"Dmitry Zykin" takma adı altında yayınlanmış olan tarihçi, yakın zamanda yayınlanan "Büyük Sly Nasıl Yapılır? tarih Ülkemizden “kanıtlıyor: Rusya’nın Japon ve Birinci Dünya Savaşları’ndaki yenilgileri, ülkenin ekonomik zayıflığının bir sonucu değil, silahlı kuvvetlerinin örgütsel zayıflığının değil, daha da yükselmek isteyen ülkenin zirvesinin kasıtlı bir sabotajının sonucudur. “İkinci gizli isyan” gibi bir şey - Sovyet Perestroyka'nın ilk aşaması olarak - veya “milyarderlere karşı milyoner isyanı” olarak adlandırıldı - Aralık ayındaki İlk Maidan'a 2004 adı verildi. Komutanların yeteneksizliği, fakir silahlanma ve sarf malzemeleri, etnik ve sınıflar arası nefret eksikliği hakkındaki öyküler temelde o zamandan beri devlet karşıtı olan liberal gazetecilerin hayal gücünün sonucudur.
Bu kuramdaki çoğu bana doğru gibi geliyor: öyleyse, kişisel zafer için bir ülkeyi mağlup etme fikri tarihte birçok kişiye geldi - Belisarius'un muzaffer komutanlarının isimlerini hatırlamak için yeterli (sıradan askerlerden geldi, soyağacı bilinmiyor) ve Albrecht Wenzel Eusebius Villemovich von Waldstein (aka Wallenstein) ordudaki etkisinin artmasından korktuğu için utanç verici oldu (sırasıyla Doğu Roma ve Kutsal Roma İmparatorluğu için bir seri yenilgiye yol açtı). Ya da 1203'taki Alexei IV Isaakovich Angel, tahtın babası Isaac II Andronikovich'e dönmesi için Haçlıları Konstantinopolis'e çağırdı (Isaac'in eş yöneticisi oldu, ancak sonunda her ikisi de, haçlara vaat edilen ödülü ödemeleri için ülkeye ek vergi ödemeye çalıştıkları için mahkum edildiler. Haçlıların diğer etkili figürlerinin yönetiminin birkaç ay boyunca yarım yüzyıldan fazla süren kendi Latin imparatorluklarını ilan ettiler. Çok makul görünüyor, ancak ek araştırma gerektiriyor. Ve kitabın bir nedeni, benim görüşüme göre, sadece tarihsel ilgi değil, aynı zamanda mevcut ekonomi açısından da önemlidir.
Kitap, Rus endüstrisinin imparatorluğun son yarım yüzyılındaki başarısı hakkında kapsamlı ve çok etkileyici bir istatistik içeriyor - 1861.03.03 serfliği kaldırıldığı andan itibaren (bundan sonra Gregoryen takvimine tarihlenir). Ekonomisinin hemen hemen tüm temel göstergeleri dünyadaki en yüksek oranda büyüdü. Bundan net bir sonuç çıkar: ülke sağlıklıydı, başarılıydı, yenilgilerin temel iç nedenleri yoktu. Bu, tüm suçlamanın iç şemalarda ve dış ortaklarında olduğu anlamına gelir. Özellikle, 1904 - 1905’te, Rusya yalnızca nispeten küçük (hızlı gelişen olsa da) Japonya ile değil, aynı zamanda açıkça destekleyerek (ve neredeyse tüm filosunun) İngiltere ile mücadele etti ve gizli rakipleri de hızla rakiplerle - ve cömertçe Japonya'ya borç verme - Amerika Birleşik Devletleri.
