II.Friedrich Kimdir ?
II.Friedrich Kimdir ?
Kutsal Roma İmparatoru
Doğum tarihi: 26 Aralık 1194, Iesi, İtalya
Ölüm tarihi ve yeri: 13 Aralık 1250, Torremaggiore, İtalya
II.Friedrich Kimdir?
Frederick II (1194-1250), 1215’ten 1250’ye kadar Kutsal Roma imparatoruydu. Güçlü bir merkezi İtalyan devleti kurmaya yönelik başarısız çabası, onu papalık ve İtalyan şehir merkezleriyle uzun ve şiddetli bir çatışmaya soktu.
İtalya’nın lesi kentinde doğan II. Frederick, İmparator VI. Henry’nin ve Sicilyalı Constance’ın tek oğluydu. Babası 1197’de ve ona naip olarak hizmet eden annesi bir yıl sonra öldü. Sicilya’nın yetim kralı olarak, eğitimini ve eğitimini görmezden gelen ancak krallığını onun için sağlam tutan büyük papa Innocent III’ün vesayetiydi. Frederick, onu kendi amaçları için kullanmaya çalışan gruplarla çevrili ve sefih Sicilya sarayını saran İslami ve Yunan kültüründen etkilenen Palermo’da büyüdü.
İlk başta Frederick, yetenekli amcası Swabia’lı Philip ile Aslan Henry’nin oğlu Welf IV. Otto’nun imparatorluk unvanı konusunda tartıştığı babasının imparatorluğunda görmezden gelindi. Ancak 1211’de Philip ölmüştü ve IV. Otto, daha önce onu destekleyen Innocent III’ten kopmuştu. Böylece, bir grup Alman soylu ondan imparatorluk tacını üstlenmesi için Almanya’ya gitmesini istediğinde, Frederick küçük oğlu Henry’yi Sicilya kralı yaptı ve 1212’de Almanya’nın hükümdarı seçildiği Frankfurt’a koştu. Sicilya ile imparatorluk arasında bir birlikten korkan papalığı, Innocent III’e oğlu lehine Sicilya tahtından çekeceğine ve ilk fırsatta bir haçlı seferine çıkacağına söz vererek pasifleştirdi. 1214’te Otto IV, Bouvines’de Frederick’in müttefiki Fransa Kralı II. Philip (Augustus) tarafından yenildi.
Frederick, Almanya’da imparator olarak saltanatına, 1213 ve 1220’de İmparator VI. Daha sonra oğlu Henry’yi Almanya kralı ve valisi yaptı ve o andan itibaren dikkatinin çoğunu meşgul eden İtalya’ya döndü, çünkü Almanya, İtalyan projelerine destek kaynağı dışında hiçbir zaman onunla ilgilenmedi. Döner dönmez, Papa III. Honorius’u kendisine imparator taç giymesi için ikna etti ve haçlı seferini destekleyebilmesi için onu pasifize etmesi gerektiği gerekçesiyle, söz verdiği gibi Sicilya’dan vazgeçmeyi erteledi.
Frederick’in üstlendiği ilk görev, 1197’den beri tam bir kargaşa içinde olan Sicilya krallığı üzerinde sıkı bir denetim kurmaktı. 1220’de, Almanya’daki eylemlerinin aksine, Kral’ın ölümünden bu yana kasabalarına ve soylularına tanınan tüm ayrıcalıkları geri aldı. William II (1189), Sicilya adasında bir Müslüman isyanı bastırdı ve krallığını zalim ama iyi yönetilen bir krallık olarak düzenlemeye başladı. 1225’te, Papa Honorius’un teşvikiyle, Kudüs krallığının varisi (ilk karısı, Aragonlu bir prenses ölmüştü) Yolande ile evlendi ve haçlı seferini Doğu’ya doğru ilerletme planları yaptı. Papa Honorius 1227’de öldüğünde bu projeyi gerçekleştirmeyi hâlâ erteliyordu.
