çocukluğumdan beri başarılı bir öğrenciydim. annem ilkokula bile gitmemiş, okuması yazması sıkıntılı bir kadın. benden hep doktor, mühendis olmamı isterdi. çok alakasız bir bölüme girmiştim. tercihimi ilk söylediğimde suratı bembeyaz olmuştu.
varoşlarda büyümek böyle bir şeydir sevgili yazarlar. zaten imkanlarınız ve çevrenin bakışı çok kısıtlıdır. bir akrabanız zamanının ışık*
yurtlarından torpil bularak savcı/hakim olur. artık o büyük insandır. gözler sülale içinde sınavlarda en yüksek puan yapıp, bölgenin en iyi lisesine girmiş birisi olarak size çevrilir. tam tersi bir bölüme gidersiniz.
aile evine döndüğünüz kısa zamanlarda soru sorarlar, oğlan ne iş yapıyor diye. marangozum diyerek sarkastik cevap geçerdim. bazen annem araya atlar, yüzü kızararak "x üniversitede, x okuyor. bunu tercih etti." derdi. akrabalar da "olsun." derdi.
sonra bir gün alanımda öğretmen olarak iş teklifi geldi. kabul etmiştim. haftasonları gidip ders verirdim. yazın yine aile evine gitmiştim. yine bir gün akrabalar gelmişti. "ne iş yapıyor?" sorusuna annem önceden atlayıp göğsünü gererek "öğretmen." cevabı vermişti. halbuki hafta içleri gerçek alanımda çalışmaya devam ediyor, gelirimin çok büyük çoğunluğunu da buradan karşılıyordum.
anneyi üzmemek mi? fazlasıyla duygusal bir insan. haftaiçi 5 gün çalıştıktan sonra haftasonu da sırf daha anlaşılabilir meslek olarak öğretmenlik yapmak mı?
ilk seçenekte anne utanıp sıkılıyor. 2. seçenekte öğretmen diyor. canı sağolsun.