Kazak genişlemesi sayesinde Amur bölgesi Rus oldu
Uzak Doğu’ya yapılan Büyük Rus yeniden yerleşim (bu arada Ukrayna’nın yanı sıra) Kazakların izlerini ve çentiklerini izledi. Neden bu şekilde gerçekleştiğini anlamak kolaydır: Dünya'da boş alanlar yoktur ve bir şeyi “ustalaştırmak” için bir şeyi “fethetmek” gerekirdi.
Moskova’nın Avrupa standartlarına göre en büyük Avrupa gücüne dönüştürülmesinin çağında, Rus otokrasisinde ne büyük bir dış politika görevi gerçekleştirmek için ülkenin merkezi bölgelerindeki Rus nüfusun toplam seferberliği için ne beceriler ne de mekanizmalar vardı. Rus egemen ortamında, Peter I dönemine kadar, kendi halklarının genel seferberliği için alışkanlıkların ve mekanizmaların tamamen yokluğu, kısa sürede uzun vadede ikna edici bir şekilde, son olarak, Livonian savaşını ve Arıza Zamanının zor zamanlarını kaybetti. Bu arada, Moskova'nın bölgesel genişlemesi on altıncı yüzyıldan itibaren yüksek bir hızla ilerliyordu.
Sadece on altıncı yüzyılın ortası ile on yedinci yüzyılın sonu arasında Moskova Rusya, yılda ortalama olarak (arka arkaya 150 yıl!) Modern Hollanda alanına eşit topraklar edindi. On altıncı yüzyılın başlarında, Muskovit devleti Avrupa'nın geri kalanına eşitti ve ataman Yermak'ın katıldığı Batı Sibirya, Avrupa'nın iki katı büyüklüğündeydi. On yedinci yüzyılın ortalarında, Muscovy - siyasi paroksizmalar ve Peter I'in canavarca askeri çabaları olmadan, aslında çok fazla finansal ve maddi yatırım yapmadan - dünyanın en büyük devleti olmuştu.
Bu devasa uzunluğu, dünyada artık tekrarlanmayan toprak artışının Cengiz Han ve Timur'dan sonra kim yaptı?
Yürüyüş Perfilyev ve Habarov
1946'ta, Buryat Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin eski Makossikha Barguzinsky kasabası olan Makossik Barguzinsky'de, Sovyet etnografları, eski zamanlardaki Fyodor Gorbunov'un şu sözlerini yazdı: “Perfiliev, Kazaklardandı ve bir Kazaktı. Tüm erken yüzyıllar, Pentikostallar, komutanlar ve tür şefleri Don'dan geldi. Sibirya'ya gelmeden önce, önce Don, Volga ve Uralların etrafında yürüdüler. Sonra Sibirya'ya gidebileceklerini duyduklarında, Urallardan Ob aracılığıyla Yeniseylere gittiler. Yeniseylerde bir ana durakları vardı, en büyük hapishane vardı. Hapishanede, Çar'ın bu görev için belirlediği Kazakların en önemlisi bir vivod yaşadı. Bu vivot, tüm Kazakları aldı, birlikleri yaptı, sonra Lena, Angara, Amur ve diğer nehirlere gönderdi. ”
Sibirya ve Uzak Doğu Slavlarına hakim olma sürecinin çalışması ikna edicidir: Avrasya'nın doğusunda yapılan Kazakların yalnızca (Avrupa halkları arasında) olduğu bu süpermobilizasyon etno-sosyal atılımı. Sadece Kazaklar - Slav samuraylarının etnik kökenleri, insanlık onurunun ideallerini, manevi özgürlüğünü, ulusal ve sosyal karşılıklı desteği idealleri olmayan, soyut ve uzak bir şey değil, gündelik gerçekliklerinin gerçeği olan insanlar.
