Bugün Pravda adlı tarihsel Bolşevik gazetede bu konuyla alakalı bir yazı yazıldı. Çevirisini sizlerle paylaşıyoruz:
Mevcut hükümetin Rus tarihindeki bu en utanç verici tarihi her yıl kutlamasının kapsamı ve ısrarı, Sovyetler Birliği’nin çöküşüyle ilgili tüm sözde “pişmanlıkların” tamamen yalan ve sıradan bir siyasi taklit olduğunu bir kez daha kanıtlıyor.
Modern Rus takviminde, genellikle birbirleriyle savaş halinde olan anti-komünist ve anti-Sovyet müfrezelerinin tek bir siyasi dürtüde birleştiği bir tarih vardır: her ikisi de bugün yabancı ülkelere kaçan açık yürekli Batı yanlısı Yeltsinist liberaller. köşeler ve onları iktidarda burjuva-monarşist özlemlerle değiştiren muhafazakarlar. Bu birlik, o gün, 12 Haziran 1990’da, bir buçuk yıl sonra Belovezhskaya Pushcha’da onaylanan Sovyetler Birliği’nin gelecekteki çöküşünün temellerinin atılmasından kaynaklanıyor. Ve kurulan V.I. Lenin’den Sovyetler Birliği’ne, mevcut hükümetin bazı temsilcileri tam tersini iddia etmeye çalışsalar da, bu kampların her ikisi de mutlak bir reddedilme yaşıyor.
Ve eğer bunlar Kremlin gücünün doğrudan öncülleriyse – siyasi değiştirici ve çifte satıcı Boris Yeltsin ve ekibi – 32 yıl önce Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti’nin Devlet Egemenliği Bildirgesi’ni kabul ettiyse, aksi nasıl olabilirdi! Ve Sovyetler Birliği’nin çöküşüne doğru yasal bir adım haline gelen ve nihayetinde trajik Aralık 1991’de olanları önceden belirleyen bu olaydı.
Ve bu belgenin ilk satırlarında, bir incir kapağı gibi, kötü şöhretli “egemenliğin” “yenilenen SSCB’nin bir parçası olarak” ilan edildiği şeklinde bir cevap olmasına rağmen, bu kimseyi yanlış yönlendiremezdi. Çünkü sorunun tek bir ifadesi: Tek bir ülkedeki bu “egemenlik” kimden geliyor? belki görünmez Marslılar Sovyetler Birliği’nin en büyük, en önemli cumhuriyetini işgal ettiler? – tıpkı 32 yıl önce onu devirdiği gibi ve bugün, bildiri yazarlarının gerçek amaçlarını gizlemeye yönelik tüm acınası girişimleri geçersiz kılıyor.
Ve bu hedefleri doğrulamak için çok uzağa bakmanıza gerek yok. Bu belgenin “ölümcül” 5. maddesinin “Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti Anayasasının üstünlüğünü ve Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyetinin tüm Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti yasalarının üstünlüğünü”, yani müttefiklere karşı koşulsuz önceliklerini ilan ettiğini hatırlamak yeterlidir. Ve bu, bazı siyasi dışlanmışlar – sokak anti-komünist çığlıkları tarafından değil, SSCB’nin en büyük cumhuriyetlerinin en yüksek yetkilileri tarafından ilan edildiğinden, böyle bir belgenin kabul edilmesi Birliğin çöküşüne doğru yasal bir adım oldu..