Honorius’un yerini, 80 yaşının üzerinde olmasına rağmen genç imparatorun güçlü ve amansız bir düşmanı olan yaşlı papa IX. Gregory (hükümdarlığı 1227-1241) aldı. Bu yaşlı papa, haçlı seferine çıkmadığı için onu hemen aforoz etti ve Frederick daha sonra 1228’de aforoz kaldırılmadan Doğu’ya gittiğinde, onu tekrar aforoz etti ve Frederick’in Sicilya topraklarına karşı bir haçlı seferi planlamaya başladı. Frederick, Kudüs şehrini Müslümanlardan savaş yerine müzakere yoluyla geri aldığı, kendisini Kudüs kralı olarak taçlandırdığı (1245’e kadar elinde tuttuğu bir unvan) ve Doğu’da otoritesini kurduğu Doğu’da çok başarılı oldu. 1230’da Papa Gregory IX’un Sicilya krallığına saldırdığını bulmak için geri döndü. Papalık güçlerini yendikten sonra, Gregory’nin aforozunu kaldırmasını sağladı.
1231’de Frederick, Sicilya’da feodal olmayan bir devlet kuran önemli bir kanun kanunu olan Melfi Anayasalarını ilan etti. Bu yasa ile kasabaların ve soyluların bağımsızlığı dizginlendi, merkezi bir adli ve idari sistem kuruldu, paralı asker orduları toplandı, dini ayrıcalıklar sınırlandırıldı ve ticaret ve sanayi, tek tip geçiş ücreti ve liman vergileri sistemi ve ortak bir altınla teşvik edildi. para birimi. Aynı zamanda, tuz üretimi ve tahıl ticareti gibi konularda kraliyet tekellerinin kurulmasıyla kendi gelirleri arttı. Sicilya, Avrupa’nın en müreffeh krallıklarından biri haline geldi.
Frederick daha sonra merkezi yönetimini kuzey İtalya’ya kadar genişletme girişiminde bulundu ve burada 1231’de şehirlerine podestalar veya imparatorluk valileri atayarak boyun eğdirmek için planlar yaptı. Henry’nin zamanında olduğu gibi, papalığın kuzeyde bir imparatorluk çekici ile güneyde iyi organize edilmiş Sicilya örsü arasında tehdit oluşturduğunu gören Papa’yı alarma geçirdi. Gregory’nin cevabı, Frederick’in büyükbabası Frederick Barbarossa’ya karşı kullanılan Lombard Ligi’ni yeniden canlandırmaya çalışarak II. Frederick’e karşı düşmanlıkları yeniden başlatmak oldu. Bu şehirler, oğlu Kral Henry’nin bir Alman isyanını desteklemek için ona karşı ayaklandığında, Frederick isyanı bastırdı ve 1237’de Cortenuova’da Milanolulara karşı büyük bir zafer kazandı. Bu zaferin bir sonucu olarak Lombard Ligi geçici olarak çöktü ve şehirlerinin çoğu ona boyun eğdi.
Frederick, Sicilya ve kuzey İtalya’da otoritesini sağlam bir şekilde tesis ederken, Almanya’da oldukça farklı bir politika izliyordu. Orada 1231’de Prenslerin Lehine Anayasa’yı yayınladı; bu, kodamanları fiilen bağımsız hale getirme ve hatta kasabaları onların yönetimi altına alma sonucunu verdi. Oğlu Henry buna itiraz edip isyan edince, Frederick ayaklanmasını bastırdı, onu hapse attı ve orada öldü ve 1238’de ikinci oğlu Conrad’ı kral olarak değiştirdi. Bu andan itibaren, prenslerinin statülerinden memnun olduğu ve ona hiçbir sorun çıkarmadığı Almanya’da herhangi bir gerçek otorite uygulamak için çok az girişimde bulundu. Almanya’yı etkileyen tek önemli eylemi, saltanatının sonlarında Doğu Prusya’yı işgal etmeye başlayan Töton Şövalyelerine özel bir berat vermesiydi.
Ancak İtalya’da Papa Gregory IX, Frederick’in kuzey İtalya üzerindeki hakimiyetini hâlâ kabul etmeyi reddetti ve onu aforoz etti. Papalık rakibi 1241’de öldüğünde, Frederick askeri güç kullanarak yeni bir papanın seçilmesini 2 yıllığına (1241-1243) engellemek için tepki gösterdi ve son olarak Ghibelline papası IV. Masum IV, ancak kısa süre sonra Frederick’ten ayrıldı ve İtalya’dan Lyons’a kaçtı ve burada 1245’te Frederick’i Deccal olarak kınayan büyük bir Kilise konseyi düzenledi. Ancak Papa’nın bu büyük Hohenstaufen hükümdarına karşı Fransız ve İngiliz desteğini toplama çabaları sonuçsuz kaldı ve savaş İtalya’da devam etti.
