VTOL birliklerinin modern ordularla mücadeledeki rolleri üzerine
Aynı zamanda, bu tür sitelerin kullanımı için en az iki seçenek vardır: VTOL aslında dayanmadığı zaman birkaç VTOL için kalıcı bir hava alanı veya bir atlama hava alanı olarak, aslında VTOL esas alındığında, ancak yalnızca boş tankları yakıp savaşta harcanan silahları kapattığında - sahalar, yakıtın yanı sıra bombaları asacak ve pilotun dinlenmesini sağlayacak olan tanker uçağının bir analogu gibi davranır.
Bu konuda ne söyleyebilirsin? Bir ülkenin hava kuvvetinde bir VTOL varlığının, VTOL uçağında bulunmayan ülkelerin hava kuvvetlerinin bulunmadığı konusunda gerçekten kesin fırsatlar sağladığı konusunda hiçbir şüphe yoktur. Bunu reddetmek aptallık olur. Ancak şu soru ortaya çıkıyor: Modern savaştaki bu yeni fırsatlar ne kadar değerli, bir VTOL oluşturma ve sıradan, yatay kalkış ve iniş filosunu azaltma maliyetlerini haklı kılıyorlar mı? Aslında, dünyanın tek bir askeri bütçesi boyutsuz değildir ve yalnızca diğer sınıfların savaş uçakları yerine belirli sayıda VTOL uçağı inşa edilebilir. Öyleyse buna değer mi?
Dikkatinizi çeken makalede, bu sorulara cevap vermeye çalışacağız.
Yani, belirtmek istediğim ilk şey karadaki modern savaş, bu şüphesiz bir motor savaşı. II. Dünya Savaşı sırasında, bölümler tankmotorlu ve piyade, sadece ilk iki tür bölümün tüm personelin taşınması için gerekli taşıma miktarına sahip olmasına rağmen, piyade bölümleri kendi ikisine yürüdü - onlara bağlı araçlar (ve bu arada atlar) silah, mühimmat, yiyecek ve diğer yükleri taşımakla meşguller, savaş için gerekli. O zamanlar için bu normaldi, ama bugün motorize olmayan bir oluşum saf bir anakronizm gibi görünüyor (havadaki birliklerin bazı oluşumları ya da Kuril Adaları'nı savunan bir makineli tüfek ve topçu bölümü gibi belki de çok özel durumlar hariç). motorizasyonunun derecesi hakkında veri yoktur, ancak belki de hala tam motorize değildir).
Buradan bazı ilginç sonuçlarımız var. Blitzkrieg'in taktikleri (daha doğrusu manevra savaşının taktikleri, ama biz "general" ve "Güzel Vatanseverlik Savaşı" nın Sovyet askeri liderleri tarafından kullanıldığı şekliyle güzel "blitzkrieg" terimini kullanacağız).
Gerçek şu ki, o yıllarda büyük kitle orduları vardı - bu orduların yüzlerce (hatta binlerce) kilometre uzunluğunda ön hatları oluşturdukları. Doğal olarak, dünyadaki hiçbir ülke bu tür orduları tam olarak motorize edecek kaynaklara sahip değildi, bu nedenle en çok sayıda asker cepheyi oluşturan piyade birimleriydi. Bu nedenle, yıldırım taktiği, yüksek hareketliliklerinden dolayı düşmanın aktif olmayan piyade kuvvetlerini çevreleyebilecek, arka rezervlerini imha edebilecek, onları kaynaklardan kesebilecek ve böylece onları zorlayabilecek şekilde, motorlu oluşumları çığır açmaya sokmak için ön çizgiyi kırmaktı. fiziksel yıkım olmadan teslim alma. Hesaplama, piyade birimlerinin motorlu kuvvetlerin eylemlerine (sadece düşük hareket hızı nedeniyle) yeterince tepki veremediler ve bu nedenle çantada kendilerini hızlı bir şekilde bulabildiler ve daha sonra etraftaki askerler hüküm ve mühimmat eksikliğinden dolayı teslim olmadılar Yakında savaş yeteneklerinin çoğunu kaybedecekler. Pekala, piyade bölünmeleri, yine de gerekli hareket güçlerini hızla vurmalarına izin vermeyecek olan düşük hareketlilik nedeniyle, çantadan kaçamazlar. Ek olarak, bu gerçekleşse bile, kuşatmadan kırılan "açık alanda" piyade, hızla çığır açan noktaya hızla yerleştirilebilecek tank bölümleri tarafından nispeten kolay bir şekilde yok edilir.
