beyinleri dağıtılmış suriyeli çocukları izledim youtube'dan. izlerken hızlıca geçmek istedim. zaten sessizdeydi, çığlıklar duyulmayınca vicdan rahat oluyor.
ama üç dakikalık videoyu, bütün o küçük meleklerin bozulan bedenlerini izledim. kendi çocuğum az ötede uyurken. ki, minik aylan'ın resmini her gördüğünde onu kendisi sanır oğlum ve henüz pek konuşamadığından kendini parmakla gösterir. "babaaa, hııı". mavi pantolon, bordo kazak ya da sweet. evet, oğlum da bu takımı çok giyer.
bazen tüfeğimi boynuma asıp sessizce gidesim geliyor. çünkü son nefeste böyle yaşamanın utancını tadacağımı görüyorum.
ki ben bir şair, öykücü, felsefeci olmak istiyordum aslında. metrolarda poe'nun hayatını okur, işyerinde komik şakalar yapar, aslında hiç ele geçmeyecek bir dünyada sonsuzluk düşleri kurarım.
hayır. bu denli acının ortasında sadece maskelerden ibaret bir hayat çok utanç verici.
devamını gör...