Komik tarihi detay İngiliz-Japon anlaşması 1904.01.30, imparatorlukların her birini, ancak birden fazla devletle savaş halinde olduğu ortaya çıktığında, diğerine destek vermek zorunda kaldı. Rusya 1904.02.09’e yapılan saldırının ardından, Japonya tam yardım almaya güvenmedi. Ancak hemen Japonya, küçücük bir ilan yaptı (o zaman yaklaşık yarım milyon kişi) Karadağ. Bu, otomatik olarak İngiltere'ye, dünya düzenini ihlal etmekle suçlanma korkusu olmadan Japonya için gerekli gördüğü her şeyi yapma hakkını verdi. Rusya, cesurca mücadele eden sadece birkaç yüz gönüllü aldı, ancak bariz nedenlerden dolayı güç dengesini değiştirmedi (gönüllüler, savaş devletinden bağımsız olarak, herhangi bir ülkenin silahlı kuvvetlerine katılma hakkına sahip oldukları gerçeğinden bahsetmiyorlar. benzer görevde olan bu ülke vatandaşlarından çok daha fazlası). Karadağ'ın konumunun savaşı ne kadar az etkilediği, 1905.09.05'in Portsmouth Barış Anlaşması'nın yalnızca Rusya ve Japonya tarafından imzalanmasından ve Karadağ ile Japonya arasındaki barışın bu önemsizliği hatırladıklarında 2006'ta sonuçlandırılmasından kaynaklanıyor. Prens (1910.08.28 ile - kral) Nikolai Mirkovich Petrovich-Negosh en asil istemelerle (ve devletlerin ve ulusların uzun süredir yakın olmasıyla) yönlendirildi: böylece kızı Militsa, daha sonra Rus Büyük Prens Peter Nikolaevich ve Stan kızı ile evlendi - Maria Nikolayevna Romanova George'un oğlu Maximillianovich Leuchtenberg Dükü Beauharnais; 1907'te Stana, Büyük Dük Nikolai Nikolaevich ile evlendi. Ancak yarım yüzyıl önce, yayıncı ve edebiyat eleştirmeni Dmitry Pisarev uyardı: "Soylu duygularımız anlayışlı aklımızı karartmasın." Karadağlı prensin kesin olarak soylu duyguların tezahürü biçimini ortaya çıkaran nedir? Veya - kim getirdi?
Ancak hiçbir siyasi entrika ekonomik potansiyeldeki açık farkları gölgeleyemez.
Rus İmparatorluğu daha sonra Japonlardan birkaç kat daha zengindi - ancak Japonya donanması Birinci Pasifik Filosunu geçti, sadece Rus filosu esas olarak Baltık ve Karadeniz arasında bölündüğü için değil, aynı zamanda tam bir gemi onarım üssü nedeniyle (gemi yapımından bahsetmiyorum) ne 1898 yılında Rusya tarafından Port Arthur ve Dalniy kiralandı, ne de 1860'dan beri ustalaşan Vladivostok bile yoktu. Mevcut onarım için, gemiler Baltık'a geri döndü ve geri dönüş yolunda, revizyon kaynağının dikkate değer bir payını bulmayı başardılar. Bu arada, Baltık'ta İkinci Pasifik Filosu oluşuyordu, engellenen Liaodong Yarımadası Birinci Filo ile düştü ve hatta sayısal olarak neredeyse Japonlara eşit olan İkinci ve Üçüncü Filolar bile sayısal olarak filo, Tsushima Boğazı'nda yenildi. Kitap şunları garanti eder: Amiral Zinovy Petrovich Rozhdestvensky, kendisine emanet edilen gemileri kasıtlı olarak kaybetti. Ancak, bence, üç okyanus arasında bir yolculuktan sonra bir yorgunluk, denizcilerimizin gözle görülür bir şekilde zayıflaması için yeterliydi ve Rozhestvensky, ana birimlerin sınırlı hayatta kalması nedeniyle bir seferde tam teşekküllü egzersizler yapamadı. Tüm güzergah üzerinde bir onarım üssü yoktu. Hatta sadece bir park yeri vardı - Madagaskar'da, Fransa'ya ait, o zamanlar dostça (orada ikinci Filo, Nikolai Ivanovich Nebogatov'un komutası altında Üçüncü'nin gelmesini bekledi; Tsushima Adası yakınlarında vurulduktan sonra hala ayakta duran Japon gemilerini ele geçirmenin utanç verici bir rolü vardı. ). Rusya'nın kendi (veya en azından kiraladığı) üsleri yoktu: Port Arthur ilk uzun vadeli kira deneyimiydi.
