We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
1792'den 1815'e kadar, Fransa yirmi yıldan fazla neredeyse kesintisiz savaşlar yaşadı. Bu bağlamda, vyani günlük nın-nin Napolyon'un askeri belli ki özel bir önem ve rahatlama aldı. Bir milyondan fazla askerin askere alınması, giydirilmesi, beslenmesi ve silahlandırılması gerekiyordu. İmparator karşılaştığı zorlukların üstesinden nasıl geldi? Halkın ve ordunun tepkileri ne oldu? 1815'te, yapılan fedakarlıklara ve acılara rağmen, bu kadar çok insanın yeniden imparatorluk rejimine gitmesi nasıl açıklanır? Cevaplamaya çalışacağımız pek çok soru.
Napolyon'un askeri
Napolyon iktidara gelir gelmez, kurucu darülaceze tarafından oluşturulan rezervlerden yararlanmayı düşünmüştü, ama oradaki ölüm o kadar fazlaydı ki, bu fikirden vazgeçmek zorunda kaldı. İmparatorluk askeri bu nedenle zorunlu askerlik tarafından askere alındı; 1796 yılından bu yana yasayla, 20-25 yaş arasındaki tüm Fransızlar için kişisel ve zorunlu askerlik hizmeti gerekliydi. Konsolosluğun nispeten huzurlu döneminde, 1ee Konsolos, yer değiştirmeye izin vererek kendisini nüfusun zengin katmanlarına bağladı: askere alınanlar, yedek parçayı rezervden almamak koşuluyla bir yedek satın alarak askeri yükümlülüklerinden kaçabilirlerdi; bu eşitsiz düzenleme, yöneticileri çoğunlukla işçi sınıfından gelen erkeklerle doldurma dezavantajına sahipti. Amiens barışının bozulmasının ardından başlayan uzun savaş dönemi, Napolyon'un kendisini yasaların kendisine koyduğu kurallardan kurtarmasına neden olan askere alma zorluklarına yol açtı. Önceden sınıfları çağırmaya ve herhangi bir askeri zorunluluktan kurtulmuş eski sınıflardan gençleri getirmeye başladı; imparatorluk ilmihalinde hizmet etmeyi reddeden Hıristiyanları lanetlemekle tehdit eden bir makale tanıtıldı; okul çocukları şirketleştirildi ve içlerinde disiplin ve askeri ruh geliştirmeleri için üniformalar sağlandı; Reform koşulları, daha önce uygun olmadığı kabul edilen bireylerin işe alınabilmesi için sıkılaştırıldı, en zayıfları hemşirelerin istihdamını doldurmak olacaktı. Felaketle sonuçlanan Rus kampanyasından sonra, Onur Muhafızları'nın kurulması, varlıklı sınıflardan gençleri, kaderlerini rejimin kaderine bağlamak amacıyla İmparatora hizmet etmeye zorladı. 1813'te birçok asker çocukluktan yeni çıkıyordu; İmparatoriçe'ye atıfta bulunarak, onlara "Marie-Louise" deniyordu.
İmparatorluğun ilk seferleri sırasında, ordu büyük ölçüde on yıldır savaşan askerlerden oluştuğu için askeri eğitim sorunu ortaya çıkmadı. Ancak, zaman geçtikçe ve savaşlar gazilerin saflarını incelttikçe, askerlerin eğitimi giderek daha sorunlu hale geldi. Bu durum sık sık kazalara neden oldu. Bu nedenle, 1813'teki Alman kampanyası sırasında, Napolyon tüfeklerini yüklerken ellerini yaralayan çok sayıda askerin gönüllü olarak yaralandığından şüpheleniyordu; Larrey müdahale edene kadar onları yok etmekten vazgeçmedi; ünlü cerrah ona bu yaraların kaza eseri olduğunu ve sadece askere alınanların beceriksizliğinden kaynaklandığını gösterdi; İmparator, masum insanların ölüm cezasına çarptırılmaması konusundaki dürüstlüğü için ona minnettar oldu. Zamanla, deneyimsiz askerlerin yüksek oranı İmparatoru taktiklerini uyarlamaya zorladı; Daha az manevra yapan birliklerin birlikteliğinin yanı sıra güvenlik hissini pekiştirmek için, giderek daha fazla büyük oluşumların kullanımına başvurdu; Bu kompakt kütleler, düşman cephesini kırmak için koç gibi davranma avantajına sahipti, ancak aynı zamanda, topçularının her bir topunun tüm hatları çıkardığı son mükemmel hedefleri sunuyorlardı. Eylau, Wagram ve Moskva savaşlarının Austerlitz'inkinden çok daha ölümcül olmasının nedeni budur, ancak bu kadar kesin sonuçlar elde edilememiştir.
