Yaz sonuydu.
Sağ kolumda, bileğimden dirseğime doğru yol alırken bileğe paralel duran incecik kırmızı bir çizik ilişti gözüme.
Hiç hatırlamadım.
Nasıl oluştuğunu hiç hatırlamadım.
Belki bir bitkinin sivri dalının kurumuş incecik ucu süründü, belki mutfakta çalışırken acul hareket ettiğim anlardan birine denk geldi, belki çamaşır askısını çabucacık açıp, o sırada çamaşır sepetini ayağımla öteye iterken kapının kenarındaki soymuk dokunuverdi.
Olmuş bir şey!
İki gün geçince o ince kırmızı çiziğin kahverengimsi bordo bir kabuğu oldu. İncecik, üstünde yerleştiği çizik gibi.
Kaç zaman geçti hatırlamıyorum. Kabuk altında ince beyaz bir iz bıraktı ve düştü. Durup durup o çiziği inceliyor değildim ki! Banyo yaparken düşmüştür bir ihtimal.
Şimdi olan şu; o incecik çizikten kalan açık renk iz genişledi. Yara iyileştikçe, ardında kalan iz yayılıyor. Mürekkep lekesi gibi...
De ki, hayatından uzaklaşanın silineceğini sandığın anılarının, giderek artan arayış, bulamayınca içten içe sızlayış haline dönüşmesi sanki.
.