Mk III / MK3 ailesinin el bombaları (ABD)
Bilindiği gibi, Birleşik Devletler Ordusu'nun ilk kara birimleri, yalnızca birinci yılın sonbaharındaki 1917'in ortasında Birinci Dünya Savaşı'nın cephelerine çarptı. Durumlarında uzun süre kalmak ve siperler için savaşlar dahil olmak üzere, mevcut savaşların tüm temel özelliklerini hemen deneyimlemek zorunda kaldılar. Amerikan askerleri emrinde çeşitli silahlara sahipti, ancak kısa sürede mevcut örneklerin hepsinin mevcut gereklilikleri yerine getirmediği anlaşıldı. Üstelik bazıları, askerleri için bile bir tehlike olabilir.
Birinci Dünya Savaşı’nda, çeşitli el bombalarıyla silahlanmış olan ABD’ye girdi. Ordunun hem iç hem de dış kalkınma ürünleri vardı. Çok sayıda yüksek hızlı parçanın etrafına patlayan ve dağılmış metal gövdeli yumurta şeklinde el bombaları vardı. Genel olarak, bu tür silahlar orduya yakışır, ancak kısa sürede olumsuz özellikleri netleşti.
Birinci Dünya Savaşı'ndan El Bombası Mk III. Kavisli üst kapağa dikkat edin. Fotoğraf Usmilitariaforum.com
Uygulamada, mevcut el bombalarının gücünün aşırı olduğu ve bazı durumlarda tehlikeli olabileceği bulundu. Bu nedenle, yakın siperlerde veya sığınaklarda yapılan bir savaş sırasında, el bombası, yalnızca düşmanlarıyla değil, aynı zamanda kendi savaşçılarıyla da çarpabilir ve riskler yeterince uzak mesafelerde kaldı. Örneğin, Mk II savunma bombası parçaları, 15-20 m'ye kadar olan mesafelerde katil bir etki yarattı, bu nedenle ordunun, askerlerini riske atmadan düşmanı vurabilen yeni bir el bombasına ihtiyacı vardı.
Zaten Mart ayında, 1918, Amerikan endüstrisi ordunun yeni gereksinimlerini karşılayan en son bombayı sundu. Tasarımın ve üretimin basitliği ile ayırt edildi ve bu nedenle yakında birliklerimize teslim edildikten sonra seriye girebildi. İlave sadeleştirme ve maliyet düşürme için, projenin yazarları bazı hazır bileşenleri kullandı.
Mk III
Mevcut piyade silahlarının isimlendirilmesi çerçevesinde, Mk III olarak yeni bir el bombası belirlenmiştir. Bu isim, Romen rakamının Arapça olanıyla değiştirildiği Nisan 1945 tarihine kadar sürdürüldü. O zamandan bugüne, el bombasına MK3 adı verildi (Mk 3'in yazılışına da rastlanır).
Yeni projenin temel amacı, kabuğun sökülüp parçalara ayrılmasıydı. Bir el bombası riskini azaltmak için sadece bir şok dalgası yardımıyla hedefleri vurması gerekiyordu. Böyle bir sorun en basit şekilde çözüldü. Tasarımcılar metal kasayı, metal uçlu bir karton ürün lehine terk etti. Yükün patlaması sırasında kartonun tehlikeli nesneler oluşturmadan çökeceği varsayılmıştır. Aynı zamanda, ikincil parçaların ortaya çıkması - çevrenin çeşitli tahrip edilmiş nesnelerinin parçaları - dışlanmadı. Ancak, metal bir kasanın parçalarından çok daha az tehlikeliydiler.
Mk III el bombasının ilk versiyonu küçük kalınlıkta kartondan yapılmış bir silindirik gövde aldı. Yukarıdan, sigortanın yerleştirilmesi için ipli bir eğri metal kapak ile kaplanmıştır. Karton tüpün altında metal disk alt kısmı vardı. Vücudun tüm iç hacmi, ateşleyici için bir silindirik kanalın sağlandığı bir patlayıcı tarafından işgal edilmiş olmalıdır.
Birleşme ve ekonomi konusundaki düşüncelere dayanarak, silahı İngiliz el bombası William Mills'in sigortasıyla donatmaya karar verdiler. Bu ürün iki bağlı tüp şeklinde bir gövdeye ve şok emniyet mekanizmalı bir başa sahipti. Primer ateşleyici ve ateşleyici kordon ile etkileşime giren yay yüklü bir davulcundan oluşuyordu. Eğik pozisyonda, ateşleme pimi halka ile kontrol edilerek tutulan bir yan basınç kolu tarafından engellenmiştir. El bombası içinde, sigorta bir iplikle tutuldu.
