Ancak, genel savaşı kazanan Apraksin, başarılı olamadı. Birlikleri durdurdu, kamp kurdu ve hareketsizdi. Bu, Prusya komutasının birlikleri sessizce geri çekmesini ve emirlerini getirmesini sağladı. Dahası, Eylül ayında Apraksin birdenbire Pregel'in diğer tarafına çekilir ve sanki Prusyalılar değil sanki Neman'a çekilir gibi aceleyle başlar. Prusyalılar'dan kurtulduktan sonra, bir hafta gecikmeli olarak Rusların ayrılışını öğrenmişlerdi, o andan itibaren Rus ordusunu Prusya sınırına kadar sürmek üzereydiler. Rusya komutanının bu kadar utanç verici bir eyleminin nedenleri şu an için tartışmalı. Rusya’nın kendi iç politik durumuyla bağlantılı olduklarına dair bir görüş var - Elizabeth ciddi bir şekilde hastaydı, ölebilirdi ve tahtın Prens Prusya kralı Frederick Prince Peter tarafından miras alınması gerekiyordu. Bu nedenle, Tsarevich Peter'in partisinin St. Petersburg mahkemesinde kazanılan zafere dayanan Apraksin, yeni egemenliğe aykırı kalmamak için bir taarruz geliştirmekten korkuyordu. Sonuç olarak, genel savaşın başarısı kullanılmadı, gelecek yıl kampanya baştan başlamak zorunda kaldı. Apraksin'in kendisi ofisten kaldırıldı, yargılandı ve duruşmayı beklemeden öldü.
Bu nedenle, Rus ordusu Prusya'ya belirleyici bir yenilgiye neden olmak ve kampanyayı 1757 yılında tamamlama fırsatını buldu. Bununla birlikte, mahkeme entrikalarıyla savaştan daha meşgul olan kararsızlık ve yüksek komuta hatalarından dolayı, bu mümkün değildi ve hızlı bir zafer şansı kaybedildi.
tarih öncesi
Yedi Yıl Savaşı (1756-1763), Yeni Çağın en büyük çatışmalarından biridir. Savaş hem Avrupa'da hem de denizaşırı bölgelerde sürdü: Kuzey Amerika'da, Karayip ülkelerinde, Hindistan'da, Filipinler'de. Savaşa, o zamanın bütün büyük Avrupa güçleri, ayrıca orta ve küçük Batı Avrupa devletlerinin çoğu katıldı. Beklendiği gibi, Winston Churchill bile savaşa "I. Dünya Savaşı" adını verdi.
Yedi Yıl Savaşının ana ön şartı, Fransa ve İngiltere’nin Avrupa medeniyetinde hegemonya mücadelesi (batı projesi) ve buna bağlı olarak Anglo-Fransız sömürgeciliği ve Avrupa’da büyük savaşla sonuçlanan dünya egemenliği olmuştur. Kuzey Amerika'da, Hint kabilelerinin her iki tarafını da içeren İngiliz ve Fransız sömürgeciler arasında sınır çatışmaları yaşandı. 1755 yazında, çatışmalar Müttefiklerin ve düzenli birliklerin katılmaya başladığı açık silahlı çatışmaya dönüştü. 1756’te, İngiltere resmen Fransa’ya savaş ilan etti.
Şu anda, Batı Avrupa, yeni bir büyük güç - Prusya, Avusturya ve Fransa arasındaki geleneksel çatışmayı ihlal etti. Prusya, Kral II. Frederick'in 1740 yılında iktidara geldikten sonra, Avrupa siyasetinde öncü bir rol üstlenmeye başladı. Silezya Savaşları'nı kazandıktan sonra, Prusya kralı Frederick, Avusturya'nın en zengin Avusturya eyaletlerinden biri olan Avusturya'nın Silezya'sını alarak, krallığın topraklarını ve nüfusunu 2,2'tan 5,4 milyonlara iki katından fazla artırdı. Avusturyalıların intikam için istekli oldukları, o zaman parçalanmış olan Almanya'da liderliği bırakıp Prusyalılara bırakmadıkları ve zengin Silezya'yı yeniden ele geçirmek istedikleri açık. Öte yandan, Paris’le savaş başlatan Londra’nın kıtada “top yemine” ihtiyacı vardı. İngilizler güçlü bir kara ordusuna sahip değildi ve mevcut güçleri sömürgelere yoğunlaştırdılar. Avrupa'da, kendi topraklarının olduğu İngiltere için - Hanover, Prusyalılar savaşmak zorunda kaldı.
