Johann’ın bu ürkütücü sahneye tanık olduğu ve bilincini kaybettiği ana kadar geçen süre sadece bir an sürdü.
Et ve kan üzerinde büyüyen saf beyaz çiçeklerin görüntüsü zihninde kazınmış olarak kaldı. Böyle bir kontrast teninin karıncalanmasına ve tüylerinin diken diken olmasına neden oldu. Ancak Johann zamanında tepki veremedi ve kaçmaya çalıştı.
Sonraki saniyede görüşü zifiri karanlığa döndü ve aşırı bir acı hissi tüm vücuduna yayıldı.
Sonsuzluk gibi gelen bu anlık an, ona mutlak bir umutsuzluk hissettirdi.
Vücudundan yukarı tırmanan ve kulaklarına, gözlerine, ağzına ve burun deliklerine giren bu dal benzeri damarları açıkça hissedebiliyordu. Damarlar derisine, iç organlarına ve nihayet beynine sızdı.
Johann kendini şişmiş bir et ve kemik torbası gibi hissetti ve iç organları çılgınca örülmüştü. Sonunda, her şey düzeldiğinde, artık kendisi değildi ve hala herhangi bir kavram duygusu olan bir kişi de değildi.
Kapıda duran orta yaşlı kara büyücü aniden hareket etmeyi bıraktı ve başı öne eğildi. Vücudunun her yerindeki kıvranan kanlı damarlar hızla yok olurken eli hâlâ kapı kolundaydı.
Gıcırtı-
Johann bir adım geri çekildi ve kapıyı bir kez daha nazikçe kapattı.
Merdivenlerden aşağı inerken kendi kendine mırıldanmaya devam etti, “Ben…ben…ben…yapmalıyım…yapmalıyım…”
Sanki konuşma yeteneğini yeni kazanmış ve bir sürü saçma sapan kelime mırıldanıyor gibiydi.
Ama yavaş yavaş zemin kata indikçe konuşması yavaş yavaş normale dönmüş ve söylediği sözler netleşmişti.
“Efendiyi tehdit eden… tüm varlıkları ortadan kaldırmalıyım…
“Tanrım, bundan böyle hizmetkarın… en büyük sadakatini taahhüt ediyor.”
——
Uri karanlık bir sokakta bekliyordu. Bir sigarayı bitirdikten sonra izmariti yere fırlattı ve cep saatini çıkarmadan önce söndürdü.
Bazı yağmur damlaları cep saatinin yüzüne sıçradı. Uri kaşlarını çattı ve kurulamak için başparmağını kullandı.
Yarım saat çoktan geçmişti.
Sokak, 23. Cadde’den 2 kilometreden daha az uzaktaydı ve Johann’ın Gölge Dönüşümü tekniğini kullanırkenki hızı göz önüne alındığında, hedefine beş dakika içinde ulaşabilmesi gerekirdi.
Soruşturma hedefleri de kapsamlı olarak kabul edilemez. Bu, Johann’ın önceki keşif görevlerine kıyasla zaten çok daha yavaştı.
“Görünüşe göre bu kitapçı o kadar da basit değil…” diye içini çekti Uri. Tedbirli olma ve kişisel olarak boyun eğmeme kararı doğruydu.
Ancak şimdiye kadar 23. Cadde yönünden gelen eterde büyük çaplı bir değişiklik hissetmemişti. En azından bir kavga çıkmamıştı.
En makul sebep, Johann’ın sızmasının başarılı olması, ancak bazı savunma önlemleriyle karşılaşması ve herhangi bir bulgu elde edememesiydi. Böyle bir durum çok kötü sayılmazdı, sadece kitabevi sahibi muhtemelen korkmuştu ve Uri’nin bizzat takip etmesi gerekecekti.
Şimdi yapabileceği tek şey, bir sonraki adımı düşünmeden önce Johann’ın dönmesini beklemekti.
Uri, Johann’ın saklanma ve kaçma yeteneklerine güveniyordu. Ne de olsa, insanlar ve rüya canavarları arasındaki melezler son derece nadir varlıklardı.
Damarlarında yarı gölge yosun bryozoan kanı olan Johann kolayca bir gölgeye dönüşebilir, karanlığa karışabilir ve kendi varlığını nefes almak kadar kolay bir şekilde maskeleyebilirdi.
Pıtır pıtır… Pıtır pıtır…
Göz açıp kapayıncaya kadar şiddetli yağmur, sönmüş sigara izmaritini kanalizasyona sürükledi.
Uri cep saatini sakladı ve bir sigara daha yakmak üzereyken donup kaldı.
Sigarası çoktan sönmüştü, yağmurlu bir gecede bu zifiri karanlık sokakta neden bir gölge vardı?
“Kahretsin!”
Uri kaşlarını çattı ve hemen elindeki yanmamış sigarayı çimdikledi ve yukarı doğru işaret etti. “Alev Büyüsü – Yanma Işığı!”
Boom!
Büyü aracı olarak kullanılan talihsiz sigaradan şimşek şeklinde yoğun bir alev çıktı ve bir anda tüm sokağı aydınlattı.