Durum karada da benzerdi. Güçlerin birikimi ve arzı, tamamen Trans Sibirya Demiryoluna bağlıydı. Bu eşsiz ulaşım tesisi, Rus teknolojisinin hiç kuşkusuz gururu ve ayrıca, inanılmaz hızlı bir şekilde inşa edildi. Fakat o zaman ana hat tek hattaydı ve trenler Baykal'ı feribotla geçirdi, bir seferde sadece birkaç araba: Circum-Baykal yolundaki çalışma hareketi 1904.10.01'a başladı ve tam teşekküllü operasyon - 1905.10.29. Bu nedenle, savaşın sonunda, Uzak Doğu'daki operasyon tiyatrosundaki Rus birlikleri sayısal olarak Japonlarla yakalandı, o zamana kadar (“Güç birikimini kaybetme. Japon savaşı ve bugünün Ukraynası” makalesinde belirtildiği gibi) yenilgi alışkanlığı.
Bu arada, bir Uzak Doğu gemi inşa üssüne ve imparatorluğun uçtan ucuna yüksek performanslı bir demiryoluna duyulan ihtiyaç, Japonya ile olan savaştan birkaç on yıl önce bile ortaya çıkmıştı (örneğin, Rusya’nın baskıya katılımıyla, “uyumun ve adalet güçlerinin” ayaklanması) 1899 - 1901'deki Çin'de, bizim için en büyük zorluk askerlerin birikmesi ve arzıydı). Ve pek çoğu - bu kadar belirgin olmasa bile - zayıflığın nedenleri de, bu zayıflığın (ne yazık ki, hem çağdaş hem de soyundan gelen nesnel ve haklı olarak belirtildiği gibi) uzun zaman önce biliniyordu, iki savaşta ülkenin gerginliğinin çok büyük olduğu gerçeğine yol açtı. ve özellikle akıllı politikantropov'un suyu karıştırıp içindeki balıkları yakalamak için girişimlerine dönüştü.
Neden onları yok etmediler? Sonuçta, çift raylı bir demiryolu inşa etmek, tek raylı demiryolu kadar iki kat daha pahalı değildir: Diyelim ki, eğimden kaynaklanan setlerin ve çentiklerin hacmi, parkurların sayısına çok az bağlıdır. Evet, gemi tamir tesisi, hiç şüphesiz küçük liman atölyelerinden daha karmaşık olmasına rağmen, çalışmalarında o kadar faydalıdır ki böyle bir tesisi olan bir liman çok büyük bir ek gelir kaynağıdır. Ve böylece o zamanki Rus zayıf yönlerinin tüm listesinde: bunlardan herhangi birinin ortadan kaldırılması, ek avantajlarla karşılaştırıldığında önemsiz olan fonların zorunlu tutulmasını gerektiriyordu.
O zamanın karar vericileri bu yararı görmedi mi? Ama onlardan eleştirileri adil ve tartışılan kitapta mevcut savunmaları yanlıştır. Ya da belki bunlardan biri kasıtlı olarak ülkenin zayıflamasına neden oldu - ve sonra kitap her şeyde doğru mu? Kısacası, Devlet Duma milletvekili Pavel Nikolaevich Milyukov 1916.11.14: “Aptallık mı, ihanet mi?” İfadesinden kaçınmak istiyorum.
