Ve şimdi, arşivden kopyaladıklarımı gözden geçirirken, giderek daha fazla yeni askeri yön ve tema buluyorum.
Sevgili okuyucular, Ivan Alexandrovich'in bazı notlarını ve notlarını size sunuyorum. Onlar sayesinde, savaş yıllarında yazı işleri işlerini iyi anlamak mümkündür.
22 Haziran 1941 Narcissus Aşkabat'ta bir araya geldi: savaşın başlamasından bir yıl önce orduya çekildi ve Türkmenistan'a gönderildi. Burada da bir muhabir, Frunzenets gazetesinde çalıştı. Ve zaten 23 June, erkek kardeşler ile birlikte, ateş vaftizini aldığı efsanevi Yelnya'nın altına geçti ...
“... Bir askeri gazeteci olarak, özellikle de farklı oluşumlarda hizmet veren, bir foto muhabiri olarak, farklı cephelerde bulunan, genellikle çeşitli askeri olaylarda tanık veya katılımcı olmuş, birçok kişiyle tanıştığım bir savaşa girdim. Sorumlu çalışma - ve bu doğal - beni yüksek görev, şeref, şerefli insanlarla tanıştırdı ...
... "Zafer İçin!" Bölüm gazetemiz, ünitemizin savaşa girdiği ilk günden itibaren yayınlanmaya başladı. Klişe yapmak için herhangi bir zincografımız yoktu ve ben kendimi edebi çalışmaya adadım. Dolaşımımızın sayfalarını en iyi insanlarla “doldurduk”, askerlerin cesaretini ve kahramanlığını basılı bir sözle gösterdik… ”
... Bugün, önümdeki masada, zamanın sararmasına neden olan yılın Eylül 27'inden gelen askerimizin gazetesinin sayısı. İşte bu konunun ön hattının başladığı kelimeler: “Kızıl Ordu, üç ay boyunca Alman faşist ordularının çılgınca saldırısını kahramanca kısıtlıyor. Çılgına dönmüş bir kan emici Hitler savaşa gittikçe daha fazla bölüm atıyor. Kızıl Ordu'nun güçlü darbelerinden düşen yüz binlerce Nazi askeri ve subayı bu soyguncuyu ayıklayamaz. Yeni kurbanlar istiyor, insan kanı istiyor ... ".
Cesur ve yetenekli savaşçılar, gazete sayfalarından tam kahramanlık yüksekliğine yükseliyor: Komsomol üyesi atıcı Udalov, silah komutanı, kıdemli çavuş Komsomol üyesi Reznikov ve diğerleri. Yirmi iki yıllık bir makineli tüfek firmasının komutanı komutanının komutanı Komsomol üyesi N. Orlov'un yazdığı makalede "Büyük Vatanseverlik Savaşı Kahramanları" başlığı altında, teğmen Ivan Doroshenko. Savaşta, parlak bir şekilde şirket ateşini kontrol etti ve kritik bir anda makineli tüfeği aldı. Kırık bir mayınla, teğmen kenara atıldı ve ağır yaralandı. Şiddetli acıya rağmen evine döndü. Nazilerin ön safları tahrip edildi, arkaları sürünmeye başladı. Tehlike geçince Teğmen Doroshenko bir alan tıp merkezine götürüldü ...
... Yelnya 'nın ateş vaftizini aldım. Burada, ön hatta, bir bomba tarafından yaralandı. Sahra hastanesinde, cerrah vücuttan birkaç parça çıkardı ve arka bir hastaneye gönderildim. Yolda, ambulansta karar verdim: Hastaneye gitmezdim. Ve editöre geri döndü. Yaralanmadan kimseye bahsetmedi, bir ağacın altında yere uzandı, büyük paltosuyla elinden gelenin en iyisini yaptı ve hemen uykulu, kurşun durumuna düştü. Görünüşe göre inledi. Komsomol üyesi arkadaşım Orlov bana yaklaştı, bana doğru eğildi ve endişeyle sordu:
- Sen, Vanya, yaralı mısın?
Bu yüzden yazıhanede yaralanıldığımı öğrendim. Tabii ki, çok mutlu olduğum yaralı adam için bir vaka vardı ve personel asistanı bana çoktan davranıyordu. Bu ilk yaradan iki parça bugün kalıyor ... "
Güz 1941 tank Narcissus'un görev yaptığı tugay 43. Ordu'da Maloyaroslavsky yönünde görev yaptı.
