Brodmann tarafından tanımlanan beyin alanlarının birçoğu kendi karmaşık iç yapılarına sahiptir. Bir takım durumlarda, beyin bölgeleri, korteksin bitişik bitleri vücudun bitişik bölümlerine veya daha soyut varlığa karşılık gelen topografik haritalar halinde düzenlenir. Bu yazışmaların basit bir örneği, birincil motor korteks, merkezi sulkusun ön kenarı boyunca uzanan bir doku şerididir. Vücudun her bölümünü yönlendiren motor bölgeler komşu bölgelerle temsil edilen komşu vücut parçalardan oluşur. Korteksin herhangi bir noktada elektrikle uyarılması temsil edilen vücut bölümünde bir kas kontraksiyonuna neden olur. Bununla birlikte, bu “somatotopik” gösterim eşit olarak dağıtılmamaktadır. Örneğin, kafa sırtın ve gövdenin tamamı için bölgenin üç katı büyüklüğünde bir bölge ile temsil edilir. Herhangi bir bölgenin boyutu, motor kontrolü ve duyusal ayrımcılığın kesinliği ile ilişkilidir. Dudaklar, parmaklar ve dil için alanlar, temsil edilen vücut parçalarının orantılı boyutu dikkate alındığında özellikle geneldir.
Görsel alanlarda, haritalar retinotopiktir; Bu retinanın topografyasını yansıttığı anlamına gelir; gözün arka tarafını kaplayan ışıkla aktive edilmiş nöron tabakası. Bu durumda da, gösterim düzensizdir: fovea-görsel alanın ortasındaki alan- çevreye kıyasla aşırı derecede temsil edilmiştir. İnsan serebral korteksindeki görsel devreler, her biri belirli bir şekilde görsel girdi akışını analiz etmeye ayrılmış birkaç düzine farklı retinotop haritası içerir. Talamusun görsel kısmından gelen doğrudan girdinin ana alıcısı olan birincil görsel korteks (Brodmann alanı 17), görsel alanda belirli bir noktaya belirli bir yönü yönlendiren kenarlar tarafından en kolay şekilde etkinleştirilen birçok nöron içerir. Daha uzaktaki görsel alanlarda renk, hareket ve şekil gibi özellikler çıkarılır.