savaş esiri - Prisoner of war
Bir savaş esiri ( savaş esiri ) bir olduğu muharebe dışı bir-ister askeri üyesi bir düzensiz askeri savaş veya sivil -kim tutulduğu esir bir tarafından savaşan sırasında veya hemen sonrasında gücün silahlı çatışma . "Savaş tutsağı" ifadesinin ilk kaydedilen kullanımı 1610 yılına kadar uzanmaktadır.
Muhalifler, savaş esirlerini hala savaş alanında bulunan düşman savaşçılardan izole etmek ( düşmanlıklardan sonra düzenli bir şekilde serbest bırakmak ve ülkelerine geri göndermek ), askeri zaferi göstermek, cezalandırmak, kovuşturmak gibi çeşitli meşru ve gayri meşru nedenlerle gözaltında tutuyorlar. için savaş suçları , emekleri için onlara istismar , işe ve hatta askere kendi savaşçı olarak onları, onlardan askeri ve siyasi istihbarat toplama veya indoctrinating yeni siyasi veya dini inançları onları.
Eski Çağlar
İnsanlık tarihinin çoğu için, galiplerin kültürüne bağlı olarak, bir savaşta kaybeden tarafta yer alan ve teslim olan ve savaş esiri olarak alınan düşman savaşçılar, katledilmeyi veya köleleştirilmeyi bekleyebilirdi . Erken Roma gladyatörleri , etnik kökenlerine göre Samnitler , Trakyalılar ve Galyalılar ( Galli ) olarak sınıflandırılan savaş esirleri olabilir . Homeros'un İlyada'sı , Yunan ve Truva askerlerinin, kendilerini savaş alanında yenen karşıt güçlere merhamet karşılığında zenginlik ödülleri sunduğunu, ancak tekliflerinin her zaman kabul edilmediğini anlatır; örneğin Lycaon'a bakın .
Tipik olarak, galipler, kadınları ve çocukları koruma olasılıkları daha yüksek olsa da, düşman savaşçılar ve düşman siviller arasında çok az ayrım yaptı. Bazen bir savaşın amacı, bir savaşın değilse de, raptio olarak bilinen bir uygulama olan kadınları yakalamaktı ; Sabinlerin Tecavüz geleneğine, Roma kurucuları tarafından büyük bir kitle kaçırma göre, içeriyordu. Tipik kadınlar hiçbir vardı hakları ve yasal olarak düzenlenmiştir taşınır .
MS dördüncü yüzyılda , Amida Piskoposu Acacius , Roma İmparatorluğu ile yakın zamanda yapılan bir savaşta yakalanan ve kasabasında korkunç koşullar altında tutulan ve bir kölelik hayatına mahkum olan Pers mahkumların kötü durumundan etkilenen fidye için inisiyatif aldı. kilisesinin değerli altın ve gümüş kaplarını satarak ve ülkelerine dönmelerine izin vererek. Bunun için sonunda aziz ilan edildi.
Orta Çağ ve Rönesans
Efsaneye göre, 464'te Childeric'in Paris'i kuşatması ve ablukası sırasında rahibe Geneviève (daha sonra şehrin koruyucu azizi olarak kutsandı) Frank kralına savaş esirlerinin refahı için yalvardı ve olumlu bir yanıt aldı. Daha sonra, Clovis I ( r . 481–511 ), Genevieve'in onu buna teşvik etmesinden sonra esirleri serbest bıraktı.
Kral Henry V'nin İngiliz ordusu , 1415'teki Agincourt Muharebesi'nden sonra birçok Fransız savaş esirini öldürdü. Bu, Fransızların erkek çocukları ve ordunun bagajını ve ekipmanını taşıyan diğer savaşçı olmayanları öldürmesine misilleme olarak yapıldı ve çünkü Fransızlar tekrar saldırıyorlardı ve Henry onların sızıp esirleri yeniden savaşmaları için serbest bırakmalarından korkuyordu.
Geç Orta Çağ'da bir dizi dini savaş , sadece düşmanları yenmeyi değil, aynı zamanda ortadan kaldırmayı da amaçladı. Hıristiyan Avrupa'daki yetkililer, genellikle sapkınların ve kafirlerin yok edilmesini arzu edilir olarak gördüler . , Savaş örnekleri 13. yüzyıla içerir Albigeois Crusade içinde Languedoc ve Kuzey Haçlıları içinde Baltık bölgesi . Bir Haçlı tarafından , Béziers şehrinin öngörülen ele geçirilmesinin (1209) ardından Katolikler ve Katharlar arasında nasıl ayrım yapılacağı sorulduğunda , Papalık Elçisi Arnaud Amalric'in iddiaya göre, "Hepsini öldürün, Tanrı Kendisininkini bilir " yanıtını verdi .
Aynı şekilde, 11. ve 12. yüzyıllarda Hıristiyanların Müslümanlara karşı Haçlı Seferleri sırasında fethedilen şehirlerin sakinleri sık sık katledildi . Soylular fidye almayı umabilirlerdi ; aileleri, tutsaklarına, tutsakların sosyal statüsüyle orantılı olarak büyük miktarlarda servet göndermek zorunda kalacaklardı.
Feodal Japonya'nın , çoğunlukla yargısız infaz bekleyebilecek savaş esirlerini fidye verme geleneği yoktu.
13. yüzyılda genişleyen Moğol İmparatorluğu , teslim olan (nüfusun bağışlandığı ancak fetheden Moğol ordusunu desteklemesi gereken) şehirler veya kasabalar ile direnenler (bu durumda şehir yağmalandı ve yıkıldı ve tüm nüfus ) arasında ünlü bir ayrım yaptı. öldürüldü). In Tirmiz üzerine Amu : "Tüm insanlar, hem erkek ve kadınlar, daha sonra hepsi öldürüldü, her zamanki gelenek uyarınca ova üzerine dışarı tahrik ve ayrıldı" .