Gördüğümüz gibi, yıldırım taktiği, çok sayıda sınırlı hareketlilik kuvvetine karşı tankın ve motorlu bölümlerin yetkin kullanımına dayanıyordu. Fakat modern savaşta tüm bağlantılar mobil olacak ve bu nedenle “eski tarifler” işe yaramayacak: bu, elbette, çevre, çevre turları vb. Anlamlarını yitirecek anlamına gelmez, ama bunların hepsi de olduğu gibi kullanılmayacaktır. II. Dünya Savaşı yılları.
Ve dahası. İkinci Dünya Savaşı'nın benzer birimlerinden modern tugaylar ve bölümler arasındaki fark nedir? İlk olarak - ateş gücünde büyük bir artış. Beğen ya da beğenme ama en masif silah İkinci Dünya Savaşı sırasında piyade tüfek oldu, ama bugün neredeyse tüm ordu otomatik silahlarla silahlandırılan bir ankettir. Farklı kalibre araçlarının sayısı (zırhlı personel taşıyıcıları, piyade savaş araçları vb.), Büyük kalibreli makineli tüfeklerin ve bunlara monte edilen otomatik topların sayısı gibi, önemli ölçüde artmıştır. Namlu topçuları, ateş oranındaki artıştan dolayı, daha gelişmiş yapısal malzemeler, patlayıcıların kullanılması nedeniyle çok daha uzun menzilli ve daha güçlü hale geldi. MLRS de çok daha güçlü "Katyuşa" ve "Nebelvelferov" oldu. Taktik anti-silah sistemleri ve operasyonel taktik füzeler gibi tamamen yeni silah türleri ve taktik nükleer silahlardan bile bahsetmeyen çok daha fazlası ortaya çıktı. Ancak, grev gücünde önemli bir artış, ne yazık ki, birliklerin “yapıcı gücü” nün büyümesiyle buna nasıl eşlik edileceği de eşlik etmiyor. Adam güçlenmedi ve çok sayıda zırhlı personel taşıyıcısı ve piyade savaş aracı, seramik zırh, vücut zırhı, vs. görülmesine rağmen, yalnızca tankların savunma araçlarını saldırı araçlarına eşit ya da daha az eşit tutmayı başardıklarını söyleyebiliriz. Ama bütün orduyu bir tanka koymayacaksın.
Bu nedenle, modern silahlı kuvvetlerin emrinde daha önce kullandıklarından çok daha güçlü ve uzun menzilli silahlar var, ancak askerlerin güvenliği, büyüdüğü halde yükseldi, ancak yeni tehditler ile aynı seviyede değil. Buna göre, modern savaşta, kılık değiştirme ve istihbarat ve çok son derece önemli olan, kelimenin tam anlamıyla kült statüsü kazanıyor: ilki, düşmanın gereksiz yere dikkatini çekmemenizi sağlar ve ikincisi - düşmanın üzerine ciddi ve bazen ciddi kayıplar vermenizi sağlar. Savaş alanındaki askerlerin çarpışmadan hemen önce insanlarda ve teknolojide. Aynı zamanda, II. Dünya Savaşı'ndan bu yana istihbaratın kendisi de büyük ölçüde iyileşmiştir - bu, hem radyo mühendisliği, hem de tamamen yeni (uydu) ortaya çıkması gibi o dönemde mevcut olan zeka türlerinin niteliksel olarak büyümesiyle ilgilidir. Dahası, komuta savaşın birleşik bir resmini oluşturan iletişim ve komuta ve kontrol, bilgi alışverişi ve muharebe bilgi sistemleri büyük önem kazanmıştır.