Ne yazık ki, ihanet ve yoksulluk - ihanetle aptallıktan çok daha tehlikeli bir sebep var. Büyük İmparatorluk, en azından 18. yüzyılın başlarından beri, neredeyse sabit bir bütçe ve ticaret açığı yaşadı. Şimdi ve tekrar kendi iş insanlarından borç aldı (ve bu vergi tahsilinde en ağır suiistimal edilmesine neden olan vergi iadesi alma hakkını devrederek onlara sık sık verdi: XIX yüzyılın ikinci yarısının literatüründe çiftçi en iğrenç türlerden biri. ), sonra yabancılardan. Serfdom'un kaldırılmasından sonraki sınai gelişimi, eleştirel dış yatırımlara dayanıyordu. İki yönlü bir Transsib veya Uzak Doğu gemi yapımı için yeterli paraya sahip değildi (ve tam teşekküllü bir tahkimat için: Port Arthur, orijinal plana göre çok daha iyi güçlendirilmiş olmalı ve daha sonra, birkaç yıl boyunca kuşatılmış olabilirdi. Ancak, yetersiz fon nedeniyle, baskın yüksekliğin önemli bir parçasıydı. çevrede savunma ve silahsız bırakıldı, bu yüzden neredeyse kavga etmeden teslim edilmek zorunda kaldılar ve Japonların şehri, limanı ve gemileri uzun süre ve herhangi bir engel olmadan bloke ettikleri; orablay daha ileri savunmanın başarısızlığına kadar anlamını yitirdi).
Bu yoksulluk suçu büyük ölçüde o zaman egemen sınıftan kaynaklanıyor. İngilizler veya Alman asillerinin aksine, Ruslar endüstriyel veya en azından ticari meselelere gelirlerinin çok küçük bir kısmını yatırdılar - asıl mesele basitçe ele geçirildi. Serfliğin kaldırılmasından sonra bile, kalıcı gelir kaynağı kaybolduğunda, soyluların çoğu, bir sonraki fidyelerini gelecekteki refahı hakkında düşünmeden tükürdü.
Bu kadar kısa görüşlülüğün sebepleri uzun süre tartışılabilir. Asıl meseleye dikkat edeceğim: soylularımız devlet aygıtının çalışmalarına katılımı devredilemez hakları olarak görüyorlardı ve bu nedenle kişisel çiftliklerinin tamamen çökmesi durumunda bile devlet maaşına güveniyorlardı. Çok az insan bile, bugünlerde bile hazinenin gelir kaynaklarını düşünmektedir.
Bu yüzden, Rusya’da zenginliği ve gücü bir araya getirenler, ülke ekonomisinin gelişmesini önemsemediler. Bu nedenle, önemli ölçüde yurtdışındaki yatırımlara dayanıyordu. Ve elbette, ilk önce, halihazırda var olan üretimi tamamlayabilen ya da evde geliştirmesi zaten olanaksız olan şeyleri değiştirebilecek olan endüstrilere yatırım yaptıkları her şeyden önce: iş gücü ne kadar pahalı olursa, yeteneklerini geliştirmek ve onu zorlaştırmak, o kadar zor durumlarda, nispeten basit hale getirmek insanların daha ucuz olduğu yerlerde üretim.
Yabancı yatırımcılara yönelme nedeniyle, Rusya ekonomisi kapsamlı bir şekilde gelişmedi. Zaten bir kereden fazla bir örnek verdim: Fransa isteyerek enlem yönelimli Rus demiryollarına yatırım yaptı, böylece seferber edilen Rus birlikleri hızla Almanya ile savaşa girdi, ancak Sovyet dönemlerinde farklı bölgelerdeki üretim kompleksleri arasında işbirliği kurmak için gerekli meridyen yönlendirme yollarını inşa etmeyi bitirmek zorunda kaldık . Ancak, takım tezgahı endüstrimizin her yıl ana rakiplerin gerisinde kalması ve işletmelerimizin ekipmanlarının ithalat payının gittikçe artması çok daha önemlidir (ilk desteğin - alet tutucusunun - bir torna için, kılavuzlar boyunca mekanik bir tahrikle taşınmasına ve böylece doğruluğun sağlanmasına rağmen işleme, Peter I Alekseevich Romanov Andrey Konstantinovich Nartov'un mahkeme tamircisini icat etti, böylece sadece yabancı ortakların katılımıyla yeni üretim yaratabiliriz. Enstrümantasyon da geliştirilmedi: örneğin, sadece Japonya'da değil, I. Dünya Savaşı'nda da jiroskoplar, telemetreler, hatta dürbün ithal ediliyor. Buharlı motorları kendimiz başarıyla yaptık, ancak içten yanmalı motorlarda işler bir sorun değildi: bizimki авиация ithal motorlarda uçtu. Ve benzerleri.
