Dokunulma Korkum Hayatımı Mahvediyor
Seks 23 yaşında bir grafik tasarımcı olan AJ, haphefobinin (fiziksel temas korkusu) yaşama ve sevme yeteneğini nasıl etkilediğini açıklıyor.
Hafefobi, dokunma veya dokunulma korkusunu tanımlar. İster yabancılar, ister yakın arkadaşlar, hatta romantik bir partner tarafından olsun, haphefobisi olan kişiler dokunmayı son derece rahatsız edici ve bazı durumlarda dayanılmaz bulurlar. Bu genellikle, mizofobi olarak bilinen mikrop veya kontaminasyon korkusuyla değil, kişisel alanı koruma takıntısıyla ilgilidir.
Bu fobiyle yaşamanın nasıl bir şey olduğuna dair günlük fikir edinmek için 23 yaşındaki grafik tasarımcı AJ ile konuştuk. Bunu ilk nasıl fark ettiğini, romantik hayatını nasıl etkilediğini ve sık sık dokunmayı reddederek insanları nasıl gücendirdiğini anlattı.
Biri bana dokunduğunda canım acıyor. Bundan daha iyi anlatamam. Yakın zamana kadar, hayatımda bir insanın bana dokunduğu her anı hatırlayabiliyordum: bana dokundukları yeri ve bunu önlemek için ne yapmalıydım. Ne zaman biri çok yaklaşsa, endişeleniyorum. Bana dokunurlarsa, neredeyse yanıyor ve sonrasında ellerini uzun süre hissedebiliyorum. Başka bir şeye odaklanana kadar kendimi ihlal edilmiş hissediyorum. Bir keresinde bir arkadaşım, bir grup insanın arasında hareket etmemi izlemenin komik olduğunu çünkü dokunmadığımızdan emin olmak için herkesin etrafında gelişigüzel bir şekilde eğildiğimi söylemişti.
Hayatım boyunca böyle hissettim, ama o lanet olası lise birinci sınıfa kadar değildi. Sarılmak bedava Bir sorunum olduğunu fark ettiğim video çıktı. O zamanlar bir psikoloji makalesi için araştırma yaparken 'hafefobi' terimiyle karşılaştım. Gördüğümde herkese gösterip 'Görüyorsun! Bu gerçek bir şey!' Ben de tam olarak bunu yaptım.
Annemler kaşlarını çattı. Bana 'insanın dokunmaya ihtiyacı olduğunu' söylediler, ancak sevgileri de çok fiziksel değildi. İlginç bir şekilde, anne tarafından büyük büyükannem arkasından 'büyük dokunulmaz' olarak adlandırıldı. Onun gibi, sanırım ailem hayatım boyunca bana sadece birkaç düzine kez sarıldı; biz asla yanağından bile öpülmez. Aslında, ben küçükken bir keresinde annemin telefonda ailelerin çocuklarını öpmesinin ne kadar iğrenç olduğundan bahsettiğini duymuştum. Beni sevdiklerinden asla şüphe duymadım. Sadece dokunmak onların işi değildi.
Hafefobi tüm ilişkilerimi etkiledi, ama aslında kadınların bana diğer erkeklerden çok daha olumlu tepki verdiğini düşünüyorum. Sanırım bunun nedeni, onlarla seks yapmakla ilgilenmediğimi söyleyebilmeleri. Bir çoğu da benim gey olduğumu varsayıyor. Kadın olmanın nasıl bir şey olduğunu bilmiyorum ama görünüşe göre hayat boyunca her erkek onları ellemek istiyormuş gibi hissetmek zorundalar ve bu kulağa cehennem gibi geliyor.
Ama dokunulmaktan hoşlanmıyor olmam, seks dürtüm olmadığı anlamına gelmez. Sadece, inanılmaz derecede rahat olmadıkça üzerinde hareket etmeyeceğim. Bir keresinde arkadaşlarım, araba kullanamadığı için sarhoş bir kızı bardan eve götürmem için beni ikna etti. O zaman fark etmemiştim ama beni yatağa atmaya çalışıyorlardı. Sadece bu tür anlar için nikah parmağıma koruyucu bir yüzük taktım. Kıza evli olduğumu söyledim, kanepede uyuyabilirdi. O gece uyuyamadım çünkü odama gelip yine de benimle sevişmeye çalışacağından korktum.
