Kırmızı Gören Kedi
Hazyrlanan Brahms Dinleyen Kedi
"BİR JIM QWILLERAN MACERASI"
Polisiye
1
Jim Qwilleran, Basın Kulübü'nün yemek salonundaki iskemlelerden birine kendini atarcasına
bıraktı. Gür bıyıklarının aşağıya doğru kıvrımı yüzündeki somurtuk ifadeyi daha da
derinleştiriyordu.
Üzerindeki sıkıntının nedeni ne on sent artan içki fiyatları ne bulunduğu ortamdaki kasvetli
ışıklandırma ne o iç karartıcı tahta döşemeler ne Cuma'dan kalma balık kızartmasıyla
Cumartesi'den kalma bira kokusu karışımı ne de bir zamanlar eski eyalet hapishanesi olan bu
binanın o kendine has rutubetli kokuşuydu. Qwilleran’ın derdi bambaşkaydı.
Daily Fluxion gazetesinin ödüllü yazarı, aynı zamanda bir elmalı turta ve biftek konosörü, şu
anda dehşet ve umutsuzluk içersinde, kusmuk yeşili renkli sayfalara basılmış uzun bir liste
okuyordu.
Fluxion'un konu editörü Arch Riker masanın karşı tarafından söze başladı. "Evet, herkes ne
yiyor? Mönüde patates köftesi olduğunu görüyorum."
Qwilleran hâlâ burnunun üzerindeki okuma gözlükleriyle elindeki yeşil yapraklara basılmış
listeyi tekrar tekrar okuyarak hazmetmeye çalışıyordu.
Fluxion'un fotoğrafçısı, Cins Bunsen, bir puro yaktı. "Ben bezelye çorbası, pirzola ve yanına
da kızarmış patates istiyorum. Ama ondan önce bir duble martini alacağım." Qwilleran büyük
bir sessizlik içinde o inanılmaz dokümanı okudu, bitirdi ve tekrar baştan okumaya başladı.
Patates yok. Ekmek yok. Kremalı çorba yok.
Kızartmalar yok.
Bir masabaşı gazetecisinin geniş rahat konturlarına sahip olan Riker söze girdi. "Ben hafif bir
şeyler yemek istiyorum, mesela tavuk, börek ve kremalı tatlı. Sen ne yiyeceksin Qwill?"
Sos yok. Krema yok. Tatlı yok.
Qwilleran son derece içerlemiş bir durumda arkasına yaslanarak oldukça zorlama bir
gülümsemeyle, "Yalnızca yağsız köy peyniri ve yarım ekmek istemeyi düşünüyorum."
"Hasta olmalısın" dedi Bunsen. "Doktor Beane 15 kilo vermemi istedi."
"Sanırım o kritik yaşa geliyorsun" dedi fotoğrafçı neşeli bir sesle. Daha genç ve daha inceydi,
bu konuda felsefe yapabilirdi.
Qwilleran, artık belirgin bir biçimde kırlaşmış siyah gür bıyıklarını okşamakla yetindi.
Gözlüklerini çıkardı, saplarını büyük bir dikkatle katlayarak göğüs cebine koydu.
Bir parça ekmeğe tereyağı sürmekte olan Riker ise endişelenmiş görünüyordu. "Doktora
gitmek nereden aklına geldi Qwill?"
"Aslında bir veteriner tarafından gönderildim" dedi Qwilleran, bir yandan da tütün torbasını
çıkarmış, şuh kıvrımlı piposunu dolduruyordu. "Koko ve Yum Yum'u, dişlerini temizlettirmek
için veterinere götürmüştüm. Siz hiç, bir Siyam kedisine ağzını açtırmayı denediniz mi? Sanki
en mahrem yerlerine zorla girmeye çalışıyormuşsunuz gibi tepki veriyorlar."
"Kameramla orada bulunmayı çok isterdim doğrusu" dedi Bunsen.
"Koko ne yapmak istediğimizi anlayınca tam bir tüylü kasırgaya dönüştü. Veteriner onu
boynundan yakaladı, yardımcısı ayaklarını tuttu ve ben de kuyruğunu kavradım. Ama Koko
adeta ters yüz oldu ve kurtulmayı başardı. Bundan sonra tek hatırladığım, masanın üstünden
fırlayıp köpeklerin kafesine doğru yönelmesi. Arkasında iki veteriner ve bir köpek bakıcısı
çocukla birlikte kafeslerin etrafında deli gibi koşmaya başladı. Köpek havlamaları, kedi
miyavlamaları ve insan çığlıkları! Koko birden yerden 2,5 metre yükseklikteki klimanın
üzerine atladı. Eğer bir Siyam kedisi tarafından ciddi biçimde küfür edildiğini duymamışsan,
hayatında hiç küfür duymamışsın demektir."
"Biliyorum!" dedi Bunsen. "O kedinin ambulans düdüğü gibi bir çığlığı var."
"Bütün bu keşmekeşten sonra bitkin düştüm. Veterinerin söylediğine göre bu kedilerin diş
bakımından önce benim ciddi bir check-up yaptırmaya ihtiyacım varmış. Son zamanlarda
tıknefes de oluyordum. Dolayısıyla önerisine uydum. Doktor Beane'e göründüm."
"Peki, kediyi oradan indirmeyi nasıl basardın?"
"Onu orada bırakarak dışarı çıktık, biraz sonra salınaa salına muayene odasına geldi, masanın
üzerine sıçradı ve ağzını kocaman açarak güzelce esnedi!"
"Koko'ya bir puan daha" dedi Rtker. "Peki, bütün bu olanlar olurken, dişi kedi ne yaptı?"
"Yum Yum içinde getirildiği sepette kalmayı tercih ederek sırasını bekledi."
"Ve herhalde deliler gibi gülmüştür" dedi Bunsen.
"İşte hepsi bu" diyerek bitirdi Qwilleran. "Bu yüzden şimdi bu berbat rejimdeyim."
"Bu rejime hiçbir zaman sadık kalamayacaksın."
"Hayır, kalacağım. Hatta ödül paramla bir baskül bile aldım. .. Ohio'daki bir kasaba
doktorunun bürosundan antika bir parça.
Qwilleran, Daily Fluxion'un düzenlediği yazı yarışmasında ' bin dolarlık bir ödül kazanmıştı.
Bütün ekip bu tutumlu bekârın parayı nasıl harcayacağını merak ediyordu.
"Paranın geri kalan kısmını ne yaptın?" diye sordu Riker. Ve alaycı bir tonla ekledi, "Kesin,
eski karına göndermişsindir!"
"Miriam'a yalnızca iki yüz gönderdim, hepsi o kadar!"
"Seni enayi!"
"Miriam hasta."
"Olsun. Kayınpederin hayli zengin" diye hatırlattı Arch.
"Kendine yeni bir otomobil satın almalıydın. Ya da evine doğru dürüst mobilyalar
alabilirdin."
"Jungtown'daki dairemin hiçbir eksiği yok ki!"
"Yani demek istiyorum ki, yeniden evlenmelisin. İşe banliyöde bir ev satın alarak başla, oraya
yerleş."
Qwilleran bu öneri karşısında, oturduğu yerde büzüldü. Öğle yemeğinden sonra, üç adam
büroya doğru giderlerken içten içe büzülmeye de devam etti. Bunun çeşitli nedenleri vardı.
Bir kere köy peynirinden nefret ediyordu. Sonra Riker yemek boyunca evlilik konusunda
uzatıp durmuş, Qwilleran da Riker'la eski arkadaş olduklarından sesini çıkarmamıştı.
Sıkıntısının üçüncü nedeniyse Genel Yayın Yönetmeni'nin öğleden sonra yapacağı
toplantıydı. Ne zaman patron toplantı yapmak istese, haberler kötü demekti. Zaten adamın
kendisi Qwilleran'ı sinirlendirmeye yetiyordu. Çıkarı olduğu zaman gösterdiği, olmadığı
zaman da geri çektiği sentetik bir dostluğu vardı.
Patronla randevu saati gelip çattığında, Qwilleran, Riker'la birlikte ön bürodan içeri girdi.
"Merhaba Arch, merhaba Qwill" dedi yönetmen, bu durumlar için ayırdığı cıvık bir ses
tonuyla. "Öğle yemeği nasıldı beyler, sizi kulüpte gördüm."
Qwilleran'dan hafif bir homurtu duyuldu.
Yönetmen oturmalarını işaret ettikten sonra kendi koltuğuna kuruldu. Yüzünde gururlu bir
gülümsemeyle söze başladı. "Qwill senin için yeni bir projemiz var ve eminim bundan çok
memnun kalacaksın" dedi.
Qwilleran’ın yüzü ifadesizdi. Memnun kalıp kalmayacağına ancak ayrıntılarını öğrendikten
sonra karar verecekti.
"Qwill, herkes senin ekip içindeki en iştahlı adam olduğunu söylüyor. Ve bu özelliğin, şu an
sana önereceğim iş için çok önemli. Bize yeni köşende, bal badem, zaman zaman da acı soslu
yazılar yazacağına güveniyoruz. Anlayacağın dostum, seni 'gurme uzmanı' olarak
görevlendiriyoruz."
"Bu da ne demek" dedi Qwilleran, boğuk bir sesle.
"Bu, şu demek dostum: Sana, lezzetli yemekler, güzel içkiler ve seçkin lokantalarla ilgili
yazılar yazabileceğin bir köşe tahsis ediyoruz. Huxion'da bugünden itibaren iki kişilik açık bir
hesabın var. Gittiğin yerlere bir misafir de davet edebilirsin." Yönetmen burada keserek
Qwilleran'dan bir sevinç belirtisi bekledi.
Oysa Qwilleran yalnızca yutkunmakla ve onu süzmekle yetindi.
"Peki sen bu konuda ne düşünüyorsun Qwill?"
"Bilemiyorum" diye yavaşça yanıtladı Qwilleran. "Biliyorsun iki yıldır hayli kilo aldım ve
bugün sıkı bir perhize başlamıştım. Doktor Beane 15 kilo vermemi istedi."
Patronu yalnızca bir saniye kadar ufak bir şaşkınlık geçirdi. "Doğal olarak her şeyi yemek de
şart değil" dedi. "Şundan biraz, bundan biraz tadarsın. Asıl hayal gücünü çalıştır. Sen işin
inceliklerini iyi bilirsin. Ona bakarsan bizim 'yemek tarifleri' köşesinin editörü yumurta
pişirmeyi bile bilmez ama şehirdeki en iyi yemek tarifi sayfasını o hazırlıyor."
"Şey..."
"Bu işi kıvıracağından en ufak bir şüphe duymuyorum." Bu kısacık iyi niyet gösterisinin
sonunda yayın yönetmeninin yüzü o her zamanki düşünceli ifadesine döndü. "Gelecek
Pazartesi başlamayı düşünüyoruz. Köşenin tanıtımını, senin fotoğrafını ve biyografini basarak
Pazar günü yapacağız. Arch Avrupa'nın bütün mutfaklarını çok iyi bildiğini söyledi."
Qwilleran birden arkasına döndü: "Senin bundan haberin var mıydı Arch?"
Editör başını suçlu suçlu salladı ve "Şu bıyığını düzelttirip bir fotoğraf çektirsen çok iyi
olacak. Çünkü eski resminde mide kanaması geçiriyörmüşsün gibi bir halin var" dedi.
Patron ayağa kalkıp saatine bir göz attı. "Evet işte hepsi bu. Tebrikler Qwill!"
Kendi bölümlerine dönerlerken, Riker, "Şu rejimini birkaç hafta erteleyemez misin yahu!
Percy'nin bu parlak fikri diğerleri gibi kısa ömürlü olacaktır. Morning Rampage'in iki hafta
sonra bir gurme köşesi başlatacağını öğrendiğimiz için yapıyoruz bunu. Bu arada sen de
krallar gibi yaşayabilirsin. Her gece bir başkasıyla yemeğe gider, eğlenir, üstelik de bir kuruş
harcamazsın. Senin gibi tutumlu bir adam için hoş bir fırsat olmalı bu. Sen İskoç'tun değil
mi?"
"İskoçyalıyım" diye homurdandı Qwilleran. "İskoç diye içkiye denir."
Qwilleran önce berbere, oradan da resim çektirmek ve yeni göreviyle ilgili Cins Bunsen'e
yakınmak üzere fotoğraf stüdyosuna uğradı.
"Eğer yemeğe giderken bir arkadaşa ihtiyaç duyarsan, ben her zaman müsaitim" dedi
fotoğrafçı büyük bir hevesle. "Ben yemek yerim, sen de not alırsın!" Sonra vesikalık
fotoğrafını çekmek üzere, Qwilleran'i sırtı dimdik olarak bir tabureye oturttu ve başını doğal
olmayan bir açıyla yana eğdi.
"Riker beni çakı gibi göstermeni istedi" dedi Qwilleran kaşlarını çatarak.
Bunsen tek gözüyle kameranın objektifini kontrol etti. "Maalesef bu aşağı sarkmış bıyıklarınla
karın ağrısı çeken bir av köpeğinden başka bir şeye benzeyemezsin. Bari biraz gülümse!"
Qwilleran, sağ yanağında tek bir kası biraz oynattı.
"Neden Toledo Gömütleri'nde yemek yiyerek başlamıyorsun? Orası en pahalı yer. Ondan
sonra yol üstündekilere geçersin" dedi Bunsen. Qwilleran’ın omuzlarını sola, çenesini ise sağa
çevirdi. "Cennet Aşevleri hakkında da bir yazı hazırlamalı ve insanlara oraların ne kadar
berbat olduğunu anlatmalısın."
"Gurme köşesini sen mi yoksa ben mi hazırlayacağım, söylesene!"
"Tamam, tamam, hadi biraz gülümse!" Kas yine biraz oynadı.
"Heey, kıpırdadın! Şimdi yeniden çekmek zorundayız... Söylesene, senin şu deli kedilerin bu
yeni köşeyi duyduklarında nasıl bir tepki verecekler sence? Her gece o yaramazlara
götüreceğin ziyafetleri düşün!"
"Bunu hiç düşünmemiştim doğrusu!" diye mırıldandı Qwilleran. Yüzü aydınlandı, Bunsen
flaşı patlattı, fotoğraf çekildi.
The Fluxion'un yeni gurme yazarı görev turunun ilk durağı olarak şu seçkin Toledo
Gömütleri'ne gitmeye karar verdi. Tabii Cins Bunsen'le değil... Adres defterindeki en gözde
adlardan biri olan Mary Duckworth'u aradı.
"Çok üzgünüm" dedi kız. "Karayipler'e gidiyorum. Bu geceki Gurme Kulübü'nün yemek
davetini de bu yüzden geri çevirdim. Peki, sen benim yerime gitmek ister misin? Köşende
yazabilirsin."
"Nerede bu yemek?"
"Maus Evi'nde, yerini biliyor musun?"
"Mause Evi'mi?" diye tekrarladı Qwilleran. "Bir restoran için hiç de iştah açıcı bir ad değil."
"Bu bir restoran değil" diye açıkladı Mary Duckworth. "Burası Avukat Robert Maus'un evi,
M.A.U.S. Mickey Mouse ya da Miki Fare gibi ama o Alman imla ve telaffuzunu tercih
ediyor. Kendisi son derece usta bir aşçıdır. Hani her gece Fransız bıçaklarını özenle kilitleyip
kaldıran, bir sos hazırlarken içine ezbere otuz yedi çeşni karıştıran ve kendi maydanozunu
kendi yetiştiren cinsinden. Anlatılanlara göre yalnızca tadına bakarak bir tavuğun sağ buduyla
sol budunu ayırt edebiliyormuş "
"Nerede bu Maus Evi?"
"Nehir Yolu'nda. Geçmişte meşhur bir intihar olayına sahne olmuş garip bir bina. Belki bu işi
sen çözebilirsin. Daily Fluxion için ne kaymak haber olur."
"Olay ne zaman olmuş?"
"Ah, daha ben doğmadan önce!"
Qwilleran bıyığına oflayarak, "Pek sıcak bir haber denemez" dedi.
"Sakın bu konuyu yemekte konuşma" diye uyardı Mary. "Robert bu konudan tamamen
bezmiş durumda. Onu arayıp geleceğini bildireceğim."
Qwilleran hem üstünü değiştirmek hem de kedilerini beslemek için eve erken gitti. Önce
kasaba uğrayarak biraz taze et almayı da ihmal etmedi. Daha merdivenleri çıkmaya
başlamadan, o kedilere has içgüdüleriyle geldiğini farketmişlerdi. Onu beklerken görüntüleri
iki somun ev ekmeğini andırıyordu. Kapıya doğru oturmuş, az kızarmış ekmek renginde iki
topak kürkün altında, kahverengi bacaklar ve patiler hiç gözükmüyordu. Ama kahverengi
kulaklar dikilmiş, iki çift mavi göz daireye giren adamı sorguluyorlardı.
"Selamlar" dedi. "Bu gece erkenciyim. Biraz sabredin de size ne getirdiğimi görün."
İki kedi de dikildi. "Yooo!" dedi Koko tok bariton sesiyle. "Mmmm" dedi soprano Yum Yum.
Sonra kalın sözlüğün üzerine zıplayarak sevinç içinde, harap durumdaki kapağı tırmalamaya
başladı. Bu sırada Koko da lakayt bir tavırla masanın üzerine çıktı ve daktilonun bir tuşuna
basarak şeridin yerinden sıçramasına sebep oldu.
Qwilleran iki kediyi de sırayla okşadı. Koko'nun ipeksi sırtını sertçe sıvazladı, Yum Yum'un
açık renk tüylerini ise nezaketle okşadı. "Nasılmış benim küçük sevgilim?" Qwilleran,
hayatındaki hiçbir kadının asla ondan duymadığı ve Basın Kulübü'ndeki dostları duysalar
herhalde kulaklarına inanamayacakları bir yumuşaklıkla konuşuyordu Yum Yum'la.
"Bu geceki mönünüz tavuk ciğeri" diye açıklama yaptı. Koko onu onayladığını belirtircesine
daktilodaki sol marj ini düzeltti. Onun bu teknik yeteneği yeni ortaya çıkmıştı. Elektrik
düğmelerini oynatabiliyor ya da kapıları açabiliyordu. En çok da daktiloyla büyülenmişti.
Manivelası, tokmağı ve bir sürü tuşlarıyla müthiş bir aletti bu onun için.
Qwilleran bu gelişmeyi veterinere aktarmıştı. "Hayvanlar da tıpkı çocuklar gibi çeşitli
konulara merak sarabilirler" demişti veteriner. "Kediler kaç yaşında?"
"Hiçbir fikrim yok. Onları yanıma aldığımda çoktan büyümüşlerdi."
"Koko büyük olasılıkla üç-dört yaşlarında. Çok sağlıklı bir kedi, üstelik son derece de zeki
görünüyor."
Bu yorum karşısında Qwilleran kabarık bıyığını gizlice düzeltti ve Koko'nun üstün
yeteneklerinden söz etmemek için kendini tuttu. Gerçekten de yaşına göre erken gelişmiş
Siyam kedisinin olağandışı dikkat ve keşif yeteneği vardı. Qwilleran, kısa bir süre önce polisi
oldukça uğraştırmış olan bir cinayetin sırrını çözmüş ve bu konuda Koko'nun ne kadar büyük
yardımı olduğunu ancak yakın dostlarıyla paylaşmıştı.
Qwilleran kediler için tavuk ciğerini doğradı ve onları biraz et suyunda pişirdi. Sonra da bu
leziz yemeği onların sevdiği biçimde tabağa yerleştirdi; kırabilecekleri küçüklükte doğranmış
parçaları tabağın kenarına dizip, ortadaki boşluğa da et suyunu döktü.
"Sizi şanslı şeyler" dedi. Her istediklerini bir gram şişmanlamadan yiyebiliyorlardı. O semiz
görünümlü kahverengi tüylerinin altındaki vücutları yağsız ve kaslıydı. Oldukça zarif ve
yumuşak adımlarla hareket etmelerine rağmen, arka ayakları çok güçlüydü, hiç kendilerini
zorlamadan hafifçe sıçrayarak buzdolabının üstüne çıkabiliyorlardı.
Qwilleran bir süre onları izledi ve sonra, yeni göreviyle ilgili çalışmaya başladı. Daktilosunun
başına oturarak restoranların bir listesini yaptı. Her zaman daktilosuna takılı temiz beyaz bir
kâğıt bulundururdu. Bu hemen yazmaya başlamak için teşvik edici bir taktikti. Daktilodaki
kâğıda bakarken, bir an elleri tuşların üzerinde durakladı. Yeni gözlüklerini takarak kâğıda
daha yakından baktı: Sayfanın tepesine bir harf yazılmıştı.
"Aman Allahım, er ya da geç daktilo yazmayı becereceğini biliyordum" dedi, omuzunun
üzerinden bakarak. Mutfaktan bir mırıltı duyuldu. Koko bir yandan bir parça tavuk ciğerini
midesine indiriyor bir yandan da Qwilleran'a cevap yetiştiriyordu.
Bu büyük harfle basılmış bir T harfiydi. Klavye büyük harfe kilitli kalmıştı. Koko herhalde
sol patisiyle "büyük harf tuşuna basarken, sağ patisiyle de T harfine basmıştı.
Qwilleran, Koko'nun yazdığı T harfinin yanına "oledo Gömüden" yazarak restoranın adını
tamamladı. Sonra devam etti: Altın Pirzola, Stilton Oteli'ndeki Az Pişmiş Salonu, sonra çeşitli
yol kenarı lokantaları, etnik restoranlar ve bistrolar.
Sonra yemek için giyinmek üzere Daily Fluxion'a her zaman giydiği üniformayı üstünden
çıkardı. İskoç kumaşından spor ceketini, kırmızı ekoseli kravatını, gri düğmeli gömleğini ve
toprak rengi bol kesim pantolonunu çıkartmıştı ki, birden gözü boy aynasındaki görüntüsüne
takıldı. Bu görüntüden hiç hoşnut olmamıştı. Yanakları toplamış, kollarındaki kaslar
gevşemiş, bedeni iç bükey olması gereken yerlerde dışbükey olmuştu.
Bir umutla banyodaki antika tartıya koştu. Denge kolunda ağırlıkları olan eski tip bir tartıydı
bu. Kol sert bir ses çıkararak yukarı çarptı. Qwilleran nefesini tuttu ve kol boyunca ağırlığı
gezdirdi. Tereddütlü bir biçimde çeyrek kilo, yarım kilo, bir, iki, üç kilo çıktıktan sonra tartı
dengesine kavuştu. Üç kilo! Kahvaltıda greyfurttan başka hiçbir şey yememişti. Öğle
yemeğini ise köy peyniri ile geçiştirmişti ve şimdi sabahki kilosundan tam üç kilo fazla idi.
Qwilleran önce dehşete kapıldı sonra yılgınlık hissetti. Sonra da bütün sinirleri tepesinde
toplandı. "Lanet olsun" dedi yüksek sesle. "Bu saçma sapan köşe yayımlanacak diye şişko bir
fıçıya dönmeye hiç niyetim yok."
"Yooo" dedi Koko onaylarcasına.
Qwilleran aynada kendini yeniden gözden geçirmek amacıyla tartıdan indi. Görüntü
tombullaşmış bedenine meydan okurcasına kararla dikildi. Göğsünü şişirdi, karnını içine
çekti. Birden kendini daha güçlü hissetmişti.
"Şu lanet olası köşeyi hazırlayacağım" dedi kedilere bakarak. "Beni öldürene kadar perhizi
uygulamaya da devam edeceğim."
"Yoo, yooo" dedi Koko.
"Üç kilo daha fazlayım. Buna inanamıyorum!"
Tartılırken, Koko'nun hemen arkasında durduğunu ve ön patilerini tartının üstüne bütün
ağırlığıyla bastırdığını farketmemişti.
2
Jim Qwilleran, Pazartesi akşamı yemeğe gitmek için giyinirken yaşlanmaya başladığını
düşünüyordu. Hayatında ilk kez okuma gözlüklerine ihtiyaç duyuyordu, bıyıkları ve gür
saçları kırlaşmış, beli, yaşının kırk altı olduğunu hatırlatırcasına kalınlaşmıştı. Ama daha gece
bitmeden kendini yeniden genç hissediyordu.
Bir taksi tutarak Robert Maus'un Nehir Yolu'ndaki evine doğru yola çıktı. Bu mekân, geniş bir
alışveriş merkezinin, Joe Pike'in Deniz Ürünleri Barakası'nın ve buz pateni sahasıyla bir
kereste deposunun epey gerisinde kalıyordu. Yat limanı ile Tenis Kulubü'nün arasında ürkünç
bir taş binaydı.
Qwilleran bu binayı daha önce görmüş ve egzantrik bir mezhebin ayin yaptığı bir yer
olabileceğini düşünmüştü. Anayoldan oldukça uzakta kalıyordu. Demir çitleri ve iki
dönümlük bakımsız bahçesiyle oldukça terkedilmiş, gizemli bir Mısır tapınağını andırıyordu.
Sanki hasar görmüş ve gelişigüzel onarılmış bir tapınak.
Sütunlarla çevrilmiş devasa kapı, adeta Nil kıyısında yapılmış bir kazıdan elde edilmiş
olabilirdi. Diğer mimari ayrıntı-larsa farklı karakteristik özellikler taşıyordu. Georgia tarzı
bacalar, üst kata yerleştirilmiş geniş fabrika camları, binanın bir tarafına eklenmiş garaj, diğer
yanına yapılmış modern bir açık park ve sayısız yangın merdivenleri, düz çıkıntılar ve yanlış
yerlere konulmuş yağmur olukları...
Qwilleran kapı tokmağını vurduğunda yankılı bir ses çıktı. Kapı gıcırdayarak açılana kadar,
büyük bir sabırla bekledi. Karnı da açlıktan gurulduyordu.
İçeri girdikten sonra, yarım saat kadar bir süre pek kayda değer bir şey olmadı. Qwilleran'i
meraklı bakışlı, uzun ve kıvırcık favorili, narin yapılı genç bir adam karşıladı. Beyaz bir uşak
forması giymiş olmasına rağmen bir elinde yarı dolu şampanya bardağı, diğerindeyse sigara
vardı. Ayrıca ağaca çıkmış bir kedi gibi de sırıtıyordu. "Maus Evi'ne hoş geldiniz. Siz şu
gazeteci olmalısınız."
Qwilleran loş bir mağaraya benzeyen giriş holüne adımını attı.
"Mickey Fare şu an mutfakta" dedi. "Benim adım William." Sağ elini uzatmadan önce
sigarayı ağzına aldı.
Qwilleran bu şirin garsonla -ya da uşak- ya da her neyse el sıkıştı. "Yalnızca William mı?"
"William Vitello."
Gazeteci, genç yüze dikkatle baktı. "Vitello mu? Senin bir İrlandalı olduğuna yemin
edebilirdim."
"Annem İrlandalı, babam kalyan. Ailem bir tencere gulaş karar karışıktır" diye ağzı
kulaklarına varan bir gülümsemeyle açıklamada bulundu William. "Hadi içeri gelin. Herkes
Büyük Salon'da. Kafayı bulmakla meşguller. Sizi onlarla tanıştırayım."
Qwilleran'i oldukça karanlık, geniş bir salona götürdü. Burada meşaleler üzerine yerleştirilmiş
mumlar ve şamdanlar yalnızca loş bir ışık yayıyordu. Ama Qwilleran, Mısır sütunlarının
destek verdiği balkonu ve sfenkslerle çevrili muhteşem merdiveni net olarak seçebilmişti. Yer
ve duvarlar çikolata renkli seramik karolarla kaplanmıştı. Sesler bu parlak yüzeye çarpıyor ve
ürkünç bir uğultu meydana geliyordu.
"Söylememde bir mahsur yoksa, biraz ürkütücü bir yer" dedi Qwilleran.
"Bu gördüğünüz daha hiçbir şey değil."
Salonun tam ortasında, o azametli tavanın altında yemek için uzun bir masa ayrılmıştı. Ancak
konuklar balkonun altında durmuş, kokteylerini yudumluyorlardı. Burası nispeten daha sıcak
bir ortamdı.
"Ne içersiniz? Şampanya ya da şeri?" diye sordu William. "Şeri tam bir bomba, sizi önceden
uyarmak isterim."
"İçki almayayım" dedi Qwilleran. Cebinden piposunu ve tütününü çıkardı. Biraz pipo içerse
midesindeki açlık çanları susardı belki.
"Bu geceki yalnızca küçük bir parti. Buradaki insanların çoğu zaten burada oturuyorlar.
Kızlarla tanışmak ister misiniz?" diye sordu Willam başıyla iki esmer kadını göstererek.
"Burada mı yaşıyorlar? Bu Maus nasıl bir yer böyle?"
Çocuk şaşkınlıkla ona döndü. "Burayı bilmiyor musunuz? Burası tuhaf bir pansiyondur. Bir
zamanlar gerçek bir sanat merkeziymiş, balkonda stüdyolar varmış, arka taraftaysa
çömlekçilik yapılıyormuş. Ama bütün bunlar, burayı Mickey Maus devralmadan önceymiş.
Ben de bir sığıntıyım burada. Bir sanat okuluna devam ediyorum, aynı zamanda da oda ve
yemek karşılığında çeşitli bel kırıcı işlerde çalışıyorum."
"Yaptığın işler arasında çimleri biçmek yok galiba" dedi Qwilleran ön taraftaki bakımsız
bahçeyi kastederek.
William abartılı bir kahkaha atarak gazetecinin sırtına bir şaplak indiriverdi. "Hadi gelin de
Hixie ve Rosemary'le tanıştırayım sizi. Yalnız Hixie'ye dikkat etmelisiniz, yılmaz bir erkek
avcısıdır."
İki kadın, meze dolu tabaklarla donatılmış büfenin yanında duruyorlardı. Rosemary Whiting
pek yaşını göstermeyen, hoş, sessiz bir kadındı. Hixie Rice ise daha genç, daha canlı, daha
tombul ve daha uzun kirpikliydi.
Hixie bir yandan içkisini yudumluyor bir yandan da kanepeleri midesine indiriyordu. Oldukça
yüksek bir sesle, "Çikolata için deli oluyorum, çikolatalı kremaları, çikolataya batırılmış
kurabiyeleri, kekleri, tartları... Kısacası çikolata, üç bardak şeker ve bir kalıp tereyağ ile
yapılmış her şeyi çok seviyorum." Konuşmasını jambona sarlmış bir istiridyeyi ağzına atmak
için yarıda kesti.
Qwilleran, Hixie'nin görkemli bir kadın olduğunu düşündü. Hixie'nin bütün vücudu portakal
renkli dar elbisesinden fırlayacak gibiydi. Saçları çikolatalı sufle gibi tombul ve gamzeli
yüzünün üstünde toplanmıştı.
Rosemary, Qwilleran'a bir tabak uzatarak, "Havyar?" diye sordu.
Qwilleran derin bir nefes aldı ve başını sallayarak reddetti.
"D vitamini açısından oldukça zengindir" diye devam etti Rosemary.
"Yine de teşekkür ederim, istemiyorum."
"Mickey Maus" diye söze başladı William. "Tam bir tereyağ hastasıdır. Soğukkanlılığını
kaybettiği tek olay. Bir keresinde ufak bir brunch verirken evde yalnızca bir buçuk kilo
tereyağı kaldığını farkedince ciddi biçimde panik olmuştu."
"Maalesef, hayvani yağlar..." diye yumuşak bir sesle konuşmaya başladı Rosemary. Ama
Hixie onun sözünü keserek, "Çok fazla yemek yiyorum çünkü sıkıntılıyım. Ama zayıf ve
huysuz bir kadın olmaktansa tombul ve neşeli olmayı tercih ederim." Kirpiklerini kırpıştırdı
ve diğer bir kanepeye doğru uzandı. "Bu geceki mönümüz nedir Willie?"
"Pek bir şey yok. Yalnızca kremalı suteresi çorbası, limon soslu midye, doldurulmuş tavuk
göğsü, tereyağlı hindiba -hindibadan nefret ederim- ızgarada kızartılmış körili domates, yeşil
salata ve crep suzet."
"Bu Charlotte'un tabiriyle 'bir lokma bir şey'" dedi Hixie.
William, Qwilleran'a açıklamada bulundu. "Charlotte hiçbir zaman yemek yemez. O yalnızca
'bir lokma bir şey' dediği bir şeyler yer. İşte Charlotte orada, beyaz saçlı, üzerinde beş kilo
mücevher bulunan şu yaşlı kız."
Saçları toz şeker gibi bembeyaz yaşlı bayan iki koca göbekli centilmenle heyecanlı heyecanlı
konuşuyordu. Centilmen beyler kadını ilgiden çok nezaketle dinliyor gibiydi. Qwü-leran, Sivil
Sanat Komisyonu'ndan Penniman Kardeşler'i hemen tanıdı. Morning Rampage
Penniman'ların sermayesiyle kurulmuştu. Sanat okuluna yüklü bir bağışta bulunmuşlar, şehrin
park sisteminin planlanmasında da hatırı sayılır mali destek vermişlerdi.
Büyük Salon'da gergin bir biçimde dolaşan bir başka adam da oldukça tanıdıktı. Son derece
yakışıklı bir yüzü, yüzünde, karşısına güzel bir kadın çıkar çıkmaz göz kamaştırıcı bir
gülümsemeye dönüşen düşünceli bir ifade vardı. Görünümündeki şaşırtıcı şey tamamen
tıraşlanmış kafasıydı.
Qwilleran diğer konukları incelemeye başladı. Koyu yeşil elbise giymiş kızıl saçlı alımlı bir
kadın... hafif sakallı bir genç adam... ve birden onu gördü. Bir an için nefes almayı unuttu.
İmkânsız! diye düşündü kendi kendine. Ancak, bu gür kestane rengi saçlar, bu incecik beden,
hele o baştan çıkarıcı, çarpık gülümseme; hayır, yanılmış olmasına imkân yoktu.
Aynı anda kadın da Qwilleran'a doğru döndü ve yüzünde bir şaşkınlık ifadesi beliriverdi.
Qwilleran o an üst dudağında bir karıncalanma hissetti, bıyıklarına hafifçe dokundu. Kadın
ona doğru yürümeye başlamıştı bile. Her zamanki gibi etekleri uçuşarak kayarcasına
ilerliyordu. O tanıdık melodik sesiyle seslendi, "Jim Qwilleran, gerçekten sen misin?"
"Joy! Joy Wheatley!"
"Gözlerime inanamıyorum!" Birden kollarına atıldı.
"İzin ver de sana bir bakayım Joy! Biliyor musun, hiç değişmemişsin!"
"Ah, hayır değiştim." "Kaç yıl oldu?"
"Lütfen şimdi onu hesaplamayalım... Bıyığını çok beğendim Jim, sanki seni eskisinden daha
iri yarı gösteriyor."
"Yani şişman demek istiyorsun, çok naziksin. Her zaman çok naziktin zaten."
Kadın geri çekildi. "Ama her zaman değil, sana yaptıklarımı hatırladığımda gerçekten çok
utanıyorum."
Qwilleran kadının yüzüne dikkatle baktı ve birden boğazının düğümlendiğini hissetti. "Seni
bir daha göreceğimi hiç zannetmiyordum Joy. Ne yapıyorsun burada?"
"Ocak ayından beri burada yaşıyoruz. Eşimle ben bu binanın arkasındaki çömlek atölyesini
işletiyoruz."
"Evlendin mi!" Qwilleran’ın bütün umutları bir anda suya düşmüştü.
"Şimdi soyadım Graham. Peki, sen burada ne yapıyorsun Jim?"
"Artık bana hiç kimse Jim demiyor. Son yirmi yıldan beri adım Qwill."
"Hâlâ Qwilleran'i W ile mi yazıyorsun?"
"Evet ve hâlâ dizgi ve düzelti yapan arkadaşlara karın ağrıları veriyor."
"Peki, evlendin mi?" "Şu an evli değilim." "Hâlâ yazıyor musun?"
"Bir yıldan uzun bir zamandır Daily Fluxton'da çalışıyorum, hiç yazılarımı görmedin mi?"
"Unuttun mu, ben öyle pek okuyan bir insan değilim. Ayrıca kocam Fluxion'un sanat
eleştirmenine çok kızıyor ve bu yüzden Morning Rampage okuyor."
"Bunca yıldır nerelerdeydin Joy?"
"Çoğunlukla California'da. Sonra Bay Maus bizi buraya davet etti ve çömlek işine başladık.
Konuşacak o kadar çok şey var ki! Mutlaka seninle... seninle... ne zaman..."
"Joy" dedi Qwilleran sesini alçaltarak. "Neden kaçtın?"
Kadın içini çekti ve önce bir yöne sonra diğer yöne doğru baktı. "Bunu sana sonra açıklarım.
Önce şu sinirli kocam Bay G. kriz geçirmeden seni onunla tanıştırmalıyım" dedi acı bir
gülümseyişle.
Qwilleran salonun karşı tarafına baktığında, kendilerini izleyen uzun boylu, iri kemikli bir
adam gördü. Dan Graham soluk havuç renkli saçları olan, âdemelması çıkık bir adamdı. Çilli
derisi yüzündeki ve elerindeki belirgin kemiklerin üzerinde gerilmişti. Aşınmış kadife ceketi,
ütüsüz gömleği ve sandaletleriyle kendisine kasıtlı olarak değişik bir hava vermeye çalıştığı
hemen anlaşılıyordu. Tersine, böyle giyinmek ona harap bir hava vermişti.
Sinirli bir adam?.. Kesinlikle hayır.
Joy, Qwilleran'i "eski bir sevgili" olarak tanıştırdığında Graham kısa bir selam verdi.
Qwilleran, Joy'un kendisini bu biçimde tanıştırırken kullandığı tonda hınzırlıktan çok bir kin
sezinledi. Galiba karı kocanın arasında kötü giden bir şeyler vardı. Bundan memnunluk
duyduğu için birden utandı.
Dan Graham'a, "Eşinizi Chicago'dan, yıllar öncesinden tanıyorum. O zaman daha çocuktuk.
Ben onların komşusuydum. Şu anda Daily Fluxion'da çalışıyorum" dedi Qwilleran.
Graham bir şeyler mırıldandı. Çok hızlı konuşuyor, sözcükleri yutuyordu.
"Pardon?" dedi Qwilleran.
"Birsergihazırlıyoruz. Belkibizimiçinbirtanıtımhazırlaya-bilirsiniz."
"Bu tam bir karı-koca şovu olacak" dedi Joy. "İkimiz farklı stillerde çalışıyoruz. Umarım
açılışa katılırsın Jim."
"Sanateleştirmeninizibeğendiğimisöyleyemem" diye mırıldandı kocası.
"Eleştirileribeşparaetmez."
"Kimse sanat eleştirmenini sevmez" dedi Qwilleran. "Gazetecilikte yapmak istemeyeceğim
tek iş budur. Her neyse, Ortabatı'yı nasıl buldunuz Bay Graham?"
"Bu şehre iki sent vermem" dedi çömlekçi. Qwilleran’ın kulakları onun hızlı konuşmasına ve
artık demode olmuş klişeleri özgürce kullanmasına alışmaya başlamıştı. "New York'ta
çalışmayı düşünüyorum ya da belki de Avrupa'da."
"Eh, bense ülkenin bu kısmını çok seviyorum" dedi Joy meydan okurcasına. "Burada kalmak
istiyorum." O her zaman her şeyi çok severdi zaten. Qwilleran onun sınırsız coşkusunu
hatırladı birden.
Graham akşam yemeği için hazırlanmış masaya göz attı. "Ne zaman bir şeyler yiyeceğiz Tanrı
aşkına? Bir atı bile yiyecek kadar açım" dedi, boş bir şampanya kadehini sallayarak. "Bu
adamlar önce sizin iştahınızı açıyorlar ama sonra ortalarda hiç görünmüyorlar."
"Biliyor musunuz" dedi Qwilleran, "Henüz ev sahibimizi görmedim."
Joy onun elini kavrayarak, "Görmedin mi? Dur seni mutfağa götüreyim, Robert Maus lokum
gibi bir adamdır."
Kadın onu Büyük Salon'un arka tarafında kalan düşük tavanlı bir koridordan geçirdi. Elini
sıkıca tutuyor ve ona gereğinden daha yakın duruyordu. Bilinçli bir sessizlik içersinde
yürüdüler.
Mutfak oldukça büyük, gösterişli bir mekândı. Şifalı otların ve sıcak şarabın kokusu enfesti
doğrusu. Seramik karoyla döşenmiş yerleri, krişli tavanı ve muhteşem şöminesiyle bu mekân,
Qwilleran'a Normandy'de görmüş olduğu mutfakları hatırlatmıştı. Bakır kaplar, tavandan asılı
kurutulmuş dereotu ve biberiyeler, bıçak ile satırların dizilmiş olduğu meşe bıçaklık. Açık
raflarda ise omlet tavaları, sufle tabakları, bakır kâseler, bir balık buğulama tenceresi, salata
sepetleri ve Qwilleran’ın tanımadığı, gizemli birkaç mutfak aleti daha...
Bu mekâna oldukça hâkim, uzun boylu, iri yapılı, orta yaşlı adam, tertemiz beyaz gömleği,
sade kravatı ve altın kol düğ-meleriyle dikkat çekiyordu. Yüksek Mahkeme hâkimlerine
mahsus vakur bir tavrı vardı. Sırtındaki hafif kambur nedeniyle sanki nazikçe selam veriyor
gibi görünüyordu. Belinden aşağı uzun bir mutfak önlüğü bağlamış, hamur yoğurmakla
meşguldü.
Joy Graham onları tanıştırdığında, Robert Maus unlu ellerini göstererek, özür diledi ve biraz
düşünceli, ölçülü bir ses tonuyla, "Nasıl... sınız?" diye sordu.
Maus'a, son derece nazik bir biçimde, kısa emirler verdiği beyaz üniformalı bir kadın yardım
ediyordu. "Şunu dondurun lütfen... Rica etsem sosu hazırlar mısınız... Şimdi de tavuğu alayım
Bayan Marron. Teşekkür ederim."
Maus oldukça büyük, keskin bir bıçak kullanarak tavuk göğüslerini ustaca, kemiklerinden
ayırmaya başladı.
"Sanki intikam alıyörmüşsünüz gibi kullanıyorsunuz bıçağı " dedi Qwilleran.
Maus cevap vermeden önce derin bir nefes aldı. "Bu beni oldukça... tatmin ediyor" dedi,
bıçağı ete daldırarak aletin yassı ucuyla tavuk göğsüne bir darbe daha indirdi. "Sannısaklar
lütfen Bayan Marron"
"Burası olağanüstü bir bina" dedi Qwilleran. "Daha önce hiç böyle bir yer görmemiştim."
Bu yorumdan sonra konuyu uzunca bir süre düşünen avukat sonunda, "Bunu bir 'mimari
felaket' olarak tanımlamamızın çok büyük bir yanlış olmayacağı kanısındayım. Mimarının
hakkını yemek, yapmak isteyebileceğim en son şey ancak şunu da gönül rahatlığıyla
söyleyebilirim ki estetik bilincinin, coşku ve teknik bilgisinin çok gerisinde kalmış olduğuna
inanıyorum"
"Ama yukarıdaki daireler çok hoş döşenmiştir" dedi Joy. "Bay Maus, Jim'i balkona çıkarabilir
miyim?"
Maus nezaketle başını sallayarak cevap verdi: "Siz arzulu-yorsanız, tabii... Sanırım Altı
Numara'nın kapısı kilitli değil."
Qwilleran daha önce "Altı Numara" gibi bir yer kesinlikle görmemişti. Girdikleri bu stüdyo
daire tam tamına iki kat yükseklikteydi. Dış duvarın yarısı pencereydi ve pek çok küçük
camın birleştirilmesiyle yapılmıştı. İlkbahar güneşinin batarken arattığı kavuniçi parlaklık
odanın içini muhteşem bir renkle donatıyordu. Çalışma masasının arkasındaki üç ufak camın
herbirinde ayrı bir gökkuşağı oluşmuştu.
Qwilleran bıyığına doğru üfledi. "Bu mobilyaları çok beğendim! Ağır, hatta görünüş olarak
ortaçağdan kalma izlenimi veren oymalı ferforjeler..."
"Eşyalar Ham Hamilton'a ait" dedi Joy. "Etkileyici, öyle değil mi? Nerede yerleşeceğini
kesinleştirince bunları aldırtacak."
"Taşındı mı demek istiyorsun?"
"Florida'ya tayin oldu, bir marketler zincirinin alım satım işleriyle ilgileniyor."
Qwilleran daireyi alıcı gözüyle inceledi. Özellikle büyük siyah beyaz ekoseli kanepeyi,
duvara gömülü kitaplığı ve -bir de ne olsun!- beyaz ayı postu kilimi. "Burası kiralık mı?" diye
sordu.
Bu soru karşısında Joy'un gözleri parlamıştı. "Gerçekten ilgileniyor musun? Burada yaşamak
ister misin?"
"Bu kiraya bağlı ve ayrıca başka şeyler de var." Qwilleran Koko ve Yum Yum'u kastediyordu.
"Hemen Bay Maus'a soralım."
İşte bu onun çok iyi tanıdığı Joy'du. Ani kararlar almak ve hiç vakit kaybetmeden harekete
geçmek, onun en iyi bildiği özellikleriydi.
"Hayır, yemek bitene kadar bekleyelim. Bana biraz düşünmek için izin ver."
"Ah, Jim" diye bağırdı Joy ona sarılarak. "Bütün bu yıllar boyunca seni çok düşündüm."
Qwilleran onun kalp çarpıntılarını duyuyordu. "Neden kayboldun? Neden hiç açıklama
yapmadan beni öylece bırakıp gittin? Neden bana hiç yazmadın, hiçbir açıklama yapmadın?"
diye fısıldadı.
Joy geri çekildi. "Bu çok uzun bir hikâye. Hadi şimdi yemeğe inelim" dedi, Qwilleran’ın
kalbine takla attırmayı daima başarmış o çarpık gülümsemesiyle.
Büyük meşe masa, ağır seramik tabaklar, gümüş çatal kaşık ve ağır, işlenmiş demir
şamdanlarla donatılmıştı. Qwilleran, Hixie Rice ve kendini Charlotte Roop diye tanıtmış olan
beyaz saçlı kadının arasında, kendisine ayrılan yere oturdu. Joy ise masanın uç kısmında,
Basil ve Bayley Penniman'ın arasında oturuyordu. Bu durumda Qwilleran'la iletişimi ancak
gözleriyle kurabilirdi.
Qwileran'in tam karşısında, kolayca gülümseyen, dazlak bir vahşi oturuyordu. Adam hafifçe
kalktı, sağ elini kalbinin üzerine koyarak masanın üzerinden eğildi. "Adım Max Sorrel."
"Ben Daily Fluxion'dan Jim Qwilleran. Sizi daha önce hiç görmüş müydüm?"
"Bir restoranım var: Altın Pirzola." "Evet, orada bir akşam yemeği yemiştim."
"Kuzu kızartmasının tadına bakabildiniz mi? Bu bizim spe-sialitemizdir. Bu yemeği her
yaptığımızda inanın zarar ediyoruz." Restoran sahibi bir yandan konuşurken, diğer yandan da
çatalını, bıçağını peçetesiyle parlatıyordu.
Kaşıklar kaldırıldı, Qwilleran suteresi çorbasının tadına baktı ve gerçekten nefis olduğunu
düşündü. Ancak hepsini içecek kadar iştahı kendinde bulamadı. Mutluluk iştahını kapamıştı.
Aklı ve gözleri sürekli Joy'daydı. Şimdi neden şeffaf tenli, uzun saçlı kadınlara ilgi
duyduğunu daha iyi anlıyordu. Bu gece Joy'un o kahverengi gür saçları örülmüş ve başının
üzerine bir taç gibi oturtulmuştu. Qwilleran onun çocukken kendine perdelik kumaştan
romantik ama uyduruk giysiler yaptığını hatırladı. Ne deli bir çocuktu Joy! Şu an üzerindeki
elbise de o dönem giydikleri gibi vücudunu sarıyordu.
William konukların sağ tarafından önlerindeki çorba kâselerini aldı, sol tarafından midye dolu
tabakları verdi. Bardaklara beyaz şarap doldurdu. Bir yandan da hafifçe ıslık çalıyordu.
Servisi bitirdikten sonra o da teyaz ceketiyle misafirlere katıldı ve o canlı, deli dolu
tavırlarıyla hemen bitişiğinde oturanları tekeline aldı.
"Biraz alışılmışın dışında bir durum" dedi Qwilleran, Hixie'ye.
"Robert her şeye izin verir" dedi Hixie. "Kendisi oldukça resmi görünür ama dünyalar
tatlısıdır. Biraz tereyağ alabilir miyim?"
"Sen nasıl oldu da burada yaşamaya başladın?"
"Gıda sektörüyle iş yapar bir ajansta metin yazarıyım. Gıdayla ilgili bir işiniz yoksa Robert
size oda kiralamaz. Mesela Bayan Roop bir restoran işletmecisidir."
"Evet, Cennet Aşevleri'nden birini ben işletiyorum" dedi Qwilleran’ın solunda oturan kadın,
kolundaki bileziklerini sallayarak. Ufak tefek, hareketli bir kadındı ve büyük ihtimalle
emeklilik yaşına yaklaşmıştı. Üzerinde, ne olduğu pek anlaşılmayan bol mücevher vardı.
"Yaklaşık 40 yıl önce Bay Hash-man'ın yanında çalışmaya başladım. Daha önce ise rahmetli
Bay Penniman'ın yanında sekreterdim, dolayısıyla gazetecilik işinden biraz anlarım.
Gazetecileri gerçekten takdir ederim. Onlar sözcük ustalarıdır." Sonra da, "Belki siz bana
yardımcı olabilirsiniz" diyerek kocaman çantasının dış gözünden bir bulmaca çıkardı. "Sevgi
anlamına gelen ve a ile başlayan dört harfli sözcük nedir?"
"A'l'i-k olabilir" diye cevap verdi Qwilleran.
Bayan Roop kaşlarını çattı. "Alık mı?"
"Bu Arapça bir sözcüktür ve Al-ık diye okunur."
"Ah, evet" dedi kadın. "Siz bir dahisiniz." Sözcüğü dikey karelere yazıverdi.
Tavuk servisi yapıldı. Qwilleran buna da kolaylıkla karşı koyabildi. Yemeğiyle oynayarak
etrafındaki konuşmaları dinlemeye devam etti.
"Biliyor musunuz, yer mantarlarının kilosuna yetmiş beş dolar istiyorlarmış" dedi Sorrel.
Kızıl saçlı şöyle diyordu: "Mountclemens bir dolandırıcıydı biliyorsunuz. O meşhur İstakoz
salatası konserveden yapılıyormuş meğer."
"Bu binanın tavan arasında o kadar çok eğleniyorum ki. Tozlu bir konsolda saklanmış eski
mektuplar ve defterler buldum" dedi Joy, Basil Penniman'a.
"Bir avuç buğday göbeğini istediğiniz her şeye koyabilirsiniz. Sağlığınız için çok iyidir"
diyordu Rosemary Whiting.
"Karides kokteylinin son derece demode olduğunu artık herkes biliyor" dedi Hixie.
Ve Joy, "Tavan arasında ne bulduğumu bilseniz çok şaşırırsınız. Çok sayıda kişiyi son derece
üzebilir" diye devam etti.
Keçi sakallı adam ise yemek pişirmeyle ilgili bir sırrını açıklıyordu: "Peyniri her zaman
elimde rendelerim. Asiago'nun içinde bir parça rendelenmiş parmak lezzete lezzet katar."
Maus ise sofranın başına oturmuş, sessizce her yemeğin tadına bakıyor, gözlerini boşluğa
dikiyor, dudakları ve diliyle yiyeceklerin lezzetini değerlendiriyordu. Bir ara, "Bence croûte
tam kıvamında değil" dedi.
"Kesinlikle doğru değil! Muhteşem olmuş" diye rahatlattı onu Bayan Roop ve Qwilleran'a
dönerek, "Bay Maus çok usta bir aşçıdır. Bir keresinde gözlerini çıkarmadan bir domuzu
fırında pişirmeyi başarmıştır. Düşünebiliyor musunuz?" dedi.
