Uçakla karşılaştırıldığında, planörün bazı dezavantajları vardır. Her şeyden önce, bağımsız olarak kalkışmak imkansız: planör başka bir uçak, bir arazi vinci, bir toz itici veya bir mancınık kullanarak başlatılabilir. İkinci eksi oldukça sınırlı bir uçuş menzilidir. Tabii ki, 2003’te pilot kaydedici Klaus Allmann, ekstra hafif bir Schempp-Hirth Nimbus’da 3009 km’nin üstesinden gelmeyi başardı, ancak mevcut planörün uçuş mesafesi bile 60 km’yi geçmiyor.
Malzemelerin ve yapıların çok daha ilkel olduğu savaş zamanları hakkında ne söylenir! Son olarak, bir başka önemli dezavantaj kütle limitidir. Uçak gövdesi ne kadar ağır olursa, uçuş özellikleri de o kadar kötüdür, bu yüzden böyle bir makineyi kokpitten kuyruğa silahlarla asmak imkansızdır. Bununla birlikte, avantajlar - sessizlik, düşük maliyet ve üretim kolaylığı - her zaman askeri mühendisleri cezbetti.
Karanlık Genius
Planörlerin askeri kullanımıyla ilgili en ünlü hikaye, elbette, önemsiz düşüncesiyle ünlü Richard Vogt'in girişimi oldu (örneğin, asimetrik avcı!). Garip bir şekilde, Blohm und Voss'un baş tasarımcısı yapının ucuzluğuyla değil (bir yan etki haline geldi), ancak savaşçıyı azaltma ihtiyacı ile püskürtüldü. Daha doğrusu, ön uç bölgesi, sıradan uçaklar gittikçe artan bir şekilde "başa çıkma" düşmanı tarafından vurulduğundan beri. Vogt, fikrini oldukça özgün bir şekilde uygulamaya karar verdi - motordan kurtularak.
Vogt’un teklifi 1943’te kabul edildi ve 1944’in baharında Blohm und Voss BV 40 teste hazırdı. Tasarım son derece basitti: zırhlı araç kabini (en güçlü, ön, 20 mm kalınlığa sahip), perçinlenmiş demir gövde ve tahta kuyruk bölümü ve temel kanatlar (kontrplakla kaplı ahşap bir çerçeve).
Planör kamikaze için tasarlanan ünlü Japon uçaklarına biraz benziyordu - çok güvenilmez ve garip görünüyordu. BV 40'teki pilotun oturmaması, ancak midesine uzanması ve çenesini özel bir rafa dayanması şaşırtıcıydı. Ancak yaptığı inceleme şaşırtıcıydı: önünde büyük bir cam zırhlı, 120 milimetre vardı.
Her neyse, Mayıs sonunda - Haziran başında, bir dizi test yapıldı ve planör kendini iyi gösterdi (Vogt nadiren yanılıyordu, sadece düşüncesi çok olağandışıydı). Birkaç prototip kaybına rağmen, testler sırasında ulaşılan maksimum hız - 470 km / s - teşvik edildi ve pilotlar planörün istikrarını övdü. Başka bir şey de herkesin son derece rahatsız edici bir duruştan yakınıyor olmasıdır: kollar ve bacaklar hızlı bir şekilde uyuşuyor ve uçuş, özellikle önden çekmeye ilişkin olarak oldukça uzun bir süre devam edebiliyordu.
Blohm und Voss BV 40'in başarılı bir savaşçı olması gerekiyordu. Çok kompakt ve neredeyse algılanamayan (bu arada, tam bir gürültüsüzlük de bir rol oynadı) planör, düşman uçağına daha yakın olabilirdi - her şeyden önce, B-17 Uçan Kale ağır bombardıman uçağının saldırı mesafesindeki hesaplamaları yapıldı. Ve sonra iki 30-mm MK 108 top ortaya çıktı.
Ancak her şey, Teutonic dehasının diğer birçok projesiyle aynı şekilde sona erdi. 1945'in baharında planörlerin gönderimi için sipariş verildi, ancak 1944'in sonbaharında iptal edildi ve proje kısıtlandı. Sebepler basitti: Varlıklarını kaybeden Almanya, egzotik şeyler için parası yoktu, ancak kanıtlanmış çözümler savaşa girdi. BV 40'in savaşmak için zamanı yoktu.
