30 Ağustos 2012’de başlatılan Van Allen ikiz probları NASA, Dünya’nın etrafında yeni bir radyasyon kuşağı ortaya çıkardı. Misyon, uzaydaki bu tehlikeli bölgelerde şimdiye kadar bilinmeyen üçüncü bir radyasyon kuşağı buldu.
Van Allen probları, bu bölgeyi haritalayan olayları daha iyi tanımlamak, yüksek enerji parçacıklarını kataloglamak ve kayışlara kaçan manyetik dalgaları takip etmek için uzayda uygun şekilde ayrılmış iki özdeş uydudan oluşur. Manyetosfer, 1958’de James Van Allen tarafından ilk ABD uydusu Explorer 1’e gömülü Geiger sayaçlarının ölçümleri sırasında tanımlandı. Şu anda Van Allen kemeri olarak bilinen bu alan alanını keşfetti. Güneş fırtınalarından etkilenen Van Allen kemeri, farklı özelliklere sahip iki farklı radyasyon parçasından oluşur. Birincisi dünyaya en yakın olanı 700 ila 10.000 km rakımdır, esas olarak yüksek enerjili protonlardan oluşur. İkincisi, dış en büyük, 13000 ila 65 000 km arasında bulunur, yüksek enerjili elektronlardan oluşur. Bu keşif gezegenimizin dinamik ve değişken radyasyon kayışlarını gösteriyor, aslında üçüncü kayış dört hafta boyunca devam etti ve daha sonra 31 Ağustos 2012 tarihinde Daniel Baker REPT araştırmacısı tarafından Daniel Baker REPT’nin araştırmacısı tarafından ortadan kaldırıldı, belki de başka bir şok dalgası tarafından yok edildi. Colorado. Bu keşif, bu alanların güneş enerjisine nasıl tepki verdiğine ilişkin anlayışımızı geliştirmemize yardımcı oluyor.
Van Allen kayışlarını analiz etmek için ilk çift uzay aracı tarafından toplanan veriler 28 Şubat 2013 Perşembe günü Science dergisinde yayınlandı. Cihazdaki REPT (Relativistik Elektron Proton Teleskopu) sondalar, iki dış kayış arasındaki boşluğun ikinci boş alanı olan Van Allen kemerinden farklı bir üçüncü yapı ortaya çıkardı.
Bilim adamları üçüncü kemeri dört hafta boyunca gözlemlerken, güçlü bir şok dalgası manyetosfere çarptı. Gözlemler, LASP enstitüleri, NASA Goddard Uzay Uçuş Merkezi, Los Alamos Ulusal Laboratuvarı ve New Hampshire Üniversitesi’nden Dünya Çalışma Enstitüsü’nden bilim adamları tarafından yapıldı. Van Allen probları, farklı uzay ve zaman ölçeklerinde radyasyon kayışlarını inceleyerek güneşin Dünya’ya ve Dünya’ya yakın alan üzerindeki etkisini anlamamıza yardımcı olmak için tasarlandı.
Altı enstrüman probu, çok enerjik iyonlar ve göreli elektronlar üreten plazmatik süreçleri karakterize etmek ve ölçmek için gerekli önlemleri sağlar. Van Allen probları, görevleri bağlantılı Güneş Dünyasının yönlerini keşfetmek için tasarlanmış ve hayatı ve toplumu doğrudan etkileyen daha geniş programın (LWS) bir parçasıdır. Enstrüman probları, Dünya’nın radyasyon kemerlerini oluşturan yüklü parçacıkların özelliklerini, onlarla etkileşen plazma dalgalarını, onları taşıyan büyük ölçekli elektrik alanlarını ve parçacıkları yönlendiren manyetik alanı ölçmeye izin verir.
Her iki prob da Van Allen yaklaşık aynı eksantrik yörüngeye sahiptir. Bu yörüngeler radyasyon kayışlarının tüm alanını kaplar. Güneş enerjisinin büyük kısmı, esas olarak görünür ışık şeklinde elektromanyetik radyasyon olarak uzaya salınır, ancak Güneş ayrıca güneş rüzgarı adı verilen yüklü parçacıkların bir akışını yayar. Bu güneş rüzgarı gezegenlerin manyetosferi ile güçlü bir şekilde etkileşir ve güneş sisteminin dışındaki gaz ve tozu dışarı atarak gezegenler arası boşluğun temizlenmesine yardımcı olur. Güneş patlamaları uzayda ve zaman zaman sürekli yüksek enerjili parçacıklar gönderir, radyoaktif ve aşırı ısınan bir plazma balonu Dünya’ya ulaşır. Güneş tarafından Dünya’ya yayılan, yüksek hızda seyahat eden ve kalıcı olarak manyetosferin kutuplarına geri dönen tüm enerjik parçacıklar. Ve güneş rüzgarı asla Dünya’nın yüzeyine çarpmaz direkt olarak.
Bu manyetik kabarcık bizi ölümcül güneş radyasyonundan koruyor. Van Allen kuşağında, manyetik alan gücüne bağlı olarak Dünya çevresinde enerjik parçacıklar (protonlar ve elektronlar) düzenlenir. Bu manyetik alan, daha sonra manyetosferin dışına akan güneş rüzgâr elektrik akımını saptıran bir kalkan görevi görür. Maruz kalma, kısa süreliğine bile Van Allen radyasyon kuşağının daha yoğun akışlarına insanlarda ölümcüldür. Güneş radyasyonu ölümüne karşı manyetosferin diğer tarafında çok az adam vardı, sadece aya giden Apollo astronotları Van Allen kuşağını geçti. Koruyucu bir kalkanla bile, astronotların maruz kalması bir saatten azdı.
Dünya çapında Van Allen kemerleri olarak adlandırılan iki dev radyasyon bandı keşfedildi. 2012’de Van Allen’ın bazen üçüncü bir bandın gösterebileceği probları gözlemledi. Radyasyon kayışları burada sarı, yeşil olarak Van Allen kayışları arasındaki boşluklardır. Dünya yüzeyine ulaşmadan manyetosfer boyunca çok fazla radyasyon geçer, ancak jeomanyetik alanın en zayıf olduğu austral ve boreal kutuplarında küçük bir kısım sızar, bu “aurora bölgesi” adlı dairesel bir bölgeye karşılık gelir, 65 ila 75 ° manyetik enlemdir .
NASA / Van Allen Probes / Goddard Uzay Uçuş Merkezi.
ilginizi çekebilir: Kuantum Batarya