-
koca bir şehrin uzay boşluğunda, sandal gibi küreklerle çeke çeke göktaşlarından kaçırılarak seyahet ettirildiği bir garip roman.
-dans eden oniki prensesin öyküsü'nden-
evlendiğimizin hemen ertesinde kocam beni tanıdığım herkesten uzak bir yere, aile malikânesine götürdü. bana bir can yoldaşı bir de kütüphane vaadetti ama gündüzleri kendisini kesinlikle rahatsız etmememi tembihledi. akşamları, yemek sırasında bir iki saat görürdüm onu. çok az yemek yerdi. yatağıma yaklaşmak konusunda ise hiç acelesi yoktu.
gündüzleri ne yaptığını sordum ona, yaradılış sorunları üzerine kafa yorduğunu söyledi. bu tür bir uğraşın biraz zaman alacağına inandığımdan, normal yaşamın kurallarını unutmaya alıştırmaya çalıştım kendimi.
bir gece, benim vurduğum bir güvercini yiyorduk ki, kocam ayağa kalktı ve şöyle dedi: 'içinde yaban hayvanlarının yaşadığı kara bir kule var. kulede ne kapı ne de pencere bulunuyor. kimsenin girmesine, çıkmasına izin yok. kulenin en tepesinde bir kafes var.. kafesin parmaklıkları kemikten. bu kafesin içindeki tutsak ruh güneşi görmeye çalışıyor. o kule benim bedenim, kafes ise kafatasım. rahatlamak için türkü çağıran ruh ise benim, kendim. ama rahatlayamıyorum. yapayalnızım. öldür beni.'
dediğini yaptım. kafatasını gümüş bir şamdanla kırdım. yalak odunu ateşe attığınızda duyduğunuz 'tısssss’ sesini duydum. kapılan açtım, cesedi çeke çek açık havaya çıkardım. açık havaya çıkınca uçup gitti.
arada bir hâlâ görüyorum onu. ama uzaktan.