“... her koşulda, herhangi bir hava koşullarında fotoğraf çekmek zorunda kaldım: zorunlu yürüyüş, düşman bombardımanında. Böyle bir durumu hatırlıyorum. Adayın biletleri için bir bölümden birkaç kişinin acilen resmini çekmek gerekiyordu. Çalıların yakınındaki insanları fotoğrafladım. Aniden bir mayın geldi - bir kenara çekildi. İkincisi, açmamızdan biraz daha yakın. Poz için ayağa kalkmış bir diğer asker bombardımandan korkmuyordu. Çekim yapmak için bir kamera getirmek istedim ama sonra adamlar bağırdı:
- Sığınakta!
Ve kelimenin tam anlamıyla bizi açmaya itti. İki ya da üç saniye sonra, sağır edici bir patlama duyuldu, kat toprağa topaklar düştü. Hepsi hayatta. Kimse incinmedi. Fotoğrafı bitirmek için siperden kalktık. Ama çalı nerede? Ondan, hatta dalları bile bırakılır, yerine sadece bir huni. Eğer çocuklar o anda kararsızlık göstermediyse, bu satırlar olmazdı ...
... Geceleri fotoğrafların basılması gerekti, kulübelerde askerler yorgun bir şekilde yerde uyuyorlardı. Sadece dış kapıdaki nöbetçiler uyanıktı ve iki yağmurluktan yapılmış bir köşedeydim. Diğer durumlarda, fotoğraf baskısı donmuş bir sığınağın içinde gösterilmek zorunda kaldı ve sonra onları sıcak bir nefesle “dışarı çektim” ...
1942'te Narcissus Panfilov üyeleri ile sık sık karşılaştı, onlar hakkında çok şey yazdı. Keskin nişancı Abdybekov ve Madaminov, Kızıl Ordu askeri Kurinn, hemşire Hemşire Vale Panfilova - General Panfilov'un kızı hakkında gazete notları gördüm.
“... Böyle bir durumu açıkça hatırlıyorum. Cephede savaşçılara doğru yürüdüm, Panfilov bölümündeki en iyi savaşçıları fotoğraflamak zorunda kaldım. Holm kasabasından yaklaşık sekiz kilometre uzakta, köy hamamının yakınındaki küçük bir köyden geçerken, Kızıl Ordu'nun iç çamaşırını yıkayan iki kız gördüm. Kuvvet ve kuvvetle çok uğraştılar!
Durdum. Merhaba dedi. Yerel sakinler olduklarını öğrendim, sabahtan akşama kadar çamaşır yıkıyorlardı.
Kızlarla biraz konuştum, fotoğraflarını çektim, isimlerini yazdım ... Ve kendi yoluma yürüdüm.
Aynı gün, bu resim askerimizin günlük “Sovyet Muhafızı” gazetesinde bu kadar kısa bir başlık ile yayınlandı: “Askerler ve komutanlar her gün çalışanların bakımını ve yardımını hissediyor. Fotoğrafta: Komsomol üyesi Olga Alexandrova (solda) ve Anastasia Stepanova savaşçılara çamaşır yıkıyor. ”
Kızlarla tanışmadım. Askerin gazetesi yalnızca askeri birlikler için yayınlandığından, fotoğrafları da hiç görmediklerini varsaydı.
20 yıldan daha sonra Alma-Ata'dan şu satırların olduğu bir mektup aldığımda hoş bir sürprizimi hayal etmek zor değil: ““ Akşam Alma-Ata ”gazetesinin editör ofisine başvurdum ve burada adresinize hevesle söyledim. Otuz yıldan fazla bir süre geçti. Ama bizimle konuştuğun anları hatırlıyorum. Aynı gün, fotoğrafların çekildiği hamamın yakınında ilk ateş vaftizini aldık. Bu gibiydi: askerler Panfilovites için tekneyi yiyeceklerle boşalttılar. Şu anda, Alman "çerçeve" - bir keşif uçağı; uçup gittiğinde, yaklaşık on dakika sonra bir düşman harcı saldırısı başladı. Madenler birbiri ardına patladı. Hamam sayesinde: bombanın karşısındaki yanına uzandık ve zararsız kaldık. Ancak tekneyi boşaltan üç savaşçı ağır yaralandı. Kızlara bandaj yaralarına yardım ettik. Kısa süre sonra yirmi yaşına kadar bir askeri üniforma giydim ve savaşın sonuna kadar Panfilov Bölümü'nün 19 Muhafızları Tüfek Alayının sıhhi şirketinde tıbbi olarak düzenli olarak görev yaptım. Zafer Bayramı Baltık Devletleri'nde bir araya geldi.
