Anayasa ve yasalar, yerel mahkemelerin; üst dereceli hangi mahkemelerin hangi kararlarına direnme, hangi kararlarına uyma hak ve yetkilerinin bulunduğunu, açıkça göstermiştir.
Örneğin; ceza yargılamasında, yerel ceza mahkemeleri, Yargıtay’ın bozma kararlarına direnerek ilk kararlarında ısrar edebilirler. Bu ısraren verilen kararlar da yeniden temyiz edilebilir. Bu sefer yerel mahkemenin ısraren verdiği kararı bir üst kurul olan Yargıtay Ceza Genel Kurulunda incelenir, yerel mahkemenin ısraren ikinci kez verdiği karar, bu üst kurul tarafından da yerinde görülmez ve bozulursa, yerel ceza mahkemesi Yargıtay Ceza Genel Kurulunun bozma kararına uyarak, bozma gibi karar vermek zorundadır.
Yerel ceza mahkemeleri, yasa böyle yazdığı için. bu yasa kuralına göre Yargıtay Ceza Genel Kurulunun kararlarına uyarlar, bugüne kadar aksi olmamıştır.
Hal böyle olduğuna göre; Anayasa Mahkemesinin, Anayasanın 153. maddesine göre kesin ve bağlayıcı olan kararına, BERBEROĞLU davasının hakimleri hangi hak ve yetkiye, yasa maddesine dayanarak uymuyorlar? Anlamak mümkün değil.
Bu, demokrasiye ve anayasaya bir başkaldırmadır ve bu yargıçlara hak ettikleri cezai ve idari yaptırımlar derhal uygulanmak zorundadır.
Bir örnek daha verelim. Savcı, bir şüpheliyi tutuklama istemiyle, sulh ceza hakimliğine sevk etti ve yapılan sorgusu sonunda sulh ceza hakimi şüphelinin tutuklanmasına karar verdi diyelim. Şüpheli, ben bu tutuklama kararına uymuyorum haydi bana eyvallah ben evime gidiyorum diyebilir mi? Kapıda bekleyen polisler hemen yakalarlar ve tutuklama kararının gereğini yerine getirirler.
Hiç fark etmiyor. Anayasa Mahkemesi; BERBEROĞLU, hak ihlaline uğramıştır, yeniden yargılanmalıdır dediğine göre, bir şüphelinin tutuklanması kararı gibi, Anayasa Mahkemesinin kararı da, yasa zoruyla uygulanacaktır, uygulatılacaktır.
Hakkında tutuklama kararı verilen ve bu kararı tanımayarak kaçmak isteyen şüphelinin, polis zoruyla yakalanarak hapse atılması gibi.