Yüzlerce Kürd tutsak açlık grevinde.
Hem de hızla ölüm sınırına yaklaşmaktalar.
Dışarıda onları destekleyen binlerce insan var.
Talepleri en tartışmasız insani istemler:
Anadille savunma,
Ana dilde eğitim,
İmralı tecritinin kaldırılması.
Başka ülkelerde bu haklar için mücadele etmeye bile gerek yok.
Zaten doğal haklar.
Ortadoğunun gerici-faşist yönetimleri hariç tabii.
X x x
Bir hesap yaptım, şimdiye kadar 8 defa açlık grevine katılmışım.
En uzunu İstanbul Sağmalcılar Özeltip Cezaevindeydi.
Yıl 1988. Toplam 23 gün.
Diğerleri ise, bir, üç, beş v.b. süren destek amaçlı grevlerdi.
Cezaevlerinde onyıllardır sürdürülegelen ve 50, 60 günden fazla süren grevlerle kıyaslandığında, benimkiler belki önemsiz kalır.
Ama bir günlük grevin bile kendi içinde ne zorluklar taşıdığını, grevciler çok iyi bilirler.
Açlık grevinde açlık değil, grev duygusu ön planda olur.
Yani direniş. Yani boyun eğmeme. Yani varlık, insani kişilik mücadelesi.
X x x
Egemen güçler hep bu direniş aracını işlevsiz kılmaya özen gösterdiler.
Hatta grevcilere karşı bir koz olarak kullandılar.
Bunun için de tutsakları çoğu kez kendileri bilerek greve sürüklediler.
Haklarını kısıp, onları direnişe zorladılar.
Bu durumda, yer yer aktif direnişler sergilenmekle birlikte,
tutsaklar çoğunlukla pasif direniş biçimi olan grevi tercih ettiler.
Çünkü aktif(örneğin barikat kurma) direnişi sürdürecek fazlaca imkan yoktur cezaevlerinde.
Bu anlamda açlık grevleri zoraki, çaresizlikten başvurulan bir mücadele aracı olarak gündemleşti çoğunlukla.
Devlet de bunları görmemezlikten gelip, üstelik basına sansür uygulatıp grevcileri ölüm, hastalık ve sakatlıklarla baş başa bıraktı.
X x x
Açlık grevleri metod olarak doğru mu, yanlış mı;
Baş vurulmalı mı, yoksa ondan kaçınılmalı mı, v.b.
gibi soruları genel düzlemde tartışmak ve farklı farklı görüşleri ortaya sermek hatta eleştirel yaklaşmak, tabii ki yararlıdır ve kendi içinde bir anlam taşır.
Ancak bugün, dışarıdaki katılımlarla birlikte sayıları binleri bulan katılımcıların olduğu bir süreçte Açlık grevlerinin yanlışlığı üzerine vaaz vermek,
direnişçi insanlara karşı saygısızlık değil mi?
Çözüm üretmeyen hükümeti, kolonyal devleti eleştirmek yerine,
grevin yerinde bir eylem olmadığını vurgulamak, gerçekten de lanse edilmeye çalışıldığı gibi insani bir tutum mu,
yoksa hükümetin çözümsüzlük politikalarına çanak tutup insanları ölümle baş başa bırakmaya yarayan bir yaklaşım mı?
Bu anlayışa göre yarın öbür gün ölümler gerçekleşirse,
sorumlu Türk devleti/hükümeti değil,
insanları yanlış eyleme sürükleyen çevreler olacak.
Belki bunu yapanlar bilerek devleti aklamaya çalışmıyorlar,
ancak varılan sonuç tam da böyle değil midir?
X x x
Belli ki bu eylemler organize ve merkezi kararların ürünü.
Ancak bu, katılımcıların gönülsüzce katıldıkları anlamına mı gelir?
İnsanlarımıza artık güdülen koyun gözüyle bakmaktan vaz geçmek gerek.
İnanıyorum ki, eğer tek tek insanların kendi özgür irdelerine bırakılsa,
merkezi kararlardan daha katı kararlar ve eylemler çıkar ortaya.
Örneğin sayısız kişi gözünü kırpmadan kendisini yakabilir.
Kürd insanındaki değişimi göremeyenler hep yanılırlar.
Grevciler, başka çareleri olmadığı için değil, bilinçli bir tutum olarak grevi sürdürmektedirler.
Bir halkın onuru ve haklı talepleri için canlarını ortaya koymuşlardır.
İnsanlarımızın ölmelerini tabii ki istemeyiz, ancak onları ölümden kurtarmanın yolu, onlara yanlış yolda olduklarını vaaz etmek değil,
tersine devletin, hükümetin sürdürdükleri haksız, gayrı insani çözümsüzlük politikalarını eleştirip, onları çözüme zorlamaktan geçer.
X x x
En doğru tavrı yine bilgeliğiyle Yaşar Kemal ortaya koydu:
Bu, insanlığa hiçbir zaman yakışmaz. Bugün insanların ölüm pahasına talep ettikleri, demokrasilerde insan haklarının içindedir. Çözümü mümkünken ölümler engellenemezse vebali iktidarın, muhalefetin, medyanın ve hepimizin olacaktır. Barış bu ülkede herkesin özlemi ve hakkıdır. Barışın önüne yeni engeller konulmasına karşı çıkmak, barışın önünü açmak hepimizin işi olmalıdır. Bunun için içtenlikle uğraşan herkese şükran duyarım. Bugün ziyaretime gelen Osman Baydemirle bu görüşlerimizi paylaştık.
Gerçek anlamda hümanist ve çözümü esas alan bir yaklaşım mevcut burada.
Tabii ki öne konulan talepler bir çırpıda, bugünden yarına haledilecek talepler değildir.
Belki ara bir çözüm bulunur, ölümler engellenir. Ve tutsaklar bu şekilde de amaçlarına kısmen de olsa ulaşma fırsatını yakalayabilirler.
Ama önemli olan, mevcut eylemin sadece dar talepler etrafında örgütlenen körü körüne bir eylem değil, tersine halkımızın onurunu hayatın her alanında ayaklar altına alan sisteme ceza evlerinden de gönderilen bir Artık yeter duruşu olduğunu gözden kaçırmamaktır.
26.10.2012