Abdullah Avcı, geçen hafta ilk ve tek isabetli şutu 70'den sonra çekebilen 11'i sürdü sahaya. Muhtemelen o maçın formsuz oyuncularına güvenmiş, sistemde küçük dokunuşlarla sonuca gidebileceğini hesaplamış.
Dün Ankaragücü'ne karşı, sadece dizilişte, o da kısa süren bir fark vardı Trabzonspor'da; ilk golü bulana kadar Bakasetas Abdulkadir Parmak'ın yanındaydı, skor elde ettikten sonra da Yunus Mallı'nın, o kadar.
Asıl fark şuydu: Ankaragücü'nün en etkili kanat oyuncusu Lobzhanidze uzun süre sağ açıktaydı.
Mesela geçen haftaki Abdullah Avcı, Gürcü oyuncuya önlem için Nwakaeme'yi sıkça Marlon'un yanına gönderirdi, dün bunu hiç yapmadı.
Abdulkadir Parmak o bölgeye yaklaştı, Nwakaeme özgür kaldı. Sağ kanatta da Ekuban aynı haldeydi, ama sıkıntı, Bakasetas'ın bek Hüseyin'e aynı desteği verememesindeydi, konuk ekip atakları o bölgeden geldi.
Adeta prangadan kurtulmuş gibiydi hücum hattı, gol geldikçe kendilerine de geldiler çünkü haftalardır etkisiz ve stres doluydular.
Özellikle ikinci goldeki işbirlikleri, özgüvenlerinin de arttığının fotoğrafıydı. Ankaragücü defansı savruktu tamam da, görüldü ki, hepsi kodlanmış oyuncu grubu ile bir yere kadar sonuç alınıyor, en azından bir-iki kişiye özgürlük oyuna da zevk katıyor!