Doğal olarak ışık ve ateş, gölgelerle baş etmenin en iyi yollarıydı!
Ancak Uri, koşulların artık kendisi için uygun olmadığını biliyordu. Yağmurdan gelen nem, tüm ateşe dayalı büyülerin etkinliğini önemli ölçüde azalttı ve büyücülük yardımcısı sadece sıradan bir sigaraydı.
Bu, bu Yanma Işığı tekniğinin yalnızca birkaç saniye tutabileceği ve gerçekten fazla hasara neden olmayacağı anlamına geliyordu.
Böylece Uri hemen geri çekilmeye başlarken aynı zamanda iç ceplerinden madeni para büyüklüğünde kırmızı bir değerli taş çıkardı. Saldırganın bir dönek haline gelen Johann olduğundan artık oldukça emindi.
Uri bu ihanete neyin sebep olduğunu bilmese de artık kesin olan bir şey vardı: Johann’ın ölmesi gerekiyordu!
“Alev büyüsü – Kavurucu Toprak!” diye homurdandı Uri, gözlerinde soğuk bir bakışla.
Ancak yerdeki gölge daha da hızlıydı.
Uri bir şeylerin ters gittiğini fark etmeden bir saniye önce, o gölge çoktan orijinal insan formuna dönmüş ve Uri’nin vücudunu delen sayısız keskin metal kazığı fırlatmıştı.
“Ahhh!” Atalet, Uri’yi yüksek bir gümbürtüyle ara sokak duvarına çiviledi ve muazzam acı onun haykırmasına neden oldu.
Sadece kazığa saplanmış olmak böyle bir tepkiye neden olmazdı. Bununla birlikte, metal kazıklar vücudunu delip geçtiğinde üzerinde sayısız diken oluşmuştu ve sefil iniltilerinin nedeni buydu.
Aynı anda, şiddetli bir alev tüm sokağı yalayarak her şeyi kavrulmuş toprağa çevirdi.
Johann’ın zayıf bedeni alevlerle parçalandı ve küle döndü. Parlayan alevin delici parıltısı altında, vücudu kararmış bir siluete dönüştü.
Kısa süreli çatışma sona ermişti.
Uri, metal kazıkları vücudundan kurtarmak için başkalaşım büyüsünü kullandı ve onları erimiş metale eritmek için ısı kullandı.
Nefes nefese, yaralarına bastırırken öne doğru sendeledi ve sırıttı. “Dikkatli olmayacağımı mı sandın? Ben ihanet konusunda senden daha bilgiliyim. Ne kadar saf!”
Alevlerin içindeki tüm yaşam belirtileri durmuştu ve kömürleşmiş bir bedene dönüşen kararmış siluet hâlâ sokağın ortasında duruyordu. Bu, aptal bir kara büyücünün ölümünü temsil ediyordu.
Uri elini kaldırdı ve bu savaşı bitirmek için son bir büyü yapmaya hazırlandı.
Yüzen kül parçaları yere düştüğünde, sayısız kanlı damar sokak duvarlarında kök salmış ve bir anda tüm sokağı kaplamıştı.
“Ne oluyor be?!”
Uri bir şeylerin ters gittiğini anladığında, tüm sokak çoktan kıvranan kanlı damarlarla dolmuştu.
Hemen büyüsünü bıraktı ama bu ürkütücü ve hızla büyüyen kitle çoktan Uri’ye doğru toplanmaya başlamıştı ve onu yutmak üzereydi.
Uri etrafına bakındı, sonunda yüzünde korku belirdi. “Sen Johann değilsin! Kimsin sen!”
Sanki nefes alıyormuş gibi kabaran damar, doku ve sarkom yığınından Johann’ın tiz sesi geldi. “Tanrım… Kulun… bir engeli kaldırdı…”
Kral? Uri bu kelimeye sıkıca sarıldı. Johann’ın geçmişini çok iyi biliyordu ve Johann’ın hiçbir zaman herhangi bir inanca inanmadığını biliyordu.
Johann araştırmaya gittikten sadece yarım saat sonra nasıl birdenbire bir ‘Lord’ olabilir?
Sadece bir açıklama olabilir. Kitapçı sahibi! Bu kitapçı sahibinin uyarısıdır!
Uri’nin son düşünceleri, yutulmadan hemen önce parladı.
——
Tak tak.
Heris, arkasındaki kapının vurulduğunu duydu. “Girin. Ne var?”
Astın titreyen sesi çınladı. “Bay Uri… o öldü.”
Heris şaşırmıştı. “Bu nasıl oldu?”
“Bay Uri talimatlarınızı yerine getirdi ve 23. Cadde’deki kitapçıyı araştırması için birini gönderdi. Ancak, gönderilen kişi bilinmeyen bir güçle Bay Uri’ye ihanet ederek onu öldürdü.
“İşte olay yerinin fotoğraflarını ve sahneyi yeniden oluşturmak için belirlenen sihir izlerini içeren bir rapor. Ayrıca Bay Uri’nin geride bırakmak için son anlarını geçirdiği yerde son bir mesaj var.”
“Ne?”
“‘Koş’ dedi.”