Eleştiri Hakkının Sınırı- Hüseyin Turhallı
Eleştirinin tanımı, sahibi-muhatabı ve sınırları ayrı bir makalenin konusu. Bu yazıda Güney Kürdistan özgülünde "eleştiri hakkının sınırları" üzerinde tartışma yürüteceğiz.
1992 yılında yapılan seçimle Güney Kürdistan parlamentosu oluştu. Kelebek ömürlü Mahabad'ı saymasak Mervaniler'den bu yana ilk Kürd oluşumuydu. Bu gelişme karşısında hepimiz heyecanlandık.
Ancak PKK "Botan-Bahdinan Savaş Hükümetini" ilan ederek bu oluşuma karşı çıktı ve varoluşunun hatasını da burada yaptı. (PKK 7. Kongre Parti Merkez Komite Raporundan). Bu gün yaşanmakta olan olumsuzlukların ve kayıpların asıl nedeni PKK'nin Güney Kürdistan Parlamentosunun varlığını kabul etmeyerek alternatif hükümet ilan etmesidir. Ve eğer PKK Mehmet Karasungur'un PKK I. Konferansına sunduğu rapor çerçevesinde doğru bir çizgi benimsemiş olsaydı bugün Kuzey Kürdistan'ın durumu ve statüsü Güney Kürdistan'dan çok daha ileri bir durumda olabilirdi.
Mehmet Karasungur Konferansa sunduğu raporunda "Yüzyıllardır değişik ülkelerin sömürgesi altında yaşayan Kürdistan'da toplumsal homojenlik bozulmuştur. Bu nedenle her bir parçanın kendisine özgü değerleri, özellikleri ve karakteri oluşmuştur. Bunu bir realite olarak kabul etmek durumundayız. Her parçanın siyasi öncü özelliklerini de bu reel gerçeklik içinde değerlendirmek zorundayız. Buna göre Kürdistan'ın her bir parçası stratejik müttefiktir. Bir parçanın diğer parçanın iç içişlerine müdahale hakkı yoktur/olmamalıdır. Buna karşılık yardım etme, destek sunmakla yükümlüdür". (Tam ifade değil, içerik)
Son derece doğru olan bu ilkeden PKK'yi Yalçın Küçük gibi devletin ajanları saptırmışlardır.
"Ben görevimi yaptım. Eğer benden olmasaydı Apo ve PKK Berzani ile birlikte Büyük Kürdistan'ı kuracaktı. Ben bunu engelledim, görevimi yaptım" (Yalçın Küçük'ün mahkeme ifadesinden).
2003 yılında ABD'nin Irak'a müdahalesinden sonra 2005 yılında kabul edilen Irak Anayasasına göre Güney Kürdistan resmen federal bur yapıya kavuştu. Bu çerçevede parlamentosu, hükümeti ve başkanlığı oluştu. Ve Ortadoğu'da Dübai misali Kürdistan devletinin gökdelenleri göğe doğru yükselmeye başladı.
DAİŞ'in 2012 Haziran'ında Musul'u ele geçirmesiyle birlikte Güney Kürdistan hükümeti doğru ve hızlı bir kararla 140. madde kapsamında kalan Kürdistan bölgelerini denetime aldı. Böylece bağımsız devlet olmanın önü de açılmış oldu.
25 Eylül 2017'de yapılan referandumla birlikte halkın %93'ü bağımsızlığa "evet" dedi. Bağımsız Kürdistan girişimi buna hazırlıklı olmayan Küresel güçleri kaygıya, sömürgeci devletleri de korkuya sevk etti. İran, Türkiye işbirliği ile 16 Ekimde Irak ordusu harekete geçerek Güney Kürdistan'ın %51'ini tekrardan işgal etti.
Çok zor bir süreç yaşayan Güney Kürdistan bu zorlukları aşmak için seçimlere gitti. Parlamentoyu yeniledi. Bu parlamento kendi içinde hükümetini ve Federe Bölge Başkanını seçti. Ben bundan 1992'deki parlamento oluşumu kadar etkilendim ve heyecan duydum. Lakin çok sayıda insanımızın bu heyecan ve duyguları taşımak yerine kaygı duyduğunu görüyorum.
Şahsiyetlere göre geleceğe ilişkin kaygı duyan insanlarımızın dürüstlüğünden şüphe etmiyorum. Ancak düşüncelerine de katılmıyorum.
PKK, 1992'de kurulan Güney Kürdistan Parlamentosunu kendisini tasfiye etmek üzere emperyalist devletler tarafından inşa edilen kukla ve işbirlikçi bir yapı olarak değerlendirdi. Hükümeti ve parlamentoyu tanımadığını deklare ederek "Botan Bahdinan savaş hükümetini" ilan etti. Bana göre bu reel bir gerçeklik değil, Yalçın Küçük ve Doğu Perinçek gibi ajanların yönlendirdiği bir söylemdi.
Yüzlerce hatta binlerce Kürd gencinin canına mal olan bu söylem ve tutum PKK'yi de küçülme ve çürüme sürecine itti.
Şimdi asıl meseleye gelelim.
2019 yılı itibarıyla Güney Kürdistan'da bölge başkanı, başbakan seçilen şahsiyetlere, bu şahsiyetlerin bağlı olduğu aşiretsel yapıya yönelik haklı-haksız eleştiriler yöneltiliyor.
Bir Kürd bireyi olarak hükümete kavuşan bir parçamızın duyduğu heyecanı paylaşmak iken "şunu beğenmedim, bunu istemiyorum" demeye ne kadar hakkımız var?
Kuzey Kürdistanlı olarak bizlerin ve diğer parça Kürdlerinin Güney Kürdistan'a başkan, başbakan seçme gibi bir hakkımız, atama gibi bir yetkimiz yoktur. Bize düşen, ora halkının iradesine saygı ve güven duymaktır....
Buna karşılık Kürdistan halkının evlatları olarak hükümet icraatlarına yönelik tabi ki eleştiri hakkımız vardır. Bu hak şahsiyetlere değil, icraatlara yöneliktir. Kürdistan ülkesi ve halkının çıkarlarına aykırı olduğunu düşündüğümüz icraatları tabi ki eleştireceğiz.
Ve eleştiri hakkımızın sınırı, icraat çemberini aşmaz, şahsiyetlere uzamaz.
Bu vesileyle Federe Kürdistan bölgesinin yeni Başkanı Neçirvan Berzani ve başbakan Masrur Berzani'yi kutluyor, kendilerine başarılar diliyorum.