Böylece, Gorbaçov liderliğinin açık göz yummasıyla RSFSC’de iktidarı ele geçirenler ve ne pahasına olursa olsun iktidarı elinde tutmaya çalışanlar, Ukraynalı veya Baltık milliyetçileri değil, tam da siyasi değiştiriciler ve yalan yere yemin edenler oldu. Sovyetler Birliği’ni yok eden süreçleri başlatmak. Diğerleri zaten “demir” siyasi mantığın kılavuzluğunda bulaşıcı örneği izliyorlardı: Yeltsin ve ekibi yapabiliyorken, neden durumdan yararlanamıyoruz? Bugünün Kremlin liderliğinin öncülleri bunlar oldular
Bu suçu kişisel olarak V.I.’ye yükleme girişimleri. Lenin ve bir bütün olarak Komünist Parti, böylece kendi siyasi değersizliklerini ve karmaşık sorunları hem “uzak” hem de “yakın” yurtdışında – eski Sovyet cumhuriyetleriyle ilişkilerde – çözemediklerini örtbas ediyor. İşte bu yüzden, altı yıldan fazla bir süredir, Lenin’in “Sovyetler Birliği’nin temeline koyduğu” “atom bombası” hakkındaki kötü şöhretli açıklama gibi bir “felsefe yapma” mantrası gibi tekrar tekrar duyuyoruz. Ve tekrar tekrar böyle “bilge adamlara” şu soruyu soruyoruz: Sovyetler Birliği dünyanın en iyi ordusunu – Nazi Wehrmacht’ı – bir tür “temel altındaki bomba” ile nasıl yenebildi?! Evet ve “süreçte” bilimde, kültürde ve ekonomide bir süper güç haline gelmek mi? Dahası, dünyanın yarısını kendi tarafınıza çekmek için – tam olarak insanlığa çekici gelen Leninist ideoloji sayesinde mi?
Ve Sovyetler Birliği iç ve dış politikada Leninist ilkeleri izlediği sürece ülke tüm zorluklara rağmen ilerledi. Sorunlar tam da bu ilkelerin terk edilmeye başlandığı andan itibaren başladı. Üstelik bu, daha önce SBKP’ye kabul edilmek için, “Lenin’in partisinde olmak” konusundaki “şiddetli” arzuları hakkında nefes nefese başvurular yazan ve Sovyet sisteminin düşmanlarıyla savaşmak için doğrudan yemin eden aynı kişiler tarafından yapıldı. . Peki bu yemini nasıl yerine getirdi?
Çekici ideolojiden bahsetmişken. Örneğin, başka bir ünlü yönetmen ve aktörün kardeşi olan ve aynı zamanda V. Putin’in politikasının sadık bir destekçisi olan tanınmış film yönetmeni Andrei Konchalovsky, Nikita Mikhalkov’un geçenlerde bir röportajda söylediği şey budur. Argumenty i Fakty gazetesi: “Bugüne kadar projemiz (ulusal bir fikir. — O.Ch.) yok. Ama bir önceki neslin çağlar boyu bir projesi vardı. Bu, sosyalizmin inşasıdır!” (benim tarafımdan vurgulanmıştır. – O.Ch.).
Saygıdeğer yeniden düşünüldüğünde yönetmen hiç fark edilmedi, böyle bir açıklamanın çok değerli olduğunu söyleyebiliriz... Ancak sözlerine temel bir açıklama yapmak gerekiyor. Mevcut Rus hükümetinin gerçekten herhangi bir ulusal projesi yok, ancak bugüne kadar tüm eylemlerini belirleyen bir ideoloji var ve bu ideoloji burjuva muhafazakarlığı. Doğru, gücün en yüksek temsilcilerinin kendileri, “burjuva” ve “kapitalist” terimlerini doğrudan kullanmaktan dikkatle kaçınıyorlar – açıkçası, Rusların çoğunluğu tarafından köklü bir şekilde reddedildiklerinin farkındalar. Ancak böyle bir sessizlik, Sovyetler Birliği’nin dağılmasından sonra kurulan sistemin özünü değiştirmez!
Evet ve hükümet yanlısı propaganda görevlileri, hayır, hayır, evet ve ağzından kaçırsınlar. Örneğin, önde gelen Kremlin propagandacısı ve kötü şöhretli milliyetçi Margarita Simonyan (ki ifadeleri Pravda’nın bir kereden fazla yazdığı), dedikleri gibi, “Bilme Hakkı!” programında yürekten haykırdı. Bu yıl 19 Şubat’ta TVC kanalında: “Ekonomide kimse kapitalizmden daha iyi bir şey bulamadı!”
