Bu yıl Anavatan Savunucu Günü'nde bir konuşma yaparak konuşan Rus cumhurbaşkanı: “Rusya'nın güvenilir savunma kabiliyetini sağlamak devlet politikamızın önceliğidir. Modern dünya hala sakin ve güvenli bir gelişme olmaktan uzak. Eski, uzun süredir devam eden çatışmalara yeni, eşit derecede karmaşık çatışmalar ekleniyor, dünyanın engin bölgelerinde istikrarsızlık artıyor. ”
Ve bunlar boş kelimeler değil. Böyle bir retorik uygun parayla desteklenir. Rusya bugün, 20'ten biraz daha fazla bir süre önce meydana gelen Sovyetler Birliği'nin çöküşünden bu yana en büyük askeri birikimi gerçekleştiriyor. Her yıl, 2020'e kadar, askeri harekatlarını önemli ölçüde artıracak. Putin, bazı Kremlin liderlerinin maliyet seviyeleri ve Rus refahı üzerindeki olası etkileri konusundaki itirazlarına karşı bile bu programa itti. Askeri harcamalardaki artışa muhalefet, Maliye Bakanı Alexei Kudrin'in Rusya hükümetinin Bakanlar Kurulu'ndan ayrılmasının sebeplerinden biriydi.
Dünya bu eylemleri dikkatsizce bırakmaz.
Birkaç yıl daha önce Rusya’ya “roketli Üst Volta” veya nükleer silahların önemli ölçüde cephaneli olduğu bir ülke olarak baktı. оружия ve Sovyet sonrası dönemde kendilerini özel ihtişamla taçlandırmayan sıradan güçler tarafından, şimdi Rusya'nın askeri reform ve yeniden silahlanma planları onu endişelendiriyor. Daha önce Rusya'nın sınırlarının ötesinde bir güç yansıtamayacağına inanan ABD ulusal güvenlik kurumları özellikle endişeliydi. Ama bombardıman uçaklarına yeniden başladı havacılık Atlantik ve Pasifik Okyanusu'ndaki göklerde savaş gemileri göndermeye başladı (özellikle Karayip Denizi'ne), 2008'de Gürcistan'a karşı askeri bir kampanya yürüttü ve ayrıca Çinlilerle birlikte yürütülen yıllık askeri tatbikatlar için yürütülen görevlerin kapsamını ve karmaşıklığını artırdı. ordu ve filo. Bütün bunlar Rusya'ya tekrar askeri bir tehdit olarak bakmaya başlamasına neden oluyor. Şimdi, daha önce esas olarak Çin'in savunma harcamalarını artırmaya odaklanan ABD askeri harcamalarının gerekçelendirilmesinde, Rusya'nın askeri gücünün birikmesi gerçeği de dikkate alınmıştır.
İşlerin durumu ile ilgili bütçe raporlarına ve muhtıralara bakarsanız, Savunma Bakanı Sergei Shoigu ve savunma sektöründen sorumlu Başbakan Yardımcısı Dmitry Rogozin tarafından başlatılan Rus planları çok etkileyici ve uğursuz görünüyor. Sadece birkaç yıl önce, Rus Donanması için gemi inşa tahsisleri ABD Donanmasının% 10'undan daha azdı, şimdi Ruslar boşluğu kapatıyor. Bütçeden sermaye yatırımlarına gelince, Rusya bugün ABD Deniz Kuvvetleri'nin bu amaçlara tahsis edeceği miktarın yaklaşık yarısında yeni gemilerin inşasına harcıyor. 2020'ye gelindiğinde, Rus kara kuvvetleri, merkezinde hızlı konuşlandırma tugaylarına hazır ve savaşmaya hazır olacak böyle bir yapıya sahip olacaklar. Amaç, kara kuvvetlerinde askeri teçhizat ve yeni nesil silahlarla donatılmış birimlerin en az% 70'ine sahip olmaktır. Her şey plana göre giderse, Rus silahlı kuvvetlerinde, 2020 yılına kadar, bir milyon askeri personel yine aktif askerlik hizmetinde olacak, 2300 yeni tanklar, yaklaşık 1200 yeni uçak ve helikopter ve Donanma 50 yeni yüzey gemisi ve 28 denizaltı içerecek. Ve 100 yeni uydu Rus iletişim ve komuta kontrol sistemini sağlayacak. Bu görevleri yerine getirmek için Putin önümüzdeki 10 yıl içinde yaklaşık 755 milyar dolar tahsis etme sözü verdi.
Ayrıca, askeri gücün arttırılması, artan sayıda Rus tarafından desteklenmektedir. Levada Center tarafından yapılan bir araştırmaya göre, Rus vatandaşlarının% 46'i, ekonomide yavaşlamaya yol açsa bile askeri harcamalarda bir artışa işaret ediyor (ve% 41, savunma harcamalarındaki bir artışın ekonomik sıkıntıya neden olması durumunda). Bu, kısmen, ülkenin onları korumaya imkânı bulunmadığı takdirde, özellikle Kuzey Kutbu'ndaki geniş maden rezervlerinin tehlikede olacağı korkusundan kaynaklanmaktadır. Rogozin'in kendisi sürekli olarak modern silahlı kuvvetler olmadan gelecekteki ülkenin kesinlikle “yağmalanacağı” konusunda uyardı.
