Paris’te, Quartier Latin’de çektiğim bir fotoğraf. Latin Mahallesi ismini Latinlerden değil, yüzyıllardır ev sahipliği yaptığı Paris’in önemli üniversitelerinden alır. Üniversite hocaları ve öğrencileri Latince konuştukları için bu mahalleye Latin mahallesi dendiği söyleniyor.
Burası için ayrıca şehrin kalbinin attığı yerdir derler. (Ben diyorum.) Buna rağmen “Şanzelize”, Opera ya da Louvre bölgesi gibi turist yumağı değildir. (En azından onlara nazaran daha az turist yumağı, Latin mahallesine lokaller de sıklıkla gidiyor.)
Bu bölge elbette varoluşçu filozofların hüküm sürdüğü yıllarda Camus gibi Sartre gibi düşünürlerin, yeni dalga sinemacıların buluşma noktaları olan Cafe de Flore ve Les Deux Magots gibi kafeleriyle ünlendi. Fotoğrafta ise Bar du Marche adındaki kafe var.
Bir arkadaşım bu fotoğrafın renkli halini Edward Hopper’ın “Nighthawks” tablosuna benzetmişti. Haklıydı da, fotoğraftaki diziliş, (şimdi artık siyah beyaza dönüşen) turkuaz ve kırmızı renkler ve elbette gece hayatından bir kesit sunması Nighthawks’ı belki çağrıştırıyor.
Öte yandan Walter Wells o tabloyu, içerdiği izolasyon ve kesin ayrıklık hissine de dem vurarak “…tanrısız ya da manevi avuntusuz bir dünyada, en büyük geceye karşı (örn. ölüm) duran bir mabedi temsil ediyor,” diye açıklamıştı.
Oysa Latin Mahallesi’nde izolasyon ve ayrıklık yoktur. Her şey birbirinin içine gönüllü bir tarzda karışmıştır ve buna ölüm de dahildir.