Bronnie Ware, Amerikalı bir hemşire. Ölmek üzere olan hastalarla ilgileniyor. Onların son günlerine refekat ediyor ve dolayısı ile onların psikolojilerini çok iyi biliyor. Bronnie Ware, 2011 senesinde The Top 5 Regrets of the Dying kitabını yayınladı. Kitabın ismini Ölürken Yaşadığımız 5 Pişmanlık olarak tercüme edersek sanıyorum pek de yanlış olmayacaktır.
Söyle bakalım Bronnie, neymiş ölürken “Keşke” diyeceklerimiz;
– Keşke, kendi hayatımı yaşama cesareti gösterebilseydim.
– Keşke, o kadar çok çalışmasaydım.
– Keşke, duygularımı açıklama cesareti gösterebilseydim.
– Keşke, arkadaşlarımla daha fazla görüşseydim.
– Keşke, daha mutlu olmama izin verseydim.
Biz çevremizdeki insanların doğrularına göre yaşıyoruz. Farkına varmıyoruz ki biz aslında yaşamıyoruz; ölüyoruz. Koca bir ömür, konu-komşu ne der diyerek geçiyor. Halbuki konu-komşu bizim hayatımız hakkında en fazla 15 dakika konuşacak. Biz ise bu ömrü ve kararlarımızın sonuçlarını yaşayacağız.
Alice Harikalar Diyarında isimli kitabı duymuşsunuzdur. Kitapta bir sahne vardır. Alice koşuyordur; tavşan da koşuyordur. Bir yol ayrımına gelirler. Alice tavşana dönüp sorar: Hangi yoldan gitmeliyiz? Tavşan cevap verir: Varmak istediğin yeri bilmiyorsan; hangi yoldan gittiğinin hiçbir önemi yok!
Birileri ile sohbet edersiniz; bazen konu gelir mutluluk üzerine konuşmaya dayanır. Herkes mutlu olmak istediğini söyleyip durur. Bir yandan da şikayet eder. İşinden şikayetçidir; eşinden şikayetçidir; hiç kimseyi bulamasa kendinden şikayetçidir. Sanki hiç kabahati yokmuş gibi geçip giden senelere kızar; durur. Ama hiç aklına gelmez kendisine dönüp şu soruyu sormak:
Mutlu olmayı hak etmek için ben ne yaptım?