Bu nedenle, Ocak ayında Büyük Britanya'nın 1756'i, Prusya ile müttefik bir anlaşma imzaladı ve bu sayede, İngiliz kralının kıtadaki kalıtımsal mülkiyeti olan Hanover'e yapılan bir Fransız saldırısının tehdidine karşı kendisini korumak istedi. Prusyalı kral Frederick, Avusturya ile olan savaşın kaçınılmaz olduğu ve sınırlı kaynakların farkında olduğu düşünülürse, "İngiliz altını" üzerine bir bahis yaptı. Ayrıca, Rusya'nın yaklaşmakta olan savaşa aktif olarak katılmasını engelleme ve böylece iki cephede savaştan kaçınma umuduyla, İngiltere'nin Rusya üzerindeki geleneksel etkisini umuyordu. Bununla yanlış hesapladı. Rusya Başbakanı Bestuzhev, Prusya'yı Rusya'nın en kötü ve en tehlikeli düşmanı olarak görüyordu. Petersburg’da, Prusya’nın güçlenmesi, Baltık Devletleri’ndeki ve Avrupa'nın kuzeyindeki batı sınırları ve çıkarları için gerçek bir tehdit olarak algılanıyordu. Ayrıca, o zaman Avusturya, Rusya'nın geleneksel bir müttefikiydi (Türklerle birlikte savaştılar), Viyana ile müttefik anlaşması 1746 yılında imzalandı.
Genel olarak, bu savaşın Rusya'nın ulusal çıkarlarına uymadığını belirtmekte fayda var. Bu savaşta Ruslar, emperyal çıkarlarını savunan Viyana'nın “top yemi” olarak hareket etti. Güçlü düşmanları olan Prusya, Ruslar için güçlü bir tehdit oluşturmuyordu. Rusya'nın, özellikle Karadeniz kıyılarını, Kırım ve Rus topraklarıyla Polonya-Litvanya Ortaklığı'nın (Polonya) bir parçası olarak geri gönderme ihtiyacı daha fazla oldu.
Anglo-Prusya Birliği'nin çıkması, Avusturya'yı, Prusya'nın artık düşman olduğu geleneksel düşmanlığına Fransa'ya yaklaşmaya itti. Paris'te, Anglo-Prusya Birliği tarafından öfkelendiler ve Avusturya'yla buluşmaya gittiler. İlk Silezya Savaşlarında Frederick'i destekleyen ve Prusya'yı sadece Avusturya ile savaşmak için itaatkar bir araç olarak gören Fransa, şimdi Frederick'i bir düşman olarak gördü. Fransa ile Avusturya arasında, 1756'in sonunda Rusya'nın katıldığı Versay'da bir savunma ittifakı imzalandı. Sonuç olarak, İngiliz altını tarafından kör edilmiş olan Prusya, İsveç ve Saksonya'nın katıldığı en güçlü üç kıta gücünün koalisyonuyla mücadele etmek zorunda kaldı. Avusturya Silezya'yı geri getirmeyi planladı. Rusya’ya Doğu Prusya’ya (Polonya’dan Courland’a değiştirme hakkıyla) söz verildi. Pomerania ve Luzation (Lusatia) - İsveç ve Saksonya da diğer Prusya toprakları tarafından baştan çıkarıldı. Yakında neredeyse bütün Alman beylikleri bu koalisyona katıldı.
Savaşın patlak
Frederick, düşman diplomatlar topraklarını kendi aralarında paylaşıncaya kadar beklememeye karar verdi, generaller orduları hazırladı ve bir saldırı başlattı. Önce saldırdı. Ağustos ayında, 1756, aniden Avusturya ile müttefiki olan Saksonya'yı işgal etti ve işgal etti. 1 (12) Eylül 1756, Rus İmparatoriçesi Elizaveta Petrovna Prusya'ya savaş ilan etti. Eylül 9’ta Prusyalılar Pirnoy’un yakınında kamp yapan Sakson ordusunu kuşattılar. Ekim 1 Saksonların kurtarılmasına gitti, Mareşal Brown komutasındaki Avusturya ordusu Lobozitsa'da yenildi. Bir çıkmazda yakalanan Sakson ordusu, Ekim 16'te teslim oldu. Yakalanan Sakson askerleri, zorla Prusya ordusuna alındı. Saksonya Kralı Augustus Polonya'ya kaçtı (aynı zamanda Polonyalı hükümdardı).