Bahsedilen Kazak Perfilyev, sadece yetenekli bir kumandan değil, aynı zamanda yetenekli bir diplomat olan ünlü Kazak ataman Maxim Perfilyev'den başkası değildir; çünkü akıcı Tatar, Evenki, Moğol ve Çinlileri konuştu. 1618 - 1627’te Perfiliev, Moskova’ya Yukarı Tunguska, Lena ve Vitim’in topraklarına katıldı. silah ya da diplomasi, kraliyet haraçını Aborijinler'den aldı. Birçok müstahkem kale inşa etti - ünlü Bratsk cezaevi (şimdi Bratsk şehri) dahil olmak üzere kaleler. 1638 yılında, Yerofey Habarov'dan çok önce, ataman Perfilyev Amur'a gitti - “de Daursky topraklarını toplamak için”.
Moskova Rusya, yani, Peter I öncesi Rus devleti, bölgesel genişlemesi için herhangi bir girişime kasten dikkatlice cevap verdi. Bu tür girişimler çoğunlukla Kazaklardan geldi. 1638’te Kazaklar, Don’un ağzında stratejik olarak önemli olan Azak kalesini fırtınaya soktu. 1641 yazında ve sonbaharında, kahramanca askeriyete giden üç aydan fazla bir kuşatmaya katlandılar tarih "Azak koltuğu" olarak. Tüm bu zamanlar, yılın 1642'unun ortasına kadar Kazaklar yorulmadan Moskova'ya Azak'ı "kollarının altında" almalarını ve böylece Azak bölgesinde ve Don Nehri'nin ağzında engin bölgeleri güvence altına almalarını teklif etti. Moskova çok uzun bir süre düşündü, çok uzun bir süre tartıştı, fakat sonunda Azak'ı terk etti. İkincisi ve önemli Rus kayıpları pahasına, sadece Peter Azak'ı almayı başardım.
Moskova ayrıca Pereyaslav Rada olaylarında, pratik olarak herhangi bir özel askeri çaba göstermeden - Zaporozhye Kazaklarının kılıçlarıyla - sol bankalı Ukrayna Çar Alexei Tishayshy'ye sunuldu.
Benzer bir tarzda, Moskova Rusya’nın Sibirya ve Uzak Doğu’daki politikası uygulandı. Trans-Ural topraklarının Moskovia için bir tür “torbasız bavul” olduğu izlenimi yaratıldı. İyi düşünülmüş bir stratejik çizginin olmaması, kendiliğindenlik, tutarsızlık ve hatta çelişkili eylemler gerektiriyordu.
Albazin
İlk kez, Asya’daki politikanın uygulanması sırasında Moskova’nın net bir çizgisinin olmadığı Albazinsky voyvodalığı ile bağlantılı olaylarda açıkça ortaya çıktı.
1651'te, Yerofey Khabarov, Amur Nehri üzerinde Shilka ve Argun nehirlerinin birleştiği yerin yakınında bulunan Dahuri prensi Albaza'nın müstahkem köyünü aldı. Şimdi bu yerde Amur bölgesi, Albazino köyü bulunur. Habarov bu yerde kalıcı bir kale-kale kurmaya karar verdi. Dekolmandaki insan sıkıntısına rağmen, Albazin'de 50 Kazaklarını bıraktı ve Amur'a doğru devam etti. Albazin, Amur'un üst kısımlarında son derece avantajlı bir stratejik konuma sahipti, ancak bu faktöre rağmen, kale insanlar tarafından veya barut iksirleriyle Muscovy'den gerçek bir yardım almadı. Sonuç olarak, Çin'den Mançus'un sürekli saldırıları, 1658'teki Kazakları sadece Albazin'i terk etmekle kalmadı, aynı zamanda kurulan tüm köyleri ve kaleleri de hapishanenin batısında bırakmaya zorladı.