Qwilleran herkesin dikkatini çekmek için biraz sesini yükselterek, "Bayan Graham'ın da son
derece usta bir aşçı olduğunu biliyor muydunuz? Daha on yedi yaşındayken muzlu kek
yapmayı denemişti ve eyalet çapında yapılan kek yarışmasında birinci olmuştu."
Joy hoş bir biçimde kıpkırmızı oldu.
"Gençken olmuş bir şeydi canım. İçinde muz, hindistan cevizi, çilek, çikolata, şekerleme ve
çırpılmış krema vardı."
"Aşçılığı hakkında çok şey bilmiyorum. Ama onun çok iyi bir çömlekçi olduğunu biliyorum.
Bu yemek takımını o yap-tı" dedi Max Sorrel çatalını tabağına vurarak.
"Bana böyle bir sipariş vermesi Bay Maus'un her zamanki cömertliğinin bir örneğidir" dedi
Joy.
Qwilleran kahverengi kenarları ve benekleri olan gümüş gri kalın tabaklara baktı. "Bütün bu
tabakları sen mi yaptın?" Elle mi? Kaç tane yaptın?"
"Yirmi dört kişilik servis için yaptım."
Sorrel yüzündeki o zafer dolu gülümsemeyle ona baktı. "Bunlar bir harika tatlım, eğer bir
milyoner olsaydım restoranım için bütün tabaklan senin yapmanı isterdim."
"Çok tatlısın Max."
"Bunları yapmak ne kadar sürdü" diye sordu Qwilleran.
"Mmmm, bunu söylemek biraz zor..." diye söze başladı Joy.
Dan Graham birden oldukça yüksek bir sesle araya girdi. "Bu hiçbir şey değil. Ben
California'da bir film çekimi için altı yüz parça yapmıştım."
Konuşması bir anda havayı elektriklendirmişti. Kimse cevap vermeden salatasına doğru
eğildi. Birdenbire herkes marulun yapraklarıyla uğraşmaya başladı.
"Ayrıca size bir şey daha söyleyeyim" diye ekledi Graham. "Wedgwood, Rus Katerina için
tam dokuz yüz altmış iki parça yapmıştı."
Masaya bir sessizlik çökmüştü. Birden William, "Yemekten sonra briç oynamak isteyen var
mı? Hazmı kolaylaştırır" dedi.
3
Qwilleran evine gidip dul ev sahibesine oradan taşınacağını söylediğinde, kadının gözleri
doldu. Bir sonraki ayın kirasını da ödeyince Bayan Cabb dayanamayarak ağladı.
Maus Evi'ndeki kira, Zwinger Sokağı'nda ödediği kiradan daha yüksekti ama sofistike bir
mutfak yeni köşesi için oldukça yararlı olabilirdi. Hem kediler de, o güzel ayı postunu çok
beğeneceklerdi. Ancak Qwilleran oraya taşınmasının gerçek nedenini çok iyi biliyordu!
Eski dairesine girdiğinde, kediler sedirin üzerinde uyuyordu. Onları okşayarak uyandırdı.
Koko gözlerini açmadan Yum Yum'un burnunu yaladı. Yum Yum da Koko'nun kulağını
yaladı. Koko kendi patisini yaladı, Yum Yum'da o zımpara kâğıdı diliyle Qwilleran’ın elini.
Onlara Maus Evi'nden getirdiği limon soslu midyeleri verdi. Sonra da Arch Riker'ın evine
telefon etti.
"Arch umarım seni uyandırmadım" dedi. "Bu gece hayatıma kimin yeniden girdiğini asla
tahmin edemezsin... Joy!"
Hattın öbür ucunda, inanmazlık kokan bir sessizlik oldu. "Joy Wheatley değil herhalde!"
"Şu anda ismi Joy Graham, evlenmiş!" "Ne yapmış?.. Nerede gördün onu?"
"O ve eşi seramik sanatçısı. Buraya California'dan gelmişler."
"Joy bir sanatçı mı olmuş?"
"Nehir Yolu'nda bir atölyede oturuyorlar, ben de onlarla,] aynı binada bir daireye
taşınıyorum."
"Dikkatli ol" diye uyardı Arch.
"Hemen bir sonuç çıkarma, o iş çoktan bitti." "Nasıl görünüyor?"
"Güzel, her zamanki gibi çok şirin ve her zamanki gibi tez-canlı- Hamlesini şimdi yapıyor,
konuyu sonra düşünüyor." "Ne... ya da neden olduğunu açıkladı mı?" "O kadar uzun
konuşacak vaktimiz olmadı."
"Bu bomba gibi bir haber yahu. Hele bir Rosie'yi uyandırayım da ona da anlatayım."
"Yarın öğle gibi görüşürüz" dedi Qwilleran. "Büroya gelmeden önce biraz alış veriş yapmak
istiyorum. Kendime baharlık bir şeyler bakacağım. Bir kaç yeni kıyafet fena olmaz."
Kravatını çözdü, fırlattı ve kendini rahat bir koltuğa atarak tatlı anılara daldı: Joy'un,
teyzesinin mutfağında ekmek pişirirken, elindeki yara bandını hamurun içinde kaybetmesi,
uzun saçlarını dikiş makinesine kaptırması gibi. Daha küçük bir çocukken Joy'a şiirler
yazmıştı. Joy.... toy... soy... Qwilleran başını salladı. Joy'un, hayatına bu kadar zaman sonra
tekrar girmesi inanılır gibi değildi!
Salı sabahı, bahar kokulu bir gündü. Kazanmış olduğu ödül parasıyla bir çift ayakkabı ve
uzun zamandır giymekte olduğundan daha modern kesimli bir takım satın aldı. Öğleyin Arch
Riker'la yemek yediler, Chicago'daki acemi gazetecilik günlerini andılar. O zamanlar Joy'la
Qwilleran, Rosie'yle de Riker, iki çift, birlikte çok dolaşmışlardı. Öğleden sonra da Qwilleran
tanıdığı bir antikacıdan bir steyşın ödünç alarak eşyalarını Maus Evi'ne taşıdı.
Koko ve Yum Yum her iki taraftan hava deliği açılmış bir konserve kolisinde yolculuk
yaptılar. Yol boyunca kutu sallandı, içerden sürekli tekmelendi, hırıltılar ve tıslamalarla dolu
bir kargaşa yaşandı. Koko bir strateji ustası olarak ne zaman dikkat çekmek istese, Yum
Yum'u öldürüyormuş gibi davranırdı. Bu minyon dişi de onun gönüllü suç ortağıydı. Ama
Qwilleran bu oyunu öğrenmişti, artık aklanmıyordu onlara.
Kâhya kadın, Bayan Marron, Qwilleran ile konserve kolisini Maus Evi'ne kabul etti. Üzgün
ifadeli, donuk gözlü, soluk benizli bir kadındı. Yorgun adımlarla onları Büyük Salon'dan
geçirdi.
"Altı Numara'yı iyice temizledim" dedi kadın. "William da geçen hafta duvarları silmişti.
Okuldan geldiği zaman eşyalarınızı yukarı çıkaracak."
Öğledensonra güneşi temizliğin kusursuzluğunu kanıtlamak istercesine o geniş stüdyo
penceresinden içeri giriyordu. Yerdeki kahverengi seramik karolar pırıl pırıldı. Koyu renk
meşe mobilyalar cilalanmıştı. Pencere camlan da yine ışıl ısıldı. Bayan Marron, İtalyan stili
kepengi -eskiden sanatçıların sevdiği pilili bir brandaydı bu- indirdi. "Bay Maus yemekleri
hangi zamanlarda istediğinizi söylemedi. Burada herkes farklı zamanlarda çalışır, gelir ve
gider yemek yer ya da bazen yemezler" dedi.
"Kahvaltılarımı her sabah isterim, diğer yemeklerle ilgili olarak da sizi gün be gün haberdar
ederim" dedi Qwilleran. "Beni bu akşam da yemekte sayabilirsiniz.. Bu telefon çalışıyor mu?"
"Hattın çalışması için telefon şirketini arayacağım." Birden yerinden sıçradı. "Ah! O kutunun
içinde ne var böyle?"
Qwilleran’ın masanın üzerine koymuş olduğu konserve kolisi sallanmaya, titremeye
başlamıştı. Üstelik de doğaüstü sesler çıkarıyordu.
"İki Siyam kedim var" diye açıkladı gazeteci ve bu dairenin dışına çıkmayacaklarından emin
olmak istiyorum Bayan Marron."
"Pahalı şeyler mi?"
"Onlar benim için çok değerli ve başlarına bir şey gelsin istemem. Lütfen temizlik için
geldiğinizde dikkatli olun."
Kâhya kadın ayrıldığında Qwilleran kapıyı kapadı, kapının mandalını ve kilidini denedi.
Masanın arkasındaki üç küçük kanatlı pencereyi de denetledikten sonra banyo penceresini,
hava menfezlerini ve bunlara benzer, inatçı bir kedinin dışarı çıkmasına izin verecek ne varsa
her şeyi gözden geçirdi. Sonra konserve kolisini açtı.
Kediler başlarını iki yana sallayarak temkinli adımlarla çıktılar. Sonra ortak bir kararla beyaz
ayı postuna doğru seyirttiler, kuyrukları aşağıda, karınları yerde bir süre postu kokladılar.
Hayvan saldırmak ya da geri çekilmek gibi bir tepki vermeyince Koko cesurca, kafasını
açılmış ağzın içine soktu. Dişleri kokladı ve cam gözlere dikkatlice baktı. Yum Yum da
zerafetle postun üzerine kuruldu. Biraz sonra beyaz kürkün üzerinde gerçek bir zevk ve
coşkuyla yuvarlanıyorlardı.
Qwilleran’ın gözleri bir süre dairenin içinde herhangi bir açık var mı diye gezindi ve sonunda
kediler için tamamen güvenli bir yer olduğuna emin oldu. Yatak, iki geniş gardırop arasına
konmuş kaptan ranzasıydı, dolayısıyla meraklı oda arkadaşları somyanın telleri arasına
giremeyeceklerdi. Yum Yum'un çiğneyebileceği hiçbir bitki yoktu. Masanın üzerindeki lamba
bir kedi kovalamacası esnasında olduğu yerde kalmayı başaracak kadar ağırdı.
Eğlence unsuru olarak pencere çıkıntılarına gelen güvercinler vardı. Meşe yemek masası ise
kedilerin mavi yastığını ısıtabilecek, güneş alan bir yerdeydi.
"Bence burası çok güzel" dedi Qwilleran kedilere. "Sizce de öyle değil mi?"
Yanıt banyo tarafından geldi. Koko sevinç içinde bağırıyor, kulak paralayıcı sesinin karo
duvarlarda yankılanmasıyla eğleniyordu.
Gazeteci de içinde bir coşku hissetti. Hatta bu mutluluk öğle yemeğinde alacağı kalorilerin
yerine bile geçti. Bir gece önce Joy'la karşılaştığından beri, açlık duyguları körelmişti. Daha
şimdiden kendini zayıflamış hissediyordu. Joy'un atölyede olup olmadığını merak etti. Onu
ziyaret etmek mi, akşam yemeğinde karşılaşmak mı daha uygun olurdu?
Birden üst cebindeki tavuk konservesini hatırladı. Ufak mutfakta bir konserve açacağı buldu.
Tavuk parçalarını el yapımı bir taş tabağa yerleştirirken kapı vuruldu. Melodik bir vuruştu bu.
Gelen Joy olabilir miydi? Tabağı hızla banyoya, yere bıraktı, kedileri çağırdı ve kapıyı
üzerlerine kapadı. Kapıyı açmadan önce banyo aynasında kendisine bir göz attı, kravatını
düzeltti, elini bir iki kere saçlarından geçirdi, yüzünde neşeli bir ifadeyle kapıyı açmak için
harekete geçti.
"Merhaba" dedi William sırıtarak. Elinde bir bavul ve bir koli de kitap vardı.
"Ah, sen miydin?" dedi Qwilleran. Yüzü her zamanki ciddi ifadesini aldı. "Teşekkür ederim.
Onları herhangi bir yere bırakabilirsin."
"Bütün binada en iyi daireyi sen kaptın" dedi delikanlı, odanın içinde salına salına yürüyerek.
"Miki Fare senden ne kadar kira alıyor?"
"Arabada başka kutular da var" dedi Qwilleran. "Bir tartı ve oldukça büyük ve ağır bir kalkan
var. Bir de daktilo. Lütfen onları getirir misin?" Kitaplarını koliden çıkarmaya ve odanın diğer
ucundaki kitaplığa yerleştirmeye başladı.
William pencereye doğru yürüdü. "Güzel bir manzaran var, Marina'daki bütün çılgın partileri
izleyebileceksin... Briç oynar mısın?"
"Pek yeteneğim yok" diye mırıldandı Qwilleran.
"Hey, bunca ağır şeyi gerçekten okuyup bitirdin mi?" Delikanlı elinde, Qwilleran’ın on sente
bir sahaftan satın aldığı, Toynbee'nin bir kitabını tutuyordu. "Benimse tek okuduğum polisiye
romanlar... Heyy! Bu da neydi?"
Banyodan kulakları tırmalayan bir çığlık geldi.
"Kedilerden biri. Onların tuvalet kutuları arabada kaldı. Ayrıca bir torba da kum olacak. Önce
onları getirirsen iyi olur."
"Onları görebilir miyim?" dedi William banyoya yürüyerek.
"Her şeyi daireye taşıyana kadar bekle lütfen" dedi Qwilleran sabırsız bir sesle. "Birden
koridora fırlayabilirler. Yabancı bir yerde genellikle gergin oluyorlar."
"Harika bir şey olmalı... bir gazetede çalışmak. Cinayet olaylarını da yazıyor musun?"
"Artık değil, benim konum cinayet değil." "Öyleyse ne yapıyorsun?"
Delikanlının gevezeliği Qwilleran’ın sabrını taşırmak üzereydi ama bir yandan da hoşuna
gitmişti. Delikanlının meraklı ve ısrarlı tavrı Qwilleran'a çaylak gazeteci günlerini anımsat-
mıştı. "Bak, sana hayat hikâyemi yarın anlatacağım" dedi. "Şimdi eşyalarımı getir, sonra da
çömlek atölyesini ziyaret etmek istiyorum."
"Ziyaretçileri pek sevmiyorlar" dedi William. "Çalışırken istemiyorlar, tabii kulağından
tutulup atılmaya razıysan..."
Qwilleran, Joy'u akşam yemeğine kadar görmedi. Yemek mutfağın köşesindeki büyük
yuvarlak masada servis edildi çünkü akşam yemeği için yalnızca altı kişi vardı. Robert Maus
ortalıklarda yoktu, Bayan Roop ve Max Sorrel'in de kendi restoranlarında işleri vardı.
Mutfaktaki çeşitli kokular baş döndürücüydü. Rosto, peynir, şöminede yanan odunlar ve
Joy'un baharatlı parfümü. Güzel kadın şakaklarını renklendirmiş, göz kapaklarını koyulaştır-
mıştı. Her zamankinden daha çekici görünüyordu.
Qwilleran mısır çorbasının yalnızca tadına baktı. Rostosundan ve brokoli salatasından çok az
yedi. Bezelyeli patates püresiyle de hiç ilgilenmedi.
"Her şey çok güzel olmuş" diyerek yemeği hazırlayan Bayan Marron'a güvence verdi. "Ama
ben biraz kilo vermeye çalışıyorum."
Sakin bir mizacı olan Rosemary, Qwilleran’ın hiç dokunulmamış salata tabağına bir göz
atarak, "Bulguru mutlaka ye-' melisiniz. Sağlığınız için çok faydalıdır."
"Yemek pişirir misiniz Bay Qwilleran?" diye sordu Hixie. "Yalnızca kedilerim için bir iki
gurme yemek hazırlarım."
Masadaki konuşma öylesine havadan sudan devam ediyordu. Graham'ların canı sıkkındı.
William da sanki bir daha hiç yemek yiyemeyecekmiş gibi yiyordu. Qwilleran, Koko ile Yum
Yum hakkında hikâyeler anlatarak grubu eğlendirmeye çalıştı. "Buzdolabının içindekilerin
bile kokusunu alabiliyorlar" diyordu. "Eğer dolapta bir İstakoz varsa asla tavuk yemezler.
Eğer tavuk varsa asla sığır eti yemezler. Sombalığı mutlaka iyi bir marka olmalıdır. Bana
bunu nasıl anlayabildiklerini sormayın. Sabahları Koko kahvaltı için zil çalar. Bunun için
daktilonun tab tuşuna basıyor, bu da kolu birden yerinden attırıp zili çaldırıyor. Korkarım bir
gün daktilo yazmasını da öğrenecek."
Joy dinleyiciler arasında olduğundan, Qwilleran kendini çok iyi hissediyordu. Ama
konuştukça da onun bu gece ne kadar melankolik olduğunu farkediyordu.
Sonunda Joy, "Bir kedim vardı ama iki hafta önce ortadan kayboldu, onu çok özlüyorum. Adı
Raku idi" dedi.
Kocası bu akşam ilk defa olarak söze karıştı. "Birisi Blimp'i çalmış olmalı. Ben ona Blimp
derdim." Kendinden oldukça hoşnut görünüyordu.
"Ne cins bir kediydi?" diye sordu Qwilleran, Joy'a. "Onu dışarı çıkarır miydin?"
"Hayır ama kediler çıkmak için bir yol bulurlar mutlaka. Büyük, dumanlı-kahverengi, uzun
tüylü bir kediydi."
"İnsanlar kedileri çalıyorlar, sonra deneylerde kullanılması için labaratuvarlara satıyorlar"
dedi kocası.
Joy dişlerini sıkarak, "Lütfen Dan, bu konuyu açmak zorunda mısın?"
"Oldukça büyük bir iş haline geldi" diye devam etti Dan firaham. "Şu hayvan kaçırma işi."
Söyledikleri ilgi çeker umuduyla masadakilere bakıyordu.
"Bu komik değil" dedi Joy çatalını bırakarak. Oturduğu yerde yumruklarını sıktı. "Bu hiç
komik değil."
Qwilleran Joy'un kocasına dönerek "Aklıma gelmişken, zamanınız olduğunda sizin atölyenizi
gezmek isterim."
"Sergiden önce olmaz" dedi çömlekçi başını ciddi ciddi sallayarak.
"Neden olmaz?" diye yapıştırdı karısı.
"Canım biliyorsun, çalışırken birinin etrafta gezinmesi son derece sinir bozucu bir şey."
Qwilleran'a dönerek devam etti, "Bölünmelere hiç tahammül edemeyiz. Tek kollu bir duvar
kâğıdı yapıştırıcısının nasıl kaşınmaya imkânı yoksa bizim de işe ara vermeye yok. Ne demek
istediğimi anlatabiliyor muyum?"
Joy, Qwilleran'a döndü. Sesi buz gibiydi. "Atölyeyi ne zaman görmek istersen lütfen bana
haber ver, sana üzerinde çalıştığım parçayı göstermekten zevk duyarım." Kocasına da nefret
dolu bir bakış fırlattı.
Bunu izleyen sıkıntılı sessizliği bozmak amacıyla, gazeteci yeniden Graham'a döndü.
"Fiuxion'un eleştirmenini sevmediğinizi söylüyordunuz, şikâyetiniz nedir?"
"Çömlekçilik hakkında en ufak bir şey bilmiyor, bilmem anlatabildim mi?"
"Bizde yazmaya başlamadan önce müzede küratördü."
Graham homurdandı. "Bu bir şey değiştirmez. Flaman resminden ya da Afrika heykelinden
anlıyor olabilir ama modern çömlekçilik hakkında tek bir broşürü dolduracak kadar bile
bilmiyor. Bilmem anlatabiliyor muyum? Los Angeles'da, tek başıma açtığım sergide önde
gelen eleştirmenlerden biri, eserlerimin dokusunun gözler için bir şölen, parmak uçları için de
bir zevk olduğunu yazdı."
Joy sesinde küçümseyen bir eda ile Qwilleran'a, "Buraya ilk geldiğimizde Dan ortak bir
sergide bir iki eski çömleğini teşhir etmişti, sizin eleştirmen de yazısında pek nazik bir dil
kullanmamıştı."
"Bir eleştirmenin nazik olmasını beklemiyorum" dedi kocası. Çıkık âdemelması hızla
oynuyordu. "Ondan yalnızca işini bilmesini bekliyorum."
William söze karıştı. "Bir eleştirmen nasıl görürse, öyle söz eder, yapabileceği ancak budur.
Ben bu eleştirmenin çok yerinde bir görüşü olduğunu düşünüyorum"
"Amaan William! Kes artık. Çömlekçilik hakkında hiçbir şey bilmiyorsun bir de konuşup
duruyorsun. Sana Penniman Sanat Okulu'nda ne öğretiyorlar? Kâğıt çiçekler yapmayı mı?"
diye çıkıştı Joy.
"Ah! Özür dilerim" dedi delikanlı yapay bir kırgınlıkla.
Qwilleran Joy'un bu halini hiç görmemişti. Somurttuğu olurdu ama hiç böyle sivri dille
konuştuğu olmamıştı eskiden.
Hixie çocuğa takılarak, "Bunların seni üzmesine izin verme Willie canım. Senin kişisel
çekiciliğin şapşallığını kapatıyor."
"Aman, teşekkürler."
"Bu tip çekişmeler" diye mırıldandı Rosemary, "hazım için iyi değildir."
"Bunun için beni suçlama" dedi William. "Bunu o başlattı."
Dan ayağa kalktı ve peçetesini masanın üzerine fırlatarak, "Bu kadarı yeter artık! Bütün
iştahım kaçtı" diye bağırdı ve hızla mutfaktan çıktı.
"Koca bebek!" diye söylendi karısı. "Ayrılma sahnesini oynamadan önce elmalı turtasını
bitirmeyi ihmal etmedi."
"Bunun için onu suçlayamam" dedi Hixie. "Ona çok kötü davrandın."
"Neden kendi işine bakmıyorsun ve ağzını doldurmakla meşgul olmuyorsun canım? Bu işi
çok iyi başanyorsun."
"Görüyor musunuz?" dedi Hixie gözlerini kırparak. "Sıska insanlar her zaman kötü mizaçlı
olur."
"Gerçekten yeter artık" diye yumuşak sesiyle karşı çıktı Rosemary. "Bay Qwilleran’ın önünde
böyle konuşmak zorunda mıyız ?"
Joy yüzünü ellerinin arasına aldı. "Özür dilerim Jim. Sinirlerim bozulmuş durumda. Çok...
çalışıyorum. Beni affet" diyerek o da hızla masadan kalktı.
Yemek, bölük pörçük konuşmalarla sona erdi. Hixie yazdığı yemek kitabından bahsetti.
Rosemary pekmezin yararlarını saydı. William da Milwaukee'deki maçı kimin kazandığını
merak etti durdu.
Akşam yemeğinden sonra Qwilleran holdeki umumi telefonu kullanarak Arch Riker'ı evinden
aradı. "Maus Evi'nde bir şeyler dönüyor" dedi alçak bir sesle konuşarak. "Buradaki bütün
kiracılar kavgacı bir aile gibiler ve Joy kesinlikle çok mutsuz. Çok fazla çalıştığını söyledi
ama bana önemli bir sorunu varmış gibi geldi. Onu alıp seni ve Rosie'yi ziyaret etmeyi çok
isterdim. Bu belki ona iyi gelebilir."
"Tam olarak konuyu anlamadan şansını denemeye kalkışma" diye Riker uyardı onu. "Eğer
evlilikleriyle ilgili sorunları varsa, Joy seni de kullanıyor olabilir."
"Böyle bir şey yapmaz. Zavallı kız. Onu hâlâ yirmi yaşında gibi düşünüyorum."
"Kocası hakkında ne düşünüyorsun?" "Kendini beğenmiş, son derece kaba bir tip." "Böyle
olmayan bir sanatçı tanıyor musun sanki? Hepsi de kendilerinin çok önemli olduklarını
sanırlar."
"Ama bu adamın zavallı bir tarafı da var. Belki gerçekten yeteneklidir de. Ama yapıtlarım
görmedim. Birisi onun kaba çömlekçilik yaptığını söyledi. O da ne demekse?"
"Pek iyiye benzemiyor... Yeni köşen nasıl gidiyor? Maus'la ilgili bir hikâye hazırlayabilecek
misin?"
"Onu yakalayabilirsem. Bu gece SYU toplantısına katıldı."
"O ne demek?"
"Saygıdeğer Yemek Uzmanları demek. Yani bir grup yemek züppesi."
"Qwill" dedi Riker ciddi bir tonla. "Ayağını denk al, olur mu? Şu Joy hakkında demek
istiyorum."
"Ben çocuk değilim Arch."
"Evet ama biliyorsun ki, şimdi mevsim bahar."
4
Qwilleran Altı Numara'ya döndüğü zaman, Koko ve Yum Yum'u, köşeye götürdükleri ayı
postuyla kıyasıya savaşırlarken buldu. Zavallı savunmasız yaratık bu iki kararlı Siyam
kedisinin saldırısı karşısında parlak yer karosu üzerinde kayarak büyük oymalı masanın altına
o kambur cüssesiyle, ağzı açık sinmişti.
Qwilleran kedilere oldukça uzun, tumturaklı bir vaaz verdi ve ayı postunu yatağın önüne, eski
yerine koydu. O sırada kapı vuruldu ve kendi kendine söz vermiş olmasına rağmen, Joy'u
karşısında bulunca yüreği yerinden oynadı. Saçları beline dökülmüştü. Üzerindeki elma yeşili
elbise ince bir kumaştan yapılmıştı. Gözleri hafif şişse de sakin bir görünümü vardı.
Gülümsedi ve biraz tereddütle içeriye bir göz attı. "Bir misafirin mi var? Senin birileriyle
konuştuğunu duydum sanki."
"Yalnızca kediler var" dedi Qwilleran. "Yalnız yaşıyorsan zaman zaman kendi sesini duymak
ihtiyacı hissedersin, eh, onlar da çok iyi birer dinleyicidir."
"İçeri girebilir miyim? Seni aramaya çalıştım ama telefonun hâlâ bağlanmamış."
"Bayan Marron telefon şirketiyle görüşeceğini söylemişti."
"En iyisi bunu kendin hallet" dedi Joy. "Ailevi bir trajedi yaşadı ve hâlâ etkisi altında. Patates
kreplerinin içine patates koymayı unutuyor. Çorbanın içine de deterjan koyuyor. Kadın
normale dönene kadar hepimizi zehirleyebilir."
Tüy gibi elbisesiyle dairenin içine süzülerek girdi. Tarçınımsı bir parfüm kokusu bütün odayı
kaplamıştı.
"Şu kedilerin güzelliğine bakın!" diyerek Koko'yu kollarının arasına aldı. Koko'da buna izin
vererek Qwilleran'i hem şasırttı, hem de oldukça memnun etti. Koko tam bir erkek kedisiydi,
ne kucaklanmaya ne de mıncıklanmaya alışıktı. Joy kedinin kulaklarının arkasındaki hassas
bölgeyi kaşıdı ve çenesiyle başının üstüne masaj yaptı. Koko mırıldandı, gözlerini yumdu ve
kulaklarını dışa doğru döndürdü.
"Şuna bak! Seni yaşlı zampara" dedi Qwilleran. "Sanırım senin yeşil elbiseni çok beğendi...
Ben de beğendim."
"Kediler renkleri ayırt edemez" dedi Joy. "Bunu biliyor muydun? Bana da Raku'nun veterineri
söylemişti." İçini çekti Koko'ya sıkıca sarıldı ve yüzünü boynundaki tüylere gömdü.
"Koko'nun tüyleri lezzetli bir yiyecek gibi kokuyor."
"Taşındığımız eski evden kalma bir koku olmalı. Ocak açık olduğu zaman hep kızarmış
patates gibi kokardı. Kedilerir tüylerinin evdeki kokulan üzerine çekme gibi bir özelliği
olabilir."
"Biliyorum. Raku'nun tüyleri de nemli kil gibi kokardı; Joy gözlerini yumdu ve yutkundu.
"Harika bir arkadaştı. O; ne olduğunu bilememek beni kahrediyor."
"İlan verdin mi?"
"Her iki gazeteye de verdim. Bir kişi bile aramadı. Yalnızca bir kere sesini değiştirerek biri
aradı. Kedilerin dışarı çıkmasına izin verme olur mu?"
"Bunun için endişelenme. Onları üstlerinden kilitliyorum. Onlar benim için çok değerli."
Joy pencereden dışarıya baktı. Nehir ışıklandırılmış kıyı şeridinin arasından simsiyah
akıyordu. Birden ürperdi. "Sudan nefret ederim. Birkaç yıl önce bir deniz kazası geçirdim.
Rüyalarımda hâlâ boğulma sahneleri görürüm."
"Bir zamanlar güzel bir nehir olduğunu söylüyorlar. Şimdi kirlenmiş."
"Bizim dairede nehri görmemek için sürekli kepenkleri kapalı tutuyorum. Ama Dan onları
sürekli açıyor."
Qwilleran durumu hemen kavradı ve güneşlikleri indirdi.
Omzunda Koko olduğu halde Joy, Qwilleran’ın özel yaşamıyla ilgili bir şeyler öğrenmek
istercesine etrafı dolaşmaya başladı. İspanyol tarzı oymalı sandalyenin üzerine asılmış olan
kırmızı ekoseli bornoza dokundu. Kitaplığın üzerine yerleştirilmiş olan Macintosh kalkanına
hayran kaldı. Raflardaki kitap adlarını inceledi. "Bunların hepsini okudun mu? Sen gerçekten
tam bir beyinsin." Masanın üzerindeki antika abonoz kitaplığı, yıpranmış sözlüğü, daktiloyu
ve takılı kâğıdı inceledi. "Bu da ne demek? TB harfleri?"
"Bunu Koko yazdı. Kahvaltısını böyle ısmarlıyor, sanırım tavada biftek anlamında."
Joy güldü, uzun ve melodik bir gülüşü vardı. "Ah Jim, çılgın bir hayal gücün var."
"Gülüşünü tekrar duymak ne güzel Joy."
"İnan bana gülebilmek çok güzel. Uzun süredir böyle gülmemiştim... Dinle! Diğer kediye ne
oldu?"
Yum Yum uzak bir köşeye çekilmiş, oldukça acıklı bir ses çıkarıyordu. Koko hemen Joy'un
kollarından fırlayıp onu yatıştırmaya gitti.
"Çok kıskanç" dedi Qwilleran.
Kediler sempatiyle birbirlerini yaladılar. Yum Yum, Koko dilini onun gözleri, burnu, bıyıkları
üzerinde dolaştırırken gözlerini yumuyor, sonra da aynısını o da Koko'ya yapıyordu.
Joy daireyi gezmeyi bıraktı ve büyük ekose koltuğun kol kısmına oturdu.
"Dan nerede bu gece" diye sordu Qwilleran.
"Dışarıda. Her zamanki gibi!.. Atölyeyi görmek istiyor musun?"
"Sorun çıkarmak istemiyorum, eğer o istemiyorsa..." "Tamamen saçmalıyor. Buraya
geldiğimizden beri Danson işimizle ilgili son derece gizli kapaklı davranıyor. Sanırsın, I
casuslar tarafından sarıldık, hepsi bizim fikirlerimizi çalmaya çalışıyorlar!" Joy oturduğu
kanepe kolundan sıçradı, "Hadi gel. Sergi için hazırlanan bütün çömlekler kilitli ve anahtar
Dan'da ama sana kil odasını, çarkı ve fırını gösterebilirim."
Aşağı Büyük Salon'a birlikte indiler ve mutfak koridorunu geçerek atölyeye girdiler. Kalın
çelik kapı tozla kaplı alçak tavanlı bir odaya açıldı. Toz sanki bir örtü gibi yeri, çalışma
masalarını, rafları, kalıpları, çizimleri, kırık çömlekleri ve etiketlenmiş çanak çömlek
sıralarının üzerini kaplamış, odaya hayaletimsi bir hava vermişti.
"Burayla ilgili o geçmiş intihar olayındaki esrar nedir?" diye sordu Qwilleran.
"Bir sanatçı boğulmuş -çok uzun zaman önce- ve bazı kişiler bunun cinayet olduğunu
düşünmüşler. Bunu daha sonra bana hatırlat da sana anlatayım. Konuyla ilgili ilginç bir fikrim
var." Rutubet ve toprak kokan geniş, kasvetli bir alana doğru yürüdüler. Her şey çamurla kaplı
gibiydi. "Burası kil odası. Teknik ekipmanlar oldukça ilkel ve eskidir. Şu büyük silindir, kili
karıştırmak için kullanılıyor. Kil yerin altında bir depoda saklanıyor. Kullanım için önce
şuradaki presle düz levhalar haline getiriliyor... sonra da şu değirmende parçalanıp somun
biçiminde şekillendiriliyor ve ötede gördüğün bidonlara yerleştiriliyor."
"Bunun daha kolay bir yolu olmalı" dedi Qwilleran.
"Her aşamanın bir amacı var. Bu elli yıl önce geniş çaplı bir üretimdi. Şu anda mimarlar için
birkaç karo ve bahçe tasarımcıları için bahçe heykelleri çalışıyoruz. Bunun dışında da bizim
yaratıcı çalışmalarımız oluyor." Joy daha küçük bir odaya doğru yürüdü. "Bu bizim
stüdyomuz ve bu da benim çarkım." Joy, kil kaplı makinenin yanındaki sıraya oturdu ve şaftı
çalıştırarak ayağıyla çarkı döndürdü. "Çarka biraz çamur koyuyorsun ve o dönerken biçim
veriyorsun."
"Oldukça eski görünüyor."
"Eski Mısır'da bu tip çarklar varmış" dedi Joy. "Ayrıca bir de elektrikli çarkımız da var ama
ben buna daha çok alışkınım-"
"Şu, üzerinde kil parçaları olan kare vazoyu sen mi yaptın? "
"Hayır, bu sizin eleştirmenin beğenmediklerinden, Dan’in bir çalışması. En son yaptığım
çömleği sana göstermeyi çok isterdim ama kilitli. Belki de böylesi daha iyi. Bir gün buraya
Hixie geldi, yeni yapmış olduğum bir sürahiyi kırdı. Onu öldürebilirdim! Sakar bir öküz o!"
Bitişikteki oda, geniş, kuru ve sıcak bir tavanarası boşluğuydu. Her dört duvarın üst
taraflarında Mısır stili duvar resimleri yer alıyordu. Bunun dışında burası tam bir ekmek
fırınına benziyordu. Odanın çevresinde pek çok fırın vardı ve seramik karolar pişmeyi
bekleyen kurabiyeler gibiydi.
"Bu karolar oldukça iyi kurudu ve pişmeye hazır olarak bekletiliyor" dedi Joy. "Diğerleri de
sırlama işlemi için bekletiliyor. Bunlar Penniman'ların üniversiteye bağış yapacakları şapelde
kullanılacak... İşte bütün operasyonu görmüş oldun. Biz de kil odasının üzerindeki çatı
arasında yaşıyoruz. Son derece dağınık olmasaydı seni davet ederdim. Berbat bir ev
kadınıyım, benimle evlenmemiş olduğuna sevinmelisin Jim" diyerek Qwilleran'ın elini sıktı.
"Bir içki içelim mi? Bende biraz burbon var, eğer mahzuru yoksa senin dairende içebiliriz?
Burbon hâlâ en sevdiğin içki mi?"
"Ben içmiyorum, artık sert içeceklerden uzak duruyorum" dedi Qwilleran. "Ama sen git şişeni
getir, ben de soda limon içerim."
Qwilleran Altı Numara'ya döndü ve kedileri kitaplığın üstünde uzanmış olarak buldu. "Evet,
onun hakkında ne düşünüyorsunuz?" diye sordu Qwilleran.
"Yooo" dedi Koko gözlerini yumarak.
Joy, burbonuyla birlikte içeri girdiğinde, "Bu evde elinin, altında bir şişe içki bulundurursan
oldukça popüler olabilirsin. Bay Maus sert likörü sevmez, damak zevkini felce uğratıyormuş
Ama çoğumuz mutlaka bir iki tek atarız."
"İnsanlar burada otururken nasıl zayıf kalmayı başarıyor?" "Bay Maus, gerçek bir gurme asla
ölçüyü kaçırmaz der."
Qwilleran içkileri doldurdu. "Sen çok iyi bir aşçıydın Joy. Hâlâ limon ve bal kullanarak
yaptığın üzümlü ekmeğin tadını unutamıyorum."
"Çömlekçilik yemek pişirmekten çok farklı değil" dedi Joy oturduğu yerde kıvrılarak. "Kili
sıkılaştırmak aynı hamur yoğurmak gibi bir şey. Sırlama uygulamak da bir kekin üstünü
kremalamak gibi adeta."
"Çömlekçilik işi nereden aklına geldi?"
Joy geçmişi şöyle bir gözden geçirdikten sonra, "Jim, Chi' cago'dan ani olarak ayrıldığımda,
seninle ilgili hiçbir sorunum yoktu. Seni çok seviyordum, gerçekten, ama yaşantımdan hoş nut
değildim ve ne yapmak istediğimi bitmiyordum."
"Eğer bunu açıklamış olsaydın..."
"Nasıl yapacağımı bilmiyordum, kaçmak daha kolay geldi. Hem benim fikrimi
değiştireceğinden korktum."
"Nereye gittin?"
"San Fransisco'ya, bir süre restoranlarda çalıştım, sonra büyük bir çiftliğin mutfağının
idaresini aldım. Burası çömlekçilik okulu olarak işletiliyordu. Daha sonra bir parça kil
tutmama izin verdiler. Çok çabuk öğrendim, ödüller kazandım ve o zamandan beri de
çömlekçilikle uğraşmaya devam ediyorum."
Qwilleran büyük ekose koltuğa yerleşti ve uzun uzun piposunu yaktı. "Dan'la böyle mi
tanıştın?"
Joy başını salladı. "Dan, California'da çok fazla rekabet olduğunu düşünüyordu. Bu yüzden
Florida'ya taşındık ama oradan nefret ettim. Yaratıcılığım körelmişti, kendimi Florida'da yüz
yaşındaymış gibi hissediyordum. Bu yüzden tekrar kıyıya döndük, ta ki, buradan öneri alana
kadar."
"Hiç çocuğunuz olmadı mı?"
Joy içkisinden yavaşça bir yudum aldı. "Dan istemedi, yani fakir olabilmek için özgür olmak
istedi. Benim de işim vardı, zamanımı dolduruyordu ve tatmin ediciydi. Sen evlendin mi
Jim?"
"Bir kere denedim ama yıllar önce boşandım."
"Bana ondan bahset."
"Reklamcıydı ve oldukça da başarılıydı."
"Kime benziyordu?"
"Sana" dedi Qwilleran, Joy'a sevgiyle bakarak. "Neden geçmiş zaman kullanıyoruz ki? O hâlâ
yaşıyor ama pek iyi değil, mutlu da değil"
"Sen mutlu musun Jim?"
"İyi günüm de oluyor, kötü günüm de."
"Harika görünüyorsun. Anlaşılan yaşı ilerledikçe çekiciliği artan tiplerdensin. Ve bu bıyık
seni çok romantik gösteriyor. Jim... Seni hiç unutmadım, bir tek gün bile." Oturduğu yerden
kalktı ve Qwilleran’ın koltuğunun koluna oturdu. Ona doğru eğildi, saçları kalın kahverengi
bir perde gibi üzerlerini örtüyordu. "Sen benim için ilktin" diye fısıldadı, adamın dudaklarının
çok yakınında.
"Sen de benim için" dedi Qwilleran hafifçe.
"Yooo" diye bir kükreme duyuldu kitaplığın tepesinden. Bir kitap yere düştü. Kediler ayrı
yönlere doğru fırladılar ve o romantik ânın büyüsü bozuldu.
Joy doğruldu ve derin bir iç çekti. "Bu akşam yemekteki patlamamı lütfen bağışla. Ben öyle
biri değilim, gerçekten değilim. Kendimden nefret etmeye başladım."
"Herkes bir an ipin ucunu kaçırır, bu doğaldır."
"Jim" dedi Joy ciddi bir sesle. "Boşanacağım."
"Joy bunu yapmamalısın. Yani bunun üzerinde çok iyi düşünmelisin demek istiyorum.
Biliyorsun ki, sen çok tezcanlısındır."
"Uzun süredir bunu düşünüyorum."
"Dan'la aranızdaki sorun nedir? Yoksa bu konuda konuşmak istemiyor musun?"
Joy sanki sözcükleri bulmak ister gibi odayı gözden geçirdi. "Bilmiyorum, boşanmak
istiyorum çünkü... evet, ben benim ve o da o. Seni ayrıntılarla sıkmak istemiyorum. Bu belki
benim bencilliğim ama kendi başıma daha iyi olacakmış gibi geliyor. O beni aşağıya çekiyor
Jim."
"İşindeki başarın konusunda seni kıskanıyor mu?" Qwilleran altı yüz kişilik tabak servisi
konusunu hatırlamıştı.
"Bundan eminim, üstelik oldukça düşük bir profil çizmeme rağmen bu böyle. Dan hiçbir
zaman gerçekten başarılı olamadı. Ben daha iyi eleştiriler alıyorum ve ondan daha fazla satış
yapıyorum. Üstelik öyle çok da fazla uğraşmadan başarıyorum bunları." Joy burada bir an
tereddüt etti. "Kimse bilmiyor ama seramik sırlamayla ilgili müthiş fikirlerim var, eminim
büyük sansasyon yaratırdım ama üstüne gitmiyorum, kendimi geri çekiyorum."
"Neden uygulamıyorsun fikirlerini?"
Joy omuzlarını silkti. "İyi eşi oynamaya çalışıyorum, kocamın önüne geçmemeye
çalışıyorum. Biliyorum, bu çok eski moda bir şey. Açılabilmem ve bir sanatçı olarak kendi
kendime dürüst davranabilmem için boşanmam şart. Sana söylüyorum Jim, hayatımı boşa
harcıyorum! Kaç yaşında olduğumu biliyorsun. Artık konforlu bir yaşam istiyorum, perdelik
kumaşlarla kendime elbise dikmekten ve ısıtıcısı olmayan, eski model bir Renault
kullanmaktan bıktım. Gerçi arabanın ısıtıcısı var ama tabanında da kocaman bir delik var."
"Olayın hukuki yönünü danışmaksın" diye öneride bulundu Qwilleran. "Neden bu konuyu
Maus'la konuşmuyorsun?"
"Konuştum ama onun şirketi boşanma davalarına bakmıyor, yalnızca büyük şirket davalarıyla
ilgileniyor. Beni bir başka avukata yönlendirdi, ancak onun şartları da bana uymadı."
"Neden?"
Joy acıyla gülümsedi, "Hiç param yok."
"Ezeli sorun" diye onayladı Qwilleran.
"Evlenmeden önce biraz param vardı ama Dan onu bir biçimde yok etti. Bilirsin maddi
konular beni daima sıkmıştır, dolayısıyla ona nasıl harcadığını bile sormadım. Çok aptalca
değil mi? Deliler gibi çömlek yapmakla meşguldüm. Bu bir tutku, ellerimi kilden
ayıramıyorum bir türlü." Joy yine bir süre süstü ve sonra alçak bir sesle ekledi, "Ama nasıl
para bulabileceğimi biliyorum, küçük, kibar bir şantaj operasyonuyla!"
"Joy" diye haykırdı Qwilleran. "Şaka yapıyorsun herhalde."
"Merak etme, son derece dikkatli ve ketum olacağım" dedi serinkanlılıkla. "Atölyenin
tavanarasında birilerinin başını ağrıtabilecek dokümanlar buldum. Öyle korkunç bir şey söylü-
yormuşum gibi bakma bana Jim, bunda kötü bir şey yok. Alt tarafı ticari bir alışveriş!"
"Bunu sakın yapma! Başın ciddi derde girebilir." Qwilleran düşünceli bir biçimde bıyığını
okşadı. "Ne kadar... şey, ne kadar paraya ihtiyacın var?"
"Büyük ihtimalle... bilmiyorum... belki ilk başlangıç için bin olabilir... Ah Jim, bu boğucu
durumdan kurtulmak istiyorum. Bazen şu ürkütücü nehire atlamak geliyor içimden!"
Joy hâlâ koltuğun kenarında oturuyordu ama şimdi dik ve gergindi. Gece lambasının ışığı
yüzüne doğrudan vuruyor, gözlerinin ve dudaklarının kenarındaki kırışıklıkları belirginleşti-
riyordu. Çocukluk aşkının yüzündeki yaşlılık izleri Qwilleran'i hem üzmüş, hem de şefkatini
kabartmıştı. Bir anlık bir sessizlikten sonra Qwilleran, "Sana biraz borç verebilirim" dedi.
Joy şaşkınlık içinde "Sahi mi Jim? Ne söyleyeceğimi bilemiyorum, bu benim hayatımı
kurtaracak! Tabii ki, bunu aldığıma dair bir senet imzalayacağım."
"Birikmiş pek fazla param yok" dedi Qwilleran. "Son yıllarda birtakım zorluklar yaşadım ama
Ocak ayında Fiuxi'on'da nakit para ödülü kazanmıştım, sana yaklaşık yedi yüz elli dolar
verebilirim."
"Ah Jim, sana nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum." Joy onu öpmek üzere eğildi, sonra
yerinden zıpladı, Koko'yu mavi yastığından kaptığı gibi, duruma bir hayli şaşırmış olan
kediyle birlikte odada dönüp durmaya başladı.
Qwilleran bir çek yazmak üzere masaya gitti. Otomatik olarak elleri gözlüğüne uzandı ama
sırf gururundan gözlüğü geri yerine bıraktı.
Joy onu izlemek ve şakağından öpmek için omzunun üstünden eğildi. Bu anda Koko da onun
bu coşkulu kucaklayışından kendini kurtarmaya çabalıyordu.
"Neden kendine bir içki daha almıyorsun? Bol şans için" diye öneride bulundu Qwilleran. Bir
yandan da hesabındaki bakiyeyi gösteren küçük rakkamı kadından saklamak için eliyle çek
defterini kapatmaya çalışıyordu. Kadına böyle bir borç vermekle hata ettiğini biliyordu ama
başka bir şey de gelmezdi elinden.
Joy kendi dairesine döndükten sonra, Qwilleran çekin miktarını düşündü ve yeni takım
elbiseyi ya da antika tartıyı hiç almamış olmayı istedi. Joy'un o çok bildik biçimle yazdığı,
hepsi u'lardan ve w'lerden oluşan yazıya baktı.
"Bew juuu Quuww yedi yüz elli dolar borrçç" diye okunuyordu ve "Jww Goww" olarak
imzalanmıştı. Hiçbir zaman imlasını düzeltmek için zaman harcamak istemezdi. Komik, tatlı,
heyecanlı ve kaprisli Joy diye aklından geçirdi Qwilleran. Gelecek onlar için neler
hazırlıyordu?
Kediler terbiyeli davranmışlardı; hemen hemen. Qwilleran’ın dairesine gelen hanım
ziyaretçilere her zaman böyle iyi davranmazlardı. Kendi kendini Qwilleran’ın koruyucusu
tayin etmiş olan Koko'nun ödün vermediği görgü kuralları vardı.
Qwilleran büyük bir cömertlik duygusuyla onlara ikinci bir akşam yemeği verirken, "İyi
kedi!" dedi ve bir ıstakoz konservesi açtı. Bu, zengin Mary Duckworth'un geçen yılbaşında
verdiği son hediyeydi. Koko sevinçten çıldırmış, göğsünün derinliklerinden çıkan mırıltılarla
şarkı söyleyerek dairenin içinde dört dönüyordu. "Bu gece doğru bir iş mi yaptım sence?"
diye sordu ona Qwilleran. "Şimdi başladığım yerdeyim. Beş parasız!" Gazeteci kendi
durumuyla o kadar meşguldü ki, Koko'nun birdenbire sessizleşmesinin farkına varamamıştı.
Ziyafetten sonra kediler büyük koltukta uykuya daldı, Qwilleran da yeni yatağında ilk
gecesini geçirecekti. Yan yatarak stüdyo penceresinden dışarı, gece mavisi gökyüzüne ve
nehrin karşı kıyısındaki ışıklara baktı. Birkaç saat uyuyamadı. Bu defa onun uyumasına engel
olan konu geçmişi değil, geleceğiydi.
Bu yeni çevrenin bütün seslerini ayırt edebiliyordu artık. Nehir Yolu'ndaki trafiğin gürültüsü,
yalnız bir teknenin düdüğü, binanın herhangi bir yerinden gelen radyo sesi, otomobil
lastiklerinin taşları ezmesiyle çıkardıkları sesler... Acaba gelen, yemekten dönen Maus
muydu, kendi restoranından dönen Max Sorrel miydi? Ya da eski Renauk'suyla
randevusundan dönen Dan Graham mıydı? Garaj kapısı gıcırdadı ve çok geçmeden Büyük
Salon'da ayak sesleri duyuldu. Bir yerlerde bir kapı kapandı. Gökyüzünde çakan şimşek
geceyi eflatun bir ışıkla aydınlattı, ardından yaklaşan fırtınanın gürültüsü duyuldu.
Qwilleran bir çığlıkla uyandırıldığında uykuya ne zaman daldığı ya da ne kadar uyuduğu
konusunda bir fikre sahip değildi. Ayrıca bu çığlık gerçek miydi, yoksa rüyasında mı
duymuştu, emin olamıyordu. Dağcılıkla ilgili aptal bir rüya görüyordu. Rüyada kızarmış
patateslerden oluşmuş karbeyaz bir dağın tepesine çıkmış, zaferle duruyor ve kahverengi bir
et suyundan oluş. muş denize bakıyordu. Biri bağırarak onu uyardı. Arkadan bir çığlık sesi
yükseldi ve uyandı.
Başını kaldırdı ve sesin nereden geldiğini dikkatle dinle-di. Sessizlik... O çığlığı büyük
olasılıkla rüyasında duyduğuna karar verdi Qwilleran. Saate bakmak için gece lambasını yaktı
ve o zaman kedileri farketti. Onlar da kafalarını kaldırmış, kulaklarını öne doğru dikleştirmiş
dinliyorlardı. Kediler bir şey duymuştu. Rüya olamazdı.
Gazeteci kendi kendine, sesin, ya garaj kapısının gıcırtısından ya da Nehir Yolu'ndaki
otomobillerin lastiklerinden gelebileceğini söyledi. İnsan tam uyanma aşamasındayken sesleri
çok abartılı duyabiliyordu. O anda bir kapının menteşelerinin gıcırtısını, bir otomobil
motorunun gürültüsünü ve ezilen taşların sesini belirgin bir biçimde duydu. Hızla yataktan
kalktı ve binadan uzaklaşmakta olan açık renkli spor bir otomobil gördü. Saatine baktı, saat
üçü yirmi beş geçiyordu.
Kediler kulaklarını arkaya yatırdılar ve çenelerini patilerinin üstüne koyarak uyumaya
hazırlandılar. Qwilleran büyük stüdyo penceresindeki havalandırma camlarını kapadı. Yağma
ya başlayan yağmur, iri gözyaşları gibi pencerelere çarpıyordu.
5
Çarşamba sabahı Qwilleran uyandığında yabancı dairede kendine gelmesi birkaç saniye
sürdü. Stüdyo penceresinden dışarı baktı, tek bir güvercinin böldüğü devasa bir mavilik
uzanıyordu gökyüzünde. İki kat yükseklikteki kirişli tavanı inceledi. Büyük ekose kanepeye
ve beyaz ayı postuna baktı. Sonra bir önceki günün olayları geldi aklına. Yeni evi, bunca
yıllık ayrılıktan sonra Joy'un bu kadar yakınında olması... Onun Dan'la olan sorunları... yedi
yüz elli dolar borç vermiş olduğu ve dün gece duyduğu o çığlık....
Gün ışığında çığlığın yarattığı endişe neredeyse yokolmuştu. Kolunun altına girmiş uyumakta
olan Yum Yum'u rahatsız edecek biçimde gerindi, esnedi. Sonra bir zil sesi duydu. Koko, bir
patisi daktilonun üzerinde, masanın üzerinde dikilmişti.
"Hemen geliyorum" diye seslendi Qwilleran. Yataktan kalkarak kırmızı ekose robdöşambrını
üzerine geçirdi ve kedilere bir konserve açmak için ufak mutfağa girdi. "Biliyorum, biftek
ısmarlamıştın" dedi Koko'ya, "ama sombalığı konservesiyle idare etmek zorundasın, bunun da
bir kutusu iki dolara geliyor. Bon appetit."