Aztekler warred canlı mahkumları toplamak amacıyla, komşu kabileler ve gruplar ile sürekli fedakarlık . 1487'de Büyük Tenochtitlan Piramidi'nin yeniden kutsanması için "10.000 ila 80.400 kişi" kurban edildi.
622-750 yılları arasındaki ilk Müslüman fetihleri sırasında , Müslümanlar rutin olarak çok sayıda esiri ele geçirdiler. Dönüşenlerin dışında, çoğu fidye ya da köleleştirildi . Haçlı Seferleri sırasında yakalanan Hıristiyanlar, fidye ödeyemezlerse genellikle ya öldürülür ya da köle olarak satılırlardı. Muhammed , yaşamı boyunca ( c. 570 -632), dinleri ne olursa olsun tutsaklara makul bir temelde yiyecek ve giyecek sağlamayı İslami hükümetin sorumluluğunda kıldı; ancak tutuklular bir kişinin gözetimindeyse, sorumluluk bireyin üzerindeydi. Mahkumların serbest bırakılması, hayırsever bir eylem olarak şiddetle tavsiye edildi. Muhammed, düşmanın Müslümanlarla bir anlaşmayı bozduğunu hissettiği belirli durumlarda , 627'de Banu Kurayza örneğinde olduğu gibi, savaşlara katılan erkek esirlerin toplu olarak infaz edilmesini onayladı . Müslümanlar, idam edilenlerin kadınlarını ve çocuklarını ayırdı. olarak ghanima (savaş ganimeti).
Modern Zamanlar
Avrupa'da, savaş esirlerinin tedavisi, 16. ve 18. yüzyılın sonları arasındaki zaman diliminde giderek daha merkezi hale geldi. Daha önce savaş esirleri, esir edenin özel mülkü olarak kabul edilirken, yakalanan düşman askerleri giderek devletin mülkü olarak görülmeye başlandı. Avrupa devletleri, savaş esiri statüsünün kime atfedileceği sorusundan nihai olarak serbest bırakılmalarına kadar, esaretin tüm aşamaları üzerinde artan bir kontrol uygulamaya çalıştılar. Teslim olma eylemi, ideal olarak, tüm birimlerinin teslim edilmesini müzakere eden memurlar tarafından meşrulaştırılacak şekilde düzenlendi. Savaş tarzları Kazaklar ve Hırvatlar gibi düzenli Avrupa ordularının savaş hattı taktiklerine uymayan askerlerin savaş esiri statüsü genellikle reddedildi.
Bu gelişmeye paralel olarak, savaş esirlerine yönelik muamele, özellikle savaşan devletler arasında esir değişiminin nasıl gerçekleştirileceğini düzenleyen sözde kartel sistemi biçiminde, etkileşimli anlaşmalarda giderek daha fazla düzenleniyordu. Bu tür bir başka antlaşma, Otuz Yıl Savaşlarını sona erdiren 1648 Vestfalya Barışı'ydı . Bu antlaşma, savaş esirlerinin çatışmaların sonunda fidye olmadan serbest bırakılması ve anavatanlarına dönmelerine izin verilmesi kuralını koydu.
Ayrıca , esir bir subayın kılıcını teslim ettiği ve ayrıcalıklar karşılığında bir beyefendi olarak söz verdiği "söylem" için Fransızca olan şartlı tahliye hakkı da gelişti . Kaçmayacağına yemin ederse, daha iyi barınak ve hapishane özgürlüğü elde edebilirdi. Kendisini tutsak eden ulusa karşı düşmanlığı sona erdirmeye yemin ederse, ülkesine geri gönderilebilir veya takas edilebilirdi, ancak eski esirlerine karşı askeri bir görevde hizmet edemezdi.
Kuzey Amerika'da yakalanan Avrupalı yerleşimciler
Kuzey Amerika'nın yerli halkları tarafından yakalanan okuryazar kadınların bakış açıları da dahil olmak üzere, yakalanan Avrupalı yerleşimcilerin erken tarihsel anlatıları, bazı sayılarda mevcuttur. Kral Philip'in Savaşı'nın kaotik savaşında ele geçirilen Mary Rowlandson'ın yazıları buna bir örnektir. Böyle anlatılar bir tür yumurtlama, bazı popülerlik zevk tutsaklık anlatı ve erken Amerikan edebiyatının vücudunda kalıcı bir etkisi vardı, en önemlisi mirası yoluyla James Hamdi Tanpınar 'ın Mohikan The Last . Bazı Yerli Amerikalılar Avrupalıları yakalamaya ve 19. yüzyıla kadar hem işçi hem de pazarlık kozu olarak kullanmaya devam ettiler; örneğin , 1802'den 1805'e kadar Kuzeybatı Pasifik kıyısındaki Nootka halkının tutsağı olarak geçirdiği yıllar hakkında bir anı yazan bir denizci olan John R. Jewitt'e bakın .
