Mayıs, derin gökyüzü astrofotoğrafçılarının her zaman dört gözle beklediği yeni bir ay (aysız gökyüzü) ile biter. Bu ay, Kuzey Amerikalı yıldız fotoğrafçıları için mükemmel bir şekilde zamanlanmış, yoğun bir göktaşı patlamasının potansiyel ödülünü getiriyor. Aslında, (ABD’de ikamet edenler için) o kadar mükemmel bir zamanlama ki, üç günlük ABD hafta sonunun Pazartesi akşamına denk geliyor.
Düzenli yıllık meteor yağmurları (Perseid yaz yağmuru gibi), yağmurdan daha fazla çiseleme getirmek için kullanılır. Saatte 70 ila 100 meteor hızı tipiktir ve kağıt üzerinde mantıklıdır, ancak bu, bir meteor yağmuru radyasyonunun doğrudan gökyüzünde olup olmadığını bir gözlemcinin göreceği şeye dayanan, başucu saat hızı (ZHR) olarak adlandırılan iyimser bir tahmindir. Gökyüzündeki radyasyonun azalması, ışık kirliliği gibi faktörler bu oranı düşürür.
(Umarım) beklenen bir meteor patlaması durumunda, saatte yüzlerce veya bin ZHR görebiliriz. Tau Herculids adı verilen bu normalde dikkat çekici olmayan göktaşı, muhtemelen 73P/Schwassmann-Wachmann kuyruklu yıldızının parçalanması nedeniyle aktivitesinde artış gösterdi. “P” işareti, bu durumda süresi 5,44 yıl olan periyodik bir kuyruklu yıldızı belirtir.
Kuyruklu yıldızlar genellikle meteor yağmurlarından sorumludur, çünkü güneşe yakın her geçiş gevşek toz yığınını sıkıştırır ve bir miktar buz kaynatır, ancak 73P kuyruklu yıldızının 1995 yılında, muhtemelen Jüpiter’in geçişinden kaynaklanan ek basınçlar nedeniyle tamamen parçalandığı gözlemlendi.
Kuyruklu yıldızların ve beraberindeki meteor yağmurlarının davranışlarının tahmini büyük bir belirsizlik içerse de, yüksek aktivite potansiyeli var. Amerikan Meteoroloji Derneği, 31 Mayıs UTC saat 05:05 civarında zirveyi gösteren üç model listeler; bu, ABD Batı Kıyısı için 30 Mayıs 22:05 PST anlamına gelir ZHR, güvenilir bir şekilde tahmin edilemez, bu nedenle giriş Modeli ve varsayımlar yanlışsa , başarısızlık bir olasılık olabilir! Daha fazla bilgiyi bu earthsky.org makalesinde bulabilirsiniz.
meteor yağmuru fotoğrafçılığı
Zamanlamanın yakınsaması göz önüne alındığında, meteor yağmuru etkinliğindeki bu kadar belirsizlikle bile, özellikle meteor yağmurlarını fotoğraflamak yapılacak en basit şeylerden biri olduğu için, kaçırmamamız gereken bir fırsat. Sadece azim gerektirir!
En basit haliyle, ihtiyacınız olan tek şey uygun bir DSLR veya tripod üzerinde aynasız bir fotoğraf makinesi ve geniş açılı bir lens. Fotoğraf makinesi, geniş diyafram açıklığı, hızlı ISO ve uzun pozlama ile manuel modda çalıştırılmalıdır. Genelde Sigma 15mm balıkgözü lensli bir Nikon D600 veya D850 kullanırım, ISO 1600’de 20 saniyelik kareler çekerim. Her iki kamera da gökyüzü kapsamını artıran tam çerçeve kameralardır. Bu kameralar ayrıca dahili aralık ölçer işlevine sahiptir, bu nedenle ek ekipman gerekmez. Kameranızın dahili bir aralık ölçer özelliği yoksa, harici bir taneye ihtiyacınız olacaktır.
Akşam başladığında, odağı kontrol etmek ve gökyüzünün parlaklığını değerlendirmek için manuel olarak birkaç kare çektiğinizden emin olun. Gökyüzünün görüntüsü, olası meteorları silip süpürecek kadar parlak olmamalı, ancak gökyüzünün arka planının gölgeler içinde kalmasına neden olacak kadar soluk olmamalıdır. Arka plan gökyüzü mükemmel değilse (kameranın histogramını kullanın), görüntü için kabul edilebilir bir düzeye ulaşmak için ISO’yu veya pozlama uzunluğunu ayarlayın.
