Dursun ile Temel ıslık çalarak ormanda gezmektedir.Hava çok güzel...Kuşlar cıvıl cıvıl..Bülbüller şarkı söylüyor..Güneşin dallar arasından süzülen ışıkları yapraklar üstünde dans ediyor...Keyiflerine diyecek yok..
Derken karşılarına birdenbire çıkan bir aslan ağızlarının tadını kaçırır.Temel'in yüreği ağzına gelir.
Tabanları mı yağlamalı, ağaca mı tırmanmalı, diye tereddüt geçirir.Dursun da bu arada oturmuş gamsız gamsız ayakkabılarının bağcıklarını bağlamakla meşguldur.Temel Dursun'a dönerek korku ve heyecanla şunları söyler:
-Sen ne yapıyorsun?Aslan bizi parçalayacak.Kaçıp kurtulacağını zannediyorsan, yanılıyorsun.
Dursun aynı sakinlik ve rahatlık içinde başını kaldırıp Temel'e şöyle der:
-Seni geçsem bana yeter.
Bu fıkrayı geçen sene çözmek zorunda olduğum Birey yayınları Matematik soru bankasında görmüştüm.Başında da konuya uygun olsun diye "Temel ile Dursun Öss'ya çalışıyordur" yazıyordu.Bu fıkrayla bize rekabeti, rekabet uğruna arkadaşını satmayı ve satılmayı öğrettiler. Oysa ki :
böyle demiyor muydu şarkı?...
Neden sevinir insan zafer kazandığında
Kazanmak neye yarar ki kaybeden olduğunda
Yarın çok geç olunca pişman olmak boşuna
Savaşlar neye yarar ki vakit kaybından başka
Diyordu ya, diyor-du daaa..Kulaklarımız kuyudan çıkmayı başaran kurbağa gibi sağırdı, motivasyonumuzu bozacak her şeye karşı...