Sevgili Dostlar,
Biraz egomuzu tanıyalım istedim. İnsan en güzel şekilde soru sormak ve cevabını bulmakla öğrenir. O zaman, kendimize sorular soralım mı?
Egonuzdan bağımsız olduğunuz anlar var mı? En son ne zaman ego-suz bir an yaşadınız?
Birine iradenizi ne zaman teslim ettiniz? Zorunlu olmadığınız, ihtiyaç duymadığınız bir zamanda egonuzu bir kenara attığınız oldu mu? Çocuğunuzun yanında meselâ...Sen ne istiyorsan bugün o olacak, dediniz mi? Ya da patronunuz haksız yere kızdığında, yine de ona gönüllülükle "haklısın!" dediniz mi? Eserleriniz beğenilmediğinde de, beğenmeyen kişiye, gülümseyebildiniz mi?
Sizi devamlı eleştiren bir insanı, hiç yücelttiniz mi?
Mecbur olmadığınız halde, hem de...Nefs eğitimi kolay mı sanıyorsunuz? En zoru da, siz birini severken, onun sizin sevginizden rahatsız olması...Bir aynaya dönüştüğünüzde, sizin yüzünüze baktığında kendi yansımasını görmesi...İyi ya da kötü...Peki, bunlara dayanabilir misiniz?
İçinde yaşadığınız zenginliğe zaman zaman sırtınızı dönüp, hayatını geçim derdiyle sürdürenlerin ne yaşadığını anlamaya çalışmak için rahatınızı bozabilir misiniz?
Her zaman ne kadar yetenekli olduğunuzu, ne kadar başarılı olduğunuzu, ne kadar yakışıklı veya güzel olduğunuzu, ne kadar karizmatik olduğunuzu söyleyenlere; hayır, ben de hatasız bir robot değilim diyebildiniz mi?
Sevgiden, dostluktan, kalp temizliğinden söz etmek kolaydır; ama insanları etkilemek için değil de, aynaya baktığınızda kendinize, vicdanınızın söylediklerini sesini kısmadan tekrarlayabildiniz mi? Gece, uykuya dalmadan önce, insanların olmadığı yerde de bunları kendinize söyleyebiliyor musunuz?
Canım, diye sarıldığınız arkadaşa, arkasını dönüp gittiğinde de sadık kalabiliyor musunuz? Ona vefa gösterebiliyor musunuz? Onun hakkında iyi şeyler söyleyebiliyor musunuz?
Kendi rahatınız için kullandığınız insanları; emeklerini yok pahasına alıp veya fikirlerini çalıp veya gerçekten alın terinizle çalışarak, kendi isminizi bina ettiğiniz halde, o ünü bir çırpıda terk edebilir misiniz?
Mevlana'yı şimdi anlıyor musunuz? Şems'i şimdi anlıyor musunuz? Onlar bunların hepsinden bir çırpıda vazgeçmişlerdi...İnsanların ve nefsin düşmanlığına sabretmişlerdi.
Kimse, düşünüp de rahatını bozmayı istemez. O halde sonsuzluğu istemeye nasıl hakkı olabilir? İçinde olduğu enerji balonunun içinde tepinip durur, bir diğerine atlamadan, akvaryumdaki balık misali, denizin ne olduğunu bilmeden...
İnsan egosunu uçurtma gibi tutmalı...Yükselmesine izin vermeli, ama ipini bırakmamalı, zaman zaman aşağı çekmeli; kuvvetli rüzgârlarda uçurmamalı...
Sevgiyle yaşayın.