Kuruluşundan itibaren, Şerefe iyi arkadaşlar hakkında bir gösteri yaratmak için iyi arkadaşlar arasında bir çabaydı. Temsilcimiz Bob Broder, Glen Charles, Les Charles ve benim için Paramount Pictures ile bir geliştirme anlaşması müzakere etti. (Kardeşlerle ilk kez yönetmenlik yaparken tanıştım. filizve ben onlara “Kardeşler” diye hitap etme eğilimindeyim çünkü sadece kısa olması için değil, zamanla benim de kardeşim oldukları için ve onlar hakkında böyle hissediyorum.)
Bir stüdyo ve içerik oluşturucular arasındaki ilk gerçek finansal ortaklıklardan biriydi. Paramount arazisinde küçük bir ofisimiz var ve ne tür bir şov yapmak istediğimizi konuşmaya başladık.
hepimiz sevdik Fawlty Kuleleri, Bir İngiliz otelinde geçen bir İngiliz şovu. Monty Python kurucu ortağı John Cleese, o ve Python’lar İngiliz Rivierası’nda bir otelde kaldıktan sonra gösteri fikrini aldı. Connie Booth ile birlikte yaratılan John, çeşitli talepkar konuklar ve eksantrik personelle ilgilenen, glib ve hüsrana uğramış otel müdürü Basil Fawlty olarak rol aldı.
Biz onun çirkinliğini sevdik. Monty Python’un o kadar büyük bir hayranı değildim ama hayrandım Fawlty Kuleleri, çünkü o karakter çok küstahtı. Bu skeç komedi değildi. Ölü papağan ya da Aptal Yürüyüşün Bakanları yoktu. Burada, John bir karaktere bağlıydı ve diğer karakterlerin merkeziydi.
Her zaman İngiliz mizahının büyük bir hayranı oldum. Amerikan mizahının çoğundan çok daha sofistike, entelektüel ve beklenmedik. Gerginlik ve aptallığın inanılmaz bir karışımı var. Bununla nereye gittiklerini bilmiyorsun. Dünyanın en kötü küfürlerini söyleyebilirsin ve kulağa rafine gibi gelirler. görmeye gittim Saçakların Ötesinde 1962’de Dudley Moore, Peter Cook, Jonathan Miller ve Alan Bennett ile Broadway’de.
(Yan hikaye: Biletlerimi alıp gişeye gittiğimde acente koltuklarımın değiştirildiğini söyledi. Nedenini sordum ama esrarengiz bir şekilde bana söylemediler. İkinci sıraya taşındık. gösteri başladı, biletlerin kimde olduğunu görmek için geriye baktım – Başkan John F. Kennedy ve First Lady Jackie Kennedy idi.)
Gösteriyi izledim ve kükredi. Hiç böyle bir şey görmemiştim. Monty Python’dan önce Monty Python olan bu adamlara çok aşıktım, belki biraz daha entelektüel. Zamanlarının çok ilerisindeydiler. Yale Drama’da oyunculuk dersinde gerekli bir sahneyi yapmam gerektiğinde monologlarından birini yaptım: “Yargıç olabilirdim ama Latince hiç olmadı.” Kükremelerim var.
Gösteri için bir fikir üzerinde anlaşmaya gelince, Kardeşler ve ben herkesin barları, özellikle de spor barlarını sevdiğini biliyorduk. Kardeşler Las Vegas’ta büyümüştü ve ilk fikirlerimizden biri barı Barstow, California’da kurmaktı, çünkü Las Vegas’a olan yakınlığını ve şovdaki konukların Barstow’a giderken ya da giderken nasıl duracaklarını düşündük. Vegas’tan. Ana eylem otel barında gerçekleşecekti. Yapısı şuna benziyordu: Fawlty Kuleleri böylece hikayeler bara girerdi.
Bir spor barına yerleştikten sonra, New York City’yi sadece fazla abartıldığı için değil, daha da önemlisi aynı spor için birden fazla takıma sahip olduğu için bir ortam olarak eledik. Yerel hayranların yer aldığı Boston, Philadelphia ve Detroit’i düşündük. Gerçekten sporlarını seviyorlar ve herkes aynı takımı destekliyor. Boston’a karar verdik çünkü bir aksan vardı ve çok farklı bir şehirdi – aynı zamanda işçi sınıfı ve kozmopolit.
Yerel kasabaların ana ilkesinin ölçülülük olduğu Ortabatı’dan pek çok mektup aldık.
