Mercanlar ve Mercan resifleri hakkında bilgi
Mercanlar, (Anthozoa) omurgasız hayvanların Knidliler şubesinin denizlerde yaşayan bir sınıfıdır. Yumuşak mercanlar, boynuzsu mercanlar, dikenli mercanlar, gerçek mercanlar gibi çeşitleri bulunmaktadır.
Mercan adı verilen bu canlılar renkli ve büyüleyici güzellikte yapılara sahiptirler. Cnidaryanlar çok çeşitli renkler, şekiller ve boyutlar sergilemelerine rağmen, hepsi aynı ayırt edici özellikleri paylaşırlar; iğneli dokunaçlarla çevrili tek bir ağız açıklığına sahiptirler ve basit bir mideleri bulunmaktadır. Her bir mercana polip denir ve çoğu, bir 'koloni' oluşturan yüzlerce ve binlerce genetik olarak özdeş polipten oluşan gruplar halinde yaşarlar. Koloni, tomurcuklanma adı verilen ve orijinal polipin kelimenin tam anlamıyla kendisinin kopyalarını yetiştirdiği bir süreçle oluşturulur.
Mercan iskeletlerinin binlerce yıl boyunca belli bir bölgede toplanması sonucunda da, mercan kayalıkları meydana gelir. Yalnız veya koloniler halinde yaşarlar. Vücutları ışınsal simetrilidir. Ağız çevrelerinde uzantılı dokunaçları vardır. Ağız ve kolları kaslarla açılıp kapanabilir. Küçük canlılarla beslenirler. İskeletleri dış derilerinin salgısından meydana gelir.
'Resif inşa eden' mercanlar olarak adlandırılan, yaklaşık 800 sert mercan türü mevcuttur. Deniz hıyarları, deniz tüyleri ve deniz kamçılarını içeren yumuşak mercanlar, diğerleri gibi kaya benzeri kalkerli iskelete sahip değildirler. Bunun yerine destek için odun benzeri çekirdekler ve koruma için etli kabukları mevcuttur. Yumuşak mercanlar da genellikle parlak renkli bitkilere veya ağaçlara benzeyen koloniler halinde yaşarlar ve poliplerinin 8 rakamıyla oluşan dokunaçlara sahip olması ve belirgin tüylü bir görünüme sahip olması nedeniyle sert mercanlardan ayırt edilmeleri oldukça kolaydır. Yumuşak mercanlar, ekvatordan kuzey ve güney kutuplarına doğru okyanuslarda, genellikle mağaralarda veya çıkıntılarda bulunurlar. Bu alanlarda, genellikle bu yerlere özgü akıntılarda yüzen yiyecekleri yakalamak için sark bir vaziyette de görülebilirler.
Akdeniz ve Kızıldeniz gibi sıcak deniz diplerinde bulunan büyük taşlara yapışık olarak yaşarlar. Pek nadir olarak serbest yüzenlerine de rastlanır. Her bir mercan veya mercan ünitesi kalkerli bir kabuk içinde birbirine sıkı sıkı bağlanmış mercan hayvancıkları ihtiva eder. Mercanın vücudu sütun şeklindedir. Bu sütunun üstünde, kavrama uzuvlarını ve merkezi ağzı taşıyan düz bir disk bulunmaktadır. Mercan, kabuğun içinde belli bir miktarda büzülebilir, ancak kabuğu terk edemez. Koloni fertlerinin kabukları birbirinden değişik şekillerdedir. Kalkerden meydana gelen kabuk kütlesi, sürgün şeklindeki üreme sonucu devamlı olarak büyür. Bu büyüme sırasında sadece kütlenin yüzeyindeki mercanlar canlı olarak kalır.
Sert mercanlar çevredeki deniz suyundan bol miktarda kalsiyumu toplar elde ettiği kalsiyumu koruma ve büyüme için sertleştirilmiş bir yapı haline getirir. Bu nedenle mercan resifleri, büyük karbonat yapıları oluşturan milyonlarca minik polip tarafından yaratılır ve milyonlarca olmasa da yüzbinlerce başka tür için ekolojik bir çevre ve yuva temelini oluşturur. Mercan resifleri gezegendeki en büyük canlı yapılardır ve uzaydan görülebilen tek canlı yapı olarak tanımlanır.