Kahvaltı faslı neşeli bir itiş kakışla geçti. Yum Yum bir katır gibi Koko'yu arka ayağıyla
tekmeledi. Koko da onu itti. tki kedi birbirlerine girdiler. Koko biraz sertleşti, Yum Yum
bunun üzerine geri çekildi. Kuyruğunu vurarak Koko'nun çevresinde bir daire çizmeye
başladı. Sonra beklemediği bir anda Koko'nun üstüne atlayarak boğazından yakalayıverdi ama
Koko da onu sıkıca sarmıştı, böylece birbirlerine kenetlenmiş halde yuvarlanmaya başladılar.
Biraz sonra gizli bir işaretle aynı anda boğuşmayı bıraktılar ve birbirlerinin hayali yaralarını
yalamaya başladılar.
Qwilleran giyinip aşağı indi, beykın ve kahve kokusunu takip ederek mutfağa girdi. Büyük
yuvarlak masada Robert Maus oturmuş, ay çöreği, reçel ve Fransız çikolatasıyla kahvaltı
ediyordu. Hixie de Bayan Marron'un Fransız tostu yapmasını bekliyordu.
Qwilleran kendine portakal suyu koydu. "Herkes nerede bu sabah?" diye sordu.
"Max asla kahvaltıya kalkmaz" diye cevap verdi, kahvesine ekşi krema koymakta olan Hixie.
"William erkenden derse gitti. Rosemary her zaman kendi! dairesinde buğday göbeği yer.
Charlotte erken indi ve bir atı doyuracak kadar 'bir lokma bir şey' yedi. Şimdi de Kızıl Haç'a
yara bandı sarmaya ya da Çarşamba sabahları ne yapmaya gidiyorsa onu yapmaya gitti."
"Bayan Roop" diye o nazik tavrıyla söze girdi Bay Maus, "zamanının büyük bir bölümünü
kan bankasında gönüllü olarak çalışmakla geçiriyor. Bu yüzden son derece takdir edilecek bir
insan."
"Geçmişte işlediği bir suçu mu telafi ediyor sizce" diye sordu Hixie.
Avukat, onaylamayan, ciddi bir bakışla ona dönerek, "Siz her yönden kötü kalpli bir genç
bayansınız. Ayrıca kahveye ek' şi krema koymanız... bence... son derece mide bulandırıcı bir
alışkanlık."
"Marron tatlım, şu tostu yapmakta acele et" dedi Hixie. "Açlıktan ölüyorum."
"Graham'lar kahvaltıya inerler mi?" diye sordu Qwilleran.
"Bu sabah görünmediler" dedi Hixie. Fransız ekmeğinin üzerine tepeleme üzüm reçeli
koyuyordu. "Onlar gibi bir işim olsun isterdim, kendi işimin patronu olur, çalışma saatlerimi
de kendim ayarlardım."
"Sevgili küçük hanım" dedi Maus ciddiyetle. "Altı ay biride iflas ederdiniz çünkü siz disiplin
duygusundan kesinlikle yoksun bir insansınız." Sonra Qwilleran'a dönerek sözlerini sürdürdü.
"Altı Numara'da yeterince... rahat etmiş olduğunuzu umuyorum."
Avukat konuşurken, Qwilleran onun sol gözünün çevresindeki hafif lekeyi farketti. "Her şey
çok iyi" dedi gazeteci kısa bir sessizlikten sonra. "Ama gece çok garip bir şey duydum, sabaha
karşı üç buçukta bir çığlık. Siz duydunuz mu? Bir kadın çığlığına benziyordu."
Masada hiç cevap veren olmadı. Hixie gözlerini açarak kafasını salladı. Maus sakin bir
biçimde lokmasını çiğnemeye devam etti.
Hukukçuların, şaşırdıklarını belli etmemeleri onların en belirgin özellikleridir diye kendi
kendine hatırlattı Qwilleran. "Belki de bu duyduğum garaj kapısının sesiydi" diye devam etti.
"Bayan Marron, William geldiğinde lütfen söyleyin de garaj kapısını yağlayıversin" dedi
Maus.
"Bu arada" dedi gazeteci, kendine nefis kokulu kahveden koyarken, "sizin yemek pişirme
felsefeniz üzerine bir yazı yazmak istiyorum, eğer izin verirseniz." Sonra sabırla avukatın
vereceği yanıtı bekledi.
Bir süre sonra bir baş sallaması ile yanıt geldi: "Şu anda kabul etmemem için... hiçbir neden
yok.."
"Belki bu gece Toledo Gömütleri'nde benimle bir akşam yemeği yersiniz, Daily Fluxion'un
bir davetlisi olarak."
Restoranın adını duyunca Maus dikkat çekici biçimde heyecanlandı. "Ah, Memnuniyetle!
Oranın yeşil soslu yılan balığını kesinlikle yemeliyiz, ayrıca tarhunlu dana eti ve Japon
mantarını mutlaka tatmalıyız. Yemek siparişini bana bırakmalısınız."
Buluşmak için yer ve zaman kararlaştırdılar ve Maus, evrak çantasıyla birlikte bürosuna geçti.
Qwilleran, Bayan Marron'u bu çantanın içine bir kaç küçük kutu içecek, bir terrnOs ve soğuk
enginar koyarken görmüştü. Bir tabak beykın, erimu yağ ve akçaağaç pekmezi içinde yüzen
Fransız tostunu bitirdik, ten sonra Hixie de ayrıldı. Qwilleran yalnız kalınca ev sahibinin
morarmış gözüne ne olmuş olabileceğini düşünmeye başla di.
Bayan Marron tabakları toplamak için masaya geldiğinde Qwilleran'a, "Bir şeyler yemelisiniz
Bay Qwilleran, insanın kursağına bir şeyler girmeli" dedi.
"Kursağımda yeteri kadar yiyecek var."
Kadın masadaki tabakları toplayıp acele etmeden tepsiye yerleştirerek oyalandı. "Bay
Qwilleran, ben gece bir şey duydum ve bu kesinlikle garaj kapısı sesi değildi."
"Saat kaçta duydunuz?"
"Üçü geçiyordu, zannediyorum o saatlerdi. Benim odam arka tarafta ve son zamanlarda çok
iyi uyuyamıyorum. Bu yüzden yatakta televizyon izlerim. İzlerken kimseyi rahatsız etmemek
için kulaklık kullanıyorum."
"Tam olarak ne duydunuz?"
"Tekne iskelesindeki kedilerin sesi diye düşündüm ama bu birisinin çığlığı da olabilirdi."
"Umarım evdeki herkes iyidir" dedi Qwilleran. "Neden Bayan Whiting ve Graham'ların iyi
olup olmadıklarına bir bakmıyorsunuz?"
"Sizce bunu yapmam gerekiyor mu?"
"Bu şartlar altında Bayan Marron, gerekiyor diye düşünüyorum."
Sade kahvesini içip kadının dönmesini beklerken, Robert'! Maus gibi konuşmaya başladım
diye düşündü Qwilleran.
"Bayan Whiting egzersizlerini yapmakla meşgul" diye rapor verdi Bayan Marron. "Ama
Graham'lara ulaşamadım, atölyenin kapısı kilitliydi. Üç defa kapıyı vurdum, kimse açmadı.
Eğer yukarıdaki dairelerindelerse duyamayabilirler."
"Atölyenin anahtarları yok mu?" diye sordu Qwilleran, rfgk duvarında asılı duran anahtarlara
bakarak.
Kâhya kadın başını salladı: "Bunlar yalnızca dairelerin ahtarları, temizlik yapabilmem için.
Arka taraftan girip yan merdiveninden oraya çıkayım mı?"
"Önce telefon etmeyi deneyelim" diye önerdi Qwilleran. "Graham'ın numarasını biliyor
musunuz?"
"Ben ne diyeceğim onlara?"
"Ben konuşurum."
Bayan Marron mutfaktaki telefonu çevirdikten sonra ahizeyi Qwilleran'a verdi. Telefona bir
erkek cevap verdi.
"Bay Graham, günaydın, ben Jim Qwilleran, yeni komşunuz. Sizin dairede her şey yolunda
mı? Bir duman kokusu aldık da... Bu çok iyi... Yalnızca temkinli olmak istiyoruz. Bu arada
mükemmel bir kahvaltıyı kaçırıyorsunuz. Bayan Marron Fransız tostu yapıyor... İlginizi
çekmiyor mu? Çok kötü, ben gerçekten şu çömlek işini bir görüşmek istiyordum, Fluxion'da
son serginizle birlikte çömlekçiliğin hikâyesini konu alan bir yazı çıkarabiliriz. Görüşecek
misiniz gerçekten? Çok güzel, bekleyeceğim."
"Duman mı?" diye sordu Bayan Marron, Qwilleran ahizeyi yerine koyduğu zaman. "Ben hiç
duman kokusu almadım."
Birkaç dakika sonra Dan Graham mutfaktan içeri girdi, her zamankinden daha bitkin ve
üzüntülü görünüyordu. Bir sandalye çektikten sonra, yalnızca kahve ve ekmek yiyebileceğini
söyledi.
Bayan Marron, "İsterseniz size sevdiğiniz mısır unundan kurabiye yapabilirim."
"Hayır, yalnızca ekmek."
"Ya da buğdaylı kek yapabilirim. Yalnızca birkaç dakikamı ahr."
Çömlekçi kaşlarını çatarak baktı ona, kadın eviyeye döndü ve tabaklan bulaşık makinesinin
içine yerleştirmem başladı.
Qwilleran adama karısının nasıl olduğunu sormamak içm zor tuttu kendini. Onun yerine
bedava nasıl tanıtım yapabile. ceğiyle ilgili fikirlerini anlattı. Dan'in bu konuya ısınması 2or
olmadı.
"Gazeteler bu tip makaleleri daha sık yazmalılar" dedi "Yani her dakika bizi yerden yere
vuracaklarına. Lanet olsun yeni model otomobiller ya da Paris'teki aptal moda tasartmcıla-rı
için olumsuz bir eleştiri hiç yazmıyorlar nedense. Bazı gazeteler birkaç dangalağa eleştirmen
diye iş veriyor, onlar da tarafsız olması gereken eleştirilerine şahsi sorunlarını yansıtıp
insanları sanattan soğutuyor. Eğer yerel gazeteler çağdaş sanatın ne kadar kötü olduğunu
yazıp dururlarsa, insanlar bu sanatı sevemezler. Oysa halka izlediklerinden nasıl zevk
alacaklarını anlatmalılar."
"Sanat editörümüzle konuşacağım" dedi Qwilleran. "Bu benim işim değil, bu yüzden karar
verme yetkisine sahip değilim. Ama eminim Arch Riker buraya bir fotoğrafçı gönderecektir.
Hem yeni atölyenizi hem de sizin ve eşinizin fotoğraflarını çekeceklerdir. Pazar ekinde
çıkacak olan bu hikâye oldukça iyi izlenim bırakacaktır, hem de renkli olarak!"
Dan'in kafası öne düştü ve bir süre kahve fincanının içine baktı. "Sorun da burada" dedi en
sonunda. "Biliyorum, siz gazeteciler gösterişli, parlak fotoğraflar basmak istersiniz ama bu
sefer kalbi kırık, çilli bir çömlekçiyi basmak zorunda kalacaksınız" dedi acı bir gülümseyişle
ağzını çarpıtarak.
"Neden? Bayan Graham fotoğraf çektirmekten hoşlanmaz mı? Halbuki çok çekici bir kadın."
Dan, eviye tarafına doğru baktı, orada Bayan Marron elmaları rendeliyordu. Sesini alçaltarak,
"Bizim yaşlı kız ortadan kayboldu."
"Ne yaptı? Sizi terk mi etti?" Qwilleran, Joy'un harekete geçmekte ne kadar hızlı olduğunu
bildiği halde, yine de bu kadar kısa zamanda bir şeyler yapacağını tahmin etmemişti.
"Evet, sıvıştı, toz oldu, kafesten uçtu, ne demek istediğimi biliyor musunuz? Bu ilk defa
olmuyor üstelik." Yine o çarpık gülümseme yerleşti yüzüne. Qwilleran biraz acıyarak, biraz
da küçümseyerek adamın Joy'u taklit ettiğini fark etti. Onun gibi yüzünü buruşturmuştu.
"Bir keresinde Florida'dayken" diye devam etti çömlekçi sözlerine, "ortadan kayboldu, hiçbir
açıklama yapmadan, hiçbir not bırakmadan. Beni hiç beklemediğim bir anda terketmişti ama
geri döndü ve her şey düzeldi. Kadınlar ne istediklerini bilmiyor... O yüzden şimdi burada
oturup bekleyeceğim, ta ki, bütün kurtlarını döksün ve onu yiyip bitiren ne varsa ondan
kurtulsun. Merak etmeyin, mutlaka geri dönecektir, yalnızca sergiden önce gitmesi çok kötü
oldu, hepsi bu."
Genellikle söyleyecek bir şeyler bulmakta hiç zorlanmayan Qwilleran şu an ne diyeceğini
bilemiyordu. Joy'un ne yapmak niyetinde olduğunu kocasından daha iyi biliyordu. "Gittiğini
ilk ne zaman farkettiniz?" dedi, konuyla kişisel olarak değil de, dostça ilgileniyormuş gibi
davranarak.
"Bu sabah uyandığımda karımın ne bir saç teli, ne de başka bir izi kalmıştı geride! Dün gece
biraz tartışmıştık gerçi ama bunun çok ciddi olduğunu hiç sanmıyordum." Dan, tıraşsız
çenesini sıvazladı. Gerçekten incinmiş görünüyordu.
Qwilleran çömlekçinin sağ baş parmağının birinci boğuma kadar kesik olduğunu farketti ve
bir an onun için çok üzüldü. Elinin sakat olması bir çömlekçi için olabilecek en kötü şeydi.
Acaba adamın başarılı olamayışının nedeni bu muydu? Ayrıca hırslı bir kadın tarafından
terkedilmiş bu kocaya acımıştı. Aynı küçük düşürücü deneyi kendisi yaşadığından, durumu
çok iyi anlayabiliyordu.
"Otomobili almış mı?" diye sordu Qwilleran.
"Hayır, burada bırakmış, eğer bizim eski külüstürü almış olsaydı, çok zor durumda kalırdım.
Çok iyi bir otomobil değil belki ama getirip götürüyor."
"Öyleyse gecenin o saatinde neyle gitmiş olabilir?"
Dan'ın ağzı açık kaldı. "Otobüsle herhalde, Nehir Yolu'ndan bütün gece geçiyorlar."
Yoksa diye düşündü Qwilleran, sabahın üçünde ayrılan açık renkli spor otomobilin sahibiyle
mi gitmişti?.. Sonra birdenbire bu korkunç ihtimal beynine saplandı. Onun verdiği yedi yüz
elli doları alıp Joy bir başka adamla kaçmıştı demek!
Hayır! Buna inanmayı reddetti! Yine de yüzünde bir sıcak bir soğuk ter boşaldığını hissetti,
eliyle alnını sıvazladı. O bu işte suç ortağı mıydı, kurban mı? Ya da ikisi birden miydi? Her
durumda da kendisinin bir aptal olduğunu düşündü. Aklına gelen ilk düşünce çekin
ödenmesini durdurmak oldu. Gazeteci içgüdüleri dolandırıldığını söylüyordu. Fakat içinden
bir ses de eğer Joy'u biraz sevmişse ona inanmasını telkin ediyordu. Ve artık, Joy Wheatley'i
sevmekten hiçbir zaman vazgeçmediğini kabul ediyordu.
Joy'u tanıyorum dedi kendi kendine, ne kadar umutsuz bir durumda olursa olsun bunu hana
hiçbir zaman yapmaz. Birden çığlığı hatırladı.
"Seni telaşlandırmak istemiyorum Dan" dedi, kafasının karışıklığını belli etmeyen sakin bir
sesle konuşuyordu. "Ama j burayı isteyerek terk ettiğine emin misin?"
Kahve fincanına üzgün bir ifadeyle bakmakta olan Dan sert bir hareketle başını kaldırdı. "Ne
demek istiyorsun?"
"Şunu demek istiyorum... Dün gece bir kadın çığlığı duyduğumu sandım ve çok kısa bir süre
sonra bir otomobil hızla uzaklaştı."
Çömlekçi acı bir gülüşle, "Acaba stüdyoda çıkan çıngarı mı duydun? Deli kadın! Sana ne
olduğunu anlatacağım. Dün gece eve geldiğimde oldukça geç bir saatti. Şehirde tanıdığım
birkaç kişi var, hemen hepsi sanatçı. Birlikte poker oynarız, bir iki bira içeriz. Evet, saat
oldukça geçti ve Joy oturmuş bekliyordu Bozulmuştu sanırım. Orada çarkın başına oturmuş
bir çömlek yapıyordu. Odaya girdiğinde öfkeyle bana baktı ve ne oldu biliyor musun? Saçları
çarkın üzerine düşmüş bir halde çalışıyordu. Daha önce onu uyarmıştım. Ama son derece
ukala olduğu için ne söylesem beni pek dinlemiyor."
Dan sustu ve Qwilleran’ın onun fincanına kahve doldurmasını izledi. "Evet, sonra ne oldu?"
"Ah, her zamanki gibi atışmaya başladık, o başını sallamaya başladı -sinirleri tepesindeyken
hep yapar bunu- ve birden lanet olsun ki, korktuğum başıma geldi ve saçını çarka kaptırdı.
Eğer orada olmayıp elektrik şalterini indirerek makineyi durdurmasaydım boynunu
kırabilirdi! Ölebilirdi! Deli kadın!"
"Ve çığlık attığını söylüyorsun."
"Bütün evi uyandırmış olmalı. Beni de çok korkuttu. Eğer bu koca kıza bir şey olsaydı ne
yapardım bilmiyorum."
Qwilleran acıma anlamına gelebilecek bir kaş çatmasıyla karşılık verdi. Oysa bu hareket
gerçekte içinde bulunduğu ikilemi yansıtıyordu.
"Endişe etmiyorum, dönecektir mutlaka" dedi Dan. İskemlesini arkaya iterek ayağa kalktı,
gerindi ve göğsüne hafifçe vurarak, "Şimdi çalışma zamanı" dedi. "Sergi için hazırlanmam
lazım. Gazetede benim için bir şeyler ayarlayacaksın değil mi?" Ellerini arka cebine götürdü.
Cüzdanını çıkararak içinden katlanmış bir kupür çıkardı. Saklayamadığı bir gururla onu
Qwilleran'a verdi. "Bak bir eleştirmenin yazısı, L.A.'da benim tek başıma açtığım sergiden
söz ediyor. Bu adam gerçekten işini biliyor."
Oldukça eski bir kupürdü. Sararmıştı ve katlandığı yerden parçalanmak üzereydi.
Dan cüzdanını ve kupürü arka cebine yerleştirip ayrıldıktan sonra, Qwilleran kâhya kadına
sordu, "Buralarda açık renk, spor bir otomobil kullanan kim var?"
"Bay Sorrel'in açık renk bir otomobili var sanırım. mavisi" dedi kadın.
"Onu bu sabah gördünüz mü?"
"Hayır. Hiçbir zaman erken kalkmaz. Her gece geç saatlere kadar çalışır."
"Biraz dolaşacağım" dedi Qwilleran. "Kedimi de tasmasıy. la biraz gezdireceğim, azıcık
egzersiz iyi gelir. Eğer bana yağ kutusunun nerede olduğunu gösterirseniz garaj kapısını da
yağlarım."
"Bunu yapmak zorunda değilsiniz Bay Qwilleran. William bunu yapmakla..."
"Sorun değil Bayan Marron. Ben menteşeleri yağlarım. William da çimleri biçer."
"Eğer ırmağa doğru yürürseniz iskele tahtasına çok dikkat edin. Bazı tahtalar yerinden
oynamış olabilir."
Dairesine döndüğünde Qwilleran kedileri ranzanın üzerinde sabah şekerlemelerini yaparken
buldu. Bacakları ve kuyrukları birbirine dolanmış, birlikte kahverengi kürkten bir paspas
oluşturmuşlardı. Uyuyan Koko'yu kaldırdı. Hayvanın vücudu bir un çuvalı gibi ağırdı.
Esnemekte olan kedinin boynuna mavi deri tasmayı geçirdi. Bir parça naylon kordonu da
tasma kayışı olarak kullanan Qwilleran isteksizce kediyi kapının dışına doğru götürdü.
Hayvan hâlâ esniyor, geriniyor ve sendeliyordu.
Aşağı inmeden önce balkonda bir tur attılar. Qwilleran kapıların üzerindeki isimleri okumak
istedi. Bitişiğindeki kapı Rosemary Whiting'in dairesiydi. İçerden müzik sesi geliyordu.
Horlama sesi duyulan bir sonraki daire Max Sorrepindi. Balkonun diğer tarafında kalan
dairelerin kapılarının üzerindeki isimler ise Hixie Rice, Charlotte Roop ve Robert Maus'tu.
Neden isim levhaları konmuş diye düşünmeye başlamıştı ki, hemen vazgeçti; kafasında
düşünmesi gereken pek çok konu vardı zaten.
Koko'yıı .aşağı götürdü. Büyük Salon'un kahverengi yer karolarını geçtiler ve Maus Evi'nin
diğer tarafına bakan avluya çıktılar. Bütün yaşamı evin içinde geçmiş olan Koko için çimenler
oldukça ilginçti. Dün geceki yağmurdan dolayı hâlâ ıslak olan çimenleri tek tek inceliyor,
ancak türünün anlayabileceği bir seçicilikle bazılarıyla hiç ilgilenmiyor, bazılarını ise
çenelerini şaklatarak koparmaya çalışıyordu. Her adımda ıslak patilerinden su damlalarını
titizlikle silkiyordu.
Binanın doğu tarafında, sonradan eklendiği belli olan, açık bir otopark vardı. Koyu mavi ufak
bir otomobil, bir de eski tozlu bir Renault park edilmişti. Renault'un akında büyük bir delik
vardı gerçekten. Kırk dört numara bir ayakkabının sığabileceği kadar da büyük diye tahminde
bulundu gazeteci.
Oradan ırmağa doğru çakıllı bir yol uzanıyordu. Çürümekte olan iskelenin üzerinde iki bank
vardı.
Gün ışığında et suyu gibi kahverengi olan sudan tarif edilemez bir koku geliyordu.
Koko bunu hiç umursamadı. Hatta nehirle hiç ilgilenmedi bile. iskeleden uzaklaştı, çakıllı
yoldan geri dönene kadar ıslak çimenlerin üzerinde durdu.
Koko dönerken bir ara durdu, yolun kenarında parlak mavi yeşil bir nesneyi kokladı.
Qwilleran onu yerden aldı. Böcek biçiminde ve büyüklüğünde, sırlanmış küçük bir seramik
parçasıydı bu. Alt kısmına J. G. harfleri kazınmıştı. Parçayı cebine atan Qwilleran, Koko'nun
tasmasını çekerek eve doğru yürüdü.
Bu şekilsiz binanın arkadan görünüşü, kubbeli bacaları, kanat gibi yanlara açılan garaj lanyla
tropikal bir kuşu andırıyordu. Graham'ların çatı arası dairelerinin pencereleri de iki kocaman
göz gibiydi. Qwilleran başını kaldırınca camda bir gölgenin hızla kaybolduğunu gördü.
Üç bölmeli garaja geldiğinde kapıları açtı. Yalnızca biri gıcırdadı ve yalnızca tek bir bölmeye
otomobiller park edilmişti. Bu açık mavi, üstü açık spor bir arabaydı. Qwilleran garajın
kapısını kapayarak otomobilin içini dışını dikkatle inceledi. Yerdeki döşemelere ve
göstergelere iyice baktı. Her şey çok temizdi.
"Bu ne demek sence Koko?" diye mırıldandı. "Her şey müthiş temiz."
Koko'ysa beton zemindeki yağ lekelerini koklamakla meşguldü.
Altı Numara'ya döndüklerinde Koko, Yum Yum'un yüzünü ve kulaklarını temizlemesine izin
verdi. Qwilleran ise Joy'un nereye gitmiş olabileceğini düşünerek volta atıyordu. Acaba yalnız
mı gitmişti, onu arayacak mıydı? Acaba parasını tekrar görebilecek miydi? Daily Fluxion'da
işe girmeden önce uzun müddet işsiz kalmıştı. O yedi yüz elli dolar küçük bir servet sayılırdı.
Acaba dünkü siparişini iptal etmek için çok mu geçti? Bugün canı hiç de yeni bir takım elbise
çekmiyordu. Kısa bir bahar olmuştu zaten. Şu andaysa bütün bu kafa karışıklığına ek olarak,
muazzam bir açlık duygusuyla kıvranıyordu.
Birden masanın üzerinde ani bir panik yaşandı. Kâğıtlar birbirine karıştı, daktilonun tuşlarına
basıldı, bazı kurşun kalemler ve mürekkepli kalemler yuvarlandı ve sonra da ufak çaplı bir
patırtıyla Qwilleran’ın yeni okuma gözlükleri yere düştü.
Qwilleran masaya doğru bir hamle yaptığında kedi de büyük kanepeye balıklama atlayıverdi.
"Seni kötü kedi!" diye bağırdı Qwilleran. Neyse ki, gözlükler kalın çerçeveleri sayesinde
kırılmamıştı. Ama Qwilleran daktilonun içinde takılı olan kâğıdı gördüğünde bıyıklarının
diplerinin titrediğini hissetti. Gözlüklerini taktı ve daha yakından baktı.
Koko üst sıradaki tuşları keşfetmişti. Üç tuşuna bir pati atmış, diğeriyle de sıfıra basmıştı.
6
Öğle yemeğinden kısa bir süre sonra Qwileran Basın Kulübü'ne koşturdu ve orada Arch
Riker'ı iki kişilik bir masada martini içerken buldu.
"Geç kaldığım için özür dilerim" dedi Qwilleran.
"Koko'yu doktora yetiştirmem gerekiyordu." "Ne oldu ki?"
"Onu Maus Evi'nin arka bahçesine çıkarmıştım, bir sürü çimen yedi. Eve döndüğümüzde
kusunca, zehirli bir şey yediğini düşündüm."
"Bütün kediler çimen yiyip kusarlar" dedi Riker. "Böylece genizlerine kaçmış tüy varsa
kurtuluyorlar."
"Evet, şimdi ben de biliyorum bunu. Hayvan hastanesinde açıkladılar. Ama işimi şansa
bırakamazdım. Yalnızca kusmak için yeni ayakkabılarımın üstünü seçmesi çok kötü oldu,
üstelik her iki ayakkabıma da!"
"Kedilerini fırçalamalısın. Çocuklar bizimkileri her gün fırçalıyor, böylece hiçbir sorunla
karşılaşmıyoruz."
"Peki, siz bunları bana niye anlatmıyorsunuz? Yalnızca bir muayene için on beş dolar ödemek
zorunda kaldım." Qwilleran bir pipo dolusu tütünü yaktı ve garson kıza kahve getirmesi için
işaret etti.
"Evet, şu telefonda bahsettiğin büyük haber nedir?" diye sordu Riker.
Qwilleran piposundan derin bir nefes çekti, soruyu yanıtlamadan önce oyalandı biraz, sonra,
"Tarih tekerrür etti. Joy yine ortalıktan kayboldu."
"Dalga geçiyorsun!" "Hayır, geçmiyorum."
"Öyleyse eski numaralarına devvam ediyor."
"Neye inanacağımı ben de bilmiyorum" dedi Qwilleran. Sonra Rikar'a, Joy'un kendi dairesini
ziyaret ettiğini ve boşanma planlan yaptığını anlattı. Ama yedi yüz elli dolardan söz etmedi.
Riker, "Rosie de onu arayıp kadın kadına sohbet için çağırmaya niyetleniyordu. Faydalı
olabileceğini düşünüyordu" dedi.
"Artık çok geç." "Kocası ne diyor bu işe?"
"Daha önce de aynı şeyi yaptığını ama daima geri geldiğini söyledi. Ancak o benim bildiğim
şeyi bilmiyor tabii."
"Bu arada nasıl bir tip? Rosie öğrenmemi istedi de. Kadınlar nasıldır bilirsin."
"Kendisi de, konuşması da ot gibi. Joy'un hiç tipi değil. Uzun, fasulye sırığı gibi bir adam.
Soluk kızıl saçları ve çilleri var. Oldukça zengin bir sözcük dağarcığı olduğunu sanıyor oysa
konuşurken kullandığı klişeler ve argo sözcükler otuz yıl öncesine ait. Aslında bana sorarsan
bu adam başarılı olmak arzusuyla yanıp tutuşuyor ama bunu asla başaramayacak."
"Sevdiği kadını kaybeden bir adam hiçbir zaman onu elde etmiş biri hakkında olumlu
düşünmez" dedi Riker, bu zeki saptamasından dolayı gururlu bir ifadeyle.
"Bunu bana Joy söyledi. Onun bir çömlekçi olarak başarılı olmadığını kendisi söyledi."
"Nasıl olur da Joy gibi klas bir kız böyle bir tiple evlenir?"
"Kim bilir? O her zaman uzun boylu erkekleri beğenmiştir. Belki de adam çok iyi bir âşık.
Belki de yüzündeki çiller Joy'un annelik duygularını kabarttı."
Riker bir martini daha ısmarladı, Qwilleran konuşmayı sürdürdü, "Evet, şimdi bir içki içmiş
olduğuna göre sana hikâyenin devamını anlatabilirim. Joy ortadan kaybolmadan önce ona bir
miktar para borç verdim.
Yediği zeytin editörün boğazında kalıyordu neredeyse. "Yoo, olamaz! Ne kadar?"
"Yedi elli."
"Yedi yüz elli mi? Ödül paranı mı."
Qwilleran suç işlemiş bir çocuk gibi başını salladı.
"Peki nasıl verdin? Nakit mi?"
"Çek yazdım."
"Ödemeyi durdur Qwill."
"Ona gerçekten ihtiyacı olabilir. Nerede olursa olsun." Biraz tereddütle devam etti, "Öte
yandan, bir başka adamla kaçmış olabilir... ya da başına bir şey gelmiş olabilir."
"Ne gibi? Bunu da nereden çıkardın?" Riker, Qwilleran’ın sezgilerini iyi tanırdı: Ya tamamen
doğru çıkardı ya da tamamen yanlış.
"Dün gece bir çığlık duydum. Bir kadın çığlığı ve çok kısa bir süre sonra bir otomobil hızla
garajdan ayrıldı." Sinirli bir biçimde bıyığını sıvazladı.
Riker arkadaşının hareketinin anlamını biliyordu. Sevgili arkadaşı başka bir olayın kokusunu
almıştı, büyük ya da küçük, gerçek ya da hayali bir olayın. Qwilleran’ın polis muhabirliği
yaptığı eski dönemlerde geliştirdiği güçlü bir altıncı hissi vardı.
Riker'in asıl anlayamadığı, daha doğrusu inanmadığı şey o koca bıyığın altında yatan
duyarlılıktı. Qwilleran ne zaman sezgilerinden söz etse üst dudağında bir karıncalanma olurdu
ve böyle olduğunda genellikle Qwilleran sezgilerinde yanılmıyor demekti.
"Başka kuramların var mı?" diye sordu Riker. Qwilleran başını olumsuz anlamda salladı.
Aslında aklına gelince tüylerinin diken diken olmasına rağmen Koko'nun daktiloda yazdığı
sayılardan hiç söz etmedi. "Dan'a bir çığlık duyduğunu, söyleyince bana bir açıklama yaptı.
Söylediğine göre Joy saçını çarka kaptırmış." "Ne çarkı?"
"Çömlekçi çarkı. Çömlekleri biçimlendirirken bunu kullanıyorlar. Dan'ın söylediğine göre Joy
çığlık atmış, Dan da onu kurtarmak için koşmuş. Buna inanıp inanmamak konusunda pek
karar veremedim doğrusu."
"Bence sen boşu boşuna endişe ediyorsun. Büyük olasılıkla Chicago'ya halasını görmeye
gitmiştir, yaşlı kadın hâlâ yaşıyorsa tabii."
Qwilleran ısrarlıydı. "Dün gece yemekte Joy çok gergindi, herkesi haşladı."
"Merak ettim, bu garip yerde başka kimler yaşıyor?"
"Robert Maus var, oranın sahibi olan avukat. Konu hava durumu bile olsa yasal prosedürleri
ya da vergi avantajlarını düşünmeden hiçbir yorum yapmıyor. Son derece ağırbaşlı bir adam.
Ancak tuhaf bir gelişme var ortada. Bu sabah Maus'un gözü morarmıştı... Ayrıca duyduğum
çığlıktan hemen sonra garajdan çıkan otomobil şu Altın Pirzola restoranının sahibi olan Max
Sorrel'inmiş. Sorrel kadınlara meraklı birine benziyor."
"Ama otomobilin içindeki adam o mu emin değilsin?" dedi Riker. "Belki de Joy
kullanıyordu."
"Eğer öyleyse otomobilin arkasına hafifçe vurmuş ve eve geri göndermiş. Çünkü bu sabah
garajdaydı. Dan'ın söylediğine göre Joy bir ihtimal, Nehir Yolu'ndan geçen otobüsle ayrılmış.
Eğer öyleyse hiç de iyi bir zaman seçmemiş çünkü yağmur boşanıyordu."
"Orada başka kimler kalıyor?"
"Üç kadın var. Bir de her şeye burnunu sokan sevimli bir kâhya çocuk ve ayrıca bir de kâhya
kadın." Qwilleran dirseklerini masaya dayayarak bıyıklarını sıvazladı. Joy'un şantaj yaparak
para sızdırma fikrini hatırlamıştı. Ama bundan Riker'a bahsetmedi.
"Hayalgücün seni sürüklüyor Qwilleran" dedi Riker. Joy'a bir şey olmamıştır, bekle ve gör."
"Buna inanmak isterdim."
"Her neyse, bir şeyler yiyip büroya dönmem gerekiyor. Saat ikide ajanstan geliyorlar. Birkaç
karikatür bandı getirecekler." Garson kızlardan birini durdurdu. "Bir kâse bezelye çorbası,
ızgara köfte, makarna ve salata. Ayrıca bu masaya biraz daha tereyağ getirsen iyi olacak."
"Siz ne yiyeceksiniz Bay Zayıf? Yine köy peyniri mi?" diye Qwilleran'a sordu kız.
"Açlıktan ölüyorum. Şaka kaldıracak halde değilim."
"Peynirli burger ve patates kızartması ister misiniz? Ya da peynirli makarna? Jambonlu
sandöviç?"
"Hayır, yalnızca rafadan bir yumurta rica ediyorum" dedi sonunda kararlılıkla. "Ve mutfakta
ne kadar sap kereviz varsa getirin. O berbat şeyi kemirirken, aldığım kaloriden daha fazlasını
yakıyorum zaten."
"Bu gece nerede yiyorsun?" diye sordu Riker.
"Maus'u, Toledo Gömütleri'ne yemeğe davet ettim. Bu benim için tam bir irade sınavı olacak
çünkü duyduğuma göre bu kentin en iyi lokantasıymış."
"Orada her beş dakikada bir temiz peçete getiriyorlar. Evlilik yıldönümümüzde Rosie'yle
birlikte oraya gittik, garsonlar beni son derece gerdi. Getirdikleri on yedinci temiz kül
tablasından sonra sigaramın küllerini masanın altına silkeledim."
O öğleden sonra Qwilleran, Fransız mutfağıyla ilgili bir kitap almak için halk kütüphanesine
uğradı. Ayrıca neden istediğini bilmediği halde seramik sanatıyla ilgili bir kitap da aldı. Sonra
bir içki dükkânına uğradı. Olası ziyaretçileri için bir şişe seri ve burbon aldı. Hayvan
dükkânından da bir fırça aldıktan sonra kedilere yemek almak için bir süpermarketin önünde
durdu. Açlığının yatışmamış olması ve şu son maddi kayıp nedeniyle onlara pek de cömert
davranmak istemiyordu. Şımarık şeyler diye söylendi kendi kendine. "Istakoz-sombalığı-
kemiksiz tavuk! Oysa diğer kediler normal kedi maması yiyorlar. Bunların da gerçeği görme
zamanları geldi de geçiyor bile."
Bir kutu Kitty Delight marka konserve mama aldı (indirimdeydi). Biraz da Pussy Pâte aldı
(tek mama fiyatına iki tane). Bir kutu da Fishy Fritters aldı (promosyonlu).
Eve döndüğünde Koko ve Yum Yum'u pencere kenarında bohça biçiminde kıvrılmış
oturuyorken buldu. Tavırlarına bakılırsa mama konusundaki değişikliği sezmişlerdi. Ona
şarkılı türkülü bir hoşgeldin diyecekleri yerde, kıpırdamadan oturmaya ve sanki Qwilleran'i
görmüyorlarmış gibi bakmaya devam ettiler.
"Yemek hazır!" dedi Qwilleran. Pussy Pâte'den kocaman bir kaşık tabağa koydu.
Her iki kedi de bıyıklarını bile oynatmadılar.
"Bir tadına bakın şunun! Üzerinde çok lezzetli olduğu yazıyor."
Tamamen sağır olmuş gibiydiler. Kulaklarında en ufak bir dikilme olmadı. Qwilleran
Koko'yıı kucaklayarak olduğu gibi tabağın önüne bıraktı. Koko ise bacakları açık, yere
konulduğu pozisyonda donmuş gibi kaldı ve tabaktaki kötü görünümlü mor bulamaca baktı.
Sonra muhteşem bir titremeyle arkasını dönüp gitti.
O gece Qwilleran kedileri Robert Maus'a anlatıyordu. "Eminim ki, kutuların üzerindeki
fiyatları okuyabiliyorlar. Ama iyice acıkınca yemek zorunda kalacaklar."
Maus birkaç saniye düşündükten sonra, " O mamayı Bearaise sosuyla karıştırmayı
deneyebilirsiniz" diye öneride bulundu- "Ya da üzerine taze rendelenmiş kaşar
serpiştirilebilir."
İki adam da şehrin merkezindeki binanın lobisinde buluşmuşlardı. Binadaki asansör onları alt
katlara indirmiş, kendilerini mahzen gibi bir yerde bulmuşlardı. Bu yeraltı restoranı, uzun ve
dar biçimli, kasvetli kara duvarlarla kaplı büyük odalardan meydana geliyordu. Yeni bir
sistem kurulmadan önce bu mekân, şehrin kanalizasyonu olarak kullanılıyordu.
İçeri girdiklerinde avukat saygıyla karşılandı ve ikisi de beyaz örtülerle kaplı bir masaya
oturtuldular. Yedi şarap bardağı ve on dört parçalık yassı gümüş tabaklar panldıyordu. İki
garson hafif portakal çiçeği kokulu peçeteleri iki konuğun dizlerinin üzerine yerleştirdiler. Şef
garson altın işlemeli deriyle kaplı mönüleri onlara sundu ve üç garson çocuk da iki su
bardağını doldurmakla görevlendirildiler.
Maus buyurgan bir tavırla işaret ederek klorlanmış suyu reddetti. "Yalnızca şişe suyu
içeceğiz."
Şarap siparişini almak üzere başka bir garson elinde zincire takılmış anahtarlarla ve biraz da
çalımlı bir havayla geldi, Maus bir şampanya seçti. Sonra iki konuk mönüyü incelediler.
Mönü Fluxion'un Pazar ekinden yalnızca biraz daha inceydi. Mönüde avokado stıpreme'den
hollandaise soslu sote kabağa kadar akla gelebilecek her türlü yemek çeşidi vardı.
"Bu arada belirtmek isterim ki" dedi avukat üzgün bir sesle, "Rahmetli Bayan Maus'la burada
akşam yemeği yediğimizde, hep sığır pirzolası ısmarlardı."
Qwilleran, Maus'un ölmüş bir eşi olduğunu bilmiyordu. "Eşiniz sizin haute cuisine zevkinizi
paylaşmıyordu anlaşılan."
Biraz düşünüp iç geçirdikten sonra Maus cevap verdi. "Hayır, o benimle aynı zevki
paylaşmıyordu. Bir keresinde en iyi omlet tavamı, üzüntüyle söylemem gerekir ki, soğanlı
ciğer için kullandı."
Qwilleran adamın üzüntüsünü paylaştığını belirten bir çıkardı.
"Haydi Bay Qwilleran, eğer siz de uygun görüyorsanız, karımın anısına, burada birlikte
yediğimizde, her zaman yaptığımız gibi Fransız soğan çorbasıyla başlayalım.
Üstü eritilmiş peynirle kaplanmış soğan çorbası servis yapıldı. Qwilleran yalnızca üç kaşık
içtikten sonra kendini frenledi. "Çömlek atölyesi satın almak nereden geldi aklınıza?" diye
sordu.
Maus vereceği yanıtı dikkatlice düşündükten sonra, "Bina bana eşimin amcası Hugh
Penniman'dan miras kaldı. Penni-man, binayı bir sanat merkezi olarak düşleyen, bir
sanatsever ve koleksiyoncuydu, özellikle de seramik koleksiyoncusuydu. Ölene kadar binanın
sanat merkezi olarak yaşaması için sürekli mali destek verdi. Ölümünden sonra bina iki
oğluna geçti ama onlar, bu mirası, vasiyetteki koşullara göre büyük bir yük olacağı için
reddedince, eşime, dolayısıyla da bana kaldı."
"Vasiyetnamedeki koşullar neydi?"
"Yaşlı beyefendinin vasiyetine göre bina sanatla ilgili konularda hizmet vermeye devam
etmeliydi. Oysa eşimin para delisi kuzenleri haklı olarak bunu ekonomik bir yıkım olarak
düşünüyorlardı. Ben de binayı, bir nevi sanatla iştigal eden yemek meraklılarına, stüdyo
şartlarında kiralamaya karar verdim. Aynı zamanda çömlek atölyesini de yeniden işletmeye
açtım. Belki bilirsiniz, atölye tipi işletmeler çeşitli vergi indirimlerinden faydalanabiliyor."
Bu konuşma yeşil bir sosla hazırlanmış yılanbalığının gelmesiyle sona erdi.
"Bu atölyeyle bağlantılı olarak bir boğulma skandali kulağıma geldi" dedi Qwilleran. "Bu ne
zaman oldu?"
Avukat bıkkınlık içinde soludu.
"Bu talihsiz olay sizi temin ederim ki, çok eski bir hikâye-, beni bağışlayın ama eğer fikrimi
soracak olursanız sizin gazete zaman zaman doğru olmayan başlıklar altında bu konu
gündeme getiriyor- Yazılan şeyler ise ancak ortalama zekânın altındaki kişilerin merakını
cezbedecek nitelikte oluyor. Binadan artık ben sorumluyum ve bu konuda daha fazla kötü
reklam yapılmasını istemiyorum. Eğer bu konuda yazılanlara bir son verilmesinde sizin
etkiniz olursa, inanın size minnettar olurum-
"Bu arada" diye başladı Qwilleran, "çömlek atölyesiyle daireler arasındaki kapıyı
kilitlememelisiniz diye düşünüyorum. İtfaiye şefinin de aynı fikirde olduğunu sanırım."
"Benim bildiğim yangın çıkışı hiçbir zaman kilitlenmiyor."
"Bu sabah içeriden kilitlenmişti."
Maus yılanbalığından bir lokma alarak hiç cevap vermedi.
"Graham iyi bir seramik sanatçısı mıdır?" diye sordu Qwilleran.
"İnanıyorum ki, ekipmanları çok iyi tanıyan, çömlek yapım tekniğini çok iyi bilen biri. Ama
yaratıcılık tamamen eşinden geliyor."
"Belki haberleri duymamış olabilirsiniz" dedi Qwilleran. "Bayan Graham kocasını terketti.
Boşanma davası için sizle konuşmuş olduğunu sanıyorum. Dün gece -sabaha karşı- yok
olmuş."
Maus, lokmasını düşünceli düşünceli çiğnemeye devam etti, sonunda "Şansızlık" dedi.
Qwilleran herhangi bir açıklayıcı tepki verecek mi diye avukatın yüzünü dikkatle inceledi
ama gördüğü tek şey sakin bir ifade ve bir tanesi şu an morlaşmaya başlamış düşünceli
gözlerdi.
Seçkin gurme, yeşil sosun tadına bakmakla meşguldü. "Her ne kadar otlar konusundaki
tartışma capcanlı devam etmekteyse de rahatlıkla söyleyebilirim ki, burada maydanoz biraz
erken konmuş sosa... Geçen akşam yemek ustalarıyla toplandığımızda kekikle ilgili çok
heyecan verici bir sohbet oldu Hatta diyebilirim ki, zaman zaman hararetli bir tartışmaya
dönüştü."
"Bu yüzden mi gözünüz morardı" diye sordu Qwilleran.
Avukat yavaşça sol gözüne dokundu. "Tartışmanın en ateşli anında, üzülerek söylüyorum ki,
üyelerimizden biri -heyecanlı bir şahıs- oldukça kötü bir zamanlamayla yumruğunu benim
tarafıma doğru savurdu."
Şimdi yedi garson şatafatlı bir biçimde içki ve ana yemek servisini yaptı. Maus şarabın tadına
bakarak geri gönderdi, yan masadan gelen puro kokusundan şikâyet etti ve çorbanın sosuna
çok fazla tarhun konulmuş olmasından yakındı.
Qwilleran büyük bir açlıkla, ince bir sosun içinde yüzmekte olan dana eti ve mantar dolu
tabağa baktı. Ama kararlıydı, perhize sadık kalacak ve yalnızca üç lokma alıp bırakacaktı. İlk
lokmadan sonra Maus'a, "Sizce Max Sorrel köşem için ilginç bir şahsiyet olur mu?" diye
sordu.
Avukat, bilgece başını sallayarak onayladı. "Bu aralar restoranında işler... nasıl diyelim,
Sorrel zor bir dönemden geçiyor. Basında çıkacak iyi bir yorum çok işine yarayabilir. Ben
daha fazla açıklama yapmak istemem ama eminim Bay Sorrel bu konuyu sizle konuşmaktan
mutluluk duyacaktır, eğer siz de isterseniz tabii."
"Peki, ya Charlotte Roop?"
Maus, Avrupai bir tavırla kullandığı bıçak ve çatalını bıraktı. "Ah, o bir cevher. O titrek bekâr
kız görünümüne aldanmayın. Bayan Roop yöneticilik yeteneklerine sahip, dürüst ve başarılı
bir kadındır. Eğer karakter itibarıyla bazı eksiklikleri varsa bunun üzerinde durmamamız
gerekir."
Qwilleran ikinci lokmasını aldı. "Rosemary Whiting çok tatlı bir insana benziyor. Mükemmel
bir hanımefendi."
"O bir Kanadalı" dedi Maus, yüzünde aşırı tarhuna alışmış olduğunu düşündüren mutlu bir
ifadeyle.
"Yemeğe olan ilgisinin nedeni nedir?"
"Bayan Whiting sağlıklı yiyecek pazarlaması yapıyor. Onun soya fasulyelerini ve ayçiçeği
çekirdeklerini ne kadar övdüğü dikkatinizi çekmiştir.
"Ve anladığıma göre Hixie Rice da yemekle ilgili yazılar yazıyor."
Maus ellerini teslim olurcasma yukarı kaldırdı. "Bu genç hanım, işi gereği, üçüncü sınıf
restoranların kötü mönülerini yazıyor. Mesela şöyle: 'Bugünün spesialitesi, tatlı havuç, Mic-
hagan patatesi ve inci gibi bezelyelerin süslediği, uzak doğu sos-larıyla lezzetlendirilmiş kuzu
yahni.' Bu coşkulu anlatımdan da anlaşılacağı üzere dünden kalma hazır et suyunun içinde
yüzen bir yemek... tabii ekşimiş tadı anlaşılmasın diye bol köri sosuyla kamufle edilmiş
olarak."
Qwilleran üçüncü lokmasını da ağzına attı. "William da ilginç bir tip."
"Aşırı gevezedir ve övünebileceği hiçbir yeteneği yoktur. Ama sevimli bir çocuk ve briçte de
hiç fena değil."
Şef ve garsonlar Qwilleran’ın yemeğe olan isteksizliğini giderek artan bir tedirginlikle
izliyorlardı. Sonunda kendi aralarında bir şeyler fısıldaştılar. Şef mutfaktan çıkarak, bir
hışımla Qwilleran’ın yanma geldi. "Yemeğimi sevmediniz mi?" diye hesap sordu.
"Gerçek bir gurme asla ölçüyü kaçırmaz" dedi gazeteci sakin bir ses tonuyla. "Yemek
mükemmel, emin olabilirsiniz. Tabağımda kalanları kedilerime götürmeyi düşünüyorum."
"Gatti! Santa Maria! Şimdi de gatti için yemek pişiriyorum." Şef ellerini havaya kaldırarak
mutfağa döndü.
Hafif kremalı kestane ezmesi ve espresso'dan sonra Qwilleran cebinden piposunu ve
Koko'nun nehrin kıyısında bulduğu mavi yeşil böceği çıkardı. "Bunu daha önce hiç görmüş
müydünüz?"
Maus başını salladı. "Bayan Graham hepimize iyi şans getirsin diye ufak bir parça hediye
etme inceliğini gösterdi. Be-nimkiyse maalesef kayboldu. Zannediyorum bu gerçekleşecek
kötü bir olayın kehaneti."
Qwilleran hesabı ödedi, neyse ki, faturayı Fluxion'a çıkartıyordu. Yalnızca vermiş olduğu
bahşişle bir hafta geçinebilirdi. Şu anda da eve dönmeye can atıyordu. Bu akşam yaptığı
röportajda, Maus, yemek yapma sanatıyla ilgili kendine ait yöntemleri anlatırken not tutacak
fırsatı olmamıştı.
Deneyimli gazeteci, temkinli kişilerin, konuşmaların kaydedilmediği ortamlarda çok daha
rahat olduklarını gayet iyi biliyordu. Ancak, köşesi için epey bilgi toplamıştı ve Robert Ma-
us'un konuştuklarını doğru alıntılayabilmek için bir an önce kâğıda geçirmeliydi. Garsonlar,
kediler için keten bir peçeteye sardıkları yemek artıklarını getirdikten sonra iki adam da
oradan ayrıldı. Maus yediği yemekten büyük zevk almış olmanın tatmini içindeydi. Qwilleran
ise hem aç hem de kendisine acıma duygusuyla doluydu.
Maus Evi'ne vardıklarında avukat evrak çantasıyla mutfağa gitti. Qwilleran ise
merdivenlerden yukarı çıktı, sola döneceğine sağa döndü. Ani bir içgüdüyle Hixie'nin
dairesine doğru yürüdü.
Tam kapıyı vurmak üzere elini kaldırmıştı ki, içerden bir erkek sesi duyarak durakladı. Kalın
meşe kaplama nedeniyle doğru dürüst duyamıyordu, bir erkek sesini ayırt edebiliyordu ama
sözcükleri seçemiyordu. Sesin tonlamasından adamın nazik bir biçimde ve alttan alıyormuş
gibi konuştuğu anlaşılıyordu. Qwilleran önce sesin televizyondan geldiğini sandı ama sonra
diyalogu sürdüren ikinci sesi çok iyi tanıdı. "Hayır! Bu son! Teşekkürler! İstemiyorum artık!"
diyordu Hixie, çok yüksek bir sesle konuştuğundan sözcükleri açık bir biçimde anlaşılıyordu.
Adamdan dil döken, yalvaran bir karşılık geldi.
"Bu hiçbir şeyi değiştirmez, benim koşullarımı biliyorsun!" Hixie bir soruyu yanıtlarken
sesini alçattı, "Tabii ki değişmedi ama artık buraya gelmemelisin. Buraya hiç gelmemen için
anlaşmıştık... Pekâlâ yalnızca bir kadeh. Sonra gitmen gerekiyor."
Qwilleran kapıyı vurdu.
Ani bir sessizlik oldu. Uzun bir bekleyişten sonra Hixie'nin kapıya yaklaşan ayak sesleri
duyuldu. "Kim o?" Temkinli bir biçimde kapıyı açtı. "Ah, siz miydiniz?" dedi gergin bir
gülümsemeyle. "Telefonda görüşüyordum. Sizi beklettiğim için özür dilerim." Qwilleran'i
içeri davet etmedi.
