Istakoz Balıkçılığı Bir Balina Türünü Yok Olmaya İtebilir mi?
Maine ıstakoz balıkçıları, 2022’nin sonunda Kongre’den bir Noel hediyesi aldı: altı yıllık gecikme korumak için tasarlanmış yeni federal düzenlemeler hakkında Nesli kritik derecede tehlikede olan Kuzey Atlantik gerçek balinaları.
Kurallar, ıstakoz avcılarının yeni sezonluk balıkçılık yapılmayan bölgeler oluşturmasını ve deniz tabanından ıstakoz tuzaklarını almak için dikey halat kullanımlarını daha da azaltmasını gerektirecekti. Olta takımlarına takılma ve balıklarla çarpışma birçok gemi türü bunlar gerçek balina ölümlerinin önde gelen nedenleri.
Maine’in kongre delegasyonu, bir federal harcama yasa tasarısını şu şekilde değiştirdi: yeni düzenlemeleri 2028 yılına kadar erteleyin ve balina dolanmaları hakkında daha fazla araştırma yapılması çağrısında bulundu ve halatsız olta takımı. Korumacılar, gecikmenin bugün yaklaşık 340 olan Kuzey Atlantik gerçek balinalarını sürebileceğini savunuyorlar. yok olmaya.
Bu, olta takımları ve balık avı malzemeleri üzerine süregelen ve bazen gergin bir tartışmanın son bölümüdür. yanlışlıkla yakalama— balıkçıların istemedikleri ve satamayacakları, istemeden yakalanmış türler. olarak araştırmam denizcilik tarihçisiendüstriyel balıkçılıkla bağlantılı anlaşmazlıklara odaklanarak, belirli balıkçılık araçlarının deniz türleri üzerinde sahip olabileceği derin etkileri gösteriyor.
Olta takımı ve hedef dışı avla ilgili anlaşmazlıklar tüketicileri, ticari balıkçıları, amatör olta balıkçılarını ve çevrecileri kapsadı. Ekonomik geçim kaynaklarıyla karşı karşıya gelen korumayla, duygular genellikle yükselir. Ve bu tartışmalar hızla çözülmüyor, bu da eşiğindeki türler için kötü bir işaret.
Milyonlarca ton çöpe gitti
Yakalamanın ölçülmesi zordur. Tahminler büyük ölçüde değişir, ancak bilim adamları şunu hesapladılar: Dünya çapındaki toplam yıllık av miktarının %10 ila %40’ı balıklar, balinalar, yunuslar, kaplumbağalar ve Deniz kuşları.
Birleşmiş Milletler’e göre, küresel balıkçılık hasadı toplamı 178 milyon ton 2020’de. O zamanki en ihtiyatlı tahminlere göre bile, yılda yaklaşık 20 milyon ton muhtemelen israf ediliyor. Savunuculuk, deniz kaplumbağaları, yunuslar ve köpekbalıkları gibi yüksek profilli türlere odaklanır, ancak sorun çok daha yaygındır. ABD Atlantik balıkçılığına ilişkin son araştırmalar pisi balığı, ringa balığı ve pisi balığının yanlışlıkla avlanan türler arasında en sık bulunduğunu göstermektedir.
Aynı zamanda, balık için küresel talep artıyor. 1961’den 2019’a dünya balık tüketimi yılda ortalama yüzde 3 büyüdükişi başına yıllık tüketim ise 22 pound’dan (10 kilogram) 46 pound’a (21 kilogram) yükseldi. Günümüzde balık tüketimi, su ürünleri yetiştiriciliği (veya çiftlik balıkları) ile yanlışlıkla avlanmanın meydana geldiği vahşi balıkçılık arasında eşit olarak bölünmüştür.
Yunussuz ton balığı
Doğada avlanan balıkların çoğu kıyıdan uzakta gerçekleşir, bu nedenle hedef dışı avlar, kamu spotunun dışında gerçekleşir. Ancak bazen karizmatik türlere yönelik tehditler haber olur.
Belki de en belirgin örnek, ABD’li tüketicilerin yunusları öldürdüğü için ton balığı avcılığı endüstrisine karşı yürüttüğü kampanyadır. 1950’lerde orkinos balıkçıları gırgır– suda dikey olarak asılı duran uzun, dikdörtgen bir ağ. Tekneler bu ağlarla balık sürülerini çevreledi, ardından onları yukarıdan ve aşağıdan sıkıştırdı. Bazı ağlar yüzlerce fit derinliğe ve uçtan uca bir milden fazla uzanıyordu.
Gırgır ağları genellikle ton balığı yanında yüzen yunusları süpürürdü. Ton balığı balıkçıları, “yunuslara bindirme” adı verilen bir yöntem kullanarak yüzeyde beslenen yunus kabuklarını arayın, bu da genellikle ton balığının da altlarında beslendiğini gösteriyordu. 1960’lara gelindiğinde, neredeyse her yıl çeyrek milyon yunus ölüyordu ağlara hapsolduklarında ve travmatik yaralanmalara maruz kaldıklarında veya boğulduklarında.