Benim gibi bütün gece çekim yapmayı planlıyorsanız, büyük bir harici pil veya AC güç kaynağı ile çalışan bir pil tutucu almak iyi bir fikirdir. Aksi takdirde, birkaç şarjlı pile ihtiyacınız olacak ve bunları birkaç saatte bir değiştirmeniz gerekecektir.
Hatırlanması gereken ek bir nokta, mümkün olduğunca büyük kapasiteli bir hafıza kartı kullanmaktır. Dakikada üç kare hızında sekiz saatlik bir oturum 1.440 kare üretecektir. Üst düzey kameralar için kare başına 50MB ile 72GB elde edersiniz! Ayrıca çerçeveler arasındaki ölü zamanı azaltmak için hızlı bir hafıza kartı kullanılması tavsiye edilir. Bir görüntüyü kaydetmek için kareler arasında 2 saniyelik bir duraklama %10 ölü zamanla sonuçlanır ve Murphy Yasası, en iyi meteorların o dönemde görüneceğini belirtir!
Kullanılacak isteğe bağlı bir ekipman parçası, bir yıldız izleyici veya astronomik montajdır. Bu şekilde, geç yıldızlar ortadan kaldırılabilir ve çerçeveler daha sonra istiflenirse lens bozulması gibi komplikasyonlar büyük ölçüde önlenebilir.
ertesi günden sonra
Neyse ki ABD’de ikamet edenler için, Anma Günü hafta sonu, bu yüzden lastiklerimizi ayırmak için başka bir gün alabiliriz! Standart prosedürüm, tüm çerçeve setini Lightroom’a aktarmak ve renk ve kontrast için bir analog anlık görüntüyü ayarlamak, ardından görüntülerin ekranınız için en yüksek kalitede ve en yüksek çözünürlükte çıktısı ile bir dizi jpeg çerçevesini bir alt dizine çıkarmaktır ( 2K). Ardından, karelere göz atmak ve meteorlarla birlikte kareleri not etmek için yerel Windows JPEG resim görüntüleyicisini tam ekran modunda kullanıyorum. Bu JPEG setindeki azaltılmış çözünürlüğün nedeni, çerçeveler arasında minimum gecikme ile bunlara göz atabilme yeteneğidir. Bu noktada sönük göktaşları gözden kaçabilirken, en iyi ve en parlak olanı yine de belli olacak.
Meteorları tanımak
Göktaşlarını tespit etmek kolay gibi görünse de, uydular ve uçaklar (hatta ateşböcekleri bile!) sorun olabileceğinden, düzgün bir iş yapmak biraz özen gerektirir. Genel olarak, şu özellikleri arıyorum:
- Renkli izler: Göktaşları genellikle atmosferdeki gazları iyonize ederek kırmızı/sarı/yeşil renklere dönüştürür.
- Renksiz (beyaz) izler, bir uydu izine baktığınız anlamına gelebilir.
- İki veya daha fazla ardışık lastikten geçiş, bir uydu veya uçağı gösterir. Meteorlar genellikle birden fazla karede yakalanmak için çok hızlıdır.
- Şeritteki kırmızı, yeşil veya beyaz noktalar, uçağın seyir ışıklarıdır.
- Eğri yollar (lens bozulmasından bağımsız olarak) düzlemlerdir.
- Merceğin bozulmasına rağmen, belirli meteor yağmurlarından gelen meteor izleri radyasyonla birleşmelidir. Devam eden meteor yağmurları varsa, bir radyoaktiften rastgele (sporadik olarak kabul edilir) bir meteor veya meteor yakalamak da mümkündür.
Meteorlu kareleri seçtikten sonra Lightroom’a geri dönüyorum ve onları işaretliyorum (örneğin kırmızı bir bayrakla).
Lastik montajı
Bu meteor yağmuru çok aşırı olmadığı sürece, bir karede yalnızca bir meteorun yakalanması muhtemeldir, bu nedenle meteorların bir kısmını veya tamamını tek bir görüntüde gruplamak arzu edilir. Çerçeveler bir izleyici ile fotoğraflandıysa, arka plandaki yıldızların hemen hemen doğru bir şekilde hizalanması gerektiğinden, birden fazla çerçeveyi yapılandırmak sorun olmamalıdır. İstisna, bazı karelerde ufka yakın olan yıldızlar olabilir. Atmosferik kırılma, daha düşük irtifalarda (ufkun yaklaşık 30 derece üzerinde) meydana gelme eğilimindedir.