İmparatorluğun başlangıcından çöküşüne kadar, hiçbir zaferin barışa yol açma olasılığı yoktu, İngiltere ulaşılamayacak durumda kaldı. Zaferler asla kırılgan ateşkes dışında hiçbir şeye yol açmadı. Bununla birlikte, bu sürekli çatışmaların yol açtığı muazzam erkek tüketimi ülkeyi yoruyordu. Refrakter sayısı gittikçe arttı. Gençler zorunlu askerlikten kaçmak için tüm dişlerini çekecek, kendilerini hasta edecek ya da şekil bozukluğunu taklit edecek kadar ileri gittiler. Başkanlar katı emirler aldı; asker kaçaklarının yakınları ağır para cezalarına çarptırıldı. Bu önlemlerin hiçbir etkisi olmadı; 1813'te Napolyon refrakter sayısının 100.000 olduğunu tahmin etti ve bu sayı kesinlikle çok daha yüksekti. II. Yıl askerlerinin devrimci coşkusunu yeniden keşfetmek gerektiğinde halk rejimden uzaklaşıyordu. Büyük katliamlar bu geri dönüşü kısmen açıkladı: İspanya'da 450.000'den fazla ölü, bunların en az% 80'i Fransız, 300.000'den fazlası Rusya'da, 200.000'i Fransız da dahil olmak üzere, sadece bu kayıplar. Halkın hoşnutsuzluğunun bir başka nedeni de, büyük ölçüde Katolik kalan bir nüfusu şaşırtan Papa ile olan çekişme ve özellikle Auvergne olmak üzere Fransa'nın hangi bölgelerinin yakın ilişkileri olduğu İspanya'nın işgaliydi. geleneksel ekonomik göç nedeniyle.
1.6 milyon arandı
Napolyon, hükümdarlığı sırasında 1,6 milyondan fazla Fransız'ı hizmet etmeye çağırdı. Bu kadar çok adamı giydirmek, beslemek, giydirmek, silahlandırmak kolay bir iş değildi. General Bonaparte, savaşın savaşı beslemesi gerektiği ilkesine sahipti, askerleri sahada tedarik ediyordu. Ancak bu ilke, Avrupa'nın her yerinde geçerli değildi. İmparator bunu biliyordu ve tam tersine erzakla ilgilenmiyordu; Bize gelen tahıl öğütmek için değirmenler kurma, ekmek pişirmek için fırınlar inşa etme emirleri ... onun Büyük Ordu'ya tedarik konusundaki hayati sorunla ne kadar dikkatli ilgilendiğini kanıtlıyor. Rusya'nın işgali sırasında, katliam hayvan sürüleri ve birçok ikmal kamyonu eşlik etti, maalesef takip edemediler!
Yönetim, efendinin iradesine itaat etmekten çok uzaktı. Tedarikçiler kusursuz değildi: Ayakkabıların tabanı genellikle kartondan biraz daha iyiydi ve bu karnaval ayakkabılarını giyen kişi kısa süre sonra ayak tabanlarında yürüyordu! Özellikle İspanya ve Portekiz gibi gerillaların iletişimi kesintiye uğrattığı bölgelerde ödeme çok düzensiz yapıldı. Kıtlık çoğu zaman askerleri çapulculuğa zorladı. Geçtiğimiz bölge sakinleri, Polonya'da olduğu gibi elverişli kabul edilenler bile, son kaynaklarının ellerinden alınma korkusuyla erzaklarını sakladılar. 1807 harekatı sırasında askerler Napolyon'dan Lehçe ekmek talep etti (teyze, chleba) ve onlara sahip olmadığı aynı dilde cevap verdi (chleba, inkar).
