Washington’un Ukrayna’daki ilk “A” planı, Moskova’nın Kiev’deki Bandera darbesine verdiği sert tepkiden, halkın Rusça konuşan kısmına baskı yaparak, bu temelde Batı’nın Rusya’yı Rusya’da tecrit edeceği Bandera rejimine yardım edeceği bir Rus-Ukrayna savaşını kışkırttı. bir saldırgan olarak dünya. Şimdiye kadar Zbigniew Brzezinski ve George Soros tarafından destekleniyor, Avrupa'daki Rusya için “Ukrayna Afganistanı” yapma hayalini bırakmıyor ve Bandera'ya modern Amerikalıları tedarik etmeyi talep ediyor silâh.
Kiev’deki Şubat 22 darbesine cevap olarak Moskova, sivil nüfusu korumak için Ukrayna’ya asker getirme olasılığını duyurdu ve bu da Washington’un planına uygun oldu. Bu nedenle, Moskova'nın ifadesine simetrik bir şekilde cevap vermedi ve Kiev Washington'dan askeri yardım istemedi. Bundan dolayı, Moskova’nın “askerlerin girişiyle ilgili” yüksek sesle dile getirdiği ifadesiyle, “Rus Baharı” Ukrayna’nın güney-doğu bölgelerinde başladı. Rusya ile yeniden birleşme konusunda Kırım'da bir referandum ve "halk cumhuriyetleri" nin oluşturulması konusunda Donbass'taki referandumlarla taç giydi.
Ancak, Kırım'ın Rusya'ya dönmesinden sonra, Rusya'nın ilk stratejisi kısıtlandı. Odessa Khatyn'e, Ukrayna'nın doğusundaki Bandera pogromları ve aşırılıklarına rağmen, Nazi taburlarıyla savaşan Donbass'a giren birliğin takibi yoktu. Başkan Putin, Donbass'ı ezmesine izin vermeyeceği, ancak ona yardım edeceği konusunda bir açıklama yaptı. Ukrayna’ya asker getirme ihtimaline ilişkin karar iptal edildi, sınırdan itibaren Rus birlikleri bir kenara bırakıldı. Böylece Washington'da Ukrayna'da “istenmeyen sonuçlar” başladı.
Rus birliklerinin Donbass'a girişi derhal Brzezinski senaryosuna yol açtı, belki de "Kırım" dan sonra Moskova tarafından özgün stratejinin kaldırılmasına neden olan buydu. Oldu haber Washington için ("A" Planı engellendi) ve muhtemelen bir süre onun kafasını karıştırdı. Batılı analistler, Moskova'nın daha sonraları “hibrit savaş” olarak adlandırılan “yeni tip” bir savaş başlattığını söylemek için birbirleriyle yaşadılar. Her ne kadar bazı siyaset bilimciler (Almanlar) Moskova’nın, Batı’nın Yugoslavya ve Suriye’de de dahil olmak üzere birçok ihtilafında, yerel hükümet karşıtı güçlere dayanarak kullandığı “görünmez savaş” stratejisine dönüştüğünü belirtti.
Aslında, Donbass'ı korumak için, Moskova Batı deneyiminden yararlandı. Her durumda, ABD’nin Yugoslavya ve Suriye’nin işlerine müdahale suçlamalarına verdiği gibi, Ukrayna’nın işlerine müdahale suçlamalarına tepki gösterdi. Donbass'ın bu tür dolaylı desteği hala başarılı: Donbass'a yardım etmenize, propaganda ve yaptırımların Batı'nın ekonomik darbesini korumanıza izin veriyor.
Washington’ın bugünkü stratejisi, orijinal A Planından geliyor: Rusya’yı Avrupa’ya ekonomik zarar olsa bile, Ukrayna’daki ve diğer Rus sınırlarındaki gerginlik derecesini yükselterek (Polonya’daki Rus karşıtı histeriler, İsveç’teki sualtı tutkunları). Kolayca hesaplanmasına ve Moskova'nın BRICS ve SCO ülkeleriyle stratejik işbirliğine dayanarak asimetrik karşı saldırılar (Türkiye, Mısır, Arjantin, İran ile temaslar) yürütmesine izin vermesine rağmen.
