek üzere.
HASAN NADİR DERİN
GALERİ
Diğer Yazılar
Sundance Film Festivali izlenimlerimize geçen hafta başlamıştık. Bu hafta, yarışmalı bölümlerle devam edelim. Festivalde Amerikan yapımı filmler ve Dünya Sineması, ayrı kategorilerde yer alıyor. Bunlar da kendi içlerinde, kurmaca ve belgesel olarak ayrılıyorlar. Yani toplam dört yarışmalı bölüm mevcut. Ödüller verildikten sonra da filmleri izlemek için birkaç günümüz kalmıştı. Bu nedenle, bu bölümlerde genellikle ödül alan filmleri izledim.
Amerika’da bağımsızların kalesi olarak bilinen Sundance Film Festivali, pandemiden beri programını, uluslararası basına online olarak da sunuyor. Gerçi bu sene, yarışmalı bölümler dışındaki online seçkiyi biraz kısıtlı tuttular. Sanırım tüm filmler buna izin vermedi. Ayrıca, filmleri izleyebileceğimiz günlerin sayısı da azaldı. Yine de epeyce film izleme fırsatını bulduk.
Bu hafta da vizyondaki filmlere bakmaya devam edelim. Öncelikle dizi olarak planlandıktan sonra, türlü tartışmalarla sinema filmine dönüşen Atatürk filminin 2. bölümüne bir göz atalım. Çok tanıdık gelen bir toksit ilişki filmi ve Gaffar Okan’ı hatırlamadan izlemenin mümkün olmadığı bir filmden sonra, dini temaları ağır basan iki animasyona bakalım. Yıllar öncesinden gelen, Queen konser filmini de unutmayalım.
Geçen yazımızda, 2023’den kalan filmlerden bahsettikten sonra, bu hafta yeni yılın yeni filmlerine bakmaya başlayalım. Öncelikle Jason Statham’ın ve Taika Waititi'nin yeni filmlerine bir göz atalım. Mesaj kaygılı ama başarısız bir yerli komediden sonra, bir Disney filminde fazlaca esinlenmiş bir animasyona bakalım. Ve yazımızı, geçen seneden bu seneye sarkan bir korku filmi ile tamamlayalım.
2024’ün ilk filmlerini izlemeye başladık bile. Ama henüz 2023’de gösterime giren ve hakkında iki çift laf etmemiz gereken filmler bitmedi. Öncelikle Zeki Demirkubuz’un yeni filmine ve bu seneki hayal kırıklığı yaratan çizgi roman uyarlamaları serisini devam ettiren Aquaman’e bakalım. Sonra da Ölümlü Dünya’nın devam filmin, ilki kadar iyi olup olmadığını irdeleyelim. Yılın sürprizlerinden Wonka, yılın son ayında vizyona giren bazı yerli yapımlar ve anime hayranlarının bile çok ilgi göstermediği Demon Slayer filmleri ile de yazımızı tamamlayalım.
Yılın sonuna yaklaşırken, vizyondaki filmlere bakmaya devam ediyoruz. Bu hafta, aksiyon sinemasının ustası John Woo’nun yeni filmine, Disney’in yüzüncü yılındaki hayal kırıklıklarından birine, Eli Roth’un yeni filmine ve vizyona girmesi çok şaşırtıcı olan bir filme göz atalım.
Bu hafta da birkaç haftadır vizyonda olan filmlerle sinema yolculuğumuza devam edelim. Öncelikle, Ridley Scott’ın uzun zamandır beklenen Napoleon filminin beklentileri karşılayıp karşılamadığına bir göz atalım. Sonra Açlık Oyunları’nın geri gelmesine gerek var mıydı diyelim. Son olarak da yerli sinemamızdan iki filme bakalım.
Bir süredir vizyondan uzak kalmıştık. Yavaş yavaş eksiklerimizi tamamlamaya başlayalım. Bu hafta, uzun zamandır beklenen Atatürk filmine bir göz attıktan sonra, Marvel’in gişede en kötü performans gösteren filmine, Taylor Swift’in konser filmine ve sinemamızdan gelen bir fantastik-aksiyon örneğine bakalım.