Takip edilmeyen kareler yakalanırsa, kareler arasındaki yıldız hizalaması çok daha büyük bir sorundur. Geniş açılı bir lensteki bozulma, zaman içinde aralıklı karelerdeki yıldızları eşleştirmek için öteleme ve döndürmeyi kullanmayı imkansız hale getirir. Bu durumda, çok bozuk çerçevelerde bile yanlış hizalamayı algılayabilen ve düzeltebilen Registar adlı özel bir program kullanıyorum. Bu yazılımın orijinal kullanımı, film büzülmesi veya gerilmesi nedeniyle bozulmuş dijital film görüntülerini hizalamaktı. Bu program aynı zamanda düşük irtifalarda atmosferik kırılma sorununu da giderir. Ücretsiz değildir, ancak yıldız hizalamasının gerekli olduğu ve referans noktalarının manuel olarak atanmasını gerektirmediği astronomik görüntüler için iyi çalışır.
Registar’ı kullanmanın bir alternatifi, Photoshop’ta yalnızca meteor yolunu doğrudan çevreleyen alanlara odaklanarak çerçeveleri manuel olarak hizalamaktır. Diğer her şey çerçevede gizlendiğinde, en uzun meteor izleri hariç tümü makul bir şekilde yapılandırılabilir.
Lastikleri takarken, birincil referans çerçevesi olarak lastiklerden biri kullanılmalıdır. İdeal olarak, bu kare göktaşlarının olduğu ilk ve son karelerin ortasında olur, ancak örneğin Samanyolu’nu eğlenceli bir poza sokarak görüntünün kompozisyonunu hesaba katmak isteyebilirsiniz.
Temel çerçeve seçildikten sonra, Photoshop tüm çerçeveleri katmanlara yüklemek ve meteor izi hariç tümünü temel çerçeve dışındaki tüm çerçevelerde gizlemek için kullanılabilir. Gökyüzü arka planının, her bir meteor çerçevesi için birincil çerçevenin arka plan rengiyle eşleşmesi için ayarlanması gerekebileceğini unutmayın.
Aralık sonrası işleme seçeneği
Daha sonra gece karesi koleksiyonunu işlemek için başka bir seçenek, onu hızlandırılmış bir filmde bir araya getirmektir. Bu, özellikle meteor aktivitesi yüksekse veya dağınık bulutlar akşamınızı rahatsız ettiyse etkilidir. Bir film derlemesi başlatmak için, çerçeveler Lightroom’da renk dengesi ve kontrast için işlendikten sonra, bir alt dizinde sıralı olarak numaralandırılmış JPEG’lere çıkarılabilirler. Dosyalardaki çerçeve numaraları sarılı değilse, kamera dosya adları doğrudan kullanılabilir. Aksi takdirde, Lightroom’un sıralı olarak numaralandırılmış çerçevelerle çıktı kümesini yeniden adlandırma özelliğini kullanın.
Lightroom’dan karelerin çıktısını almadan önce, çerçeveleri uygun bir video en boy oranına (ör. 16:9) kırpmak ve kareleri son video dosyasıyla eşleşecek bir çözünürlüğe (ör. HD video için 1.920 x 1.080) getirmek için Lightroom’u kullanın. Bu, Photoshop’un videoyu dönüştürmek için yapması gereken son işlemeyi azaltacaktır.
Bir sonraki adım, gruptaki ilk dosyayı Photoshop ile açmak ve dosyanın bir sırada ilk olduğunu söyleyen kutuyu işaretlediğinizden emin olmaktır. Photoshop daha sonra kareleri, H.264 .mp4 dosyaları gibi standart video dosyalarına dışa aktarmadan önce başlıklar veya diğer etiketlerle zenginleştirilebilen bir video dizisi halinde otomatik olarak birleştirir.
Dışarı çık ve verileri al!
Amacınız ister meteorla tek bir kare elde etmek, ister kompozit yapmak, isterse hızlandırılmış bir videoyu bir araya getirmek olsun, önemli adım dışarı çıkıp verileri almaktır. Bir meteor fırtınası olursa, çaba göstermediğiniz için kendinizi strese sokmak istemezsiniz. Hepimize iyi şanslar!