Ancak, çoğu zaman beyan edilen Rus niyetleri ile elde edilebilecek sonuçlar arasında gözle görülür bir fark vardır. Rusya'nın bu iddialı hedefleri ne kadar uygulanabilir?
Bazı gözlemciler Potemkin köyleri olarak adlandırılan bu planları hafifçe kovmaya hazırlar. Veya, onlara zorlu yolsuzluk programları yoluyla kamu fonlarını özel ellere aktarmak için yeni ve çok yaratıcı bir yol diyorlar. Tabii ki, askeri bütçedeki herhangi bir artış, istismar için muazzam fırsatlar yaratıyor. Ancak, böyle bir askeri güç birikiminin, Sovyetler Birliği'nin çökmesiyle kaybedilen Rus silahlı kuvvetlerinin savaş potansiyelinin restorasyonuna yol açtığına dair net kanıtları görmezden gelmek yanlış olur. Geçtiğimiz bir buçuk yıl boyunca Rusya, ülkenin Soğuk Savaş günlerinden bu yana bilmediği oranlarda askeri tatbikatlar yapıyor (örneğin, Uzak Doğu'da yakın zamanda tamamlanan manevralar). Komuta kontrol sisteminde ve askeri teçhizat kalitesinde hala sorunlara dikkat çekiyorlar, ancak bu tatbikatlar reformların da etkili olmaya başladığını ve Rusya'nın daha hareketli ve verimli silahlı kuvvetler alabileceğini gösteriyor.
Ve bu NATO’yu çok endişelendiriyor. Kuzey Atlantik İttifakının sorumluluk alanı dışında operasyonlar yürütme eylemleri ve çoğu Avrupa ülkesinin savunma harcamalarını önemli ölçüde azaltma kararları, Rusya'nın artık tehdit teşkil etmediği varsayımına dayanıyordu. Elbette hiç kimse, Rus tanklarının Fulda koridorunda koşmak üzere olduklarını düşünmüyor. Fakat şimdi Amerika, Avrupa’nın, bu hesaplamaların dayandığı “silahsızlanma” pozisyonunu esasen reddettiği için, Avrupa’nın dünya haritasındaki daha az sakin noktalara “güvenlik ihracatçısı” olacağı konusundaki hesaplamalarını yeniden gözden geçirmek zorunda.
Ancak aynı zamanda, askeri güç geliştirme süreci, Rus hükümetine yumuşak ve sakin olma sözü vermez.
İlk soru, Rus savunma sanayisinin yeni askeri stratejinin gerektirdiği araçları yaratabilecek olup olmayacağı. Deniz Analizleri Merkezi'nden Dmitry Gorenburg, Savunma Bakanlığı'nın planlarının, yeni ekipman üretimi için Rus fabrikalarının ve tersanelerin geçiş oranlarıyla ilgili aşırı iyimser tahminlere dayandığını belirtti. Geliştiricileri, hiçbir gecikmenin, teknik ve tasarım sorunlarının yanı sıra darboğazların olmayacağını da varsayıyor. Ancak tasarım problemleri, halihazırda 35'ten daha önce tamamlanmayacak olan otuz yedi Su-2016 uçağının satın alınması için devlet emrinin yürütülmesinde iki yıllık bir gecikmeye neden oldu. Gorenburg ve diğer uzmanlar, askeri güç geliştirme planlarının belirtilen amaçlara uygun olarak tam olarak uygulanmasının mümkün olmadığını savunuyorlar.
Dahası, Rus askeri-sanayi kompleksi, askeri teçhizat ve silah üretiminde "sıfır evlilik" standardına ulaşmaktan uzak. Menzilli füzeler ile yapılan bir dizi başarısızlık (özellikle denizaltılardan başlatılan Bulava füzeleri), yeni gemilerin yapım programına (veya Amiral Nakhimov / Vikramaditya uçak gemisi güçlendirme) uyulmaması ve kalite sorunları araçlar - bütün bunlar Rus yapımı askeri ürünlerin güvenilirliği hakkında sorular getiriyor.
Ayrıca, araştırma ve geliştirme çalışmalarının durumu ve Rusya'nın evde beşinci kuşak silah sistemlerinin üretimi için gerekli ekipman ve teknolojileri yaratma kabiliyeti konusunda ciddi endişeler var. Eski Savunma Bakanı Anatoly Serdyukov, eski Sovyet teknolojisinin sadece biraz güncellenmiş versiyonlarını sipariş etme baskısı konusunda kararlı bir şekilde direndi, ancak Rus endüstrisi böyle bir devlet düzeninde bir artışa neden oldu. Rus silahlı kuvvetlerini yerli sanayinin üretemeyeceği daha gelişmiş ekipmanlarla donatmak için İsrail’de insansız hava araçları, İtalya’da Iveco çok amaçlı araçlar ve Fransa’da Mistral sınıfı amfibi saldırı gemileri dahil olmak üzere bazı savunma ürünlerini satın almaya çalıştı. . Ancak, Serdyukov’un yabancı tedarikçilerle temasa geçme arzusu ve istekliliğinden memnuniyetsizliği, geçen yıl savunma bakanlığı görevinden istifa etmesinin nedenlerinden biriydi.