Kongre 1970’lerin başında önerilen bir konuda oturumlar düzenlediğinde tüm balina türlerinin avlanmasının yasaklanmasıyunuslar dahil, bu uygulama öfkeye yol açtı. New York Times ton balığı endüstrisini “ahlaksız katliamla” suçladı” Milyonlarca izleyici, “” gibi başlıkları olan televizyon belgesellerini izledi.Yunusların Son Günü?” ve “Bütün Yunuslar Nereye Gitti?Savunuculuk grupları “” gibi sloganlarla kampanya yürüttü.Ton Balıklı Sandviç İçin Flipper’ı Öldürür müsünüz?” ve boykot konserve ton balığı.
Baskı altında, StarKist, Chicken of the Sea ve Bumble Bee gibi büyük tedarikçiler, yalnızca yunusları tehlikeye atan yöntemlerle yakalanmayan ton balığı kullanma sözü verdi. 1990’da Kongre, uygun şekilde yakalanan konserve ton balığını “” olarak tanımlayan bir etiket oluşturan bir yasa çıkardı.yunus güvenli” Diğer önlemler ton balığı ithalatı yasaklandı yunus ölüm oranlarının ABD balıkçılığından daha yüksek olduğu ülkelerden.
Kaplumbağalar için tuzak kapılar
Daha sonra dikkatler, aşağıdakiler gibi ekipmanlar sayesinde karides avlarının hızla arttığı ABD Körfez Kıyısına kaydı. su samuru trolleri– balıkçı teknelerinin arkasındaki suda çekilen büyük konik ağlar. Bazı tahminlere göre, bu ağların topladığı her 1000 libre balık için, 100 pounddan az pazarlanabilir karidesti. Diğer türler – genellikle ölü, ölmek üzere olan veya yaralanan – denize atıldı.
Çevreciler ve eğlence balıkçıları, balıkçılık endüstrisini kırmızı davul ve benekli alabalık gibi popüler spor balıklarını tehlikeye atmakla suçladı. Ancak genellikle karidesle aynı kıyı sularında bulunan deniz kaplumbağaları, eleştirmenlerin poster hayvanı haline geldi. Ulusal Araştırma Konseyi’nin 1990 tarihli bir raporu, karides avcılığının öldürdüğünü tahmin ediyor. yılda 55.000’e kadar Kemp’s ridley ve caretta caretta deniz kaplumbağası.
Federal düzenleyiciler başlangıçta gönüllü olarak kullanılmasını önerdiler. kaplumbağa dışlayıcı cihazlar (TED’ler)—balık ağlarında yakalanan kaplumbağaların serbestçe yüzmesine izin verebilecek küçük tuzak kapılar. 1987’de Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresi yayınlanan zorunlu TED kullanım düzenlemeleribirkaç yıl süren davalar, ihtiyati tedbirler ve devlet yasal işlemlerinin ardından 1989 yılında yürürlüğe girdi.
Birçok balıkçı, TED’lerin karides avlarını büyük ölçüde azalttığını savundu ve yeni düzenlemelere direndi, bazen agresif. Ancak zamanla, karides avcıları TED’leri geliştirmek ve test etmek için federal düzenleyicilerle birlikte çalışmaya başladı. kaplumbağaları serbest bıraktı ve karidesleri daha etkili bir şekilde tuttu. Günümüzde deniz kaplumbağaları hala risk altında, ancak modern TED’lerin yanlışlıkla kaplumbağa avını etkili bir şekilde azalttığı konusunda geniş bir fikir birliği var. Koruma kuruluşları çalışıyor kullanımlarını dünya çapında artırmak.
Yavaş ilerleme
Balıkçılar, yöntemlerinin diğer türleri tehlikeye attığı yönündeki iddiaları çoğu zaman çabucak çürütürler. Genellikle balık avlamalarının daha geniş ekosistem üzerinde çok az etkisi vardır ve bu yeni donanım ve uygulamalar olacak çok maliyetli veya etkisiz küçük bir soruna karşı.
Nihayetinde, kamuoyu baskısı—dahil olmak üzere davalar– özellikle yunuslar, deniz kaplumbağaları veya belki de gerçek balinalar gibi güçlü semboller tehdit edildiğinde düzenlemeye yol açabilir. Maine ıstakoz balıkçılığı birkaç kişiyi kaybetti sürdürülebilir sertifikalar gerçek balina dolanmalarıyla ilgili endişeler nedeniyle.
Ama yönetmelik yeterli değil. Yunus ve deniz kaplumbağası avının azaltılması da gereklidir düzenleyiciler ve balıkçılık arasında kapsamlı etkileşim balıkçıları eğitmek ve teçhizatı geliştirmek ve test etmek. Bunun Kuzey Atlantik gerçek balinalarını kurtaracak kadar hızlı olup olmayacağı belli değil.
Afrika ve Asya’nın çoğu da dahil olmak üzere dünyanın geniş bölgelerinde 3 milyardan fazla insan %20’den %50’nin üzerine Diyetlerindeki hayvansal proteinin su kaynaklarından elde edilmesi. Doğadan avlanan balıklara yönelik artan talebin hedef dışı avlanmayı artırması muhtemeldir. Benim görüşüme göre, herhangi bir türün kasıtsız olarak yakalanması – ister çekici bir tür olsun dönen yunus veya bir hagfish gibi dipte yaşayan çöpçü-okyanusun ekolojik sağlığına zarar verir ve geçim için denize güvenen toplulukları tehdit eder.