Üç tip mercan kayalığı mevcuttur. Bunlardan birincisi sahile yakın bölgelerde bulunur. İkincisi sahilden uzakta açık denizde, üçüncü de sığ sularda bulunur. En meşhur mercan kayalıkları Avustralya'nın kuzeydoğu sahillerinde bulunan ve uzunluğu 2000 km olan Büyük Set Resifi'ndir. Mercanların renk ve görünüşleri çeşitlidir. Çimen, yelpaze, ağaç dalı şeklinde olanları vardır. Kırmızı, yeşil, turuncu, beyaz, çizgili ve desenli de olabilirler.
Şu anda bildiğimiz gibi, mercan resifleri son 200 ila 300 milyon yıl içinde yeryüzünde evrimleşmiştir ve bu evrimsel tarih boyunca, belki de mercanların en benzersiz özelliği, son derece gelişmiş simbiyoz formudur. Mercan polipleri, zooksantella olarak bilinen küçük tek hücreli bitkilerle bu ilişkiyi geliştirmiştir. Her mercan polipinin dokularının içinde bu mikroskobik, tek hücreli algler yaşar, hayatta kalmak için boşluk, gaz değişimi ve besinleri paylaşır.
Bitki ve hayvan arasındaki bu ortak yaşam, bir resifte dalış yaparken görülebilen parlak mercan renklerine de katkıda bulunur. Mercanları deniz tabanındaki uzay için rekabet etmeye iten ve bu nedenle, pek çok farklı tür arasında rekabetçi bir ortamda fizyolojik toleranslarının sınırlarını sürekli olarak zorlayan ışığın önemi. Bununla birlikte, mercanları çevresel strese karşı oldukça duyarlı hale getirir.
Hem eşeyli, hem de bölünme veya tomurcuklanma ile eşeysiz çoğalırlar. Eşeysiz olarak üreyenler ana koloniye bağlı kalırlar. Çoğu ayrı eşeylidir. Üreme hücrelerinin döllenmesi ana hayvanın içinde veya suda serbest olarak olur. Döllenme sonucu meydana gelen kirpikli larva küçük bir kurtçuğa benzer. Kirpikleriyle bir müddet serbest yüzdükten sonra kendini bir kayaya tespit eder. Gelişimini tamamlayarak polip haline gelir ve kalkerli bir iskelet salgılar. Tomurcuklanma ile üreyerek yeni polipler meydana getirir. Koloninin salgıladığı iskeletler yığın halini alarak, mercanlar hareket edemez olur.
Mercan resifleri, mangrov ve deniz çayırı yataklarını da içeren daha büyük bir ekosistemin bir parçasıdır. Mangrovlar, deniz yaşamı için fidanlık ve üreme alanı sağlayan, daha sonra resiflere göç eden, batık köklere sahip, tuza dayanıklı ağaçlardır. Mangrovlar ayrıca yiyecek için besinleri hapseder ve üretir, kıyı şeridini stabilize eder, kıyı bölgesini fırtınalardan korur ve kara kaynaklı kirleticilerin akıp gitmesine karşı filtrelemeye yardımcı olur. Deniz otları, gıda ağında kilit bir birincil üretici olan çiçekli deniz bitkileridir. Kaplumbağalar, deniz atları, manatlar, balıklar ve kestane ve deniz hıyarı gibi yiyecek arayan deniz yaşamları için yiyecek ve yaşam alanı sağlarlar ve aynı zamanda birçok genç deniz hayvanı türü için bir fidanlıktır. Deniz çayırı yatakları, sahildeki sığ sularda oturan, çökeltileri sudan filtreleyen, oksijeni serbest bırakan ve tabanı sabitleyen alanlar gibidir.
Mercan resifleri canlı organizmaların ürettiği aragonit yapılardır. Az miktar besin içeren deniz sularında bulunur. Çoğu resifte, baskın organizmalar kalsiyum karbonattan oluşan bir dış iskelete sahip taş mercanları, kolonyal sölenterlerdir. İskeletsel materyaller, dalga hareketleri ve biyoerozyon ile parçalanıp yığılarak yaşayan mercanlar ve çok çeşitli hayvanlar ve bitkilerden oluşan yaşamı destekleyen kalsiyumlu bir oluşum meydana getirirler.