Dış yönelim, tamamen ticari anlamda bile karlı değildir. Kendi üretiminin bir ürününü alıyorsunuz - bunun için para ülkede kalacak, bir kısmı da çeşitli vergiler şeklinde hazineye dönecek. Ve yabancı bir para alırken geri dönülmez gider. Finansal dilden teknik diline çevrilmiş olan üretim, emek de dahil olmak üzere tüm yerel kaynakları kullanıyor, ithalat ise bu kaynakları kullanılmamış halde bırakıyor, böylece ekonomi bir bütün olarak yapabileceğinden çok daha azını yaratıyor. Doğru, teknik mantık, yatırım beklemeden neden kendi pahasına geliştirilmenin daha karlı olduğunu açıklamıyor. Burada finansal mantığa geri dönmeliyiz: yatırımcı kârı hesaba katar ve eğer yabancıysa, kâr tekrar yurt dışına çıkar - en azından kısmen. Ve yukarıda da belirtildiği gibi bu, ülkeyi vergisiz ve yerel kaynakları kullanmadan bırakır.
Mihail Leonidoviç Khazin, şunları belirtti: dış yatırımlar kasten sınırlı. Yatırımcılar, kârın bir kısmının çekilmesine güveniyorsa - sadece o kadar yatırım yapacaklar ki, döviz kazancı (dikkate alınan dönemde - ayrıca altın üretimi), ülkenin bu karı ödemesi için yeterli olacaktır. Ancak sadece birkaç yatırımcı ihracata yönelik üretim yaratacaktır - kendi işletmeleri ile çok fazla rekabetin yaşanmaması için. Bu nedenle, dış yatırım için yaratılan toplam üretim hacminin beklenenden daha az olduğu açıktır, sadece mevcut fonlara bakıyor, teorik olarak kullanım fırsatları arıyor.
Genel akıl yürütmeden, tarihin kendisi tarafından belirlenen karşılaştırmalı bir deneyime dönelim. Neredeyse eşzamanlı olarak Rusya İmparatorluğu'ndaki serfliğin kaldırılmasıyla birlikte, dünyada iki daha büyük ve hızla gelişen devlet ortaya çıktı. 1865.05.10, Amerika Birleşik Devletleri'nin birliğini geri yükleyen Amerika Birleşik Devletleri Konfedere Devletleri hükümetinin başkanını ve üyelerini tutukladı (bazı askeri birimler 1865.05.23'tan önce savaştı). 1871.01.18 tarafından başlatılan kampanyada Fransa'yı kazanan Prusya girişimi üzerine Versay Sarayı Ayna Galerisi'ndeki 1870.07.19, İkinci Alman İmparatorluğu'nun kurulması konusunda bir anlaşma imzaladı. Gelecek kırk yılda, üç güç benzer şartlar altında gelişti. Ayrıca, kitapta listelenen göstergelerin çoğunda RI belirgin şekilde MUH ve WGI'nın önünde idi. Ancak, her defasında onların ardında söz edilmedi, ancak ekonominin tüm yönlerini bir kerede kapsayan toplam - dünya pazarının payı: orada daha hızlı büyüdüler. Bunlar, karmaşık olmayan gelişimin ekonomik sonuçlarıdır.