Böylece, Frederick II rakiplerinden birini bayılttı; Avusturya Bohemya ve Moravia'yı işgal etmek için uygun bir işletme üssü edindi; savaşı düşmanın topraklarına soktu ve parasını ödemeye zorladı; Prusya'yı (basitçe yağmalanan Saksonya) güçlendirmek için Saksonya'nın zengin malzemesi ve insan kaynaklarını kullandı.
1757'te üç ana savaş tiyatrosu tanımlandı: Batı Almanya'da (burada Fransızlar Prusyalıların karşıtları ve İmparatorluk ordusunun çeşitli Alman birliktelikleri), Avusturya (Bohemya ve Silezya) ve Doğu Prusya (Rus). Fransa ve Rusya'nın 1757 yazından önce savaşa giremeyeceği gerçeğine güvenerek, Friedrich bu saatten önce Avusturya'yı yenmeyi planlamıştı. Frederick, Pomerania'daki İsveçlilerin görünüşünü ve olası Rus Doğu Prusya işgalini umursamadı. “Rus barbar kalabalığı; Prusyalılarla savaşmalılar mı? ”dedi Friedrich. 1757'in başlangıcında, Prusya ordusu Bohemya'da Avusturya topraklarına girdi. Mayıs ayında, Prusya ordusu, Lorraine Prensi Charles'ın emri altında Prag yakınlarındaki Avusturya ordusunu yendi ve Avusturyalıları Prag'da engelledi. Frederick, Prag’a giderken Viyana’ya gidecekti ve ana düşmanı imha edecekti. Ancak, Prusya Blitzkrieg'in planları gerçekleşmedi: yetenekli Mareşal L. Down komutasındaki ikinci Avusturya ordusu, Prag'da kuşatılmış Avusturyalıların yardımına geldi. 18 Haziran Kolin şehri yakınlarında yılın 1757'i, Prusya ordusu belirleyici bir savaşta yenildi.
Frederick Saksonya'ya çekildi. Onun pozisyonu kritikti. Prusya, çok sayıda rakip ordusuyla çevriliydi. Fransa, 1757'in baharında, ordusu Avrupa'nın en güçlülerinden biri olarak kabul edilen savaşa girdi. İlkbahar-yaz aylarında, Mareşal Louis d'Estre'nin komutasındaki binlerce Fransız ordusunun kuzey 70'i, 30-bininci Hannover ordusunu yenerek Hessen-Cassel ve daha sonra da Hanover'i işgal etti. Prusya kralı, kendisini Batı Cephesi'ne bırakırken, Beverna Dükünü Avusturya'ya karşı savunmasıyla emanet etti. Bu açıdan dikkate değer bir sayısal üstünlüğe sahip olan Avusturyalılar, Frederick generalleri karşısında bir çok zafer kazanıyor ve Shveydnits ve Breslau'daki Silezya kalelerini ele geçiriyorlar. Uçucu Avusturya ekibi, Ekim'de Prusya'nın başkentini geçici olarak bile ele geçirdi.
Kuzey Fransız ordusuna yeni komutan Louis François, Dük de Richelieu başkanlık etti. Fransa'nın Avusturya ile yakınlaşmasının kararlı karşıtlarının partisine aitti ve Frederick'in Fransa mahkemesinde taraftarlarının partisine sempati duydu. Askeri tarihçi A. A. Kersnovski'ye göre (“Öykü Rus ordusu ") Frederick, Richelieu'ye rüşvet verdi. Sonuç olarak, Hanoverilleri mağlup ettikten sonra Magdeburg ve Berlin’e açılan kuzey Fransız ordusu, taarruzu sürdürmek için acele etmedi. Bu arada, Kuzey Fransız ordusunun hareketsizliğinden istifade eden Frederick, Kasım 5'te Rosbach köyü civarında, Fransızların ve İmparatorlukların ikinci ordusuna tamamen saldırdı. Bundan sonra Friedrich ordusunu Silezya'ya devretti ve Aralık 5, Leuthen yönetiminde Lorraine Prensi'nin emri altında büyük bir sayısal avantaj sağlayan Avusturya ordusu üzerinde belirleyici bir zafer kazandı. Avusturyalılar smithereenlere ezildi. Prusyalılar Breslau'yu yendi. Schweidnice hariç Silezya'nın neredeyse tamamı tekrar Frederick'in eline geçiyor. Böylelikle, yılın başında ortaya çıkan durum geri kazanılmış, “savaş çekilişi” yılın 1757 kampanyasının sonucudur.
