İstanbul seyahatim süresince siz değerli okuyucularımdan uzak kaldım. Yeni yazılarımla okuyucularıma tekrar kavuşmanın mutluluğu içindeyim, şu an.
Yazılarıma, Eray Canberk´in derlediği ?Yergi Şiirleri? kitabıyla dönüyorum. Canberk, şöyle diyor, ?yeği? konusunda:
?Günümüz dilinde ?yergi´, eski dilde ?hiciv´ ve halk dilinde ?taşlama´ denildiği zaman çoğunlukla bir nazım türü akla gelir. Yergi, hiciv ya da taşlama şiirinin sınırlarını ve amacını anımsamak için tanımlara bir göz atmakta yarar var. Emin Özdemir, ?Edebiyat Bilgileri Sözlüğü´nde ?hiciv´i şöyle tanımlıyor: ?Bir kimseyi, o kimsenin kötü huy ve davranışlarını, bir nesneyi, bir inancı, ya da bir düşünüş biçimini aşağılamak, eksik-aksak yanlarını alaysamak ve iğneleyici bir dille ortaya koymak amacıyla oluşturulan, manzum olarak yazılmış ürünlerin adı?´Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi´nde ?hiciv, hicviye´ tanımından sonra ?Çoğu kez hicivle mizah birbirine karıştırılmıştır´ deniliyor.?
Değerli okuyucularıma da yararlı olacağına inandığım yukarıdaki açıklamalardan sonra Berin Taşan´ın(1929) şu taşlamasıyla bugünkü yazıma son veriyorum. Saygılarımla.
AYDIN KİŞİ
Bir çimen dağlarındaki karı düşündüm
Bir Zehra´nın parmaklarını düşündüm
Çalı-çırpıları düşündüm
Sonra aydın kişileri düşündüm
Aydın kişileri düşündüm de
Kahroldum?