Atmosferi incelemek için barlara gitmek için iki ay harcadık. Glen bir gece beni saat 1’de, yani Boston’da 4’te aradı ve “Yerimizi buldum” dedi. Bu, sokak seviyesinin altında bulunan bir bar olan Bull and Finch’ti. Model olarak kullandık. Alt kat yönü bize çok sayıda yaratıcı fırsat verdi. Koşu sırasında merdivendeki ayak görüntüsünü çok kullandık.
Gösteriyi bir barda ayarlamak tartışmalıydı. Yerel kasabaların ana ilkesinin ölçülülük olduğu Ortabatı’dan pek çok mektup aldık. Ağın bazı çekinceleri vardı çünkü o zamana kadar herkes barı çaresiz insanların üzüntülerini boğmak için gittikleri iç karartıcı bir yer olarak düşünürdü.
Bu algıyı ve buna eşlik eden korkuyu ortadan kaldırmak ve Cheers’ı toplumun her kesiminden insanların bir araya geldiği ve birlikte iyi vakit geçirdiği bir İngiliz barı gibi görünmesini sağlamak için elimizden gelen her şeyi yaptık. Amacımız burayı, insanların kendilerini rahat hissedebilecekleri ve her Perşembe gecesi gitmekten heyecan duyabilecekleri, hoş karşılanan ve güvenli bir yer haline getirmekti.
Alkolizm konusunu konuşmaya çalıştık. Eve dönüş yolunda sorumluluk ve güvenliği vurgulamak için bilinçli bir çaba gösterdik. Pilot, Norm’un sarhoş olduğu ve Koç’un onu eve götürmek zorunda kaldığı tek bölümdü. Sam iyileşmekte olan bir alkolikti, artık ona dokunmayan ama her gün iblisleriyle uğraşan biriydi.
“Endless Slumper”da Sam, şanslı şişe kapağını bir çöküşte olan sürahi arkadaşı Rick’e (Christopher McDonald) ödünç veriyor. Rick’in çöküşü sona erer ve Sam şapkayı geri istediğinde, Rick onu Kansas City’de kaybettiğini söyler. Sam bunun önemini Diane’e şöyle açıklıyor: “İçtiğim son biranın kapağı, içtiğim son biranın kapağı. Bazı zorlu gecelerde o şişe kapağını tuttuğumu hatırlıyorum. Sabah uyanırdım ve avucumda onun izi vardı. Yani düzdü çünkü çok sıkıyordum. Canım bir şeyler içmek isterse, bazen şişe kapağına bakardım ve bu beni durdururdu.”
O zamana kadar herkes barı çaresiz insanların acılarını boğmak için gittikleri iç karartıcı bir yer olarak düşünürdü.
Sam, şapkayı kaybetmenin onu tekrar içmeye iteceğinden korkar. Gergin ve dokunaklı bir anda, Sam, barda gergin ve destekleyici bir Diane ile yalnız, başka bir bira şişesinin kapağını çıkarır, kendine uzun bir bardak doldurur ve ona sonsuz gibi görünen bir süre boyunca bakar. Ondan içme arzusuyla, sonunda bardağı ustaca barın köşesine kaydırır ve yeni çıkarılan kapağı yeni şanslı şişe kapağı yapmaya karar verir.
Sam’in vagondan düştüğü tek zaman, ikinci sezonun sonunda Diane’in onu terk etmesi ve bir bükücüye gitmesidir. Düştüğü ve yandığı tek zaman bu. Beklenmedik bir karakterle bir şeyler yapma fırsatı bulduğumuzda, yaptık. Sam, hayatının aşkının bir sanatçıyla kaçmasına tepki gösteriyor. Diane’in Sam’den ayrılmasının onun için çok zor olacağını düşündük çünkü bağlantıları çok derindi. Sam’in o noktada çok savunmasız olduğunu ve bir aksilik yaşayacağını ve seyircinin bu ham duyguyu anlayıp onunla bağlantı kuracağını hissettik.
Seti tasarlamaya gelince Şerefe, detaylara çok dikkat edildi. Her şeyden çok, sınıf ve sıcaklık istedik. Akademi Ödüllü sanat yönetmeni Richard Sylbert’i setin olabildiğince güzel ve davetkar görünmesi için tuttuk, çünkü karakterler Amerika’da pek çok kişinin hâlâ “şeytanın içeceği” olarak kabul ettiği içecekleri içiyordu. Richard çok onurluydu, pipo içerken genellikle safari ceketi giyiyordu. Daha önce bir televizyon prodüksiyonunda hiç çalışmamıştı. Üretilen her gösteri için duyulmamış bir şekilde 500 dolar maaş istedi. Paramount’a “Payını bizim payımızdan alman gerekse bile ona öde” dedim.