Askeri nakliye
Vogt'un projesi en ünlüydü, ancak tarihteki tek proje değildi (bu tür ifadeler genellikle çevrimiçi ve kitap kaynaklarında bulunabilir). Genel olarak, planörler savaşta oldukça sık kullanıldı - hem Almanlar hem de müttefikler tarafından. Elbette bunlar sadece egzotik savaşçılar değil, geleneksel planör planına göre yapılmış ve oldukça sıradan askeri nakliye araçlarıydı.
Bu tür ünlü Alman paraşütçüleri Gotha Go 242 ve dev Messerschmitt Me 321 idi. En önemli özellikleri kapasite, düşük maliyet ve gürültüsüzlüktür. Örneğin, Go 242 çerçevesi çelik borulardan kaynaklanmış ve deri bir kontrplak (yay içinde) ve bir refrakter karışımı ile (gövde kısmının geri kalanı üzerinde) emprenye edilmiş bir kumaş kombinasyonuydu.
242 kadar erken geliştirilen Go 1941'in asıl amacı, iniş oldu: planör, bir kişinin ya da 21 kg kargonun yükünü 2400'I tutabilir, “Truva atı” işlevini gerçekleştiren ön cepheden ve arsadan sessizce geçebilirdi (ayrıca ünlü pilot Al Ernst Udet'in arabasını verdi) . İniş ve boşaltma işleminden sonra planör imha edildi. “Heinkel He 111” bir “traktör” olarak hizmet etti ve aynı zamanda iki “römork” kaldırabilir. Glider Go 242, toz iticiler, kayaklar ve tekerlekli el arabaları, çeşitli silahlar ve sıhhi teçhizat dahil olmak üzere birçok modifikasyona sahipti. Toplamda, 1500'ten daha fazla uçak gövdesi üretildi - ve Doğu Cephesinde kargo ve personel teslimi konusunda başarılı bir şekilde kendilerini gösterdiler.
Bir defalık tedarik planlayıcısı olarak da tasarlanan Messerschmitt Me 321 Gigant, daha az başarılı bir fikir haline geldi. Teknik görev, gibi planör yüklerin teslimatını içeriyordu. tanklar PzKpfw III ve IV, saldırı silahları, traktörler veya 200 piyade! İlginç bir şekilde, ilk prototipler Junkers tarafından yapıldı. "Mamut" lakabının yarattığı Ju 322, uçuşta korkunç derecede kararsızdı. Ve büyük bir kütleye sahip ucuz malzeme kullanma ihtiyacı (62 m'lik bir kanat açıklığı ve 26 tonluk kendi ağırlığı!) Makinenin aşırı kırılganlığına ve tehlikesine yol açtı. Deneyimli Junker'lar parçalandı ve Messerschmitt pankartını aldı. Şubat 1941'de, ilk Me 321 örnekleri havalandı ve iyi performans gösterdi. Asıl sorun, 20 tonluk bir yük ile bir planör çekmekti.
İlk olarak, Ju 90 uçağının “üçlüsü” kullanılmış, ancak böyle bir uyumluluk pilotların en yüksek niteliğini gerektirmiştir (ve en azından bir kez olmayışı bir kazaya ve dört aracın ölümüne neden olmuştur).
Daha sonra, özel iki gövdeli bir traktör Heinkel He.111Z Zwilling geliştirilmiştir. "Giants" ın savaş kullanımı çok az sayıda traktör ve tasarım karmaşıklığı ile sınırlıydı (tüm ucuzluğu için). Toplam olarak yaklaşık 100 Me 321 üretildi, arz amaçlı olarak az çok düzenli olarak kullanıldı, ancak program zaten 1943 tarafından kısıtlandı.
Sovyet fabrikalarında
Askeri iniş uçaklarını yaratan ilk Sovyet tasarımcılarının isimlerindeki tesadüfleri görmek ilginç: üç "gr" - Grokhovsky, Gribovsky ve Groshev. Dünyanın ilk askeri iniş plancısı G-1932'in inşa edildiği 63'ta Pavel Grokhovsky'nin tasarım bürosundaydı. Ancak bu tür makinelerin oluşturulmasına en büyük katkı Vladislav Gribovsky tarafından yapıldı.
İlk çekme kepçesi G-14, 1934 yılında yola çıktı ve en büyük Sovyet askeri iniş planörlerinden G-11'i yaratan kişi oydu. En basit ahşap araba tam mühimmatta pilot ve 11 paraşütçülere sahip olabilir. G-11 ahşaptan yapılmıştır, kalkış için sabit bir iniş takımı ve iniş için bir kayak kullanılmıştır. Gelişim emrinin (7 Temmuz 1941) alındığı andan bu yana, uçak gövdesinin gerçek görünümünden (Ağustos) iki aydan daha kısa bir süre geçtiği göz önüne alındığında, tüm test pilotları makinenin özelliklerini, uçuş niteliklerini ve güvenilirliğini onayladı.