Chernigov'un Baskın Nicephorus'u
Moskova Rusya’nın Amur’daki bir sonraki cemaatine yine Kazak’ların etnik enerjisi verildi. 17. yüzyılın ortasındaki Kazak etnosunun en parlak temsilcisi olan Chernigov'dan Nikifor bu dönüşü sağladı. Zaporizhzhya Sich’in birliklerinin bir parçası olarak, Smolensk savaşında Polonyalılar tarafında Muscovy'lere karşı savaştı (1632 - 1634 yıl). Yaralandı, Rusça olarak yakalandı ve 1638'ta Sibirya'ya Yenisisk kentine sürgün edildi.
Tüm Sibirya gardiyanlarını sallayan Chernigovlu Nikifor, kendisini Rus ecümenin en uzak köşesinde buldu - Lena üzerindeki Ilimsk'te. Burada Zaporozetler bir ayaklanmaya neden oldu ve şahsen patolojik bir sadist ve rüşvet alan Ilimsky valisi Lavrenty Obukhov'u öldürdü. Şimdi sadece uygulayıcı baltasının kendisine, Moskova Çarkı'ndan Chernigovlu Nikiforlu, 84 isyancı Kazaklar'dan ayrıldığı bir yerde, Albazin kalesini yeniden kurduğu Amur bölgesine bırakılmasının güvencesi altına alınabileceğini anlamak. Chernigovlu Nicephorus, yetenekli bir yönetici ve diplomat olan Albazin'de Zaporozhian Sich tarzında bir Kazak cumhuriyeti kurdu, kale çevresinde birkaç yeni Rus köyü kurdu ve çevredeki Aborijin halkından düzenli olarak yasak toplamaya başladı.
Moskova yönetimi, ölüm cezasına çarptırılan isyancı tarafından başarıyla kontrol edilen Albazinsky Kazak Cumhuriyeti’nin güçlendirilmesine baktı. Tabii ki, Sibirya'daki Çar valileri Albazin'e karşı cezai bir kampanya düzenleyebilirlerdi, ancak görünüşe göre Çin İmparatorluğunun Amur'un ötesindeki güçlenmesi nedeniyle Kazaklarla savaşmak istemediler.
Bu olaya, Nikifor'un vizyon sahibi Zaporozhets'in düzenli olarak Moskova'ya göndermeye başladığı zengin bir haraç karar verildi. Bununla birlikte, Chernigovsky'den Nikifor'un Moskova ile barış yapmaktan başka bir yolu yoktu: Ilimsk'te ele geçirilen barut stokları sona ermişti ve Çin'den gelen Mançus'un saldırısı gittikçe güçlendi. Görünüşe göre, din adamlarının arabuluculuğuyla çatışma sonunda çözüldü: 1672’te Kazak Nikifor affedildi ve katip Albazin’in unvanını aldı, ancak Moskova cumhuriyeti Moskova Çar’a bağlı kaldığına dair resmi olarak resmen kaldırıldı.
Albazin’deki Zaporozhye Kazak Nikifor’un son ihtişamlı tapusu, Argun ve Amur’un sağ yakasındaki 1675’teki uzak askeri baskını, yani Mançus’un ele geçirdiği Slavları ve Dauraların kurtulmasını sağlamak için Çin imparatorunun kendi topraklarına yapılan baskındı. Albazin’in temel sorunu, ne Amur’daki Rus topraklarını korumak ne de ekonomik gelişimlerini sağlamak imkânsız olan insanların yıkıcı kıtlığıydı. Chernigovlu Kazak Nikifor, durumun karmaşıklığını çok iyi anladı ve yeteneğini en iyi şekilde düzeltmeye çalıştı.
Moskova Rus’un bölgeyi koruma sorunları çok daha az endişe verici görünüyordu: ülke hızla köylülerin genel köleleştirilmesinin yolunu izledi, bunun ardından Rus halkının Asyatik Ukrayna’ya kayda değer bir şekilde yerleştirilmesi imkansız hale geldi. Sonuç olarak, 1675'ten 1680'e kadar, sadece bir kraliyet vagonu Albazin'e geldi: barut, kurşun, bazı tohum gevrekleri ve sadece altı yeni erkek yerleşimciyi taşıdı. Bu izlenim, Çar yönetimi, Tsin Çin’in bariz askeri hazırlıklarıyla değil, Moskova’da eski bir asi için çok önemli olarak görülen Chernigovlu Nikifor’un kişisel statüsü ile ilgiliydi.