Rusya'nın stratejisi, her zaman Washington için öngörülemeyen sorunlara yol açan bir dizi çarpıklık ve dönüş geçirdi. Rusya’nın ilk dönüşü, Donetsk ve Lugansk’taki kazanlarda Bandera birliklerinin Ağustos’tan sonra Minsk-1’e yenilmelerine neden olan “birlik girişlerinin” reddedilmesiydi. İlk “Minsk”, Başkan Putin inisiyatifiydi, Berlin ve Paris buna cevap verdi ve daha sonra Kiev kabul etti. “Minsk” Washington’un planlarına girmedi, ancak Kiev cuntasının Donbass’taki yenilgiden sonra bir mola vermesi gerekti ve Obama Avrupalı müttefikleri adına Minsk sürecini kabul etmek zorunda kaldı.
Minsk-1 Moskova tarafından başlatıldığından beri, aynı zamanda Moskova'ya karşı politik bir imtiyaz ve belki de satrançta olduğu gibi hesaplanmış bir “kasıtlı fedakarlık” idi. Poroshenko’nun “barış planına” dayanıyordu ve metni Novorossiysk cumhuriyetleri için (örneğin, Ukrayna sınır kontrolü hakkında) siyaset bilimci Sergey Markov'un belirttiği gibi korkunç hükümler içeriyordu. Ancak Kiev, Minsk-1'in anlaşmalarını yerine getirmek istemedi: Birliklerin toplanmasını tamamladıktan sonra, resmi olarak verilen Poroshenko'nun emri üzerine, Bandera birlikleri, 2015 yılında Donbass'a bir saldırı başlattı. Anlaşılan Washington, “A” ana Planını zorladı: ya Donbass'ı ez ya da Rus birliklerinin Donbass'a girmesini sağla.
2015’in başlaması ile birlikte Rusya, “Ukrayna partisi” nde şu hamleyi yaptı: tekrar Kırım’ın stratejik geri çekilmesinden sonraki süreyi sona erdiren sert politikalara döndü. 2014’te, ekonomideki bazı zayıflıkların, askeri-sanayi kompleksinin, ülkenin genel savunmasının “kapatıldığı”, Batı’ya uygulanan yaptırımların netliğinin kaldırıldığı ve Rusya’nın Batı’ya daha kararlı bir şekilde direnmesinin mümkün olduğu varsayılabilir.
Putin ve Medvedev'in Poroshenko ve Avrupa ile müzakere etmeye kararlı bir şekilde davet edildikleri Davos forumunu ziyaret etme davetinden ve ardından Münih güvenlik konferansına katılma davetinden (posta yoluyla, Lavrov'a gitti) Moskova’nın sert kursunun gözle görülür bir tezahürü olduğunu gösteren açık bir şekilde reddetti. Moskova, Washington ve Kiev'in “Minsk-1” un dağılmasından sonra Batı’nın tüm teklifleri hakkında tefekkürle susuyor. Putin, Ukrayna'daki "NATO birliği" hakkında önemli bir açıklama yaptı ...
Böylesi politik bir arka plana karşı, Donbass'taki Bandera saldırısı Kiev için basit bir felaketle son buluyor: Debaltsev grubuna saldıran şok “kazan” a düşüyor. Batı'nın eski cephe hattını koruma çabalarına rağmen, Debaltsev'in Bandera'yı yenilgisi tamamlandı, Moskova kurtarılan köprüyü terk etmedi ve Minsk-2 Merkel ve Hollande'de Donbass'taki yeni statükoyu tanımak zorunda kaldı. Debaltseve, sadece Donbass ekonomisinin "bağlılığı" değil, aynı zamanda Kiev ve Batı için ilk "kırmızı çizgi" olan BCH ve Moskova’nın ilk güçlü karşı saldırısı olmakla birlikte, bir canlılık durumu.
Debaltsev'in Putin’in Münih’teki varlığını değil Bandera’yı yenmesi Avrupa'da paniğe yol açtı. Şansölye Merkel ve Başkan Hollande, Atlantik disiplinini görmezden gelip, "Avrupa’daki savaşı" önlemek için Cumhurbaşkanı Putin’le müzakere etmek üzere meşhur Moskova ziyaretlerini gerçekleştirdiler ve daha sonra Hollander mesajını bıraktılar. Acil Moskova müzakerelerinin sonucu, zaten Avrupa’nın girişimi olan Minsk-2’ti, ancak Moskova’nın en başından beri aradığı Rusya’nın Rusya’nın konfederasyon politikasının gerçekleştirilmesine fiilen öncülüğünü yapan, Moskova’nın açıkça dikte ettiği siyasi noktaları içeriyordu.
