Sultan Yıldırım Bayezit, düşman ortasındaki askerlerini nasıl ziyaret etti?
Sabah yazarı Erhan Afyoncu, 6 asır önce Sultan Yıldırım Bayezid'in kuşatma altındaki Niğbolu Kalesi'nin surlarının dibine kadar nasıl gidip askerleriyle görüştüğünü yazmıştı.
Osmanlılar'ın Yıldırım Bâyezid döneminde Balkanlar'daki ilerleyişleri ve İstanbul'u kuşatmaları başta Macaristan olmak üzere Avrupa devletlerini telaşlanıp Haçlı Ordusu'nu hazırladığını belirten Afyoncu, kuşatma sırasındaki çarpıcı anı şöyle anlatmıştı:
Osmanlı topraklarına iki koldan giren Haçlı ordusu süratle Tuna'yı geçti. Müslümanlar'ı kılıçtan geçirerek ilerleyip, Niğbolu'yu kuşattılar. Haçlılar zafer sarhoşluğuna erkenden girmişlerdi. Niğbolu komutanı Doğan Bey, teslim teklifini reddetti. Kaleyi kuşatan Haçlılar bir taraftan da eğleniyorlardı. Macar Kralı Sigusmund, arka arkaya devirdiği şarap kadehlerinin de etkisiyle, "Türkler ister gelsin ister gelmesin, önümüzdeki yaz Suriye'deyiz. Beyrut, Yafa ve diğer şehirleri Müslümanlar'dan kurtarıp, Kudüs'ü ve Hristiyanlığın bütün kutsal şehirlerini fethedeceğiz" diyordu. Haçlı ordusunun haberini alan Sultan Bâyezid, İstanbul kuşatmasını kaldırıp, lakabına uygun bir şekilde yıldırım gibi hareket ederek Niğbolu'ya altı saatlik bir mesafeye kadar geldi. Çıkarılan keşif kolları, kalenin büyük bir düşman ordusu tarafından sarıldığı haberini getirdiler.
NİĞBOLU'YA ULAŞMAK İMKANSIZ GİBİYDİ
Yıldırım Bâyezid, Niğbolu'nun düşman eline geçip geçmeyeceğini merak ediyordu. Kale komutanı Doğan Bey, son derece iyi bir askerdi ancak bu kadar kalabalık bir orduya karşı dayanamayıp, teslim olabilirdi. Niğbolu'yla haberleşme imkânı bulunamamıştı. Kaleye, Osmanlı ordusunun geldiğinin bildirilmesi için bir haberci gönderilmesi gerekiyordu. Fakat düşman kuvvetleri arasından sıyrılıp, Niğbolu'ya ulaşmak imkânsız gibiydi.
YILDIRIM BAYEZİD DÜŞMAN İÇİNE KADAR GİRDİ
Bir süre düşünen Yıldırım bir çare çalıştı. Çıkar yol bulamayınca bizzat kendisi gitmeye karar verdi. Devlet ileri gelenleri böyle bir çılgınca işe razı olmayıp, padişaha engel olmamaları için devlet adamlarına haber vermedi. Çadırından çıkarak, gizlice atına bindi ve birkaç adamıyla birlikte kaleye doğru yola çıktı. Gece karanlığında ilerleyerek, kendini belli etmeden düşman hatlarından geçerek kale surlarının önüne varan Yıldırım, "Bire Doğan!... Bire Doğan!..." diye bağırdı. Surların üzerinde endişeli gözlerle düşmanın hareketlerini izlemeye çalışan Niğbolu Kalesi komutanı Doğan Bey, duyduğu sese şaşırmıştı. Düşman ordusu tarafından dört bir taraftan kuşatılmışken, hükümdarın burada işi neydi. Doğan Bey, ne olduğunu anlamaya çalışırken o sesi yine duydu: "Bire Doğan!... Bire Doğan!...". Bu sefer duyduğu sesin hayal olmadığını anlayan Doğan Bey sevinçle surlardan aşağıya baktı. Gecenin karanlığı içerisinde atının üzerinde Yıldırım Bâyezid duruyordu. Şaşkın bir şekilde cevap verdi: "Emret saadetlü sultanım."
'BİRE DOĞAN, HALİN NİCEDİR?'
Bâyezid muhatabını bulmanın rahatlığıyla sordu: "Bire Doğan!... Hâlin nicedir?" Hâlâ karşısında sultanın olduğuna inanamayan kale komutanı "düşmanın bir hafta önce gelerek, Niğbolu'yu dört bir taraftan kuşattığını ancak yardım geleceğine emin oldukları için dayandıklarını, surların sağlam, erzağın bol olduğunu" söyledi.
Bunun üzerine Yıldırım, "Hele dayanın. İşte biz de vardık" dedi ve gecenin karanlığı içerisinde gözden kayboldu. Doğan Bey, gördüklerinin hayal mi, gerçek mi olduğunu anlayamamışken, sesleri duyan ve kaleyle birinin haberleştiğini anlayan düşman askerleri haberci olduğunu zannettikleri kişiyi yakalamak için harekete geçtiler. Ancak gece karanlığında rüzgâr gibi giden atıyla Yıldırım çoktan gözden kaybolmuştu.