Portekiz'de, 1811'de, kıtlık Masséna'yı felaketle İspanya'yı yeniden kazanmaya zorladı ve bir ordu, yetersiz beslenme ve firar nedeniyle önemli ölçüde azaldı. İspanya'da, Marmont açlıktan ölmekte olan askerlerinin önünde görünüşte gümüş tabaklar üzerinde yerken meşe palamudu ve güvercin fiğleri yeniyordu! Baskınlar açıkça disiplini zayıflattı ve buna boyun eğenleri gerillaların insafına bıraktı. 1812'de Polonya ve ardından Rusya geçişi sırasında, askerler birkaç yıldır tuzlanmış, neredeyse bozulmuş sert bir eti yemeye ve susuzluklarını idrarla kirlenmiş su birikintilerinde gidermeye yönlendirildi. at; talepler yeterli değil, ordu düzensizdi ve kargaşa bir israf kaynağıydı.
Yönetim takip etmekte zorlanıyor
Davout, ordu birliklerinde titiz disiplini sürdürerek, askerlerini aşağı yukarı doğru bir şekilde tedarik etmeyi başaran tek mareşaldi. Muhafızların sahip olduğu ayrıcalıkların, diğer bedenleri, paylaşım adil olsaydı, kendilerine gelmesi gereken yiyecek ve teçhizatın bir kısmından mahrum bıraktığını da ekleyelim. Büyük Ordu yol boyunca eridi, böylece Moskova Savaşı'nın arifesinde Niemen'i geçen 500.000'den fazla askerden yalnızca 120 ila 130.000'i saydı; Gücünün bir kısmının kanatları ve arkayı korumak için bırakılması gerektiği doğru, ancak kayıp yine de önemliydi.
Napolyon askeri, ertesi günü düşünmeden isteyerek para harcadı. Bir mahzene geldi, şarapları musluklardan çekmek yerine, hepsini tatmak için fıçıları silahlarla deldi; En iyi içebildiği müddetçe, arkasından gelenlere ne kaldığı önemliydi! Bir savaşın arifesinde, yüzleşme sırasında kendisini engelleyebilecek her şeyden kurtuldu, böylece bir ilişkiden önceki sabah, bivouac'ın zemini, tıpkı bir geçişin ardından olduğu gibi, heterojen nesnelerle doluydu. kasırga. Kazandıktan sonra ölülerin etkileriyle yeniden donatmak kolaydı!
İtalyan seferi sırasında Bonaparte'ın askerlerinin bacaklarıyla savaşlar kazandığı söylendi. Hız, İmparatorluk stratejisinde belirleyici bir rol oynamaya devam etti. Beklemediğiniz yere çabucak varmalı ve yönünü şaşırmış bir düşmanı alt etmek için mümkün olduğunca fazla güç toplamalısınız. Avusturyalılar o günü düşünürken, Marengo savaşının kazanılması, Desaix'in savaş alanına beklenmedik bir şekilde gelişiydi. Ve tersine, Waterloo'dakinin kaybolmasının nedeni Grouchy'nin randevuda olmamasıydı. Piyadeler, genellikle günde yaklaşık kırk kilometre uzun mesafeler kat ettiler, ama bazen de altmış ila yetmiş kilometre, ağır bir tüfekle katır gibi ve bütün bir çantayla (havalı çanta, battaniye, fişek, fişek, erzak, ağız, gömlek ve yedek ayakkabı ...).