Fransız Devrimci savaşları ve Napolyon savaşları
Bilinen en eski savaş esiri kampı , 1797'de Norman Cross , İngiltere'de Fransız Devrim Savaşları ve Napolyon Savaşlarından artan sayıda mahkumu barındırmak için kuruldu . Ortalama hapishane nüfusu yaklaşık 5.500 erkekti. Kaydedilen en düşük sayı Ekim 1804'te 3.300 idi ve 10 Nisan 1810'da 6.272, herhangi bir resmi belgede kaydedilen en yüksek mahkum sayısıydı. Norman Cross Hapishanesi , savaş esirlerine en insani muameleyi sağlayan bir örnek depo olarak tasarlandı. İngiliz hükümeti, en azından yerel halk için mevcut olana eşit kalitede yiyecek sağlamak için büyük çaba sarf etti. Yeterli kalitede olduğundan emin olmak için cezaevine teslim edilen yiyeceklerin her dörtgenden kıdemli memurun incelemesine izin verildi. Cömert yiyecek arzına ve kalitesine rağmen, bazı mahkûmlar tayınlarını kumar oynadıktan sonra açlıktan öldüler. Hapishanede tutulan erkeklerin çoğu, düşük rütbeli askerler ve denizciler, orta teğmenler ve küçük subaylar da dahil olmak üzere, az sayıda özel kişiyle birlikte . Çoğunlukla yakalanan gemilerdeki yolcular ve bazı subayların eşleri olan yaklaşık 100 kıdemli subay ve bazı "sosyal statüye sahip" bazı sivillere, bazıları Northampton , Plymouth , Melrose ve daha uzakta olmasına rağmen , hapishanenin dışında, özellikle Peterborough'da şartlı tahliye verildi. Abergavenny . İngiliz toplumu içindeki rütbelerinin nezaketi onlara verildi. Leipzig Savaşı sırasında her iki taraf da mezar tonozlarında yaşayan ve tabutları yakacak odun için kullanan yaklaşık 6000 savaş esiri için şehrin mezarlığını bir lazaret ve esir kampı olarak kullandı. Yiyecek kıttı ve mahkumlar atları, kedileri, köpekleri ve hatta insan eti yemeye başvurdular. Mezarlığın içindeki kötü koşullar, savaştan sonra şehir çapında bir salgına katkıda bulundu.
mahkum değişimi
Amerikan Bağımsızlık Savaşı ve Napolyon Savaşları (1793-1815) ve ardından 1812 Anglo-Amerikan Savaşı sırasındaki geniş çatışma dönemi , savaşan taraflar savaştayken bile esir değişimi için bir kartel sisteminin ortaya çıkmasına neden oldu. . Bir kartel genellikle ilgili silahlı servis tarafından benzer rütbeli personelin değişimi için düzenlenirdi. Amaç, tutuklu sayısını azaltmak ve aynı zamanda kendi ülkesindeki vasıflı personel açığını azaltmaktı.
Amerikan İç Savaşı
İç savaşın başlangıcında bir şartlı tahliye sistemi işletildi. Esirler, resmi olarak değiş tokuş edilinceye kadar savaşmamayı kabul ettiler. Bu arada, kendi orduları tarafından yönetilen ve kendilerine ücret ödenen ancak herhangi bir askeri görev yapmalarına izin verilmeyen kamplarda tutuldular. 1863'te Konfederasyon siyah mahkumları değiştirmeyi reddettiğinde mübadele sistemi çöktü. 1864 yazının sonlarında, Dix-Hill Kartelinin askıya alınmasından bir yıl sonra ; Konfederasyon yetkilileri, karteli devam ettirmek ve siyah mahkumları dahil etmek için Birlik Borsa Komiseri Birlik Generali Benjamin Butler'a başvurdu. Butler, konuyla ilgili rehberlik için Grant ile temasa geçti ve Grant, 18 Ağustos 1864'te Butler'a şu anda ünlü ifadesiyle yanıt verdi. Teklifi reddetti ve özünde Birliğin adamlarını esaret altında bırakmayı göze alabileceğini, Konfederasyonun yapamayacağını belirtti. Bundan sonra, Amerikan İç Savaşı sırasında 409.000 savaş esirinin yaklaşık 56.000'i hapishanelerde öldü ve çatışmadaki ölümlerin yaklaşık %10'unu oluşturdu. Georgia , Andersonville yakınlarında bulunan Camp Sumter'da hapsedilen 45.000 Union savaş esirinden 13.000'i (%28) öldü. At Camp Douglas Chicago, Illinois, onun Konfederasyon mahkumların% 10 bir soğuk kış ayı boyunca ölen; ve New York eyaletindeki Elmira Hapishanesi , %25 (2.963) ölüm oranıyla Andersonville'inkine neredeyse eşitti.
iyileştirme
19. yüzyıl boyunca, mahkumların tedavisini ve işlenmesini iyileştirmeye yönelik çabalar arttı. Ortaya çıkan bu sözleşmelerin bir sonucu olarak, 1874 Brüksel Konferansı'ndan başlayarak, mahkumlara insanlık dışı muamelenin ve gereksiz zarara neden olan silahların kullanılmasının önlenmesinin gerekli olduğu konusunda ulusların hemfikir olduğu bir dizi uluslararası konferans düzenlendi. Katılımcı ülkeler tarafından hiçbir anlaşma hemen onaylanmamasına rağmen , savaş esirlerine insani ve diplomatik olarak muamele edilmesini belirleyen yeni sözleşmelerin kabul edilmesi ve uluslararası hukuk olarak tanınmasıyla sonuçlanan çalışmalar devam etti .
Lahey ve Cenevre Sözleşmeleri
1907 Lahey Sözleşmesi IV'ün Ekinin II. Bölümü - Kara Savaşı Kanunları ve Gümrükleri, savaş esirlerine yapılan muameleyi ayrıntılı olarak ele aldı. Bu hükümler, 1929 Savaş Esirlerine İlişkin Cenevre Sözleşmesi'nde daha da genişletildi ve 1949'daki Üçüncü Cenevre Sözleşmesi'nde büyük ölçüde revize edildi .