1678’in sonunda, Albar’dan Moskova’ya, Çar Fyodor Alekseevich Zaporozhets Nikifor’u sunmak için müthiş bir bahane altında, bu iki yıl süren çaresizlikten sonra (bugünün bakanlıklarının analoğu), bu deneyimli askeri adam ve diplomat, Krasnoyarsk’ta “soygun” olarak tanımlandı. melankoli ve boşluğun solması.
Kazak genişlemesine karşı Çin direnişi
Çernigovlu Nikifor'un Moskova'ya gitmesinden hemen sonra Grigory Lonshakov onun yerine memur olarak atandı. Ancak deneyimli bir maden mühendisi ve iyi bir diplomat olan Lonshakov, ciddi bir askeri ve idari tecrübeye sahip değildi.
Bu yıllarda, Muscovite Rus'un bölgedeki artan etkisi, yalnızca birkaç Kazak'ın kişisel inisiyatifine ve bölgeye askeri teçhizatlı nadir arabaların gelmesine bağlıysa, Çin Qing İmparatorluğu'nun Amur'un sağ yakasında güçlendirilmesi stratejik olarak anlamlıydı.
"Azak koltuğu", Tırnak Dragunov
1679’te, zeki bir politikacı ve yetenekli yönetici olan Qing imparatoru Kangxi, akrabası Prince Songthot’u iktidardan yavaşça uzaklaştırdı ve Çin’in kontrolünü tamamen aldı. Amur'daki Muscovy'lerin varlığı için zor zamanlar yaklaşıyordu - Kansi, Rus halkının Amur'dan çıkarılmasının güçlü, kararlı ve tutarlı bir destekleyicisiydi. Eylül 1682’te Mançurya’nın iç durumunu güçlendirmek ve Moğollara askeri destek sağlamak için, Eylül XNUMX’te, imparator Kangxi, onursalların (fudutunlar) Lantanya ve Penchun’un Albazin’e keşif baskını düzenledi. Gelecekteki olayın olağanüstü önemi, istihbarat misyonunun şahsen keşif ordusunun gelecekteki başkanı Lantany tarafından yönetildiği gerçeğiyle vurgulandı.
Rus stratejik kalesinin yakınında yüksek rütbeli bir Çinli valinin beklenmedik bir şekilde ortaya çıkmasına yol açan motivasyon basit değildi, çünkü ortaklara açıkça sayılıyordu: Lantan, Rus sınır muhafızına avlandığını ve istemeden kaybolduğunu açıkladı. Zakorozhye Cossack Nicephorus, Albazin’de bir Rus katibi olsaydı, Lantanya’nın bu “avının” etkisiz olduğu ya da sonuncusunun çok yüksek olacağı olasılığı. Ancak o zaman Kazak Nikifor, Krasnoyarsk'taki onurlu istifaya ve Muscovites'in şaşkın askerlerine, gerçek bir Rus kapsamıyla selamlandıkları yerde, Lantanya'yı Albazin'e gönderdikleri yerine, hemen istifa etmek için amaçsızca zaman harcıyordu.
Lantan ayrılmak üzereyken, Rus katip Lonshakov Çinlilere değerli bir armağan verdi. Naif insanlar ana “armağanlarının” zaten Lantanya'nın yürüyüş parkurunda yattığından şüphelenmediler: Çin istihbarat memuru, yalnızca Albazin'in tahkimatlarını incelemek için değil, taslak çizmek için de tam bir fırsat buldu.
Büyük Rus katiplerinin etnopolitik nimeti, Çin’in askeri hazırlıklarının sert bir şekilde hızlanmasına neden oldu. “Avcı” keşif baskınının sonuçlarına göre, Lantany, tahrip edilmiş tahkimatları Çin'in “aç bir eşek tarafından yemiş gibi aşırı derecede zayıf” olarak değerlendirdiği Albazin'e karşı askeri seferin ayrıntılı bir planını çizdi.