Mevcut durumda yarım kiloluk (227 g) patlayıcı yerleştirmek mümkündü. Ücret TNT'den yapıldı, ancak diğer tip patlayıcıların kullanımı hakkında bilgi var. Görünüşe göre seri el bombalarının benzer özellikleri sarf malzemelerine bağlıydı ve farklı gruplar halinde farklı olabilirdi.
Mk III el bombasının mukavva kasası siyaha boyandı. Ürünün cinsini, üretim tarihini, üreticiyi, patlayıcı tipini vb. Gösteren sarı bir işaret uygulanmıştır. Bitmiş ürünler ahşap kutulara paketlenerek sunulur. Aynı zamanda, sigortalar, kapağın özel bir bölmesinde ayrı olarak taşınmıştır.
Bir savaş pozisyonunda, ateşleyicinin montajından sonra, Mk III bombası, 140 mm'den küçük bir kasa çapına sahip 55 mm'den daha yüksek olmayan bir toplam yüksekliğe sahipti. Yan kol, ürünün çapını hafifçe arttırdı. 227-g şarjlı bir el bombasının toplam kütlesi 400-g civarındadır.
El bombası Mills'in sigortası yeni Mk III'e benzer özellikler verdi. Sıkıştırma kolu serbest bırakıldıktan sonra, ateşleyici kordon tutuşmuştur. Sonuncusu 4-7'ler için yandı ve ardından bir patlama oldu. Mk III sadece patlamanın şok dalgası ile hedefi vurdu. Bir 2 yarıçapı içinde, dalga bir kişiyi öldürebildi. Mesafedeki artışla birlikte, katil eylem yavaş yavaş düştü. Patlama sırasında el bombasının metal parçaları parçalara ayrıldı, ancak diğer el bombalarının çarpıcı unsurları gibi bir tehlike oluşturmuyorlardı. Bu sayede Mk III ürünü, siperlerde veya binalarda düşmanlar ile savaşmak için kendileri için minimum riskle kullanılabilir.
Mk III el bombası yükünün kütlesinin o zamanın diğer bir kaç el bombasını aşması meraklıydı, ancak buna rağmen, savaş özellikleri gözle görülür şekilde daha düşüktü ve özel gereksinimlere karşılık geldi.
1918 yazında, Amerikan endüstrisi, yeni silahların seri üretimini yapmak için zaman buldu. Aynı yılın kasım ayında ordu, yaklaşık 5,36 milyon seri bomba aktardı. Kasım 1918 ile Şubat 1919 arasında müşteri aynı zamanda 7 milyon el bombası da teslim edildi. Mk III saldırgan bombasının, türünün en yaygın silahı olmadığı belirtilmelidir. Örneğin, aynı dönemde, Mk I ve Mk II el bombalarının sayısı onlarca milyona ulaştı.
Bilinen verilere göre, Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden önce, Avrupa'ya MN III. Bu eşyaların büyük bir kısmı savaşlar sırasında tüketildi. Bir karton gövdeye sahip saldırgan bombalar, diğer silahlara paralel olarak kullanıldı, bir parça akışı yaratıldı ve öncelikle özel sorunların çözülmesine yönelikti. Savaşçı her zaman Mk I veya Mk II bombasını güvenle kullanamazdı ve bu nedenle uzmanlaşmış Mk III kullanıldı.
Mk III A1
Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden kısa bir süre önce, saldırı bombası üzerinde yeni bir değişiklik yaratma emri alındı. Bu tür silahlar Mk III A1 ismi altında hizmete girdi (1945'tan, Mk 3A1 adı kullanıldı). Silahlar için temel gereksinimler değişmedi, ancak bu kez üretimi kolaylaştırmak için kullanılan malzemeleri değiştirmek gerekiyordu. Bu, ürünün görünümünde ve diğer dahili ekipmanlarda bazı değişikliklere yol açmıştır.
Her şeyden önce, silah ustası tasarımcıları gövdenin malzemesini değiştirdi. Karton yerine, polimer kaplamalı daha az kalın kağıt kullanılmasını önerdiler. Üstünde yüksek bir kapakla örtülmüş olan kağıt silindir, uçlarında, biri sigorta için bir açıklığa sahip olan dökme metal disklerle tamamlanmıştır. Kavisli kapaktan reddetti. Kasanın içine şimdi sıkıştırılmış kütle veya pul şeklinde 200 g TNT'den daha az yerleştirildi.
