"Bir sırrı saklar gibi bakan lacivert gözleri vardı."
1800'lü yıllardı. Fransa'da kadın olmak, sanat için en büyük engeldi. Devlet ve toplum, kapıları kapatmış, annesi de ondan kaçmıştı. İçindeki ıstırap onu tamamen kuşattı. Babasının elleri onu korumaya yetmedi. Akıl hastanesindeki doktorlar, yalnızca heykelleri ile normal bir ilişki kurabildiğini söyledi. Sanki çalışırken normaldi ve ailesine ihtiyacı vardı. Herkes biliyor ama susuyordu. Çünkü annesi, en büyük yalnızlığı, ona arkasını dönmüştü.
Hiç düşünmeden 90 tane heykelini parçaladı. Yapılacak pek bir şey kalmamıştı. Heyecan verici çalışmalar, kendini bulduğu anlar ve sevdiği adama adanan tüm zamanları geride kalmıştı. Ne için yaşamıştı? Heykelleri...
"Ona altının yerini göstermiş olabilirim ama bulduğu altın ona ait." Ünlü heykeltraş Rodin, fırtınalı bir aşk yaşadığı Camille için böyle söylüyordu. 19 yaşında öğrencisi olan Camille, pek çok eserinde gizliydi. Kadınlara tutkusu, bu küçük kızdaki coşku ona neler yaşatmıştı bilemiyoruz ancak Camille, yalnızlığı ve hayal kırıklığını yaşamıştı. Çünkü Rodin, hayatını ve umutlarını çalmıştı.
"Bir avuç toprağı yoğurmayı bile bilmeyenler.
Duygusuz yavan insanlar.
Bu benim ruhum en kutsal varlığım...
Bunlar çalışma saatleri. Ruhumun yandığı saatler.
Siz yiyip içerken, dalga geçerken, oburca tıkınırken, ben heykelimle yalnızdım..
Ve yavaş yavaş akan benim hayatımdı..
Bu toprağın derinliklerine kanımı akıtıyordum..."
Heykelleri ile yalnız bir kadındı. Yontmayı seçmiş, yonttukça da hayattan ve tüm insanlardan tecrit edilen bir hayat yaşamıştı. Herhangi bir okula kabul edilmemiş, kendi çabaları ve birkaç kadın ile birlikte bir atölye açmıştı. Herşey yolunda giderken Rodin'le tanıştı. 1884-1898 yılları arasında tam anlamı ile fırtınalı bir aşk yaşadılar. İki asi sanatkar ve uslanmaz ruhları çarpışıyordu. Rodin evliydi, Camille bunu kabullenemiyordu. Rodin'le yaşanan her öfke dolu an, yeni bir sanat eserine dönüştü. Sayısız esere birlikte imza attılar. Cehennem Kapıları başta olmak üzere Rodin'in tüm bilinen heykellerinde Camille'nin imzası görüldü ancak Camille'nin dehası Rodin'in gölgesinde kalınca Camille, ipleri kopardı. Rodin, büyük aşkıydı ancak heykel onun yaşama sebebiydi.
Camille Claudel, 1905'e kadar hiç durmadan çalıştı, sergiler açtı, yaşadığı aşk acısını eserleriyle avuttu. Bu velüt dönem ve müthiş eserler için Rodin'in etkisinde olduğunu söyleseler de ondaki cevherin herkes farkındaydı. En büyük rakibi ve düşmanı Rodin bile hakkını teslim etti. Ancak bu başarı bir türlü mutluluğa dönüşmedi. Rodin ne kadar keyfekeder yaşadı ise Camille o kadar içine kapandı. Başgösteren ruhsal sıkıntıların sonu kaçınılmazdı. Camille, şizofrendi.
"Bilmiyorum, kaç yıl oldu buraya kapatılalı, ama tüm hayatım boyunca ürettiğim eserlere sahip çıktıktan sonra şimdi de kendilerinin hak ettikleri hapishane hayatını bana yaşatıyorlar. Bütün bunlar Rodin şeytanının başının altından çıkıyor. Kafasında bir tek düşünce vardı zaten; kendisi öldükten sonra benim sanatçı olarak atılım yapıp onu aşmam... Bunu engellemek için de yaşarken olduğu gibi ölümünden sonra da ben hep mutsuz kalmalıydım. Her bakımdan başarıya ulaştı işte!"
Ardında, büyük, acı dolu heykeller bıraktı. Ailesi, yaşadığı toplum ve en büyük aşkı için tehditkar bir unsurdu ve bunun en büyük kanıtı da heykelleriydi. O, taşa hayat vermiş, acıyı yontmuştu. Hırslıydı, dik başlıydı, bir kadındı. Sonunda yoruldu. Hiçbir şey anlamayan, görmeyen, bilmeyen insanlara bir şey bırakmak istemedi. Tüm eserlerini parçaladı. 30 yıl esir kaldıktan sonra 1943'te ölürken aklında tek bir soru vardı: "Bu kadar yalnız kamak için ne yaptım?"
İnsan ve Sanat
Fadime Türkölmez
Yorum Bulunamadı...
İlk yorum yapan siz olun.