"Yarın öğleden sonra benimle bir peynir tatma partisine gelir misin diye sormak istedim.
Basın için verilen bir parti."
"Evet, çok isterim. Nerede buluşalım?"
"Stilton Oteli'nin lobisi nasıl?"
"Çok iyi. Beni bilirsiniz, yemeğe bayılırım."
"Tabii içki de olacak."
"İçmeyi de severim" diyerek uzun kirpiklerini kırpıştırdı.
Qwilleran kızın omzunun üzerinden içeriye bakmaya çalıştı. Ama kapı çok az aralanmıştı ve
oda hafif loştu. Yalnızca ufak bir hareket gördü, kafesin içinde kıpırdanan bir kuş. "Yarın
görüşürüz" dedi.
Qwilleran ince vücutlu, zarif kıyafetler giyen kadınlarla çıkmayı tercih ederdi. Ama soracak
soruları vardı ve Hixie de gevezelik etmeye bayılıyordu. Altı Numara'ya gitmek üzere
balkonu geçerken bir ses duyabilme olasılığına karşı kulak kabarttı.
"Yalnızca bir kadeh"ten sonra Hixie'nin dairesinden çıkacak adam kimdi? Ve nereye
gidecekti? Neden diye sordu kendi kendine, herkesin işine burnumu sokuyorum ben? Ama
kendi dairesinin kapısını açıp içeri girdiğinde her şeyi bir anda unuttu. Daire tam bir savaş
alanı gibiydi.
Kitaplığın üzerinde, duvarda asılı duran bütün resirtıler eğrilmişti. Çok sayıda kitap kapakları
ayrılmış, sayfaları parça. lanmış olarak yerlerdeydi. Çöp kutusu devrilmiş, içindeki her şey
yerlere saçılmıştı. Yastıklar yere fırlatılmış, daktilo dışınjg masanın üzerinde ne varsa yok
edilmişti. Soyulmuş muydu? Qwilleran bir adım daha atmadan evvel hızla odayı inceledi
Ayağının altında ufak bir cisim ezildi. Yerde bir sürü küçük kahverengi toplar halinde kuru
kedi maması dağılmış, ayı postu yok olmuştu... Hayır, yok olmamış, masanın altına sıkışmıştı.
"Sizi şeytanlar!" diye gürledi Qwilleran. Ayağının altında ezilen kahverengi kutular almış
olduğu mamalardı. Açılmış kutu boş olarak yerdeydi, yanında ise tabağa konmuş Pussy Pâti
hiç dokunulmamış olarak kurumuş bir halde duruyordu. Her şey apaçık ortadaydı. Bütün bu
harabe, protesto gösterisi yapan iki militan kedinin eseriydi!
Suçlular ise ranzanın üzerinde uyuyorlardı. Yum Yum top gibi kıvrılmış, Koko ise
yorgunluktan olsa gerek, boylu boyunca serilivermişti.
Qwilleran restorandan getirdiği yiyecekleri keten peçeteden çıkardığı anda burunlar oynadı,
kulaklar dikildi ve iki kedi de bariton ve soprano mırıltılar çıkararak enfes yemeklerini yemek
üzere mutfağa geldiler.
"Bütün bu yaptıklarınızdan sonra ancak gerçek bir enayi size böyle bir ziyafet çeker" diye
söylendi Qwilleran.
Eğrilmiş tabloları ve odanın dört bir yanına dağılmış olan kuru mamaları topladıktan sonra
pijamalarını giydi, tütününü yaktı ve Toledo Gömütleri'nde edinmiş olduğu izlenimlerini ve
saygıdeğer lezzetçinin yemek sanatıyla ilgili fikirlerini yazmak üzere daktilonun başına geçti.
Her zaman makinenin içine bırakmış olduğu kâğıda baktı, bir sözcük, eksiksiz olarak
yazılmıştı. Gözlüklerini takarak daha yakından baktı. Tek bir sözcük daktilo edilmişti: ît!
Qwilleran büyük bir şaşkınlık içinde patisini yalayarak yüzünü yıkamakta olan kediye döndü.
"Koko! Bu gerçekten çok fazla artık!"
7
Qwilleran, Çarşamba gecesi uyanabilmek için saati kurmayı planlamıştı ama unuttuğu için
Perşembe sabahı pencereden gelen kulak tırmalayıcı bir sesle uyandı. Koko ve Yum Yum
pencerenin pervazına oturmuşlar, güvercinleri izliyorlar ve sincaplar gibi sesler çıkarıyorlardı.
Kuşlar titremekte olan iki siyah burnun bir kaç santim ötesinde bir aşağı bir yukarı pervasızca
salınıyorlardı.
Qwilleran bir kayıp duygusuyla uyanmıştı. Joy temelli mi gitmişti? Yoksa Koko gazeteciler
arasında, hikâyenin bittiği anlamına gelen eski bir simge olan "30" rakkamını geçen gün
daktiloda tesadüfen mi yazmıştı?
Birden aklına Koko'nun daktiloda yazmış olduğu son sözcük geliverdi. Tesadüf müydü, değil
miydi? Bilmiyordu ama bu gerçekten de inanılmazdı!
"İ-T" dedi yüksek sesle, sonra birden aklına acil yanıt bulması gereken bir soru geldi ve
yataktan fırladı.
Soruyu kahvaltı masasında Robert Maus'a sormayı düşünüyordu ama adam dışarı çıkmıştı.
Bayan Marron'a sordu ama kadının bir faydası olmadı. Hixie, tarçınlı tost, jambon, yumurta
ve patatesli kahvaltısını etmek üzere aşağıya inince ona sordu ama onun da hiçbir fikri yoktu.
Dan Graham kahvaltıya inmedi ve daha sonra Qwilleran atölyeyi aradığında telefona cevap
veren de olmadı. En sonunda Robert Maus'un bürosunu aradı.
"Çok üzgünüm ama hatırlayamadım" dedi avukat, "bekleyin de kontrata bir bakayım."
Qwilleran bir şey yazmakta olduğunu ve bu bilgiye çok acil ihtiyacı olduğunu mırıldandı.
"Hayır" dedi Maus, birtakım dosyalan karıştırdıktan s ra. "Yazılmış herhangi bir ikinci ad ya
da adın kısaltılmış harfi filan yok."
Qwilleran, Arch Riker'a telefon ederek daktiloda yazılı olan iki harflik sözcükten söz etti.
"Dan Graham'ın Ethan ya da Edwin gibi ikinci bir adı olduğundan neredeyse adım kadar
emindim. Koko'nun, kesinlikle bana bir şey anlatmaya çalıştığını düşündüm. Daha önceki
olaylarda vermiş olduğu ipuçları da bundan daha az fantastik değildi."
"Artık o kedinin yazı yazmaya başladığına çok sevindim. Altı aya kalmaz, senin köşeni o
yazmaya başlayabilir. Dün geceki yemek nasıldı?"
"İyiydi. Pek bir şey öğrenemedim. Maus bana gözünün neden morardığma dair olmayacak bir
hikâye anlattı."
"Öğle yemeğine geliyor musun?"
"Hayır, evde kalıp Toledo Gömütleri'yle ilgili yazmayı düşünüyorum. Bu damak uzmanlığı
tuhaf bir iş. Tam kıvamı bulmak zor. Hani, yarı tatlı, yarı ekşi bir karışım iyi oluyor."
"Aman restoran sahiplerini gücendirme sakın" diye uyardı Arch, "yoksa reklam bölümü
yakama yapışır... Joy'dan haber var mı?"
."Hayır. Hiçbir şey yok."
Qwilleran’ın evde kalmak istemesinin başka bir nedeni vardı; Joy'un arama ihtimalini
düşünerek telefonun yakınında olmak istiyordu. Ondan mektup beklemek için erkendi. Gideli
yirmi dört saatten biraz fazla olmuştu. Buna rağmen saat 11 .OO'de gelen postayı almak için
merdivenlerden aşağı koşmuş ve kendi kutusunda hiçbir şey bulamayarak hayalkırıkhğına
uğramıştı. Sonra Joy'un ona bir mesaj göndermek isterse büro adresine postalayacağını
düşünerek kendini rahatlattı. Bunu düşünecek kadar zeki biriydi o! Tabii ki, el yazısı Maus
Evi'nde kolayca tanınabilirdi. Ama acaba postacı "Juu Qwwww" adına ve "Duuy Fwxwu"
adresine gelen bir mektubu kolayca ulaştırabilir miydi?
Qwilleran bir saat boyunca daktilonun başında oturup, Toledo Gömüden hakkında objektif
görünen bir yazı yazmaya alıştı. Birkaç verimsiz giriş yazısından sonra konuyu değiştirdi ve
Robert Maus'un biyografisinden başlamaya, onun gururunu okşayacak (keskin bıçakları, bol
tereyağ) alışkanlıklarını ve tartılarını yazmaya karar verdi. Maus poşet çaylardan, düdüklü
tencerelerden, mevye kokteyli konservesinden, kavanozda gelen mayonezden, neskafeden,
geometrik biçimlerde kesilmiş yumurtadan, New England usulü haşlanmış sebzelerden, soğuk
meze büfelerinden, salata büfelerinden ya da büfede yenebilecek her ne varsa hepsinden
nefret ediyordu.
Bir ya da iki kere ara vererek kulak kabarttı. Sanki birinin şarkı söylediğini duyuyor gibiydi.
Televizyondan ya da radyodan gelmeyen, canlı müzik duymak ender bir şeydi. Bir yerlerde
bir adam İskoç havası tutturmuş şarkı söylüyordu ve bu, Mackintosh soyundan gelen
gazetecinin kanını kaynatmaya yetmişti.
Dairesinin kapısı vurulduğunda Maus'un alüminyum fol-yo içinde pişirilmiş patatesin ne
kadar lezzetsiz olduğuyla ilgili söylediklerini alıntılıyordu. Kapıyı açtığında beyaz saçları,
pudralı yüzü, mücevherleri ve elinde bulmacasıyla yaşlı komşusu karşısındaydı.
"Rahatsız ettiğim için özür dilerim" dedi Bayan Roop, boynundaki üç sıra boncuklarıyla
oynayarak. "Ama bu bulmaca kafama takıldı, sizin bir yazar olarak iyi bir sözlüğünüz vardır
diye düşündüm. Bir tür orkide çiçeği olan on bir harfli bir sözcük bulmam gerekiyor. İlk harfi
c, son harfi de m."
"Crypripedium" dedi Qwilleran. Kadın için kodladı.
Bayan Roop'un, çevresi kırışıklıklarla dolu küçük mavi gözlerine hayranlık dolu bir ifade
yerleşti. "Ahhh, siz bir dahisiniz Bay Qwilleran!"
Dahi, bir şey söylemeden iltifatı kabul etti. Bu sözcüğü birkaç ay önce Koko'yla oynadığı
sözlük oyununda öğrendiğini açıklamasına gerek yoktu. "İçeri girmez misiniz?" diye sordu.
Kadın nezaketle reddetti. "Mutlaka o harika köşe yazıları nızdan birini yazmakla
meşgulsünüzdür." Ama gözlerinden içeri girmeye can attığı belli oluyordu.
"Ara vermek için iyi bir zaman. Lütfen içeri gelin."
"Bundan emin misiniz?" Girmeden önce sağa sola bakarak koridoru kontrol etti ve suçlu suçlu
omuzlarını silkerek içetj daldı.
Qwilleran kadın içeri girer girmez hemen kapıyı kapadı. Bayan Roop onun bu hareketine
tuhaf bir biçimde bakınca Qwilleran hemen, kedilerin koridora kaçmasını engellemek
istediğini açıkladı. Koko ve Yum Yum yemek masasının üzerindeki mavi yastıkta uzanmış
güneşleniyorlardı. Bayan Roop onları görünce belirgin bir biçimde irkildi.
Koko boylu boyunca serilmiş yatıyor, Yum Yum da onun kuyruğuyla oynuyordu. Koko
kuyruğunu bir o yana bir bu yana sallayarak Yum Yum'u çıldırtıyordu. Havada uçuşan kedi
tüyleri stüdyo penceresinden gelen güneş ışığıyla parıldıyordu.
Bayan Roop'un kaşlarını kaldırma alışkanlığı yüzünden alnında oluşan çizgiler de güneş
ışığında daha belirginleşmişti.
Koko onun onaylamayan bakışını farkederek oyun oynamayı kesti. Toparlanarak arka
ayaklarından birini kaldırdı ve kuyruğunun dibini yalamaya başladı. Misafir bakışlarını hızla
kaçırdı.
"Oturmak ister miydiniz?" dedi Qwilleran. Kadının dik oturmak isteyebileceğini düşünerek
yemek masasının iskemlelerinden birini önerdi. Nescafe ikram etmek istedi ama kadın bu
soruyu sanki uygun olmayan bir şey teklif edilmiş gibi hızla reddetti.
Qwilleran hınzırca bir daha sordu. "Daha güçlü bir içki?"
"Bay Qwilleran" dedi Bayan Roop ciddi bir tonda, "size şimdiden söylemeliyim ki, ben içki
içmeyi doğru bulmuyorum."
"Ben de içmem" dedi Qwilleran, olabildiğince dost bir tonda. Nedenini açıklamadı.
Bayan Roop ona yeniden öyle sıcak bir biçimde gülümseyen yüzü biraz da utangaçlıkla
kızardı, bunu örtmek için hızlı lı konuşmaya başladı. "İşimi çok seviyorum. Bay Hashman
ruhu şadolsun- mükemmel biriydi. Restoran yönetimi hakkında bildiğim her şeyi bana o
öğretti. Kendisi uzun zaman evvel işletmeyi devretti ve şu anda Cennet Aşevleri -belki
biliyorsunuzdur- çok büyük bir fast food zinciri. Sahipleri de son derece parlak üç işadamı."
"Belki köşemde Cennet Aşevleri'nin tarihini yazabilirim, ne de olsa zincirin ilk halkası bu
şehirde kurulmuş." Qwilleran böylelikle, restoranın yemek kalitesinden bahsetmek
zorunluluğundan da kurtulmuş olacağını düşündü. "Sizinle de röportaj yapabilir miyim?"
"Ah, kesinlikle olmaz! Benden hiç söz etmeyin. Uç restorandan tam seksen dokuz zincir
oluşturmuş bu üç müthiş adamdan söz etmenizi tercih ederim."
Her biri de son derece ortalama diye düşündü Qwilleran. Piposuna uzandıysa da fikrini
değiştirdi, belki konuğu bunu içmesini de uygun bulmayabilirdi. Ondan biraz bilgi alması
gerekiyordu.
"Maus Evi'nde kalan gurmelerle ilgili bir dizi yazı yazmak istiyorum. Nereden
başlayabileceğim konusunda bana bir öneride bulunmanız mümkün mü?"
"Ah, inanın hepsi çok ilginç kişilikler" dedi Bayan Roop, büyük bir coşkuyla.
"Kesinlikle çok farklı kişiliklerden oluşan bir grup. Hepsi birbiriyle iyi geçinebiliyor mu?"
"Evet, hepsi çok tatlı insanlar. Oldukça uyumlular."
"Peki, Max Sorrel nasıl? Bir restoran işletmecisi olarak başarılı sayılabilir mi?"
"Ah! O mükemmel bir işadamıdır. Bay Sorrel'i çok takdir ederim."
"Çapkın birine benziyor."
"Eh, çekici bir kişiliği olan, yakışıklı bir adam."
Qwilleran sanki bir bilgisayarla konuşuyormuş hissine kapıldı. Hafifçe öksürdü ve başka bir
yaklaşım denemeye karar verdi. Sızin yemekte olmadığınız Salı gecesi masada bir ara gergin
bir hava esti. William beceriksizlikle suçlandı."
"Gençlere toleranslı olmalıyız» dedi Bayan Roop kararlılıkla. O çok tatlı bir çocuk. Son
derece dost Ben ak saçlı yaşlı biri olduğum halde sanki yaşıtıymısım gibi konuşur benimle. "
Qwilleran, genellikle insanları konuşturabilir, bilmek istediklerini kolaylıkla öğrenebilirdi,
İlgi dolu bakışları ve aşağı doğru sarkmış gür bıyıkları, soruşturma yaptığ, anlarda bile ona
oldukça sempatik ve samimi bir hava verirdi. Ama kullandığı tekniklerin hiçbiri Charlotte
Roop'u etkilemiyordu anlaşılan. Tek öğrenebildiği Rosemary'nin ne kadar çekici, Hixie'nin ne
kadar eğlenceli ve Robert Maus’un da –kesinlikle-ne kadar mükemmel olduğuydu.
"Sanırım biliyorsunuz" dedi. "Akşam yemeğine katılan dostlarımızdan birini kaybettik. Bayan
Graham eşini terketti" hem de aniden ve gizlice."
Bayan Roop çenesini kararlı bir biçimde yukarı kaldırdı. "Ben dedikodu dinlemekten
hoşlanmam Bay Qwilleran."
"Umarım ona kötü bir şey olmamıştır" diye ısrar etti Qwilleran. 'Ortadan kaybolduğu gece bir
çığlık duydum ve bu beni çok endişelendiriyor."
"Eminim Bayan Graham çok iyidir" dedi Bayan Roop. "Her zaman iyimser bir yaklaşım
içinde olmalı ve olumlu düşünmeliyiz. "
"Onu iyi tanır mısınız?"
"Pek çok sohbetimiz oldu ve bana sanat konusunda çok şey ogrettı. Onu gerçekten çok
beğenirim. Akili, bir kadın! Kocası da tatlı bir insan. Çok iyi bir çift olduklarını
düşünüyorum."
Masadan atlayarak, telaşla boş bir ayakkabı arayan Koko'dan garip bir ses geldi. Qwilleran
onu kucakladığı gibi doğru banyoya koştu.
"Çok özür dilerim" dedi konuğuna işini bitirdikten sonra. "Koko az önce yemiş olduğu
kahvaltıyı çıkardı. Sanırım boğazında bir tüy topağı var."
Bayan Roop, Koko'ya iğrenerek baktı.
"Acaba Bayan Graham'ın kedisine ne olmuş olabilir?" diye sordu Qwilleran. "Onu kaybettiği
için çok üzgündü."
"Bunu atlatacaktır. O güçlü bir kişiliği olan. mantıklı bir kadın."
"Öyle mi? Bana da onun, kafası dağınık ve kaprisli bir kadın olduğunu söylemişlerdi."
"Kesinlikle aynı fikirde değilim! Onu atölyede çalışırken izledim. Ne istediğini çok iyi bilen
ve onu elde edebilmek için de her türlü zahmete katlanabilecek biri o. Bir gün, onların
tabiriyle kalıp yoğurmak için -ya da kalıp atmak mı desem daha doğru olur- çarkın başında
oturuyordu..."
"Kalıp çıkarmak" diye düzeltti Qwilleran.
"Evet, çarkın başında kalıp çıkartırken bir yandan da o küçük ayağıyla makineyi
çalıştırıyordu. Ona neden elektrikli çark kullanmadığını, böyle çok daha kolay ve hızlı
yapabileceğini sorduğumda, bana yaptığı işin tamamen kendi emeğinin ürünü olmasını tercih
ettiğini söyledi. Bu çok güzel bir düşünce. O gerçek bir sanatçı." Bayan Roop gitmek için
ayağa kalktı. "Çok fazla oturdum. Sizi işinizden alıkoyuyorum." Qwilleran itiraz edince de,
"Hayır, hayır, aşağı inip bir lokma bir şey yemem lazım" dedi. Charlotte Roop gittikten sonra
Qwilleran, tekrar masanın üstüne çıkmış güneşlenmekte olan Koko'ya "Çark hakkında ne
dediğini duydun mu?" dedi.
"Yooo!" dedi Koko.
"Oysa Dan, Joy'u yaralanmaktan kurtarmak için şalteri in. direrek çarkı durdurduğunu
söylemişti. Bu bir çelişki gibi gelmiyor mu sana?
Koko onayladığını belirtircesine başını salladı, yoksa yalnızca göğsündeki tüyleri mi
yalıyordu?
"Bir yolunu bulup seni şu atölyenin içine sokabilsem eminim benim için pek çok ipucu
koklayabilirdin."
Geçmişte birden fazla kere Koko bir takım esrarengiz olayın açığa çıkmasına yardım etmişti.
Ama nasıl kedinin şüpheli tavırlara karşı altıncı hissi varsa Qwilleran’ın da hassas bıyığında
aynı derecede hissetme kabiliyeti vardı. Pek çok defa ona kötü haberleri, gizli tehlikeleri ve
hatta beklenmeyen cinayetleri hissettirmişti.
Şu anda üst dudağında yine aynı uyarıcı titremeyi hissediyordu. Joy'un başına kötü bir şey
geldiğinin habercisiydi bu. Ona Joy'un hayatta olmadığını söylüyordu, içgüdüsüne inanmak
istemiyordu. İçgüdüsüne inanmayı reddediyordu.
8
O gün Qwilleran'a hiç bitmeyecek gibi uzun geldi. Öğle yemeğini atladı. Öğle vakti
Rosemary kapısını çalarak kediler için bir yumak getirdi. Dikiş kutusunu düzeltirken,
kedilerin yumakla oynamayı çok sevdikleri aklına gelmişti. Qwilleran onu içeri davet etti ama
kadın çalışmaya gideceğini söyledi. Öğleden sonra güneş gri bulutların ardına saklandığında,
stüdyo penceresinden içeriye kasvetli, soğuk bir ışık yayılmaya başladı. Kediler de soğuğu
hissettiler. Yumağı fazla önemsemeden kitaplıktaki kitapların arasına girdiler ve öğle uykusu
için kendilerine sıcak ve huzurlu bir yer açtılar.
Nihayet Stilton Oteli'ne gitme vakti gelince Qwilleran canlandı. Mekân değişikliğine ihtiyacı
vardı, kafasının içinde dolaşıp duran düşüncelerden kurtulmak istiyordu. Şu geveze Hixie'yi
davet etmiş olmakla çok iyi etmişti. Otele doğru giderken posta kutusuna bakmak için büroya
uğradı. Sonra, ne olduğunu anlamadığı bir hisle Fluxion'in kütüphanesine gitti ve Nehir
Yolu'ndaki -eski adıyla Penniman atölyesi- atölyeyle ilgili dokümanlara baktı. Hixie'yle otel
lobisinde buluştular. Kiraz kırmızısı bluzu ve üzerinde havuç, şalgam ve kırmızı turp olan
pembe şapkasıyla gereksiz bir aşırılık sergilediğini düşündü Qwilleran.
"N e kadar hoş bir Chapeau" dedi Qwilleran.
"Mersi Mösyö" dedi Hixie, kirpiklerini kırpıştırarak. "Beğendiğinize sevindim."
"Beğendiğimi söylemedim."
"Çok şakacısınız" diye güldü Hixie. "Hasırdan da olsa legumes'e karşı koyamadım. Ne kadar
iştahlıyım, bilirsiniz! Fransızca biliyor musun?"
"Paris'te başımı derde sokmayacak kadar biliyorum." "Ben de Berlitz kurslarını izliyorum.
Fransızca bir şey söylesenize."
"Camembert, Roquefort, Brie" dedi Qwilleran.
Peynir sektörünün ev sahipliğini üstlendiği, her yıl düzenlenen "Peynir Seç" kutlaması balo
salonunda yapılıyordu. Ancak yüz ya da daha da fazla sayıda konuk açık bara yığılmış, çe. şit
çeşit peynirin sıralandığı uzun masayı önemsemiyordu bile.
"Bu tipik bir basın daveti" diye açıkladı Qwilleran. "Yaklaşık altı konuk basın mensubu ama
diğerlerinin kim olduğu ve neden davet edildikleri meçhul."
Qwilleran, piposunu tüttürerek, yağsız sütten yapılan bir Danimarka peynirinin tadına baktı.
Hixie bir Manhattan yudumladı ve Brie, Camembert, Cheshire, Edam, Gorgonzola, Gowda,
Gruyere, Herkimer, Liederkranz, Mozzarella, Muenster, Parmesan, Port du Salutve.
Roquefort peynirlerinin hepsinin ayrı ayrı tadına baktı.
Qwilleran'a da, "Yalnızca bu kadar mı yiyeceksiniz?" diye sordu.
"Belki Koko'ya götürmek için Roquefort peyniri alırım1 dedi ve ekledi, "Bugün beklenmedik
bir misafirimiz vardı. Bayan Roop. Sanırım kedilerden hoşlanmıyor. Koko da ondan
hoşlanmadı zaten."
"Charlotte hiçbir şeyden hoşlanmaz" dedi Hixie. "Sigara! içmekten, içki içmekten, kumar
oynamaktan, boşanmaktan,; mini etekten, tüylü köpek hikâyelerinden, yabancılardan,
motosikletlerden, mutsuz biten filmlerden, politikacılardan, çiklet çiğnemekten, 1910'dan
sonra yazılmış romanlardan, garsonlara bahşiş vermekten ve seksten nefret eder."
Bu tiplerin genellikle kilit altında bir sırları vardır diye düşündü Qwilleran, "Hayatında hiç
duygusal bir ilişkisi olmamış mı?" diye sordu bu çok bilgili dostuna.
"Kim bilir? Bence o Aşevleri'nin Hashman'nma gizli gizli aşık. Adam öleli on beş yıl olmuş
ama hâlâ sürekli ondan bahsediyor.
Qwilleran düşünceli düşünceli piposunun ucunu çiğnedi, "peki, hiç Joy Graham'ın kedisine ne
olduğunu merak ediyor musun?"
Hixie omuzlarını silkti. "Kaçtı herhalde ya da sokaktayken toplayıp götürmüş olabilirler.
Belki de bir otobüs altında kalarak ezilmiştir."
"Hayvanları sever misin?"
"Eğer sorun çıkarmazlar ve ayakbağı olmazlarsa, evet. Bir kanarya aldım ama görünüşe göre
sağır ve dilsiz. Bu da benim şansım. Zaten şanssızımdır."
Qwilleran bir dilim Norveç peyniri kesti ve bir krakerle birlikte Hixie'ye ikram etti. "Sanırım
Joy'un kaybolduğunu biliyorsun."
"Evet, kocasını terkettiğini duydum." Bir an için yüzündeki ifade, Qwilleran’ın anlayamadığı
bir biçimde değişti, sonra yüzü tekrar neşeyle aydınlandı. "Şu Westfalye Sauermilch
peynirinden tatmanı öneririm, mon ami, Cest formidable!."
Qwilleran onun sözünü dinledi, peyniri tattı ve henüz tam olmamış olduğunu söyledi. Bu
arada kararlıydı, konuyu değiştirmesine izin vermeyecekti. "Hiç Joy'u çarkta çömlek dökerken
gördün mü?"
"Hayır ama bir keresinde kafama bir çömlek attı. Yanlışlıkla saçma sapan bir sürahisini
kırmıştım. O günden beri beni atölyede görmekten hoşlanmaz."
"Maus Evi'nde oldukça renkli bir kabile var. Max Sorrel nasıl bir tip?"
"Tescilli bir bekâr" diye inledi Hixie. "Tek aşkı o koca restoran... Zavallı Max! Altın gibi bir
kalbi var, başına gelenleri hiç haketmiyor."
"Başına gelenler ne?"
"Bilmiyor musunuz? Restoranını kaybetme olasılığı var Teknesini bile satmak zorunda kaldı.
Onun -daha doğrusu eski den onun- on üç metre uzunlukta muhteşem bir teknesi vardı Maus
Evi'nin arkasına bağlardı."
"Ne oldu ki?"
"Ortalıkta dolaşan söylentileri duymadığınızı mı söylüyorsunuz?"
Qwilleran kaşlarını çatarak başını salladı. Mesleki açıdan utanç duydu. Ortalıkta birtakım
söylentiler dolaşıyordu ve o bir Basın Kulübü üyesi olarak olaylardan habersiz kalmıştı.
"İnsanlar her türlü saçma sapan şey söylüyor. Mesela Max'in restoranının baş aşçısı korkunç
bir hastalığa yakalanmış ya da bir müşteri çorbanın içinde söylenemeyecek kadar kötü bir şey
bulmuş. Bunun gibi mide bulandırıcı şeyler."
"Özellikle yapılmış bir karalama kampanyasına benziyor."
"Berbat bir durum, üstelik Max kılı kırk yaran bir temizlik anlayışı içinde işletir restoranını.
Buna rağmen söylentiler bitmek tükenmek bilmiyor ve müşteriler sürekli azalıyor."
"Altın Pirzola'nın oldukça seçkin bir müşteri birikimi olduğunu düşünüyorum. Belediyenin
böyle bir duruma izin vermeyeceğini bilmeleri gerekir."
"Hiç kimse söylentilere inanmıyor ama sosyete, adı kötüye çıkmış, dalga geçilen bir yerin
müşterisi olmak istemiyor. Max'in müşterilerinin çoğu da sosyetik insanlar."
"Bütün bunların nasıl başladığına dair Max'in bir fikri var mı?"
Hixie başını salladı. "Max bütün şehirde çok sevilen biridir. Ona gazetelerden birine bir
röportaj vermesini ve her türlü suçlamayı reddetmesini önerdim ama o, bunun daha çok ters
tepki yapacağını, işleri daha kötüye götüreceğini düşünüyor. Tamamen iflas etmeden bütün bu
söylentilerin kendiliğinden bitmesini umuyor."
"Bu aktif bir karalama kampanyası" dedi Qwilleran. "Bunun arkasında kim olduğunu
öğrenirse dava açabilir."
"Robert de aynı şeyi söylüyor ama Max hiç bir ipucu bulamıyor."
Qwilleran, Hixie'yi bu kadar çok peynirden sonra bile yemeğe davet etmeyi düşündüyse de
fikrini değiştirdi. Altın Pirzola'ya gitmek istiyordu ama yalnız gitmek istiyordu. Hixie'yi
taksiyle eve bırakırken, kadının hayalkırıkhğını hissetmişti.
"Beyzbolu sever misin?" diye sordu. "Eğer istersen bir hafta sonu basın mensuplarının
bölümünde bir yer ayarlarım, birlikte gideriz." Qwilleran’ınki asil bir davranıştı; basından
arkadaşları onu bu abartılı giyimli, abartılı hareketli ve aşırı kilolu kadınla görürlerse uzun
süre dillerinden kurtulamazdı.
"Tabii, beyzbolu çok severim. Özellikle sosisli sandöviçleri."
"Özellikle izlemek istediğin bir takım var mı?"
"Ligde en sonda hangi takım varsa onun maçını izleyebilirim. Genellikle kaybedeni tutarım."
Qwilleran, kedilere Roquefort peyniriyle hindi eti vermek üzere Altı Numara'ya döndü. İçeri
girer girmez inanılmaz güzellikle bir manzarayla karşılaştı. Dairenin içi bir sanat şaheserine
dönüşmüştü. Kediler, Rosemary'nin gri yumağını bulmuşlar, odadaki mobilya ve diğer her
türlü eşyanın üzerinden geçirerek kocaman bir ağ örmüşlerdi. Yumağı yerde yuvarlamışlar,
sandalyelerin üzerinden geçirmişler, masanın bacaklarına dolamışlar, yazı masasının üstüne
çıkarmışlar ve daktilonun çevresini sardıktan sonra tekrar yere indirmişler, ayı postunun
çenelerinden geçirmişler ve bu tasarımın değişik versiyonlarını sürekli tekrarlamışlardı. Şimdi
de kitaplığın üstüne kurulmuşlar, heykel gibi hiç kıpırdamadan eserlerini izliyorlardı.
Qwilleran bu manzaranın müzede gördüğü heykellerden daha değerli olduğunu düşündü. Bu
yüzden bozmakla çok ayıp edecekti doğrusu ama odanın içinde hareket etmek de mümkün
değildi. İpin ucunu bularak yumağı geri sardı. Bunu yapması tam bir saat ve birkaç gram
kalori kaybetmesine neden oldu. Bu sefer yumağı çekmecelerden birine tıktı ve yemeğe
gitmek üzere çıktı.
Altın Pirzola, Eyalet Sokağı, Nehir Yolu ve Exspres Yolu'nun birleştiği merkezi bir
noktadaydı. Bina ondokuzuncu, yüzyıldan kalma, otomobilin ortaya çıkmasından önceki
yıllar da troleybüs garajı olarak kullanıyordu. Şimdi iç dekoruna, akla zenginlik getiren bir
altın parıltısı hakimdi. Duvarları altın rengi goblenle kaplanmış, masalardaki lambaların
şapkası altın rengi ipek kumaşla sarılmıştı. Yaldız oymalı çerçeveler göz kamaştırıyordu.
Yerler, üzerine akın rengi iplikle kuzu motifi işlenmiş, dikkatsiz bir bileğin burkulmasına
neden olabilecek yumuşaklıkta, kalın bir halıyla kaplıydı.
Qwilleran, büyük yemek salonunun kapısında Max Sorrel tarafından karşılandı. Eli yüreğinde
onu bekliyordu. Yakışıklı yüzü tıraşlıydı. Koyu renk takımı ve çizgili gömleğinde tek bir
kırışıklık yoktu.
"Yalnız mısınız?" diye sordu restoran sahibi yüzünde profesyonel bir gülümsemeyle.
Dişlerinden diş macununun naneli kokusu geliyordu. "Ceketinizi vestiyere asabilirsiniz. Bu
gece görevli bayan izinli de." Sonra gazeteciyi girişe yakın bir masaya oturttu. "Restoranın
şeref konuğu olmanızı istiyorum. Tamam mı;
"Buna gerek yok. Nasıl olsa Daily Fluxion bütün masrafı karşılayacak. Bırakın ödesinler."
"Pekâlâ, bunu sonra konuşuruz. Sizi ara sıra yalnız bırakmak zorunda kalabilirim, şimdiden
özür dilerim. Şu sıralar, hafta içinde pek dolu olmadığımız için şef garsona izin verdim. Bu
gece, müşterilerin teşrifi bana düşüyor."
Sorrel, restoran girişini umutlu gözlerle izleyebileceği bir yere oturdu. Otuz masa, altın rengi
masa örtüleri, kehribar kadehlerin içine özenle katlanmış altın rengi peçeteleriyle bekliyordu.
"Kaç kişi ağırlayabiliyorsunuz?" diye sordu Qwilleran.
"Yukarıdaki özel yemek odasını da sayarsak iki yüz kişi. Ne içmek istersiniz?"
"Yalnızca domates suyu."
Sorrel bir garson çağırdı. Zaten görünürde yalnızca bir garson çalışıyordu. "Bir domates suyu,
bir çavdar viskisi ve soda Charlie, bana da temiz bir bardak getir lütfen." Üzerinde deterjan
lekesi kalmış boş bir kadehi garsona verdi. "Dayanamadığım bir şey varsa o da bardağın
üzerinde kalan lekelerdir. Ne yemek arzu edersiniz? Size kuzu kızartma öneririm."
"Kulağa iyi geliyor" dedi Qwilleran. "Ama bir kısmını eve götürmek zorunda kalabilirim,
rejim yapıyorum."
"Peki, önden ekşi soslu ringa balığı ister misiniz? Ya da vichyssoisel"
"Yalnızca yarım greyfurt alsam daha iyi olacak."
Qwilleran piposunu yakmaya girişti. Sorrel de ona -lekelerini kontrol ettikten sonra- kehribar
bir kül tablası uzattı.
"Burada kül tablalarını nasıl temizliyoruz biliyor musunuz?" dedi. "Islak çay poşetleriyle. En
iyi öyle temizleniyor... Bana bir dakika izin verin."
Boş salondan içeri bir çift girmişti. Yanlış bir gece gelmişler gibi şaşırmış bir ifade vardı
yüzlerinde.
"Rezervasyonunuz yok mu?" diye sordu Sorrel kaşlarını çatarak. Biraz duralayarak defterine
baktı. Bir şeyler çizip bir şeyler yazdı. En sonunda inandırıcı bir şovla ve genç hanıma tatlılar
tatlısı bir gülümsemeyle, bir masa verebileceğini söyledi. Onları, dışarıdaki bütün trafiği
izleyebilecekleri, dışarıdaki trafiğin de onları izleyebilecekleri büyük camın önüne oturttu.
Gelecek olan kalabalık grubun, top oyunu uzadığı için geç kaldıklarını açıkladı ve masanın
üzerindeki altın renkli "rezerve" yazılı kartı kaldırdı.
Greyfurt geldiğinde Sorrel, bir süre Qwilleran’ın meyveyi yemesini izledi.
"Bir şey canınızı sıkıyor olmalı" dedi gazeteciye. Qwilleran, soru soran gözlerle bakınca
Sorrel açıkladı: "Greyfurtunuzu saat yelkovanının ters yönünde oyarak yiyorsunuz. Hiç
insanları greyfurt yerlerken gözlemlemediniz mi?
Mutlu olanlar saat yönünde oyarak yerler."
"İlginç bir teori."
"Güzel bir şey yerken ayak parmaklarınızı ayakkabınızın içinde oynatır mısınız?
"Bilmiyorum. Bilmek istediğimden de pek emin değilim." "insanların nasıl yemek yediğini,
çorbayı nasıl kaşıkladıklarını ya da eti nasıl kestiklerini gözlemleyerek onlar hakkında pek
çok şey söyleyebilirim."
"Maus Evi'nde kalan takımı nasıl değerlendiriyorsunuz?" diye sordu Qwilleran.
"İlginç buluyorum. Hixie, son derece canlı bir kadın ama giderek panikliyor. Bir an önce
evlenmek için yapmayacağı şey yok. Rosemary ise tam bir hanımefendiye benziyor ama çok
da emin olmamak lazım. William; işte onda bir sinsilik var, kaşığı tutuşundan söyleyebilirim
bunu. Siz onun hakkında ne düşünüyorsunuz?"
"Zararsız, yalnızca eğlenceli ve meraklı bir genç."
"Belki size bundan hiç söz etmesem daha iyi olur" dedi Sorrel, "çünkü belaya bulaşmak
istemiyorum ama dün gece saat sekiz civarında onu sizin odanıza girerken gördüm. Oldukça
sinsi görünüyordu. Dairenize girmesine izir veriyor musunuz?"
"Onu nasıl gördünüz ki?" diye bilmek istedi Qwilleran. "Her gece çalışıyorsunuz
sanıyordum."
"Şey, mutfakta başıma bir kaza geldi. Gömleğime kokteyl sosu döküldü, üzerimi değiştirmek
üzere eve koşmuştum... Pardon."
Restoran sahibi gelen dört kişilik, turist oldukları çok belli olan bir grubu karşılamak için
kalktı. Qwilleran, Sorrel gibi titiz bir adam, böyle bir iş yerinde yedek gömlek bulundurmayı
naıl olur da akıl etmez diye düşündü?
Gibraltar Kayası görünümündeki kuzu kızartma geldiğinde Qwilleran sordu, "Joy Graham'ın
kocasını terkettiğini biliyor musunuz?"
"Hayır! Bu ne zaman oldu?"
"Dün çok erken bir saatte."
"Boşanıyorlar mı?"
"Bilmiyorum. Dan'ın dediğine göre hiç bir açıklama bırakmamış. Ortadan kaybolmuş."
"Hiç şaşırmadım" dedi Sorrel. "O hayvana katlanamadığı için onu suçlayamam. Çok hoş ve
yetenekli bir kadın." Gözleri beğeniyle parladı. "Ben evlilik taraftarı değilim. İnsanlar
evleniyor, boşanıyor, evleniyor, boşanıyor. Bu hiç de saygın bir durum olmuyor."
"Hiç Joy'u çalışırken gördünüz mü?"
"Ben mi? Yoo, hayır! O atölyeye ayak basmadım bile. O çamur ve toz içindeki yere şöyle bir
baktım ve hiç bana göre bir yer olmadığına karar verdim. Şimdi Joy oradan firar etti, öyle mi?
Onun için çok sevindim."
"Bana garip gelen, neden gecenin o saatinde gitmeye kalkıştığı? Üstelik de korkunç bir
sağanak varken" dedi Qwilleran.
"Kremalı ve soğanlı fırında patates istemediğinize emin misiniz?"
"Teşekkür ederim, istemiyorum... Bir sır daha var" diye devam etti Qwilleran. "Kedisine ne
olmuş olabilir? Kısırlaştırılmış, uzun tüylü bir cins kediydi. Bu cinsler macera aramak için
dolaşmaya çıkmaz, kanepe yastığı gibi bir yerde oturur. Bu kediye ne olmuş olabileceğine
dair bir fikriniz var mı?"
Sorrel'in rengi birden değişti ve şakaklarındaki damarlar fırlayacakmış gibi atmaya başladı.
"Ne oldu?" diye sordu Qwilleran telaşla. "İyi misiniz?" Restoran sahibi altın rengi peçeteyle
alnını kuruladı. Sesini alçaltarak, "Bir an için beni sorguluyorsunuz zannettim, şu şehirde
dolaşan çirkin dedikoduyla ilgili olarak." Gazeteciye yorgun bir bakış fırlattı. "Duymadınız
mı?"
Qwilleran başını salladı.
"Beni ipe çekiyorlar. Ortalıkta dolaşan bir sürü çirkin dedikodunun işime ağır bir darbe
vurduğunu sizden saklamam için bir neden yok. Bütün bunlar işimi aksatıyor. Perşembe
geceleri bu salonun dörtte üçü dolu olurdu. Oysa şimdi bakın, yalnızca altı müşteri var."
"Ne tür dedikodular?"
Sorrel irkildi. "Kedi etinden yemek yaptığımı söylüyorlar. Ayrıca başka iğrenç söylentiler de
dolaşıyor. Size onları da anlatırdım ama yemek yerken midenizi bulandırmak istemiyorum.
Neden arkadaki odada kumar oynattığımı söylemiyorlar ya da neden yukarıdaki odada kadın
bulundurduğumu? Çünkü bunları yapabilirim. Ama beni en olmayacak yerden vurmak
istiyorlar. Benim bütün şehirdeki en temiz mutfağa sahip olduğum bilindiği için!"
"Peki, bunları kimin çıkardığına dair bir fikriniz var mı?" diye sordu Qwilleran. "Amaçları ne
olabilir?"
Sorrel omuzlarını siîkti. "Bilmiyorum. Hiç kimse bilmiyor gibi görünüyor. Ama bu özellikle
tasarlanmışa benziyor. Özellikle Salı gecesi olanlardan sonra böyle düşünüyorum."
"Salı gecesi ne oldu?"
"Gecenin yarısında mutfağımda yangın çıktı. Polis beni aradı, gerisin geriye buraya geldim.
Kundaklanmış olmalıydı. Hiçbir yerde yağ bırakmıyorum ya da kolay yanabilen temizlik
malzemesi kullanmıyorum... Size şunu söyleyeyim: Eğer buraya bir şey olursa aklımı
kaçırırım. Bu restoranı çok seviyorum. Perdelerin bir metresi kırk dolar. Halı ise özel
dokundu. Siz hiç kuzu pirzolası deseni olan bir halt gördünüz mü?"
Qwilleran yer döşemesinin sıradan olmadığını kabul etmek zorundaydı. "Size kin
besleyebilecek biri var mı, şahsi olarak?"
"Bana mı? Bir milyon tane dostum var. Herkese sorun. Kesinlikle bana düşman olabilecek
birini düşünemiyorum."
"Çalıştırdığınız kişilerden olabilir mi? Siz onu kovduğunuz için intikam alma olasılığı olan?"
"Hayır, mümkün değil. Personelime her zaman dürüst davranmışımdır, beni severler.
Herhangi birine sorabilirsiniz. Charlie'ye soran." Garson kahveleri getirmişti. "Charlie sana iyi
davranıyor muyum? Bu beye söyle, bir gazetecidir. Herkese iyi davranmıyor muyum?"
"Evet, efendim" dedi Charlie düz bir sesle.
Qwilleran yemeğin sonunda Sorrel'in ikram ettiği tatlılardan hiçbirini kabul etmedi: Kremalı
romlu pay, muzlu kek, krem karamel, çilekli kek ve çikolatalı muz. Kuzu kızartmasının büyük
bir bölümünü alüminyum folyoya sardırdı ve restorandan ayrıldı. Bir taksi bulmak için Nehir
Yolu'na geçti ama gelmekte olan otobüsü görünce biniverdi.
Bu, oldukça yavaş giden akşam otobüslerindendi. Belirlenmiş hızı ve motorundan çıkan
monoton sesiyle, düşüncelere dalmaya çok uygundu doğrusu... Neden kadınlar parlayan kel
kafalı adamlara ilgi duyuyorlardı? Max Sorrel'in karşı cinse son derece çekici geldiği kesindi.
Acaba kıskanç bir rakibin hışmına mı uğramıştı? Mesela kıskanç bir kocanın? Joy ile Max
arasında bir şey geçmiş olabilir miydi? Eğer Dan’in bundan haberi olduysa Altın Pirzola'ya
karşı bu başarılı karalama kampanyasının sorumlusu olabilir miydi? Max, Joy'un
kaybolduğunu duyduğu zaman gerçekten şaşırmış gibiydi ama o iyi bir aktördü. Yalan
söylüyor olabilirdi... Peki sabahın üçünde Max Sorrel'in arabasının garajdan çıkışının anlamı
neydi? Restoranda çıkan yangın yüzünden olabilirdi, tabii eğer bu yangın hikâyesi doğruysa.
Qwilleran bunu ilerde doğrulatması gerektiğini hafızasına not etti... William'in Altı
Numara'ya yaptığı şüpheli ziyareti Qwilleran ciddiye almamıştı. Anahtarlar mutfakta
duruyordu. Çocuk, kedileri görmek istemiş olabilirdi. William'in meraklı bir yapısı vardı ve
bu, gazeteci açısından iyi bir özellik sayılabilirdi. Çocuk ayrıca girişkendi, rahat bir konuşma
üslubu ve uyumlu bir karakteri vardı. Qwilleran ve Riker da bir zamanlar, henüz hayalkırıkları
ile karşılaşmadan, bazı şeylerden ödün vermek gerektiğini öğrenmeden -daha doğrusu birer
olgun gazeteci olmadan- önce, böyleydiler.
Qwilleran bu düşünceler içinde yol alırken dalmış ve Ma-us Evi'nden tam bir mil ileriye
gitmişti. İndikten sonra tam ters yöne giden başka bir otobüs beklemek zorunda kalmıştı.
Eve geldiğinde Büyük Salon'da bazı değişikliklerle karşılaştı. Uzun yemek masası ve yüksek
arkalı sandalyeler yana itilmiş, yerlerine irili ufaklı kaideler gelmişti. Odanın ortasında tren
raylarıyla kocaman bir kare oluşturulmuştu. Dan Graham dizlerinin üzerine çökmüş, karenin
içine çakıl taşlan dolduru-yordu. Bu koca salonda, yerleşimleri hayati önem taşıyormuş gibi,
taşlan bir o yana, bir bu yana iteleyen bu yalnız adamın trajik bir görüntü sergilediğini
düşündü Qwilleran.
"Nasıl gidiyor Bay Graham?" diye sordu.
"Yavaş" dedi çömlekçi. "Her şeyi tek başına yapmak o kadar eğlenceli bir şey değil." Ayağa
kalktı, belini ovalayarak taşları dikkatle inceledi.
"En iyi eserlerim bu karenin içinde, taşların üzerinde sergilenecek. Bütün şehri şaşkına
çevireceğim, bana inanabilirsi-niz."
"Yeni eserlerinizi ne zaman görebileceğiz?"
"Büyük olasılıkla Pazartesi ya da Salı günü. Şu an fırında soğumaya bıraktığım çok güzel
parçalarım var. Gazetedekilerle konuşabildiniz mi?"
"Her şey konrol altında. Bu konuda hiç endişe etmeyin" dedi Qwilleran. Halbuki Riker'a
bundan bahsetmeyi unutmuş, yalnızca Joy'un ortadan kayboluşunu anlatmıştı. "Eşinizden
haber var mı?
"Hayır, hiçbir şey yok. Ama Çarşamba günü, serginin açılışında ortaya çıkarsa hiç şaşırmam
doğrusu. Geçen hafta üç yüz davetiye göndermiştik. Kalabalık bir parti olacak. Eleştirmenler
de gelse iyi olacak. Şu an tek söyleyebileceğim bu... Size bir şey göstereceğim." Graham arka
cebine uzanarak geçmiş başarılarından söz eden gazete kupürünü bir kere daha gösterdi.
Qwilleran, yukarıya, Altı Numara'ya çıktığında kedileri kulakları tetikte, onu bekler buldu.
"Söylesene Koko, bu adam üç yüz konuğu ağırlayacak parayı nereden buluyor?" diye sordu
Qwilleran.
Kedilerin gözleri lambanın ışığında iri siyah kiraz taneleri gibiydi. Hiçbir ifade yoktu ama
sorulan bütün soruların bütün yanıtlarını içlerinde tutuyordu bu gözler...
Qwilleran ceketini bir iskemlenin arkasına yerleştirdi, kravatını çözdü. Yum Yum kravatı
umutla parlayan gözlerle izledi. Her zaman kravatını hayvanın atlayıp yakalaması için havada
sallardı ama bu gece oyun düşünemeyecek kadar zihni meşguldü. Bunun yerine büyük
koltuğa oturdu, gözlüklerini taktı ve Fluxion'un kütüphanesinden almış olduğu dokümanları
açtı.
Robert Maus haklıydı. Çömlek atölyesindeki sır dolu ölümleri her beş yılda bir yeniden
gündeme getirmişti, tabii daha ziyade Morning Rampage'ı zor duruma sokmak amacıyla.
Rakip gazete hâlâ Penniman ailesinden biri tarafından finanse ediliyordu. Bu şahıs, bu ilginç
sanat merkezini kuran ve sanatçı dostlarıyla yakın ilişkiler yaşamış olan Hugh Penniman'dı.
Eski Pazar eklerinde yazılmış olan hikâyeler Mortimer Mellon adlı yakışıklı genç bir
heykeltıraşın, güzel çömlekçi Helen Maude Hake'e âşık olmasıyla ilgiliydi. Ne yazık ki
Helen, aynı zamanda "tanınmış hayırsever" Hugh Penniman'in proje'siydi.
Çömlek atölyesinde verilen "çılgın bir parti" sonrası aşk acısı çeken heykeltıraşın cesedi
nehirde bulunmuş ve olay polis tarafından kaza olarak açıklanmıştı. Olayın bu şekilde
sonuçlanmasından tatmin olmayan Fluxion muhabirleri çömlek atölyesindeki diğer
sanatçılarla röportaj yapmışlardı. Ama "bu dağınık Bohemler yardımcı olmaktan ziyade bir
küstahlık" örneği sergilemişlerdi. Daha sonra "trajik son" geliyordu. "Güzel Helen"
Mortimer'in ardından "sulu bir mezara" girmek istemiş ve hiçbir zaman halka açıklanmayan
bir intihar mektubu bırakmıştı.
Qwilleran metni tam okumayı bitirdiğinde odanın diğer tarafında bir patırtı duydu. Kırmızı
kapaklı bir kitap yerde, açık vaziyette duruyordu. Koko daha yumuşak bir inişle hemen
kitabın yanında belirdi ve burnuyla iterek kaygan karoların üzerinde sürüklemeye başladı.
"Kötü kedi!" diye bağırdı Qwilleran. Bu, kütüphaneye ait bir kitaptı, üstelik cildi de pek
sağlam görünmüyordu. "Kütüphane görevlisi seni öldürecek! Kötü kedi!" diye tekrarladı
Qwilleran.
Sıkıntıyla kaşlarını çattığında, Koko'nun yavaşça sırtını kabarttığını ve kulaklarını
yassılaştırdığını farketti. Kahverengi kuyruğu kaskatı kesilmişti. Garip bir ayak oyunu
yaparak kitabın çevresinde bir, iki, üç kere döndü ve Qwilleran midesinde buz gibi bir
soğukluk hissetti. Daha önce buzla kaplı bir avluda Koko'yu aynı töreni yaparken görmüştü.
O zaman da kedi sürekli olarak defalarca dönmüştü ama o zaman etrafında döndüğü şey bir
cesetti.
Şimdiyse bir kitabın çevresinde dönüyordu. Eski kırmızı bir kitaptı ve kapağında Eski Çömlek
Sanatı diye yazıyordu. Nehirden gelen bir teknenin gürültüsü sessizliği bozdu.
