WThe Strokes ve The Hives 2000’lerin başında gitar müziğine pahalı bir deri ceket ve keskin bir takım elbise makyajı yaparak geçirirken, endüstriyel şehir Akron, Ohio’dan iki çocukluk arkadaşı alacaktı., rock’n’roll’u ham ve yıpranmış köklerine kadar soymak için.
Tepedeki ülke blues’larından ilham alarak – Wu Tang Klanına yakışır bir örnekleme atarken – yirmili yaşların başlarında Dan Auerbach ve Patrick Carney, 2002’ye hayatlarının gidişatını değiştirecek bir albüm kaydetmek için Carney’nin harap bodrum katında çömelerek başlayacaklardı.
Devam ettikleri gibi her şeyi çözen derinden DIY ikilisi her şeyi üretti. Büyük Gelmek kendileri. İşleri neredeyse doğru yaptıkları kadar yanlış anlayarak, bu süreçte kendi ayırt edici seslerini geliştirdiler: hip-hop aşklarını, juke ortak kralı RL Burnside ve İngiliz istilacı sanatçılarına layık rifflerle birleştiren kirli bir Delta blues krizi. 1960’lar Keef Hartley Band gibi.
Küçük bağımsız plak şirketi Alive’de yayınlandıktan tam beş ay sonra, Büyük Gelmek içinde parlayan dört yıldızlı bir inceleme aldı Yuvarlanan kaya, statülerini bir kült endişesi olarak şekillendirmek. 2011 yılına gelindiğinde, çığır açan albümleri, Kardeşlerikiliye üç Grammy Ödülü kazandıracak ve The Black Keys’i dünyanın en büyük gruplarından biri yapacaktı.
yirmi yıl sonra Büyük Gelmek ve ayda 11. albümleri, Bırakma Boogieserbest bırakıldı, tam olarak nasıl yapıldığını duymak için ikiliyi kendi Easy Eye Sound stüdyosunda – Akron bodrum katından çok daha havalı bir yer – Nashville’deki evlat edindikleri evlerinde ziyaret ettim.
‘Bu çılgın kıçlı beyaz çocuklar neyin peşinde?’
The Black Keys bir araya gelmeden önce, 21 yaşındaki Carney zor zamanlar geçiriyordu – tele pazarlamada ruhu yok eden bir işe girmişti, ancak iki hafta sonra bırakmıştı. Yerel sanatçılarla çalışma fikriyle 12 kanallı dijital bir kayıt cihazı satın alarak kendini neşelendirmeye karar verdi.
Patrick: Ben ve Dan lisedeyken takılırdık ama bu çok nadirdi. Bir plak dükkânında karşılaştık ve yaklaşık bir yıldır takılmamıştık. Dan’in The Barn Burners adında bir grubu vardı ve kolej barlarında haftada üç veya dört konser verirdi. Ona bu yeni kayıt cihazım olduğunu söyledim. Dan, “Grubumu kaydetmelisin” dedi.
Dan: Daha fazla konser almak için demolara ihtiyacım vardı.
Patrick: Grupları kaydetmek istedim ve “Evime gelin, bu öğleden sonra yaparız” dedim. Temelde bir çatlak evde yaşıyordum. Pekala, çatlak bir ev değildi, ama yandaki tüm evler öyleydi. Bu ‘kaput’tu.
Dan: O ev çılgındı – ön verandada takılır ve Creedence Clearwater Revival’ın şarkılarını dinlerdik. Bayou Ülkesi tekrar ve tekrar.
Amazon Music ile 70 milyon reklamsız şarkıya ve podcast’e sınırsız erişimin keyfini çıkarın 30 günlük ücretsiz deneme için şimdi kaydolun
Patrick: Gerçekten tehlikeli bir mahalleydi ama kimse bizimle sikişmedi çünkü onlar “Bu çılgın götlü beyaz çocuklar neyin peşinde?” dediler. Her neyse, grubu hiç ortaya çıkmadı, bu yüzden Dan, “Sadece davul çalmalısın” dedi. Ben hiç bateri çalmıyordum ama bana şarkıları gösterdi. Bu kaydı 11 Eylül’den hemen önce yapmıştık. Birkaç gün karıştırdım ve üzerine örnekler koydum. Dan’e verdim ve bir grup kurmamız gerektiğini söyledi.
‘Bana biraz Diyet Kola getirmezsen, siyah bir anahtarsın!’
Patrick’in erkek kardeşi tarafından yapılan sanat eserlerinin yer aldığı demo, üç plak şirketinin temasa geçtiğini gördü. Los Angeles merkezli Alive ile gitmeye karar verdiler ve aniden bir grup oldular.