Ardından, uçak gövdesi tasarımında sayısız değişiklik ve iyileştirmeler yapıldı. Hatta tabanına bir motorlu planör bile inşa ettiler. G-11 düzenli olarak bir savaş bölgesine asker ve ekipman sağlamak için kullanılır; Bazen planör basitçe bölge üzerinde uçtu, yükü düşürdü, arkasını döndü ve alınabileceği iniş noktasına geri döndü. Doğru, üretilen G-11'in kesin sayısını belirlemek zordur: farklı fabrikalarda 1948 yılına kadar kesinti ile üretilmiştir. Savaşın ilk döneminde (1941 - 1942 yıl), yaklaşık 300 cihazları yapıldı.
Daha az tanınmış askeri uçak kanatları A-7 Antonov ve KC-20 Kolesnikov ve Tsybin değildi. İlki yeterince kompakt olsaydı (pilot da dahil olmak üzere yedi kişiyi tutabilirdi), ikincisi SSCB askeri iniş planörlerinin en büyüğü idi - 20 askerleri ya da 2,2 ton kargo içeriyordu. KC-20'in tüm 68 parçalarını piyasaya sürmesine rağmen, bunlara askeri başarı eşlik etti. Tekrar tekrar, Sovyet paraşütçüleri ön cephelerin dışına başarıyla taşındı (tahrip oldukları yer - sağlam ahşap konstrüksiyon iyi yandı). KC-20'un savaş sonrası gelişimi, yılın 25'inden üretilen ağır C-1947'tir.
Bu arada, planör partizanlara tedarik etmek için çok iyi çalıştı. İşgal altındaki bölgeye fırlatıldılar, partizan “hava limanlarına” oturdular ve orada yakıldılar. Tüm yayınlar: silâh, mühimmat, madeni yağlar, tank üniteleri için antifriz vb. Tüm savaş boyunca tek bir Sovyet planörünün düşürülmediğini söylüyorlar. Bunun doğru olması oldukça muhtemeldir: iniş planörünü tespit etmek bile, özellikle geceleri sessizce uçarken ve yere vurmak oldukça imkansız bir iştir.
Genel olarak, Sovyet askeri hava uçakları oldukça fazlaydı - hem deneyimlendi hem de diziye katıldı. Bu arada, çekme kanatları, örneğin Groshev'in tasarımının GN-8'i ilginç bir gelişme yönü idi. Böyle bir planör uçaktan hiç ayrılmadı, ancak ana makinenin taşıma kapasitesini arttırmak için bir treyler olarak kullanıldı.
Müttefikler hakkında iki kelime
Müttefikler, özellikle de İngilizler ve Amerikalılar, askeri planör konularına yabancı değildi. Örneğin, hafif bir tank taşıyabilen ünlü British Aircraft Hamilcar ünlü bir planördü. Prensip olarak, tasarım diğer modellerden farklılık göstermedi - mümkün olduğunca hafif, ucuz malzemelerden (çoğunlukla ahşaptan), ama aynı zamanda Alman “Dev” e (uzunluk - 20 m, kanat açıklığı - 33) yaklaştı.
General Aircraft Hamilcar, Tonga (yılın Temmuz 5’inde 7 - 1944) ve Hollandalı (17’ta Eylül 25 - 1944’ta Eylül ayının 344’i) dahil olmak üzere birçok İngiliz hava operasyonunda kullanılmıştır. Toplam 51 örneği oluşturuldu. O yılların daha kompakt (ve daha yaygın) İngiliz planörleri, 25 paraşütçüler içeren Airspeed AS.XNUMX Horsa idi.
Avrupalıların aksine Amerikalılar, askeri planörlerin sayısı üzerinde durmadı. En popüler modeli olan 4'ta oluşturulan Waco CG-1942A, 13 900 parçalarını aşan bir miktarda yapıldı! Waco, hem Amerikalılar hem de İngilizler tarafından çeşitli operasyonlarda yaygın olarak kullanıldı - ilk kez Sicilya operasyonunda (Temmuz 10 - Ağustos 17 1943). 14,8 m uzunluğunda, iki pilotun yanı sıra cephaneli 13 piyade veya klasik bir askeri Jeep (hangi büyüklük için tasarlanmış) veya benzer bir kütle yükü barındırabilir.