Savaş sona erdiğinde, Alma-Ata'ya bıraktığım bir erkek kardeşle evlendim ve onunla mutlu, mutlu bir şekilde yaşadım. Zaten iki yetişkin kızım var ... "
1943 yılında, ilkbaharda, Narcissus'un hizmet verdiği 1 th mekanize edilmiş ordular, Kalininsky cephesinden Nizhnedevitsky bölgesine yürüdü ve Steppe cephesiyle birleşti. Ivan Alexandrovich "Anavatan için savaşta!" Gazetesinde çalıştı. Komşu köylerin bölümleri varken, genel merkez ve gazetenin yazı işleri ilçe merkezinde bulunmaktadır.
“... Kolordu kavgadan yeni ayrılmıştı ve tatildeydi. Bununla birlikte, “geri kalan” doğru bir kelime değildir, çünkü her şey yaklaşmakta olan savaşlar için mümkün olan en iyi şekilde hazırlanmaya tabidir. Her gün ve her saat yoğun savaş eğitimi oldu ....
... Kharkov'a yaklaşırken, mekanize Krasnograd kolordu (bu şehir altındaki galibiyetimiz - Krasnograd'dan sonra bu unvanı aldı) Nazi işgalcilerinden 80 yerleşim yerini serbest bıraktı. Filmdeki birçok savaş kahramanını yakalamayı başardım. O günlerde cesaret gösterenler arasında, düşman baskınlarından kara birliklerini kapsayan bir uçaksavar uçakları vardı. havacılık. Kharkov gökyüzünde 36 uçakları kendi masrafları ile düşürdüler.
Komutan'ın yakınında, Junior Teğmen Şevket Osmanoviç Abdul-Ogly'nin komutasındaki bir tank müfrezesi, savaşlarda kendisini belli etti. Çok uzun zaman önce, ondan Kobuleti şehrinden bir mektup aldım ...
Alıcıların iyi sözlerini hatırlamak istiyorum. Komutu ne zaman duyduklarını hatırlamıyorum: “Beni takip et! İleri! ”, Örneğin, makineli tüfeklerde olduğu gibi. Fakat kaptanlar sıklıkla öndeydiler, yolu temizlediler. Ve mütevazı rapor: “Geçiş hazır!”.
Alıcıların askeri başarıları, sayıca hala sahip olduğum gazetemizde ...
... “Çiftliğimi” anladığımda “Beyaz Rusya savaşlarında” yazan bir pakete rastladım. 1944 yılı. Burada her şeyden biraz bahsetmiştim: bazı fotoğraflar, gazetelerimizin seçilmiş sayılarına ait klipler ... Ayrıca, 1 dergisinin Temmuz ayında yayınlanan Krasnaya Armiya gazetesinin cephesinde (7 Beyaz Rusya Cephesi) de vardı.
Yayın başlıkları: “Minsk'te”, “Askerler İleriye Gitmek”, “Bypass”, “Tankerler! Kaptan Glukhov'un cesur savaşçılarını eşitleyin. ” İlk sayfada etkileyici şapka: “Kovel! Başka bir şehir Anavatana geri döndü! ”
Çalışmamın fotoğraflarının altındaki başlığı okumaya başladım: “Bortovsky'nin sipariş verenin iki katı kaptanı tankerleri saldırı için başlangıç çizgisine hareket ediyor. Piyade tankerlerin attığı atılımlara koştu ve köyde sokak savaşlarına başladı ”.
Evet, öyleydi. Tanklarımızın saldırısına ve motorlu piyadelere kaçan Naziler Belarus köyüne ateş açtı. Düşman peşinde koşan makineli tüfekçilerimiz hemen yanan köyün içine girdi ve Nazilerin intikamıyla onları tam orada sokaklarda yok etti. Fotoğraflar bu ortamda benim tarafımdan çekildi ... "
1944 yazında, Narcissus'un hizmet verdiği 1 kolordu yaklaşık bin kilometre boyunca savaştı. Toplamda, Beyaz Rusya Cephesi'nin 1 birlikleri (kolordu dahil), Beyaz Rusya'nın 1200 yerleşimleri hakkında serbest bırakıldı ...
