Milliyetçilik ne eskimiş, ne de devrini tamamlamıştır. İnsanın, sırasıyla, ana ve babasını, akrabasını, hemşehrisini, vatandaşlarını; beraber yaşadığı, ortaklaşa hayat mücadelesinde işbirliği yaptığı, kederli ve sevinçli anlarında daima birlikte ağlayıp güldüğü milletini sevmesi gibi temel ruhî temayül üzerine kurulu milliyetçilik hislerini, köksüz ve geçici bir hevesten ibaret saymak isabetli bir hüküm değildir.