Bir mercan kayalığı, resif inşa mercanları ile karakterize sualtı ekosistemidir. Resifler, kalsiyum karbonat tarafından bir arada tutulan mercan polip kolonilerinden oluşur. Çoğu mercan kayalığı, polipleri gruplar halinde kümelenmiş taşlı mercanlardan yapılır.
Mercan, deniz anemonları ve denizanası içeren hayvan filesi Cnidaria'daki Anthozoa sınıfına aittir. Deniz anemonlarından farklı olarak, mercanlar, mercanı destekleyen ve koruyan sert karbonat dış iskeletleri salgılar. Çoğu resif ılık, sığ, berrak, güneşli ve tedirgin suda büyür. Mercan resifleri ilk olarak 485 milyon yıl önce, Erken Ordovisiyenin şafağında, Kambriyen'in mikrobiyal ve sünger resiflerinin yerini aldı.
Bazen denizin yağmur ormanları olarak adlandırılan sığ mercan kayalıkları, Dünya'nın en çeşitli ekosistemlerini oluşturur. Dünya okyanus alanının% 0.1'inden daha azını, Fransa'nın yaklaşık yarısını işgal ediyorlar, ancak tüm deniz türlerinin en az% 25'ine ev sağlıyorlar,balık, yumuşakçalar dahil , solucanlar, kabuklular, ekinodermler, süngerler, tunikler ve diğer cnidarians. Mercan kayalıkları, az miktarda besin sağlayan okyanus sularında gelişir. Genellikle tropikal sularda sığ derinliklerde bulunurlar, ancak derin su ve soğuk su mercan kayalıkları diğer bölgelerde daha küçük ölçeklerde bulunur.
Mercan kayalıkları, kısmen su koşullarına karşı hassas oldukları için kırılgandır. Aşırı besin maddeleri (azot ve fosfor), yükselen sıcaklıklar, okyanus asitlenmesi, aşırı avlanma (örneğin, yüksek balık avı, siyanür avcılığı, tüplü balık avlama), güneş koruyucu kullanımı ve akıntı dahil zararlı arazi kullanım uygulamalarından dolayı tehdit altındadırlar.
Adından da anlaşılacağı gibi, mercan kayalıkları çoğunlukla sağlam mercan kolonilerinden gelen mercan iskeletlerinden oluşur. Mercanlarda bulunan diğer kimyasal elementler kalsiyum karbonat yataklarına dahil edildikçe aragonit oluşur. Bununla birlikte, kabuk parçaları ve yeşil bölümlü Halimeda cinsi gibi koralin yosun kalıntıları, resifin fırtınalardan ve diğer tehditlerden gelen hasara dayanma yeteneğini artırabilir. Bu tür karışımlar Eniwetok mercan adaları gibi yapılarda görülebilir.
Mercan Resif tipleri nelerdir ?
Darwin'in üç klasik resif oluşumunu tanımlamasından bu yana - volkanik bir ada çevresindeki saçaklı resif, daha sonra bir bariyer resifi ve ardından bir Mercan adası - bilim adamları daha fazla resif türü belirlediler. Bazı kaynaklar sadece üçünü bulurken, Thomas ve Goudie dört "başlıca büyük ölçekli mercan kayalığı türü" - saçaklı resif, bariyer resifi, atol ve masa resifi listelerken Spalding ve diğerleri beş "ana tip" - saçaklı resif, bariyer resifi, atol, platform resifi ve yama resifi listelediler.