Çinliler, Slavları Amur'dan sistematik ve tutarlı bir şekilde çıkarma planlarını uyguladılar. Amur'un sağ kıyısının en büyük kolu olan Sungari'de bir nehir inşa edildi filotillaSefer kuvveti ve topçu Albazin duvarları altında teslim edilecekti. Burada, Çin ordusunun askeri kampanya sırasında hiçbir şeye ihtiyaç duymaması için devlet depolarında üç yıllık bir yiyecek kaynağı toplandı.
1683'te “ren geyiği avcısı” Lantany, nehir filosuyla Amur Nehri'ne taşındı ve Zeya'nın ağzına yakın bir yerde büyük bir Kazak dekolmanı teslim etmek zorunda kaldı, Gregory the Mylnik, Dolonsky ve Selemdzhinsky barrens için askeri teçhizat ve malzeme taşıdı. Bu dekolte kaybıyla Muskovitler, yalnızca bir 70 silahlı rezervi olan adamı kaybetmedi, gelecek savaşta askeri girişim için herhangi bir fırsatı kaybetti. Dolonsky ve Selemdzhinsky hapishanelerinin savaşmadan bırakılması gerektiğinden Albazin kalesi sahayı korudu. Barut ve kurşun tedariki olmadan, gerekli malzemeler olmadan, bu kaleleri saklamak imkansızdı.
Albazinsky savunma predpole Verkhnezeysky'nin geriye kalan tek ostrog'u, bir Çin seferi dekolmanı ile çevriliydi ve kahramanca savundu. Fakat 20 Kazakları, 400'in seçilmiş Mançurya askerlerine karşı harap bir kalede ne yapabilir? Bununla birlikte, Üst Kazaklar neredeyse yarım yıl boyunca beklemeyi başardılar ve yalnızca Şubat ayında 1684 teslim oldu.
Yasak Tunguslarının Muskovitler'i 1682'in kışında bile uyardığı İmparator Kansi'nin düşmanlıkları, doğal olarak Çarlık hükümetini şaşırttı. Rusya’nın Doğu’daki dış politikasının ebedi eğilimi - “uygunsuz” gerçekleri görmezden gelmek, dostça hareketleri teşvik etmek ve dünya hakkında konuşmak - bugün şekillenmedi, zaten Moskova Rusya bu üzücü eğilimi canlı bir şekilde vurguladı.
Düşmanlıkların patlamasıyla saldırı başladı: yıllar ve onlarca yıl boyunca yapmadıklarını, bir iki ay içinde yapmaya çalıştılar. Maden şirketi Lonshakov hemen kovuldu, gümüş zamanı gelmedi. Albazin’de, enerjik ve zeki bir adam olan kalıtsal Tobolsk Kazak Alexei Tolbuzin’in valisini yolladılar. Yerofey Habarov'un baskınından bu yana geçen onlarca yıldan beri, anlamlı bir yeniden yerleştirme politikası henüz başlamamış, “askerî askeri rütbe” kelimenin tam anlamıyla Sibirya'nın her yerine monte edilmek zorunda kaldı. Albazin’in Çin birlikleri tarafından fırtınasına başlaması ile birlikte, bu kişilerin elbette zamanı yoktu.
Bu arada Lantan uyumadı. 1685 yazının başlarında, Çin’in askeri filo gemilerindeki üç bininci seferi gücü, Aigun Çin kalesinden Albazin’e ilerledi. Kıyı boyunca sekiz yüz seçilmiş Mançu süvari yürüdü. Yıkılmış duvarlara yerleştirilmiş Büyük Ruslar ve Kazaklar için, gerçek anı geldi. Partilerin güçleri birbiriyle kıyaslanamazdı: 450'te Albazin garnizonunun Kazakları en az üç bin Çinli piyade hastasına sahipti (büyük olasılıkla denetlenen Rus verilerine göre 5 bin).