Devam etti aşağıda. ilgili küçük bir şey için:
Romantik olarak ilgi duyduğum birkaç yakın arkadaşım oldu. Onlarla seks yapmayı denediğimde kalbim hızlanır ve sonunda bu deneyimden kesinlikle hiçbir zevk alamazdım. Tabii ki bu, yattığım kadınları kendileri hakkında çok bilinçli yaptı, bu yüzden sakinleşmek için alkolle kendi kendime ilaç vermeye başladım. O zaman birayı boşalamamamı da suçlayabilirim.
Bu, alkolizme düşmemin nedenlerinden biri, bu yüzden fiziksel temasla ilgili endişelerimde bana yardımcı olan bir hemşireyle tanıştım. Elini uzatır ve bana dokunmanın uygun olduğunu ve canının acımayacağını söylerdi. Sonra koluna dokunmamı istedi, yoksa yüzüme dokunur ve kötü olmadığını söylerdi. Rahatsız ediciydi, ama bunu komik hale getirmenin bir yolunu buldu. Sonunda evlendik. Onsuz yapamazdım. Ayrıca eşimin iki çocuğu var. Yaklaşık iki yıldır onlarla yaşıyorum ve onlara hiç dokunmadım. Kazara bir el otlatma bile değil.
Bir keresinde bir barda arkadaşımın yanından geçerken birinin omzuna elini koyduğunu gördüm. düşündüğümü hatırlıyorum, T şapka hoştu, keşke bunu yapabilseydim. Ama yapamam. Kalabalık bir yere gittiğimde genellikle sarhoş olurum ya da bu bir seçenek değilse, orada olmayan bir köpeğe fısıldarım. Eğilmem ve hayali bir şeyi sevmem; Kendi kendime fısıldamaya başlıyorum. Bunun beni neden daha iyi hissettirdiğini bilmiyorum ama oluyor. Çok fazla hayali bir köpekle konuşurken yakalandım ve insanlara şarkı söylediğimi söylüyorum. Şarkının adının ne olduğu henüz sorulmadı. Kollarım neredeyse her zaman çapraz, ama dostça bir gülümsemeye sahip olmak ve bir şakaya gülmek için elimden gelenin en iyisini yapıyorum, ama iki tavır birbiriyle çelişiyor ve beni bir psikopat gibi gösteriyor gibi hissediyorum.
Dokunmaktan kaçınma konusunda oldukça iyiyim, bu yüzden artık kötü deneyimlerim yok. Ben bir grafik sanatçısıyım, ancak müşteri etkileşimi sınırlı olduğu için şu anda bilgisayar programcılığına geçiş yapıyorum. Bazı şeyleri nakit yerine kartla bilerek ödemeyi öğrendim. Değişimle uğraşıyorsam, sadece ellerine bırakırım ve ellerimle oldukça açık bir kupa hareketi yaparak aynısını benim için yapmalarını sağlamaya çalışırım.
Yine de her şeyi kontrol edemem. Bir keresinde patronum bana bir Noel kartı verdi ve o bana sarılmaya gitti ve ben geri çekilip kollarımı kaldırdım ve ona sarılamayacağımı açıkladım. Belli ki bundan biraz incinmişti ve kartı açıp bana yüklü bir ikramiye verdiğini gördüğümde kendimi çok kötü hissettim.
Daha dün, kayınvalidem ağlıyordu ve tek yapabildiğim ona biraz daha yaklaşmak oldu. Sırtını sıvazlamaya çalıştım ama sonunda onu tek parmağımla dürttüm.
Uzun bir yolculuk oldu. Kendimi düzeltmek için adımlar atmasaydım, bu noktada içki içmekten kesinlikle karaciğer yetmezliği yaşayacaktım. Sıklıkla bir yabancı gibi hissediyorum, ancak dahil olmaktansa dokunulmamayı tercih ettiğim için hala bazı takıntılarım var. Hâlâ bunun üstesinden gelmenin başlangıç aşamalarındayım, bu yüzden beni nereye götüreceğini göreceğiz. Çünkü babamın haklı olduğunu düşünüyorum: İnsanların dokunmaya ihtiyacı var. Sadece onunla rahat olmanın bir yolunu bulmalıyım.