Modernin rolü nedir havacılık bütün bunlarda?
Unutulmaması gereken ilk şey, modern hava kuvvetlerinin de İkinci Dünya Savaşı zamanları ile karşılaştırıldığında yeteneklerinde çok sayıda artış aldıklarıdır. Ve bu, hem etki fonksiyonu (mühimmatın teslim menzili, güçleri, güdümlü füze silahları vs.) hem de daha az önemli keşiflerle ilgilidir. Modern elektronik keşif uçağı, 20 yüzyılın ortasındaki generallerinin hayalini kurmaya cesaret edemediği, ancak havadan radar sistemleri araziyi haritalamak için yeterli çözünürlüğe sahip olan uçaklar hakkında bilgi verebilir; Optik, kızılötesi izleme cihazları da ileri adım attı. Bu nedenle, hava üstünlüğü, kendisine ulaşan tarafa tartışılmaz avantajlar sağlar: keşif bilgisi edinme kabiliyetine büyük bir bonus kazandırır ve taktik uçağın savaş yarıçapı için hedeflerin imha edilmesini sağlar. Aynı zamanda, yalnızca havadaki düşman egemenliğine karşı koymak mümkündür - kara tabanlı hava savunma sistemlerinin kalitesine rağmen, hiçbir çatışmada “cennet için savaşta” hiçbir zaman belirleyici bir rol oynamamış ve kendi başlarına net bir gökyüzü sağlamamışlardır. Bu, elbette, C-400, Patriots ve Pantsiri-S'yi işe yaramaz hale getirmiyor - devletin hava gücünün ayrılmaz bir parçası olarak gerekli ve varlıkları silahlı kuvvetlerin kabiliyetlerini büyük ölçüde genişletiyor ve düşman uçaklarının kullanımını zorlaştırıyor. Ancak yine de kendi başlarına hava üstünlüğünü kazanamazlar - bugün yalnızca insanlı uçaklar bunu yapabilir.
Hava üstünlüğüyle, havacılık korkunç bir düşmanın baş ağrısına dönüşüyor. İlk olarak, havadan keşif, düşman hakkında, bizim hakkımızda sahip olacağından çok daha fazla bilgi edinmenizi sağlar. İkincisi, havacılık, topçu silahlardan daha derine çarpma kabiliyetine sahiptir ve MLRS, komutanlıklar, yakıt ve mühimmat depoları, taktik füzelerin yerleştirilmesi vb. Gibi en önemli düşman hedeflerini imha edebilir ve yok edebilir. Üçüncüsü, havacılık, ateş gücü göz önüne alındığında, bugün böyle bir desteği olmayan birine karşı bir kara savaşında belirleyici bir argüman olabilecek, birliklere doğrudan destek sağlayabiliyor. Ek olarak, Hava Kuvvetleri, bir dereceye kadar, İkinci Dünya Savaşı'nın yıldırım taktikleriyle ilgili belirli bir analogu gerçekleştirme yeteneğine sahiptir. Gerçek şu ki, ateş gücünün büyümesinin doğal sonucu açık bir dezavantaj haline geldi - modern tugay ya da bölünme, İkinci Dünya Savaşı zamanlarının sayısındaki bağlantıya eşit olandan çok daha büyük miktarda tedarik ve mühimmat gerektiriyor. Ancak, arz açısından bazı temel atılımlar gerçekleşmedi - II. Dünya Savaşı döneminde olduğu gibi - bu bir tren, araba ve bazı durumlarda bir ulaşım uçağı: genel olarak güvenlikleri İkinci Dünya Savaşı seviyesinde kaldı. Savaş Bu nedenle, nakliye merkezlerini ve düşmanın iletişimini tahrip eden havacılık, temel olarak havadan kuşatılmış bir alanı bloke eden, kuşkusuz, “kuşatılmış” oluşumların savaşma kabiliyetinde keskin bir düşüşe neden olacak bir şekilde kara kuvvetlerinin arzını bozabilir.