9
Qwilleran, Perşembe gecesi yatmadan evvel Fluxion'tn polis merkezindeki gece muhabiri
Kendall'ı arayarak son kırk sekiz saat içinde nehirden çıkarılan kimliği belirsiz cesetleri
kontrol etmesini istedi.
Kendall daha sonra arayarak bilgi verdi. "Bir tane var" dedi. "Bir erkek ve beyaz. Yaklaşık
olarak altmış yaşlarında. Bu olabilir mi?"
O gece Qwilleran bölük pörçük uyudu. Rüyasında deniz yosunları, dalgaların etkisiyle
dalgalanan dev perdeler halinde deniz yosunları gördü. Yosunlar birden kahverengi kirli
suların içinde yüzen yeşil saçlı bir baş halini aldı.
Sabah uyandığında kemikleri sızlıyordu. Kedilerle hiç ilgilenmeden ağır ağır giyindi. Onlar da
sıkıntısını sezinlemiş, rahatsız etmemek için hiç ayak altında dolaşmanuşlarciı. Bir bardak
kahve içmek üzere merdivenlerden aşağı inerken Robert Maus'la karşılaştı, kanı yeniden
harekete geçti.
Avukat önünde durup çok önemli bir şeyler söylemek üze-reymiş gibi yüzüne baktı. Gazeteci,
adamın gözündeki morluğun muz kabuğu sarısına dönmüş olduğunu gördü. Uzun geçen
birkaç saniyeden sonra Maus konuşmaya başladı. "Bay Qwilleran değerli vaktinizden biraz
ayırmanız mümkün mü?"
"Tabii."
Birlikte Maus'un dairesine gittiler. Burası brokoli yeşili deri kaplı mobilyalar, İngiliz
antikaları ve bir sürü parlatılmış pirinç ve çelikle döşenmiş, rahat bir yerdi.
Avukat, Qwilleran'a oturması için İngiliz stili koltuğu gösterdi.
"Konuşmamız gereken konu Bayan Graham'la ilgili" diye söze başladı. "Size bu biçimde
yaklaşmak inanın beni çok rahatsız ediyor... ama lütfen bunu kesinlikle bir suçlama ya da
sorgulama olarak almayın... Sonuçta konu bana getirildi, bu durumda sizinle konuşmamızın
gerekli olduğunu düşünüyorum... Bu kuruluşun saygınlığını da dikkate alırsak..."
"Pekâlâ, sorun nedir?" diye patladı Qwilleran.
Avukat protesto edercesine elini kaldırdı. "Bunu bir sorun olarak değerlendirmek yanlış olur.
Sizi temin ederim ki, bu durumda sizden ne bir onay ne de bir itiraz bekliyorum... Benim tek
düşündüğüm iyi ilişkiler içinde olmak..."
"Pekâlâ, nedir o zaman?" diye tekrar araya girdi Qwilleran. "Haydi söyleyin artık."
Maus sanki içinden ona kadar sayıyormuş gibi durdu, sonra yavaş ve dikkatli bir biçimde,
"Bay Graham... eşinin sizden yüklü miktarda maddi yardım aldığını düşünüyor... Kaçışını
gerçekleştirmek için. Ben dediğim gibi..."
Qwilleran hızla ayağa fırlayarak Şark stili kilimin üzerinde sabırsızca yürüdü. "Kaçacağını
nereden bilebilirdim ki! Boşanmaya niyetleniyordu. Benim gibi bunu siz de biliyorsunuz.
Sizin avukat dostlarınızdan biri de onun verebileceğinden daha fazlasını istemiş. Hem, Dan’in
bir şikâyeti varsa neden kendi gelip konuşmuyor benimle?"
Maus sesini alçaktı ve özür dilercesine konuşmasını sür dürdü. "Korkuyor -nedenli ya da
nedensiz, bilemiyorum- belki de gazetenizde çıkacak eleştirileri olumsuz yönde etkileceğiniz-
den korkuyor."
"Ya da -daha açık konuşmak gerekirse- benim ona karşı; kendimi suçlu hissedeceğimi ve
kendimi affettirmek için çöm-1 leklerinin fotoğraflarını ilk sayfada yayımlatacağımı
düşünüyor. Bu son derece basit stratejiyle ilk defa karşılaşmıyorum. Aptalca bir girişim.
Sergiyle ilgili herhangi bir haber yayımlamaktan tamamen vazgeçecek kadar sinirlendim.
Bunu ona aynen böyle söyleyebilirsiniz!"
Maus iki elini de kaldırdı. "Lütfen sükûnetimizi koruyalım. Burada benim tek üstlendiğim
görev, bir skandalın patlak vermesine engel olmak."
"Oysa skandaldan da daha büyük bir bela ile karşı karşıya- diye kükreyerek dışarı çıktı
Qwilleran.
Maaş çekini almak ve posta kutusunu kontrol etmek için Fluxion'a gittiğinde hâlâ sinirleri
yatışmamıştı. Her gün umutla posta kutusuna bakıyordu. Her telefon çalışında kalbi yerinden
oynuyordu. Üstelik içinden gelen bir ses Joy'dan hiç haber alamayacağını söylediği halde.
Riker'i, haber bölümünde buldu. "Hadi gel, kahve içelim, sana anlatacaklarım var."
"Unutmadan sorayım" dedi editör. "Öğleyin, yemekli bir basın toplantısına katılabilir misin?
Yeni bir ürün tanıtımı yapıyorlar, yarın köşende birkaç satır bir şeyler yazabilirsin."
"Ne tip bir ürün?"
"Yeni bir köpek maması."
"Köpek maması mı? Bir gurme yazarı olarak sorumluluklarımı aşmıyor mu?"
"Eh, gördüğüm kadarıyla bu hafta aldığın çeki hakedecek pek bir şey yapmadın. Hadi
bakalım, anlat. Neler oluyor?"
Fluxion'un kantini bodrum katmdaydı ve sabah saatlerinde son derece gürültülü bir mekândı.
Dolayısıyla özel görüşme için son derece uygundu. Gazetede çeşitli bölümlerin, işlerini
yetiştirmek zorunda kaldığı saatler farklı olduğu için, şu sırada kantinde köşe yazarları akşam
yemeklerini, baskıcılar öğle yemeklerini yiyor, reklam temsilcileri kahvaltılarını ediyor,
sekreterler de günün ilk kahve molasını alıyorlardı. Beton duvarlar yakındaki baskı
makinelerinin sesiyle sarsılıyor, müşteriler birbirleriyle bağırarak konuşuyor, garson kızlar
siparişleri bağırarak iletiyor, aşçı da onları bağırarak yanıtlıyor, yardımcı çocuklar tabakları
çarpıyor ve bütün bu gürültüden dolayı kimsenin duyamadığı bir radyodan, son perdeden bir
takım gürültüler kıyordu. İki kişinin birbirini duyabilmesi için ağız ağıza konuştukları bu
yerde, gizli konuşmalara üçüncü şahısların kulak misafiri olması imkânsızdı.Tabii birilerinin
dudak okumak gibi bir alışkanlığı yoksa.
İkisi de kahve ısmarladılar. Editör ayrıca çikolatalı bir çörek ısmarladı. "Ne oldu?" diye
Qwilleran’ın kulağına doğru ba ğırdı.
"Dan Graham'ın anlattığı şu hikâye" diye bağırarak yanıt-ladı Qwilleran. "Yalan olduğunu
düşünüyorum."
"Hangi hikâye?"
"Joy'un saçını çarka kaptırdığı hikâyesi."
"Neden yalan söylesin ki?"
Qwilleran başını meşum bir biçimde salladı. "Joy'a bir şey olduğunu düşünüyorum. Kaçtığını
hiç sanmıyorum."
"Ama bir araba gördün..."
"Max Sorrel'in arabası! Restoranında yangın çıkmış!"
Garson kız iki fincan kahveyi masaya vurarak bıraktı.
"Senin şu önsezilerin..." diye Riker bağırdı.
"Kötü düşünceler!"
"Kötü neleri"
"Kötü düşünceler!"
"Yani demek istiyorsun ki..." Editörün yüzü acıyla buruştu.
"Bilemiyorum" dedi Qwilleran, bıyıklarına sinirli sinirli dokunarak. "Bu bir olasılık."
"Öyleyse ceset nerede olabilir?" "Belki de nehirdedir!"
İki adam kahve fincanlarına bakarak düşüncelere daldılar. Kantinin sağır edici kakafonisinin
uyuşmuş kulak zarlarına yüklenmesine izin verdiler.
Bir süre sonra Qwilleran, "Bir şey daha var!" diye seslendi. «Dan'ın benim çekten haberi var!
Hani şu yedi yüz elliden!"
"Bunu nasıl öğrenmiş olabilir ki?"
Qwilleran omuzlarını silkti.
"Ne yapmayı düşünüyorsun?"
"Soru sormaya devam etmeyi."
Riker ciddi ciddi başını salladı.
"Rosie'ye söyleme!"
"Ne?"
"Rosie'ye söyleme! Henüz erken."
"Doğru!"
"Bu onu çok üzer!"
"Doğru!"
Qwilleran, köpek maması ürün tanıtım yemeğine katıldı. Kedilerin gurme yemek
zevklerinden yola çıkarak köpeklerin yemek alışkanlıklarının göreceli ne kadar daha basit
olduğuyla ilgili nükteli bir yazı da yazdı. Sonra Koko ve Yum Yum'a yemeklerini vermek
üzere eve döndü ama yolda önce bir mezecide durdu. Büyük bir açlıkla soğanlı ekmeğe, ciğer
tavaya ve çirozlara baktı ama kendini frenledi ve yalnızca kedilere yetecek kadar bir şeyler
aldı. Konserve kedi maması deneyimini bir daha tekrarlamamaya kararlıydı.
O sabah Qwilleran, William'in kapısının altından bir not atarak kâhya çocuğu Şaşkın Simit
adlı bir restoranda akşam yemeğine davet etmişti. Şimdi genç adam onu neşe içinde Büyük
Salon'da bekliyordu.
"Altı buçuk civarında çıkalım" dedi Qwilleran. "Çok mu erken?"
"Yoo, çok iyi" dedi William. "Ben de zaten yemekten sonra annemin evine gideceğim.
Otomobiliniz yok değil mi? Benimkiyle gidebiliriz."
Qwilleran merdivenleri üçer üçer atlayarak yukarı Birden içinde nedensiz bir sevinç
hissetmişti. Şaşkınlığı geçmişti, artık yapacak bir işi vardı. Önsezilerinin kendisine doğru yolu
gösterdiğine emindi. Resmi olmayan bir soruşturma yötecekti. Ruhu mücadele etmek için
hazırdı. Artık Joy için üzümek yerine anısına derin bir sadakat duygusuyla doluydu ve kabul
etmeliydi ki, sevgi duyduğu yalnızca onun anısıydı. Bu an Pazartesi akşamı kalbini heyecanla
çarptıran on dokuz yaşında ki Joy Wheatley'e aitti, kesinlikle Joy Graham'a değil. Kaç gündür
hiçbir şeyin değişmediğine kendini inandırmaya çalıştığı halde, aradan geçen bunca zamanın
bir şeyleri değiştirdiğini şimdi kabulleniyordu.
Kediler de onun içindeki coşkuyu hissetmiş olmalılar ki, dairenin içinde birbirlerini
kovalamaya başladılar. Yum Yum önde, Koko arkada önce kitaplığın tepesine sıçradılar,
ardından yere atladılar, büyük koltuğun çevresini dolandıktan sonra masanın altından ranzanın
üstüne zıpladılar. Koko, Yum Yum'u o kadar yakından takip ediyordu ki, birlikte, uçuşan,
kocaman bir sarı tüy topağı oluşturuyorlardı. Yum Yum bir köşeyi dönerken bir saniye
yavaşlayınca Koko onun tepesinden uçtu, bu sefer Yum Yum onu kovalamaya başladı.
Qwilleran bu fırtınadan sağ salim kurtulmayı başardı, ayakkabılarını çıkararak tartının üzerine
çıktı. İndiğinde, yüzünde tatmin olmuş bir insanın gülümsemesi vardı. Güzel bir bahar
gecesiydi. Büyük stüdyo camının pancurlan açıktı ve içeriye hafif bir rüzgâr esiyordu.
Binanın içinden ya da dışarıdan bir yerlerden "Loch Lomond"u söyleyen bir erkek sesi
geliyordu. Bu babasının en sevdiği şarkıydı, Qwilleran geçmişin özlemiyle hüzünlendi.
Willam'la Büyük Salon'da buluştular. Çocuk, koyu renk, buruşuk bir spor ceket geçirmişti
üzerine, kapının önünde de neredeyse antika denilebilecek, siyah, uzun, klasik bir limuzin
duruyordu.
"Cenaze arabasına benziyor " dedi Qwilleran.
"Yüz elli dolara ancak bu kadarı alınabiliyor" dedi William özür dilercesine. "Motoru
ısıtıyordum yoksa ilk çalışmaya başladığında felaket sarsılıyor. Bir de kapıyı yavaşça açın
çünkü yerinden çıkıyor. "
"Benzin parası sana pahalıya patlıyordur."
"Pek kullanmıyorum. Ama bazen kız arkadaşlarımla çıktığımda ihtiyacım oluyor. Kullanmak
ister misiniz? Böylece ben de yan kapıyı, düşmemesi için tutabilirim."
Qwilleran direksiyona geçti ve Siyah Prenses bütün azametiyle yolda süzülmeye başladı.
Birkaç kere, dikiz aynasına baktığında takip ediliyormuş gibi hissettiyse de çok geçmeden,
onu izleyenin yalnızca limuzinin uzun kuyruğu olduğunu farketti.
Restoran, birkaç uyanık girişimcinin çabalarıyla elden geçirilmekte olan, genelde Çöplük
adıyla anılan bir mahalledeydi. Bir zamanlar Zwinger Sokağı'nda bir eskici dükkânı olan bu
yer, şu sıralar cesurane bir yeniden doğuş sergiliyor ve Şaşkın Simit adında bir restoran olarak
işletiliyordu. Biraz da geçmişine gönderme niyetine tamamen hurda eşyalarla dekore
edilmişti; değişik renklerde boyanmış eski mutfak iskemleleri ve masalarının hiçbiri birbirinin
takımı değildi. Bezle kaplanmış duvarlar şehir çöplüğünden çıkan öteberiyle süslenmişti.
Garsonlar ise Çöplük'ün barlarından ya da sokaklarından toplanıp oraya getirilmiş gibiydiler.
"Yemek mükemmel olmayabilir" dedi Qwilleran, William'a. "Ama köşem için çok renkli bir
yazı olacağına eminim."
"Bedava olduktan sonra kimin umurunda ki?" dedi William.
Duvar dibinde, çeşitli tesisat borularının altında bir masaya daha yeni oturmuştular ki, bir
garson tepelerinde bitiverdi.
"Ne istersiniz?" diye sordu. "Bardan bir içki ister misiniz?" Üzerine kendisine birkaç beden
büyük, siyah bir takım geçirmiş, kravatını eğri bağlamıştı. Tıraş olmuşsa da büyük olasılıkla
bunu bir tereyağ bıçağıyla yapmıştı.
William bir bira istediğini söyledi, Qwilleran bir soda-limon ısmarladı.
"Bir daha tekrarlar mısınız?"
"Beyefendi için bir bira" dedi Qwilleran, "ve ben de içine limon sıkılmış bir soda istiyorum."
William'a dönerek, "Bu civarı iyi biliyorum. Bu bloktaki eski Spencer Malikânesi'nde
kalıyordum. Orası hayaletli, tarihi bir binadır."
"Gerçekten mi? Hiç hayaletle karşılaştınız mı?"
"Hayır, ama bazı garip olaylar oluyordu. Her ne kadar görünmeyen bir kadının muzipliklerini,
kedilerimin muzipliklerinden ayırt edebilmek her zaman kolay olmuyordu."
Garson elleri boş geri döndü. "O şeyin içine şeker istiyor musunuz?"
"Hayır, yalnızca limon ve soda."
"Kedilerin daktilo dersleri nasıl gidiyor?" diye sordu William.
"Kesinlikle inanmayacaksın ama geçen gün Koko bir sözcük yazdı. Oldukça basit bir sözcük
ama..." Qwilleran başını kaldırdı ve çocuğun gözündeki o irlandalı parıltısını gördü. "Seni it!"
dedi Qwilleran. "Çarşamba gecesi odamda bunu mu yapıyordun yoksa? Casuslarım seni içeri
sızarken görmüşler."
William yüksek sesle gülerek, "Durumu ne zaman anlaya caksınız diye merak ediyordum
doğrusu. Miki Fare'nin dolabında havyar bulmuştum, kedilere götürdüm, çok beğendiler."
"Kim beğenmez ki?"
Garson içkileri getirdi. "Yanma bir şey ister misiniz?"
Qwilleran başını salladı. William'a dönerek, "Koko ve Yum Yum'la nasıl anlaşabildin?"
"Ufak olan kaçtı ama büyük olanı geldi ve uzun uzun sohbet ettik. O benden daha çok
konuştu diyebilirim. Kedileri severim- Onların üzerinde hakimiyet kurmanız asla mümkün
değildir."
"Onları yenmek de mümkün değildir. Tam sen kazandın sanırsın ama onlar her zaman bir
adım öndedir."
"Mönüyü görmek ister misiniz?" diye sordu garson, yağ lekeeleriyle bezenmiş bir şey
uzatarak. "Sonra" dedi Qwilleran... Okul nasıl gidiyor?"
William omuzlarını silkti. "Ayrılmayı düşünüyorum. Kız arkadaşım bir sanatçı, oraya
gitmemi o istedi... Bilemiyorum. Askerlikten sonra üniversiteye gitmeyi denedim ama orası
bana göre bir yer değildi. Orada ders çalışmanız gerekiyor! Halbuki ben ya bir barmen ya da
çok iyi bahşiş alabileceğim kaliteli bir yerde garson olmayı isterdim."
"Bir şeyler yemek ister misiniz?" diye tekrarladı, zaten fazla uzaklaşmamış olan garson.
Qwilleran garsonu gönderdi ama adam gitmeden önce tuz ve biberlikleri yeniden düzeltti ve
plastik masa örtüsü üzerinde hayali bir ekmek kırıntısını eliyle süpürdü.
"Aslında, asıl yapmak istediğim şey" diye söze devam etti William, "özel detektiflik. Pek çok
polisiye okudum ve sanırım bu işi çok iyi yapabilirim."
"Soruşturma işi beni de çok cezbediyor" diye onayladı Qwilleran. "Chicago ve New York'ta
çalışırken cinayet haberlerini ben hazırlardım."
"Sahi mi? Peki, hiç büyük bir olay araştırdınız mı? Mesela Sevgililer Günü katliamını?"
"O kadar yaşlı değilim ben."
"Siz hiç detektif olmak istemediniz mi?"
"Hayır." Qwilleran bıyığını taradı. "Ama bir muhabirin gözlem yeteneği kaçınılmaz olarak
keskinleşir, soru sormak artık onun için bir alışkanlık haline gelir. Mesela, Maus Evi'ne
taşındığım günden beri kendi kendime sürekli soru soruyo-
"Ne gibi mesela?"
"Mesela Çarşamba sabahı saat üç buçukta çığlık atan kim. di? Atölyenin kapısı neden
kilitliydi? Maus'un gözündeki morluk nasıl oldu? Joy Graham'm kedisine ne oldu? Joy
Grahatn'a ne oldu?"
Garson masanın civarında dolaşıp duruyordu. "Şimdi bit şeyler yemek ister misiniz?"
Qwilleran sabırla içini çekti. "Evet bana biraz sümüklü böcek, vichyssoise, boeuf
Bourguignon ve ufak bir nisuvaz salatası."
Uzun bir sessizlikten sonra garson, "Bir daha tekrarlar mısınız?" dedi.
"Boşver unut" dedi Qwilleran. "Sen bana buzluktan, az ısıtılmış bir hamburger ve bezelye
konservesi getiriver."
William ise kremalı mantar çorbası, püreli rosto ve hazır zeytinyağ-limon soslu salata
ısmarladı. "Onunla bir zamanlar nişanlı olduğunuz doğru mu?" diye sordu Qwilleran'a
dönerek.
"Joy'la mı? Bu çok uzun zaman önceydi. Sana kim söyledi?"
William bilgece baktı. "Ben keşfettim. Onu hâlâ seviyor musunuz?"
"Elbette ama eskisi gibi değil."
"Maus Evi'ndeki pek çok kişi onu beğeniyor. Mesala Ham Hamilton onu çok beğenirdi.
Sanıyorum o yüzden taşındı oradan, başını belaya sokmamak için."
Qwilleran bıyığını okşadı. Bir başka olası ipucu üst dudağını tırtıklıyordu. "Kaybolduğu gece
olağanüstü bir şey duydun ya da gördün mü?"
"Hayır, saat ona kadar Rosemary'yle iskambil oynadık. Sonra o, yürüme bandında çalışmak
için ayrıldı. Ben de Hixie'yi aradım ama dışarı çıkmıştı. Bir süre televizyon izledim. Bir ara
Dan'in arabasının otoparktan çıkışını duydum ama saat geceyarısını vurduğunda çoktan
yataktaydım. Çarşamba sabahları erken bir dersim var."
Garson çorbayı getirdi. "Biraz kraker ister misiniz?" "Bu arada" diye söze başladı Qwilleran,
"Dan'a neden 'plak' çömlekçisi diyorlar? 'Plak' çömlekçi ne demek biliyor musun:
William'in kahkahası bütün restoranda yankılandı. "Herhalde 'plaka' demek istediniz? Dan
çömlekleri yaparken ikili plakalar biçiminde yuvarlıyor ve böylece kare ve dikdörtgen
biçimler de yapabiliyor. O yüzden böyle deniyor."
"Sence iyi bir sanatçı mı?"
"Ben anlamam ki. Ben olsa olsa plaklardan anlarım.... çorba çok kötü."
"Konserve mi?"
"Daha da beter! Benim yaptığım çorbalara benziyor."
"Dan, New York ve Avrupa'da büyük işler planladığını söylüyor."
"Ya, biliyorum. Kafasına koymuş. Geçen hafta postayla pasaportu geldi."
"Öyle mi! Nereden biliyorsun?"
"Posta geldiğinde ben oradaydım. Sanırım bir pasaporttu. Üzerinde 'Pasaport Dairesi' ya da
ona benzer bir şey yazan, kalın kahverengi bir zarftı."
Garson yemek servisini yaptı. ''Ketçap ister misiniz?"
"Ketçap istemiyorum" dedi Qwilleran. "Hardal, biftek sosu ya da acı sos da istemiyorum."
"Eğer Miki Fare'nin sinir krizi geçirmesini istiyorsan yalnızca ketçap demen yeterli" dedi
William.
"Maus'un daha önce evli olduğunu duydum. Karısına ne oldu?"
"Birkaç yıl önce boğularak ölmüş. Söylediklerine göre tavuk Marengo yerken boğazına bir
kemik parçası takılmış. Ya Miki Fare'den çok büyükmüş. Sanırım kendisinden büyük
kadınlardan hoşlanıyor. Charlotte'a baksanıza!"
"Charlotte'a ne olmuş?"
"Yani, bütün gün Charlotte'u yağlayıp ballamasına bakın. İlk başta Charlotte'u annesi
sanmıştım. Max ise sevgilisi olduğunu düşünüyor. Hixie ise Miki Fare'nin, Charlotte'la
Cennet Aşevleri'ni kuran o yaşlı kurdun gayri meşru oğlu olduğunu düşünüyor" diye yüksek
sesle bir kahkaha attı William.
"Max'in Altın Pirzola'da birtakım zorluklar yaşadığım duydum."
"Çok yazık. Benim bu konuyla ilgili bazı teorilerim var."
"Ne gibi?"
"Max çapkın biri, anlamışsınızdır. Üstelik oyunu hiç de kuralına göre oynamıyor."
"Yani işin içinde kıskanç bir koca olduğunu mu düşünüyorsun?"
"Yalnızca bir tahmin. Hey, neden sizle ben bir detektiflik bürosu açmıyoruz? Öyle fazla bir
sermaye gerektireceğini sanmıyorum. Dikkat edin! Bizim Profesör Moriarty yine geliyor."
"Biraz daha tereyağı ister misiniz?" diye sordu garson.
Qwilleran bir süre, otomobil lastiğinin sertliğinde pişmiş olan hamburgerini yemeye,
William'da önündekileri iştahla midesine indirmeye daldı.
"Yarın sabah altıda kalkmam gerekiyor" dedi William. "Miki'yle bostan pazarına gideceğiz."
"Ben de gelmek isterdim" dedi Qwilleran. "Oradan güzel bir hikâye çıkarabilirim belki."
"Hiç gitmediniz mi? Çok eğlencelidir. Saat altı buçukta mutfakta olun, sizi uyandırmamı ister
misin?"
"Teşekkür ederim, gerek yok. Kedileri de sayarsak üç çalar saatim var.
William tatlı olarak çilekli kremalı kek ısmarladı. "Yediğim en güzel duvar kâğıdı
yapıştırıcısı" diye yorumunu da yaptı.
Qwilleran da sade kahve ısmarladı. Kahve, kenarında hâlâ deterjan kalmış bir kupada geldi.
"Bu arada, hiç Joy Graham'ı çarkın başında çalışırken gördün mü?"
Konuğu başını evet anlamında sallayarak yanıtladı, ağzı kremalı kekle doluydu.
"Nasıl bir çark kullanıyordu?"
"Pedallı. Neden sordunuz?"
"Yani hiç elektrikli kullanmaz mıydı?"
"Hayır. O, atölyede hiçbir şeyin kolayına kaçmazdı. Nedenini sormayın. Biliyorum sizin
arkadaşınız ama bazı tuhaflıkları var."
"Her zaman öyleydi."
"Geçen Pazartesi, yemekte Tweedledee ve Tweedledum'la konuşmasına kulak misafiri oldum.
Ne diyordu, biliyor musunuz?"
"Penniman kardeşlere mi?"
William başını salladı. "Atölyede bulduğu birtakım eski kâğıtları onlara satmaya çalışıyordu.
Üstelik beş bin dolaraV
"Şaka yapıyordu herhalde" dedi Qwilleran inanmayarak.
Garsonun son olarak, "Kürdan ister misiniz?" sorusundan sonra Şaşkın Simit'ten ayrıldılar.
Qwilleran otobüsle eve döndü. William annesini ziyaret edecekti.
"Bugün onun doğumgünü" diye açıkladı genç adam. "Ucuz bir parfüm aldım. Ona ne hediye
edersem edeyim mutlaka hakaret edici bir şeyler söylüyor, dolayısıyla aldığım şeyin pek bir
önemi yok."
Maus Evi'ndeki Büyük Salon'da, Dan sergi hazırlıklarına devam ediyordu. Masaları, sıraları
oraya buraya çekerek çömleklerini sergileyebileceği bir düzenleme yapıyordu. Bu arada hafif
hafif, "Loch Lomond"u mırıldanıyordu.
Qwilleran, sabahleyin çömlekçiye duyduğu kızgınlığı unutmuştu bile. "Size yardım edeyim
mi?" diye sordu.
Dan, Qwilleran’ınn yüzüne bakakaldı, ağzı hayretle açıl. mıştı. "Sizi kızdıracak bir şeyler
söylediysem özür dilerim. Maus'un böyle gevezelik edeceğini hiç tahmin etmemiştim."
"Önemli değil."
"O sizin paranız, istediğiniz gibi harcama hakkına sahipsiniz."
"Boşverin bunu."
"Bugün bir kart aldım" dedi Dan. "Cincinnati'den gönderilmiş."
Qwilleran bir şey söylemeden önce iki kere yutkundu. "Eşinizden mi? Her şey yolunda
mıymış?" Kayıtsız görünmeye çalışıyordu. "Serginin açılışına gelecek miymiş?"
"Sanırım hayır. Yazlık giysilerini Miami'ye göndermemi istiyor."
"Miami!"
"Evet. Sanırım eve dönmeden önce biraz güneşlenmek istedi. Ona iyi gelebilir, durumu
yeniden değerlendirmesi için bir fırsat olur."
"Her şey yolunda öyleyse."
Dan başını kaşıdı. "Karı koca bağımsız kimliklerini korumaya çalışmalıdır, özellikle her ikisi
de sanatçıysa. Joy içinde bulunduğu sıkıntılı ruh halinden kurtulacak ve neşe içinde eve
dönecektir. Bu tip krizleri arada bir yaşıyoruz. Hangi çift yaşamıyor ki?" O çarpık gülüşüyle
gülümsedi. Joy'un gülüşüne o kadar benziyordu ki, Qwilleran’ın tüyleri ürperdi. Bu kadar
benzerlik son derece tuhaftı.
"Garip bir şey" diye devam etti Dan. "Eskiden, evin her tarafına dökülen saçları yüzünden
kızardım ona. Bir yandan kedinin tüyleri bir yandan onun uzun telleri, kilin içinden bile
çıkartırdım. Ama, biliyor musunuz? O yokken bütün bunları o kadar özlüyorum ki. Hiç
evlendiniz mi?"
"Evet bir kere benim de başımdan geçti."
"Yarın akşam içki içmeye gelsenize? Atölyenin üstündeki tavanarasına."
"Teşekkür ederim. Çok iyi olur."
"Size sergi hakkında kısa bir ön bilgi veririm. Sizin gazetedekiler bu seferki eserlerimi
görünce çok şaşıracaklar. Sanat eleştirmeninize söylersiniz. Bilmem anlatabiliyor muyum?"
Qwilleran Altı Numara'ya doğru merdivenleri çıkarken bir yandan da bıyığını sıvazlıyordu.
Kediler dikkat kesilmiş onu bekliyorlardı.
"Bu gelişmeye ne diyorsun Koko?" diye sordu Qwilleran. "Joy, Miami'ye gitmiş."
"Yoo!" diye yanıtladı Koko. Pek açık konuşmadığını düşündü Qwilleran.
"O Florida'dan nefret eder! Bize söyledi değil mi? Üstelik güneş alerjisi vardı."
Birden Qwilleran’ın aklına başka bir düşünce geliverdi. Belki de vermiş olduğu yedi yüz elli
dolarlık çek, şu yiyecek pazarlayıcısı adamla birlikte -Tam mıydı, Ham mıydı ismi, her ne ise-
bir tatil için kullanılmıştı. Joy şu sıralar gününü gün ediyordu! Qwilleran bir kere daha
kendini aptal gibi hissetti.
10
Cumartesi sabahı alarm çaldığında hâlâ karanlık ve soğuktu. Qwilleran pazara gitmekten
vazgeçip uyumayı düşündü. Ama sorumluluk sahibi, meraklı bir gazeteci olarak kendini tuttu
ve yataktan kalktı.
Duş alıp hemen giyindi. Koltuğa kıvrılmış, bizi-rahatsız-etmeyin biçiminde uyumakta olan
kediler için minik biftek parçaları hazırladı.
Altı buçukta mutfağa indiğinde Robert Maus'u bir tasın içine yumurta kırmakla meşgul buldu.
"Umarım kusura bakmazsınız, sizinle pazara gitmek üzere kendi kendimi davet etmiş
bulunuyorum."
"Kusura bakmak bir yana, aksine çok sevinirim" diye yanıtladı avukat. "Lütfen portakal suyu
ve kahve alın. Ben omlet hazırlıyorum."
"William nerede?"
Maus cevap vermeden önce derin bir nefes aldı. "Maalesef, üzülerek söylüyorum, William her
yere geç kalmayı alışkanlık haline getirmiş bir delikanlıdır."
Çırpılmış yumurtaları omlet tavasının içine boşalttı. İyice salladı, bir çatal alıp karıştırdı,
oluşan tül gibi şeyi katladı, sıcak bir tabağa koydu, üzerine biraz beyaz biber ekti ve tereyağla
parlattı.
Bu, Qwilleran’ın yediği en lezzetli omletti. Ağzına attığı her yumuşak, adeta kremalı lokmada
aklına ikinci sınıf restoranlarda yediği kuru, derimsi, kahverengi omlet taklitleri geliyordu.
Maus bir omlet de kendine hazırladıktan sonra masaya oturdu.
"Dostumuz William'in böyle bir kahvaltıyı kaçırdığına üzülüyorum doğrusu" dedi Qwilleran.
"Uyuyakalmış olabilir, gidip kapısına vursam iyi olacak."
William'in odasını mutfak koridorunun sonunda buldu, Apışına bir iki defa vurdu, bir yanıt
alamadı. Tokmağı yavaşça çevirip kapıyı bir iki santim araladı. "William! Saat altı buçuğu
geçiyor!" Ama içeriden hiçbir ses çıkmıyordu. Başını içeri uzattı. Yatak boştu, yatak örtüsü
hiç bozulmamıştı.
Qwilleran etrafa bakındı. Banyo kapısı açıktı. Bir başka kapıya içi oldukça dağınık bir gömme
dolabın kapısını açtı. Odanın içinde de kıyafetler ve dergiler gelişigüzel saçılmıştı.
Kahvaltı masasına geri döndü. "Orada yok, yatağı sanki hiç yatılmamış gibi bozulmamış bile.
Zaten çalar saat de kurulmamış. Dün gece onu yemeğe götürmüştüm sonra annesine
gidecekti. Orada kalmış olabilir mi?"
"Annesiyle olan ilişkisini düşünüyorum da geceyi bence nişanlı olduğunu söylediği şu genç
hanımla geçirmeyi tercih etmiş olmalı" dedi Maus. "Pazara giderken bot giymenizi tavsiye
ederim Bay Qwilleran. Pazar yeri, lahana yaprakları, çürümüş domatesler, ezilmiş üzümler ve
tanımlanamayan bir likitten oluşan çok özel bir çamur imal eder."
Böylece avukatın eski Mercedes'iyle pazara doğru yola çıktılar. Tam araba yolundan çıkarken
Qwilleran, William'in o kocaman limuzininin uzun kuyruğunu evin öbür tarafındaki otoparkın
ağzında görür gibi oldu.
"Sanırım William'in arabası burada" diye belirtti. "Eğer dün gece eve gelmediyse araba nasıl
gelmiş olabilir."
"Bu gençlerin işine akıl sır ermiyor" dedi Maus. "Onların davranışlarını anlamaya çalışmaktan
vazgeçtim artık."
Maus'un çamurla ilgili söylediği şey doğruydu. Simsiyah, vıcık vıcık bir bulamaç bütün
olukları doldurmuş, açık hava pazarının kaldırımlarına taşıyordu. Çiftçiler ve diğer satıcılar
mallarını satmak üzere sıralanmışlardı. Zengin, fakir bir sürü insan ellerinde sepetleri,
sardunya saksılarıyla doldurulmuş çocuk arabaları, sebze meyve dolu küfeler arasında, itiş
kakış alışveriş yapıyorlardı.
"Yankesicilerin cenneti" diye düşündü Qwilleran.
Saçlarında bigudilerle kadınlar, sırtta taşınan çocuklar kadife ceketli seçkin görünümlü yaşlı
adamlar, ince sarilerini üstüne tüvit ceket giymiş Hintli kızlar, kulaklıklarıyla gençler kürkler
içinde banliyölü evkadınları ve ortalamanın çok üstün. de şişman kadınlar vardı.
Maus etrafındaki malları yara yara ilerliyordu: Çeşitli sebzeler, taze yumurtalar, bal dolu
kavanozlar, canlı domuzlar, beyzbol sopası büyüklüğünde havuçlar mor karnıbaharlar, kafes
içinde beyaz güvercinler ve kuştüyü dolu yastıklar.
Oldukça serin bir sabahtı. Satıcılar ayaklarını yere vurarak, ellerini yağ varili içinde yanan
ateşe uzatarak ısınmaya çalışıyorlardı. Çıkan dumanın kokusu elmaların, leylakların, canlı
hayvanların ve yerdeki çamurun kokusuyla karışıyordu. Qwilleran, elinde beyaz bastonu olan
kör bir adamın leylakların yanında durduğunu ve onları koklayarak gülümsediğini farketti.
Maus mantar, eğreltiotu filizi, taze soğan, Florida mısırı ve California çilekleri satın aldı.
Şalgam alırken yaptığı pazarlık Qwilleran'i epey eğlendirdi. "Sevgili hanımefendiciğim
bunların on iki tanesini üç dolara satıyorsanız bir tanesini neden otuz sente satmaya
çalışıyorsunuz" diyen bu adam dostlarına, limon soslu midye ve şişesi en az elli dolar olan
şarap ikram ediyordu.
Bir başka tarafta, Maus derisi yüzülmüş bir tavşan seçti. Qwilleran, satıcı katılaşmış kırmızı
ceseti bir gazete kâğıdına sararken görmemek için başını öte tarafa çevirdi.Tavşanın beyaz
tüylü diğer dostları ise sitem dolu gözlerle izliyordu.
"Kabul etmek gerekir ki, Bayan Marron bundan harika bir yahni yapar" diye açıkladı Maus.
"Bu hafta sonu yemekleri o hazırlayacak çünkü ben yöneticiliğini da yapacağım bir gurme
toplantısına katılmak için şehir dışına çıkacağım."
Açık hava pazarından sonra markete geçtiler. Market yüzlerce tezgâhın kurulduğu geniş,
kapalı bir alandı. Yerler talaşla kaplıydı- Satıcılar kaba sesleriyle bağırıyor, mallarını pazarlı-
ordu. Konserve asma yaprakları, bıldırcın yumurtaları, çikolatalı turtalar, azizlerin plastik
heykelleri gibi çeşit çeşit mallar. Maus biraz sümüklü böcek biraz da hardal tohumu aldı.
Qwilleran bir an için gözlerini kapattı ve bu başdöndürücü karışımdan kokuları ayırt etmeye
çalıştı: Yeni çekilmiş kahve, peynir, sarmısak, anason ve tütün kokulan birbirine karışıyordu.
Burnuna ucuz bir parfüm kokusu geldi, gözlerini açtığında çingene bir kadının, yanındaki
tezgâhtan kendisini süzdüğünü gördü. Kadın ona gülümsedi, Qwilleran gözlerini kırpıştırdı.
Kadının yüzünde Joy'un gülüşü vardı, aynı Joy'un o ince vücuduna sahipti ve Joy'un uzun
saçlarına benzeyen saçları vardı. Ama yüzü yüz yaşındaki bir kadının yüzüydü. Elbiseleri
çamur içindeydi ve saçları sanki hiç yıkanmamış gibiydi.
"Falına bakayım mı?" diye sordu
Bu acı veren görüntüye büyülenen Qwilleran başıyla onayladı.
"Otur."
Qwilleran ters çevrilmiş bir bira fıçısına oturdu. Kadın da karşısına geçti, elindeki pis kâğıtları
karıştırıyordu.
"Ne kadar?" diye sordu Qwilleran. "Dolar. Bir dolar, tamam mı?"
Kâğıtları çapraz dizerek inceledi. "Bir su görüyorum. Uzun bir yolculuk yapacaksın. Bir
tekneyle pek yakında, değil mi?"
"Pek değil" dedi Qwilleran. "Başka ne görüyorsun?"
"Biri hasta. Bir mektup alıyorsun... Bir de para görüyorum. Çok para. Parayı seviyorsun."
"Hangimiz sevmeyiz ki?"
"Genç bir çocuk... oğlun mu? Bir gün büyük adam oluyor. Büyük bir doktor."
"Peki, bana çocukluk aşkımın şu anda nerede olduğunu söyleyebilir misin?"
"Hmmm... çok uzaklarda -çok mutlu- birkaç çocuğu var." "Olağanüstü! Sen bir kahinsin!"
diye söylendi Qwilleran
"Başka?"
"Su görüyorum... çok fazla su, sen sevmiyorsun. Herkes ıslanıyor."
Qwilleran kadının elinden kurtulup ev sahibinin yanına koştu. "Damı onarmak lazım. Büyük
bir sel olacak" dedi. Bir yandan da pire kapmış olabileceğini düşünerek üstünü silkeliyordu.
Maus Evi'ne döndüklerinde alışveriş paketlerini birlikte mutfağa taşıdılar. Bayan Marron,
Qwilleran'a, "Sizi gazeteden bir bey aradı. Onu aramanız gerekiyormuş. Adı da Bay Piper, Art
Piper."
"Nerelerdesin?" dedi Arch Riker, Qwilleran onu aradığında. "Bütün gece dışarıda miydin?"
"Pazara gitmiştim. Yazım için biraz malzeme toplarım diye. Erken çıkarak günümü iyi
değerlendirmek istedim. Kafandan neler geçiyor söyle bakalım."
"Bana yardım etmeni istiyorum Qwill. Rattlesnake Gö-lü'ndeki yarışmanın jürisinde yer alır
mısın?"
"Ne yarışması var? Yüzen güzeller yarışması mı?"
"Hayır. Kek yarışması. John Stuart Un Değirmenleri tarafından sponsorluğu yapılan, eyalet
çapında bir yarışma. Büyük ilan verdiler ve biz de bir jüri üyesi göndereceğimize söz verdik."
"Neden yemek bölümünün editörü gitmiyor?" diye çıkıştı • Qwilleran.
"Çünkü şu an hastanede."
"Kendi pişirdiklerini yedi herhalde!"
"Qwill, bugün huysuzluğun üstünde. Ne oldu sana?"
"Doğrusunu söylemek gerekirse Arch, bu hafta sonu buralarda olmak istiyorum. Bir şeyler
öğrenebilirim. Bu gece Joy'un Icocası beni içkiye davet etti. Bunu telefonda anlatmak
istemiyorum ama o gün kantinde ne konuştuk biliyorsun."
"Biliyorum Qwill ama çok sıkışığız. Dönünce, gelecek hafta izin alırsın."
"Peki, bu yarışmayı kadın departmanından birileri halledemez mi?"
"Bahar evlilikleriyle ilgili, yetiştirmeleri gereken yazılar var. Hem senin için çok güzel bir
hafta sonu tatili olur. Gazetenin otomobillerinden birini al ve bu öğleden sonra yola çık.
Rattlesnake Hanı'nda çok güzel bir akşam yemeği yersin -orası lezzetli yemekleriyle ünlüdür-
yarın akşam da geri gelirsin."
"Hayır, lezzetli yemekleriyle değil, tam tersine son derece kötü yemekleriyle ünlüdür" diye
çıkıştı Qwilleran. "Ayrıca hem rejim yapıp hem de güzel bir akşam yemeği nasıl yiyebilirim?
Ya da bir kek yarışmasına jüri üyesi olarak katılıp nasıl kilo verebilirim?"
"Mutlaka bir yolunu bulursun, sen kaşarlanmış bir profesyonelsin" dedi Riker.
"Seninle bir anlaşma yapalım" dedi Qwilleran, bir dakikalık bir duraklamadan sonra. "Eğer
Pazartesi günü çömlek atölyesine fotoğraf çekmek üzere Cins Bunsen'ı gönd erirsen ben de
Rattlesnake Gölü'ne giderim."
"Sence bu iyi bir hikâye olabilir mi? Daha önce de çömlek atölyelerinin fotoğraflarını
çekmiştik. Hepsi birbirine benziyor zaten."
"Evet, bir hikâye çıkmayabilir ama içeri girip etrafa iyice bakabilmek için bir mazeret
arıyorum." Gazeteci titreyen bıyıklarını yatıştırdı. "Arch, yine esrarengiz bir olay oldu. Evdeki
kâhya çocuk ortadan kayboldu."
Bir sessizlik oldu, Riker kafasında seçenekleri tarttı. "Pekâlâ, oraya bir fotoğrafçı
göndereceğim ama bu kişinin Bunsen olacağını garanti edemiyorum."
"Başkası olmaz. Bunsen gibi kaçık biri lazım bana."
Öğle olduğunda yemek için aşağı indi ve William'i gören olup olmadığını sordu.
O anda lokmalarını çiğnemekle meşgul olan Hixie başını hayır anlamında salladı.
Dan, "Hiç görmedim" dedi.
Rosemary ise William'in pazara gidileceği bir gün ortadan kaybolmasının normal olmadığını
söyledi.
Bayan Marron, "Bugün yerleri cilalaması gerekiyordu" dedi.
Charlotte Roop ise bulmacasına gömülmüştü ve bir yorum yapmadı.
Bayan Marron pişirdiği fasulyeyi kızarmış ekmek ve dünden kalma jambonla birlikte servis
yapıyordu. Dan iştahsız iştahsız yemekleri inceledi. "Akşama ne var?"
"Nefis fırında tavuk ve pilav."
"Yine mi tavuk? Daha Pazartesi günü tavuk yemiştik."
"Ayrıca hindistan cevizli tart var."
"Hindistan cevizini sevmem. Hep dişime kaçıyor" dedi Dan, kendine kara ekmekle jambonlu
bir sandöviç yaparak.
"Yarın da çok güzel bir tavşan yahnisi yapacağım."
"Yaayk!"
"Bayan Marron" diye araya girdi Qwilleran. "Fasulyeniz çok lezzetli olmuş."
Bayan Marron ona minnettar gözlerle baktı. "Çok eski bir çömlekte pişirdim. Bay Maus'un
söylediğine göre kırk yıllıkmış. Burada atölyede yapılmış. Altında H.M.H başharfleri
işlenmiş."
"Herhalde heykeltıraşın öldürüldüğü zamanlara rastlıyor" Jedi Qwilleran.
Bulmacasından bir an için başını kaldıran Bayan Roop, imzayla boğulma idi" diye düzeltti
onu.
"Buna kimse gerçekten inanmıyor" dedi Hixie ve birden bir şarkı mırıldanmaya başladı.
Genç bir heykeltıraş varmış, adı Mort Mellon
Çömlek sanatçısı bir kıza âşık olmuş, adı Helen
Ama lanete uğramışlar
Genç, suda boğulmuş,
Onu kim itmiş, bilen yokmuş"
Bayan Roop çenesini kaldırarak, "Bu büyük saygısızlık Bayan Rice" dedi.
"Ne olur ki?" diye diklendi Hixie. "Zaten hepsi ölmüş." "Bay Maus burada olsaydı hiç
hoşlanmazdı." "Ama burada değil. Şu an Miami'ye doğru yol alıyor." "Miami!" diye tekrarladı
Qwilleran.
Bayan Marron ona biraz daha jambon getirdi. Qwilleran kibarca reddetti ama oda arkadaşları
için birkaç parça aldı. "Bu arada" dedi Qwilleran, "bu gece şehir dışında olacağım. Lütfen
yarın sabah kedilerimle ilgilenebilir misiniz Bayan Marron?"
"Kediler hakkında fazla bilgim yok. Özel olarak yapmam gereken bir şey var mı?"
"Onlara küçük parçalara doğranmış et ve temiz su vermeniz yeterli. Bir de çok dikkat edin,
dairenin dışına kaçmasınlar." Sonra masadakilere dönerek devam etti. "Görevli olarak
Rattlesnake Gölü'ne gidiyorum. Bir yarışma için. Dan, maalesef davetini bir başka sefere
kabul edeyim. Ama Pazartesi buraya bir fotoğrafçı gelecek."
Dan homurdandı ve başını salladı. Qwilleran devam etti, "Şirket otomobiliyle uzun yolcu) ğa
gitmekten hiç hoşlanmıyorum. Fluxion’ın araçları pek sağlam değildir.
Birden arkasından yumuşak bir ses duydu. "Arkadaş ister misin.? Araba yolculuğunu çok
severim. Benim otomobille gideriz." Qwilleran arkasını döndü ve Rosemary Whiting'in
gözlerinin içine baktı. Kedilerine yumak getiren o düşünceli ve sessiz kadın. Kadının
kahverengi gözlerindeki ifadeyi hemen çıkaramadı. Daha önce onun bu kadar güzel olduğunu
da farketmemişti. Gözleri sağlıkla ışıldıyordu, cildi krema gibi, koyu renk saçları pırıl pırıldı.
Uzun süre durakladığı için çabuk çabuk konuşmaya başladı. "Tabii! tabii! Eşlik edersen
minnettar kalırım. Hemen yola çıkarsak akşama güzel bir yemek yiyebilecek kadar vakit
bulabiliriz. Bir yarışmaya jüri üyesi olarak katılmam gerekiyor ama yarışma yarın öğleyin
olacak. O yüzden yarın sabah da geç kalkarız ve buraya dönerken de bir yerlerde durarak bir
iki lokma bir şeyler atıştırabiliriz."
Bayan Roop bulmacasını çözmeye devam ediyordu, dudakları ince bir çizgi halinde
donmuştu.
11
Rosemary'nin koyu mavi minik otomobiliyle Maus Evi'nden ayrılırken Qwilleran, "Koko bu
yolculuğa çıkmamı hiç istemedi" dedi. "Bavulumu ortaya çıkarır çıkarmaz azarlamaya
başladı."
Qwilleran yol arkadaşına baktı. Maus Evi'ndeyken otuz yaşlarında gibi duruyordu ama güneş
ışığında tahminini kırka çıkardı. Kırk yaşında genç bir kadın.
"Harika görünüyorsun" dedi. "Her şeye serpiştirdiğin şu buğday göbeği işe yarıyor anlaşılan.
Sağlıklı yiyecekler dükkânını ne zamandan beri işletiyorsun?"
"İki yıldır. Kocam öldükten sonra evi satarak şehir merkezine taşındım ve parayı da bu işe
yatırdım."
"Çocuğun var mı?"
"İki oğlum var. İkisi de doktor."
Qwilleran yol arkadaşına yeniden bakarak basit bir hesap yaptı. Bu kadın kaç yaşında
olabilirdi? Kırk beş? Elli?
"Söyler misin?" diye başladı Rosemary, "Sen Maus Evi'ne nasıl geldin?
Qwilleran, ona gazetede kendisine verilen yeni görevden, eski arkadaşı Joy Graham'la olan
sürpriz karşılaşmasından ve Robert Maus'un verdiği gurme davetinden bahsetti.
Rosemary "Sanırım Joy Graham'la ilişkin bir arkadaşlıktan daha fazlaydı."
"Doğru tahmin ediyorsun. Yıllar önce Joy'la ben evlenmeyi planlıyorduk." Birden hızla frene
bastı. "Çok özür dilerim" dedi. "Şu aptal kediyi görüyor musun? Otobanda rahat rahat
yürüyor, güvenlikli bir yere geldiğinde ise deli gibi koşuyor."
"Bay Qwilleran, umarım bu yolculuğa kendimi davet ettirerek seni zor durumda bırakmadım."
"Tam aksine! Çok memnun oldum. Keşke ilk ben teklf etseydim. Lütfen bana Qwill de çünkü
seni bütün bir hafta sonu Bayan Whiting diye çağıramayacağım."
"Gelmek için bir nedenim vardı. Seninle bir şey konuşmak istiyorum. Ama şimdi değil. Şimdi
manzaranın keyfini çıkarmak istiyorum."
Kırsal bölgede otomobille yol alırken, Rosemary çevresin-de gördüğü her şeyle ilgili olarak
bir şeyler söyledi: Değirmenler, çakıl taşlı yol, mısır tarlası, pamuk tarlası, demir çitleri. Son
derece tatlı bir ses tonu vardı. Qwilleran onun varlığını rahatlatıcı buldu. Rattlesnake Hanı'na
vardıklarında kendini çok huzurlu hissediyordu. Rosemary bitişik odalarda kalırlarsa çok iyi
olacağını belirtti, tyi bir hafta sonu olacak diye düşündü Qwilleran.
Binanın dış cephesi her an üstlerine çökecek gibiydi. Hatta yarım yüzyıl evvel çökmüş olması
gerekiyordu. Gölün kıyısındaki salkım söğütler suyun içine doğru eğilmiş, sanki ağlıyorlardı.
Göldeki kanolar sakin suyun üzerinde süzülmekteydiler. Yemekten önce Qwilleran, bir kayık
kiralayarak Rosemary'ı gölde gezdirdi. Kokteyl saatinde dans ettiler.
"Sanırım bu gece kutlayacağım" dedi Qwilleran. "Bu gece rejimi bırakıyorum."
Rattlesnake Hanı'ndaki yiyeceklerin çok lezzetli olduğu söylenemezdi ama çeşit fazlaydı.
Masada otuz çeşit meze bulunuyordu. Mönüde de on çeşit, hepsi de aynı derecede yumuşak,
pahalı ve lezzetsiz biftek vardı. Karides kokteylinin karidesleri kocaman ve lastik gibiydi.
