Amerikan Stratejik Taarruzu
Japonya’ya karşı girişilen hava taarruzu, esasen bombardıman amacıyla 1944 yazında ele geçirilen Mariana Adalarından başlatılana kadar gerçekten etkili hale gelmemiştir. Bu taarruzun temel unsuru 7,5 tona kadar bomba taşıyabilen yaklaşık 560 km hızla ve 11.000 m’den daha yüksek irtifada uçabilen II. Dünya Savaşı’nın en büyük bombardıman uçağı Boeing B29 super kalesi’ydi.
Yabancı üslerden havalanan uçaklar
6.400 km’yi aşkın menzili ve üzerine monte edilmiş yaklaşık 13 makineli tüfeğin yanı sıra gövde zırhlarıyla çok iyi korunuyordu. 1944 Haziran ortasında Kyushu’daki çelik üretim merkezi olan Yavata kasabası, Çin ve Hindistan’da üslenmiş bulunan yaklaşık 50 adet B29 uçağı tarafından bombalanmıştır.
1944’ün ikinci yarısında Japonya’ya 800 ton bomba atılmıştır. 20’nci Bombardıman Komutanlığına ait B29 uçaklarının Çin’deki üslerde idamesi için Himalayalar üzerinden yapılan havadan ikmale o kadar ihtiyaç duydular ki, sonuçlar yetersiz olduğundan B29’lar 1945 başlarında geri çekilmiştir.
Mariana Adalarında Saipan’da bulunan ilk küçük pist 1944 Ekim sonunda kullanıma hazırdı. Buraya 112 uçaklık ilk filo inmiş ve konuşlanmıştır. Bir ay sonra 24 Kasım’da 111 adet B29 uçağı Tokyo’daki bir uçak fabrikasını bombalamak için buradan havalanmıştır. Bu uçakların dörtte birinden daha azı hedeflerini bulmakla birlikte karşılarında Japon önleme uçaklarını bulmuşlardır
Uçakların kabiliyetlerini arttırma
B29’lar, müteakip üç ay zarfında Avrupa’daki tecrübelerine dayanarak gündüz nokta atışı bombardımanlarına devam etmiştir. Mart 1945’e gelindiğinde Mariana Adalarındaki B 29 uçaklarının sayısı üç katına çıkmıştı.
Komutayı devralmış olan General Curtis Le May, Japonların gece savunma zafiyetlerinden yararlanmak, bombardıman uçaklarına daha fazla bomba taşıma imkânı sağlamak, motora binen yükü azaltmak ve çeşitli küçük endüstriyel hedefleri vurmada daha etkili olmak için uçakları geceleyin alçak irtifa bölgesel bombardımana kaydırmaya karar vermiştir.
Yangın bombalarının devreye sokulması
Daha da önemlisi Le May’ın, B29 uçaklarının tahrip bombaları yerine yangın bombaları taşıması gerektiğine karar vermiş olmasıdır. Bir B29 uçağı yaklaşık 65.000 m2’lik alanı yakabilecek, her birinde 38 adet yangın bombası bulunan 40 bomba demeti taşıyabiliyordu. Değişikliğin sonuçları dehşet verecek derecede etkiliydi.
9 Mart’ta her biri 6-8 ton yangın bombası demeti taşıyan 279 adetB29 ağır bombardıman uçağı Tokyo’yu yerle bir etmiştir. Kentin yaklaşık dörtte biri olan 41.000 m2 alan tamamen yanmış, 267.000’den fazla bina tahrip olmuştu. Sivil zayiat 185.000 kişiydi. Amerikalılar ise sadece 14 uçak kaybetmişlerdi. Sonraki dokuz günde Osaka, Kobe ve Nagoya benzer şekilde yakılıp yıkılmıştır.
Havadan mayın atılması
19 Mart’a gelindiğinde bu taarruzlar, Amerikalıların yangın bombalarının bitmesi nedeniyle durmuştu. Bu 10 günlük süre içinde 10.000 ton yangın bombası atılmıştı. Temmuz ayında atılan bomba miktarı mart ayında atılanların üç katıydı. Bunun haricinde Japonların kıyı trafiğini tıkamak için binlerce mayın atıldı. 1.250.000 tondan fazla gemi batırıldı. Japonların havadaki muhalefeti etkisiz kalmıştı.
8,5 milyondan fazla insan şehirlerden kırlara kaçmıştı. Bu kaçış Japon savaş ekonomisin de etkilemiştir. Zira petrol rafine sanayisinde üretim % 83, uçak motoru üretimi % 75, uçak gövdesi üretimi % 60 ve elektronik teçhizat üretimi % 70 oranında düşmüştü.
600’den fazla önemli savaş malzemeleri fabrikası bombardımanlar sonucu ya imha edilmiş ya da büyük hasar görmüştü.
Japonya bitmiş, Japon halkı tükenmişti. Ağır bombalar, yangın bombaları, havadan atılan mayınlar yerlerini başka bir bombaya bırakmak üzere sahne gerisine çekilmişlerdi. Japonya adım adım teslime yaklaşıyordu.
6 AĞUSTOS: İLK NÜKLEER SALDIRI
Amerikan Stratejik Taarruzu