Bu nedenle, aşağıdaki sonuç kendisini göstermektedir: Hava Kuvvetleri'nin yukarıda belirtilen görevlerini çözmek için modern ve yeterli sayıda, hava üstünlüğünü sağlamak, kara kuvvetlerimizin zaferini sağlamak için belirleyici bir katkı yapabilme kapasitesine sahiptir. Ancak bu aynı zamanda bunun tam tersi anlamına geliyor - askeri operasyonları yaklaşık olarak eşit bir teknik donanıma ve düşman birliklerinin sayısına göre gerçekleştirerek, düşman havacılık hakimiyeti bölgesinde yürütülen kara operasyonlarında başarıya güvenemeyiz. Elbette, savaşta her şey olabilir, düşman ciddi hatalar yapabilir veya yeni Suvorov, düşmanı tüm avantajlarıyla yenmenin bir yolunu bulabilecek olan birliklerimizin başında olabilir - ama aynı Suvorov'un düşmanı çok daha hızlı ve daha az kayıpla parçalayacağını anlamalısınız. ikincisi havada baskınlık yoksa.
Peki, eğer düşman hava kuvveti de bizim boyutumuz ve savaş kapasitemizle yaklaşık olarak eşitse ne olur? Bu şartlar altında, koşulsuz hava üstünlüğünü elde etmek mümkün olmayabilir (bunun için çaba göstermek gerekli olsa da), ancak bazı alanlarda bile egemenlik sağlamaya çalışabilirsiniz: örneğin, lojistik veya yerel bir kara operasyon alanı, ancak bu çalışmazsa, o zaman sadece ne birliklerimizin ne de düşman birliklerinin belirleyici bir avantaj elde edeceği anlamına gelecektir. Hava keşif, iletişimin yok edilmesi ve kara kuvvetlerinin havadan doğrudan desteklenmesi, her iki tarafın hava kuvvetleri tarafından gerçekleştirilecek ve böylece çatışmaya katılan silahlı kuvvetler arasında eşlik sağlanacaktır.
Muhtemelen, sevgili okur, VTOL'u kullanmak yerine analitik yerine, gerçekte sermayenin tekrarı için çok fazla zaman harcadığımız gerçeğinden ötürü çoktan öfkelenmiştir: ancak tekrarları daha sonra söylenecekleri algılamak için çok önemlidir.
Yukarıdakilerden de anlaşılacağı gibi, eğer modern bir savaşta kazanmak istiyorsak, ya uçağımızın hükmetme bölgesinde ya da düşmanımızın havada eşlik ettiği alanda yer operasyonları yapmalıyız. Buna göre, askeri planlarımız, taarruzdaki taktiklerimiz ve stratejimiz, hem kara kuvvetlerinin hem de havacılığın ilerlemesini sağlamalıdır (yeni hava limanlarındaki sonuncusu). Hava kuvvetlerinin düşmanla havadaki baskınlığı veya paritesi olduğu alanların ötesinde kara kuvvetlerini ileriye gönderemeyiz - bunu yaparsak, ilerleyen birlikler en yüksek olasılıkla ağır bir yenilgiye uğrayacak.
Başka bir deyişle, modern bir savaşta bir saldırı, hem karada hem de havada olmak üzere silahlı kuvvetlerin ortak hareketini içerir. Fakat öyleyse, VTOLS'un bütün bunlardaki rolü nedir?
VTOL uçağı sadece bir durumda önemli bir hava savaş faktörü olabilir - eğer onların varlığı (eğer sayıları D. (Verkhoturov) tarafından tarif edilenlerin çizgileri ve desenleri boyunca küçük, özel olarak donatılmış yerlere dayanarak) şemsiye bırakan birliklerimizi sağlarsa. "Hava kuvvetlerimiz, aynı hava hakimiyeti veya en azından havadaki düşman uçaklarıyla aynı düzeyde. Ancak bu, şu andaki teknolojik gelişme düzeyinde, kesinlikle imkansızdır.