Üçüncü Cenevre Sözleşmesi'nin 4. Maddesi, yakalanan askeri personeli , bazı gerilla savaşçılarını ve bazı sivilleri korur . Tutuklunun yakalandığı andan serbest bırakılana veya ülkesine geri gönderilene kadar geçerlidir. Sözleşmenin ana hükümlerinden biri, mahkumlara işkence yapılmasını yasa dışı kılıyor ve bir mahkumdan yalnızca adını , doğum tarihini , rütbesini ve (varsa) hizmet numarasını vermesi istenebileceğini belirtiyor .
ICRC konusunda oynamak için özel bir rolü vardır , uluslararası insancıl hukuk içinde, geri ve savaş zamanlarında aile iletişimi sürdürmek (GC göndermek ve mektuplar ve kartlar (Cenevre Sözleşmesi almayı savaş esirleri ve internees hakkına ilişkin özellikle ) III, md.71 ve GC IV, md.107).
Bununla birlikte, ulusların bu yasalara uyma konusundaki bağlılıkları farklıdır ve tarihsel olarak POW'ların tedavisi büyük ölçüde değişmiştir. İkinci Dünya Savaşı sırasında, İmparatorluk Japonyası ve Nazi Almanyası (Sovyet savaş esirlerine ve Batılı Müttefik komandolarına karşı) savaş esirlerine karşı vahşetle ün salmıştı. Alman ordusu, Sovyetler Birliği'nin Cenevre Sözleşmesi'ni imzalamayı reddetmesini, Sovyet savaş esirlerine gerekli yaşam koşullarını sağlamamak için bir gerekçe olarak kullandı; ve Sovyetler de Mihver mahkûmları zorunlu çalıştırma olarak kullandılar. Almanlar ayrıca Komando Düzeni uyarınca Alman hatlarının gerisinde yakalanan İngiliz ve Amerikan komandolarını rutin olarak idam etti . Kuzey Kore ve Kuzey ve Güney Vietnam kuvvetleri, bu çatışmalar sırasında alınan mahkumları rutin olarak öldürdü veya kötü muamele gördü.
Nitelikler
Savaş esiri statüsüne hak kazanabilmek için, yakalanan kişilerin , savaşçı ayrıcalığına sahip yasal savaşçılar olması gerekir; bu, onlara, düşman savaşçıları öldürmek gibi yasal savaş fiillerini oluşturan suçlar için cezadan muafiyet sağlar . Üçüncü Cenevre Sözleşmesi kapsamında kalifiye olmak için , bir savaşçının bir emir komuta zincirinin parçası olması , "uzaktan görülebilen sabit bir ayırt edici işaret" giymesi, açıkça silah taşıması ve savaş yasaları ve geleneklerine göre askeri operasyonlar gerçekleştirmiş olması gerekir . (Sözleşme, "işgal edilmemiş bir bölgenin sakinleri, düşmanın yaklaşması üzerine, işgal kuvvetlerine karşı koymak için zaman bulamadan kendiliğinden silaha sarılanlar" gibi birkaç başka grubu da tanır. düzenli silahlı birimler".)
Bu nedenle, üniformalar ve rozetler, Üçüncü Cenevre Sözleşmesi kapsamında savaş esiri statüsünün belirlenmesinde önemlidir. Altında Katma Protokol I , işaretleme farklı bir şartı dahil artık. francs-tireurs , milis , isyancılar , teröristler , sabotajcılar , paralı askerler ve casuslar genellikle Ek Protokol 1 kriterlerini karşılamadıkları için uygun değildirler. Bu nedenle, yasadışı savaşçı kategorisine girerler veya daha doğrusu savaşçı değillerdir. . Savaş esiri statüsü almayan esir askerler, Dördüncü Cenevre Sözleşmesi kapsamında halen siviller gibi korunmaktadır .
Kriterler öncelikle uluslararası silahlı çatışmalara uygulanır . İç savaşlar gibi uluslararası olmayan silahlı çatışmalarda savaş esiri statüsünün uygulanması Ek Protokol II tarafından yönlendirilir , ancak isyancılar hükümet güçleri tarafından genellikle hain , terörist veya suçlu olarak muamele görür ve bazen olay yerinde infaz edilir veya işkence görür . Ancak, içinde Amerikan İç Savaşı , her iki tarafın da muhtemelen dışarı savaş esirlerinin olarak yakalanan asker tedavi karşılıklılık rağmen, Birlik kabul Konfederasyon ayrılıkçı isyancılar olarak personel. Ancak gerillalar ve diğer düzensiz savaşçılar genellikle hem sivil hem de askeri statüden aynı anda yararlanmayı bekleyemezler.
Haklar
Altında Üçüncü Cenevre Sözleşmesi'nin savaş (POW) esiri olması gerekir:
- Kişilerine ve onurlarına saygıyla insanca muamele
- En yakın akrabalarını ve Uluslararası Kızılhaç Komitesi'ni yakalanmaları konusunda bilgilendirebilir
- Akrabalarla düzenli olarak iletişim kurmasına ve paket almasına izin verilir
- Yeterli yiyecek, giyecek, barınma ve tıbbi yardım verilmesi
- Tehlikeli, sağlıksız veya aşağılayıcı işlere zorlanmadan yapılan işler için ödeme yapılır.
- Çatışmalar sona erdikten hemen sonra yayınlandı
- İsim, yaş, rütbe ve hizmet numarası dışında herhangi bir bilgi vermek zorunda değildir.
Ayrıca, savaş alanında yaralı veya hasta ise, mahkum Uluslararası Kızılhaç Komitesi'nden yardım alacaktır.