Ancak savaş zamanlarında çok daha önemli olan birçok ithalatın sona ermesidir. Bu yüzden, Rus kimya endüstrisi esas olarak Almanlar tarafından geliştirildi - ve sürekli olarak Alman yapımı reaktiflere ihtiyaç duyuyordu: Kim kendi parası için bir rakip yaratacak! Almanlarla yapılan savaşın birçok şirketi felç ettiği açıktır. Fakat müttefiklere bağlı olanlar bile sıkışıp kaldılar: kendi yeteneklerini hızla arttırmaktan çok daha önemliydi ve artık ilkemiz üzerine üretimimize özen gösterdiler. Bu, Rusya İmparatorluğu'ndaki felaketlerin çoğunu son savaşında herhangi bir komplo teorisi olmadan açıklamak için yeterli.
MUH ve WGI neden kapsamlı ve dengeli bir şekilde gelişti? Çünkü onlar yabancı sermayeye değil kendi fonlarına güveniyorlardı.
Zaferden sonra MUH CGA'yı tamamen soydu. Birkaç nesilden beri yetiştiriciler ve köleleri tarafından biriken refah (ve savaş sırasında, özellikle kuzey Almanlar tarafından ABD’yi birbiriyle etkileşimsiz bir birime bölen William Tecumseh Charles-Robertovich Sherman’ın emri altında kundaklama sırasında kullanılan kuzey atıcılarının sonucu olarak savaş sırasında gözle görülür şekilde tahrip edildi) Bir gecede, memurlar ve sahtekarlar (en fazla bir şişe içinde) kuzeyden gelen memurların ceplerine göç etti. “Carpetbegger” kavramı Amerikan tarihine dahil edildi: Northerners genellikle geceyi ucuz bir handa geçirirken bir yatak olarak kullanılabilecek bir halının (bir çantadan) gelen tek bir çanta (çanta) ile gelir, bazen de tam bagajda dolu cüzdanlar ve güzel çek defterleriyle bırakılır. Mülkiyetli otomobiller güneylerden el koydu. Ancak bu soygun soygun, başka şeylerin yanı sıra, o sırada en son teknolojiler üzerinde çalışan ve İngiliz üretimine baskı yapabilen binlerce yeni tesise yapılan yatırımlara dönüştü.
Bir barış anlaşmasıyla ilgili WGI 1871.05.10, yenidoğan Üçüncü Fransız Cumhuriyetinden beş milyar frank (daha sonra 1451,5 ton altın döviz kuru üzerinden) aldı. Her şeyden önce kolay para Grunds dalgası yarattı - vakıf (ilk halka arzda kazanma uğruna farklı gelir kaynakları olmayan anonim şirketlerin oluşturulması). Yeter ve diğer hileli düzenleri. Fakat nihayetinde, altının neredeyse tamamı ülkede kaldı ve yeni bitkiler kurmaya gitti. İngilizler, geleneksel olarak yüksek kaliteli ürünlerini Alman korsan çalışmalarından ayırmak için “İngiltere'de yapılan” etiketini ilk kez icat ettiler - ancak birkaç yıl sonra “Almanya'da yapılan” aynı kalite geleneğinin bir sembolü haline geldi.
Asıl mesele şu ki, yeni MUH ve VGI üretim ihtiyaçları ortaya çıktığında, çoğu zaman bu ihtiyaçları karşılayacak iç imkânlar buldular ve RI sanayicileri genellikle gerekli ekipmanı veya bileşenleri tedarik edebilecek (ve istekli!) Yabancı ortaklar aramak zorunda kaldılar. Bu, üretimin çeşitlendirilmesini karmaşık hale getirdi, zaten birkaç tane gelişmiş endüstriye konsantre olmak zorunda kaldı. Böylece yabancı ülkelere olan bağımlılığını arttırdı.