Gerçek şu ki, hava gücü, ortak kullanımı sinerjistik bir etki veren bileşenlerden oluşuyor. Kendileri tarafından, diğer uçak türlerinin yanı sıra, ne bombardıman uçakları, ne de çok oyunculu savaşçılar, DRLO uçakları, ne de RTR ve EW uçakları havada zafer kazanamayacak. Ancak birlikte uygulandığında, tek bir bilgi alanı oluşturuyorlar ve güvenlik görevlilerini arttırırken, düşman savaşçılarının ve saldırı uçaklarının yeteneklerini sürekli arttırıyorlar. Bu nedenle, aslında oldukça vasat olan çok amaçlı avcı uçakları olan VTOL uçağı (eşit düzeyde teknik gelişme ile, uçak kalkış ve iniş için VTOL uçağından daha iyi uçaklar alacaktır - en azından sadece dikey iniş sağlayan birimlerin olmaması nedeniyle), yalnızca tek bir şans yoktur. hava hakimiyetini değil, en azından modern, dengeli düşman hava kuvvetlerine karşı eşitliği sağlamak. VTOL uçağının başarısı için, DRLO, RTR, EW ve diğer uçakları desteklemeli ve yalnızca VTOL uçağının kapsadığı askeri gruba nispeten yakın olan hava limanları varsa etkili bir şekilde çalışabilmelidirler. Fakat eğer böyle hava limanları varsa, neden bahçede VTOL'lu bir çit var? Sonuçta, VTOL'in faydası genellikle klasik havacılığın "ulaşamadığı" orada hareket edebildikleri gerçeğiyle haklı çıkarıldı ...
Genel olarak, yukarıdakilerin tümü, VTOL uçağının bir miktar etkili kullanımının, sadece Hava Kuvvetlerimizin egemenliği bölgesinde (parite) mümkün olduğunu göstermektedir. Ana VTOL operatörleri, Amerika Birleşik Devletleri, bu konuda ne düşünüyor?
İşin tuhafı, düşüncelerimiz burada neredeyse tamamen birleşiyor. ABD ordusunun bir VTOL uçağı eklemek isteyen tek kolu, kullanımı birçok özellikle bağlantılı olan Deniz Piyade Birliği (ILC). Ve bunlardan birincisi, amfibi işlemlerinin çoğu zaman kara aerodolarından uçakların ulaşamadığı bölgelerde yapılması gerektiğidir. Elbette, hiçbir Amerikan komutanı, düşmanın uçağının hakimiyet bölgesinde amfibi bir operasyonu kabul edemez. Bu nedenle, ABD Donanması uçak gemileri bu tür işlemlerin gerekli bir bileşenidir - bunlar iniş gemileri için “hava şemsiyesi” ni yaratanlardır. Başka bir deyişle, Amerikan kavramı “yüzen hava alanı” na, yani uçak gemisine hava üstünlüğü getirmektedir ve VTOL, denizciler için doğrudan hava desteği aracıdır.
Neden böyle bir ayrılığa ihtiyacınız var? Mesele şu ki, tüm avantajlarıyla birlikte bir süper taşıyıcı bile, sınırlı sayıda uçak grubuna sahip ve aynı zamanda hava üstünlüğünü sağlamak ve denizcileri aynı anda desteklemek için yeterli değilse, ikinci bir uçak gemisine ihtiyacımız olduğu ortaya çıkıyor. Ve uçak gemileri - bir parça mal, çok pahalıdırlar ve asla yetmezler. Bu durumda, amfibi gemilerde operasyon alanına gönderilen, karadan uçan ve özel donanımlı platformlara dayanan VTOL kullanımı, amfibi operasyonlar sağlamak için ABD Donanması için ek uçak gemisi inşa etme ihtiyacına kıyasla ucuz bir alternatif gibi görünüyor. İsterseniz, VTOL uçağı, diğer operasyonlar için uçak gemilerinin bir kısmını serbest bırakabilir.
