

||23 November 2012|
Sabahattin Çetin
İbadet edecek ahalisi olmayan ayrıca çıkılması bir hayli eziyetli bir tepeye tapınak yapmanın makul bir açıklaması var mıdır?
Cuma namazı veya cenaze için, ya özel araçla ya da toplu taşıma ile tepedeki ibadethaneye çıkmak daha fazla sevap mı sayılır?
Bu soruların cevabı için 1871 yılına PARİS KÖMÜNüne gitmemiz lazım.
Fransız-Prusya savaşının ardından imzalanan barış anlaşması ile Prusya ordusu Parise girdi. Bu işgal Fransayı ve Parisi bir devrim sürecine soktu. Uzun süren sosyal kargaşa ortamında birçok sosyalist grup ortaya çıktı. Çoğunluğu Paris proletaryasından oluşan Ulusal Muhafızlar, Prusya ordusuna ait 400 topa el koydu. Atların çektiği toplar Parisin en yüksek tepesi olan MONTMARTREa konuşlandırıldı. Bu silahlı güç ve konuşlandığı yer, Paris Komünü için hayati bir önem taşıyordu. Zira bu tarihten sonra aralarında bir çok ciddi anlaşmazlıklar yaşayan sosyalist gruplar ve Paris halkı Ulusal Muhafızların etrafında kenetlendi. Hapishanedeki LOUİS BLANQUİ, gıyabında Kömün başkanı seçildi ve kömün iktidarı başladı.
İki ay süren proletarya iktidarı, sadece Fransanın değil tüm Avrupa burjuvazisinin korkulu rüyası haline geldi. Bu iki ay içinde başka bir hayat biçiminin olabileceği tüm dünyaya gösterilmişti. Burjuvazinin iktidarını temsil eden VERSAYa karşı halkın iktidarı MONTMARTREdı.
VERSAYdaki Başbakan ADOLPHE THİERS, birkaç yıl önce savaştığı ülkeden yardım istedi. Yardıma koşarak geldiler. Günlerce süren sokak savaşlarında burjuvazi, otuz bin kömün üyesini barikatlarda katletti. MONTMARTRE düştü. Yargılanan, idam edilenlerle sayı altmış bine ulaştı. On bin civarında sosyalist sürgüne gönderildi.
Burjuvazinin komüne duyduğu kin ve hınç bitmek bilmedi. Birkaç yıl sonra 1874te, bu kanlı tepeye zaferin anısını ölümsüzleştirmek adına beyaz bir ibadethaneyi, sacre coeuru diktiler. Düz ovadaki Parisin 130 metrelik tek tepesinde proleteryayı ezdik diye haykıran bu beyaz kilise, ibadet için yapılmadı. Çünkü bu tepenin ahalisi yoktu.
Yapımı 40 yıl süren bu kilise için burjuvazinin gönüllü bağışlarının ardı arkası kesilmedi. Bir Fransız dostumun ifadesi ile söyleyelim. Bu bağışların toplamı ile üç adet NOTRE DAME yapılabilirmiş.
PAUL ABADIE isimli mimarının bu devasa kiliseyi tasarlarken zaferi tema olarak işlediğini görmek isteyenler, minberin arkasındaki çok cesametli ve heybetli İSA heykeline dikkatle bakmalıdırlar. İSAnın beyaz yüzündeki kibirli sırıtışı fark etmek zor değildir. İsanın çehresine sinen hin oğlu hin bakışı unutamazsınız. (Heykeli yapan sanatçının kim olduğunu öğrenemedim.) Ne zaman Parise yolum düşse bu sevimsiz yapıyı ve heykeli görmeden edemiyorum.
Bunları Çamlıca Tepesine dikilecek cami için sebep arayanlara faydası olur diye anlattım. Çünkü bu tepe de İstanbulun en yüksek tepesi ve tepenin ibadet edecek ahalisi yok. Cami yapımına muhalefet edenler hazırlanan mimari projelere takılıp kalmışlar. Boşuna nefes tüketiyorlar. Adamların derdi ibadet değil, zaferi taçlandırmak. Bundan ala tepe de yok. Bu camii mutlaka yapılacak. Benim merak ettiğim camii, hangi zaferin anısına dikilecek? (Ben biliyorum da söylemem. Onlar söylesin. Merak etmeyin zamanı geldiğinde zaten söyleyecekler.)
Cami de heykel de olmaz. Ama isterlerse bahçesine, yüzünde muzip bir gülümseme olan Tayyip Bey heykeli koyabilirler.
Kaynak : Birgün