Tahmin ediyorum ki, aptal gelirlerini yok etmek yerine, soylular Rus olsaydı, bu paraya uzun vadede yatırım yapmanın yollarını arıyorlardı, yemek için daha da fazlasını alacaklardı: altın yumurta bırakabilen tavuklar kesilmemeli, ama beslemek için. Askeri yenilgilerin yol açtığı devrimlerin daha düşük olma ihtimalinden bahsetmiyorum bile - onlar yüzünden bizim soylu'muz sonuçta yalnızca bir sınıf olarak ortadan kaldırılmadı (yani, işin toplumsal bölümündeki soyluların ortadan kaldırdığı yer), aynı zamanda büyük ölçüde fiziksel olarak tahrip edildi.
O zamanki deneyim Bolşevikler tarafından tamamen dikkate alındı. İlk fırsatta, yabancı yatırıma güvenmeyi reddetti: 1920'lerin ortalarında geliştirilen imtiyaz sistemi, ilk beş yıllık planda (1927-32) aşamalı olarak kaldırıldı. Aynı ilk beş yıllık dönemde alınan Batı (birincil olarak SGA'dan) krediler bile ikinci sırada iade edildi ve bundan sonra sadece siyasi ilişkileri güçlendirmek veya bireysel endüstrilerin gelişimini hızlandırmak için kredi aldık. Böylece, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği ile Üçüncü Alman İmparatorluğu arasındaki 1939.08.23 saldırganlık anlaşması ancak 1939.08.19 ticaret anlaşmasının ardından sonuçlandı. Ayrıca, TGI tarafından 200 milyon mark için tahsis edilen kredi hattı (o zamanlar 42,3 ton altının biraz üzerinde döviz kurunda) hammadde tedariki ile söndürdük ve çalışma için Alman askeri ekipman örnekleri ve yeni kendi savunma endüstrilerinin konuşlandırılması için en son Alman takım tezgahlarını satın aldık. Kuleye sıkıştırın deyin tanka T-34 76,2 mm uzun namlulu silah, yetenekli Rus ellerinde omuz kayışlarını işleyebilen Alman delme makineleri - 1420 mm ışık çapına sahip kuleler (ve 85 mm çapında bir omuz askısında 1600 mm top ile yeni bir taret ve bir tank kulesi sayesinde) başarılı oldu. Lend-Lease Amerikan makinelerinde, 2 mm'lik bir peşinde 122 mm'lik bir top bulunan IS-1800 zaten elde edildi).
Ne yazık ki, çeyrek asırdan beri - Gorbaçov döneminin sonundan bu yana - Rus hükümetinin ekonomik bloğu, yalnızca yabancı yatırımların sınırsız ve yararına kutsal inananlar tarafından sağlandı. Gelişimin eksikliği onları hiç rahatsız etmiyor: özgürlükçü iktisat teorisinin (sözde Avusturya ve Şikago okulları) mevcut taklitlerinin altında yatan tamamen finansal mantık, genel olarak ve teknolojik zincirlerde genel olarak üretim süreçlerini dikkate almıyor (zaten bir kereden fazla yayınladım) dergisi ”Avusturya okulunun kurucusu Ludwig Heinrich Arturovich Edler von Mises'den alıntıları seçti, görünüşe göre pek çok muhasebeciyi ikna etti, ancak herhangi bir prodüksiyon işçisi için saçma çünkü onlarda bariz bir anlatım var. Tüm zincirlerin karşılıklı olarak kararlaştırılması gereken teknolojik zincirlerin mantığı kaldı). Bu alışılmadık ekonomik yönelim devam ederse, ekonomik blok Rus soylularının kaderini bekliyor. Üzgün değil, ama aynı zamanda, tüm Rusya Federasyonu'nu Rusya İmparatorluğu'nun kaderine yönlendirebilir.