Ayrıca, bu makalenin yazarı bir şüpheye sahiptir. Gerçek şu ki, ABD Donanması ve ILC farklı organizasyon yapılarıdır (farklı silahlı kuvvet türleri). Buna göre, iniş sırasındaki denizciler güverte kanatlı uçaklara bir şey yapmasını emredemezler - sadece dikkate alınacak bir talep verebilirler donanma buyurun ve olabilir (bunun için yeterli kuvvete sahip olduğunu düşünürse) tatmin olur. Ya da belki de olmayacak. Buna göre, KMP komutunun “kişisel itaat” havacılığına sahip olma arzusunu anlayabiliriz - ve daha önce de söylediğimiz gibi, iniş operasyonları mevcut uçaklardan klasik uçakların erişiminin ötesinde gerçekleştirilebildiğinden, KMP'nin seçimi açıktır - bu VTOL. Burada aynı zamanda bu tür birliklerin ölçeğini de anlamanız gerekir - ABD silahlı kuvvetlerinin kara operasyonları için en hareketli (en iyi eğitimli ve çok iyi eğitilmiş) bölümü olan ABD İnsan Kaynakları Komisyonu. SSCB'de, muadili (sayı ve hareketlilik olarak), bariz nedenlerle, bir kıta gücü için denizcilere daha çok tercih edilen havadaki kuvvetlerdi. Bu nedenle, ABD ILC'nin ihtiyaçları için özel ekipmanların geliştirilmesi kimseyi şaşırtmamalıdır.
Bu nedenle, ABD silahlı kuvvetlerinde F-35B VTOL'lerin ortaya çıkmasının Amerikan denizcilerinin özel ihtiyaçlarının bir sonucu olduğunu görüyorlar ve ABD Deniz Kuvvetlerinin sağlayacağı hava hakimiyeti bölgesinde kullanılacakları varsayılıyor. Aynı zamanda, Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri bu uçağa ilgi göstermedi ve kendisini F-35A ile sınırlandırdı. Neden?
VTOL uçaklarının kullanımının, yalnızca klasik Hava Kuvvetleri uçakları tarafından sağlanacak “şemsiye altından” mümkün olduğu sonucuna vardığımıza göre, düşünelim: VTOL uçağının Hava Kuvvetlerinin bir parçası olarak varlığını haklı çıkaracak herhangi bir avantajı var mı? Sevgili D. Verkhoturov, makalesini VTOL'un esası hakkında diğer birçok yayından ayıran çok ilginç bir fikir ortaya attı.
Bu fikrin özü, VTOL'u ileri sürülen uzmanlık alanlarına kalıcı olarak dayandırmanın gerekmediği ya da bunları atlama aerodromları olarak kullanmak için yeterlidir. Havacılığa karşı savaşın kullanılma biçimlerinden birinin hava yoluyla uyarılması olduğu bir sır değil - savaş uçaklarının kara kuvvetlerinin taleplerine asgari zaman gecikmesiyle vurabileceği tam olarak “oradan” geliyor. Ancak uzak bir havaalanına dayanmaya zorlanan uçak, ileri geri uçuşlarda çok fazla zaman harcamak zorunda kalır, devriyesinin zamanı nispeten küçüktür. Aynı zamanda, VTOLP bunun için özel olarak hazırlanmış bir alana kolayca inebilir, yakıt ve mühimmat stoklarını doldurabilir ve devriyeye tekrar girebilir.
Bu fikir kesinlikle esprili ama maalesef, çok önemli bir nüansı hesaba katmıyor - klasik programın uçağının menzili VTOL uçağınınkinden çok daha fazla. "TAKR" Kuznetsov "makalesinde. NATO uçak gemileri ile karşılaştırılması. C. 4 ”, F-35C ve F-35B'ye referansla bu konuyu biraz ayrıntılı olarak ele aldık, şimdi F-35A ve F-35B'yi aynı şekilde karşılaştıracağız.