Bir ülke savaş esiri haklarının ihlalinden sorumlu olduğunda, sorumlular buna göre cezalandırılacaktır. Bunun bir örneği Nürnberg ve Tokyo Duruşmaları'dır . Alman ve Japon askeri komutanları, II. Dünya Savaşı sırasında saldırganlık , cinayet , kötü muamele ve bireylerin sınır dışı edilmesi ve soykırım savaşı hazırlamak ve başlatmaktan yargılandı . Çoğu, işledikleri suçlardan dolayı idam edildi veya ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı.
ABD Davranış Kuralları ve terminoloji
Birleşik Devletler Askeri Davranış Kuralları , 1955'te Başkan Dwight D. Eisenhower'ın emrindeki 10631 sayılı İcra Emri aracılığıyla , esir alınan Birleşik Devletler askerleri için ahlaki bir kod olarak hizmet etmek üzere ilan edildi. Öncelikle, özellikle Kore Savaşı sırasında ABD kuvvetleri savaş esiriyken, liderliğin ve organizasyonun çöküşüne yanıt olarak yaratıldı .
Bir askeri üye esir alındığında, Davranış Kuralları onlara emir komuta zincirinin hala yürürlükte olduğunu hatırlatır (hizmet koluna bakılmaksızın komuta için uygun olan en yüksek rütbeli asker komuta altındadır) ve onların liderliğini desteklemelerini gerektirir. . Davranış Kuralları ayrıca, hizmet üyelerinin düşmana bilgi vermeye (kendilerini tanımlamanın ötesinde, yani "ad, rütbe, seri numarası"), özel ayrıcalıklar veya şartlı tahliye almalarına veya düşmanlarına başka bir şekilde yardım ve rahatlık sağlamaya direnmelerini gerektirir.
Vietnam Savaşı'ndan bu yana, düşman savaş esirleri için resmi ABD askeri terimi EPW'dir (Düşman Savaş Tutsağı). Bu isim değişikliği, düşman ve ABD tutsakları arasında ayrım yapmak için getirildi.
2000 yılında ABD ordusu, yakalanan Amerikan personeli için "Savaş Tutsağı" tanımını "Kayıp Yakalanan" ile değiştirdi. Bir Ocak 2008 yönergesi, bunun arkasındaki mantığın, "Savaş Tutsağı"nın bu tür insanlar için uluslararası yasal olarak tanınan bir statü olması nedeniyle, herhangi bir ülkenin aynı şeyi izlemesine gerek olmadığını belirtir. Bu değişiklik, bu alandaki uzmanlar arasında bile nispeten bilinmiyor ve "Savaş Tutsağı", "Esir/Kayıp Personel Ofisi" bulunan ve Savaş Esiri Madalyası veren Pentagon'da yaygın olarak kullanılmaya devam ediyor .
birinci Dünya Savaşı
Birinci Dünya Savaşı sırasında, yaklaşık sekiz milyon erkek teslim oldu ve savaş bitene kadar esir kamplarında tutuldu. Tüm uluslar, savaş esirlerine adil muamele konusunda Lahey kurallarına uyma sözü verdi ve genel olarak POW'lar, yakalanmayan akranlarından çok daha yüksek bir hayatta kalma oranına sahipti. Bireysel teslimiyetler nadirdi; genellikle büyük bir birlik tüm adamlarını teslim etti. At Tannenberg 92000 Ruslar savaş sırasında teslim oldu. Kuşatılmış Kaunas garnizonu 1915'te teslim olduğunda, 20.000 Rus esir oldu. Rus kayıplarının yarısından fazlası, yakalanan, yaralanan veya öldürülenlerin oranı olarak mahkumlardı. Yaklaşık 3,3 milyon erkek mahkum oldu.
Alman İmparatorluğu 2,5 milyon esirleri tuttukları; Rusya 2,9 milyona sahipti ve İngiltere ve Fransa , çoğunlukla 1918'deki Ateşkesten hemen önceki dönemde kazanılan yaklaşık 720.000'e sahipti. ABD 48.000'e sahipti. POW'lar için en tehlikeli an, çaresiz askerlerin bazen yanlışlıkla vurulduğu teslim olma eylemiydi. Mahkumlar bir savaş esiri kampına ulaştıklarında, kısmen Uluslararası Kızıl Haç'ın çabaları ve tarafsız ulusların teftişleri sayesinde koşullar daha iyiydi (ve çoğu zaman II. Dünya Savaşı'ndan çok daha iyiydi) .
Bununla birlikte, Almanya'daki Amerikan büyükelçisi (Amerika'nın savaşa girmesinden önce), bulgularını "Almanya'daki Dört Yılım" da yayınlayan James W. Gerard tarafından kaydedildiği gibi, Almanya'da savaş esirlerine karşı çok sert muamele vardı. Kanadalı George Pearson'ın "Bir Prenses Pat'in Kaçışı" kitabında daha da kötü koşullar rapor edilmiştir. Hem mahkumlar hem de siviller için açlığın yaygın olduğu Rusya'da durum özellikle kötüydü; orada tutulan 2 milyondan fazla savaş esirinin dörtte biri öldü. Yaklaşık 500.000 375.000 Avusturya-Macaristan Ruslar tarafından alınan savaş esirleri can verdi Sibirya dan çiçek ve tifüs . Almanya'da yiyecek azdı, ancak sadece %5'i öldü.
Osmanlı İmparatorluğu genellikle kötü savaş esirlerini tedavi. Bazı 11.800 İngiliz askerleri, Hintliler çoğu , beş aylık sonra mahkumları haline Kut Siege de, Mezopotamya Nisan 1916 yılında, pek çok zayıf oldukları ve teslim oldu ve 4250 esaret öldüğünde hasret.