Masaya binbir çeşit ekmek artık sı cak olmayan bir ısıtıcının içinde geldi. Fırında patatesin
alü-minyum folyosu patatesin kabuğuna yapışmıştı. Rattlesnake Hanı'nda brüksellahanası
tadında kuşkonmaz, bulaşık bezi tadında da ıspanak veriyorlardı. Aşınmış tahta çanaklarda
servis yapılan salata, içi geçmiş marul yaprakları ve sentetik domates bilimlerinden
müteşekkildi. Ama restoranın asıl spesiyalitesi hazır vanilyalı pudingten yapılma yirmi yedi
çeşit kremalı pay bulunan tatlı büfesiydi.
Gelin görün ki, gece öyle büyülüydü ki, ne Qwilleran ne de Rosemary yemekten şikâyet
etmeyi düşünemediler.
Daha sonra Rattlesnake Hanı'nda kahve diye getirdikleri şeyi içerlerken Rosemary konuya
girdi. "Seninle William hakkında konuşmak istiyorum. Onunla iyi dost olduk... Genç bir
erkeğin her zaman yaşça büyük bir hanıma sırdaş olarak ihtiyacı olur, tabii annesi dışında.
Sence de öyle değil mi?"
Qwilleran başını sallayarak onayladı.
"William'm pek çok iyi nitelikleri var, yalnızca kendine nasıl bir yön çizeceğini bilmiyor
henüz. Ben onun bir gün yolunu bulacağına daima güvendim. Ayrıca seni de çok seviyor, o
yüzden bütün bunları anlatıyorum zaten... Onun için çok endişeleniyorum. Ortadan bu
biçimde kaybolması hiç hayra alamet değil."
Qwilleran bıyığını sıvazladı, "Bu kadar heyecanlanmanın nedeni ne?"
"Dün gece annesini ziyaretten döndüğünde saat on birdi. Bana uğradı ve bir şeyler anlattı."
"Ne gibi şeyler?"
"Şey, o oldukça meraklı bir çocuk..."
"Biliyorum."
"Maus Evi'nde olan son olaylarla ilgili sorguladığı şeyler var. Hiçbir şeyin göründüğü gibi
olmadığını söylüyordu."
"Peki, özel olarak üzerinde durduğu bir konu var mıydı?"
"Dan Graham'la ilgili birtakım şüpheleri olduğunu, bunları araştıracağını söyledi. Biliyorsun,
bir sürü polisiye roman okuyor ve detektifçilik oynamak istiyor. Ona hiç karışmamasını
söyledim."
"Nasıl bir şeyden şüphelendiğine dair bir fikrin var mı? "
"Hayır, yalnızca yatmadan önce bir içki için Dan'ı ziyarete gideceğini söylemişti. Belki bir
kanıt bulabileceğini düşünüyordu."
"Gitti mi peki?"
"Bildiğim kadarıyla gitti. Sonra bu sabah..."
"William yoktu" dedi Qwilleran. "Ona bakmaya gittim yatağı hiç bozulmamıştı. Bundan
eminim."
"Ama otomobili de otoparktaydı. Bilemiyorum... Hiç kimse umursamıyor gibi görünüyor.
Bay Maus onun düşüncesiz Bayan Marron ise güvenilmez olduğunu söylüyor. Sen ne
düşünüyorsun Qwill?"
"Eğer yarın akşam döndüğümüzde ortaya çıkmamışsa mutlaka soruştururuz. Annesine nasıl
ulaşabiliriz, biliyor musun?"
"Numarası telefon defterinde kayıtlı sanırım. Ayrıca William'ın bir nişanlısı da var."
"Onunla bir yerlere gitmiş olabilir mi? Onun kim olduğunu ve ona nasıl ulaşacağımızı biliyor
muyuz?
Rosemary başını iki yana salladı. Bir sessizlik oldu. Bir süre sonra Qwilleran, "Benim de bir
süredir endişelendiğim bir konu var. Joy Graham. Sence gerçekten şu yiyecek
pazarlamacısına ilgi duyuyor olabilir mi? Miami'ye onunla birlikte olmak için gitmiş olabilir
mi?"
"Bay Hamilton'u mu kastediyorsun? Hiç sanmıyorum. Yakında sergisi açılacak ve Joy
Graham da sanatına çok bağlı biridir."
"Dan ondan bir kart aldığını söyledi. Kartta Miami'ye gittiğini yazıyormuş, yazlık
kıyafetlerinin yollanmasını istemiş. Oysa bana da daha önce Florida'dan nefret ettiğini
söylemişti. Dolayısıyla neye inanacağımı bilemiyorum. Sen, Dan hakkında ne düşünüyorsun
Rosemary?"
"Üzgünüm ama o adamı hiçbir zaman sevmedim ve eminim evdeki herkes bu duygumu
paylaşıyor. Dan ne zaman ağzını açsa ortam elektrikleniyor, farketmedin mi?"
"Şu Altın Pirzola'yla ilgili iğrenç hikâyeleri duymuşsundur" dedi Qwilleran. "Bütün bunlar
Graham'lar Maus Evi'ne taşındıktan sonra mı başladı?"
"Sanırım öyle."
"Sence Dan mı bunu yapan? Oldukça kıskanç bir tipe benziyor."
"Joy ile Max arasında bir şeyler geçtiğini hiç sanmıyorum. Her yerde çok iyi arkadaş
olduklarını belli ediyorlardı. Eğer aralarında bir ilişki olsaydı, yemekte filan birbirleriyle hiç
ilgilenmezlerdi. Ayrıca Max bir ilişkiyi yürütemeyecek kadar temizlik hastası birisi. Erkek
olsun, kadın olsun kimseyle el sıkışmaz." Rosemary kıkırdadı. "William'in söylediğine göre
diş fırçasını bile saç kurutma makinesiyle kurutan bir tip."
Qwilleran piposundan bir nefes çekti, Rosemary kahve fincanındaki likiti yudumladı. Bir süre
sonra Rosemary, "Bay Maus'un aslında yalnız ve mutsuz bir adam olduğunu hiç düşündün
mü?" diye sordu.
"Neden öyle olsun? Fransız bıçakları ve sekizli bir fırını var."
"Lütfen ciddi ol" diye şakadan azarladı Rosemary. "Eşini kaybettiğini biliyorsun, avukatlığı
da çok fazla sevmiyor. Şık bir restoran işletmecisi olmalıydı. Salı gecesi oğlumla yemek
yedikten sonra saat on ikide eve geldim. Mutfakta ışık yanıyordu. Merak edip bir bakayım
dedim. Orada Bay Maus başını iki elinin arasına almış, masanın başında oturuyordu. Gözünün
üzerine de bir parça çiğ et koymuştu."
"Bahse girerim ki, fileminyondu."
"Pekâlâ. Devamını anlatmayacağım."
"Lütfen anlat. Çok özür dilerim."
"Bana, bir süre ırmağın kıyısındaki bankta oturduğunu, tam kalkacakken ayağı takılıp
düştüğünü söyledi. Irmağın kıyısında yapayalnız oturmak sence de mutsuzluk alameti değil
mi?
"Aslında gözündeki morluk konusunda bana farklı bir açıklama yapmıştı" dedi Qwilleran.
"Benimle dans eder misin' Ben de yalnız ve mutsuz bir adamım."
Ağır ağır dans ederlerken ikisi de düşünceliydi. Qwilleran ay ışığında biraz yürümeyi teklif
edecekti ama birdenbire çok yorgun hissetti kendini. Omuzlarını çökük, yüzünü gerilmiş
hissediyordu. Gün doğarken uyanmış, pazarda çamurlar içinde dolaşmış, sonra uzun bir
otomobil yolculuğu yapmış, arkadan kürek çekmişti (on beş yıldan beri hiç kürek
çekmemişti). Bir de dans ve yemek eklenince...
"Yorgun olmalısın" dedi Rosemary. "Uzun bir gün geçirdin, neden yukarı çıkmıyoruz?"
Qwilleran bu fikri memnunlukla onayladı.
"Omuzlarına ve boynuna masaj yapmamı ister misin?" diye sordu Rosemary. "Seni rahatlatır,
güzel bir uyku çekersin. Ama önce sıcak bir banyo almalısın, yoksa bugünkü kürek çekmenin
acısı yarın kaslarından çıkar."
Rosemary banyoyu hazırlamaya başlamıştı bile. Su, kattığı birtakım mineral tuzlarla marul
yeşili olmuştu. Qwilleran onun tavsiyesi üzerine banyoda yirmi dakika kadar kaldı. Rosemary
ona masaj yapmak için bir yerlerden çok hafif salatalık kokan bir losyon çıkarmıştı ortaya. O
rahatlatıcı masaj, losyonun hoş kokusu ve Rosemary'nin belli belirsiz fısıltıları onu yan
uykulu bir hale getirmişti. Öylesine rahatlamış... öylesine uykusu gelmiş... Belki yarın...
Qwilleran Pazar günü uyandığında öğle olmuştu bile. Rosemary'nin saat yedide kalkarak göl
kenarında yürüyüşe çıktığını öğrendi. Öğle yemeklerini alelacele yiyip, kek yarışmasının
yapılacağı salona vardıklarında, programın değiştiğini, kek yarışmasının televizyon çekimleri
nedeniyle öğleden önce yapıldığını öğrendiler. Yine de, Qwilleran orada bulunan bir halkla
ilişkiler uzmanı tarafından balo salonuna götürüldü ve yarışmayı kazananlarla tanıştırıldı.
Önce kremalı mozaik kek pişirmiş olan yaşlı hanımı kutladı- Sonra karamelli, fındıklı kekin
sahibi, neşeli bir genç kızı ve üstü kadife gibi çikolatayla kaplanmış kekiyle gurur duyduğu
yüzünden okunan nazik bir genç adamı kutladı. En sonunda da gençler kategorisinin birincisi
olan, ufak tefek, düz uzun saçlı ve güzel gülüşlü bir genç kızla tanıştırıldı. Qwilleran çikolata,
fındık, çilek ve hindistan cevizinden oluşan bulamaca şöyle bir baktı: Bu yirmi beş yıl önceki
Joy'un muzlu kekine benziyordu. Bir an için kıza baktı ve Joy'u gördü.
"Hadi çıkalım buradan" diye fısıldadı Rosemary'e "Hayalet görmeye başladım."
Akşamüstü eve doğru yola çıktılar. İkisi de son derece huzurluydu. Yol boyunca keyiflerine
göre kâh sohbet ettiler, kâh mutlu bir sessizlik içinde oturdular. Maus Evi'ndeki Büyük
Salon'a girdiklerinde vakit geceyarısı olmuştu bile.
"Seni ne zaman yemeğe çıkarabilirim?" diye sordu Qwilleran. "Salı gecesine ne dersin?"
"Çok iyi olurdu" diye yanıtladı Rosemary. "Ama o gece bir resitale gitmek zorundayım.
Torunlarımdan biri keman çalacak."
"Senin torunun mu var?" "Üç tane."
"Senin bir büyükanne olduğuna inanamıyorum! Bu dahi kemancı bir bebek olmalı."
"Tam on iki yaşında" diye açıkladı Rosemary merdivenleri çıkarlarken. "Ayrıca en küçükleri
o. Diğerleri liseye gidiyor."
Qwilleran bu üç torunlu büyükanneyi hayranlıkla süzdü. "Şu senin buğday göbeğinden bana
da yedirmelisin." Rosemary tatlı ve gururlu bir biçimde gülümsedi. Qwilleran taşıdığı
çantaları yere bırakıp kadını öptü.
Birden korkunç bir çığlıkla irkildiler. Bayan Marron mutfak koridorundan koşarak geliyordu.
Kadın gözyaşlarına boğulmuştu.
Rosemary hızla merdivenlerden inerek kadını kollarının arasına aldı.
"Ne oldu Bayan Marron? Sorun nedir"
"Felaket. Felaket bir şey" diye ağladı kadın. "Size bunu nasıl anlatacağımı bilemiyorum."
Qwilleran da koşarak yanlarına gelmişti. "William'a bir şey mi oldu? Ne oldu söylesenize?"
Bayan Marron ona acıklı gözlerle bakarak yeniden hıçkırıklara boğuldu. "Kediler!" diye
hıçkırdı kadın. "Hastalandı."
"Nee?" diye bağırdı Qwilleran. Çoktan merdivenleri üçer üçer çıkmaya başlamıştı ki, aniden
durdu. "Şimdi neredeler?"
Bayan Marron boğulur gibi bir sesle "Onları... onları... götürdüler."
"Nereye götürdüler? Veterinere mi? Hangisine? Hastane-dekine mi?"
Kadın çaresizce başını salladı ve ellerini yüzüne kapatarak "Ben... ben belediyeden birilerini
çağırdım. Kediler... kediler öldüler!"
"Öldüler mi? Ama bu imkânsız! İkisi de mi? Son derece sağlıklıydılar. Ne oldu ki böyle?"
Kadın cevap veremeyecek kadar sarsılmıştı. Yalnızca bir inilti çıkarabildi.
"Zehirlendiler mi? Mutlaka zehirlenmiş olmalılar. Onların yanına kim girmiş olabilir ki?"
Bayan Marron'u omuzlarından kavrayarak sarsmaya başlamıştı. "Daireme kim girdi? Onlara
yiyecek ne verdiniz?"
Kadın perişan bir halde başını salladı.
"Tanrım!" dedi Qwilleran. "Eğer zehirlendilerse bunu ya panı öldüreceğim!"
12
Qwilleran, dairesinde volta atıyordu. Rosemary onunla kalmak için ısrar ettiyse de gazeteci
yalnız kalmak istemişti.
"Tanrım! Buna inanamıyorum. Belediye görevlileri toplamış!" diye yüksek sesle söylendi. Bir
yandan da çaresizce alnına vurup duruyordu. "Onları... hiç değilse lâyık oldukları gibi
gömebilseydim" diye hayıflanıyordu. Sonra birden durdu. Dört duvarla konuşmakta olduğunu
farketti. Her zaman kendisini dinleyen birilerine öyle alışmıştı ki! Kediler ne kadar iyi
dinleyici, ne kadar yakın ve dürüst dosttular. Onun ruh halini daima çok iyi hissederler, ona
göre davranırlar, kimi zaman teselli eder, kimi zaman şevklendirir, kimi zaman da eğlendirir-
lerdi. Önsezileri mükemmeldi, asla yanılmazlardı. Ve artık yoktular, Qwilleran bu gerçeği bir
türlü kabul edemiyordu.
"Demek belediyeden gelip onları götürmüşler ha!" diye kendi kendine homurdanmaya devam
etti. Birden bazı şeyleri hatırlamaya başladı: Mesela Koko onun bu hafta sonu yolculuğa
çıkmasını istememişti. Büyük ihtimalle hayvan tehlikeyi sezinlemiş ve onu uyarmak istemişti.
Bu düşünce Qwilleran’ın acısını daha da artırdı. Elleri birbirine kenetlenmiş, alnından terler
boşalmıştı. Bu masum yaratıkları öldüren caniyi bir bulsa gebertecekti. Ama kimi
suçlayabilirdi ki? Ve nasıl kanıtlayabilirdi? O iki minik ceset olmadan zehirlendiklerini
kanıtlaması imkânsızdı. Biri yokluğundan yararlanarak dairesine girmiş olmalıydı. Peki, ama
kim? Bayan Marron'un dışında haftasonunda evde kalan kiracılar kimdi? Max Sorrel,
Charlotte Roop, Hixie ve Dan Graham. Eğer geri dönmüşse William'i da saymak gerekirdi.
Qwilleran hayvanların boş mama kaplarını yerden alarak kokladı. Su kaplarından ağzına bir
yudum su alarak geri tükürdü. Şüphe duyulacak bir tat ya da koku yoktu. O sırada merdi-
venlerde ayak sesleri duydu. Bu, büyük olasılıkla Miami'den dönen Maus'tu.
Qwilleran hızla kapıyı açıp evsahibiyle yüzleşmek için dışarı fırladığında Maus yerine Max
Sorrel'le karşılaştı.
"Hey! Sana ne oldu böyle?" diye sordu Sorrel. "Keçileri kaçırmış gibi bir halin var."
"Kedilerime ne olduğunu duydun mu?" diye bağırdı Qwilleran. "Bir gece dışarda kaldım,
hastalanıp ölmüşler. Yani bana anlatıldığına göre bu biçimde olmuş."
"Çok yazık! O minik maymunlara ne kadar düşkün olduğunu çok iyi biliyordum."
"Sana şunu söyleyeyim! Bana yapılan açıklama beni kesinlikle tatmin etmedi. Biri onları
zehirlemiş olmalı! Her kimse, bu yaptığına gerçekten çok pişman olacak!"
Sorrel başını sallayarak, "Bilemiyorum. Bu evde bir uğursuzluk var. Önce kâhya kadın, sonra
ben, şimdi de..."
"Kâhya kadına ne oldu ki?"
"Onunkisi bir trajedi, gerçek bir trajedi! Torunu onu ziyarete gelmişti, şu kadarcık bir çocuk,
nehire düştü. İskelenin çürük tahtaları yüzünden dediler. Baksana Qwilleran, biraz viski içsen
kendini daha iyi hissedersin. Hadi içeri gel de içelim."
"Hayır, teşekkür ederim" dedi Qwilleran bitkin bir halde. "Bunu kendi yöntemimle çözmem
gerekiyor."
Altı Numara'ya döndüğünde boş odaya uzun uzun baktı. Artık buradan taşınmak istiyordu.
Yarın gidecekti. Bir otele çıkabilirdi. İhtiyacının kalmadığı her şeyi bir liste halinde yazdı:
İskemlenin arkasında asılı duran tasma, mavi yastık, satın almış olduğu ama kullanmayı
unuttuğu fırça, banyodaki içi çakıllı kum dolu sepet. Banyoya girdiğinde kumun muntazam
bir biçimde sepetin bir kenarına toplanmış olduğunu gördü. Kediler temizlik konusunda her
zaman son derece titiz olmuşlardı. QWilleran'ın bir an için gözleri doldu.
Kesinlikle uyuyamayacağım bildiğinden, daktilosunun başına oturdu. Kaybettiği iki minik
dostunun anısına bir makale yazacaktı. Yazı yazarsa biraz olsun acısı hafifler diye
düşünüyordu. Artık Koko'nun üstün meziyetlerini insanlara anlatabilirdi. Hayvan tam üç
cinayet vakasının aydınlanmasına neden olmuştu. Herhalde Başkomiser tarafından
imzalanmış basın kartı taşıyan tek kedi o olmalıydı. Qwilleran ellerini tuşların üzerinde
tutarak bir süre nereden başlayacağını düşündü. Sözcükler beyninin içindeki okyanusta
gelişigüzel yüzüyordu. Hiçbiri Koko'yu anlatmaya yetmiyordu. Bir an için gözleri daktiloda
takılı olan kâğıda ilişti. iki harf vardı: pb.
Gazeteci bıyıklarının dibinde bir soğukluk hissetti: Pis biftek! Zehirli'.
Birden uzaktan bir çığlık duydu. Dikkatle dinledi. Bir çocuk çığlığı gibiydi. Bayan Marron'un
boğulan torununu hatırlayarak ürperdi. Bu sefer daha yüksek bir çığlık duydu. Pencerenin
dışındaki karanlıkta açık renk bir görüntü şekillendi. Qwilleran gözlerini oğuşturarak dikkatle
baktı. Pencereyi birisi tırmalıyordu!
"Koko!" diye bağırarak pencere koştu ve ardına kadar açtı.
Koko ve Yum Yum arka arkaya içeri atladılar. Lambanın loş ışığında gözlerini kırpıştırdılar,
Qwilleran'a hiç selam vermeden mutfağa daldılar, yiyeceklerini aradılar ve su kaplarındaki
sudan kana kana içtiler.
"Açlıktan ölmüş olmalısınız" dedi Qwilleran. "Ne kadar zamandır dışarıdasınız?... Belediye
görevlileri ha? Bu kadının sorunu ne? Halüsinasyon falan görmüş olabilir mi?"
Bir yandan da aceleyle sombalığı konservesi açmaya çalışıyordu. Kediler balığı hızla
midelerine indirdiler. Bu seferlik centilmenliğe pek dikkat etmemiş, 'önce bayanlar' kuralını
uygulamamışlardı. Hatta Yum Yum kendi hakkını yiyebilmek için epey mücadele etmek
zorunda kaldı.
Qwilleran kendini bir koltuğa bıraktı. İnanılmaz derecede bitkindi. Kediler yemeklerini
bitirdiler, yüzlerini gözlerini yalayarak temizlediler, sonra birlikte Qwilleran’ın kucağına
atladılar. Böyle bir hareketi ilk defa yapıyorlardı. Patileri ve tırnakları buz gibiydi.
Qwilleran’ın göğsünde, yanyana, karınüstü yatarak endişeyle irileşmiş gözlerini gazetecinin
gözlerine diktiler.
Qwilleran ikisine de sıkı sıkı sarıldı. Yum Yum'a biraz daha fazla sarıldı çünkü korkunç
haberi ilk duyduğunda yalnızca Koko'yu düşünmüştü. Şimdi kendinden utanıyordu. İkisine de
duyduğu sevgi eşitti. Koko'yu bazı üstün yeteneklerinden dolayı çok değerli buluyorsa, Yum
Yum'u da o cilveli tavırları ve hafif şehla gözleriyle yürek yakıcı bakışları için bir o kadar
değerli buluyordu. Özür dilercesine biraz daha sıkı sarıldı Yum Yum'a.
Koko'ya bakarak, "Bundan sonra başka hiçbir olayı çöz-mesen de önemli değil" dedi.
Kedilerde çok keskin bir koku vardı. Gazeteci kürklerini kokladı, toprak kokuyorlardı.
Bir süre sonra ısınıp rahatlayarak Qwilleran’ın göğsünde uyuyakaldılar. Qwilleran da daldı.
Sabaha karşı boynu ve omuzlan ciddi biçimde tutulmuş olduğu halde uyandı. Kediler de daha
rahat uyuyabilecekleri başka bir yere geçtiler.
İlk anda, kendini, dün gece yaşamış olduğu olayların yalnızca bir kâbus olmadığına
inandırmakta güçlük çekti. Sıcak bir duş aldı ve geçirdiği güzel hafta sonunu da eve
döndüğünde yaşadığı acıları da tek tek gözünün önünden geçirdi. Kahvaltıya inerken
Rosemary'nin kapısının altından bir not attı: "Yanlış alarm! Kediler evde. Yalnızca gezmeye
çıkmışlar. Bayan Marron delirmiş olmalı."
Mutfağa girdiğinde Hixie'yi tost ve yumurta hazırlarken buldu.
"Haberleri duydun mu?" diye sordu Qwilleran'a. "Mickey Maus şu anda Küba'daymış. Uçağı
kaçırılmış. Bayan Marron da bu sabah ayrıldı. Kendi kendimize kahvaltı edeceğiz."
"Nasıl yani? İşi bıraktı mı?"
"Mutfak masasının üzerine bir not bırakmış: Bu hafta sonu olanlardan sonra artık daha fazla
kalamayacağım diye yazıyor. Ne oldu anlamadım. Tecavüze falan mı uğradı?"
"Ne olduğunu ve nasıl olduğunu inan hiç bilmiyorum" dedi Qwilleran. "Bana bir hikâye
uydurdu. Nedenini bilemiyorum ama bana kedilerin hastalanarak öldüklerini söyledi. Büyük
olasılıkla pencereden kaçmışlar. Geceyarısından sonra da geri geldiler."
"Dün bütün gün davranışları oldukça garipti" dedi Hixie. "Öldüklerini neden söyledi acaba?"
"Ona nasıl ulaşabiliriz? Geri gelmesini söyleyeceğim."
"Şehirde yaşayan evli bir kızı var... Ah, inanamıyorum, bu gerçekten korkunç bir hafta sonu
oldu. Dün su ısıtıcısı bozuldu, Mickey Maus şehir dışındaydı, Tenis kulübünden bir heyet
gelip bir sürü şikâyette bulundu, William hâlâ ortalarda yok; Max sürekli çalıştı, Charlotte'un
sinirleri tepesindeydi, ayrıca kendi derdim kendime yetmiyormuş gibi bir de her şeyle
uğraşmak zorunda kaldım. Biraz yumurta ister misin?"
Qwilleran kahvaltıdan önce Bayan Marron'un kızını arayarak, "Lütfen ona her şeyin yolunda
olduğunu ve kedilerin geri döndüklerini söyleyin. Ayrıca onunla konuşmak istediğimi de iletir
misiniz?"
Aradan biraz zaman geçtikten sonra hattın diğer ucunda Bayan Marron'un mızıltılı sesi
duyuldu.
"Lütfen hiçbir şey için endişe etmeyin" dedi Qwilleran. "İnanın hiçbir sorun yok. Sayenizde
biraz heyecanlandım o kadar. Kediler dama çıkmışlar. Cumartesi günü odamı temizlerken hiç
camı açmış mıydınız?"
"Toz bezini silkelemek için yalnızca bir dakika kadar açtım. O sırada mavi yastıklarının
üzerinde mışıl mışıl uyuyorlardı. Onlara özellikle baktım."
"Belki de pencereyi çok iyi kapatamadınız. Eğer pencere iyi kapatılmatnışsa Koko pencere
açmak konusunda gerçek bit uzmandır. Peki, neden belediye görevlilerinin geldiklerini söy.
lediniz bana?"
Bayan Marron'dan bir iki burun çekmeden başka bir ses çıkmadı.
"İnanın, size kesinlikle kızgın değilim Bayan Marron. Yalnızca nedenini merak ediyorum."
"Ortadan kaybolmuşlardı. Pazar sabahı yiyeceklerini vermek için odaya girdiğimde yoklardı.
Onları hiçbir yerde bulamadım... Çalındıklarını düşündüm... bilirsiniz, Bay Graham da hep
söyler..."
"Neden öldüklerini söylediniz ki?"
"Zannettim ki... ben zannettim ki, öldüklerini söylersem sizin için daha iyi olur. Ne olduğunu
bilmemektense öldüklerini düşünmek daha iyi olur diye düşündüm." Birden hıçkırıklara
boğularak, "Torunum Nicky'yi iki hafta bulamamışlardı. O iki hafta boyunca ne olduğunu
bilememek çok korkunçtu."
Qwilleran yumuşak bir sesle, "Mutlaka geri dönmelisiniz Bayan Marron. Hepimizin size
ihtiyacı var. Geri döneceksiniz değil mi?"
"Bunu gerçekten istiyor musunuz?"
"Bütün samimiyetimle istiyorum. Çabuk olun, Bay Maus dönmeden gelin. Böylece ona hiçbir
şey anlatmamıza gerek kalmaz."
Qwilleran gazeteye gitmek üzere evden çıkmadan önce kedilerin tüylerini yeni fırçayla
fırçaladı. Bu iş Koko'nun çok hoşuna gitti, sırtını kabarttı, boynunu dikti ve gırtlağından zevk
mırıltıları çıkarttı. Sonra birden yana yatarak yüzüyormuş gibi hareketler yapmaya başladı.
"Kulaçların çok iyi" dedi Qwilleran. "Böyle gidersen seni olimpiyatlara gönderebiliriz."
Yum Yum ise dairenin içinde tam beş dakika süren bir kovalarnacadan sonra tüylerinin
fırçalanmasına izin verdi. An-cak onun da en az Koko kadar zevk aldığı her halinden belli
oluyordu.
"Tipik bir dişi" diye söylendi Qwilleran. Kovalamacadan tık nefes olmuştu.
Hayvanın tüyleri hâlâ oldukça keskin kokuyordu. Bu kil kokusu olabilir miydi? Pencereden
çıkarak aradaki bölmeyi geçmiş ve atölyenin penceresinden içeri girmiş olabilirlerdi. Sonra
onlara yiyecek vermek için gelen Bayan Marron, pencereyi kapatmış, onları bilmeyerek
dışarıda bırakmıştı. O çıkıntılı bölmeye güvercin avlamak için mi çıkmışlardı? Ya da
Koko'nun, çömlek atölyesinde bir şeyler aramak için bir nedeni mi vardı? Qwilleran
bıyıklarının diplerinde giderek artan bir karıncalanma hissetti.
Ara bölmeyi kontrol etmek için pencereyi açtı. Masanın üzerine çıkarak kendini pencereden
yukarı doğru çekti. Bölmeyi sürünerek geçti. İleride pencereler vardı, bunlar büyük olasılıkla
Graham'ların pencereleriydi. Tekrar geri dönerek dairesine girmek istediyse de pencere adeta
çekmişti, sıkışıp kaldı. Gövdesi dışarıda, bacakları odanın içinde sallanıp duruyordu.
Koko onun bu yarım haline büyülenmiş gibiydi. Masanın üstüne çıkıp ulumaya başladı.
"Bana öyle uluyacağına yardım çağır" diye bağırdı ona Qwilleran. Ama Koko daha da
yaklaştı, Qwilleran’ın arka cebinin hizasında ulumaya devam etti.
"Orada ne yapıyorsunuz?" diye aşağıdan bir kadın sesi geldi. Hixie garaja giderken onu bu
biçimde görmüştü.
"Buraya sıkıştım. Gel de beni kurtar."
Hixie hızla içeri koşarak merdivenlerden Altı Numara'ya çıktı, sonra koşarak merdivenlerden
mutfağa indi, anahtarı aid ve yeniden merdivenlerden çıktı. Birkaç dakika itilip
çekiştirildikten sonra hem kedilerin yooolamaları hem de Hixie'nin çığlıkları arasında
kurtulmayı başardı. Qwillaran, Hixie'ye istemeye istemeye teşekkür etti.
"Yarın akşam bir yere davetliyim. Bana katılır mısınız?" diye sordu Hixie. "Şirin Şişmanlar'ın
akşam yemeği var... Her ne kadar siz de şirinsiniz ama gerisini üstünüze alınmayın lütfen."
Qwilleran bunu mutlaka düşüneceğini belli belirsiz mırıldandı.
"İşte şu ünlü siyam kedisi" dedi Hixie, Koko'ya bakarak "Bonjour Koko."
"Yaeioux" diye Fransızca yanıtladı Koko.
Qwilleran büroya giderek kek yarışmasıyla ilgili rutin bir yazı hazırladı. Sonra da sergi için
fotoğrafçı talebinin sonucunu öğrenmek istedi. Duvardaki listede Bunsen'in saat 17.00'de
sergi için görevlendirilmiş olduğunu okudu. Qwilleran, Dan Gra-ham'ı arayarak durumu
bildirdi.
"Harika! Bu gerçekten harika!" dedi Dan. "Bunu ayarla-yabileceğinizi ummuyordum doğrusu.
Bu çok iyi oldu. Nasıl mutluyum anlatamam. Sizin için ne yapabilirim? Bir şişe içkiye ne
dersiniz? Burbon sever misiniz? Fotoğrafçınız ne içer?"
"Boş verin, önemli değil" dedi Qwilleran. "Hikâyenin gazetede çıkacağı henüz kesin değil.
Bizim yapabileceğimiz yazıyı yazıp fotoğrafları çekmek ve dua etmek. Bu arada, Miami'deki
ofisten arkadaşlarım, Joy'la orada röportaj yapmak isteyebilirler. Sizden adresini alabilir
miyim?"
"Miami'de mi? Bilemiyorum. Nerede olduğunu bana bildirmedi ki."
"Peki, kıyafetlerini nereye postalıyorsunuz?" "Umumi Posta Kutusu'na gönderdim."
Qwilleran ofise uğrayarak ilk baskının çıkmasını bekledi. )n köşesini nasıl ayarlamışlardı
merak ediyordu doğrusu. Köşe gayet başarılı basılmıştı. Gazetecinin bıyıklı fotoğrafında sOn
derece kendinden emin bir ifade vardı. Köşesine Prandium pırıltıları diye başlık atmışlardı.
"Bu ismi benim köşeme kim buldu?" diye Arch Riker'a sordu. "Bu başlık mide sancısını
çağrıştırıyor. Okuyucuların yüzde doksanı bu başlığın ne anlama geldiğini anlamayacaklar-
dır."
"Hatta yüzde doksan sekizi desen daha doğru olur."
"Yemek Düşünceleri gibi sade ve anlaşılır bir şey olabilirdi. İlla Latince neden? Hem de
pırıltılısı! "
"Patron gösterişli bir isim olmasını istedi" diye açıklamada bulundu editör. "Boş ver. Sen,
hafta sonu nasıl geçti, esas onu anlat?"
"Fena değildi. Hiç fena değildi. Eve döndüğümde kediler bana korkulu anlar yaşattı ama şu an
her şey yolunda."
"Joy'dan bir haber var mı?"
Qwilleran, Dan'ın anlattığı hikâyeyi, Joy'un Miami planlarını anlattı. "Ayrıca şimdi biri daha
ortadan kayboldu. Ev işlerine yardım eden çocuk ortalarda yok."
Daha sonra Penniman Sanat Okulu'nu aradı. Görevli şu sıra serbest çizim dersinde olması
gereken William'in sınıfta olmadığını söyledi. Gazeteci telefon rehberinde Vitello adına baktı
ve kayıtlı olan tek Vitello'yu aradı: Çay falına bakılan bir yerdi ve sahibi kesinlikle William
diye birini duymamıştı. Ne yöne gideceğini kestiremediği zamanlarda yaptığı gibi gür
bıyıklarına doğru oflayarak ofisinden çıktı. Resepsiyonun yanından geçerken, orada
beklemekte olan genç bir kız koluna dokundu.
"Siz Bay Qwilleran mısınız?" diye sordu. "Sizi gazetedeki fotoğrafınızdan tanıdım. Ben,
William Vitello'nun bir arkadaşıyım. Sizinle biraz konuşabilir miyim?" Oldukça ciddi gör-
nümlü bir kızdı, sade giyinmiş, gözlük takmıştı. Qwilleran onu bir sanat öğrencisi olduğunu
tahmin etti.
"Tabii" dedi. "Şurada oturalım." Onu halkla ilişkilerd kullandıkları bir odaya aldı. "William'i
son günlerde gördünüz mü?" diye sordu Qwilleran.
"Hayır, görmedim, zaten bu yüzden sizinle görüşmek istedim" dedi kız. "Cumartesi gecesi
buluşacaktık ama gelmedi hatta aramadı bile. Pazar günü Maus Evi'ni aradım ama orada da
yoktu. Telefonu bir kadın açtı ama söylediklerini pek anlayamadım. Bugün de okulda yok."
"Annesini aradınız mı?"
"Annesi onu en son Cuma gecesi, doğum günü hediyesini getirdiğinde görmüş. Ne
yapacağımı bilemiyorum. Aklıma siz geldiniz. William sizden çok bahsederdi de. Ne
yapabilirim?"
"William fevri bir çocuk. Aniden bir yerlere gitmeye karar vermiş olabilir mi?"
"Ama bana söylemeden gitmezdi Bay Qwilleran, biz çok yakınız. Ortak banka hesabımız bile
var."
Gazeteci bir dirseğini masanın kenarına dayadı, parmaklarıyla bıyıklarını taradı. "Size hiç
Maus Evi'ni anlatır mıydı?"
"Ah, evet. O acayip yerden sürekli bahsederdi. Orada çok çeşitli tipte insanların birarada
oturduklarını söylüyordu."
"Size hiç Dan Graham'dan bahsetti mi?"
Genç kız Qwilleran'a göz ucuyla bakarak başıyla onayladı,
"Bana söylemek istediğiniz her şey aramızda kalacaktır" diye güvence verdi Qwilleran.
"Bakın, bu konuda anlattıklarını pek ciddiye almazdım. Bana Bay Graham'ı izlediğini
söylerdi. Mutlaka bir pislik çıkacağını düşünüyordu. Benimle dalga geçtiğini düşünüyordum."
"Peki, ne tip bir şeyden şüpheleniyordu? Ahlaksızlık gibi bir şey mi?"
"Yani... seks mi demek istiyorsunuz?" Genç kız biraz düşündükten sonra, "Evet, olabilir ama
onun asıl şüphelendiği olay Graham'ın o atölyede birtakım pis işler karıştırdığıydı."
"Bunu en son ne zaman söyledi?"
"Cuma gecesi sizinle akşam yemeği yedikten sonra beni aradı."
"Atölyeyle ilgili başka ayrıntı verdi mi? Çok iyi düşünün."
Kız kaşlarını çatarak "Yalnızca... Bay Graham'ın çömlekleri çatlatacağını düşünüyordu."
"Her şeyi yok edeceğini mi?"
"Billy'nin söylediğine göre çömlek fırınını yanlış yakıyordu ve bütün çömlekler
parçalanabilirdi. Billy bunu çözemiyordu çünkü fırın yakmak konusunda Bay Graham'ın bir
usta olması gerekir diye düşünüyordu... Size fazla yardımcı olamıyorum, değil mi?"
"Bunu daha sonra göreceğiz." dedi Qwilleran. "Kırk sekiz saat kadar bekleyelim. Eğer
William hâlâ ortaya çıkmamışsa kayıp duyurusu yapmanız iyi olur. Ya da annesi yapsın.
Ayrıca bir şey daha var. Bankadaki hesabı kontrol edin, büyük miktarlarda para çekme olmuş
mu, bir bakın."
"Evet, bunu yapacağım Bay Qwilleran. Size çok teşekkür ederim." Gözlüklerinin camı
gözlerini olduğundan daha iri gösteriyordu. "Her ne kadar...şey... bankada yalnızca on sekiz
dolarımız var.
13
Qwilleran, Nehir Yolu'ndan geçen otobüse binerek Maus Evi'ne geri döndü. Kafasında
bilmecenin parçalarını birleştirmeye çalışıyordu: îki kayıp insan, boğulmuş bir çocuk, iftira
edilen bir restoran sahibi, kayıp bir kedi, morarmış bir göz ve gece duyulan bir çığlık.
Birleştirilmesi gereken ama henüz bulunamayan pek çok parça vardı.
Altı Numara'ya çıktığında kedileri mavi yastıklarının üzerinde uyuyor buldu. Anlaşılan boş
oturmamışlardı, eğrilmiş bir kaç tablo gördü. Qwilleran artık bunlara alışmıştı, tabloları fazla
düşünmeden düzeltti. Kedilerin de eğlenmeye ihtiyaçları vardı. Tek odalı bir apartman
dairesinde kendilerini eğlendirmek için yaratıcı olmak zorundaydılar; resim çerçevelerinin
sivri kenarlarına çenesini sürtmek de Koko'ya tuhaf bir zevk ve tatmin duygusu veriyordu.
Duvara uyum sağlayacak bir renge boyanmış bir çerçeveyi düzeltirken, duvardaki izlerden
daha önce de, birçok kere yerinde sallanmış olduğunu farketti. Tabloyu dikkatlice yerinden
kaldırdı ve gözetleme deliği büyüklüğünde, ufak metal bir kapağı olan oyuğu gördü.
Oyuğa gözünü dayadı ve kendi dairesinin tam arkasına düşen, Graham'ların iki katlı, çömlek
fırınlı atölyelerine baktı. Işıklar yanıyordu, Qwilleran parlak renkteki mavi, kırmızı, yeşil
boyalı vazoların dizili olduğu ortadaki masayı net olarak görebiliyordu. Biraz sola kaydığında
iki fırını, biraz sağa kaydığında da Dan Graham'ı masanın başında, kopuk sayfalı bir not
defterinden kara ciltli başka bir deftere bir takım notlar geçirirken görebildi.
Qwilleran metal kapağı kapatarak tabloyu üzerine astı. Aklından bir dizi soru geçiyordu: Bu
oyuğun burada ne işi vardı? William bunu biliyor muydu? Bayan Marron'un söylediğine göre
geçenlerde duvarları o silmişti. William, Dan Graham'ı kiradan gözetliyor olabilir miydi?
Telefon çaldı. Hattın diğer ucundan Cins Bunsen'ın sesi duyuldu. "Saat beşte yapacağımız iş
nasıl bir şey? Uzun sürecek-tniş gibi görünüyor. Nerede yemek yiyeceğim ben?"
"Burada yersin. Yemekler çok iyidir. Sonra da fotoğrafları çekersin."
"Tamam. Adreste iki-beş-beş-beş Nehir Yolu diyor. Burası neresi yahu?"
"Eski bir çömlek atölyesi ama şimdi gurmeler tarafından pansiyon olarak kullanılıyor."
"Tamam, orayı biliyorum. Orada bir iki cinayet işlenmişti. Bu konuda hâlâ yazıyoruz.
Getirmemi istediğin özel bir şey var mı?"
"Tam takım gel" dedi Qwilleran. Duvardaki oyuğun bulunduğu yere bakarak sesini alçaktı.
"Lütfen yanında yeterli miktarda ışık getirmeyi unutma. Buraya geldiğinde sana her şeyi
anlatacağım."
Qwilleran, akşam yemeği için bir konuğu olduğunu haber vermek üzere mutfağa, Bayan
Marron'un yanına indi. Kadın Büyük Salon'da, oldukça gergin bir halde, sergi nedeniyle
kenara çekilmiş olan yemek masasını hazırlıyordu.
"Ne yapacağımı bilemiyorum" dedi sıkıntıyla. "Bana bu gece için bir gösteri yemeği
vereceklerini söylediler ama nasıl hazırlayacağımı bilemiyorum. Kimse bir şey söylemedi.
Hiçbiri ortada yok."
"Gösteri yemeği de ne demek?"
"Herkes sofrada bir şeyler pişirir. Mesela Bay Sorrel biftek yapacak, Bayan Whiting çorba,
Bayan Roop'da...."
"William'i gördünüz mü?"
"Hayır efendim. Oysa fırını temizlemesi gerekiyordu."
"Bay Maus'tan bir haber var mı?"
"Hayır efendim. Kimse ne zaman döneceğini bilemiyor Ona anlatmayacaksınız değil mi?
Anlatmayacağınızı söylemiş, tiniz."
"Olan biten her şeyi ikimiz de unutalım" diye kadını ya. tıştırdı Qwilleran. "Lütfen bu konuda
artık endişe etmeyin Bayan Marron."
Kadının donuk gözleri yaşlarla doldu, elinin tersiyle sildikten sonra, "Burada herkes bana çok
iyi davranıyor. Hata yapmamaya çalışıyorum ama küçük Nick'imi bir türlü aklımdan
çıkaramıyorum ve geceleri hiç uyuyamıyorum."
"Hepimiz sizi çok iyi anlıyoruz ama kendinizi toparlamalısınız."
"Evet efendim" dedi Bayan Marron hıçkırıklarını tutarak. Qwilleran'a döndü ve tereddütle
ekledi, "Bay Qwilleran, ben o gece başka bir şey duydum."
"Ne demek istiyorsunuz?"
"Cumartesi gecesi uyuyamadığım için yatakta öyle uzanıyordum. Biraz sıkıntılıydım. Birden
bir ses duydum."
"Nasıl bir ses?"
"Penceremin tam dışından geliyordu. Biri yangın merdiveninden iniyordu."
"Evin arka tarafındaki yangın merdiveninden mi?" "Evet efendim. Benim odam nehir
tarafmdadır." "Herhangi bir şey gördünüz mü?"
"Hayır efendim. Kalktım, pencereden baktım ama etraf çok karanlıktı. Yalnızca bir siluetin
çimenler üzerinde yürüdüğünü seçebildim."
"Hmmm" dedi Qwilleran. "Peki, tanıyabildiniz mi?"
"Hayır efendim. Ama sanırım bir erkekti ve ağır bir şey taşıyordu."
"Nasıl bir şey?"
"Büyük bir çuval gibiydi."
"Ne kadar büyük bir çuvaldı bu?"
"Şu kadar!" Bayan Marron kollarını iki yana açtı. "Onu nehire götürüyordu. Çalılıkların
arasına girdiğinde onu kaybettim. Ama sesi duydum."
"Ne sesi?"
"Floşş! Onu suya attığını duydum."
"Sonra ne oldu?"
"Adam geri geldi."
"O zaman yüzünü görebildiniz mi?
"Hayır efendim. Binanın arkası iyi aydınlatılmamıştı, yalnızca nehir tarafından gelen parlak
ışıklar vardı. Ama çimenlerde eve doğru yürüdüğünü gördüm ve tekrar yangın merdiveninden
yukarı çıktığını duydum."
"Bu yangın merdiveni Graham'ların dairesine giden mi?"
"Evet efendim."
"Bu olay kaç sularında oldu?"
"Oldukça geç bir saatti. Belki sabaha karşı dört gibi." Kâhya kadın, gazetecinin onayını almak
istercesine ona bakıyordu.
Qwilleran kadının yüzünü inceledikten sonra, "Eğer bu Bay Graham ise bunun kesinlikle
mantıklı bir açıklaması vardır. Bundan şüphe etmeyin" dedi.
"Peki efendim."
Qwilleran merdivenleri çıkarken düşünceliydi: Kadın Dan Graham'ı nehire bir çuval atarken
gerçekten görmüş olabilir miydi? Daha önce de bir hikâye uydurmuştu, şimdi de uyduruyor
olamaz mıydı? Belki de bu tip esrarengiz olaylara bayıldığımı düşünerek beni memnun
etmeye çalışıyor. Zaten birdenbire bütün bu, "evet efendim"ler "hayır efedim"ler de ne demek
oluyordu?
Kendi dairesine girince dosdoğru kitaplığın üstünde a I olan Art Nouveau baskıya gitti, bir
süre inceledi, aklına bir f' kir geldi. Birkaç ay önce, modern figürler kullanan bir çömlek çiyle
röportaj yapmıştı. Hemen onu aradı.
"Bunun biraz saçma bir soru olduğunu düşünebilirsiniz" dedi Qwilleran, "ama şu sıralar bir
roman yazmayı deniyorum Çömlek atölyesinde bulunan kafataslarıyla ilgili bir Gotik geri-lim
romanı. Sizce atölyeye bitişik bir odanın duvarında bir oyuk olsa, -gözetleme deliği gibi- ve
buradan kil odası gözetle-nebilse, çok mu mantıksız bir kurgu olur?"
"Yani oradan çömleklerin pişirilme aşaması gözetlenebilse demek istiyorsunuz."
"Onun gibi bir şey işte."
"Hiç de fena fikir değil. Bir keresinde işçilerimden birinin çalışmalarımı sabote ettiğinden
şüphelenmiş ve bunu kontrol altına alabilmek için oldukça pahalı bir güvenlik sistemi
yerleştirmiştim. Oysa duvarda bir gözetleme deliği beni bunca masraftan kurtarırdı. Bunu
neden düşünemedim acaba? Aslında bütün çümlekçiler profesyonel voyeur'dür. Ben de
nerede bir aralık bulsam bir göz atmadan geçemem doğrusu."
Cins Bunsen tam beşte Maus Evi'ne geldi. Qwilleran onu Altı Numara'ya, bir içki içmeye
davet etti.
"Heey, gittikçe boyun uzuyor. Sen zayıflıyor olamazsın ya-hu!"
"Dört buçuk kilo verdim" dedi Qwilleran övünerek. Oysa bunun üç kilo kadarının zaten
başlangıçta Koko'nun katkısı olduğunu bilmiyordu.
"Şu senin deli kedilerin nerelerde? Saklanıyorlar mı?" "Rafların üzerinde uyuyorlar.
Kitapların arkasında."
Bunsen büyük koltuğa oturdu, ayaklarını önündeki pufa uzattı. Bir puro yaktı ve kendisine
ikram edilen içkiyi eline alarak, "Patronun şimdi beni görmesini çok isterdim doğrusu.
Düşünsene Fluxion bana bunun için para ödüyor."
"Birazdan iş başlayacak, merak etme" dedi Qwilleran. c ora duvardaki oyuğa doğru giderek
kontrol etti.
"Aklından neler geçiyor söylesene?"
"Yavaş konuş" diye uyardı Qwilleran. "Tabii eğer mümkünse."
"Benim gürültücü olduğumu mu söylüyorsun?"
"Doğrusunu istersen.... evet."
"Bütün bunlar da ne demek oluyor? Hadi artık beni daha fazla meraklandırma."
Gazeteci oturarak piposunu yaktı. "Kısaca anlatayım. Görünürde çömlekçi Dan Graham'in
eserlerinin fotoğraflarını çekiyor olacaksın."
"Peki bunu makinenin içine film takmadan mı yapacağım?"
"Belki bir iki tane çömlek fotoğrafı kullanabiliriz. Benim asıl istediğim bütün atölyeyi
çekmen. Bir yolunu bulup Koko'yu da oraya sokmak istiyorum ama bunu benim önermem
mümkün değil." Qwilleran piposunun sapıyla bıyığını taradı.
Bunsen onu iyi tanıdığından bu hareketinin anlamını kavramıştı. "Yoksa...yeni bir cinayet
mi?.. Bir cinayet daha mı!"
"Lütfen yavaş konuş" dedi Qwilleran kaşlarını çatarak. "Sen fotoğrafları çekmek için hazırlık
yaparken ben de atölyeyi biraz inceleyeceğim. Bu nedenle işi mümkün olduğu kadar ağırdan
alman lazım."
"Bu iş için doğru adamı buldun, merak etme" dedi Bunsen. "Fotoğraf sehpasını benim kadar
ağır açan fotoğrafçı bulamazsın."
Akşam yemeği için masaya oturduklarında, FluxiorCun fotoğrafçısının kendini herkese
sevdirmesi uzun sürmemişti. Bunsen'in gür sesi, neşesi ve esprileri kadınları da erkekleri de
genellikle eğlendirirdi. Bu akşam da Rosemary ona gülümse-miş, Hixie gülmekten katılmış ve
kendisine bebek diye hitap ettiği için Charlotte Roop bile büyülenmişti. Max Sorrel, sen'i
eşiyle birlikte restoranına davet etti. Dan Graham h ortalarda yoktu.
İlk önce Rosemary, masanın başında ayağa kalkarak ğurt, salatalık, dereotu ve kuru üzüm
içeren altmış çorbasını herkesin gözü önünde hazırladı.
"Hayatımda tattığım en güzel çorba!" dedi Bunsen.
Dan Graham içeri girdiğinde Maus Evi'nin sakinleri onu soğuk bir biçimde selamladılar ama
fotoğrafçı yerinden fırlayarak hararetle elini sıktı. Graham heyecan ve memnuniyetini zor
saklayabiliyordu. Saç tıraşı olmuştu, her zamanki hırpani kıyafetleri bugün biraz daha düzgün
gibiydi.
SorrePin yaptığı biftek sote, Bayan Marron'un haşladığı patates ve sebzelerle servis edildi.
Charlotte Roop ise bir salata şovu yaptı. "Yeşil salatayı yıkadıktan sonra keten bir peçetenin
üstünde dikkatlice kuruluyorsunuz. Yapraklara zarar vermemeye çok dikkat etmelisiniz.
Parmaklarınızla nazikçe küçük parçalara ayırın.... Şimdi de sosu. Üzerine biraz Dijon hardalı
ve kekik koyduktan sonra hepsini birlikte kabın içinde sallıyorum. Yavaş! Yavaş! Ve tam kırk
defa. İşin sırrı az sos koyup bol karıştırmaktır."
"Hayatımda yediğim en güzel salata!" diye araya girdi Bunsen.
"Bir salatanın aşkla, şevkle yapılması gerekir" diye yanıtladı Charlotte Roop.
Tatlı olarak ise Hixie konyaklı vişne hazırlayacaktı. "Çok kolay! Vişneler ısıtılmış bir tavaya
atıldıktan sonra üzerine tereyağı koyuyoruz, karıştırıyoruz. Biraz konyak serpiştiriyoruz.'
Uupps! konyağı fazla kaçırdım. Şimdi bir kibritle yakalım. Voilâ!"
Vişnelerin üstünden mavi bir alev sıçradı. Herkes nefesini tutmuş, olanları izliyordu. Cins
Bunsen'in bile dili tutulmuştu.
Qwilleran bir cızırtı duydu. Hixie'ye baktığında kabarık saçlarının yanmakta olduğunu gördü.
Yerinden fırlayarak ceketini Hixie'nin kafasına geçirdi. Kadın bir çığlık attı. Bunsen ve correl
yardıma koşarlarken iskemleleri devirdiler.
Gözleri irileşmiş, şok içindeki Hixie ceketi kafasından sıyırarak elleriyle saçlarının ne
kadarının yandığını anlamaya çalıştı- "Kendimi samandan korkuluk gibi hissediyorum.
Sanırım biraz fazla sprey sıkmışım."
"Hadi gel Bunsen" dedi Qwilleran. "Yapacak çok işimiz var. Dan hazır mısın?"
"Bir dakika bekleyin" dedi çömlekçi.