İlk olarak, Mk III A1 bombası, M6A1 sigorta ile donatıldı. Eylem ilkesiyle, daha önce kullanılan ürünlere benziyordu, ancak “doğrusal” düzende farklıydı. El bombası içinde davulcu ve moderatörlü silindirik bir gövde vardı. Dışında, daha önce olduğu gibi, davulcuyu sabitleyen bir sıkma kolu ve halkası olan bir çek vardı. Kolun serbest bırakılmasından bu yana 4-6 içinden bir el bombasının baltalanması için sağlanan böyle bir sigortanın geciktiricisi.
Boyutlarında, yeni Mk III A1 baz modelin el bombasına benziyordu, ancak yeni malzemeler kütlesini azaltmayı mümkün kıldı. Şimdi seri ürün 350'ten daha fazla değildi g. Tasarım değişikliklerine rağmen, savaş kalitesi aynı seviyede kaldı. İyileştirilmiş el bombası, düşmanı 2 m içinde öldürebilirdi, ancak insanları uzak mesafeden tehdit etmedi.
Seri el bombaları hala sarı işaretlerle siyaha boyandı. El bombası, 25 veya 50 parçaları için kapaklar halinde tedarik edildi. Her biri 25 ürünleri için ayrı kutular, sigortaların temini içindi.
ABD, İkinci Dünya Savaşı'na girdiğinde, ABD Ordusu, Mk III ailesinin iki ürünü de dahil olmak üzere birkaç el bombasından oluşuyordu. Aynı zamanda, bildiğimiz kadarıyla, seri üretimdeki seleflerinin yerini alan yeni el bombaları esas oldu. Endüstri silahlı kuvvetlere çok sayıda el bombası türü sağladı. Daha önce olduğu gibi, Mk III A1 en büyük değildi ve sayıları bakımından, metal gövdeli “geleneksel” türdeki silahlardan daha düşüktü.
Savaş sırasında, Mk III A1 bombasının gelişimi yeni sigortalar üretilerek gerçekleştirildi. El bombasının tasarımı değişmedi. M6A1 ürününün temelinde, M6A2 ve M6A4 sigortaları, çeşitli teknik veya teknolojik farklılıklarla tutarlı bir şekilde geliştirilmiştir. Eylem ilkeleri değişmedi. Tepki süresi de aynı seviyede kaldı.
Amerikan birlikleri birçok savaş tiyatrolarında çalışmak zorunda kaldılar ve Mk III A1 bombası her yerde kullanıldı. Önceki savaşta olduğu gibi, siperlerdeki savaşlar sırasında, binaların veya diğer nesnelerin fırtınası sırasında kullanılıyorlardı. Yüz binlerce el bombası kullanıldı ve bu silahlar Afrika'daki ve Batı Avrupa'daki Nazi Almanyası ve ayrıca Pasifik'teki Japonya'daki zaferine kesin bir katkı yaptı.
Mk III A2
Zaten İkinci Dünya Savaşı sırasında, Amerikan ordusu özel saldırı bombası yeni bir versiyonunu aldı - Mk III A2. Mevcut silahların kullanımına göre, vücut malzemesi tekrar değiştirildi. Ek olarak, sigortanın mevcut gereklilikleri karşılayan başka bir sürümünü de geliştirdik. Bu inceltme işleminden sonra nar, ağır olmasına rağmen aynı özellikleri korudu.
A2 versiyonunun el bombası vakasının preslenmiş ahşap elyaftan yapılmış olduğu öne sürüldü. Patlayıcı yük, silindirik bir kabın içine yerleştirildi. Yukarıdan, böyle bir gövde neredeyse yarısını kaplayan silindirik bir kapakla kapatılmıştır. Kasanın iki parçasının birleşme yeri, enine bir sızdırmazlık kağıdı veya karton şerit ile üst üste gelebilir. Ayrı metal tabanlar yoktu. Sigortayı yerleştirmek için kullanılan delik, ekstrüzyonlu kapak içinde haklıydı. El bombası içine 227 g TNT yerleştirildi.
Yeni bir el bombası için bir sigorta M206 geliştirdi. Tasarım gereği, önceki M6A1'e benziyordu, ancak diğer piroteknik malzemelerin kullanımında farklıydı. Bundan dolayı sigorta ses çıkarmadı ve aynı zamanda bir duman rayının arkasında bırakmadı. Patlamanın gecikmesi, kol sıfırlandıktan sonra 5 saniyeden daha fazla değildir. Daha sonra, bu sigortanın yeni sürümleri oluşturuldu.
Üçüncü modifikasyonun el bombası Mk III selefinin boyutlarını korudu, ancak göze çarpan bir şekilde daha ağırdı. Sigortalı bir el bombası kütlesi 430'i aştı ve ailesinin en ağır silahıydı. Savaş özellikleri, buna rağmen aynı kaldı. Şok dalgasının sürekli şok bölgesi 2 m olup, büyük mesafelerde katliam etkisi hızla düştü. Elyafın gövdesi hem düşmanı hem de savaşçılarını tehdit eden tehlikeli parçalar oluşturmadı.