Patrick: [The head of Alive] Bana 11 şarkı verirsen çıkarırım dedi. Sana 50 plak ve 200 CD vereceğim. Grubun adını bir anda koyduk; Dan’in babası yabancı sanatla ilgileniyordu ve Akron’da şizofren ve süper eksantrik olan Alfred McMoore adlı bu adamı keşfetmişti. Dan’in babası ona pastel boya ve kağıt alırdı ve Alfred’i onun hakkında bir hikaye yazan ve ona pipo tütünü almaya başlayan babamla tanıştırdı. Yani tüm çocukluğumuz boyunca telesekreterde Alfred’den “Biraz pipo tütününe ihtiyacım var! Bana biraz Diyet Kola getirmezsen, siyah bir anahtarsın!” Piyanodaki siyah tuşların uyumsuz olduğunu düşündü.
Dan: Kesinlikle olumsuz bir şeydi!
‘Sesinin neye benzediğini görmek için çamaşır makinesine mikrofon koyardık’
Grup şimdi vaftiz edildiğinde, çift ilk albümlerini Şubat 2002’de kaydetmeye başladı. Dan ve Pat’in kendileri ödemek zorunda kalacaklardı, ancak ikisi de bunu Akron’dan olası bir kaçış yolu olarak gördüler. Sonuç olarak, sahip oldukları her şeyi, Dan’in evlerinin arasındaki Çin restoranından alacağı Folgers kahvesi ve wonton çorbasıyla güçlendirilen seanslara koydular.
Patrick: Babam o kadar stresliydi ki 1000 dolar borca girdim ama her gün çalıştık. Dan sabah 10.30’da eve gelir ve dışarıda bağırmaya başlar ya da kornaya basarak beni uyandırırdı çünkü cep telefonumuz yoktu.
Dan: Sonra kahveyi alırdım.
Patrick: Ben Gasoline Alley adlı bu küçük şarküteride yemek yapmaya gittiğimde ya da Dan bir konser vermeye gittiğinde saat 16:00’ya kadar çalışırdık. Bunu pazartesiden cumaya yapardık ve yaklaşık dört hafta sonra 14 şarkı kaydettik. Davul çalmayı bilmiyordum, gerçekten bilmiyordum. 15 yaşımdayken bir bateri seti almıştım ama başkaları benim evime gelip çalmak içindi.
Dan: Kayıt yaparken hepimiz iş yapıyorduk. Her zaman böyle olmuştur. Havalıydı, çünkü farklı arkadaşlarımız vardı ve farklı çevrelerde koşturduk, bu yüzden bir araya geldiğimizde kendi küçük dünyamız gibiydi. Tamamen odaklanmıştık.
Patrick: S***leri nasıl bir araya getireceğimizi düşünüyorduk.
Dan: Nasıl büyüdüğümüzü görebilirsin [by] kayıtlarımızı dinliyoruz. Başladığımızda gerçekten hiçbir şey hakkında hiçbir fikrimiz yoktu; kayıt veya müzik işi hakkında.
Patrick: Yani, bir gitar amfisini nasıl düzgün bir şekilde mikrofonlayacağımızı bile bilmiyorduk.
Dan: Sesinin nasıl olduğunu görmek için mikrofonları çamaşır makinesine koyardık – orada bırakır ve sonra kaydederdik.
Patrick: Bu temelde ilk dört kayıt için yaptığımız şeydi.
Dan: Mikrofonları alıp etrafta sallardık. Stüdyoda deney yapmak kim olduğumuzun büyük bir parçasıdır.
Patrick: O kadar çok hip-hop dinliyorduk ki, bir noktada kaydın her yerde örneklerin ve araların olduğu bir versiyonumuz vardı.
Dan: Şirketteki adamın itiraz ettiği tek şey buydu. Kesinlikle hip-hop dinlemedi – sadece yardakçılar.
‘Bunu Dan ve benim kadar ciddiye alacak iki kişi yok’
İkili olmak Black Keys’in kimliğinin özü olabilir, ancak bu şekilde başlamadı. Aslında, üçlü olmaya hevesliydiler.
Patrick: Bir süreliğine üçüncü bir adam vardı. gabe [Fulvimar] iyi bir arkadaşımızdı.
Dan: Aynı yarım blok yarıçapında yaşıyordu. Grupta başka birinin olmasını istedik – bir basçı ya da bu tür şeyler yapacak birini istedik.
Patrick: En sevdiğim seslerden biri, taşlama, kalın Moog bas. Bunu ilk duyduğumdan beri – Devo ya da her neyse. Gabe benim çok yakın olduğum bir mahalle çocuğuydu. Çok komikti – ama aynı zamanda tam bir avuç. Dan grubunu kaydetmemi istediğinde Gabe’den yardıma gelmesini istedim. Gabe demo için oradaydı. Temelde bir Casiotone klavyesinde D minör akoru tuttu.
Dan: Ama asla gerçekten içine girmedi.
