Acının Biçimlendirdiği Sanat
Çok temel bir görüşte, sanatçıların çektiği acılardan büyük eserler ürediği konusunda hem fikiriz.
Kahlo için de durum farklı değildi. Gençliğinde geçirdiği ve omurgasında kırıklara neden olan tramvay kazası ve Diego ile olan birlikteliği, yaşadığı trajedinin çıkış noktasıydılar.
Ne var ki, diğer taraftan bu yaşantı, onun sanatını güçlendiren nedenler taşıyordu.
Rivera’nın sürekli sadakatsizliği ve bir kaç kez çocuk sahibi olma denemeleri içinde süratle geçen evliliğinin ilk yılları sonrasında Diego’nun, kardeşi ile ilişki yaşaması Frida ve Diego’nun evliliğine yeni bir formül bulmalarına neden oldu. Artık, birbirlerinin ilişkilerine karışmayacaklardı. Bu arada Frida, Rus devrimci Leon Troçki ile bir ilişki yaşadı.
1938’de sanatındaki olağanüstü imgeler ilgi çekmeye başladı ve tek kişilik bir sergi daveti aldı.
Ne yazık ki, Frida’nın tedavi süreçleri, kazanın kendisinden daha ızdıraplı ve uzun sürdü.
1953’de Meksika’da bir galerinin önerdiği kişisel sergisine katılabilecek güçte değildi. Diego, sergi salonu ortasına tekerlekli bir yatak ayarladı ve Kahlo, Ambulans ile sergiye taşındı.
1954’de Diego ile komünist toplantısına katılan devrimci çehre Kahlo, enfeksiyon kapmış bacağının kesilmesi nedeni ile tekerlekli sandalyedeydi.
Ardından aynı yıl öldü.
Önceleri resmi çok farkedilmedi,ta ki 1980’li yıllarda Meksika kültüründe Neomeksikanizmo akımı yükselene kadar.
1990’lı yıllarda Amerikalı şöhretlerin onu ikon olarak benimsemesi ile ünü artan Kahlo, ardında, özgün imgelerle bezenmiş, acısını yüklediği Meksikalı tuvaller bıraktı.
mindonart / 2014