“... Bir köyde savaş biter bitmez, sığınaklardan ilk kaçanlar çocuklardı. Bir grup çocuk bana koştu. Tamamı saf kumaştan yırtık gömlekler ve her birinde ipte asılı bir ipte iki parmak boyutunda kontrplak parçası var. Ve siyah boyalı etiketlerde, büyük çift basamaklı sayılar boyanır.
- Bu neden? Kim sana sarıldı? - Ben sordum.
Serpilir cevaplar:
- Polise lanet olsun! Partizanlara bizden yardım etmekten korkuyorlardı.
- Kardeşim Vasya giymedi, çünkü gözlerimizin önünde vuruldu.
- Komşum Sergei etiketi kaybetti. Safra, dayaktan öldü.
- Köyden ayrılma hakkımız yoktu ...
Faşist işgal sırasında pek çok çocuğun nasıl hayatta kaldığını şiddetle hissettim. Etiketini küçük oğlandan çıkardım, öfkeyle kırdım ve çukura attım. Çocuklar alışılmadık şekilde canlandı, kontrplakları koparıp atmaya başladılar ...
... Gazetemizin sayfalarında, her zaman son derece memnun kaldığım ilk fotoğraflar için bir yer vardı. Bu konuda ihtiyaç duyduğumdan daha fazla resime sahibim ve daha sonra Pioneer Truth’un mezunu olan editör kurulunun yürütme sekreteri Kaptan Rubezhovski “Anavatan için Savaşa!” Adlı fotoğraf gazetesini yayınlamayı önerdi. Bu teklif bizim desteklediğimiz tek şeydi. Bu gazetenin ilk sayısı kurtuldum. Sapper, ustabaşı Alexei Krivoshchekov striptizden gülümsüyor. Bir başka enstantane altında, yakıcı bir köydeki makineli tüfekçilerin kavgaları anlatılıyor. Sonraki izciler, makineli tüfekler fotoğrafları. Odanın sonunda, Alman bir teçhizat deposu ele geçirildi, askerlerimiz tarafından hurdaya çevrildi. Belarus'taki taarruz saldırımızın yolu, dövülmüş Alman tankları, silahları, arabalarıyla doluydu ... "
Nergis Kolordu için 1945'un başlangıcı Wislo-Oder operasyonuna katılımdır. Birliklerimiz Berlin’e koşuyor ...
“... Ben bir gazeteci olarak, son savaşta kendilerini ayırt eden savaşçıları aramak zorunda değildim: onlar hep oradaydı. Muhabir defter her zaman parlak notlar ile doluydu. Binbaşı Vasily Filimonenkov, kaptan Pavel Bolotov, ustabaşı Vasily Vlasov, özel Alexei Zuev ... Bunlar, yakında Sovyetler Birliği Kahramanı unvanı verilenlerin isimlerinden sadece birkaçı.
... Sıradışı bir atmosfer kameramla aynı Alman kasabasında hüküm sürdü. Sokakta küçük, kırmızı bir bezle kaplı bir masa gördüm. Masada bir bardak su var. Masada bir Sovyet askeri oturuyordu. Haklı olarak İkinci Dünya Savaşı kahramanı denilenlerden biri. Askerden önce - kayıt için özel bir kitap. Asker daha sonra serbest bırakılan insanlardan bir gün önce, masadaki yorgun kişilerin ev adreslerini ve soyadlarını yazdı. Bunlar, faşistlerin zorla köleleştirilmiş oldukları Ruslar, Ukraynalılar, Belaruslular'dı.
Ve şimdi - onlar özgür. Onları eve getirecek trene bindiklerinde bir saat bekliyorlar ... ”
Ivan Alexandrovich Berlin'e ulaştı. Reichstag'ın odalarından birinin kapısında unutulmuş bir anahtar gördü. Ve o anı aldı. Anahtar arşivden geçmedi - ailesini terk etti. Bence sevgili okuyucular, Narcissov için sadece unutulmaz bir kupa değil, aynı zamanda barışçıl bir yaşam için kapıyı açan bir anahtardı.