Muhteşem tasarımı bir kare bar, bir ofis ve bir bilardo odası içeriyordu. Orijinal Bull ve Finch’in iki katı büyüklüğündeydi. Richard, Norm’un koltuğunun arkasında, banyolara ve tekerlekler üzerinde bir dörtgen olan bilardo masasına giden bir geçit tasarladı. Sam’in ofisine gitmek için onu ortadan kaldırırdık ve tuvaletler ortadan kaybolurdu. Hem güzel hem de işlevseldi. Üzerinde Şerefe döşemeyi simüle etmek için yerde muşamba vardı. Barın altından seyirciye kadar suni karo döşedim, böylece bardaymış gibi hissedebilirlerdi.
Orada bir randevu alabilirsin ve etkilenirler.
Çekime gelince, filmin görüntüsünü beğendik. Bir bar yapıyorduk ve mümkün olduğunca güzel görünmesini istedik. Film, video kasetin sunmadığı bir yumuşaklığa sahiptir. Tamamen ahşap barın güzelliğini ve sıcak renkleri sergiledi. Açıkça bir dalış değildi. Şerefe Dört kamera aynı anda çeşitli açıları kaydederek beş dakikalık bölümler halinde çekildi.
Sahnenin üzerinde, setin hemen hemen her alanını 64 ışık aydınlattı. Çoklu kamera çekimi için zeminde ışık stantları olamaz. Temiz, kaliteli yakın çekimlerimiz oldu. Setin nasıl görüneceğini görmek için kamerayı her yere koydum. Koç banyodan çıktığında, ön kameradan bir kare, bilardo odasından bara doğru. Her kamera açısına baktım – hangi sette olursam olayım maksimize etmeyi seviyorum. Bilardo odasını, Sam’in ofisini ve nadiren gördüğünüz üst kattaki lüks restoran Melville’in merdivenlerini kullandık.
Oyuncu kadrosunu erkenden “ABR/ABF” için eğittik: Daima Tepki Verin/Her Zaman Komik Olun; her zaman izlendiklerini varsaymak. Tiyatroda, bir oyuncu konuşurken, başka bir oyuncu bir vuruş yapabilir. Burada herkesin üzerinde sürekli bir kamera vardı. Harika bir tepki vuruşu bulursak kullanırdık.
Dördüncü bölümden sonra Les, “Her şey çok parlak” dedi. Daha karamsar hale getirmek için sesini kısmak için bilinçli bir çaba sarf ettim. Çubuğu daha küçük veya daha samimi hale getirmek için çekmemin hiçbir yolu yoktu. Çok çekici, lüks bir mahalle yeriydi. Orada bir randevu alabilirsin ve etkilenirler.
Orijinal Bull ve Finch patronları bizden nefret ediyordu. Boston’dayken ziyaret etmeniz gereken bir yer ve ünlü yaparak onların sulama deliklerini mahvettik. Eddie Doyle barmendi. Sonunda, “Siktir et, harika bir iş çıkarıyoruz” dedi. Tom Kershaw, yukarıdaki restoran olan Hampshire House’un sahibiydi. Ona bunu dış mekanlarda kullanıp kullanamayacağımızı hiç sormamıştık. Tom bir Harvard MBA’siydi ve tüm binanın sahibiydi. Sonunda sorduğumuzda, “Evet, bir şartla – bana yılda bir dolar ödemen” dedi.
Gösteri bir hit olsaydı, ticari gelirin ne olacağını biliyordu. Bull ve Finch’in adını Cheers olarak değiştirdi ve gömlek sattı. Paramount’un telif hakkına zarar vermemek için Cheers logosunun altına “Boston” koymaya özen gösterdi. Bar hala Cheers adı altında açık.
____________________________
Kitaptan YÖNETMEN JAMES BURROWS: Taxi, Cheers, Frasier, Friends, Will & Grace ve Daha Fazlasının Efsanevi Direktöründen Beş Yıllık Hikaye James Burrows, Eddy Friedfeld ile birlikte. Telif hakkı © 2022 Placid Productions, Inc.’e aittir. Penguin Random House LLC’nin bir bölümü olan Random House’un bir baskısı olan Ballantine Books tarafından yayınlanmıştır.
Kaynak : https://lithub.com/turns-out-1980s-midwesterners-didnt-want-their-sitcoms-set-in-boston-bars/