Hayatımı sorgulamaya başladım. Hayatımdaki her şeyi, herkesi. Belki de başıma o örtüyü takmazsam beni yargılayacaklarından korkuyorum. Hayatımın en güzel dönemlerini mutsuzlukla ve çaresizlikle harcadığım için kendime kızıyorum, erkenden böyle bir hata yaptığım için de. Aileme kızıyorum, beni zor durumda bıraktıkları için. Destek olan bir ablam yok, arkadaşlarım ise ciddiye almıyor beni.
Küçük yaşımda daha başörtüsünün yükünü sırtlandım omuzlarıma. Kaldıramadım. Ablamla konuştum, “Çıkarayım artık kurtulayım” dedim, “Yapma” dedi bana. Akrabalarım “Bak ne güzel kapanmış bu yaşta” dediğinde kendimden tiksindim, onlardan tiksindim; başımdaki bu bez parçası olmasa onların gözünde bir hiç olacakmışım diye düşünmeye başladım.
Etrafımdaki insanların özellikle de kendi ailemin beni sadece başörtüm için sevdiklerinden başka bir şey düşünemiyorum. Ve bu beni bitiriyor. Biraz daha sabret diyorum kendime, bitecek bu huzursuz yaşam tarzı. Dayandım. 5 yıl boyunca dayandım. Ama artık dayanacak gücü kendimde bulamıyorum.
Ailemle konuştum. Öyle tartıştılar ki benimle, başımdan o örtüyü çıkarırsam beni terk edeceklerdi sanki. Elimi eteğimi herkesten çektim, kendi ailemden dahi. Kendime biraz daha süre veriyorum ve o süre bitince hayatımda belki yapabileceğim en iyi şeyi yapacağım, kendime en güzel hediyeyi vereceğim. Ama eminim ki sonunda öğreneceğim tek şey; temelli sırt çevirişin kurtuluş olduğu…
(Görsel: Marc Chagall)