Saçak Resifler
Kıyı resifi olarak da adlandırılan bir saçak resifi doğrudan bir kıyıya bağlıdır veya araya giren dar, sığ bir kanal veya lagün ile sınırlar. En yaygın resif türüdür. Saçak resifleri sahilleri takip eder ve kilometrelerce uzayabilir. [Genellikle 100 metreden daha azdı. Saçak resifleri başlangıçta düşük su seviyesinde sahilde oluşur ve büyüdükçe denize doğru genişler. Son genişlik, deniz yatağının dik bir şekilde düşmeye başladığına bağlıdır. Saçak resifin yüzeyi genellikle aynı yükseklikte kalır. Dış bölgeleri denize doğru itilen eski saçaklı resiflerde iç kısım erozyonla derinleşir ve sonunda bir lagün oluşturur. Saçak resif lagünleri 100 metre genişliğinde ve birkaç metre derinliğinde olabilir. Saçak resifin kendisi gibi, kıyıya paralel koşuyorlar. Kızıl Deniz'in saçaklı resifleri "dünyanın en iyi gelişmişlerinden bazıları" dır ve kumlu koylar hariç tüm kıyılarında görülür.
Platform Resifler
Çeşitli banka veya masa resifleri olarak adlandırılan platform resifleri, kıta sahanlığında ve açık okyanusta resif oluşturmanın büyümesini sağlamak için okyanusun yüzeyine yeterince yakın yükseldiği her yerde oluşabilir. Platform resifleri, güneydeki Büyük Set Resifi , Swain ve Copricorn grubunda, sahile yaklaşık 100–200 km uzaklıktaki kıta sahanlığında bulunur. Kuzey Mascarenes'in bazı platform resifleri ana karadan birkaç bin kilometre uzaklıktadır. Sadece denize doğru uzanan saçak ve bariyer resiflerinden farklı olarak, platform resifleri her yöne doğru büyür. Birkaç yüz metreden kilometreye kadar değişen boyutlarda değişkendir. Her zamanki şekli oval ve uzundur. Bu resiflerin bir kısmı yüzeye ulaşabilir ve etrafta saçak resifleri oluşturabilecek kumdan ve küçük adalar oluşturabilir. Platform resifinin ortasında bir lagün oluşabilir.
Platform resifleri atoller içinde bulunabilir. Orada yama resifleri denir ve sadece birkaç düzine metreye ulaşabilir. Platform resiflerinin uzun bir yapı üzerinde oluştuğu, e. g. eski, aşınmış bir bariyer resifi, onlar doğrusal bir düzenleme oluşturabilir. Örneğin, Cidde yakınlarındaki Kızıldeniz'in doğu kıyısında durum budur. Eski platform resiflerde, iç kısım öylesine ağır bir şekilde aşınabilir ki sahte bir atolü oluşturur. Bunlar gerçek atollerden sadece karotlu delme de dahil olmak üzere ayrıntılı araştırmalarla ayırt edilebilir. Laccadives'ın bazı platform resifleri, rüzgar ve su akışı nedeniyle U şeklindedir.
Bariyer Resifler
Ana karadan veya ada kıyısından derin bir kanal veya lagün ile ayrılır. Lagünleri ile bir saçak resifinin sonraki aşamalarına benziyorlar, ancak ikincisinden esas olarak boyut ve kökeni farklıdır. Lagünleri birkaç kilometre genişliğinde ve 30 ila 70 metre derinliğinde olabilir. Her şeyden önce, kıyı şeridi dış resif kenarı kıyı şeridinin yanında açık suda oluşmuştur. Bir atol gibi, bu resiflerin deniz yatağı alçaldığı zaman veya deniz seviyesi yükseldikçe oluştuğu düşünülmektedir. Formasyon bir saçak resifinden çok daha uzun sürer, bu nedenle bariyer resifleri çok daha nadirdir.
Bir bariyer resifinin en iyi bilinen ve en büyük örneği Avustralya Büyük Bariyer Resifi'dir. Diğer önemli örnekler Belize Bariyer Resifi ve Yeni Kaledonya Bariyer Resifi'dir. Bariyer resifleri ayrıca Providencia kıyılarında, Mayotte, Gambier Adaları, Kalimantan'ın güneydoğu kıyısında, Sulawesi sahilinin, güneydoğu Yeni Gine ve Louisiade Takımadalarının güney kıyısında bulunur.