İnanılmaz bir telaş içinde, bir kerede kavrama, Tolbuzin’in katipleri, Rus köylülerini zaman zaman çevre köylerden Albazin’e tahliye edemedi: manastır süvarileri, kalede saklamak için vakti olmayan, daha fazla 150 kaçakını yakaladı. Albazin'e yaklaşırken, Lantanya filosu, Amur Nehri'nin üst kesimlerinden Albazin'e yelken açan Rus kaçaklarıyla sal salladı. Çin verilerine göre, 40 insanlar sallardan alındı.
Nerchinsk hapishanesinde, voivod Ivan Vlasov aceleyle, askeri nitelikleri hafif bir şekilde şüpheli kılmak için çoğunlukla köylülerden gelen 100 savaşçı hakkında aceleyle toplandı. Bir yerlerde iki silah bulmayı başardı. Ancak, bu saçmalık bile, Çin işgali ölçeğine kıyasla, Albazin yolunda askeri yardım sağlandı.
Albazin Savaşı
12 Haziran 1685, Çin Seferi Gücü, Albazin’e indi. Kalenin sözde "dray" silahlarından metodik bombardımanı başladı. Albazin kale duvarları Lantanya'nın “açlıktaki eşek” bölümündeki aşağılayıcı değerlendirmesini tamamen haklı çıkardı: Çin'in çekirdeği bazen kaleyi deldi ve aynı anda her iki duvarı da birbirine çarptı. Bombardıman üç gün sürdü ve çok verimli geçti: 100'ten daha fazla insan öldürüldü, yiyecekleri olan ahırlar tamamen yakıldı, üç kale silahından biri kırıldı.
Haziran ayının erken saatlerinde, 16, sabaha uğramış bir siste, savaşın davulları aniden havladı ve ritmik, kibar bir serserilerce ses çıkardılar: her taraftan eşzamanlı olarak saldırıya giden Çin'di. Çin piyadelerinin öncüsü, iki metre uzunluğundaki derilerden oluşan devasa ışıltılı kılıçları şiddetle sallıyor, vahşi bir savaş çığlığı kalenin duvarlarına fırladı. Özel bir sıraya göre yerleştirilen Çinli füzeciler, kolalarının voleybolu koordinatlarına sahip olarak, gardiyanların önünde “ateşleme şaftını” desteklediler.
"Kazaklar, ilk 1685 kuşatmasından sonra Mançurya Albazinsky kalesini teslim etti" diye bilinmeyen bir sanatçı
Hiçbir şey Albazin savunucularını evrensel imhalardan kurtaramaz gibi görünüyordu. Cossack cesaret ve bataklık bataklık kalenin duvarlarının önünde hendek dışında hiçbir şey. Moskova boyarlarının gevşekliğinin iyi bir hizmette olduğu durumdu. Albazin'in savunma hendekleri yıllarca temizlenmedi, tamamen sustu ve ilk bakışta kurumuş gibi görünüyordu, bu nedenle Çinlilerin kuşatma köprülerini önceden hazırlamadı.
Saldırının öfkesinde, deriler kendilerini çukura attı ve hemen beline bağladılar. Bu, kalabalık insan kitlelerine vurgu yapan Kazaklar tarafından kullanıldı. Yüzde Stephen Boyko önderliğinde 26'ten Donts ve Zaporozhians'ın küçük bir kesimi, ilerleyen muhafızların ana standardını yakalamak için duvardan hançerlerle birlikte koştu. Kazaklar hemen hemen herkesi öldürdü (sadece dört kişi hayatta kaldı), standart ele geçirilmedi, ancak standarda uygun bir deri cisim caddesi koydu.
Tüm bu şartların bir sonucu olarak, Çin'in tek aşamalı bir saldırı planı engellendi, duvarlar için mücadele birkaç odakta toplandı. Bu durum zekice, Kazaklar ve “Rus halkının her rütbesini” ustalıkla bir atılımdan bir başkasına transfer eden Voivode Tolbuzin tarafından kullanıldı.
