Yalnız Seyahat Sevinci
Neden tek başına gitmek yeni sıcak trend
Yalnızken pazarlık yok. Kurumsal hassasiyetlerden etkilenmeden kendi kararlarınızı kendiniz alırsınız. İzlanda Reykjavik’e yaptığım son seyahatte, üniversite günlerimden beri bilinmeyen biri olarak bu özgürlüğü yıkadım.
Hadi bir şeyler içelim mi? Evet! Hangi bar? Bu! Zanaat bira satıyor ve İzlandalı bir blogda iyi bir yazı var.
Beni kanatlarının altına alan bir grup harika İzlandalıyı hayal ettim. Bana “gerçek” Reykjavik’i göstereceklerdi, bunun ne anlama geldiğini ve güneşin batışına kadar parti yapalım (bu arada İzlanda'nın yazları çok geç). Hepsi dünya çapında çekici olurdu ama umursamıyorum. Sade İngiliz mizah anlayışımla onları güldürürdüm.
Bu şekilde olmadı.
Barmenler bir yana, ziyaret ettiğim beş ya da altı barda bir kişiyle konuştum. Pompaların arkasındaki tahtada her bira için iki farklı fiyatın listelenmesinin ne olduğunu yüksek sesle merak eden bir Kanadalıydı. Telefonumdan bakmadan önce, sessiz bir arkadaşına duyduğu yüksek sesle merak etmeden önce en az yirmi dakikadır devam ediyor olmalıydı:
“Yarım litre bira arasındaki fark olduğunu düşünüyorum.”
İzlandaca konuştuğum gibi bana kaşlarını çattı.
Ailemle ya da arkadaşlarımla tatil yapıyor olsaydım, çılgınca yolculuğumu Reykjavik’in ana caddesi olan Laugavegur’dan, otel odamın tuvalete, diarreli porselen ihtiyacının etkisinde kalmasına geciktirmiş olabilirler.
Tek kişilik odada utanç yoktu, eşimin beni banyo musluklarından içmek konusunda uyardığını söyleyecek bir şey yoktu.
Geçmişe bakıldığında, daha iyisini bilmeliydim. İzlanda'daki su, sülfürik içeriği nedeniyle çürük yumurta kokuyor. Baş parmağınızın iyi bir kuralı, çürüyen yiyecek kokan sıvıları içmek değildir.
Başka biriyle sohbet etmem gerekecekti. Sohbet, modern dünyada toplumsal bir beklentidir. Özellikle aile üyeleri arasında veya eğer Amerikalıysanız, herhangi biri. Otel odamda (çoğu yanımda Almanlar bağırıyor / vurarak / duş almadığında), çoğu zaman sessiz anlardan keyif aldım.
Uluslararası havaalanına giden otobüste, şehir dışına kırk beş dakika kala, muhtemelen gördüğüm en çekici kadınlardan biriyle konuşan, en geekest görünümlü Amerikalı öğrencinin saçma konuşmalarını dinlemek zorunda kaldım. Benden çok, yanında serbest oturmayı seçtiğini, muhtemelen ezici heteroseksüellikten kaynaklanıyordu.
Lav tarlalarının uzun sürmesine İzlanda dili ile Norveç dili arasındaki fark sorgulaması eşlik etti (Norveç kabin ekibi olduğu ortaya çıktı - bir şovenin bir hostes izlenimi gibi görünüyordu).
Ona, bir ofis işi olduğunu söylese bile, karşılığında iyi bir soru sormadığını, ancak iyi para ödediğini ve herkesin onu kıskandığını söylediğini vurgulamak için bir iyilik yapardım. Kulaklıklarımı kırmaya yakındım, Spotify Çerez Canavarı kurabiyelerinde olduğu gibi Spotify pilimi yerken yapmamaya yemin ettiğim bir şeydi.
Bununla birlikte, Golden Circle'a yaptığımız minibüs gezisi sırasında Pennsylvania'lı bir çiftle hoş bir sohbetim vardı. Arkadaşlar kadar orta sınıf ve Amerikalı olmasına rağmen, yeterince neşeliydiler. Bir New Yorklu olup olmadığımı sorarak kadının konuşmamıza başlamasına neden olan bir New York Mets beyzbol şapkası takıyordum. Sorusuna “hayır” cevabında “hayır” dediğimde İngilizce olduğumu söyleyebilirdi.