Yürüyüş o kadar acı vericiydi ki en zayıf ayakların kemikleri kırıldı. Daha hızlı gitmek için, piyadeleri yormadan, bazen köylüleri talep ederek tanklarla taşımacılığı organize ettik, ancak Fransa dışında nadiren mümkündü: Savaşan ülkelerde, köylüler hayvanlarıyla ormanlara kaçtılar. yaklaşan birlikler; terk edilmiş evler, çılgın bir askere teslim edildi, sonra yağmalandı ve arandı. Maddi koşullar bazen o kadar korkunçtu ki, askerler mırıldandı, bu nedenle onlara 1807'de Polonya seferi sırasında verilen manken takma adı verildi. İspanya'da, 1808'de İngiliz ordusunun takibi sırasında, Sierra de Guadarrama'yı geçerken, bu huysuz, soğuk ve bitkin insanlar birbirlerini Napolyon'u vurmaya teşvik etti; İmparator öfke homurtusunu duydu ama kıpırdamadan kaldı; sahnede, iyi bir söz ve sıradanlığın gelişmesi, "Çok yaşa imparator"Her zamanki gibi güçlü ve samimi yeniden yükseliyor. Başkalarını henüz görmüş olan Cumhuriyet savaş gazileri bazen durumlarını o kadar zor buldular ki, özellikle de İspanya'da Valderas çamurunda intihar ettiler.
Bir yürüyüş ordusu
Daha hareketli olmak için imparatorluk ordusunun çadırları yoktu. Çiftlikte, yerde, yıldızların altında ya da bir ahırda bulduğumuzda samanların üzerinde uyuduk. Gerekirse dallı basit bir kulübe yaparak kendimizi koruduk. Kalma süresi uzadığında, Fransız askerinin ustalığı serbest bırakıldı ve bir köyün evleri gibi sıralanan derme çatma kulübeler yükseldi. İngilizler, sınır savaşları sırasında 1814'te Pireneler'de bu yapılara hayran kaldılar. Kasabalarda konaklama biletleri dağıtıldı; belirlenen mahallenin yemek ve barınma sağlaması gerekiyordu; iyi Almanlar bu dayatılan misafirlerin en çok takdir edilenleriydi (doğru dedim, Almanlar, Prusyalılar değil). Birliğin sıradanlığı, kantinler ve diğer vivandières brendi dağıtıcıları tarafından geliştirildi; bu kadınsı mevcudiyet, savaşçıları dinlenmek istedikleri için rahatlattı.
Savaştan sonra ölüler gömülmedi. Yaralılar çok geç tedavi edildi, hatta bazıları nerede düştüklerini bile unuttu. Rusya'dan geri çekilme sırasında bazıları hala bir buçuk ay sonra Moskova Nehri'nin savaş alanında canlı bulundu! İçlerinden biri ölü bir atın karnına sığınmıştı; yarı deli, imparatora şiddetle saldırdı. Ampütasyonlar çoktur: Yaralı bir kişinin hayatını kurtarmanın tek yolu genellikle bunlardı; belli ki anestezi olmadan yapıldılar, hastaya varsa bir bardak brendi ve bir pipo verildi, dolayısıyla "piposunu kır" ifadesi müdahale yanlış gittiğinde. Hastaneler, hasta ve yaralıların sık sık yere yığıldığı dev ölüm yerleriydi. Kargaşa, salgın hastalıklardan yana oldu ve hastane görevlileri, çoğu zaman yozlaşmış, bazen talihsiz ev sahiplerini kârları için satmak için yiyecek ve yakıttan mahrum bırakıyorlardı. 1813-1814 kışı boyunca, Grande Armée'nin hastalık nedeniyle kayıpları, 1813 savaşlarının kayıplarını çok aştı ve bu bir yenilik değildi, aynı şey İspanya'da da olmuştu!
Düşmanın eline düşenlerin kaderi daha da kötüydü. İber Yarımadası'nda ve Rusya'da korkunç bir işkenceye maruz kaldıktan sonra ölüme terk edilme riskiyle karşı karşıya kaldılar. Rusya'da fanatik köylü orduları onları sopalarla yere serdi. İspanya'da yavaşça öldürüldüler, her türlü sosa adapte oldular: sandviçlerde, kümes hayvanları gibi kavrulmuş, ıstakoz gibi haşlanmış, balık gibi kızartılmış, jambon gibi tütsülenmiş! Zehirlendiler, tahtalar arasında kesildiler, iğdiş edildi, kaçamasınlar diye elleri kesildikten sonra diri diri kafasına gömüldü. İngiliz tutukluları yarı çürümüş teknelere, dubalara, uğursuz üne sahip yüzen hapishanelere sıkıştırıldı ya da Balear Adaları'ndaki ıssız bir adaya, çok sayıda kurbanın susuzluk ve açlıktan öldüğü lanetli bir yer olan Cabrera'ya sürüldü. . Bu talihsiz insanların, İkinci Dünya Savaşı'nın toplama kamplarını müjdeleyen bir ortamda nelere katlandığını anlatmak için koca bir kitap gerekir.
