557
40:11
Monday, May 7, 2018 2:17:14 AM
Güzellik tesadüfen olabilir, değil mi? Bu, hayal gücünün başarısızlığına itiraf etmeyecek, oh hayır. Ve ona güveniyorum: Nasıl hissetmemiz gerekiyor? Sık sık kaybolmamı istediğini düşünüyorum. Filmde - müzede - duvarlardaki çok sayıda ve çok sayıda nü, muazzam nü. Eğer öyleyse, ne kadar açığa çıkaracağını nasıl seçer? Mesele şu ki, her iki şekilde de gereksinim çıplaklık olsa da, pek çok aktör, sadece yok olmak istediklerini düşünüyor. Bazıları utangaçtır, belki de oyunculuk onları serbest bırakır. Sadece senin için şarkı söylemek istiyorum, seçimimin anahtarı olarak ve nasıl olduğunu biliyorum. Ancak bir sahnede, proscenium tarafından çerçevelenen, yaşayan ve şarkı söyleyen yaşama! Elbette öyleyim. O bir yüz yapar. Çünkü neden okuduğumuzu biliyorum ama neden yazıyoruz? Craft Essay Bir yazar arkadaşım bir hikaye, genç bir çift ve zor bir çocuk özellikli bir aile drama yayınladı. Onu görürsem, kocası, annesi, babası, arkadaşları, çocukları da görüyor mu, evet? Bu arada yazar - gerçek hayattaki kızıl saçlı - o tepedeki evdeki kocasıyla ve onların kullarıyla yaşamaya devam ediyor. Cevap ses, ritim, ses ile ilgili bir şey olmalı. Anladım. Ama bekle-hangi ben hakkında konuşuyorum? Başka biri yazıyor ve hem o hem de ben yok olduk. Durum ve hikaye arasındaki farkı çok iyi tanımlayan Vivian Gornick ile baş başa olunca, kim olduğumu, bu makalenin amacına göre kendimi hangi sayfana getirdiğime ısrar edeyim. En iyi ve en dürüst benliğim - açık sözlü şahsım, yani - sesim aracılığıyla. Kontrol etme isteğime, elimden geldiğince, bana olan izleniminden. Muhteşem ve acılı ve utanç verici hikayelerde, bu kadar doğru olduklarını hisseden kadın, ailesine tekrar tekrar ihanet ediyor. Başka bir yazar arkadaşım var — her zaman herkesin her şeyi oluşturduğunu iddia ettiğini iddia eden bir meslektaş. Birini diğerinden nasıl ayırt ederiz? Önyüklemek için, sadece otantik bir şekilde var olduğumu hissediyorum - yani, bir başarısızlık, başarısızlık ve daha iyi başarısız - bir tür: Ve kim karar verir - yaratıcısı? Onlar kadar büyüdükçe, hayatları benim değirmen için grist değil: ikincisini ne tanımlar? İhtiyaçlarını kullandılar; Ne kullandıklarını değiştirdiler. Sorusu yok. Çıplak olmak mı istiyoruz? Ve başka bir arkadaş, yazdığı her romanda, bir alışkanlığı olan bir adamı (her zaman aynı jest, tekrarlayan bir asker) ve karısını rahatsız eden bir adamı içerir. Çıplaklıktan ne zaman çekilir veya itilir? Daha sonra, aniden sıradan insanlar, film yapımcısı ve ekran tarafından çerçevelenmiş, çıplaktır ve biz izleyicilere, resimlere bakarken onlara bakmaya mecburuz. Beni kurbanlarının gerçek olduğuna nasıl inandırırsın? Keşfedilmesi gereken bir şey - itiraf etmeliyim ki - sadece anne, karı, öğretmen, öğrenci, komşu, arkadaş, aktör, yazar - ve hatta ilk el yazma eğilimindeyken bile bu ilişki ve durumlardan çıkar.