Rusça ön
Rus ordusu kampanyası Ekim 1756'te duyuruldu ve kış aylarında Rus birlikleri Livonia'da toplanacaktı. Mareşal Stepan Fedorovich Apraksin baş komutanlığına atandı. Askerlik hizmetine Preobrazhensky alayında bir asker olan ve II. Peter döneminde saltanat olan 1718'ta başladı. Üvey babasının himayesinde, Gizli Şansölye Başkanı A. I. Ushakov (bu kurnaz adam, Beş Büyük Hükümdar'ın altındaki Gizli Şansölyesi'ne liderlik edebildi) ve B. Minich, herhangi bir yeteneğine sahip olmasa da hızlı bir kariyer yaptı.
Apraxin lüksü severdi. Her zaman zengin giyinir ve elmaslarla süslenirdi. Rus tarihçi Prens M. M. Shcherbatov Apraksin hakkında şunları yazdı: “... şeylerin çok az farkında, kurnaz, lüks, hırslı, her zaman harika bir masa vardı, gardırobunda yüzlerce farklı zengin kaftan vardı; Tüm sakin bir kampanyada, tüm zevkler onu takip etti. Büyüklüğü ile çadır, şehri, vagon trenini, 500 atlarının ağırlaştırdığı şeylerden daha fazla yaptı ve kendi kullanımı için 50, canlı, zengin bir şekilde dekore edilmiş atlarla yapıldı ”. Aynı zamanda Apraksin yüksek müşterileri bulabildi. Kibirli ve astları ile kibirli olan Apraksin, etkisini mahkemede sürdürmek için her şeyi yaptı. Böylece Şansölye A. Bestuzhev-Ryumin'in bir arkadaşı oldu. Sonuç olarak, Apraksin’in servisteki hareketi daha da hızlandı: 1742’te, gardiyanın teğmen albayı ve 1746’in baş komutanı olan 1751’te, askeri kolejde başkan olma yeteneğine sahip değildi. XNUMX'te İlk Çağrılan Kutsal Havari Andrew Emri verildi. Rusya, Avusturya ile Prusya'ya karşı ittifak kurduktan sonra, Rus İmparatoriçe Elizaveta Petrovna Apraksin'e saha marşalıkları verdi ve ordu komutanına şeflik görevinde bulundu.
Mareşal S.F. Apraksin
İşte görünüşte güçlü görünen, ancak boş iç çürük adam, ana Rus ordusunun komutanı oldu. Apraksin, sert adımlar atmamak için elinden geleni yaptı. Ayrıca, Konferansa - Avusturyalılardan ödünç alınmış bir tür yüksek askeri konsey - Gofkrygsrat'ın bozulmuş bir kopyasını da yakından bağlıyordu. Konferansın üyeleri: Şansölye Bestuzhev, Prens Trubetsköy, Mareşal Buturlin, Shuvalov kardeşlerdi. Aynı zamanda, Konferans derhal Avusturya'nın etkisinde kaldı ve St. Petersburg'a yüzlerce kilometre boyunca orduyu “komuta etmek”, öncelikle Viyana menfaatlerinin rehberliğinde gerçekleşti.
1757'un kış ve baharında, Rus ordusu Livonia'daki konsantrasyonunu tamamladı. Ordu, özellikle komuta personelinde önemli bir kıtlık oldu. Tatmin edici olmayan durum ordunun arzı, idari ve ekonomik kısmıydı. Buna ek olarak, durumun moral bozukluğu ile kötüydü. Rus ordusu, Büyük Petrus'un zaferinden beri olan yüksek dövüş ruhunu kaybetti, ancak İsveçliler ve Osmanlılarla dövüşen Rus askeri, yüksek dövüş özelliklerini tekrar tekrar gösterdi. Rus askerlerinin sadece "Rus ruhu" olan komutanlara ihtiyacı vardı. Ancak bununla ilgili sorunlar vardı. Rusya'da dört tane alan marşal vardı: Kont A. K. Razumovsky, Prens Trubetskoy, Kont Buturlin ve Kont Apraksin. Ancak, hepsi gerçek komutanlar değildi, savaşçı değil, “dünyanın saha marşalları, savaş değil” demişti, bunlardan biri Razumovsky, kendisinden bahsetti.