F-35A'nın pratik aralığı 2 200 km, F-35В - 1670 km'dir, yani F-35A% 31,7 avantajına sahiptir. Bu uçakların savaş yarıçapının aynı oranda karşılık geldiğini varsaymak mantıklı olacaktır - bununla birlikte, basın açıklamasında verilen verilere göre (F-1A için 080 35 km ve FNXX için 865 km), sadece 35% 35 olduğunu. Bu, uygulanabilir değildir ve burada F-24,8В’ın savaş yarıçapının dikey değil, normal iniş (ve aynı kalkış) veya F-35A için savaş yarıçapı hesaplanırken bu uçaklar için belirtildiği varsayılabilir. F-35'e göre toplu savaş yükü.
Bu nedenle, F-35A ve F-35В "ortak bir paydaya" getirilirse - yani, yeteneklerini eşit savaş yükü ile karşılaştırmak ve F-35В’ın kısaltılmış kalkış ve dikey iniş uygulamak zorunda olması koşuluyla, savaş yarıçapları 1 ile korelasyon gösterir. 080 km ve yaklaşık olarak, 820 km. Başka bir deyişle, “atlama alanına” inen F-35B, kalkış bölgesinden 40-60A'da bulunan ve askerlerin arkasındaki 35-km'de bulunan F-300A'nın bulunduğu sahaya, kalkış bölgesinden çıkan birlikleri devriye gezebilecek . Başka bir deyişle, F-320A ve F-35В'ın seyir hızının yaklaşık 35 km / s olduğunu varsayarsak, yukarıda belirtilen şartlar altında, her iki uçağın da yaklaşık 900 saat 1 dakika boyunca (bir savaş görevi gerçekleştirme zamanı) devriye gezmesi mümkün olacaktır. kalkış ve iniş işlemleri ve elbette ileri geri giden yol dikkate alınmaz). Her 100 kilometre boyunca hava sahasının devriye bölgesinden ayrılması, F-40A devriyesinde harcanan zamanı yaklaşık 35 dakika azaltır. Yani, devriye noktasından 22 km uzakta bulunan bir havaalanından havalandığında, F-420A yakındaki bir zıplama sahasında (devriyeden 35 km 35 dakika yerine, 60 saat 22 dakika boyunca) çalışan F-1B'yi çalabilecek sadece 40 saat 1 dakika.
Bu nedenle, modern dünyada savaş alanına 420 km mesafede hiçbir havaalanı olmadığını hayal etmek oldukça zor. Ve eğer böyle bir şey olursa, açık bir şekilde diyelim ki, kara kuvvetlerinin böyle bir alanda yapabileceği bir şey yoktur, çünkü geri çekilmesi, doğal olarak az ya da çok tam bir havaalanı ağına sahip olacak olan düşman kuvvetlerinin tahakkümünü (veya en azından eşitliği) sağlayacaktır. neredeyse çözülemez bir görev.
Bu nedenle, D Verkhoturov tarafından önerilen senaryo kapsamında VTOL uçaklarının kullanılmasının, bize söylemediği takdirde yetersiz faydalar sağladığını görüyoruz. Ancak böyle bir kararın dezavantajları - araba ve küçük bir kamyon.
Her şeyden önce, bu güvenlik güçleri üzerinde büyük bir yük. VTOL uçağı için bir “platform” oluşturulmalı, ulaşım ve kullanımı için araçlara ihtiyaç duyulmaktadır (bu sadece kapsama alanı ile ilgili değil, aynı zamanda mühimmat ve yakıt rezervleri ile de ilgilidir). Site korunmalıdır - iyiliği için, hava savunma sisteminin "şemsiyesinin" altına yerleştirilir ve isterseniz aynı "Tunguska" veya "Shell" gibi hızlı ateş topları. Zırhlı araçlarla piyadeleri kapağına tahsis etmek gerekir (böyle bir platform sabotaj grupları için en hassas hedeflerden biridir) ve bunların hepsine tek bir havalimanından çok daha fazla bu tür alanlarda ihtiyaç duyulmaktadır. Ancak tüm bu kaynakları harcamış olsak bile, bu tür sahalardaki havacılığın hava alanlarından çok daha savunmasız kalacağı gerçeğiyle yüz yüze kalıyoruz - sonuçta, savaş oluşumlarına yakın bir yerde, sadece operasyonel taktik füzeler için değil, ÇNRS.