Yetenekli gayri meşru oğullarına ve Ezzalino gibi teğmenlerine güvenen Frederick, Lombardiya şehirlerinin ve Papalık Devletlerinin devam eden direnişine karşı yiğitçe savaştı. Sonunda ordusu 1248’de Parma yakınlarında ağır bir yenilgiye uğradı. 1250’de tam gidişatı tersine çevirmeye başladığı sırada aniden öldü ve tüm İtalya’ya hakim olma umutları onunla birlikte öldü. Manfred, Enzio ve Antakyalı Philip gibi İtalya’da bir dizi gayri meşru oğlunu mirasçıları olarak ve bir meşru halefi, Almanya’da Alpler’in ötesindeki genç Conrad’ı mirasçıları olarak bıraktı.
Frederick’in karakteri, onu inceleyen tarihçileri ve biyografi yazarlarını uzun zamandır büyülemiştir. İlki Aragonlu Constance, Kudüslü Yolande ve son olarak da İngiliz Isabelle ile olmak üzere üç kez evlendi. Gerçek aşkı, uzun bir ilişki sürdürdüğü ve ona birkaç çocuk doğuran Bianca Lancia idi. İki meşru oğlu ve çok sayıda gayri meşru oğlu vardı. Muhtemelen biraz haklı olarak Palermo’da bir harem sahibi olduğu biliniyordu. Genel yaşam tarzı, çağdaşlarına Hıristiyandan çok İslami göründü; örneğin, Müslüman paralı askerlerden oluşan bir gücü elinde tuttu ve özel bir hayvanat bahçesiyle seyahat ederek yaşını rezil etti. Resmi olarak bir Hristiyan olarak kalmasına rağmen, ruhu yaşının kabul etmeye hazır olduğundan daha hoşgörülü ve şüpheci görünüyordu. Sicilya sarayının kozmopolit atmosferinde,
Frederick, tüm saltanatı boyunca sanatın önemli bir koruyucusu olduğunu kanıtladı. Kendisi de bir şair olarak, güney Fransız şiirine büyük değer verdi ve Albigensian Haçlı Seferi’nden sonra sarayına kaçtıklarında bu bölgeden ozan şairleri memnuniyetle karşıladı. Bu şairlerin etkisiyle Sicilya yerel dilinde yeni bir şiir yazılmaya başlandı. Ayrıca sanat ve mimariyle de çok ilgiliydi ve onun himayesi altında, daha sonraki Rönesans İtalya’sını öngören klasik bir sanatsal canlanma gerçekleşti.
Frederick birkaç dil biliyordu ve 1234’te Batı Avrupa’daki ilk devlet üniversitesi olan Napoli Üniversitesi’ni kurdu. Belki de Arap kültürünü takdir etmesinden dolayı, bilimsel fikirlere çok ilgi duyuyordu. İdam edilen suçluların midelerinin içeriğini kanıt olarak kullanarak sindirimin nasıl gerçekleştiğini belirlemek için bir dizi deney yaptığı söyleniyor. Ayrıca, öğretilmezse hangi dili konuşacaklarını keşfetmek için çocukları doğumda izole etmeye çalıştı. Aynı zamanda hevesli bir şahin avcısıydı ve konuyla ilgili olarak 19. yüzyıla kadar ornitolojinin en ayrıntılı bilimsel incelemesi olduğunu kanıtlayan Kuşlarla Avlanma Sanatı Üzerine adlı bir kitap yazdı.
Kısacası Frederick, çağdaşlarının kendisine bahşettiği Stupor Mundi (Dünya Harikası) unvanını hak ediyor. Bu olağanüstü insan, tüm kusurlarıyla birlikte, zamanından önce doğma talihsizliğine uğramış bir hükümdardı. Bunun bedelini, düşman bir papalık ve kuzey İtalya komünlerinin gönülsüz vatandaşları tarafından tüm parlaklığının ve yeteneğinin boşa gittiğini görerek ödedi. Ölümüyle birlikte İtalya, gerçekleştirmeye çalıştığı birlik için 600 yıldan fazla beklemek zorunda kaldı.