Genel olarak, savaşta kullanılan uçak kanatları her yerde kullanılıyordu, düzinelerce sistem ve yapı vardı. Ve bugün bu aracın artık geçmişte kaldığını söylemek mümkün değil. Gövdenin ana avantajı, yeterli genişliğe sahip gürültüsüzlük, düşmanın bulunduğu bölgeye tamamen fark edilmenize izin vermemekte ve neredeyse tamamen metal parçalardan yoksun olan tasarım, radarlardan “tasarruf sağlayacaktır”. Bu nedenle, havadaki planörlerin konusunun asla küllerden yeniden doğması muhtemeldir. Ve sadece fantastik bir savaşçı Blohm und Voss BV 40 sonsuza dek hikayenin bir parçası olarak kalacaktır.
Genel Uçak Hamilcar (İngiltere, 1942). Şimdiye kadar seri üretilen en büyük askeri planörlerden biri. Çok sayıda iniş operasyonunda kullanılır.
Blohm ve Voss BV 40 (Almanya, 1944). Bir planör savaşçısı inşa etmek için eşsiz bir Alman girişimi. Şema, pilotun son derece rahatsız edici konumunu açıkça göstermektedir. Testçiler, uçuş sırasında boynun canavarca uyuşmasından şikayet etti. Yedi deneme örneği üretildi, ancak hiçbir zaman BV 40 serisine gitmedi.
Tankın kanatları. Antonov tarafından 40 - 1941'ta tasarlanan ve hatta tek bir kopyayla yapılan efsanevi A-1942 “Tank Wings”, orijinal askeri planörlere aitti. Antonov'a göre, özel gövde sistemi seri hafif tank T-60 üzerine “monte edildi”. Eylül 1942’taki tek deneme uçuşu sırasında, neredeyse tüm donanım rahatlama amacıyla tanktan çıkarıldı, ancak güç hala yeterli değildi. Römorkör, planörü sadece 40 m'de kaldırdı ve planlanan 160 km / s çok uzaktaydı. Proje kapandı. Bu arada, İngilizlerin de benzer bir projesi vardı (Baynes Bat).
Sovyet planör
Askeri planörler, Sovyet uçak endüstrisinin en önemli alanlarından biriydi. Hemen hemen her tasarımcı “portföyünde” benzer bir projeye sahipti.
25 paraşütçüler veya 1944 kg kargo için tasarlanan C-25 (USSR, 2200), bilinen KC-25 modeli için daha mükemmel bir yedek haline geldi. İkincisinin ana dezavantajı, uçak gövdesinin yük kapasitesinin tam olarak kullanılmasına izin vermeyen başarısız bir yükleme sistemi idi. C-25'te, burun hizalı hale getirildi, bu da yükleme işlemini oldukça basitleştirdi.
Pilotların kargo bölümünün üstünde olması nedeniyle, C-25'in aerodinamiği rakiplerden daha kötüydü, ancak iniş planörünün yükü hakim faktördü.
Önemsiz düşünmesiyle bilinen Pavel Grokhovsky'nin özgün projelerinden biri aerostreet transport. Grokhovsky tarafından tasarlanan öncü uçak kargo ile on planöre kadar çekebiliyordu. Proje uygulanmadı.
Waco CG-4A (ABD, 1942). Dünyanın en büyük askeri uçak planörü, çeşitli versiyonlarda neredeyse 14 000 makineleri üretti. Amerika Birleşik Devletleri'ne ek olarak, planörlerin Kanada, İngiltere ve Çekoslovakya'da da hizmet verdiği ve çeşitli operasyonlarda yaygın olarak kullanıldığı gözlendi. Waco CG-20A'nın 4 kanatlarının sırası bu güne kadar korunmuştur.
TTX orta ebatlı iniş uçakları
|planör||Bay 11 ||KC-20||Gotha Go 242||Airspeed AS.51 Horsa||Waco CG-4A|
|ülke||SSCB||SSCB||Almanya||Büyük Britanya||Birleşik Devletler|
|Üretim yılları||1941-1948||1941-1943||1941-1944||1941-1945||1942-1945|
|Boy, m||10,84||14,12||15,81||20,42||14,8|
|Kanat açıklığı, m||18||23,8 ||24,5||26,82||25,5|
|Maksimum |
kalkış ağırlığı, kg
|1660||-||7300||7031||4082|
|kapasite, |
insanlar
|11||20 ||21||25||13|
|Kapasite, kargo ağırlığı||-||2200||2400||- ||1900|
|Maksimum hız|
km / s planlaması
|- ||- ||290||161||240|