Çinlilere haraç ödemeliyiz: bütün gün Albazin’e yapılan zararlardan bağımsız olarak ısrarla, hatta fanatik olarak bile. Sadece gecenin 10 saatlerinde Kangxi askerleri kamplarına çekildiler. Kayıpları çok canavardı: Lantan, 400 askerlerinin öldürdüğünden ve yaralandığından daha fazlasını kaybetti.
Ertesi gün, inatçı Lantan yeni bir saldırı hazırlama emrini verdi. Çinliler, çevredeki ormanları kesmeye ve hendekleri ağaç gövdeleriyle doldurmaya başladı. Albazin savunucularının neredeyse hiçbir barut sahibi olmadığından serbestçe çalıştılar.
Bu şartlar altında, Tolbuzin vizyonu, yetenekli ve güçlü bir iradeli diplomat olduğunu kanıtladı: Lantan'a, kalenin garnizonunun ve tüm Rus halkının Nerchinsk'e, yani Kazak milisinin aktif bir şekilde toplandığı ve zaten hazır olduğu Kale'nin garnizonunun çekilmesi konusunda hemfikirdi. Çinliler, Albazin Kazaklarının kuzeye, Yakutsk'a doğru ilerlemesinde ısrar ettiler; bu da garantili bir şekilde ek insan kayıplarına neden oldu ve Kazakları direnişi sürdürme şansını mahrum etti. Müzakerelerin ana anında, Tolbuzin “satranç tahtasını” çevirdi: Lantanya'ya ya Nerchinsk'e giden açık yolun ya da Kazakların direnmeye devam edeceğini söyledi. Lantan kabul etti.
26 Haziran 1685, Kazaklar ve Rus köylüler kaleyi terk ettiler ve savaş yürüyüşünde batıya doğru yürüdüler. Kansi subaylarının askeri onuruna, Çinliler sözlerini tuttu - Nerchinsk'e giden yol açıktı, Çinliler saldırmadı ve hatta savaş oluşumları bile oluşturmadı. Tolbuzin'in ayrılmasından sonra, Lantany kısmen havaya uçurdu ve kısmen Albazin'in tahkimatlarını parçaladı. Ardından Aygünskoy kalesine geri döndü.
Temmuz ayının başında Nerchinsk’te, Trans-Bayikal Kazakların ve toplamda yaklaşık 1200 olan Rus milislerin tüm güçleri nihayet katıldı. Elinde gerçek bir askeri güç hissettiğinde, cesur Tolbuzin, Kazakların oybirliğiyle "Albazin’e zafer getirmeyi" reddettiği Askeri Çember'i topladı.
Burada Nerchinsk'te Tolbuzin kendini güvenilir bir yoldaş buldu. Bir Alman oldu, Ortodoksluğa, olağanüstü bir cesaret ve büyük iradeli bir adam olan Athanasius Beyton'a vaftiz edildi. Beyton, Don Kazaklarını ve Rus köylülerini Batı Sibirya'dan Nerchinsk'e getirdi ve Tolbuzin'in ölümüne kadar en güvenilir desteği kaldı.
27 Ağustos 1685 Yılın Kazak uçakları Albazin’in havaya uçurulmuş duvarlarına tekrar yaklaştı. Bu kez, vali Tolbuzin'in askeri kuvvetleri az çok somuttu: 714 Kazakları (200 süvari olan) ve 155, Amur'a dönmek isteyen Rus balıkçı ve köylüler. İlk kardan önce kaleyi gerçek bir emekle restore ettiler. Önünde, Qing İmparatorluğu'nun en iyi birlikleriyle korkunç bir yıpratma savaşı vardı ve omuzlarının arkasında, içinde ve çevresinde dini inançlarla suçlanan yüzlerce sadık Rus'un bulunduğu muazzam, ıssız Sibirya ve uzak Moskova dışında hiçbir şey yoktu. "bölünmüş".