Atol Resifler
Atoller veya atol resifleri, merkezi bir adası olmayan bir lagünün etrafına kadar uzanan az çok dairesel veya sürekli bir bariyer resifidir. Genellikle volkanik adaların etrafındaki saçaklı resiflerden oluşurlar. Zamanla, ada erozyona uğrar ve deniz seviyesinin altına düşer. Atoller, deniz tabanının batması veya deniz seviyesinin yükselmesi ile de oluşabilir. Bir lagünü çevreleyen bir resif halkası ortaya çıkar. Atoller Güney Pasifik'te, okyanusun ortasında, örneğin Caroline Adaları, Cook Adaları, Fransız Polinezyası, Marshall Adaları ve Mikronezya'da meydana gelmiştir.
Atoller Hint Okyanusu'nda, örneğin Maldivler, Chagos Adaları, Seyşel Adaları ve Cocos Adası çevresinde bulunur. Maldivlerin tamamı 26 atolden oluşmaktadır.
Banka Resifler - bir yama resifinden daha büyük ve genellikle orta raf bölgelerinde ve doğrusal veya yarı dairesel şekilli, izole edilmiş, düz tepeli resif; bir tür platform resifidir.
Yama Resifler - genellikle bir lagün veya gömme içinde, genellikle dairesel ve kum veya deniz otu ile çevrili yaygın, yalıtılmış, nispeten küçük resif çıkışı. Bir platform resif türü ve ya saçaklı resiflerin, atollerin ve bariyer resiflerinin özellikleri olarak düşünülebilir. Yamalar, otlayan bir hale olarak adlandırılan azaltılmış deniz otu örtüsü halkası ile çevreleyebilir.
Apron Resifler - saçaklı bir resifi andıran ancak daha eğimli kısa resif; bir noktadan veya yarımadan bir kıyıdan aşağı ve yukarı doğru uzanır. Saçak resifinin ilk aşamasıdır.
Şerit Resifler - genellikle atol lagünü ile ilişkili uzun, dar, muhtemelen sarma resif. Raf kenarı resif veya eşik resifi de denir.
Habili - Kızıldeniz'e özgü resif; görünür sörfe neden olacak şekilde yüzeye yeterince yakın değildir; gemiler için bir tehlike olabilir (Arapça'dan "doğmamış" demektir.)
Microatoll - Mercan türlerinin topluluğu; ortalama gelgit yüksekliği ile sınırlı dikey büyüme; büyüme morfolojileri, deniz seviyesi değişikliği modellerinin düşük çözünürlüklü bir kaydını sunar; fosilleşmiş kalıntılar radyoaktif karbon tarihlemesi kullanılarak tarihlendirilebilir ve Holosen deniz seviyelerini yeniden inşa etmek için kullanılmıştır.
Cays - Deniz seviyesinin üzerinde bir alan oluşturan yığılmış malzemeden mercan resiflerinin yüzeyinde oluşan küçük, alçak irtifa, kumlu adalar; bitkiler tarafından yaşanabilir hale gelmesi için stabilize edilebilir; Pasifik, Atlantik ve Hint Okyanusları boyunca tropikal ortamlarda (Karayipler ve Büyük Bariyer Resifi ve Belize Bariyer Resifi üzerinde) yaşanabilir.
Seamount veya guyot - volkanik bir adadaki bir mercan kayalığı azaldığında oluşur; dikişlerin üst kısımları yuvarlanır ve guyotlar düzdür; Guyotların veya tablemount'ların düz üstleri, dalgaların, rüzgarların ve atmosferik işlemlerin aşınmasından kaynaklanır.
Mercanlar nasıl beslenir?
Mercanlar toplam beslenmelerinin yaklaşık % 60-85'ini simbiyotik zooksantelden elde ederler.
Birçok mercan , fotosentez yoluyla besin alımı için zooxanthellae adı verilen simbiyotik bir yosuna güvenir.
Mercanlar, besinlerini çeşitli yollardan elde eder. Hayvansal tek hücrelilerle beslenen mercanlar, genellikle avlarını "nematosist" olarak adlandırılan yakıcı hücreleri ya da yapışkan bir madde salgılama özellikleri sayesinde yakalar. Mercanlar, dokunaçlarda bulunan yakıcı hücreler ile avlarını uyuşturur. Daha sonra av, dokunaçlarla ağza götürülür. Bazı mercanlar ise yapışkan bir madde salgılayarak, avlarının buna yapışmasını bekler. Suyun akıntısıyla sürüklenen hayvansal tek hücreliler, bu maddeye yapışarak tuzağa düşer. Bundan sonra dokunaçlar devreye girer ve avın ağza götürülmesini sağlar. Ağza giren av önce gırtlağa, oradan da mideye gönderilir.