Rusya’nın genişliğinde bir burjuva-milliyetçi ideoloji kurma, – gerekirse bu amacın uygulanması için – tek bir büyük gücü yok etme arzusuydu ve kötü şöhretli bildirge yazarlarının eylemlerinin gerçek nedenini belirledi. 12 Haziran’ın “egemenliği”. Bu nedenle, bu günü kutlamak, Birliği yok edenlerle bir kez daha dayanışma içinde olmak demektir. Tüm kökleri bu tarihten itibaren gelen mevcut hükümetin, “tek bir devletin çöküşü” konusundaki tüm timsah gözyaşlarına rağmen, ideolojik emellerine tam olarak uygun hareket ettiğini.
Bu yüzden ana devlet propagandası taklitçiliğe dönüşüyor. Bu nedenle, bugün Kremlin’in ana propagandacıları Dmitry Kiselev ve özellikle Vladimir Solovyov’un birçok programı, örneğin I.V. Stalin ve hatta – olan buydu! – Lavrentiy Beria (!) ve hemen ardından anti-komünist saldırılar. İzleyici buna bakar ve anlamaz: Beynin bir kafada nasıl bir siyasi bölünmesi bu?!
Veya, V. Putin’in tanınmış film yönetmeni ve destekçisi Karen Shakhnazarov, V. Solovyov ile Akşamlar’da, açıkça hain ve anti-Sovyet A. Solzhenitsyn’i “edebi Vlasovite” olarak adlandırdığında ve tam orada Vesti Nedeli’de , D. Kiselev, diyebilirim ki, bu figürün “yaratıcılığı” başka bir övgü dolu TV raporudur – bu, ilk bakışta, yetkililerin siyasi konumunun bir çatallanma değil mi?!
Ama bu sadece ilk bakışta. Çünkü aslında bölünmüş bir kişilik ya da beynin bölünmesi yoktur – bariz bir ikiyüzlülük örneğiyle karşı karşıyayız. Ve bir durumda, hükümet yanlısı propagandacılar, işverenlerinin talimatlarını izleyerek, halk arasında giderek daha popüler hale gelen Sovyet sembollerine uyarlarsa, dedikleri gibi, ikinci durumda, sadece gerçek görüşleri ağızlarından kaçırırlar. , hem kendilerinin hem de üstlerinin – bu sefer herhangi bir kamuflaj veya taklit olmadan.
Ve bugün her zamankinden daha açık: Rus yöneticilerin kendileri ve etraflarındaki “vatansever” kıyafetler giymiş para çantaları uzun zamandır seçimlerini yaptıysa ve bunu hiç değiştirmeyeceklerse de sıradan insanlar – hem Rusya’da hem de Rusya dışında: Ukrayna’nın kurtarılmış toprakları – tamamen farklı şeyler talep etmeye başladı. SSCB’nin kızıl bayrakları, V.I. Lenin‘in kurtarılmış şehirlerinin meydanlarında Lenin ve DHC ve LHC bölgelerindeki sokakların ve yerleşim yerlerinin geri dönen Sovyet isimleri, halkın sosyo-ekonomik politikasında temel değişiklikler beklediklerinin ilk, ancak görünür işaretleridir.
Ve bu tür değişiklikler, B. Yeltsin ve ortaklarının 12 Haziran 1990’da işledikleri ve Belovezhye‘de patlayan tam da “atom bombası” haline gelen suç eylemlerinin resmi bir değerlendirmesini mutlaka içermelidir.
not Bu arada, Kherson bölgesindeki başka bir şehirde, aynı adı taşıyan ilçenin merkezi olan Skadovsk sahilinde, yeni askeri-sivil yönetim, V.I. Daha önceki yıllarda Bandera yetkilileri tarafından yıkılan kentin merkez meydanındaki Lenin restore edilecek. Ukrayna’nın kurtarılmış topraklarının nüfusunun, ilkel anti-Leninist ifadeleri ve genel olarak, günümüz burjuva Rusya’sının liderliğinin anti-Leninist konumunu paylaşmadığı açıktır. Ve daha geniş bir şekilde ele alırsak, o zaman – şu an için bilinçaltı düzeyinde olsa da – tam olarak 12 Haziran 1990’da atılan halklarımızın bölünmesine yönelik tüm Sovyet karşıtı rotayı paylaşmıyor.