Lübnan'da Tacize Uğrayan Göçmen Kadınlar Gözaltına Alındı
Mahsur kalan göçmen işçilerin büyükelçilik oturma eylemleri Lübnan'ın yıkıcı ekonomik krizi sırasında giderek daha sık hale geldi.
Sarah ve Joanna battaniyeler, giysiler ve konserve kutularla dolu büyük kırmızı bir bavulun önünde oturuyorlar: Sarah'nın eşyalarından geriye kalan her şey.
Son üç haftadır evleri olan Kenya'nın Beyrut'taki konsolosluğunun merdivenlerindeler. Arkalarında merdiven duvarına “adalet” yazısı çizilmiştir. Aşağıdaki lobide, soğuk geceye hazırlanan birkaç şilte üzerinde daha fazla kadın sıkışıyor.
Onlar, ülkelerine geri gönderilme haklarını talep etmek için konsolosluklarında çömelmiş olan düzinelerce Kenyalı ev hizmetçisinden oluşan bir grubun parçası.
"26 Ocak'ta seyahat edeceğimi söylediler ama her gün yalan söylüyorlar. Uçağı [biletleri] görmeden önce buna inanmayacağım, ”dedi Sarah, El Cezire'ye eşyaları bavula koyarken ve çıkarırken.
Kadınlar, genellikle modern kölelik ile karşılaştırılan ülkenin kafala sistemi altında çalışmak için Lübnan'a geldiler. Aylarca kötü muamele veya ödeme yapılmadıktan sonra, Kenya'ya geri dönme umuduyla işverenlerini terk ettiler.
Lübnan'ın felç edici ekonomik krizi sırasında giderek daha sık hale gelen bir senaryo. Ülkede ev işçilerine olan talep yüksek kalırken, onlara ödenecek para azalıyor.
2020'de Etiyopya, Filipinler ve Sudan'dan birkaç grup ev işçisi de işverenleri tarafından terk edildikten sonra büyükelçiliklerinde oturma eylemi düzenledi.
Ancak eve gitmeyi umut eden hoşnutsuz işçiler, sponsorların pasaportlarını saklamalarını, dönüş biletleri için yasal zorunluluklardan kaçınmalarını ve hatta işçileri sorumluluktan kaçınmak için hırsızlık veya diğer suçlarla suçlamalarını içeren kafala sisteminin zulmüyle karşı karşıya kalıyor.
İnsan Hakları İzleme Örgütü (HRW) Lübnanlı araştırmacı Aya Majzoub, Al Jazeera'ya “Bu işçilerin işverenlerinin kim olduğunu bulmak zor değil” dedi. "Neden soruşturma açılmıyor? Çünkü Lübnan'da, özellikle göçmen ev işçileri söz konusu olduğunda, yaptırımların olmadığı bir geçmişimiz var.”
'Ölmek istedim'
40 yaşındaki Sarah, ilgili makamlardan cevap alamayınca aylardır bekliyor.
Lübnan'a Şubat 2021'de geldi. Sık sık olduğu gibi, varışta Arapça bir sözleşme imzaladı ve o zamandan beri pasaportunu görmedi. Banyo veya duş kullanmasını yasaklayan ve çocuklarına ona “caca” veya “goril” demelerini söyleyen işvereni tarafından tacize uğradı.
"Sarhoş olduğunu gördüğümde duş alırdım. Ya da o uyuduğunda kapıyı yavaşça açar ve dışarı çıkıp dışarıdaki balkondan su, soğuk su ve duş alırdım” dedi.
Eylül 2021'de Sarah'nın babası Kenya'da zatürreye yakalandı ve hayatta kalmak için pahalı oksijene ihtiyacı vardı. İki yıllık sözleşmesinin sonunda aylık 200 dolar olan maaşından avans istediğinde, işverenleri babasının hasta olduğunu kanıtlamasını istedi.
Sarah işverenine gösterdiği videoyu oynattı: Bu, babasını bir hastane yatağında oksijen tüpüne bağlı halde gösteriyor.
“Doktorlar bize 'çok fazla para ödemeden kaldınız, bu yüzden oksijeni çıkarmamız gerekiyor' dediler. Ödeyeceğini söyledi ama ödemedi. İşte o zaman öldü," dedi gözyaşları içinde.
“Benim hatammış gibi hissettim” diye ekledi. "Ölmek istedim."