Bazı mercan türleri de, besinlerini birlikte yaşadıkları deniz yosunları sayesinde elde eder. Bu deniz yosunları, mercan poliplerinin üst deri (epidermis) dokusunun hemen altına sıra halinde yerleşir. Polipin içinde olmalarına karşın, ışık alabilirler ve bu sayede fotosentez yaparlar. Bu yosunlar, fotosentez için gereken karbonu, mercanların solunum sonucunda açığa çıkardığı karbondioksitten; azot ve fosfor gereksinimlerini de yine mercanların sindirim ürünü olan amonyaktan karşılar. Deniz yosunları, bu maddeleri kullanarak oksijen, karbonhidrat ve protein üretir. Bu ürünlerin büyük bir kısmını mercanlar, bir kısmını da kendileri tüketir. Mercanlar deniz yosunlarına güvenli bir yaşama ortamı, deniz yosunları da mercanlara sürekli besin sağlar. Karşılıklı yarar sağlanan bu ortak yaşam, besin olarak yoksul ancak berrak, temiz ve bol ışık alan okyanus sularında mercanların binlerce yıldır yaşamasını sağlıyor. Mercanlar, genel olarak gece beslendiği için dokunaçları gündüz kapalı, gece ise açıktır. Gece beslenmelerinin nedeni, hayvansal tek hücrelilerin geceleri su yüzeyine doğru göç etmesidir. Bu hareketlenme, besinlerini yakalamalarını kolaylaştırır. Ayrıca dokunaçlarının gündüz kapalı olması, morötesi ışınların zararlı etkilerini de önler.
Mercanlar nasıl ürerler?
Birçok mercan türü yılda bir veya iki kez çoğalır. Çoğu mercan türü, suya yumurta ve sperm bırakarak ortaya çıkar, ancak yumurtlama süresi türden türe çok farklı olarak değişir. Bir yumurta ve bir sperm karşılaştıklarında planula olarak bilinen bir larva oluştururlar. Yavru mercan küçük bir denizanası gibi görünür ve önce yüzeye yakın bir yerde yüzer ve daha sonra ev aramak için uygun bir yer bulana kadar suda yüzer.
Mercanlar, hem eşeyli hem de eşeysiz olarak üreyebilir. Eşeysiz üreme, tomurcuklanma biçiminde gerçekleşir ve daha çok yumuşak mercanlarda görülür. Tomurcuklanma sırasında yeni bir polip, polipin ucundan tomurcuk biçiminde gelişmeye başlar. Buna yeni tomurcukların eklenmesiyle yeni koloniler oluşur. Yeni polipler oluştukça eski polipler ölür, ancak ölenler altta kalarak iskelet biçiminde koloniye destek olur. Eşeyli üremeyse, mercanların yumurtalarını ve spermlerini aynı zamanda suya bırakmasıyla gerçekleşir. Yumurtaların döllenmesiyle "planula" denilen larvalar oluşur. Larvalar bir süre suda yüzdükten sonra uygun bir mercan adası ya da kayaya kendilerini tutturur ve polip halinde gelişirler.
Mercan resifleri ne kadar hızlı büyür?