“Bir futbol giymeliyim…” (Bu kelimeyi kullandığım için kendimden nefret ediyorum.) “… Şapka. Londra takımı. ”
“Like United United,” bıyık giyen ve sanırım Bay T'den beri gördüğüm ilk yenilikçi olmayan adamdı.
Bu ikisi, gayzer gezimizden geri döndü. Bekleniyor, sıkıştı, otobüsün geri kalanı inledi. Yalnız olduğum için hayal kırıklığımı hafif bir tweette tuttum.
Diğer tüm yolcular Amerikalıydı ve şirketlerinde geçirdikleri bir günden sonra ülke için daha az sempati duydum. Tur rehberi Fransızcaydı ve çoğu zaman mikrofonda ya açıkça şeyler yapıyor ya da gerçeküstü yasaklarla konuşarak geçiriyorlardı.
“Ve burada bazı ağaçlarımız var.”
“Çok aptal bir hayvan olan koyun, İzlanda’nın en tehlikelidir.”
“Elbette, burada timsah yok.”
Google’a İzlanda’da bahşişlememeniz gerektiğini söylese de, ona bahşiş vermeyecek tek kişi bendim.
Yalnız tatil yapmak, sosyal medyadaki varlığım olan yaşamdaki en önemli şeyi geliştirmek için zaman harcayabileceğim anlamına geliyordu. Üç Twitter takipçisini kaybetmeme rağmen, İzlanda'nın manzaralarından zevkle süzülen sürekli görüntülerim Instagram'ın hitiydi. Gittiğim dört gün içinde dört takipçi kazandım. Ayrıca üç tane kaybettim, ama muhtemelen botlardı, o yüzden sayılmazlar.
Telefonum saat üçe kadar her zaman batarya tükendi.
Yalnız seyahat etmenin dezavantajı yokmuş gibi davranmayacağım. Reykjavik bekarların ve onların aç gözlerinin sürekli taleplerinin yanı sıra, eğer arkadaşlarımla ya da ailemle birlikte olsaydım, bir günde iki saatlik iki balina gözlem gezisi yapmaktan muhtemelen bahsederdim.
İlki zayıf başladı. Teknemizin ana güvertesinde plastik bir bankta oturan yaşlı bir Çinli kadın başını kocasından uzağa çevirdi ve ceketimin üzerine kustu. Karımla birlikte olsaydım, belki de kusturulmuş olurdu. Ve bu trajik olmaktan ziyade komik olurdu. Bunun yerine, seyahatimin geri kalanının çoğunu, natis Levis’in bombardıman ceketinden kusma kokusunu temizlemeye çalışmakla geçirdim.
En sonunda güverteye geri döndüğümde, hiçbir Çin partisinden özür dilemedi, doğal olarak, dışarıdaki en az uyuşturucu cetaceanlarından biri olan minke balinasının sırt yüzgecini gördüm.
“Şimdi limana döndüğümüz için” diye açıkladı Alman balina gözlemcileri, “Balina eksikliğimiz için özür dilerim.”
Tazminat için ücretsiz balina gözlemciliği bileti teklif etti. Bir tane aldım. Beş buçuk yolculuk için yer ayırttım. Biraz uyudum. Biraz dolaşıp. Beşinci limana döndüm. Bu sefer - iyi haber: kimse bana kustu, kötü haber: Ben hala bir balina görmedim.
Tekrar kendi başıma tatile çıkıp çıkmadığımla ilgili eve dönerken iki kafamdaydım.
Ve sonra …
Çocuklarımı çok seviyorum, ancak ilk gece üç kez uyandım, ailenin geri kalanı hala kendi meslek mensuplarına bağlıyken işten bir hafta geçirmeme neden olduğumu hatırladım. eğitim yükümlülükleri:
Uyku.
Bir dahaki sefere uzak bir adaya uçamayabilirim. Bunun yerine, yolun aşağısındaki Premier Inn'de birkaç gece rezervasyon yapacağım. Muhtemelen Reykjavik körfezinde yaptığım gibi bir balinayı görme şansım çok yüksekti.