Sonra masanın başına geçerek, "Yemek pişirmeyi bilmediğim için size bir şey
hazırlayamadım. Ama sizin için bir şarkı söylemek istiyorum."
Herkes iskemlesine oturarak, Dan'in titrek tenor sesiyle "Loch Lomond"u söylemesini
sıkıntıyla dinlediler. Qwilleran adamın şarkı söylerken inip çıkan âdemelmasmı izledi. O
kadar zavallı bir hali vardı ki, neredeyse o gece planladıklarından suçluluk duyacaktı.
Şarkı bittiğinde hepsi nezaketen alkışladı. Bunsen ise iskemlesinin üzerine çıkarak, "Bravo!"
diye tezahüratta bulundu. Sonra Qwilleran'a bakarak, "Nasılım?" diye fısıldadı.
Yemek masasından kalkarken herkes Hixie'nin ucuz kurtulduğunu konuşuyordu. Qwilleran,
fotoğrafçının malzemelerini arabadan taşımasına yardımcı oldu.
"Siz fotoğrafçılar ne kadar çok alet kullanıyorsunuz" dedi Graham.
"Böyle önemli röportajlarda gerekli oluyor" diye yanıtladı Bunsen.
"Şöyle bir plan yaptık" dedi Qwilleran. "Öncelikle çömleğin nasıl yapıldığını aşama aşama
çekeceğiz. Daha sonra da tamamlanmış olan eserlerinle birlikte seni çekmeyi düşünüyoruz"
"Bir dakika durun" dedi fotoğrafçı. "Bu biçimde gazeteye çıkılmaz. Kendi halinde bir adamın
fotoğrafı kimsenin ilgisini çekmez." Dan'ın sırtına dostça vurdu. "Biraz ilgi çekmek için-şöyle
güzel bir sarışına ihtiyacımız var. Şu yukarıdaki katta salladığın birileri var mı?"
"Ne demek istediğinizi anlıyorum ama benim sarışınım şehir dışında" dedi çömlekçi.
"Peki, evcil bir hayvan da iyi olabilir fotoğraflarda. Mesela bir kedi, köpek ya da muhabbet
kuşu filan var mı? Gazetede fotoğrafınızın çıkmasını garantilemenin yolunun bir boğa
yılanıyla poz vermek olduğunu biliyor muydunuz?"
"Bir zamanlar bir kedimiz vardı" dedi Dan.
"Neden Qwill'in şu şımarık kedilerinden birini ödünç almıyoruz" dedi fotoğrafçı ani bir
coşkuyla. "Onu büyük bir vazonun içine koyarız. Oradan kafasını çıkararak poz verir, arka
planda da Dan durur. Büylece gazetenin birinci sayfası garantilenmiş olur."
14
Mavi koşum takımı ve üç metre kayısıyla Qwilleran'ın önünde yürüyen Koko atölyeye, orada
daha önce bulunmuş birinin kendine güvenen tavrıyla girdi. Eşikten içeri girerken hiç tereddüt
itmemiş, ihtiyatla etrafı koklamamış ya da bir mekânı yabancıladığı durumlarda hep yaptığı
gibi karnını yere yapıştırarak içeri süzülmemişti.
Qwilleran, "Haydi, işe Dan'ın çarkın önünde birkaç fotoğrafını çekmekle başlayalım" dedi.
"Aslında çocuklar, doğruyu söylemek gerekirse ben taş-plaka çömleklerde ustayımdır" dedi
Dan. "Ama eğer bunu istiyorsanız... öyle olsun." Bir fıçıdan avuç dolusu kil aldı ve tekerleğin
başına oturdu.
"Kediyi fotoğrafa şimdilik sokma" dedi Qwilleran fotoğrafçıya. "Çömlek biçimlenirken arka
arkaya pozlar çek."
"Bu pek iyi olmayacak" dedi çömlekçi. "Başparmağım sakattır." Kil dönmeye başladı, adamın
ıslak elleri arasında yükseldi, indi, ortada birikti ve sonunda küçük bir tepecik oluşturdu.
Çömlekçi sol başparmağı ile yavaş yavaş kili şekillendirdi, bir kâse biçimi verdi.
Bu süre boyunca Bunsen sürekli fotoğraf çekiyor, bir köşeden ötekine koşturuyor, Dan'a kısa
talimatlar yağdırıyordu. "Aşağı eğil... Yukarı bak... Çeneni kaldır... Kameraya bakma." Bu
arada Koko da stüdyoda geziniyor, etraftaki havan, havaneli, çanak, elek, kepçe, kova ve
hunileri kokluyordu. Gördüğü mekanik nesnelerden büyülenmiş gibiydi, özellikle de
teraziden.
"Asıl ilginç hikâye, sırlamayla ilgili" diye bir kere daha denedi Dan. "Gerçekten yepyeni,
muhteşem bir şey buldum."
Qwilleran onu duymazdan gelerek, "İlk önce kil odasına bakalım" diye sürdürdü. "Orada
hareketli pozlar için uygun bir ortam bulabiliriz."
Dan geride kaldı. "O odada artık kullanmadığımız gereçlerden başka bir şey yok. Hepsi elli
altmış senelik aletler."
"Yine de bir bakmak isterim" dedi Bunsen. "Nerede iyi bir resim yakalayacağım hiç belli
olmaz ve bir sürü filmim var."
Loş kil odası soğuk ve rutubetliydi. Qwilleran, bir yandan gözünü Koko'dan ayırmadan kayışı
sıkı sıkı tutuyor, bir yandan da kili su ile karıştırmaya yarayan cihaz, balçık değirmeni ve
filitre presi hakkında sorular soruyordu. Koko yerdeki büyük kapaktan gözünü ayıramıyordu.
"Orada ne var?" diye sordu Qwilleran.
"Hiç, yalnızca bodrum katına inen merdiven" dedi çömlekçi.
Gazeteci hiç de öyle düşünmüyordu. Joy daha önce buna kil deposu demişti. Eğilip demir
halkayı çekti, kapağı kaldırdı ve aşağıdaki karanlığa doğru baktı.
Kare şeklindeki boşluğun hemen kenarında, aşağıya atlayacakmış gibi duran Koko garip bir
ses çıkardı. Bu bir hırıltı gibi başlamış, tiz bir çığlığa dönüşmüştü.
"Dikkat edin" diye uyardı çömlekçi. "Aşağıda fareler var."
Gazeteci Koko'yu geri çekti, kapağı bırakınca, delik yeri sarsan bir gürültüyle kapandı.
"Burası bayağı ağır kokuyor" dedi Bunsen.
"Bu ağırlaşmakta olan kilin kokusu" diye açıkladı Dan. "Buna alışıyorsun. Kil ocağının oraya
gitmeye ne dersiniz? Hem daha rahat, hem de orada böyle kötü bir koku yok."
Dev baca ve fırınları olan, yüksek tavanlı ocak odası sıcak ve temizdi, burada kil odasındaki
gibi çamur ya da stüdyodaki gibi toz da yoktu. Ortadaki masanın üzerinde, Qwilleran’ın
gözetleme deliğinden şöyle bir gördüğü parlak renkli, sırlı, kare biçimli vazo ve Çömlek
yığını duruyordu. Parlak mavi, kırmızı yeşil renkler uzaktan bile dikkatini çekmişti ama
yakından bakınca bunların aslında çok daha mükemmel olduğunu anladı. Sırın derinliğinde
hareket eden bir şeyler varmış gibi görünüyordu. Yüzeyler ıslak ve canlıydı. İki gazeteci
sessiz ve meraklı bir halde seramikler arasında dolaşıyor, bu şaşırtıcı görüntüyü ilgiyle
inceliyordu.
"Nasıl arkadaşlar, beğendiniz mi?" diye sordu Dan gururla. "Ben buna Yaşayan Sır diyorum."
Bunsen "Bu adeta tüylerimi diken diken etti" dedi. "Dalga geçmiyorum!"
"Muhteşem!" dedi Qwilleran. "Bunu nasıl yapıyorsun?"
"Çömlekçi sırrı" diye yanıtladı Dan kendini beğenmiş bir tavırlı. "Her çömlekçinin bir sırrı
vardır. Çeşitli formülleri ateşte denemem gerekti. Kobalt oksit mavi renk veriyor. Krom oksit
ise yeşile, istisnai olarak da pembeye dönüşebiliyor. Yani anlayacağınız işi iyi bilmek
gerekiyor."
"İnanılmaz bir şey bu!" dedi Bunsen.
"Tahta külü, hatta tütün külü ekleyerek renkleri değiştirebilirsiniz. Bir sürü hilemiz var. Tuz
kullanarak portakal kabuğu dokusu elde edersiniz. Ben yalnızca birkaç ilginç bilgi veriyorum
size, makalede kullanmak üzere not alabilirsiniz."
"Joy, bu Yaşayan Sır'ı nasıl bulduğunu biliyor muydu?" diye sordu Qwilleran.
"Ah, evet, biliyordu elbet!" Çömlekçi güldü. "Biraz da burnu sürtülmüş oldu. Muhtemelen bu
yüzden sıvıştı. Kendisini çok beğenir, çok iyi olduğunu düşünür, başka birisinin ön plana
çıkmasına dayanamazdı." Gülümsedi ve üzgün bir biçimde kafasını salladı.
"Ben en çok kırmızı çömlekleri sevdim" dedi Qwilleran. "Gerçekten hiç görülmemiş bir
parlaklık. Kırmızı rengi zaten çok severim... Zannediyorum Koko da benimle aynı fikirde."
Kedi bir tüy hafifliğiyle masanın üzerine zıplamış, parlak kırmızı bir çömleğe burnunu
sürtüyordu.
"Kırmızı en zor elde edilen renk. Nasıl bir şey ortaya çıkacağını hiçbir zaman bilemiyorsun"
dedi Dan. "Tam kararında oksijen alması gerekiyor, yoksa renk soluyor. Bu yüzden çok fazla
sayıda kırmızı çömlek görmezsiniz -yani gerçek anlamda kırmızı demek istiyorum.
Arkadaşlar, gidip kil ocağına bakmaya ne dersiniz?" Dan kil ocaklarından birindeki gözetleme
deliğini açtı, gazeteci içerideki kırmızı cehenneme baktı. "Renge bakarak dereceyi
söyleyebilirsiniz" dedi çömlekçi. "Sarı alev kırmızı alevden daha sıcaktır."
"Çömlekleri pişirmek ne kadar zaman alıyor?"
"Ortalama olarak iki gün. Bir gün ısıtma, bir gün de soğutma. Mutfağınızdaki fırında tabağın
neden çatladığını biliyor musunuz? Çünkü fırınınız çok hızlı ısıtır, eminim bunu
bilmiyordunuz."
"Pekâlâ, biraz resim çekelim" dedi Bunsen. "Dan, sen masanın arkasında, ayakta duracaksın,
ön planda da çömlekler olacak. Bu resimlerin renkli olmaması çok kötü... Şimdi, şu meraklı
kediyi büyük çanaklardan birinin içine koyacağız. Tasmasını çıkarman gerek Qwill... Kedi
nerede?"
Koko kendi başına dolaşmaya çıkmıştı ve masaların birinde bir not defteri bulmuş, kapağının
üzerinde tırnaklarını bilemekle meşguldü.
"Hey, yapma!" diye bağırdı Qwilleran. Sonra aceleyle açıkladı: "Koko tırmalamak için büyük
bir sözlük kullanır -bu bizim aile içi oyunlarımızdan biridir- dolayısıyla kitapların bu işe
yaradığını düşünür."
Fotoğrafçı, "Onu çanağın içine sok Qwill, ilk önce arka ayaklarını koy, sonra da geri çekil,
umarım koyduğun yerde ka-hr. Dan, sen de çanağı tut ki, devirmesin. Bu kedinin katır gibi
tekmesi vardır. Eğer atlamaya çalışırsa onu geri koy. Hemen çekeceğim, kameraya bakmayın"
dedi.
Qwilleran ona söyleneni yaptı, kıpırdanıp duran kediyi kare çanağın içine soktu ve çekildi.
Olayın geri kalan kısmını kaçırdı çünkü Koko'nun tırmaladığı not defterini merak etmişti.
Kapakta "Sırlar" diye yazıyordu. Qwilleran rastgele bir sayfa açtı ve tanıdık bir yazı ile
yazılmış birkaç kelimeye göz attı.
Wuu uuu....................66
Quuuz .....................30
Cwu uuy .....................4
Sayfaları hızlı bir biçimde karıştırdı. Gözlükleri olmadan bile Joy'un baştan sona şifreli
yazısını tanımıştı.
"Tamam" dedi Bunsen. "Bu kadar yeter. Bu kedi iyi modellik yaptı. Şimdi ne yapalım
Qwill?"
"Dan'ı yaşadığı mekânda çekmeye ne dersin?" "Harika!" dedi fotoğrafçı.
Dan karşı çıktı. "Hayır çocuklar, orada resim çekmek istemezsiniz!"
"Elbette isteriz. Okuyucular sanatçıların nasıl yaşadığını öğrenmek ister."
"Orası şu anda ayı yuvasına benziyor, anlatabiliyor muyum?" dedi çömlekçi, hâlâ yerinde
duruyordu. "Karım pek iyi bir ev kadını değildir."
"Neden korkuyorsun?" dedi fotoğrafçı. "Yoksa yukarıda bir kadın mı var? Ya da ceset falan
mı sakladın?"
Qwilleran masanın altından onu tekmeleyerek Dan'a, "Biz yalnızca hikâyeye insani bir yön
katmak istiyoruz, böylece bu yalnızca bir reklam gibi görünmeyecek. Editörleri bilirsin, eğer
insani bir yönü olursa, hikâyeye daha çok yer ayıracaklardır."
"Pekâlâ, sizler bu işlerin nasıl olduğunu daha iyi bilirsiniz" diye isteksizce kabul etti Dan.
"Hadi yukarı çıkalım."
Graham'ların çatı arası daireleri, duvarları Hint halılarıyla kaplı, tavandan Hint kumaşları
sarkan, yerleri duvardan duvara halıyla döşenmiş, eski gazeteler, kitaplar, dergiler, yarıda
bırakılmış dikişler ve çeşitli giyim eşyalarıyla dolu bir tnağaray benziyordu. Oldukça
kalabalık ve düzensiz olan bu tek odada yataklar, fıçılar, masalar, mutfak lavabosu,
sandalyeler, kurdele lenmiş paketleme kutuları vardı. Yataklardan birine iki bavul açık
biçimde konulmuştu.
"Yolculuğa mı çıkıyorsun?" diye sordu Qwilleran en masum sesiyle.
"Hayır, yalnızca göndermek üzere karımın bazı kıyafetlerini topluyorum." Bavulları kapatıp
yere koydu. "Oturun. Bira ya da başka bir şey içmek ister misiniz çocuklar? Biz çömlekçilerin
toz yüzünden sürekli içmesi gerekiyor." Göz kırptı.
"Ben bira alırım" dedi Bunsen. "Ben de biraz toz yuttum."
Qwilleran, Koko'yu kucağında yukarı taşımıştı. Yere bırakılınca kedi bu karmaşada ne yöne
gideceğini şaşırdı. Dikkatli adımlarla kaygan bir sanat dergisi yığınının üzerinde yürüdü,
patlıcan ve Concord üzümü renginde bir sürü giysi kokladı. Bunlar belli ki, Joy'un
kıyafetleriydi, elde boyanmış eski perde parçalarına benziyorlardı.
Gazeteci, Dan'a art arda sorular sordu: Çömlekleri ezilmiş mücevherle sırladıkları doğru
muydu? Kil ocağının içindeki ısı kaç dereceydi? Kil nereden geliyordu? Yapılması en zor
şekil neydi?
"Demlik" diye yanıtladı Dan. "Kulplar ocakta çatlayabilin yor ya da ağzı damlatıyor ya da
kapak tam uymuyor. Bazen demlik tam bir acuze olur, her ne kadar bazen en kullanışlı
olanlar, en çirkin biçimlilerdir."
Bunsen, Dan'ın, pencereden nehrin oradaki ışıklara bakarken, bir sanat dergisi okurken, tozu
gidermek için bir kutu bira içerken, kafasını kaşıyıp düşünceli görünürken birkaç fotoğrafını
çekti. Fotoğrafçı hiç böylesine eksiksiz, daha doğrusu saçma sapan bir seri çekmemişti.
"Yüz kemiklerin çok iyi" dedi. "Profesyonel bir model olabilirsin. TV'de reklamlara
çıkabilirsin."
"Öyle mi düşünüyorsun?" dedi Dan. Gevşemişti, gösterilen ilgiden hoşnuttu.
Çekim bitene kadar Qwilleran ve Koko odanın her köşesini incelemişlerdi. Gazeteci telefonun
yanındaki defterde bir telefon numarası buldu ve hemen ezberledi. Koko gümüş arkalı bir
kadın saç fırçası buldu, kıllarını ısırmaya çalışırken yere düşürdü. Biraz ileride içinde kâğıtlar,
küçük not defterleri ve solmuş bir kurdeleyle bağlanmış tozlu zarfların bulunduğu büyük
seramik bir saksı da ilgisini çekmişti. Qwilleran bu zarfları ceketinin iç cebine sokmayı
başardı. Üst dudağındaki o çok iyi tanıdığı karıncalanma, yaptığı şeyin doğru olduğuna
inandırmıştı onu.
Gazeteciler en sonunda Dan'a veda ettiler, çektikleri resimlerden birkaç kopya göndermeye
söz verdiler ve peşlerinden gelmeye hiç de istekli olmayan bir kediyi sürükleyerek
Qwilleran’ın dairesine döndüler.
"Pekâlâ" dedi Bunsen. "Ortada neler dönüyor, söyler misin?"
"Ben de bilmeyi çok isterdim" dedi Qwilleran. "Öğrenir öğrenmez seni lüks bir restoranda
yemeğe davet edeceğim ve bütün detaylarıyla anlatacağım.
"Fiuxion'da, vesikalık bir fotoğraf ve yirmi sözcüktük bir yazı yayınlanınca bu zavallı adama
ne demeyi düşünüyorsun?"
Qwilleran omuzlarını silkti ve konuyu değiştirdi. "Janie nasıl?"
"Olanlara bakılırsa iyi sayılır. Ağustos'ta bir tane daha bekliyoruz."
"Şu anda kaç tane var?"
"Beş... hayır, altı."
Qwilleran, Bunsen'e sert bir içki koydu, Koko ve Yum Yum için bir kutu haşlanmış yengeç
konservesi açtı. Sonra Graham'larda bulduğu telefon numarasını aradı; uluslararası bir numara
olduğunu öğrendi.
Aklına Joy'un gümüş arkalı saç fırçası geldi, bunu ona seneler önce Noel'de kendisi vermişti.
Eğer şehirden ayrılrnayı düşünseydi bunu almaz mıydı? Bu kadın için saç fırçası, diş fırçası
kadar önemliydi. Joy her saat başı saçını fırçalardı.
"Söyler misin" dedi Qwilleran, Bunsen'e, "geçen kış Basın Kulübü'ne getirdiğin şu dalgıçla
hâlâ görüşüyor musun?"
"Bu aralar bir kere gördüm. Haziran'da düğün fotoğraflarını çekeceğim."
"Ondan bize bir iyilik yapmasını isteyebilir misin?"
"Tabii. Magazin bölümünde ona yer ayırdığımızdan beri FJuxion'u çok seviyor. Ne
istiyorsun?"
"Onun bu binanın arkasındaki iskelenin altından bir geçmesini istiyorum. Bakalım ne
bulabilecek? Ve ne kadar çabuk yaparsa o kadar iyidir!"
"Ne arıyorsun?"
"Bilmiyorum ama geceyarısı ne olduğu belli olmayan koca bir nesne nehire atıldı ve ben
bunun ne olduğunu öğrenmek istiyorum."
"Herhalde şu anda Kaz Adası'na doğru yarı yola ulaşmıştır."
"Belli olmaz. Burada boğulan heykeltıraşın cesedi tahta iskelenin altındaki kazıkların arasına
sıkışmış bir durumda bulunmuştu." Qwilleran kendinden emin bir biçimde bıyıklarını burdu.
"Şu an, aşağıda bir yerlerde bir şeylerin sıkışıp kalmış olabileceğini düşünüyorum."
Fotoğrafçı gider gitmez, gazeteci masaya oturup saksıdan yürüttüğü mektupları açtı.
Mektuplar Helen Maude Hake'ye yazılmış ve farklı tarihlerde Paris, Brüksel, Sidney ve
Philadelphia'dan gönderilmişti: Senin heyecanını özlüyorum, büyüleyici bir kadınsın sen...
Senin sıcak ve sevecen aşkın geceleri beni ziyaret ediyor. Yakında evdeyim, sevgilim...
Popsie'ye sadık kal, yoksa Popsie çok üzülür. Bütün mektuplar Popsie imzalıydı.
Qwilleran bıyığının üstüne kuvvetli bir biçimde ofladı ve jnektupları masanın çekmecesine
koydu. Piposunu yaktı, koltuğunda uzandı, Yum Yum da Koko azarlaymcaya kadar
kucağında oturdu. Bunun üzerine Yum Yum hemen onu bırakarak Koko'nun burnunu ve
kulaklarını yalamaya gitti.
Birden Qwilleran kendini çok yalnız hissetmişti. Koko'nun Yum Yum'u vardı. Bunsen'in
Janie'si. Riker'in Rosie'si.
Rosemary Whiting'e telefon etti. "Umarım çok geç değildir. Biraz manevi desteğe ihtiyacım
var... Kediler için bana verdiğin şu vitaminler var ya... Ben şimdiye kadar hiç bir kedinin
gırtlağından aşağıya bir şeyler tıkmadım."
Birkaç dakika içinde kadın Altı Numara'nın kapısındaydı. Üzerinde kırmızı ipek bir tunik ve
kareli pantolon vardı, at kuyruğu yaptığı mavi-siyah saçlarıyla oldukça genç gözüküyordu.
Qwilleran kapıyı açtığı sırada Charlotte Roop elinde bir bardak kaynar sütle merdivenleri
çıkıyordu. Bayan Roop iyi geceler diledi ama sesi soğuktu.
Kediler bekliyorlardı, ortada bir şeyler döndüğünü anlamışlardı. Birbirlerine sokuldular.
Qwilleran, "Once Koko'yla başlayalım. O daha hassastır" dedi.
"Merhaba Koko" dedi Rosemary. "Sen harika bir kedisin. Al sana şeker. Aç ağzım!" Koko'yu
kafasının arkasından tuttu, ağzını açmaya zorladı ve pembe boşluğa vitamin hapını
bırakıverdi. "Nasıl yapıldığını bilince gerçekten kolay."
"Koko biraz daha sağlıklı olursa neler olabileceğini düşünmek bile istemiyorum" dedi
Qwilleran.
Tam bu sırada Koko başını öne eğdi, ağzını açtı, hapı Qwilleran’ın ayağının yanına bıraktı.
Hap biraz nemli olması dışında yeni gibiydi.
"Pekâlâ! Bir kere daha deneyelim. Bu her zaman işe yara ı, dedi Rosemary, yılgınlığa
kapılmadan. "Bu seferkini yalrıızc biraz daha ileri koyacağız. Qwill, nasıl yaptığımı seyret.
Çenesi nin kenarlarından bastırıp ağzını aç... ve plop! Şimdi de boğazı, nı hafifçe ok§ayahm
ki, yutkunmak zorunda kalsın."
"Basit gözüküyor" dedi Qwilleran, "ama bence sen çok tatlı bir hanım olduğun için Koko
seninle işbirliği yapıyor.. Hey!" Koko öksürdü ve hap odanın içinde uçarak yerdeki ayı
postunun tüylü kürkü arasında kayboldu. "Boşver Rosemary. Sana bir şey itiraf etmek
istiyorum. Seni buraya çağırmamım nedeni konuşacak birisine ihtiyacım olmasıydı."
Ona saksıda bulduğu aşk mektuplarından, Dan’in esrarengiz bir biçimde parlayan
çömleklerinden ve kil odasının zeminindeki kapaktan bahsetti. "Dan bize orada, aşağıda
fareler olduğunu söyledi."
"Fare mi!" Rosemary başını salladı. "Bay Maus çok titizdir. Düzenli olarak binanın
temizliğini kontrol ettirir."
Rosemary'e, William'in kız arkadaşının onu ziyaret ettiğinden ve kil ocağı odasına bakan
duvardaki gözetleme deliğinden sözettı.
"Ama bu delik öbür taraftan gözükmüyor mu?"
"Kil ocağı odasındaki duvar resmi bunu kapatıyor. Fotoğraf çekmek için oraya girdiğimizde
gördüm."
Rosemary aşk mektuplarını okumasının bir mahsuru olup olmadığını sordu. "îster inan, ister
inanma ama ben hayatımda hiç aşk mektubu almadım" dedi. Yatağa oturdu, lambayı yaktı ve
yastıkların arasına kıvrıldı. Mektupları okurken gözleri doldu. "Bu mektuplar çok dokunaklı!"
Qwilleran içgüdüsel bir hareketle kedileri banyoya tıktı, arkalarından mavi yastıklarını fırlattı
ve hızla kapıyı kapadı. Kediler bir süre uludular, sonra sustular.
Rosemary gittiğinde vakit geceyarısıydı. Son derece içerlemiş görünen hayvanlar da sonunda
serbest bırakıldılar. Koko evin içinde sinirli adımlarla gezindi, sürekli şikâyet etti.
"Herkesin yaşamaya hakkı var" dedi Qwilleran kediye. kendisi de evin içinde dolanıp
duruyordu, coşkuyla ateşlenmişti ama ne yapacağını bilemiyordu. Daktilonun başına oturdu,
popsie aptalından çok daha iyi bir aşk mektubu yazabileceğini düşündü. Daktiloda hâlâ
Koko'nun bir gece önceki mesajı duruyordu: pb.
"Pb" dedi Qwilleran yüksek sesle. "Pb!" Atölyedeki defteri, defterdeki şifreleri, bunları not
etmiş olan Joy'un şifreli el yazısını hatırladı.
Bıyığı fena halde sinyaller verirken, Qwilleran ayağa fırlayarak sözlüğe doğru gitti.
"Pb: Latince Plumbum" diye okudu yüksek sesle. "Kurşunun kimyasal simgesi!"
15
Daily Fluxion'un perşembe günkü sayısında Qwilleran'ın ikinci defa yayınlanan Prandium
Pırıltıları adlı köşesi, şehrin önde gelen hukuk şirketlerinden biri olan Teahandle, Hanslow,
Burris Maus ve Castle'nin yönetim kurulu üyesi avukat Robert Maus'un mutfaktaki ustalığına
ayrılmıştı. Sütun son derece nükteli bir üslupla yazılmıştı, Qwilleran mektuplarını almak için
ofise uğradığında ofisboylardan editörlere kadar bir sürü kişinin tebriklerini kabul etti.
Öğleyin Basın Kulübü'nde ona, "En iyi görevleri nasıl oluyor da sen alıyorsun hep?" diye
sordular. "Bu biçimde ne kadar kilo almayı düşünüyorsun?... Fluxion mı hesabı ödedi
diyorsun? Muhasebeci çıldırmıştır şimdi...."
Gününü ofiste, Max Sorrel'ın garip teorileriyle ilgili bir yazı yazmakla geçirdi. "Bir
arkadaşınızın samimiyetini denemek isterseniz" diyordu Max, "ona berbat bir kahve ikram
edin. Eğer kahvenizi överse, ona güvenilmez demektir."
Yazdığı her paragrafın ortasında sürekli gelen telefonlarla bölündü: Maus'un özellikle
havagazı ocağında yemek pişirmekte ısrar etmesine itiraz eden elektrik şirketi, alüminyum
folyolara sarılmış fırında patatese olan antipatisini protesto eden alüminyum sektörü, Maus'un
adından bile tiksindiği ketçap, diet peynir, donmuş balık ve bunlara benzer ürün satıcıları.
Fırtına gibi bir telefon da hukuk şirketinin kıdemli ortağı, yaşlı Teahandle'den geldi. "Robert
Maus bugünkü gazetede bu makalenin yayımlanmasına izin verdi mi?" diye kükrüyordu.
"Makalenin bitmiş halini okumadı" dedi Qwilleran, "ama onunla mülakat yapmama izin
verdi."
"Hah! En önemli müşterilerimizden birinin elektrikli ocak üreticisi olduğundan haberiniz var
mı?"
"Böyle olsa bile, Maus'un fikirlerini söyleme özgürlüğü var, öyle değil mi?"
"Ama bunu basmak zorunluluğunuz yoktu!" diye bağırdı şirketin ortağı. "Şehre döndüğünde
bu konuyu Bay Maus'la görüşeceğim."
Şikâyetleri yanıtlayan ve tebrikleri kabul eden Qwilleran, bu arada birkaç telefon da kendisi
açtı. Koko bu sabah daktiloda Z harfini bırakmıştı, bunu görünce gazetecinin aklına şehre ilk
geldiğinde kısa süreli ama yakından tanıdığı bir ressam olan Zoe Lambreth'i aramak geldi.
Zoe'ya, telefonda, çömlek atölye-sindeki eski skandalla ilgili bir gazete yazısından aldığı bir
dizi sanatçının adlarını okudu.
"Bu kişilerin arasında tanıdığın var mı?" diye sordu.
"Bunların bazıları öldü" dedi Zoe, Qwilleran'ı daima büyülemiş olan melodik sesiyle. "Herb
Stock California'da, emekli. Inga Berry, Penniman Okulu'nun çömlekçilik bölümünün
başkanı. Bill Bacon, Törpü ve Keski Kulübü'nün başkanı."
"Inga Berry mi dedin? Onunla röportaj yapmak isterdim."
"Umarım şu eski skandali eşelemiyorsundur" dedi ressam, "inga bunun hakkında konuşmayı
kesinlikle reddediyor. Gazetelerde ismi geçen bütün o 'pasaklı bohemler' sonunda sanat
camiasının önemli kişileri oldular ama hâlâ gazeteciler tarafından izleniyorlar. Gazeteleri bir
türlü anlayamıyorum."
Sonra Qwilleran ince bir plan yapıp inga Berry'i aradı. Kadın telefonu samimi bir ses tonuyla
açmıştı ama Qwilleran kendini Daily Fluxion'nn yazarı olarak tanıtır tanıtmaz sesi sertleşti.
"Ne istiyorsunuz?"
Qwilleran gerek konuşma stilinin gerekse sesinin bütün cazibesini kullanarak hızlı hızlı
konuştu. "Bayan Berry, çömlekçiliğin sanat dalları içinde en kalıcı olduğu söyleniyor, bu
doğru mu? "
"Şey... evet" dedi kadın şaşırarak. "Tahta çürüyor, metal paslanıyor ama elimizde binlerce
yıllık çömlek örnekleri var"
"Anladığım kadarıyla çömlekçilikte, yakında bir rönesan yaşanması bekleniyor, hatta on yıl
içerisinde resim ve heykel sanatlarını geride bırakacağına inanılıyor."
"Bilemiyorum... Evet, belki de!" dedi kadın, bu gurur okşayıcı yorumu değerlendirerek. "Ama
benden alıntı yapmayın Yoksa bütün ressam ve heykeltıraş dostlarım ipe çekerler beni."
"Bu konuyu sizinle tartışmak isterdim, Bayan Berry. Öğrencileriniz arasında genç bir
arkadaşım var, sizin seramik sanatına katkılarınızı anlatmakla bitiremiyor."
"Ah, öyle mi? Bu öğrencim erkek mi, kız mı?" Bayan Berry konuyla ilgilenmişti.
"William Vitello'yu tanıyor musunuz?"
"Benim sınıfımda değil ama onu tanıyorum." Hafifçe güldü. "Gözden kaçırılması zor biri."
"Son günlerde onu gördünüz mü?"
"Zannetmiyorum. Stüdyoda felaketler yaşanmadığına göre, herhalde ortalıkta yoktu."
"Bu arada, sırların bileşiminde kurşun kullanılması normal midir Bayan Berry?"
"Ah evet, hep kullanılır. Kurşun, pigmentin kile yapışmanı sağlar."
"Zehirli midir?"
"Eh, tabii bazı önlemler alıyoruz. Stüdyomuzu ziyaret etmek ister misiniz Bay... Bay?"
"Qwilleran, Q-w ile yazılır. Çok naziksiniz Bayan Berry. Çömlekçilik hakkında merak ettiğim
çok şey var. Kilin ağırlaştıkça kötü kokmaya başladığı doğru mu?"
"Evet, hem de oldukça kötü. Ne kadar çok tutarsanız o kadar esneklik kazanır. Aslında
ayrışıyor."
Konuşma sırasında yazı işleri bölümünün resepsiyonisti,Qwilleran'a, bekleyen iki telefonu
olduğunu işaret etti. Gazeteci başını salladı, telefonları sonraya erteletti.
Çömlekçiye, "Nehir Yolu'ndaki eski çömlekçide bir daire kiraladım. Büyüleyici bir yer. Orayı
biliyor musunuz?" dedi.
Karşı tarafta bir an için soğuk bir sessizlik oldu. "Konuyu Mortimer Mellon'a
getirmeyeceksiniz, değil mi?"
"O kim?" diye sordu Qwilleran, son derece inandırıcı bir saflıkla.
"Boşverin. Onun adını söylediğimi unutun."
"Ben size, dairemin kil ocağı odasına bakan gizli bir deliği olduğunu söyleyecektim. Çok
merak ediyorum doğrusu, sizce bu delik ne için açılmış olabilir?"
Karşı tarafta yeniden bir duraksama oldu. "Siz hangi stüdyoda kalıyorsunuz?"
"Altı Numara'da."
"Bu eskiden Bay Penniman'ın stüdyosuydu."
"Onun bir sanatçı olduğunu bilmiyordum" dedi Qwilleran. "Ben onu gazete editörü ve
sermayedar zannediyordum."
"O bir sanat hamisiydi ve stüdyosu da bir... bir..." "Herkesin başını sokabileceği bir yer
miydi?"
"Şöyle ki..." temkinli bir sesle konuşuyordu kadın, "ilk zamanlarda ben Penniman'ın
atölyesinde çalışmıştım."
Qwilleran şaşırmış gibi yaptı ve Graham'in sergi açılışına katılıp katılmayacağını sordu.
"Öyle bir planım yok ama..."
"Neden gelmiyorsunuz Bayan Berry? Şampanya kadehinizi bizzat ben doldururum."
"Belki gelirim. Aslında böyle açılışlarda kaybedecek vaktim yok ama siz çok ilginç bir genç
adama benziyorsunuz, şevkiniz beni de heyecanlandırdı."
"Sizi nasıl tanıyacağım Bayan Berry?"
"Görünce tanırsınız. Saçlarım gri, perçemlerim var ve hafif topallıyorum. Romatizma,
bilirsiniz. Ve tabii tırnak altlarında kil var."
Kendi ikna yeteğinden hoşnut kalan Qwilleran telefonu kapadı ve keyif içinde Max Sorrel'le
ilgili sütunu tamamladı Metni Riker'e teslim etti, tam ofisten çıkmak üzereyken telefonu çaldı.
Bir erkek sesi "Restoranlarla ilgili sütunu yazan sen misin?" diye sordu.
"Evet, gurme sütununu yazıyorum."
"Sana bir tavsiyede bulunayım mı? Altın Pirzola'yla ilgilenmeyi bırak."
"Neden?"
"Altın Pirzola hakkında gazetede hiçbir şey çıkmasını istemiyoruz, anladın mı?"
"Bu restoranla bir bağlantınız mı var efendim?"
"Bak sana söylüyorum. Bu işin peşini bırak, yoksa gazeten çok reklam kaybeder, tamam mı?"
Telefon kapanmıştı.
Qwilleran görüşmeyi Riker'e iletti. "Eski gangster filmlerindeki kötü adamlara benziyordu.
Ama artık seni vurmakla tehdit etmiyorlar, reklamları geri çekeriz diyorlar. Sorrel'ın
restoranını batırmaya yönelik bir yeraltı faaliyeti olduğundan haberin var mıydı?"
"Hı hı, bunu patronla bir konuşacağım" dedi Riker, sıkıntıyla içini çekerek. "Yarın için
peynirle ilgili sütunun hazır, sonra da bostancı pazarıyla ilgili olanı var ama Şaşkın Simit
hakkındaki yazıyı yayımlayamayız! 'Kokulu karidesler! Nefis : kürdanlar!' Sen çıldırdın mı?
Sırada ne var?"
"Şirin Şişmanlar. Bu akşam oraya gidiyorum."
"Joy'dan haber var mı?"
"Hiçbir şey yok. Ama olayın peşindeyim. Bir ipucu bulabilirim."
Qwilleran, Hixie Rice'la Duxbury Memorial Merkezi'nde buluştu. Kadın kıvırcık bir peruk
takmış, üzerine tam tamına oturan, puantiyeli, turuncu-beyaz bir takım giymişti. Bu kadar
renkli olmasına rağmen tuhaf bir biçimde silik bir görünümü vardı.
"Çok mu ablak görünüyorum?" diye sordu. "Son olarak kirpiklerimi kaybettim. Zaten ben hep
bir şeyler kaybederim. Banyodaki tartının dışında her yerde kaybederim. C'est la vie!"
Şirin Şişmanlar'ın -toplam onaltı tane- yemekli toplantısı, Merkez'in, mutfağının sadeliği ile
tanınan bir salonunda yapılıyordu.
Zayıflamayı Düşünmek'le ilgili kısa bir konuşma yapıldı. Haftanın kaybeden şampiyonları
anons edildi ve kötü yola sapan birkaç kişi de -Hixie de bunların arasındaydı- günahlarını
itiraf etti. Konuklara lahana suyu kokteyli ikram edildi, ardından da hafif bir yemek verildi.
"Ah, hafif bir çorba daha!" dedi Hixie, sahte bir coşkuyla. "Bu hafta, sıcak suyun içine iki
damla et suyu damlatmışlar adeta! Ve bu kızarmış kara ekmek! Çocukluğumda, Michigan
Pigeon'da kemirdiğimiz ağaç kabuklarından beri bu kadar lezzetlisini tatmamıştım..." Asıl
yemek geldiğinde "Sence bu gerçek bir hamburger mi?" diye sordu Qwilleran'a. "Bence bu
içine yapıştırıcı karıştırılmış üzüm ezmesine benzeyen berbat bir şey! Yoksa brüksellahanası
sevmez misin? O ıslanmış kâğıt lezzetini başka hiçbir şeyde bulamazsın. Bak, tatlıyı mutlaka
denemelisin. Onu su, disodyum fosfat, sebze sakızı ve suni tatlandırıcıdan yapıyorlar. Ve işte
karşınızda, yumurtayla çırpılmış kuru erik tatlısı!"
Eve dönerken, Hixie konuyu değiştirdi. "Hayat gerçekten haksızlıklarla dolu. Neden pırıl pırıl
bir zekâ ve güzel bir yüz yerine ince bir bedenle doğmadım. Bu şişmanlıkla asla bir erkek
bulamıyorum, bulamadıkça da şişmanlamaya devam ediyorum.
Qwilleran, "Kendine bir uğraş bulmalısın. Sana yemeği-unutturacak, kendini kaptırabileceğin
bir uğraş" diyerek tavsiyede bulundu.
"Benim iyi bir uğraşım var. Yiyecek tüketmekle ilgileniyorum" diyerek her zamanki kıvrak
zekâsıyla yapıştırıverdi cevabı. Ama birlikte Maus Evi'nin merdivenlerini tırmanırken o mutlu
şişman yüzünü ellerinin arasına almış, hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlamıştı.
"Hixie! Senin derdin ne?" diye sordu Qwilleran.
Genç kadın başını iki yana sallayarak hıçkıra hıçkıra ağ-lamaya devam etti. Qwilleran onu
kolundan sıkıca tutarak merdivenlerden çıkarmak zorunda kaldı. "Benimle Altı Numara'ya
gel, sana içecek bir şey ikram edeyim" dedi.
Sesindeki sıcaklık Hixie'nin gözyaşlarını daha da artırmıştı. Koko kızın eve girmesiyle bir an
irkildi. Daha önce ağlayan birini ne görmüş ne de duymuştu.
Qwilleran kızı koltuğa oturttu. Eline bir mendil kutusu, sigara ve bir kadeh viski tutuşturdu.
"Evet, bu sağanak halinde aniden boşalan yaşların nedeni nedir, söyle bakalım."
"Ah, Qwill, çok berbat durumdayım." Qwill sabırla bekledi.
"Ben bir milyoner ya da film artisti falan istemiyorum. Tek istediğim yalnızca normal,
ortalama bir erkek, biraz akıllı biraz yetenekli. Hatta ikisi birden olmasa da olur. Ama hiç
böyle biriyle karşılaştın mı diye sorsana." O güne kadar ilişki kurduğu kişilerin ve
başarısızlıkla sona eren ilişkilerin hızlı bir dökümünü yaptı.
Bu acıklı öyküyü daha önce de duymuştu Qwilleran. Genç kadınlar sık sık ona kalplerini
açarlardı. "Kaç yaşındasın Hixie?"
"Yirmi dört."
"Daha önünde çok uzun yıllar var."
Genç kadın başını iki yana salladı. "Ben asla doğru adamı bulamayacağım. Ben macera
yaşamak istemiyorum. Erkekler benimle daima kısa ilişkilere giriyorlar. Ben parmağımda bir
yüzük, telli duvaklı bir gelin olmak istiyorum, yeni bir soyadı, pembe pancurlu bir ev,
bebekler... istiyorum."
Qwilleran kızın üzerindeki elbiseye baktı. Onun için çok kısa, dar ve fazla parlaktı. Usulünce
bunu nasıl anlatabilirdi bu kızcağıza? Belki Rosemary ona bu konuda yardımcı olabilirdi.
Hixie, "Bir içki daha alabilir miyim?" dedi. "Neden kedin gözlerini dikmiş bana bakıyor?"
"Senin için endişe duyuyor. Birinin mutsuz olduğunu hemen anlar."
"Genellikle böyle kendini dağıtan bir insan değilimdir ama son zamanlarda beni çok sarsan
bir deneyimim oldu. Son beş gecedir uyuyamıyorum. Sana bütün ayrıntılarıyla anlatabilir
miyim? Rahatsız olmazsın değil mi? Sen çok anlayışlı bir insansın."
Qwilleran başını sallayarak onayladı.
"Evli bir adamla olan ilişkim yeni bitti" dedi genç kadın. Bir an Qwilleran’ın tepkisini görmek
için durdu, ama gazeteci piposunu yakmakla meşguldü. "Anlaşamadık. Onunla uzaklara
gitmemi istedi ama ben reddettim, Onun metresi olarak yaşayamazdım. Ben gerçek, kâğıt
üzerinde tastikli bir evlilik istiyorum. Deli miyim ben sence?"
"Bu konudaki muhafazakârlığın şaşırtıcı."
"Bildik hikâye. Eşinden boşanmıyor. Beni de bırakmak istemiyor... Mmmmm, bu viski bir
harika. Sen neden içmiyorsun Qwill?"
"Yaşım tutmuyor."
Hixie aslında onu dinlemiyordu, kendi sorunlarıyla doluydu. "Biz bütün planlarımızı
yapmıştık. Paris'te yaşamaya karar vermiştik. Hatta Fransızca öğrenmeye bile başladım. Dan
tavsiye etmişti..." birden durdu, panikleyerek Qwilleran'a baktı.
Gazeteci ifadesiz bir yüzle dinliyordu onu.
"Pekâlâ, artık biliyorsun" diyerek ellerini yukarı kaldırdı. "Adını açık etmek istemezdim.
Kimseye bir şey söylemezsin değil mi?"
"Merak etme, söylemem."
"Robert'in öğrenmesini hiç istemem. Kriz geçirir, ne kadar tutucu bir adam olduğunu bilirsin"
diyerek sustu ve pişmanlıkla inledi. "Üstelik Joy senin arkadaşın. Ah, bu sefer iyice berbat
ettim her şeyi... bana söylemeyeceğine dair söz vermeni... içkin çok iyi geldi... beş gecedir
uyuyamıyorum... o kadar yorgunum ki."
"Viski deliksiz bir uyku çekmene yardımcı olur. Seni dairene bırakmamı ister misin?"
Hixie ayakta duramıyor, yalpalıyordu. Qwilleran yürüyebilmesi için onu belinden tuttu ve
dairesine kadar eşlik etti. Yolda işten dönen Charlotte Roop'la karşılaşıp selamlaştılar.
Dairesine geri döndüğünde Koko'yu resimlerin çerçevelerine çenesini sıvazlarken buldu.
"Dur yapma" diye bağırdı. Duvardaki Art Nouveau tabloya doğru yürüdü, yerinden çıkardı ve
metal kapağı aralayıp gözünü deliğe dayadı. Dan'in bir tomar paçavrayı küçük kil
fırınlarından birine attığını, sonra büyük kil ocağının gözetleme deliğinden bakarak kara kaplı
deftere bir şeyler çiziktirdiğini, daha sonra da saatin alarmını kurup sedire uzandığını gördü.
Qwilleran gözünü yavaşça delikten çekti. Fırına atılan paçavraları tanımıştı.
16
Qwilleran Çarşamba sabahı kahvaltıya inmedi, dairesinde kendine bir neskafe hazırlamış,
erkenden gazeteye Şirin Şişmanlar'la ilgili yazıyı yazmaya oturmuştu. Koko yazı masasının
üstünde oturmuş, yardımcı olmaya çalışıyor, çenesini marjınları değiştiren tuşa sürtüyor,
Qwilleran üç aralık verince kuyruğunu silindire kaptırıyordu.
"Şirin Şişmanlar'ın yemeğinde eğlence dozu yemek miktarından daha fazla" diye yazdı.
Kapısı vuruldu, açınca Robert Maus'u, çökük omuzları ve bitkin yüzüyle karşısında buldu.
Avukat, "Umarım sizi özel çalışma saatinizde rahatsız etmiyorum?" diye sordu. "Zamanınız
varsa sizinle konuşmak istiyordum."
"Elbette, içeri buyrun. Duyduğuma göre beklenmedik bir zamanda yurtdışına çıkmak zorunda
kalmışsınız. Yorgun görünüyorsunuz."
"Yorgun mu? Evet yorgunum ama yolculuğumun beklenmedik bir biçimde uzamasından
dolayı değil. Durum şu ki... döndüğümde, ufak çapta bir... kaos diyebileceğim bir durumla
karşılaşmış bulunuyorum. "
"Oturmak ister misiniz?"
"Teşekkür ederim, çok teşekkür ederim."
Kediler omuz omuza yemek masasının üzerine oturmuşlar, hiç kıpırdamadan, büyük bir
ciddiyetle gelen ziyaretçiyi izliyorlardı.
"Bu iki arkadaşınızın sizinle aynı misyonu üstlenmiş meşhur yemek uzmanları olduğunu
sanıyorum, yanılıyor muyum?"
"Evet öyle, büyüğünün adı Koko, küçüğü ise Yum Ne zaman geri döndünüz Bay Maus?"
"Dün gece, geç saatlerde. Gelir gelmez de karşılaştığım bir dizi karışıklığı izin verirseniz
anlatayım size. Çömlek sergisin açılışına üç yüz kişi davet edilmiş oysa bir kâhya çocuk bile
yoktu ortalıkta. Bayan Marron'un romatizma ağrıları tutmuş. Doğu tarafımızda, bitişik
komşumuz olan tenis kulübü, bacamızdan tüten aşırı dumandan şikâyetçi olmuş. Teahandle,
Hansblow Burris, Maus ve Castle'ın kıdemli ortaklarından biri bana sizin dün köşenizde
yayınladığınız yazıdan dolayı önemli müşterilerimizden birinin şirketimizle ilişkisini
tamamen kopardığını bildirdi."
"Özür dilerim eğer..."
"Sizin suçunuz değil. Ancak... bir şey daha eklememe izin verin. Bayan Roop bina içinde bazı
uygunsuz görüntülere şahit olduğunu dile getirdi." Qwilleran’ın bir şey söylemek üzere
olduğunu farkedince "Rica ederim, bir dakika izin verin" diyerek konuşmasına devam etti.
"Her ne kadar adı geçen hanımın -nasıl diyelim- belli konularda kumkuma olduğunu
biliyorsak ta şikâyetlerine kulak vermemiz..."
"Giriş konuşması yapmanıza gerek yok" diyerek araya girdi Qwilleran. "Bu bayanın şikâyeti
nedir?"
Maus boğazını temizleyip yeniden konuşmaya başladı. "Bayan Roop gece çok geç bir saatte
bayan kiracılarımızdan birini odanıza en neglige girerken görmüş. Yine kendisi çok geç bir
saatte dairenizden, aşırı alkollü bir halde başka bir kiracının ayrıldığını görmüş.
Qwilleran bıyığına doğru ofladı. "Benden herhalde böyle bir dedikoduya açıklama getirmemi
beklemiyorsunuz?" dedi.
"Sizden bir açıklama kesinlikle ne istiyorum ne de bekliyorum" dedi Maus. "Ancak ben size
içinde bulunduğum konumu açıklayayım. Ortağı olduğum şirket oldukça muhafazakâr bir
yapıya sahiptir. Bin dokuz yüz on üçte şirketin ortaklarından ,o zamanlar şirket yalnızca
Teahandle ve Whitbread adıyla anılıyordu' biri bir garden partide üç bardak punch içtiği için
kovuldu. Dolayısıyla bu binada herhangi bir uygunsuz olay meydana gelirse, bu durum
ortaklarımın kulağına giderse, yalnızca şirketin adı lekelenmekle kalmayacak, büyük ihtimalle
benim ortaklığıma da son verilecektir. Zaten şu an bir pansiyon işletiyor olmam onlar için
yeterince uygunsuz."
"Bana sorarsanız" diye Qwilleran araya girdi, "Maus evi'nde sizin tahmin ettiğinizden çok
daha uygunsuz işler dönüyor."
"Bana şimdi onları anlatmayın. Bugünkü karışıklık bir bitsin, her şeyle ilgileneceğim zaten."
Telefon çaldı.
Qwilleran "Özür dilerim" diyerek çalışma masasına gitti ve ahizeyi kaldırdı. "Evet... evet, size
nasıl yardımcı olabilirim?.. Fazla para mı çekilmiş!" Ahizeyi kulağıyla omuzu arasına
sıkıştırıp masanın gözünden çek defterini aldı ve günlük hesabına baktı. Bin yedi yüz elli mi?
Ama bu imkânsız. Ben çekin üzerine yedi yüz elli yazmıştım! Buna inanamıyorum! iki kere
mi ciro edilmiş? Bu çok garip... Her iki imza da okunaklı mı? Açık söylemek gerekirse, ilk
cirodaki imza G-w-w-w... gibi bir şey olmalı... Eh, o zaman sahte. Biri çekin üzerinde yazılı
miktarla oynamış... Aradığınız için teşekkür ederim... İlgileneceğim...Hayır, bir sorun
çıkacağını zannetmiyorum. Ben sizi tekrar arayacağım."
Qwilleran misafirine doğru döndü ama avukat çoktan odadan çıkmış, kapıyı kapayıp gitmişti.
Gazeteci de oturup ne yapması gerektiğini dikkatle düşünmeye başladı.
Akşamüzeri dört sularında, Büyük Salon tepeden inen ışık huzmesiyle aydınlanmıştı. Salon'un
ortasına yerleştirilmiş kaidelerin üstündeki mücevher görünümlü çömlekleri aydınlatıyordu.
Bu ışıkta eserlerin üzerindeki Yaşayan Sır büyüleyiciydi. Salonun başka bir köşesinde Joy'a
ait son derece zarif, gri ve gri yeşil renkli çanaklar, çömlekler, vazolar, kavanozlar, ibrikle
vardı. Üzerleri hafif pürtüklüydü ama aynı zamanda yumuşat görünümleriyle yarı erimiş
dondurmaya benziyorlardı. Bunların yanı sıra Dan’in acemi dönemlerinde yapmış olduğu
koyu kahverengi ve koyu mavi çömlekler de sıralanmıştı.
Büyük Salon'un her iki yanındaki balkonların altında uzun masalar kurulmuştu. Üzerleri buz
kovaları, kiralanmış şampanya kadehleri, ve hors d'oeuvres tepsileriyle donatılmıştı.
Garsonlar, üzerlerinde ya çok kısa ya da çok uzun duran beyaz ceketleriyle, beceriksizce
koşuşturan sanat okulu öğrencileriydi.