Ankara Film Festivali’nin üzerinden biraz zaman geçti ama festival yorumlarının ikinci bölümü, ancak yetişti. Ancak bu filmlerin bir kısmı vizyon takvimini beklediği, bir kısmı da muhtemelen dijital platformlarda karşımıza çıkacağı için, geç kalmış sayılmayız. Zaten iyi film eskimez diyerek, festivalin değerlendirmesinde ikinci bölüme geçelim. Bu kez önümüzde epeyce film var.
Ankaralı sinemaseverler olarak, geçen haftamız, Ankara Film Festivali ile geçti. Gerçekten güzel bir hafta, güzel bir programdı. Filmlerin çoğunun biletlerinin tükendiğini ya da çok büyük oranda satıldığını da söylemekte fayda var. Festivalde yine pek çok film izledim. Vakit kaybetmeden, filmlere geçerken, programın önemli filmlerinden bir kısmını önceki festivallerde izlediğim ve o festivaller ile ilgili yazılarda bahsettiğim için, bu yazıda kendilerine yer bulamayacaklarını tekrar hatırlatayım.
Bu hafta Ankaralı sinemaseverlerin gündemi, Ankara Film Festivali. Biz de maratona başladık ama festival yorumları için, filmler biraz daha biriksin de haftaya başlayalım diyelim ve vizyondaki filmlere bir göz atalım. Öncelikle Scorsese ve Miyazaki ustaların yeni filmlerine bakalım, sonra da Osmanlı öven Atatürk filmi nasıl olurmuş diyelim. Son olarak, Öğretmen filmi üzerinden, Nuri Bilge Ceylan’ın filmini de anarak, haftayı kapatırken biraz da gülelim.
Bu yıl on birinci kez düzenlenen Engelsiz Filmler Festivali, 20-26 Ekim tarihleri arasında dolu bir programla Ankaralı seyirci ile buluştu. 4-5 Kasım’da da Eskişehir’de olacak. Geçtiğimiz yılların aksine, bu sene Ankara prömiyerini yapan film sayısı da epey fazlaydı. Fazla vakit kaybetmeden, festivalde izlediğim filmlerle ilgili yorumlarıma geçeyim.
Her ne kadar İstanbul’un geçtiğimiz haftaki sinema gündemi Filmekimi olsa da biz Ankaralı seyirciler vizyon filmlerini takip etmeye devam ettik. 20 Ekim itibariyle Engelsiz Filmler Festivali’nin başladığını da not olarak düşüp, haftanın menüsüne geçelim. Bu hafta, Cumhuriyetin 100. yılı dolayısıyla bolca karşımıza çıkacak Atatürk filmlerinin ilkine bir göz attık, ayrıca yeni yerli sinemadan bir melodrama ve Derviş Zaim’in yeni filmine baktık. Bir de yılın en az izlenen filmlerinden biri olacak, Martin Scorsese’ye fazlasıyla öykünen bir filmimiz var.
İki hafta üst üste Adana Altın Koza’ya odaklanmıştık. Tekrar vizyon filmlerine dönelim. Epey de film birikti doğrusu. Çok uzun bir yazı olmaması için, bir kısmını da gelecek haftaya bırakalım. Bu hafta, şeytan çıkarma ritüeline farklı yerlerden bakan iki filme, özgün bir bilim-kurgu denemesine, Nicolas Cage’in arka arkaya gelen filmlerinden bir diğerine, yerli korku filmlerinin nispeten iyi bir örneğine, Ata Demirer’in Disney+ sonrası vizyonda şans arayan filmine ve baş karakterini hiç tanımadığımız, yerli bir biyografiye göz atalım.
Geçen hafta, Adana Altın Koza izlenimlerine başlamıştık. Bu hafta da festivalin yabancı film seçkisi ile devam edelim. Festivalde 10 yabancı film izlemişim. Bunlar arasında Cannes’ın Altın Palmiyeli Bir Düşüşün Anatomisi, Almanya’nın Oscar adayı Öğretmenler Odası ve Todd Haynes’in merakla beklenen May December gibi filmleri de vardı. Bu 10 filmin bir kısmının Filmekimi’nde gösterileceğini düşünürsek, orası için de bir öneri yazısı gibi düşünülebilir.