İdeal koşullarda bile resif oluşturan mercanlar çok yavaş büyürler. Büyüme için çok çeşitli şekiller sergilerler. Örneğin, dallanan mercanların birincil ve ikincil dalları vardır. Alt-masif mercanlar parmaklara veya puro yığınlarına benzer ve ikincil dalları yoktur. Sofra mercanları, masa benzeri yapılar oluşturur ve genellikle kaynaşmış dalları vardır. Elkhorn mercanının büyük, düzleştirilmiş dalları vardır. Yapraklı mercanlar, yuvarlak benzeri desenlerde yükselen geniş plaka benzeri kısımlara sahiptir. Çevreleyen mercanlar, bir alt tabakaya karşı ince bir tabaka halinde büyür. Büyük mercanlar top şeklinde veya kaya şeklindedir ve bir yumurta kadar küçük veya bir ev kadar büyük olabilir. Mantar mercanları, tutturulmamış mantarların üst kısımlarına benzer. Genel olarak, masif mercanlar yavaş büyüme eğilimindedir ve boyutları yılda 0,5 cm'den 2 cm'ye çıkar. Bununla birlikte, uygun koşullar altında (yüksek ışığa maruz kalma, tutarlı sıcaklık, orta dalga hareketi), bazı türler yılda 4,5 cm kadar büyüyebilir. Büyük türlerin aksine, dallanan koloniler çok daha hızlı büyüme eğilimindedir ve uygun koşullar altında bu koloniler dikey olarak yılda 10 cm kadar büyüyebilir.
Mercan resifleri nerede bulunurlar?
Mercan resifleri, derin, soğuk sulardan sığ, tropikal sulara kadar okyanusların bir çok yerinde bulunabilirler. Bununla birlikte, ılıman ve tropikal resifler yalnızca ekvatorun en fazla 30 ° N'den 30 ° G'sine uzanan bir bölgede oluşmaktadır. 30 m'den (100 ft) daha sığ derinliklerde büyümeyi tercih eden veya sıcaklık aralığının 16-32 derce arasında olduğu ve ışık seviyesinin yüksek olduğu resif yapan mercanlar. Mevcut tahminlere göre, sığ su mercan resifleri gezegenin 284.000 ila 512.000 km2'si arasında bir yerde yer almaktadırlar. Soğuk su (derin) mercan resifleri daha da fazla bir alanı kaplamaktadır.
Kaynaklar :
Earth-Science Reviews (İngilizce). elsevier. ss. 66-84. Erişim tarihi: 15 Mayıs 2020.
Coral Reefs: Cities Under The Seas.
icriforum-NOAA'nın Ulusal Okyanus Hizmeti, Eğitim Bölümü-science-art
Hopley, David (ed.) Encyclopedia of Modern Coral Reefs Dordrecht: Springer, 2011. p. 40
Spalding, Mark, Corinna Ravilious and Edmund P. Green. World Atlas of Coral Reefs. Berkeley: University of California, 2001, p. 16.
Ghiselin, Michael T. The Triumph of the Darwinian Method. Berkeley, University of California, 1969, p. 22.
Hanauer, Eric. The Egyptian Red Sea: A Diver's Guide. San Diego: Watersport, 1988, p. 74.
Types of Coral Reef Formations at coral.org. Retrieved 2 Feb 2018.
Types of Coral Reefs Archived September 13, 2017, at the Wayback Machine at www.coral-reef-info.com. Retrieved 2 Feb 2018.
Scoffin TP, Dixon JE (1983). "The distribution and structure of coral reefs: one hundred years since Darwin". Biological Journal of the Linnean Society. 20: 11–38
Leser, Hartmut, ed. (2005). Wörterbuch Allgemeine Geographie (in German) (13th dtv ed.). Munich, DE. p. 685.
Leser, Hartmut, ed. (2005). Wörterbuch Allgemeine Geographie (in German) (13th dtv ed.). Munich, DE. p. 685
Types of Coral Reefs Archived September 13, 2017, at the Wayback Machine at www.coral-reef-info.com.
Maldives Atolls at www.mymaldives.com. Retrieved 2 Feb 2018.
National Oceanic and Atmospheric Administration. Coral Reef Information System Glossary, 2014.
Sweatman, Hugh; Robertson, D. Ross (1994), "Grazing halos and predation on juvenile Caribbean surgeonfishes" (PDF), Marine Ecology Progress Series, 111 (1–6): 1, Bibcode:1994MEPS..111....1S, doi:10.3354/meps111001, retrieved April 24, 2019
Smithers, S.G.; Woodroffe, C.D. (2000). "Microatolls as sea-level indicators on a mid-ocean atoll". Marine Geology. 168 (1–4): 61–78. Bibcode:2000MGeol.168...61S. doi:10.1016/S0025-3227(00)00043-8.
https://bilimgenc.tubitak.gov.tr/