ilk sezonu She-Ra: Güç Prensesleri çok şey olmayı başardı. Süper eğlenceli bir animasyon macerası, kadınların güçlenmesine dair çok modern bir hikaye, kıskançlığın ve özgüvenle mücadelenin keşfi ve arkadaşlığın iyileştirici gücüne bir övgüydü. Noelle Stevenson'ın uyarlaması, 80'lerin kaynak materyalinden çok iyi oynadı, ancak tamamen benzersiz bir şey olarak tek başına durdu. İkinci Sezon, Horde'u yakınlaştırır.
Artık Netflix'te mevcut olan İkinci Sezon, yalnızca yedi bölümden oluşuyor. Birinci sezon gibi, genel anlatı yayı tamamen jelleşmekte zorlanıyor. En büyük özet, Adora'nın güçlerinde tam anlamıyla ustalaşma yolculuğudur, ancak birinci sezonda olduğu gibi, diziyi asıl yapan şey bireysel karakterlerin daha küçük kavisleri ve kişilerarası ilişkileridir. Ve bu sezon, bu hikayelerin en ilginci Etheria'nın karanlık tarafından geliyor.
Bu sezon ağırlıklı olarak birinci sezonda Horde tarafından kaçırılan ve diğer Prensesler tarafından öldüğü varsayılan Entrapta'ya odaklanıyor. Onun yolculuğu kesinlikle büyüleyici. Orjinalinde She-Ra, Entrapta tam bir kötü adamdı. Şimdi, Horde için ve Horde ile çalışsa da kendini bir kötü adam olarak görmüyor. Bilimsel araştırmalarının derinliklerine dalma fırsatına sahip olduğu ve bilimin taraf tutmadığı bir yerde olmaktan heyecan duyuyor.
Entrapta, STEM alanlarındaki kızlar ve kadınlar için sadece bazı harika temsiller vermekle kalmıyor (ciddiyim, şovdaki hiç kimse Entrapta'nın olduğundan daha fazla tutkulu değil. veri ), ama onun hikayesi aynı zamanda bilimsel etik meseleleriyle ilgili bazı derin soruları da gündeme getiriyor.
Scorpia da bu sezon hakkını alıyor. Catra'yı geçen sezon kuir balo Prenses Balosu'na artı biri olarak davet eden, Horde'a dönüşen Prenses, Catra'ya karşı hâlâ büyük ölçüde karşılıksız duygular besliyor. Bu duygular bir yakın arkadaşa duyulan özlem olarak çerçeveleniyor, ancak birinci sezonun çoğunda olduğu gibi, bu kızlar arasındaki duygular o kadar güçlü ve ilişkileri o kadar karmaşık ki, sadece dudak servisi gibi queer kodlama hissi olmadan romantik nakliye için bolca yer var. (Ayrıca bu sezonun ilerleyen bölümlerinde tanıtılan daha kanonik LGBT karakterleri görüyoruz.) Scorpia, Catra'nın en iyi arkadaşı olmasını mı yoksa daha fazlasını mı istiyor? Tamamen yoruma açık ama özlemi her iki şekilde de içten ve derinden üzücü.
Birinci sezon, Adora ve Catra'nın arkadaşlığına musallat olan ömür boyu süren kıskançlık ve rekabetle derin ve karanlık geçti. Şimdi Scorpia kendini bu dolu dostluk üçgeninde üçüncü çarkı buluyor. Catra ve Adora arasındaki ilişki bu sezon arka planda kalıyor ve bu hikayenin daha da gelişmesini istesem de, Scorpia'nın melankolik yolculuğu sağlam bir yedek.
Birinci sezon, Catra'nın hikayesine Adora'nınki kadar empatiyle yaklaştı ve bu karar esasen şovun ne olduğunu yaptı. Bu sezon, gösterinin geri kalanına insanlık ve nüans vermek için çok ileri gidiyor. Horde'un eski ikinci komutanı olan zalim ve manipülatif Shadow Weaver bile onun geçmişine derin bir dalış yapıyor. Ve Adora, selefi Mara'nın üstesinden gelen bir tür karanlığa yenik düşmemek için mücadele ederken bulur.
Bunların hiçbiri, sezonun hafifliği olmadığı anlamına gelmiyor - bu karakterlerin karanlık taraflarını keşfetmek olabilir, ancak birinci sezon kadar eğlenceli ve eğlenceli. Ve Bow, Glimmer ve Prenseslerin geri kalanı tamamen kenara itilmiş değil. Sezonun en iyi bölümü, eller aşağı, bir Zindanlar ve Ejderhalar- Hem çok eğlenceli hem de bize Adora'nın liderlik yeteneklerindeki çatlaklara bir göz atmamızı sağlayan Horde'a büyük saldırılarını planlarken ilham veren strateji oturumu.
Sezon iki She-Ra güçlü bir özeti olmayabilir ve çok erken bitebilir (sonu gerçek bir finalden çok sezon ortasında bir ara gibi geliyor), ancak daha küçük hikayelerden ve bireysel anlardan oluşan güzel bir koleksiyon ve sonunda birinci sezon kadar keyifli oluyor . Umarım, bu gösteri birçok sezon boyunca devam eder ve tam olarak yerini bulmak için zaman alıyorsa, bu gayet iyi.
(resim: Netflix)
Bunun gibi daha fazla hikaye ister misiniz? Abone ol ve siteye destek ol!
— Mary Sue'nun kişisel hakaretleri yasaklayan ancak bununla sınırlı olmayan katı bir yorum politikası vardır. kimse , nefret söylemi ve trollük.—