Patrick: İki hafta boyunca yapmaya çalıştıktan sonra çok netleşti. Büyük Gelmek… Arabası yoktu, işi yoktu ve iki günlük kaydı batırdı. Onu aradım ve “Dostum, naber?” dedim. Ona, “Bence büyük bir hata yapıyorsun” dedim. Arkasından bir iki adam geldi. Bu adam geldi, ama şarkı söylemeye çalıştığında, “Defol git buradan!” dedim. Mikrofon istedi ve Dan’e baktım, “Bu işe yaramayacak” diye düşündüm. İşte o zaman iki parça olduk – Şubat 2002’ydi ve başka birini bulamayacağımızı anladık. Şimdiye kadar verdiğimiz en iyi karardı, çünkü bunu Dan ve benim kadar ciddiye alacak iki kişi yok. İlk birkaç yıl yollara düştüğümüzde işkence gibiydi; sekiz saatlik yol, para yok, aynı yatakta uyumak, kız arkadaşlarımızla kavga etmek. Çok acımasızdı.
‘The Beatles’ı coverlamaman gerektiğini bitirene kadar bilmiyorduk’
Şarkılara gelince, Dan kaba planlar getirdi ve ikisi de The Beatles “She Said She Said” de dahil olmak üzere bazı cover versiyonları üzerinde çalıştı.
Patrick: Odamda plakları dinliyorduk ve “She Said She Said” ikimizin de çok sevdiği bir şarkıydı. Bunun en havalı Beatles şarkısı olduğunu düşünmüştüm ama bitirene kadar The Beatles’ı coverlamaman gerektiğini bilmiyorduk. Tüm bu ünlülerin ne zaman “Imagine”ı coverladıklarına ve bunun ne kadar aptalca olduğuna bakın – gerçekten dikkatli olmalısınız!
Dan: Sadece şarkıları hatırlıyor, riffler alıyor, doğaçlama yapıyor ve mikrofonlara bağırıyorduk.
Patrick: Dan’in amcası bize “Leavin’ Trunk”ın Keef Hartley versiyonunun bir CDR’sini verdi. Derinlere iniyorduk, müzik eğitimi alıyorduk. Üzerindeki riff o kadar iyiydi ki çalmaya çalıştık. Albümdeki tüm şarkılar arasında, davulların nasıl çalıştığını gerçekten anlamıyorum! Bu gerçek bir yabancı yaklaşımı!
‘Gidip biraz para kazanmam gerekiyordu!’
Sonunda çıkış günü geldiğinde, Dan diğer grubuyla meşguldü…
Patrick: Dan’in doğum günüydü ve bence aslında bir konseri vardı – ama Black Keys konseri değil!
Dan: Gidip biraz para kazanmam gerekiyordu!
Patrick: O gece, Atlantic Records’taki bir A&R elemanından grup hesabımıza bir e-posta aldık. Basılı olarak Dan’in konserine gittiğimi hatırlıyorum. Bu büyük bir haber; Led Zeppelin’in evinden biri mi ulaşıyor? Ama biz, “Duymak istiyorsa gidip satın almasını söylemeliyiz” dedik. Biz de cevap yazdık ve Other Music’te ya da başka bir yerde mevcut olduğunu söyledik. Ve tabii ki bir daha haber alamadık.
Dan: Aptallar!
‘Dedem bir milyon dolarlık çek kadar iyi olduğunu düşündü’
Birkaç ay sonra, insanlar yakalamaya başladı. Yayınlandıktan dört ay sonra, Ekim 2002’de albüm, ‘Rolling Stone’ dergisinde “yılın rock çıkışı için doğru bir seçim” olarak adlandırılan parlak bir inceleme aldı.
Patrick: Elimizdeki ilk basın parçası, Cleveland Serbest Zamanları, Peter Relic adında bir adam tarafından haftalık iki ücretsiz dergiden biri. Bunu elde etmek büyük bir bakıştı. Çok havalı ve destekleyiciydi ve arkadaş olduk. Gizlice ona attı Yuvarlanan kaya. Oda arkadaşımın “Hey kardeşim, Yuvarlanan kayaweb sitesi.” Hala en iyimiz olan dört yıldızdı. Yuvarlanan kaya gözden geçirmek! Çıktısını aldım ve doğruca dedemin evine gittim. Sanırım milyon dolarlık bir çek kadar iyi olduğunu düşündü.
‘Çıtayı son derece düşük tuttuk’
Yirmi yıl sonra, grup yapabilseler bile albümle ilgili hiçbir şeyi değiştirmezdi.
Patrick: Eleştirel olarak dinleyemem – çünkü teknik olarak, her şey yanlış, ama onu yapan da bu. Müziği 13, 14 yaşlarında keşfettiğim zaman açısından düşünüyorum; 14 yaşındaki bir çocuğa bu plak verilirse, bunun ilham verici bir şey olduğunu düşünüyorum. “Eğer bu iki aptal kendi başlarına yapabilseydi…” Ama günümüzde Pro Tools ile her şeyi bundan daha iyi seslendirebilirsiniz. Çıtayı son derece düşük tuttuk.
‘Bırakma Boogie’ şimdi çıktı
Kaynak : https://newslanes.com/2022/05/14/everythings-wrong-with-it-an-oral-history-of-the-black-keys-debut-album-at-20/