Ve hiçbir durumda, olası rakipleri hiçbir taktiksel püf noktası olmayan, tamamen aptal olarak kabul etmek gerekli değildir. Mesela, İsrail havacılığının “Ekim” savaşı sırasındaki eylemlerini hatırlayalım (Ekim 6 - 24 - 1973). Vaat Edilen Toprakların Pilotları, isimlendirmelerindeki mühimmatın Arap beton uçak barınaklarıyla iyi bir şekilde başa çıkamadığı (yani, somut bir bombanın içeri girmesine dayanamamasına rağmen, yine de vurulacaklar) gerçeğiyle karşı karşıyadır. Ve işte İsraillilerin taktik manevralarından biri: önemli bir nesneye baskın düzenlediler. Doğal olarak, Araplar savaşçılarını havaya kaldırdılar. Kalkışı düzelttikten sonra İsrailliler derhal “kışlık daireler” için ayrıldılar ve Arap uçakları havada bir süre bekledikten sonra hava alanına geri döndü. Ve tam da şu anda, Araplar pistlerine inerken, hiçbir yerde İsraillilerin saldırı grupları ortaya çıktı ve havaalanını havaya uçurdu.
Uçağımızın ön kenarından ne kadar uzağa yerleştirildiği anlaşılmalıdır, eğer herhangi bir sığınağa sahip olmasalar bile, o zaman düşmana saldıran mesafeden (uçak veya füzeler) mesafeye göre uçağı imha etmenin daha zor olduğu anlaşılmalıdır. ) Hava sahasında kontrol ediyoruz. Yani, hala tepki vermek için daha fazla zamanımız var ve bu önemli.
Başka bir deyişle, temas hattından 35 km uzaklıktaki bir havaalanında bulunan F-320A, “atlama alanı” nda F-35B'den çok daha iyi korunabilir. En iyi koruma, savaş uçaklarının ve eğitimli bir pilotun değeri göz önüne alındığında bugün her bakımdan son derece önemli olan daha iyi hayatta kalma ve kayıpların en aza indirilmesine eşittir.
Bir VTOL uçağının geliştirilmesinin uzun ve çok maliyetli bir süreç olduğu ve aynı zamanda VTOL birliklerinin ve klasik uçakların tedarik edilmesinin aynı zamanda farklı uçak tiplerine hizmet etmek için ek maliyetlere yol açtığını, yedek parça temin etmelerini ve çeşitli programlara ihtiyaç duyduklarını söylemedik. pilot eğitimi vb. Her şey ekstra 22 dakika süren savaş devriyelerine değer mi?
Hiç şüphe yok, bazı durumlarda VTOLV'ler faydalı olabilir. Bu nedenle, örneğin, mevcut aerodromların belirli bir işlemi gerçekleştirmek için yeterli sayıda uçak temeli sağlamak için yeterli olmadığı bir durum hayal edilebilir - bu durumda, “mobil aerodromlara” dayanan VTOL'lerin varlığı, gerekli alandaki hava kuvvetlerinin arttırılmasına olanak sağlayacaktır. Ayrıca, hem kara hem de düşman kara kuvvetlerimizin belirsiz nedenlerle havaalanı ağından eşit derecede uzak olduğu ortaya çıkmış bir durumun hayal edilmesi de mümkündür, bu durumda VTOL uçağı ile “mobil havaalanı” da belli bir avantaj sağlayacaktır. Ancak, genel olarak, bunların hepsi nadirdir, VTOL uçağının klasik planın savaş uçağının yanı sıra, geliştirme, yaratma ve çalıştırma maliyetlerini zor haklı çıkaracak özel durumlar.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.