Sina ve Filistin seferi sırasında 217 Avustralyalı ve bilinmeyen sayıda İngiliz, Yeni Zelanda ve Hint askeri Osmanlı kuvvetleri tarafından ele geçirildi. Avustralyalı mahkûmların yaklaşık %50'si hafif atlılardı ve bunların 48'i kayıp, 1 Mayıs 1918'de Ürdün Vadisi'nde yakalandığına inanılıyor. Avustralya Uçan Kolordu pilotları ve gözlemcileri Sina Yarımadası, Filistin ve Levant'ta yakalandı. 1915'te Çanakkale Boğazı'ndan geçiş yapan denizaltı AE2'nin mürettebatı da dahil olmak üzere, tüm Avustralyalı mahkumların üçte biri Gelibolu'da yakalandı. Hastalıkların, kötü beslenmenin ve yetersiz tıbbi tesislerin hüküm sürdüğü kamplarda yıllar önce zorunlu yürüyüşler ve kalabalık demiryolu yolculukları yaşandı. Diğer rütbelerin yaklaşık %25'i, çoğu yetersiz beslenmeden öldü, sadece bir subay öldü.
Nerede en merak durumda Rusya'da geldi Çekoslovak Lejyonu ait Çekoslovak (mahkumların Avusturya-Macaristan onlar kısaca sırasında askeri ve diplomatik yürürlüğe doruğa kendilerini, 1917 yılında yayımlanan silahlı edildi: ordusuna) Rus İç Savaşı .
mahkumların serbest bırakılması
1918'deki savaşın sonunda, tarafsız İsviçre'de tutulan binlerce tutuklu da dahil olmak üzere, Almanya'da 140.000 İngiliz savaş esiri olduğuna inanılıyordu. İlk İngiliz mahkumlar serbest bırakıldı ve 15 Kasım'da Calais'e ulaştı . Dunkirk üzerinden Dover'a gönderilmeleri için planlar yapıldı ve Dover'da daha sonra terhis için kullanılabilecek 40.000 erkeği barındırabilecek büyük bir kabul kampı kuruldu .
13 Aralık 1918'de ateşkes uzatıldı ve Müttefikler 9 Aralık'a kadar 264.000 mahkumun ülkelerine geri gönderildiğini bildirdi. Bunların çok büyük bir kısmı toplu halde serbest bırakılmış ve herhangi bir yiyecek veya barınak olmadan Müttefik hatlarına gönderilmişti. Bu, kabul eden Müttefikler için zorluklar yarattı ve serbest bırakılan birçok mahkum yorgunluktan öldü. Serbest bırakılan savaş esirleri süvari birlikleri tarafından karşılandı ve kamyonlardaki hatlardan geri gönderildikleri kabul merkezlerine bot ve giysilerle yeniden donatıldılar ve trenlerle limanlara gönderildiler.
Kabul kampına vardıklarında, POW'lar kaydedildi ve kendi evlerine gönderilmeden önce "bindirildi". Görevlendirilen tüm subaylar , yakalanma koşulları hakkında bir rapor yazmak ve yakalanmamak için ellerinden geleni yaptıklarından emin olmak zorundaydı. Geri dönen her subay ve adama Kral V. George'dan kendi eliyle yazılmış ve bir litografi üzerine çoğaltılmış bir mesaj verildi . Aşağıdaki gibi okur:
Büyük bir sabır ve cesaretle katlandığınız sefalet ve zorluklardan kurtuluşunuzda Kraliçe, sizi karşılamak için bana katılıyor.
Aylarca süren bu denemeler sırasında, yiğit Subaylarımızın ve Adamlarımızın esaretlerinin gaddarlıklarından erken kurtarılmaları, düşüncelerimizin en başında yer aldı.
Özlenen bu günün geldiği ve eski Ülke'ye döndüğünüz için, bir yuvanın mutluluğunu bir kez daha yaşayabileceğiniz ve geri dönüşünüzü sabırsızlıkla arayanlar arasında güzel günler görebileceğiniz için minnettarız.
George RI
Müttefik esirler savaşın sonunda evlerine gönderilirken, aynı muamele Müttefiklerin ve Rusya'nın İttifak Devletleri esirlerine , örneğin Fransa'da, 1920'ye kadar zorunlu çalışma olarak hizmet etmek zorunda kalanlara verilmedi. Serbest bırakıldılar. birçok yaklaşımlar sonra UKK'ya için Müttefik Yüksek Konseyi .
Dünya Savaşı II
Ölen Esirlerin Yüzdesi
Almanlar tarafından düzenlenen SSCB POW'ları %57.5 Yugoslavlar tarafından tutulan Alman savaş esirleri %41.2 SSCB tarafından tutulan Alman savaş esirleri %35.8 Japonlar tarafından tutulan Amerikan savaş esirleri %33.0 Almanlar tarafından tutulan Amerikan savaş esirleri %1,19 Doğu Avrupalılar tarafından düzenlenen Alman savaş esirleri %32.9 Japonlar tarafından tutulan İngiliz savaş esirleri %24.8 Çekoslovakların elindeki Alman savaş esirleri 5.0% Almanlar tarafından tutulan İngiliz savaş esirleri %3,5 Fransızlar tarafından tutulan Alman savaş esirleri %2,58 Amerikalılar tarafından tutulan Alman savaş esirleri %0.15 İngilizler tarafından tutulan Alman savaş esirleri %0.03
Esirlerin Eksen Tarafından Tedavisi
Japonya İmparatorluğu
Japon İmparatorluğu imzalı ama asla kabul edildiğine, Savaş Esirleri 1929 Cenevre Sözleşmesi'ni , hükümleri de dahil olmak üzere, uluslararası anlaşmalar uyarınca savaş değil tedavi mahkumları yaptığı Lahey Sözleşmeleri sırasında ya İkinci Çin-Japon Savaşı sırasında veya Pasifik Savaşı , çünkü Japonlar teslim olmayı onursuzluk olarak görüyorlardı. Ayrıca, 5 Ağustos 1937'de Hirohito tarafından onaylanan bir direktife göre , Lahey Sözleşmelerinin kısıtlamaları Çinli mahkumlar üzerindeki açık bir şekilde kaldırıldı.
