Şu meşhur fotoğrafı çoğumuz biliriz, bakışlarıyla yüreğimizi delen Afgan kızı Sharbat Gula. 1985 yılında Steve McCurry belki de onun fotoğrafını mülteci kampında çekmemiş olsaydı şuanda son çektiği 36'lık filmden bu kadar bahsetmeyecektik. Ya da başka bir deyişle otomatik salgılanan salyalara bir dur diyebilecek daha objektif eleştirebilecektik.
Dürüst olmak gerekirse sergiye giderken beklentim daha yüksekti sanıyorum ki sonrasında hayal kırıklığına uğradım. Neticede bir devrin kapanışını fotoğraflamak üzere en son üretilen fimleri alıyorsun. Sadece 36 kare çekme hakkın var bir düşünsene? Tamam baştan aşağı kötü bir sergi demek istemiyorum ama Robert de Niro'nun gereksiz 2-3 karesi, bol bol Hintli kabile reislerinin fotoğrafları, bunun yanında yine bildik sokaktan çevrilmiş gibi çekilen klişe kadın portreleri.. Bu kadar karenin arasında Ara Güler'i görmek sevindirici elbette.
Elimde 36 pozluk manevi değeri yüksek olan bir film olacak ve bununla dünyanın çeşitli ülkelerine gidip " bir devrin kapanışını" çekeceksem eğer, bu asla otel odasında uzatmış olduğum ayaklarım olmazdı ya da bir mezarlıkta manasız bir heykeli çekmezdim. Tüm bunları dilediğimce yapacaksam eğer sergimi ticari kaygılara yem edip " bir devrin kapanışı " olarak lanse etmelerine müsaade etmezdim.
Sahi, sizin elinizde bu film olsa " bir devrin kapanışını" nasıl çekerdiniz?
* Sergi 04 Eylül'e kadar İstanbul Modern'de gezilebilir.