İmparator ve askerleri
O dönemin Fransız ordusunda, diğer Avrupa ordularında hala yürürlükte olan bedensel ceza yasaklandı. Aşağılayıcı kabul edildi. En ciddi suçlar için tek bir yaptırım bir askere layık görülüyordu: Ateş ederek ölüm ve bu muamele İngiltere'de kırbaçla cezalandırılan mahkumlar tarafından talep ediliyordu. Düşman kampına elçi olarak gönderilen Marbot, 1806 seferi sırasında Prusyalıların elindeki bir Fransız esiri dövmekten kurtardı; Prusyalı subaylara, İmparatorun askerlerinden birine bu tür bir ceza verdiğini öğrenmesi halinde, herhangi bir uzlaşmanın imkansız hale geleceğini ve Prusya Kralı'nın hükümdarlığı sona ereceğine dair güvence verdi.
Napolyon askerlerinden öylesine ağır fedakarlıklar talep etti ki, onların sadece ona nasıl tahammül etmekle kalmayıp aynı zamanda ona gerçek bir kült adadıklarını merak ediyor insan. Cevap birkaç kelimeyle ve bunlardan biri tarafından ifade edildi: İmparator bu adamlara, çoğunlukla sıradan insanlardan haysiyet getirdi. Nadir istisnalar dışında mahkeme görgü kurallarına uyan marşallerin tanıdıklığını kabul etmediyse, Lannes ona aşina olan neredeyse tek kişiydi, adamlarının küçük onbaşı dediği kişi, onu tolere etti. Sıradan askerler tarafından bile cesaretlendirildi. Muazzam bir anı ile yetenekli, isimlerini hatırladı ve gözlerinin önünde savaştıkları yerleri onlara hatırlattı; onların kulaklarını sevgiyle çekiştirdi; Hatta o, Tuileries'de ısınması için bir içki için gönderdiği nöbetçi yerine nöbet tutmuştu; protestolarına güldü: Öfkeli İmparator Austerlitz'den birkaç gün önce haykırdı: "Bu adamların bizi yutmak isteyeceklerine inanmaz mıydık!», Çar'ın fahiş iddialarını kendisine sunmaya gelen küstah bir Rus kırbacı ile yaptığı röportajdan sonra bir nöbetçinin önünde; nöbetçi cevap verdi: "Oh, ama gırtlağından hemen geçeceğiz!», İmparatoru neşelendirme ve ona en iyi halini geri verme armağanı olan Repartee.
Askerler, generallerinin stratejisi olduğuna inandıkları şeyi analiz etmekten ve hatta bu, Jena'da olduğu gibi, rollerinden ayrıldıklarında kınama cezası çekmek anlamına gelse bile eleştirmekten çekinmediler. sabırsız bir genç ağladı: "İleriNapolyon yanından geçerken ve öğüt vermeye cesaret etmeden önce yüz savaşa katılana ve yirmi meydan savaşı kazanana kadar beklemesini söyledi. İmparator, adamlarına öylesine büyük bir güven duydu ki, Austerlitz savaşının arifesinde, planını onlara açıkladı, savaşın tarihlerinde benzersiz bir olay. Eylemden sonra, bazen kendilerini öne çıkaran birliklerin piyadelerinden bir ödülü hak eden en yiğitleri aday göstermelerini istedi ve hatta bir gün Legion of Honor'u çözerek onu ceketinin üzerine yapıştırdı. cesur. Kısacası İmparator, askerin psikolojisini biliyor ve heyecan sanatına sahipti.
Şair, Tarih meraklısı ve harika gezgin, Jean Dif tarihi eserler ve gezi yazıları yazdı (bkz. onun sitesi)
Kapsamlı olmayan bibliyografya
- Napolyon'un ordusu: Alain Pigeard'ın organizasyonu ve günlük yaşamı. Tallandier Sürümleri 2003.