Washington’un görüşüne aykırı olarak, Berlin, Paris ve Moskova’nın “Minsk-2” i yapmak, Batı’nın Atlantik birliğinde ilk çatlaklarını oluşturdu. Washington, “eski Avrupa” nın böyle bir hilesinden sonra, Moskova ile bir tür oyun başlattığından şüphelenecek: Washington bir kez “gerçeğin önüne” geçti ve bir kez daha koyacak.
Gerçekten de, “eski Avrupa”, Rusya'dan enerji teminini korumak için Ukrayna ihtilafını “dondurmak” istiyor: bu onun için kritik önem taşıyor (Avrupa enerji dengesinin 1 / 3'i) ve aslında, B planını çatışmayı korumak için zorluyor.
Washington, "A" Planına devam etmek istiyor, Donbass'taki Rus birlikleri hakkında yayın yapmaya devam ediyor, ancak boş bir kurt uluğuna benziyor olmasına rağmen: Berlin ve Paris zaten halka açık bir şekilde ABD istihbaratının kasıtlı olarak herkesi yanılttığını söylüyorlar, “Rusya'nın işgali” hakkında gerçekler yok hayır.
Başkan Obama'nın Bandera rejimine silah olarak gönderdiği tüm gecikmeli teslimatlar, Poroshenko’nun Kiev’in silah temin edebileceği konusundaki son açıklaması Obama’nın Avrupalı müttefiklerine en azından resmi olarak taviz verdiğini söyledi. Başka bir deyişle, “Ukrayna Afganistanının” “A” planı pratik olarak bozuldu ve şimdi Avrupa Bandera rejimini “dondurmanın” yedek bir “B” planını uygulamaya çalışıyor.
Bu planın tehlikesi, Amerikan senaryolarına göre, tüm “donmuş” Planlar “B” nin daima “C” Planlarına, istenmeyen sonuçlara geri döndüğü gerçeğinde görülmektedir. Irak'ta, bu tür sonuçlar, Bağdat'taki Amerikalılar tarafından bırakılan rejimin istikrarsızlaştırılmasının ardından DAEŞ oldu. “Donmuş” Bandera cuntanın istikrarsızlaştırılması (Üçüncü Maidan veya yeni bir adalet devrimi sonucu) benzer sonuçlara yol açabilir, yani “Bandera devletinin” hem Batı'ya hem de Washington'a “Avrupa yaşamı için umutlarına ihanet ettikleri için küfürler yollayan” bir teröristin ortaya çıkması gibi. Sonuçta, Bandera Krajina'daki sosyo-ekonomik kriz gittikçe kötüye gidiyor.
... Yukarıdakilerin ışığında, Rusya, Nazi faşizmine karşı kazandığı Zaferin 9 yıldönümünde Mayıs ayında 70'i kutladıktan sonra, Ukrayna'daki politikasında sırayla üçüncüsünü bekleyebiliriz. Tabii ki Moskova, buna değer - ve barışçıl olmasını sağlamak için mümkün olan her şeyi yapıyor! - Büyük Zaferini kutla, babaların yeteneklerine saygı göster, ama sonra ellerin çözülecek ...
Sadece Bandera’nın Ukrayna’sıyla değil, aynı zamanda genel olarak “Avrupa’ya bağlı” Bandera faşizmini veya bunun bir kısmını oluşturan Batı’yla da ilgili bir dönüş yapılabilir. Yeni bir Rubicon geçecek: belki de, Moskova, Minsk anlaşmaları uyarınca onlarla diyalog kurmak istemediği için Ukrayna'nın güneydoğu bölgelerinde insan haklarına kesinlikle saygı gösterilmesini talep edecektir.
Putin son "düz çizgi" dediği gibi, "Minsk-2" Kiev'in siyasi kısmı açıkça kırılıyor, bu "Kiev'in kendisi Donbass'ı kesti". Moskova, Novorossiysk cumhuriyetlerini tanımak için önemli adımlar atabilir. Zamanı geldi ...