Prusyalılar korkuyor, neredeyse yenilmez sayılıyordu. Öğretmenler ve patronlar - Büyük Peter ve Anna Ivanovna'nın zamanından beri Alman düzeni Rusya, Almanlar için bir modeldi. Rusya'da, Romanovlar yabancılara göre kendilerini küçümseme alışkanlıklarına sahipti (şimdi bu hastalık Rusya'da çok yaygındır). Ve Frederick ordusu Avusturyalıları, Fransızları dövdü. Sınırdaki ilk çatışmadan sonra, üç Rus ejderha alayı Prusya süvarileri tarafından devrildiğinde, tüm ordu “büyük çekingenlik, korkaklık ve korku” tarafından yönetildi - savaşın katılımcısı Rus yazar A. Bolotov. Aynı zamanda, tepedeki bu korku ve korkak, sıradan Rus askerlerinden daha güçlüydü. Rus seçkinleri, soyluları ve subayları Avrupalılaşma yolunu izlediler (Batılılaşma), yani, bütün Batılı, Avrupalıları (askeri dahil), Rusça'ya göre yağmaladılar.
Frederick II, küçümseyen bir şekilde Rus ordusuna atıfta bulundu: “Rus barbarları burada bahsedilmeyi hak etmiyor” dedi. Prusya kralı, daha önce Rus hizmetinde olan memurlarından Rus birlikleri hakkında bir fikir edindim. Rus ordusunun en yüksek emrini çok yüksek değil olarak oyladılar. Frederick, eski tarla mareşali Johann von Levald'ın komutasındaki bir orduyu Doğu Prusya'nın savunması için terk etti - 30,5 bin asker ve 10 bin milis. Levald, askeri kariyerine 1699'te başladı, birkaç savaşta kendini gösterdi ve 1748'te Doğu Prusya Genel Valisi olarak atandı. Yedi Yıl Savaşının başlangıcında, cesur ve deneyimli Prusyalı bir kumandan, Stettin'e Stralsund'dan saldırmaya çalışan İsveç kuvvetlerini başarıyla itti. Frederick, ilk genel savaşta Rus "barbar ordusunun" yiğit Prusyalılar tarafından yenileceğinden şüphesizdi. Polonya'yı Rusların yardımı ile bölmeyi planlayan Rusya ile bir barış anlaşması taslağı hazırladı.
Prusya Tarlası Mareşal Johann von Levald
Mayıs ayında, Apraksin'in 1757 ordusu, 90 bin kişiyi, 20 bin düzensiz askerini (Kazaklar, savaşçı olmayanlar, yaylar ve soğuk silahlar) silah Kalmyks, vb.) Livonia'dan Neman Nehri'ne doğru yürüdü. Rusya’nın baş komutanı sıradan biriydi ve tamamen Konferans’a bağlıydı. Petersburg'un rızası olmadan önemli kararlar alma hakkına sahip değildi. Durumdaki herhangi bir değişiklik için, her küçük şey için bile, komutanın Petersburg ile iletişim kurması gerekiyordu. Kampanyanın başlangıcında Konferans, manastır yapmasını emretti, böylece Prusya'ya ya da Polonya üzerinden Silezya'ya gidebilecekti. Kampanyanın amacı Doğu Prusya'yı ele geçirmekti. Ancak Apraksin, Haziran ayına kadar ordusunun bir kısmının Avusturyalılara yardım etmek için Silezya'ya gönderileceğine inanıyordu.
25 Haziran (6 Temmuz) 1757 Rusların da desteğiyle General Fermor komutasındaki 20 bin yardımcı birlik filo Memel'i aldı. Bu, Rus ordusunun belirleyici bir saldırısına işaret etti. Ana güçleri olan Apraksin, Virballen ve Gumbinen'e yöneldi. Fermor'un birlikleri ile birleştiğinde, 12 Ağustos'ta (23), Apraksin ordusu Allenburg'a gitti. Bunca zaman, Levald Velau yakınlarında iyi korunmuş bir konumda bulunarak kendisini bir gözlem müfrezesi göndermeye sınırladı. Bununla birlikte, Apraksin’in Allenburg'a hareketi hakkında bilgi edinmek, Prusya ordusunun konumunu derinlemesine sekteye uğratan Levald, kararlı bir savaşa girmek isteyen Ruslarla buluşmaya gitti.
Devam edecek ...