Qwilleran salonu gezerken davetlilerin kendisine hiç de yabancı gelmediğini farketti. Müze
küratörleri resmi ve soğuk bir tavırla etraflarına bakmıyor, Galeri yöneticileri fikirlerini
kendilerine saklıyor, koleksiyoncular aralarında dedikodu yapıyor, sanat hocaları birbirlerine
çömleklerle ilgili açıklamalarda bulunuyor, çeşitli sanatçı ve ustalar da bedava şampanyayı
içiyorlardı. Fluxion'un sanat eleştirmeni Jack Smith yüzünde kronik mide ağrısı çeken bir
levazımatçı gibi etrafta dolaşıyordu. Morning Rampage'den yaşlı bir bayan gazeteci ise
herkesin ne giydiğini not alıyordu.
Ve tabii ki Dan Graham! Her zamanki gibi kılıksızdı; ne kadar alçakgönüllü görünmeye
çalışsa da aslında kibirden patlamak üzereydi. Gözleri sürekli kendisine iltifat edecek
birilerini arıyor, arada Bayan Graham'la ilgili soru sorulduğunda kaşlarını çatıyordu.
"Çok büyük şanssızlık oldu" diyordu. "Joy aşırı çalıştı, neredeyse menenjit oluyordu. Fena
halde dinlenmeye ihtiyacı vardı, ben de onu Florida'ya tatile gönderdim. Hastalanmasını
istemem. Onu kaybetmek hiç istemem."
Qwilleran bir ara ona, "Çömlek fiyatları epey yükselmiş olmalı, böyle büyük bir partiyi
finanse edebildiğine göre" diye takıldı.
Dan ağzını çarpıtarak gülümsedi. "Los Angeles'da bir restoran sahibinden büyük bir sipariş
aldım. İyi avans verdiler. Ben de şampanya siparişinde cömert davrandım. Maus da hors £
oeuvres'lerle katkıda bulundu." Başıyla Bayan Marron'un bulunduğu soğuk meze masasını
işaret etti. Kırmızı burunlu kadın masanın üstündeki salatalıklı sandöviç, peynirli kroket,
karides, jambon ve mantarlı kanepe tepsilerini boşaldıkça dolduru-yordu.
Sonra Qwilleran, Jack Smith'i buldu. "Dan’in 'Yaşayan Sır'ı hakkında ne düşünüyorsun?"
"Ne diyeceğimi bilemiyorum, imkânsızı başarmış" dedi eleştirmen, mermer soğukluğunda bir
ifadeyle. "Bunu nasıl elde etti? O muhteşem kırmızıyı nasıl yakaladı? Geçen kış ortak bir
sergide sergilediği çömlekleri görmüştüm, lağımdan çıkmış döküntüyü hatırlatıyorlar diye
yazmıştım. Bundan hoşlanmamıştı tabii ama doğruydu. O zamandan bu zamana çok ilerlemiş.
Bütün marifet sırda tabii. Biçimsel olarak son derece vasat ürünler. Hele şu taş plakalar!
Oklavayla yapılıyor!.. Adamın sırrını kadının çömleklerine uygulasalar, işte o zaman şahane
işler çıkar ortaya. Yazımda bunu önereceğim."
Baykuş gözlüklü genç bir kız Qwilleran’ın bakışlarını yakalamaya çalışıyordu. Qwilleran ona
doğru yürüdü.
"Umarım buraya gelmemin bir sakıncası yoktu Bay Qwilleran?" diye çekinerek sordu genç
kız. "Bana kırk sekiz saat beklememi söylemiştiniz."
"Williatn'dan bir haber yok mu?" Kız başını üzgün bir biçimde salladı. "Banka hesabınızı
kontrol ettiniz mi?"
"Hiç dokunulmamış, yalnızca banka yirmi altı sent faiz eklemiş."
"Polise haber verseniz iyi olacak. Ve endişelenmemeye çalışın lütfen. Şimdi size yiyecek ya
da içecek bir şeyler ikram etmeme izin verin."
"Hayır, teşekkür ederim. Canım hiç istemiyor. Eve gitsem iyi olacak." Qwilleran onu kapıya
kadar geçirdi ve Nehir Yolü otobüsüne nerden binebileceğini tarif etti.
Salona geri döndüğünde kalabalık arasında Pennirnatı kardeşleri görünce şaşırdı. Birtakım
saygısız vatandaşlar tarafından Tweedledum ile Twedledee diye anılan bu kardeşler, bir
Fransız Post-Empresyonist sergisinin seviyesinden daha düşük seviyeli bir davete ender
olarak katılırlardı.
Diğer konuklar kardeşlerin varlık ve isimlerinin gerektirdiği saygıyla etraflarında dolaşırken,
onlar yalnızca dinlemeyi tercih ediyorlar, sigara ya da içki içmeden, bu tip sanat
toplantılarında yüzlerinde hep görülen hafif şaşkın bir ifadeyle öylece duruyorlardı.
Qwilleran, onların Morning Rampage'm gerisindeki beyni değil, parayı temsil ettiklerini
duymuştu.
Kalabalığın oluşturduğu çemberin içinde onlara doğru yavaş yavaş ilerledi ve onları ancak
kıdemli bir muhabirin bilebileceği bir yöntemle, bağış isteyen, iş arayan, ya da yalnızca
yaltaklık yapan kişilerden uzaklaştırdı. "Sergiyi nasıl buldunuz?"
Basil Penniman kardeşi Bayley'e baktı.
"ilginç" dedi Bayley.
"Daha önce böyle bir sır görmüş müydünüz?"
Bu sefer Bayley soran gözlerle Basil'a bakarak topu ona attı.
Basil "Çok ilginç" dedi.
Bayley aniden, "Gazeteniz için sormuyorsunuz, değil mi?" diye atıldı.
Qwilleran, "Hayır, sanat benim alanım değil artık. Ben yalnızca burada yaşıyorum. Bu binayı
babanız inşa etmemiş miydi?" diye sordu Qwilleran.
İki kardeş temkinli bir biçimde başlarını salladılar.
Qwilleran, "Bu eski binanın kimbilir ne etkileyici sırları vardır" diye bir giriş yaptı. Sorusuna
yanıt alamadı ama üzerlerinde belli belirsiz bir heyecan yakalamıştı. "Bayan Graham şe-^ir
dışına çıkmadan önce bana çömlek atölyesinin ilk dönemleriyle ilgili bir takım dokümanlar
bıraktı. Henüz bakacak zamanım olmadı ama iyi bir hikâye çıkabileceğini düşünüyorum,
gizim okurlarımız bu tür tarihi hikâyelerden çok hoşlanırlar, Özellikle insanlar ve
yaşamlarıyla ilgiliyse" dedi.
Basil, Bayley'e endişeyle baktı.
Bayley kıpkırmızı olmuştu. "İzin almadan hiçbir şey yazamazsınız."
"Bayan Graham kâğıtları bize vereceğine söz vermişti" dedi Basil.
"Onlar aileye aittir" diye kardeşi ilave etti. "Onları geri almak için yasal yollara
başvurabiliriz."
Qwilleran "Bu kâğıtlarda ne var?" diye yarı alaycı bir ses tonuyla sordu. "Tahminlerimin
üzerinde iyi bir yazı malzemesi bulmuş olabilirim."
Bayley, yüzünden ateşler çıkarak, "Eğer bu bilgileri yayınlarsanız biz... biz... size..."
"Dava açarız" diye tereddütle tamamladı Basil.
"Fluxion'u dava ederiz. Buna sarı gazetecilik derler!" Bayley'in yüzü şimdi mosmordu.
Basil erkek kardeşinin koluna dokundu. "Dikkatli ol, doktorun ne söylediğini biliyorsun"
dedi.
"Sizi heyecanlandırdıysam özür dilerim" dedi Qwilleran. "Yalnızca takılıyordum."
"Gel" dedi Basil, Bayley'e ve birlikte çabucak Salon'u terk ettiler.
Qwilleran yüzünde muzip bir mutluluk ifadesiyle bıyığını sıvazlarken, salonda aksak
adımlarla yürüyen zayıf, gri saçlı bir kadın gördü. "Inga Berry!" diye bağırdı. "Benim, Jim
Qwilleran."
"Hey, ben daha genç birini bekliyordum, telefondaki sesiniz çok coşkulu ve.... bağışlayın beni
ama masum geliyordu."
"Rica ederim" dedi Qwilleran. "Size bir içki ikram edebilir miyim?"
"Neden olmasın? Şu eski püskü çanak çömleğe şöyle bir göz atar sonra bir köşeye çekilir tatlı
tatlı sohbet ederiz... Ah muhteşem!" diyerek o sırada gözüne çarpan Yaşayan Sır't işaret etti.
Mümkün olduğu kadar hızlı adımlarla parıldayan nesnelere doğru gitti, şemsiyesine
dayanarak eğildi. "Bu., bu tahminimden de daha iyi!" dedi.
"Demek beğendiniz."
"Bunları gördükten sonra eve gidip bütün çalışmalarımı parçalamak geliyor içimden."
Şampanyasını bir dikişte içti. "Yalnız bir eleştiri: Böylesine muhteşem bir sır, ezilmiş kil
üzerinde harcanarak çok yazık edilmiş."
"Bizim eleştirmenimiz de sizinle aynı fikirde."
"Hayatında ilk defa haklı olabilir. Ona böyle söylediğimi iletebilirsiniz." Salonun karşı
tarafına doğru baktı. "Bu Charlotte Roop değil mi? Onu neredeyse kırk yıldır görmüyordum.
Benim dışımda herkes yaşlanıyor."
Qwilleran, "Bir şampanyaya daha ne dersiniz?" diye sordu. Bayan Berry çevresine şöyle bir
göz attı. "Yalnızca şampanya mı var?" dedi.
Qwilleran, "Eğer benimle Altı Numara'ya gelme lütfunda bulunursanız size viski ya da
burbon ikram edebilirim" dedi.
"Harika!"
"Siz çömlekçilerin toz nedeniyle çok içmek zorunda olduğunuzu biliyorum."
"inanılmaz birisiniz!" diyerek onu şemsiyesiyle dürttü. "Bunu nereden duydunuz? Çok fazla
şey biliyorsunuz."
Merdivenlerden ağır adımlarla çıktılar. Altı Numara'dan içeri girerken Inga Berry sanki
rüyada gibiydi. "Ah, bu, eski günleri hatırlatıyor. Burada ne çılgın partiler vermiştik! Biz çok
şeytandık!.... Merhaba kedicikler... Şimdi, bana bahsettiğiniz gizli delik nerede, görebilir
miyim?"
Qwilleran onu deliğin olduğu yere götürdü. Bayan Berry eğilip baktı.
"Evet" diye başını salladı. "Penniman bunu büyük olasılıkla güvenlik için yaptırmıştır."
"Buradan neyi izlemiş olabilir?"
"Bu uzun bir hikâye" diye içini çekerek oturdu. "Ah şu romatizma" diye yakındı. "Tanrı'ya
çok şükür yalnızca bedenimin alt bölümlerinde var. Eğer ellerimde olsaydı, intihar ederdim.
Bir çömlekçinin elleri hazinesidir. En ince aleti başparmağıdır. Teşekkür ederim, siz bilgili ve
anlayışlı bir beysiniz" diyerek kendisine uzatılan burbonu aldı. "Burası bir zamanlar oldukça
yoğundu. Stüdyo cıvıl cıvıldı. Stüdyomuzda birkaç ressam, bir dokumacı, bir metal sanatçısı
vardı. Penniman'ın gözdesi, çömlekçilikte pek iyi olmayan ama son derece güzel bir kızdı. Bir
süre sonra genç bir heykeltıraş geldi ve kız ona âşık oldu. Son derece yakışıklı bir adamdı.
İlişkilerini gizlemeye çalıştılar ama Penniman öğrendi, kısa bir süre sonra da genç adamın
cesedini nehirde buldular... Bunu size anlatıyorum çünkü siz diğer gazetecilere
benzemiyorsunuz. Bu anlattıklarım çok bilinen eski bir hikâye. Siz buralarda yeni
olmalısınız."
Qwilleran başını sallayarak onayladı. "Onun boğulması sizce bir kaza mı, intihar mı yoksa
cinayet miydi?"
Bayan Berry biraz durakladı. "Resmi kayıtlara göre bir intihardı ama bazılarımız -bununla
ilgili bir şey yazmayacaksınız değil mi?- buna inanmadı, hâlâ da bu ölümle ilgili ciddi
şüphelerimiz var. Ama gazeteciler av köpekleri gibi peşimize takılınca hepimiz aptalı
oynadık. Ekmek kapımızın neresi olduğunu çok iyi biliyorduk!"
"Popsie'den mi şüphelendiniz?"
Bayan Berry şaşırarak baktı. "Popsie mi! Nereden... Neyse önemli değil. Zavallı kız bu
olaydan bir süre sonra nehire atladı. Hamileydi."
"Bununla ilgili bir şey yapmalıydınız."
Çömlekçi omuzlarını silkti. "Ne yapabilirdik? Yaşlı Penni-man zengin bir adamdı. Bu şehir
için çok şeyler yapmıştı. Hetn elimizde bir delil de yoktu... Artık hayatta değil. Charlotte Ro-
op'a gelince -şu aşağıda gördüğümüz kadın- bu olaylar sırasında Penniman'ın sekreterliğini
yapıyordu. Verdiğimiz çılgın partilere gelirdi ama katılmazdı. Biz uçuk bir gruptuk. Bugünün
gençleri serbest aşkı onlar keşfetti sanıyorlar! Bizim zamanımızda yaşasalardı çılgınca serbest
olmanın ne demek olduğunu anlarlardı.. Tanrım, yetmiş beş yaşında bütün bunları yaşamış ve
geride bırakmış olmak çok güzel bir duygu.... Merhaba kedicikler" dedi bir kere daha.
Kediler onu uzandıkları mavi yastığın üzerinden izliyorlardı. Koko sanki kadının her
söylediği sözcüğü anlıyormuş gibi, Yum Yum ise sanki daha önce hiç insan görmemiş gibi
bakıyor-du.
Qwilleran piposunu yaktı. "Charlotte Roop sizin gruba uymuyorduysa neden etrafınızda
dolaşıyordu?" diye sordu.
"Onun patronuyla ilişkisi olduğu ve o güzel kızdan kıskandığı yönünde dedikodular vardı"
dedi Bayan Berry sesini alçaltarak. "Biz hep, Penniman'a ilişkiyi gammazlayanın Charlotte
olduğunu düşündük."
"Sizde neden böyle bir izlenim bıraktı?"
"Görünen köy kılavuz istemez. Bu trajik olaydan sonra Charlotte büyük bir bunalıma girdi ve
işten ayrıldı. Bir daha ondan haber alamadık. Hem birisi gammazlamadıysa Penni-man
duvardaki deliği niye açtırmış olsun ki?" Öne doğru eğildi ve parmağıyla Qwilleran’ın
göğsüne bastırdı. "Trajediden hemen önceydi, Penniman kil odasındaki Mısır stili duvar
resmini yapması için Herb Stock'u tutmuştu. Şimdi nedenini daha iyi anlıyorum!" Bayan
Berry bir yandan içkisini yudumluyor bir yandan da geçmişin muhasebesini yapıyordu.
"Penniman çok cömertti ama bir kızarsa işte o zaman fena olurdu. Bu anlattıklarımın bir
kelimesini bile gazetenizde görmek istemiyorum."
Qwilleran, "Gazetelerarası bir savaş başlatmaya niyetimiz yok" diye cevap verdi. İnsanların
akıllarından geçenleri basın mensuplarına ne kadar kolaylıkla anlattıklarına, sonra da
anlattıklarının basıldığını görünce ne kadar şaşırıp kızdıklarına her zaman şaşmıştı.
Telefon çaldı.
Qwilleran ahizeyi kaldırdı. "Alo?... Evet. Size Cins Bun-sen ne istediğimizi söyledi mi?...
Demek yaptınız! Hızlısınız! Peki, ne buldunuz?... Şarap şişeleri? Başka bir şey?... Ne çeşit
çanak çömlek bunlar?.... Hepsi mi? Vay canına!... Sizce o kırık parçalar yuvarlak bir cisime
mi yoksa düz kare bir parçaya mı aitti?... Anlıyorum. Çok yardımcı oldunuz. Size ne kadar
borcum var. Sağolun, çok naziksiniz. Umarım çok soğuk değildi. Size yardımcı olabileceğim
bir şey olursa söyleyin lütfen."
Qwilleran Bayan Berry'i yemeğe davet etti ancak o başka planları olduğunu söyleyerek bunu
kibarca reddetti. Qwilleran onu kapıya kadar geçirdi. Sonra sanki o an aklına gelmiş gibi, "Bir
şey sorayım size, kili çok hızlı ısıtırsanız n'olur?"
"N'olucak bir aylık emeğinizi yok edersiniz. Çömlekler patlar! O güne kadar hiç
duymadığınız kadar acıklı bir havai fişek gösterisi olur. Bam! Bam! Bam! Birbiri ardına.
Artık bir şey yapmak için çok geçtir."
Qwilleran, Bayan Berry'nin başka planları olduğu için memnundu çünkü yalnız yemek yemek
ve düşünmek istiyordu. Önce Dan Graham'm çatı arasındaki odasını aradı ve yemekten sonra
bir şeyler içmek için davet etti. Kutlamak için, dedi. Sonra da yemek için Joe Pike'ın Deniz
Ürünleri Barakası'na gitti.
Çok can sıkıcı bir durumdu. Qwilleran’ın elinde bir cinayet olduğuna dair pek çok ipucu vardı
ama sahte imzayla ciro edilmiş bir çek dışında kesin bir kanıtı yoktu. Şimdi de hikâyeye yeni
bir şey daha eklenmişti. Dalgıcın verdiği ifadeye göre nehir dibinde bir sürü kırık çanak
parçaları vardı. Dan nehire bir torba dolusu kırık çömlek parçaları dökmüştü. Bunlar yu-
varlak parçalardı! Joy'un yuvarlak çömleklerinin yuvarlak parçaları! Dan'ın düz kare plaka
işlerinin parçalan değil! Dalgıcın tarifine göre çamurlu suyun içinde bile parlayan mavi ve
yeşil parçalar vardı. Bu parlaklık ancak Yaşayan Sır olabilirdi.
Qwilleran yeşil kaplumbağa çorbasını yudumlarken bir yandan da durumun ümitsiz
olmasından korkuyordu. Fırında pişmiş deniz tarağını yerken biraz yüreklendi. Alabalığın
ortasında aklına bir fikir geldi, yeşil salatayı yerken kararını vermişti. Cesur bir adım atacak,
Dan'le yüzleşecek ve çömlekçinin elini açık etmesini umud edecekti. Önemli olan
yaklaşımıydı, bu işi kotaracağından emindi.
Dan saat dokuz gibi, gözlerinde günün zafer pırıltısıyla Altı Numara'ya geldi. Midesini
sıvazlayarak, "Aşağıda büyük bir ziyafet kaçırdın. Yemekte domuz pirzolasıyla patates püresi
vardı. Maus'un o gurme yemeklerinden pek hoşlanmıyorum ama kâhya kadın isterse doğru
dürüst bir yemek koyabiliyor sofraya. Ben zaten her zaman patatesle et yiyebilirim. Ya sen.? "
Qwilleran "Ben her şeyi yiyebilirim" dedi elindeki buz dolu kadehi şıngırdatarak. "Burbon'un
içine ne istersin?"
"Biraz gazoz alabilirim" diyerek büyük koltuğa oturdu Dan. "Benim ilk karım tam bir ustaydı,
çok güzel yemek pişirirdi."
"Joy'dan önce başka biriyle mi evliydin?"
"Evet ama evliliğimiz fazla uzun sürmedi. Dediğim gibi çok iyi yemek yapardı. Bir tavuğu
bile rosto tadında pişirebilirdi."
Qwilleran, Dan'e içkisini uzattı, kendine de gazoz aldı ve kadehini çömlekçinin başarısına
kaldırdı. Sonra etrafta, kedile rine bakındı. Genellikle onların misafirlere verdikleri tepkiyi
gözlemler, onların tavırlarından etkilenirdi. Kediler kitaplığın raflarından birinde, kitapların
arkasına çekilmişlerdi. Bir İngiliz tarih kitabına dolanmış kuyruğun ancak beş santimini
görebiliyordu. Ama uyuyan bir kedinin kuyruğu değildi bu. Kuyruğun ucu düzgün bir ritmle
inip kalkıyordu ki, bu da Koko'nun konuşmaları dinlediğini gösteriyordu. Qwilleran,
kuyruğun Koko'ya ait olduğunu biliyordu çünkü Yum Yum'un kuyruğunun ucunda bir kırılma
vardı.
Dan'ın, sergide aldığı övgüleri büyük keyifle anlatmasını dinledikten sonra Qwilleran yüzünü
buruşturarak, "Ne zaman sana inanıp inanamayacağımı bilemiyorum" dedi.
"Ne demek bu?"
"Bazen senin dünyanın en büyük yalancısı olduğunu düşünüyorum." Son derece yumuşak bir
sesle konuşuyordu. "Bazen benimle dalga geçtiğini düşünüyorum" dedi.
Dan sırıtmakla sırıtmamak arasında tereddüt ediyordu. "Ne demek istiyorsun?" diye sordu.
"Örneğin, Joy'un saçı tekerleğe sıkıştığı zaman hemen şalteri indirdiğini ve onun hayatını
kurtardığını söylemiştin. Ama sen de ben de pekâlâ biliyoruz, o elektrikli çarkı hiçbir zaman
kullanmazdı. Sanırım sen büyük kahramanı oynamayı istedin. Hadi artık itiraf et!" diyerek
yüzünde alaycı bir gülümsemeyle ona baktı.
"Hayır, beni yanlış anlamış olmalısın! Hay aksi! O gün ayaklı çark arıza yapmıştı, Joy'un bir
sonraki fırınlama işlemine yetiştirmek istediği çömlekler vardı, bu yüzden elektrikli olanı
kullandı. Bunu engelleyen bir yasa yok değil mi?"
"Sonra Bunsen ve bana bodrumda fareler olduğunu söyledin. Oysa geçen ay Maus'un orayı
tamamen temizlettiğini öğrendim. Peki, bunu nasıl açıklayacaksın?"
"Pekâlâ, açıklayayım" dedi Dan. Gazetecinin kendisiyle yalnızca dalga geçtiğini düşünerek
biraz rahatlamıştı. "Tutturmuştunuz illa o eski kil odasıyla ilgili bir hikâye uyduracaktınız,
oysa asıl hikâye orası değildi. Asıl hikâye 'Yaşayan Sır'dı, haksız mıyım? Boşuna zaman
kaybediyordunuz. Sizin için zamanın ne kadar değerli olduğunu da biliyordum, dolayısıyla
sizi bir an ötv ce fırın odasına götürmek ve Sır'ı göstermek istiyordum. Hepsi bu. Sizi
uzaklaştırmak için zararsız bir fare yalanı uydurdum, o kadar."
Qwilleran sanki çok önemli bir iş yapıyormuş gibi pür dikkat piposunu yakıyordu. "Pekâlâ,
kabul ediyorum - puf puf - peki, Joy'un Miami'ye gitme hikâyesini neden uydurduğunu
açıklayabilir misin.7 Başını dinlemek için oraya gitmişmiş! Oysa Joy Florida'dan nefret eder."
"Biliyorum, bana da söylerdi. Ama gel gör ki, kendisi oraya gitmek istedi. Şu Hamilton denen
adam, orada. Bence onunla buluşmaya gitti. Anlıyorsun değil mi, Joy bir azize sayılmazdı."
"Peki, neden giysilerini ona yollamak yerine yaktın?" Puf-puf. Qwilleran piposunu biraz
inceledikten sonra, "Bu tütünde bir gariplik var" dedi. Sonra da içinden, "Dikkat et, Qwill,
kaygan zemin üzerindesin" diye düşündü.
"Onlar yalnızca Joy'un istemediği bir kaç paçavraydı" dedi Dan. "Fırında kumaş yakarak
çömleklerin sathında bulanık bir görünüm elde edebilirsin. Yanan gazları denetleyerek her
türlü şeyi yakabilirsin... Peki, sen bunu nereden biliyorsun?" dedi, bir an gözleri çelik kesildi.
"Gazetecilerin nasıl olduğunu bilirsin Dan. Biz hep başkalarının işine burnumuzu sokarız. Bu
mesleki bir hastalık" diye sevimli bir biçimde yanıtladı. "Biraz daha peynir? İyi Roqu-
efort'dur."
"Sağol, çok tokum dostum. Tanrım, sen de karım gibi insanın beynini didikliyorsun ve aynen
bir kemik kokusu almış köpek gibisin."
"Ciddiye alma. Ben yalnızca oyun oynuyorum, hepsi bu. Kadehini doldurayım mı?"
Qwilleran Dan'ın içkisini tazeledi.
"Pekâlâ, bir de şunu yanıtla, seyahate çıkmayacağını söylemiştin ama kuşlar bana Paris'e
gideceğini söyledi."
"Amma meraklı bir herifsin! Beni bayağı terlettin" diyerek bir yandan da yanağını kaşıyordu.
"Sanırım bizim çılgın Hixie sana bir şeyler yumurtlamış. Ona sırf yakamı bıraksın diye böyle
bir şeyler söylemek zorundaydım. O kadın, erkek delisi, haberin olsun."
"Ama gerçekten gitmeyi planlıyor musun? Buradaki işi bı-rakacaksan, bir arkadaşım atölyeyi
kiralamak istiyor da" dedi Qwilleran.
"Bu aramızda kalsın" dedi Dan ve sesini alçaltarak devam etti. "Bu taraflara hiç ısınamadım.
Maus'la kontratımı iptal edebilirsem hemen California'ya döneceğim ama bundan emin
olmadan kimseye bir şey söylemedim" dedi.
"Bu yüzden mi bütün çanakları kırıp nehire attın?" Dan'ın ağzı açık kaldı. "Ne?"
"Yeşil ve mavi çömleklerden bahsediyorum. Nehrin dibinde onları çamura batmış bir halde
görebilirsin, ışıl ışıl parlı-yorlar. 'Yaşayan Sır'dan yapılmış olmalılar."
"Ah, onlar!" dedi Dan. Burbonundan büyük bir yudum aldı. "Onlar bozuk çömleklerdi,
onların üzerinde yeni sırlama işlemi uyguladım. Amacım fırınlayıp ısıya dayanıklılıklarını
kontrol etmekti. Ama hepsi yüksek ısıda patladılar. Onları atölyede boş yere tutmanın hiç bir
anlamı yoktu."
"Peki, neden nehire attın?"
"Benimle dalga mı geçiyorsun? Belediye torba başına para istiyor bu çeşit çöpü atmaya.
Maus, o ihtiyar tilki de bana ödetiyor bunu. Biraz tasarruf etmek istedim yalnızca."
"Peki neden gecenin bir yarısı?"
Dan duraksadı. "Benim için gece ya da gündüz fark etmez. Böyle bir sergiden örice insan
haliyle yirmi dört saat çalışmak zorunda kalıyor. Fırın çalışmaya başlayınca her iki saatte bir
kontrol etmek gerekiyor... Söylesene sen nesin? Bir çeşit polis mi?" diye sordu.
"Bu benim eski bir alışkanlığım" dedi Qwilleran. Zemin daha da kayganlaşıyordu "Eğer
yolunda gitmeyen bir şey oldu. ğunu hissedersem hemen araştırırım. Mesela, yedi yüz elli
dolarlık bir çek yazıyorum ama biri onu bin dolar artırıyor" dedi ve sakin bir biçimde
çömlekçinin yüzüne baktı.
"Ne demek istiyorsun?"
"Joy'a bir çek verdim, tatile çıkabilsin diye. Parayı sen tahsil ettin. Ne demek istediğimi
anlamış olmalısın" dedi Qwilleran, kravatını gevşeterek.
Dan, "Evet, çeki ben bozdurdum ama bin yedi yüz ellilik bir çekti. Joy buradan aceleyle
ayrılırken çeki unutmuş. Zaten kafası gövdesine takılı olmasa onu da bir yerlerde unuturdu.
Miami'den beni aradı ve çatı arasında bin yedi yüz elli dolarlık bir çek unuttuğunu söyledi.
Ben de onun adına parayı tahsil ettim. Paranın yarısını ona gönderdim. Geri kalanını sergi için
kullanabileceğimi söyledi" dedi.
"Bu akşam üzeri bana partinin Los Angeles'li bir restoran sahibi tarafından finanse edildiğini
söylemiştin."
Dan özür dileyen gözlerle ona baktı. "Joy'un, senin paranın yarısını bana verdiğini bilmeni
istemedim. Seni kızdırmak istemedim... O çekin bin yedi yüz elli dolar olmadığına emin
misin? Kim çeki bin dolar artırabilir ki?" diye sordu.
"Çok kolay" dedi Qwilleran. "Sayının önüne bin ekleyerek bunu yapabilirsin."
"Eh, o zaman bunu o yapmış. Çünkü kesinlikle ben yapmadım. Sana onun bir azize
olmadığını söylemiştim. On beş sene onunla evli kakaydın sen de bunu anlardın dostum..."
Dan sandalyesinde kıpır kıpırdı. "Hay, lanet olası! Sen baş belası herifin tekisin. Eğer iyi
huylu bir insan olmasaydım çoktan yumruğu yemiştin. Gerçeği söylemek gerekirse sana
kızgın değilim, bunu ispat etmek için de sana bir hediye vermek istiyorum" dedi ve ayağa
kalktı. "İçkimi tazele, ben hemen geri döneceğim" diyerek odadan ayrıldı.
Qwilleran’ın kafası karışmıştı. Joy'a çeki yazarken gözlüklerini takmamıştı. Üstelik de duygu
yüklü bir andı. Belki de yanlış yazmıştı. Dan'in dönmesini beklerken odayı arşınladı.
"Koko, sen neden saklanıyorsun?" diye kitaplığın yönüne doğru mırıldandı. "Saklandığın
yerden çık ve bana biraz moral ver lütfen."
Bir yanıt gelmedi ama uzun kahverengi kuyruğun görünen ucu kitap rafına hızlı hızlı
vuruyordu.
Kısa bir süre içinde Dan elinde iki çömlekle geri döndü. Bir tanesi büyük kare bir vazoydu,
diğeri ise küçük dikdörtgen bir saksıydı. Büyük olan parça çok nadir rastlanan kırmızı sırla
kaplanmıştı.
"İşte" diyerek elindekileri masaya bıraktı. "Kırmızıyı sevdiğini söylemiştin. Bu yüzden şu
büyük olan senin, mavi olanını da fotoğrafçı arkadaşın için getirdim, tyi birine benziyor.
Çektiği resimlerden bana da birer tane verecek değil mi? Hadi al, çekinme lütfen."
Qwilleran başını sallayarak, "Bunları kabul edemeyiz. Bunlar çok değerli" dedi. Sergideki
kırmızı çömleklerin üzerindeki fiyat etiketini görmüştü, hepsi de dört haneli rakkamlardı.
Dan, "Bırak şimdi, al şunları dedim. Ben geri kalan bütün 'Yaşayan Sır'ları sattım. Millet
hepsini kapıştı. Elimdeki çekleri görsen gözlerin yuvalarından fırlar. Merak etme, ben bu bin
doları başka bir yerden çıkarırım. Sen gazetede iyi bir haber çıkmasını sağla, yeter" dedi
Dan çıkıp gittikten sonra Qwilleran yüzüne ateş bastığını hissetti. Yüzleşme, şüphelerinden
hiçbirini kesinleştirmemişti. Ya kendisi tamamıyla yanlış bir yoldaydı ya da bu adam
sahtekârın tekiydi.
Kitap raflarının arkasından bir homurtu yükseldi. Kedilerden biri ortaya çıktı. Önce
kahverengi bir kuyruk görüldü, ardından açık kahve dört ayak ve açık renk bir beden. Onun
ardından da kahverengi bir kafa belirdi. Koko tek bir titremeyle bütün tüylerini yerli yerine
oturttu.
Qwilleran, "Her şeyi ortaya çıkaracağımı sanmıştım şimdi hiçbir şeyden emin olamıyorum"
dedi.
Koko hiç yorum yapmadı, kitaplıktan iskemleye oradan da çalışma masasına atladı. Kırmızı
vazonun etrafında dönmeye başlamadan önce bir an durdu. Bedenini masaya iyice yapıştırdı,
kuyruğunu dikti ve vazo sanki canlı bir varlıkmış gibi patile-rinin ucuna basarak bir hırsız
sessizliğinde yaklaştı. Burnunu dikkatlice vazonun yüzeyinde gezdirdi, bıyıkları keskin bir
açıyla yukarı kalktı. Burnunu kıvırdı, dişlerini gösterdi. Tekrar kok-ladı ve sonra boğazının
derinliklerinden, uzaktan gelen bir inleme gibi başlayıp tüyleri diken diken eden bir çığlığa
dönüşen bir ses çıkardı.
"İkimiz birden yanılıyor olamayız" dedi Qwilleran. "Adamın söylediği her şey yalan. Joy
öldü!"
17
Joy nehirden nefret eder ve korkardı. Şimdi Qwilleran pencereden simsiyah suya tiksintiyle
bakıyordu. Koko bile iskeleye çıktıklarında tedirgin olmuştu. Uzun zaman önce iki sanatçı
boğulmuştu. Kısa bir süre önce de küçük bir çocuk. Şimdi de Joy ve belki de William karanlık
suların içindeydi. Nehrin üzerini sis kaplamıştı, teknelerin sirenleri sanki ağıt yakarcasına
ötüyordu.
Qwilleran polis merkezinin numarasını çevirdi, Fluxion'un nöbetçi muhabirinin telefona
gelmesini beklerken şimdiye kadar elde ettiği bilgileri kafasında toparladı. 'Yaşayan Sır'
kesinlikle Joy'un buluşuydu. Daha önce Dan'ı onun defterindeki formülleri kopyalarken
görmüştü, işte, şimdi her şey yerli yerine oturuyordu: Dan sergiden önce Joy'un çalışmalarını
göstermeyi reddetmişti. Nehrin dibini boylamış olan kırık seramikler Joy'un tipik
çalışmalarıydı. Gelen ziyaretçilerin tümü bu muhteşem sırı, üzerini kapladığı çömlekler için
fazla gösterişli bulmuşlardı. Oysa Dan bu 'Yaşayan Sır'ı kendine maledecek kadar alçaktı. Joy
hayatta olsaydı böyle bir şeye asla cesaret edemezdi.
Lodge Kendall basın odasındaki telefonunun içine bağırıyordu.
"Seni tekrar rahatsız ettiğim için kusura bakma Lodge" dedi Qwilleran. "Sana geçen hafta ne
sorduğumu hatırlıyor musun? Hâlâ nehirde bulunabilecek her türlü şeyle ilgilenmekteyim.
Cesetler genelde nerede karaya vuruyor?... Ne kadar uzakta orası? Adaya sürüklenmeleri ne
kadar sürer? Her ne kadar şu anda elimde kesin bir kanıt yoksa da polisi uyarmakta bir
sakınca yok. Yarın Teğmen Hames'i Basın Kulübü'ne getirmeye ne dersin?.. Güzel! Ne
yapabilirsin bir bak. Daha da iyisi, sen onu Altın Pirzola'ya getir... Benim davetlimsiniz. Evet,
çaresizlik içerisindeyim."
Koko, hâlâ çalışma masasının üzerinde sinmiş, kırmızı nesneyi şüpheyle gözlüyordu. Mavi
olanının da nefis bir parlaklığı vardı ama Koko onunla hiç ilgilenmiyordu.
Kediler renkleri ayırt edemez diye hatırladı Qwilleran. Bunu ona Joy söylemişti. Kırmızı
vazoda bu küçük hayvanı huzursuz eden başka bir şey vardı. Aynı şekilde, kitaplıktaki kırmızı
kitaptan da Koko rahatsız olmuş, iki kere raftan yere atmıştı.
Qwilleran, kırmızı kitabı başka iki kitabın arasına sıkıştırmış olduğu yerde buldu. Seramik
üzerine neredeyse eksiksiz bilgi veren bir kitaptı bu. Qwilleran koltuğuna yerleşti, kitabı
karıştırmaya başladı: Kilin sıkıştırılması, çarkın kullanılması, sırın formülü, fırının yakılması
bölümlerine göz gezdirdi. Kitabın sonunda da seramik sanatının tarihini ve seramikle ilgili
efsaneleri anlatan bir bölüm vardı.
Okuduğu bu son bölümün ortalarına doğru Qwilleran’ın midesi bulanmaya başladı. Sonra
birden vücudundaki bütün kanın beynine çıktığını hissetti, sandalyenin kollarını sımsıkı
yakaladı. Öfkeyle ayağa fırladı, odanın karşı tarafına hışımla yürüdü ve çalışma masasının
üstünde duran parlak kırmızı vazoya elindeki kitabı bütün gücüyle savurdu. Vazo masanın
üzerinden uçarak yerde paramparça olurken kediler de korkuyla kaçıştılar.
Qwilleran elinde hâlâ sımsıkı tuttuğu kitapla odasından fırladı, balkonun etrafından dolanarak
Bir Numara'ya gitti. Robert Maus, bir yandan pazen robdöşambrmın kuşağını bağlamaya
çalışıken kapıyı açtı.
"Sizinle konuşmam gerekiyor!" dedi Qwilleran kabaca.
"Tabii, tabii. Lütfen içeri gelin. Herhalde gece haberlerini duydunuz. Altın Pirzola'da bir
bomba ihbarı olmuş... Sevgili dostum yoksa hasta mısınız? Titriyorsunuz!"
"Bu evde deli bir adam oturuyor!" diye bağırdı Qwilleran.
"Oturun, lütfen oturun. Biraz sakinlesin. Bir bardak seri alır mıydınız?"
Qwilleran sabırsızca başını salladı. "Biraz koyu kahve?"
"Dan karısını öldürdü! Bunu biliyorum, anladınız mı? Kesinlikle biliyorum!"
"Efendim?"
"Ve büyük olasılıkla William'ı da. Ve sanırım ilk kurban da Joy'un kedisiydi. Kedinin bir
deneme olduğunu düşünüyorum."
"Bir dakika, özür dilerim" dedi Maus. "Nedir bütün bu abuk sabuk çıkarımlar? Tekrar eder
misiniz? Yavaş yavaş lütfen. Gelin, oturun lütfen."
Qwilleran sanki dizleri çözülmüş gibi çöktü. "Koyu bir kahve içmek istiyorum."
"Yalnızca bir dakikanızı rica ediyorum. Hemen kahveniz geliyor."
Avukat odanın mutfak olarak kullanılan küçük bölümüne gitti, Qwilleran da bu arada
zihnindekileri toparlamaya çalıştı. Maus elinde kahveyle döndüğünde biraz daha iyiydi.
Şüphelerini tekrarladı: "İlk olarak, Graham'ların kedisi ortalardan kayboldu, sonra Joy yok
oldu, sonra da William. Bunların hepsini o öldürdü. Bir şeyler yapmamız gerekiyor!"
"Bu akıl almaz bir itham! Kanıtınız nerede sorabilir miyim?
"Somut bir delil yok ama ben biliyorum." Qwilleran sinirli bir biçimde bıyığına dokundu, en
iyisi Koko'nun davranışlarından hiç bahsetmemek diye düşündü. "Aslında" dedi, "yarın,
cinayetle ilgili olarak bir detektifle konuşacağım."
Maus bir elini kaldırdı. "Bir dakika! Bunu yapmadan önce bunun sonuçlarını bir gözden
geçirmemiz gerekiyor."
"Sonuçlar mı? Siz insanların tepkisini toplayacağınızdan mı korkuyorsunuz? Özür dilerim
Maus, ama şu an buna mecburuz."
"Fakat sizi bu... bu korkunç sonuca vardıran nedir? Yani Graham neden..."
"Her şey bunu gösteriyor. Joy yıllardan beri kocasından daha başarılıydı. Son zamanlarda da
kocasını tamamen gölgede bırakacak, mükemmel bir sırlama tekniği bulmuştu. Oysa adamın
dev bir egosu var, bütün ilginin ve başarının onun olmasını istiyordu. Bunun çözümü çok
basitti. Neden karısını öldürmesin, onun bulduğu tekniği kendi yaptığı çömleklere
uygulamasın ve her şeyi kendine mal etmesin? Zaten evlilikleri çok kötü gidiyordu... Neden
olmasın? Size söylüyorum! Gerçek bunlar! Joy ortadan kaybolur kaybolmaz onun yeni
teknikle sulanmış olan bütün çömleklerini ortadan kaldırdı. Onları nerde bulduk biliyor..."
"Beni bağışlayın ama" dedi avukat, Qwilleran’ın sözünü keserek. "Bu vahşi senaryo yorgun
bir zihnin hayal ürünüymüş gibi geliyor bana."
Qwilleran aldırmadan devam etti. "Bu arada Dan, Willi-am'ın kendisinden şüphelendiğini
farketti. Bu yüzden onu susturması gerekiyordu. Kabul etmelisiniz ki, William ortada hiç
neden yokken birdenbire kayboldu.
Avukat inanmayan gözlerle bakıyordu.
"Dahası" diye devam etti gazeteci, "Dan ülkeyi terketmek için hazırlanıyor. Elimizi çabuk
tutmalıyız!"
"Bir soru, eğer yanıtlama lütfunda bulunursanız soracağım: Bana birinci dereceden delil
gösterebilir misiniz?"
"Cesetler mi nerede? Hiç kimse onları bulamayacak. İlk başta onları nehre attığını düşündüm.
Daha sonra o mide bulandırıcı, iğrenç gerçeği buldum -işte bu kitapta buldum!" Qwilleran
tereddüt içerisindeki dinleyicisine doğru kırmızı kitabı salladı. "Eski zamanlarda Çin'de
istemedikleri bebekleri öldürdükten sonra cesetlerini çömlek ocaklarına atarlarmış."
Maus hiç bir tepki göstermedi. Donmuş gibiydi.
"Alt katta bulunan ocaklar iki yüz otuz dereceye kadar ısıtılabiliyor. Cesetler hiçbir zaman
bulunamayacak."
"Dehşet verici!" diye fısıldadı avukat.
"Maus, hatırlıyorsunuz değil mi, geçen hafta tenis kulübü aşırı dumandan şikâyet etmişti.
William ortada bir şeyler döndüğünün farkındaydı. Genellikle çömlekler yirmi dört saat
pişirilir ve daha sonra yine yirmi dört saat soğumaya bırakılırlar. Eğer çok fazla ısıtırsanız
patlar! Atölyenin kapısı kilitli oluyordu ama William Altı Numara'daki gizli delikten
ocakların bulunduğu odayı görebiliyordu. Siz bu gizli deliği hiç görmüş müydünüz?"
Maus başını salladı.
"Bu kitapta bir başka hikâye daha var" dedi Qwilleran. "Olay birkaç yüzyıl önce Çin'de
olmuş. Çömlek fırını yanarken çiftlik hayvanlarından biri yanlışlıkla içeri girmiş ve hayvan
orada yanmış. O fırında pişirilen çömlekler hiç beklenmedik derecede parlak kırmızı
olmuşlar!
Avukat son derece rahatsız bir ifadeyle bakıyordu.
"Joy'un kedisi muhtemelen ilk denemeydi" diye tekrarladı Qwilleran.
Maus, "Kendimi hiç iyi hissetmiyorum. İzin verin bu konuyu sabah konuşalım. Biraz
düşünmem gerekiyor" dedi.
O gece Qwilleran uyumasının imkânsız olduğunu düşündü. Yatıyor, tekrar kalkıyor, okumaya
çalışıyor, dairesinin içinde sürekli volta atıyordu. Koko da uyanık ve kaygılıydı, endişeli
gözlerle Qwilleran'i izliyordu. Qwilleran bir an için viskiyle zom olmayı düşündü, Koko'yla
gözgöze gelince vazgeçti. Sonunda ilaç dolabında öksürük şurubu olabileceğini hatırladı,
güçlü bir sakinleştirici vardı şurubun içinde. Duble doz aldı.
Kısa bir süre içinde rüya göremeyecek kadar derin bir uykuya dalmıştı. Karanlıkta teknelerin
sis kornalarının acı seslerini duymuyordu bile.
İlacın etkisiyle kendinden geçmiş olarak daldığı uykusundan ansızın fırladı ve karanlıkta,
yatakta oturarak bir patlama olmuş olabileceğini düşündü. Bir anda nerede olduğunu hatırladı.
Çömlek fırını infilak etmiş olmalıydı! Uzanarak abajuru yaktı.
Patlama filan olmamıştı -yalnızca bir insan bedeni yere düşmüş, bir sandalye parçalanmış ve
bir kafa seramik yer karolarında parçalanmış, bir pencere camı kırılmıştı. Yerde kana
bulanmış kafasıyla Dan Graham yatıyordu. Adamın bacakları arap saçına dönmüş gri bir yün
yumağının arasına dolanmıştı. Oda dev bir örümcek ağı gibi gri bir yünle örülmüştü.
Koko kitaplığın üzerinde oturuyordu, kulakları dimdik, çekik gözleri lambanın ışığında
kıpkırmızıydı.
"işte, her şey böyle oldu" diye anlatıyordu Qwilleran, Perşembe akşamı, yemeğe çıkmadan
önce Altı Numara'ya gelen Rosemary'ye. Qwilleran yeni takım elbisesini ilk defa giyiyordu,
Rosemary'i Altın Pirzola'ya yemeğe götürecekti. Tartıldığında on kilo verdiğini öğrenmişti.
Ayrıca kendisini on yaş genç hissediyordu.
"Koko senin getirmiş olduğun yün yumağı ile ağ döşeyip tuzak kurmuş. Böylece Dan da
karanlıkta takılıp düştü" diye anlattı Qwilleran.
"Koko'nun yaptığını nereden biliyorsun? Büyük ihtimalle Yum Yum'du" dedi Rosemary.
"Senin kadınsı içgüdülerin karşısında saygıyla eğiliyorum. Lütfen şovenistliğimi affet."
"Dan sana neyle saldıracaktı? Gazetelerden birinde bunun küt bir alet, bir diğerinde ise tahta
bir sopa olduğu yazıyor."
"Asla inanmayacaksın ama o bir oklavaydı! Çömlekçile' rin çömlek kilinin kalın katmanını
biçimlendirmek için kullandığı ağır ahşap bir oklava. Dan bu tuzağa takıldığında, sıkıca
kavradığı oklava da elinden fırladı ve camı kırdı!"
Rosemary şaşkınlıkla başını salladı. "O çok zeki bir adam değildi ama aptal da değildi. Böyle
bir şeyden yakayı kurtarabileceğini düşünmesine şaşırdım doğrusu."
"Ülke dışına çıkmak üzere hazırlanıyordu. Renault'suna valizlerini doldurmuş, sabah erken bir
saatte ayrılacaktı. Kendi sergisiyle ilgili haberleri bile okumadan gidecekti."
Kediler, Rober Maus'un gönderdiği biftek ve istiridye pa-tesini henüz bitirmişlerdi. Masanın
üzerine çıkmışlar, yüzlerini ve patilerini temizliyorlardı. Qwilleran gururla ve minnettarlıkla
onları izledi. Daktilonun üzerindeki kâğıda yazılmış pb'yi hatırladı.
"Yalnızca tek bir konuda yanıldım" diye devam etti. "Wil-liam'ın cesedini bulabildiler. Eğer
Dan tek bir cinayet işlemiş olsaydı, Joy'un sırlama tekniğiyle ün yaparak yükselebilirdi. Ama
William'i, içkisine kurşun oksit katarak zehirleyince işi bitikti artık. Williatn'm cesedini
fırında yakamazdı çünkü fırının içi soğumaya bırakılmış çömleklerle doluydu. Bu yüzden onu
bodrum katındaki kil odasına attı."
Kapı çaldı. Qwilleran Htxie'yi içeri buyur etti.
"Buz şıngırtıları mı duydum acaba?" diye sordu Hixie.
"Basın Kulübü'nün Koko'ya gönderdiği şampanyayı açacaktık. Ve Yum Yum'a da." diye
ekledi Qwilleran, Rosemary'ye bakarak.
Hixie, "Merak ediyorum. Teahandle, Hansblow, vesaire, vesaire, bu işe nasıl tepki
gösterdiler? Televizyon dahil her yerde bu olay var. Bahse girerim artık Maus köşeye sıkıştı!"
"Onun için hayırlı oldu. Avukatlıktan istifa edecek ve her zaman yapmak istediği şeyi
yapacak; bir restoran açacak."
Kapı bir kere daha çalındı. Sinirli ve aceleci bir çalıştı bu. Charlotte Roop dişlerini sıkmış ve
dudaklarını büzmüş, kapıda duruyordu. İçeriye öfkeli adımlarla yürüyerek, "Bay Qwilleran,
bir içki istiyorum. Sert bir şey olsun. Seri olabilir."
"Elbette, Bayan Roop. Sanırım serimiz var. Ya da şampaya alır mıydınız?
"Sinirlerimi yatıştıracak bir şeylere ihtiyacım var." Tu remekte olan elini boğazına götürdü.
"Cennet Aşevleri cirinden ayrıldım. Üstelik de büyük bir moral bozuklu; içerisinde istifa
ettim!"
"Ama işinizi çok severdiniz!" diye karşı çıktı Rosemary. "Ne oldu?" diye sordu Qwilleran.
"Üç patron da" diye titrek bir sesle başladı Charlotte, "son derece saygı duyduğum bu
adamlar, iş hayatımda şu ana kadar karşılaştığım en ahlaksız şeyi yaptılar. Bir konuşmaya
kulak misafiri oldum -elbette istemeden oldu- toplantı odasında.... Bu seri mi? Teşekkür
ederim, Bay Qwilleran." Dikkatlice bir yudum aldı.
"Eee, devam et" dedi Hixie. "Ne işler çeviriyorlardı?"
Charlotte şaşkınlık içerisinde baktı. "Bunu nasıl anlatabilirim? Bunu kelimelere dökmek bile
utanç ve ızdırap veriyor bana... Bay Sorrel'in restoranını, batırmaya çalışanlar bunlarmış!"
Qwilleran. "Cennet Aşevleri, Altın Pirzola'yla aynı kategoride bir yer değil ki. Rekabet
etmelerine gerek yok."
"Altın Pirzola" diye açıkladı Charlotte, "son derece önemli bir noktada, üç otobanın birleştiği
bir köşede bulunuyor. Aşevleri sendikası, brokerler aracılığıyla, bunu satın almaya
çalışıyorlardı ama Bay Sorrel kesinlikle satmak istemedi. Bunun üzerine onlar da alçakça
oyunlara başvurdular. İnanın dehşete düştüm!"
"Mahkemede tanıklık eder misiniz?" dedi Qwilleran.
"Evet, kesinlikle ederim! Onların gangster dostları gözdağı vererek tehdit etseler bile!"
"Seni harcayabilirler" dedi Hixie.
"Eğer Bay Maus bir restoran açarsa, siz orayı yönetebilirsiniz" dedi Rosemary.
Üç hanım sohbete daldılar. Qwilleran yarım kulakla onları dinlerken hoş düşüncelere daldı.
Tatlı sesli Rosemary'den hoşlanıyordu, kendini onun yanında rahat hissediyordu ve birinin
yanında kendini rahat hissedebilmesi de onun için çok önemli olmaya başlamıştı. Joy'la
yaşadığı bu kısacık duygusal birliktelik yalnızca yanlış bir zamanda atılmış yanlış bir adımdı.
Joy'un hatırası çok eski bir döneme aitti. Artık en sevdiği rengin kırmızı olduğunu kesinlikle
düşünmüyordu.
Masadan bir tıkırtı geldi, başını kaldırınca daktilonun klavyesinin üzerinde yürümekte olan
Koko'yu gördü.
"Baksanıza!" diye ciyakladı Hixie. "Daktiloda yazı yazıyor!"
Qwilleran yürüdü ve kâğıda baktı. Gözlüklerini taktı ve tekrar baktı.
"Yiyecek 'bir lokma' bir şey ısmarlıyor" dedi gazeteci. "Maus Evi'ne taşındığımızdan beri
havyarı çok sever oldu."
Koko sağ patisiyle H harfinin, soluyla V'nin, sonra Y ve R'nin üzerine basmıştı.