Japon imparatorluk silahlı kuvvetleri tarafından tutulan Çin, Amerika Birleşik Devletleri, Avustralya, İngiltere, Kanada, Hindistan, Hollanda, Yeni Zelanda ve Filipinler'den savaş esirleri cinayete, dövülmeye, yargısız infaza, acımasız muameleye, zorunlu çalışmaya , tıbbi deneylere maruz kaldılar. , açlık tayınları, kötü tıbbi tedavi ve yamyamlık . Zorla çalıştırmanın en kötü şöhretli kullanımı Burma-Tayland Ölüm Demiryolu'nun yapımındaydı . 20 Mart 1943'ten sonra, İmparatorluk Donanması, denizde alınan tüm mahkumları infaz etme emri aldı.
Cassibile Mütarekesi'nden sonra, Doğu Asya'daki İtalyan askerleri ve siviller, Japon silahlı kuvvetleri tarafından esir alındı ve diğer savaş esirleriyle aynı koşullara tabi tutuldu.
Tokyo Mahkemesi'nin bulgularına göre , Batılı mahkumların ölüm oranı, Almanlar ve İtalyanlar altındaki savaş esirlerinin yedi katı olan %27,1 idi. Çinlilerin ölüm oranı çok daha yüksekti. ABD'den Birleşik Krallık, Commonwealth ve Hollanda'dan Dominyonlarda, 28500 ve 14,473 den 37.583 tutuklular sonra serbest iken Böylece, Japonya'nın teslim olması , Çinliler için sayı sadece 56. 27465 idi Birleşik Devletleri Ordusu ve Birleşmiş Pasifik Tiyatrosu'ndaki Devletler Ordusu Hava Kuvvetleri POW'ları% 40.4 ölüm oranına sahipti. Tokyo'daki Savaş Bakanlığı, savaşın sonunda hayatta kalan tüm savaş esirlerinin öldürülmesi için bir emir yayınladı.
Uluslararası Kızıl Haç'a savaş esirlerine doğrudan erişim sağlanmadı . Kafkas kökenli erkeklerin Asya toplumlarında saklanmalarının zorluğu nedeniyle Kafkas mahkumlar arasında kaçış neredeyse imkansızdı.
Müttefik POW kampları ve gemi nakliyeleri bazen Müttefik saldırılarının tesadüfi hedefleriydi. Japon " cehennem gemileri " - savaş esirlerinin zorlu koşullarda taşındığı işaretsiz nakliye gemileri - ABD Donanması denizaltıları tarafından saldırıya uğradığında meydana gelen ölümlerin sayısı özellikle yüksekti. Gavan Daws, "Pasifik Savaşı'nda ölen tüm savaş esirlerinden üçünden birinin dost ateşiyle suda öldürüldüğünü" hesapladı. Daves, Japonlar tarafından sevk edilen 50.000 savaş esirinin 10.800'ünün denizde öldüğünü belirtirken, Donald L. Miller "yaklaşık 21.000 Müttefik savaş esirinin denizde öldüğünü, bunların yaklaşık 19.000'inin dost ateşi sonucu öldüğünü" belirtir.
Esir kamplarında Hayat gibi sanatçılar tarafından kendilerine büyük bir risk altında kaydedilmiştir Jack Bridger Chalker , Philip Meninsky , Ashley George Eski ve Ronald Searle . İnsan saçı genellikle fırçalar, bitki suları ve boya için kan ve "tuval" olarak tuvalet kağıdı için kullanıldı. Eserlerinden bazıları Japon savaş suçlularının davalarında delil olarak kullanıldı.
Kampların koşullarına ilişkin araştırmalar, Liverpool Tropikal Tıp Okulu tarafından yürütülmüştür.
Japonlara teslim olan Suffolk Alayı birlikleri , 1942
Birçok ABD ve Filipinli savaş esiri , Mayıs 1942'de Bataan Ölüm Yürüyüşü'nün bir sonucu olarak öldü.
Ashley George Old tarafından "Tozlu" Rodos'un sulu boya çizimi
ABD Donanması hemşireleri , Mart 1945'te Los Baños Toplama Kampından kurtarıldı
Hong Kong'un Kurtuluşunda Kanadalı POW'lar
Cabanatuan esir kampını betimleyen POW sanatı , 1946'da üretildi
Almanya
Fransız askerleri
Fransız orduları 1940 yazında teslim olduktan sonra, Almanya iki milyon Fransız savaş esirini ele geçirdi ve onları Almanya'daki kamplara gönderdi. Yaklaşık üçte biri çeşitli şartlarda serbest bırakıldı. Geri kalanlardan subaylar ve astsubaylar kamplarda tutuldu ve çalışmadı. Erler işe gönderildi. Bunların yaklaşık yarısı, gıda kaynaklarının yeterli olduğu ve kontrollerin yumuşak olduğu Alman tarımında çalışıyordu. Diğerleri, koşulların çok daha sert olduğu fabrikalarda veya madenlerde çalıştı.