Bununla birlikte, Serdyukov, Rus ordusunun örgütsel yapısını (aynı zamanda muhalefete neden olmak üzere) reform etmeye, subay sayısını (özellikle general ve amiral sayısını) azaltmaya ve silahlı kuvvetleri işe alımdan profesyonel bir temele aktarmaya çalıştı. Bununla birlikte, ilan edilen normal ordunun boyutunu artırma planları Rus demografik gerçekleriyle çelişiyor. Rusya'da işgücü kaynakları kıtlığı var. Ekonomisindeki canlanma, daha önce askerlik çağrısı tarafından emilen işgücü fazlasını azalttı. Rus nüfustaki gecikmeler ve sağlık sorunlarının artması nedeniyle, işe alınan gençlerin yaklaşık% 60'i orduya girmiyor. Sözleşme hizmetini daha cazip hale getirme girişimleri (ABD’de 1970-ler’de gönüllü işe alım ilkesine geçmek amacıyla uygulanan reformlar örneğini izleyerek) bir miktar başarı sağladı. Ancak Rus askeri liderliği, 2020 40'in yeni teçhizatlar yaratacağını (mevcut 70'a ek olarak) açıklayacağını söylese de, bugün birçok ünitenin% 25 civarında tamamlanmamış bir kadroya sahip olduğu gerçeği ile yüzleşmek zorunda kalacak. Shoigu, işe alım ve işe alımların işlenmesi gibi konularda reformları sürdürmeli, çünkü zorunlu danışmanlık ve sözde tacizin (acımasızlar ve diğer yaşlı askerler alaycıları tarafından yaratılan rahatsız edici hizmet koşulları) alıkonma ve alıkoyma konusunda daha profesyonel bir ordunun yaratılmasına katkıda bulunmadığından gönüllü olarak çalışıyor. Hizmet vermek için Rusları çekmek için harcanması gereken para toplamı (para ödeneklerinde, faydalarda ve teşviklerde bir artış) askeri kuruluşun tahsis etmek istediği fon miktarını aşabilir.
Çok aşağıdaki faktörlere bağlı olacaktır. Birincisi, Rus hazinesinin silahlı kuvvetlerde dönüşüm sağlayabilen petrol ve gaz ihracatından beklenen miktarda para alıp almayacağı. Enerji fiyatlarındaki herhangi bir ciddi düşüş kesinlikle bu planları tehlikeye sokacaktır. İkincisi, Rus savunma sanayisinin dinamizmini, esnekliğini ve uyarlanabilirliğini arttırıp arttırmayacağı. Yeni ekipman ve silah modelleri oluşturmak için devlet harcamalarındaki artışı kullanabilecek mi? Bu yalnızca Putin’in taleplerini yerine getirmek için değil, aynı zamanda Rus silahlarının geleneksel olarak kazançlı ihracat ticaretini korumak için de önemlidir. Rusya, yalnızca Amerikan ve Avrupalı rakiplerine değil, aynı zamanda askeri ekipmanların yeni gelişmelerine ayak uyduramadığı takdirde Çinli şirketlere de rekabet avantajlarını sunacak. Üçüncü faktör, Rus ordusunun ihtiyaç duyduğu personel sayısını elde edip edemeyeceğidir - ister sözleşmeli hizmet koşullarını iyileştirerek, isterse eski Sovyet cumhuriyetlerinde Rusça konuşan sözleşmeli askerleri işe alarak.
Ancak, Savunma Bakanlığı'nın personel alımı ve modern askeri teçhizatı benimseme konusundaki iddialı planları tam olarak uygulanmamış olsa da, Rus silahlı kuvvetleri bugün daha da güçleniyor. Moskova'nın, askeri harcaması Rusya'nınkinden çok daha fazla olan ABD'ye doğrudan itiraz etmesi mümkün değildir. Ancak, özellikle Avrupa’daki bölgesel eğilimleri dikkate alırsak, Rusya’nın nükleer olmayan savaş potansiyelini canlandırdığı, dolayısıyla büyük bir güç statüsüne ilişkin iddialarını pekiştirdiği söylenmelidir. Rusya’nın bu kadar yeni edindiği güvene kuvvetleri konusunda uluslararası arenada işbirliği yapma istekliliğini artırmaya yardımcı olacağı ya da tersine Moskova’nın daha fazla engelleyici pozisyon alacağı - bu soru açık kalmaya devam edecektir.