Şema bombaları MK3A2. Rakam Warriorlodge.com
Tasarımın ciddi bir şekilde yeniden tasarlanmasına rağmen, yeni versiyonun el bombası siyah zemin üzerine sarı boya ile yapılan eski işaretlerini korudu. Daha ağır ürünler olan Mk III A2, 30 parçalarının kapaklarında tedarik edildi. Ayrı kutularda sigortalar M206 ailesi idi.
Bilinen verilere göre, bir süredir, A1 ve A2 versiyonlarının el bombaları paralel olarak üretildi, ancak ilk model ikinci lehine hizmetten çıkarıldı. Savaşın sonuna kadar, savaş sonrası dönemde de, Amerikan endüstrisi birkaç milyon el bombası üretmeyi başardı. Bu ürünlerin önemli bir kısmı cephelerde kullanılmıştır. Aynı zamanda, belirli bir taktiksel rol nedeniyle, Mk III hattının bombaları diğer silahlardan daha az aktif olarak harcandı.
***
Nisan 1945'ta, Mk III el bombası ailesinin ismi MK3 olarak değiştirildi. Ayrı değişiklikler, sırasıyla, MK3A1 ve MK3A2 biçiminde tanımlamalar aldı. Önümüzdeki birkaç ay boyunca Amerikan askerleri, bazı durumlarda düşmanı yenmek için yeniden adlandırılan silahı kullanmaya devam etti.
II. Dünya Savaşı'nın sona ermesi sırasında, ABD Ordusu, saldırgan MK3 ailesi de dahil olmak üzere her tür el bombasının sağlam bir tedarikini oluşturmayı başardı. Sonuç olarak, bu tür silahların üretimi bir süre sürdü, ancak hızla durduruldu. Depolarda gelecekteki bir savaşta kullanılabilecek önemli el bombası stokları birikmiştir. Aynı zamanda, ürünlerin bir kısmı mücadele eğitimi faaliyetlerinde düzenli olarak kullanılmıştır.
Saldırı bombası MK3'in vücuduyla birlikte çarpıcı parçaları vermeyen en son versiyonu, İkinci Dünya Savaşı yıllarında ortaya çıktı. Bundan sonra, bu tür silahlarda yeni değişiklikler yaratılmadı. Ancak, ABD Ordusu ve müttefikleri bu el bombalarını hizmette tuttu ve çeşitli silahlı çatışmalarda düzenli olarak kullandı. Bazı eskimelere rağmen, MK3, sınırlı miktarda siperler, sığınaklar, atış noktaları vb. İle düşmanla savaşmak için çok uygun bir araç olarak kaldı.
Savaşlar ve tatbikatlar sırasında ordu, tüm büyük değişikliklerin mevcut MK3 bombası stokunu kullandı. Buna rağmen, bu silahlar uzun süre kullanılabilir kaldı. Bazı bilgilere göre, neredeyse seksenlerin sonuna kadar cephanelerde önemli miktarda bu tür ürünler kaldı. Diğer kaynaklara göre, MK3 bombası bazı üniteler tarafından hala kullanılabilir. Savaş sonrası dönemde, Amerika Birleşik Devletleri çok sayıda farklı tipte el bombası yarattı, ancak Mk III / MK3'in doğrudan benzerleri geliştirilmedi. Sonuç olarak, belirli durumlarda, savaşçılar çok eski eşyalara ihtiyaç duyabilir.
İki dünya savaşı sırasında Mk III / MK3 saldırgan bombaları, siperlerdeki kapalı yapılara veya birliklere güvenli bir şekilde saldırmak için tasarlandı, en iyisi oldu. Bu tür silahlar, düşmanına önemli bir hasar vermiş, savunmasını ihlal etmiş ve ayrıca savaşçılarını kazara yaralardan kurtarmıştır. Alışılmadık fikirler lehine geleneksel çözümlerin terk edilmesi nedeniyle bu sonuçların elde edilmesi mümkün olmuştur.
Göre:
https://lexpev.nl/
https://globalsecurity.org/
https://warriorlodge.com/
http://michaelhiske.de/
http://inert-ord.net/
http://ww2data.blogspot.com/
FM 23-30 “Bombalar ve proteknik sinyaller”. - Ordu Bakanlığı, 1988.
TM 43-0001-47 “Ordu Donanımı Veri Sayfaları: Mühimmat Tuhaf Ekipmanları”. - Ordu Bakanlığı, 1984.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.