Bu hafta yeni bir bölüme başlıyoruz: ‘Hafta Sonu Aile Sineması’! Bu bölümde her hafta sonu ebeveynler ve çocukları için üçer tane film önereceğiz. Uzun zamandır yer verdiğimiz ve sürdürdüğümüz ‘Sinema Tarihinden 5 Klasik’ bölümünden daha farklı, hafta sonu ev keyfi adına, aile üyeleri için seçilmiş yapımlar olacak bunlar. Yıl, tür ve ülke gözetmeksizin sinema keyfinize seslenecek bu filmler arasında arada sırada dijital platformların popüler yapımları da yer alacak... İkisi yerli yapım olmak üzere toplam altı yeni filme ev sahipliği yapıyor Şubat ayının son vizyon haftası! Yaman auteur Jonathan Glazer imzalı yılın en iddialı ve en iyi filmlerinden biri olan, beş dalda Oscar adayı kapkara dram ‘The Zone of Interest / İlgi Alanı’ ile Christopher Smith’in yönettiği ‘Consecration / Ritüel’ adlı korku-gerilim denemesi haftanın notlarımız arasında yer alan yeni yapımları!
Çeyrek yüzyılı aşkın, başta pop olmak üzere müziğin tarihini tutan, radyo programları üreten, kitaplar, eleştiriler yazan, plaklar çalan Naim Dilmener bu uzun yürüyüşün Gazete Pazar ile Radikal adımlarında kaleme aldığı yazılarıyla, müzik serüvenimizden önemli ve değerli isimleri bizlerle paylaşıyor.
Abdullah Oğuz imzalı ‘Zaferin Rengi’, 1919’da işgal altındaki İstanbul’da verilen direniş mücadelesini Fenerbahçe’nin o dönem yabancı takımlarla oynadığı maçlar ve meşhur Harington Kupası’nda ortaya koyduğu mücadele eşliğinde anlatıyor. Filmin başrollerinde Kubilay Aka, Gülper Özdemir, Nejat İşler, Timuçin Esen, Yılmaz Bayraktar, Gonca Vuslateri, Yiğit Özşener ve Birce Akalay gibi isimler var. UĞUR VARDAN (HÜRRİYET/17.02.2024)
Sundance Film Festivali izlenimlerimize geçen hafta başlamıştık. Bu hafta, yarışmalı bölümlerle devam edelim. Festivalde Amerikan yapımı filmler ve Dünya Sineması, ayrı kategorilerde yer alıyor. Bunlar da kendi içlerinde, kurmaca ve belgesel olarak ayrılıyorlar. Yani toplam dört yarışmalı bölüm mevcut. Ödüller verildikten sonra da filmleri izlemek için birkaç günümüz kalmıştı. Bu nedenle, bu bölümlerde genellikle ödül alan filmleri izledim.
Her biri meslekte en az 20 yılı devirmiş müzik yazarlarımızın saptadığı yerli grupların ‘şeref tablosu’nda Moğollar, Bulutsuzluk Özlemi ile ‘orta yaş’a dayanmış akranlar mor ve ötesi ile Duman gözüküyor. Hemen enselerinde Kurtalan Ekspres ile Dervişan yer alıyor. Bir alt basamakta ise, az zamanda çok iş yapmış Hardal ve Mazhar Fuat Özkan bulunuyor. Aslında gözler Mazharlar’ı daha üstte arıyor da, ‘ticaret’in dozunu kaçırmak bazen böyle sonuçlara neden oluyor.
Sinemamuzik.com, bir çoğu Altın Portakal’da jürilik de yapmış sinema yazarlarına sordu: ‘Antalya Altın Portakallı en iyi film hangisi’?... Birinciler listesinde ‘kortej’e çıkan ve bütün zamanların Altın Portakal birincilerini değerlendiren 31 sinema yazarının katıldığı araştırmada, Zeki Ökten’in 1980 tarihli Sürü filmi 213 puan toplayarak birinciliği kazandı. Sürü’yü 204 puanla Muhsin Bey (Yavuz Turgul) ve 192 puanla Uzak (Nuri Bilge Ceylan) izledi.
Sinemamuzik.com sinema yazarlarına sordu: ‘İlk uzun filmini 21. yüzyılda çeken en iyi 10 yerli yönetmen kim?... 30 sinema yazarının katıldığı araştırmada bol ödüllü Emin Alper 195 puan toplayarak birinciliği kazandı. Alper’i 145 puanla Pelin Esmer ve 136 puanla Özcan Alper izledi. Emin Alper'i 27 sinema yazarı listesine alırken, Pelin Esmer’e 25, Özcan Alper’e 20 listede yer verildi. Bazı popüler isimler ön sıralarda yer alamadı.