Tuz ve suyun püskürtülmesi vasıtasıyla bitkilerin gövdelerine, sürgünlere, çitlerin ve ağaçların köklerine nüfuz eder. Tuz eridiğinde, tuzlu su kökler tarafından emilir. Bu da, diğer zararların yanı sıra, bitkinin yeterince büyüyememesine, gelişememesine ve hatta ölmesine yol açar.
Yol tuzunun yol açtığı zararın tipik belirtileri arasında, özellikle toprağa yakın olan dalların uçlarının kahverengi bir renk almasıdır. Ancak, bu zararı tespit etmek her zaman çok kolay değildir. Bitkiden ve yapraklardan süzülen su, kenarlardan başlayarak genellikle kahverengimsi bir görünüm oluşturur. Yol tuzu aşırı gübre verilmiş gibi bir etki yapar; bitki çok fazla besin maddesi alır ve dolayısıyla da bitkiden suyun atılmasına yol açar.
Tuzun verdiği zararı önlemek için, çiti korumak üzere ön tarafa ahşap çitler veya benzeri bariyerler çekilebilir. Tuz zararını önlemenin bir başka yöntemi de toprağın donuk olmadığı zamanlarda bitkiye bolca su verilmesidir.
Zarar görmesi halinde alınacak önlemler
Tuzdan zarar gördükleri takdirde, yegâne çözüm bitkilere bolca su verilmesidir. Kış aylarından sonra bitkinin iyice yıkanması yeniden canlanmasına ve tuzun temizlenmesine yardımcı olur.
Tuz zararının yol açtığı problemlerden kalıcı olarak kurtulmak isteyenler tuza karşı daha az hassas olan bitkileri tercih etmelidir. Örneğin, inci çiçeği tuza karşı daha dayanıklı bir bitkidir. Mazı gibi kozalaklı bitkiler ise tuza karşı daha hassastır. Bu bitkiler yol tuzuna karşı özellikle güçlü bir reaksiyon gösterirler.