Batılı Müttefiklerin Savaş Esirleri
Almanya ve İtalya genellikle İngiliz İmparatorluğu ve İngiliz Milletler Topluluğu , Fransa, ABD ve diğer batılı Müttefiklerden mahkumlara bu ülkeler tarafından imzalanmış olan Cenevre Sözleşmesine göre davrandılar. Sonuç olarak, Batılı Müttefik subayları genellikle çalıştırılmadı ve daha düşük rütbeli bazı personel genellikle tazmin edildi veya çalışması da gerekmedi. Batılı Müttefik savaş esirlerinin Alman savaş esirleri kamplarındaki -özellikle savaşın son iki yılında- başlıca şikayetleri , yiyecek kıtlığı ile ilgiliydi.
Yahudi olan ya da Nazilerin Yahudi olduğuna inandığı Batılı Müttefik savaş esirlerinin yalnızca küçük bir kısmı Holokost'un bir parçası olarak öldürüldü ya da diğer antisemitik politikalara maruz kaldı . Örneğin , İngiliz Ordusuna katılan ve 1941'de Yunanistan'da Almanlar tarafından yakalanan Filistinli bir Yahudi olan Binbaşı Yitzhak Ben-Aharon , savaş esirleri için tamamen normal koşullar altında dört yıl esaret yaşadı.
Ancak, az sayıda Müttefik personeli, Yahudi olmaları da dahil olmak üzere çeşitli nedenlerle toplama kamplarına gönderildi. ABD'li tarihçi Joseph Robert White'ın belirttiği gibi: "Önemli bir istisna ... resmi olarak Arbeitskommando 625 [ Stalag IX-B olarak da bilinir ] olarak adlandırılan Berga an der Elster'deki ABD savaş esirlerinin alt kampıdır . Berga en ölümcül çalışmaydı. Müfrezeye katılan 73 erkek veya müfrezenin yüzde 21'i iki ay içinde öldü. 350 savaş esirinin 80'i Yahudiydi." Bir başka iyi bilinen örnek, iki ay boyunca Buchenwald toplama kampında tutulan 168 Avustralyalı, İngiliz, Kanadalı, Yeni Zelandalı ve ABD'li havacıdan oluşan bir gruptu ; savaş esirlerinden ikisi Buchenwald'da öldü. Bu olay için iki olası sebep öne sürülmüştür: Alman yetkililer Terrorflieger ("terörist havacılar") örneğini vermek istediler veya bu hava ekipleri yakalandıklarında sivil veya düşman askeri kılığına girdikleri için casus olarak sınıflandırıldı.
Dikmelerdeki koşullara ilişkin bilgiler, kaynağa bağlı olarak çelişkilidir. Bazı Amerikalı savaş esirleri, Almanların koşulların kurbanı olduğunu ve ellerinden gelenin en iyisini yaptığını iddia ederken, diğerleri onları esir edenleri vahşet ve zorla çalıştırmayla suçladı. Her halükarda, esir kampları, gıda tayınlarının yetersiz olduğu ve koşulların berbat olduğu sefil yerlerdi. Bir Amerikalı, "Direkler ve toplama kampları arasındaki tek fark, ilkinde gaza maruz kalmamamız veya vurulmamamızdı. Almanların tek bir şefkat veya merhamet eylemi hatırlamıyorum." Tipik yemekler, bir ekmek dilimi ve sulu patates çorbasından oluşuyordu, ancak yine de Sovyet savaş esirlerinin veya toplama kampı mahkumlarının aldığından daha önemliydi. Başka bir mahkum, "Alman planı bizi hayatta tutmaktı, ancak kaçmaya teşebbüs etmeyecek kadar zayıfladı" dedi.
Sovyet kara kuvvetleri 1945'in başlarında bazı savaş esiri kamplarına yaklaşırken, Alman muhafızları batılı Müttefik savaş esirlerini genellikle aşırı kış hava koşullarında orta Almanya'ya doğru uzun mesafeler yürümeye zorladı . 257.000 savaş esirinden yaklaşık 80.000'inin bu tür yürüyüşlere maruz kaldığı ve bunun sonucunda 3.500'e yakınının öldüğü tahmin edilmektedir.
İtalyan savaş esirleri
Eylül 1943'te Mütareke'den sonra, birçok yerde açık üst emir bekleyen İtalyan subay ve askerleri, Almanlar ve İtalyan faşistler tarafından tutuklandı ve II. Dünya Savaşı süresince tutuldukları Almanya veya Doğu Avrupa'daki Alman toplama kamplarına götürüldü. . Uluslararası Kızıl Haç onlar için hiçbir şey yapamadı, çünkü onlar savaş esiri olarak görülmediler, ancak mahkumlar " askeri enterne " statüsüne sahipti . Mahkumların tedavisi genellikle zayıftı. Yazar Giovannino Guareschi , gözaltına alınanlar arasındaydı ve hayatında bu dönem hakkında yazdı. Kitap çevrildi ve My Secret Diary olarak yayınlandı . Yarı açlığın açlıkları, bireysel mahkûmların gardiyanlar tarafından gelişigüzel öldürülmesi ve serbest bırakıldıklarında (şimdi bir Alman kampından), kendilerinin (serbest bırakılan diğer mahkûmlarla birlikte) yiyecek maddeleriyle dolu ıssız bir Alman kasabasını nasıl bulduklarını yazdı. yediler.. Almanlar tarafından esir alınan 700.000 İtalyan'dan yaklaşık 40.000'inin gözaltında öldüğü ve Yunan adalarından anakaraya yapılan nakliye sırasında 13.000'den fazlasının hayatını kaybettiği tahmin ediliyor.
Doğu Avrupa savaş esirleri
Almanya, Batılı olmayan mahkumlara, özellikle de ağır koşullara maruz kalan ve esaret altında çok sayıda ölen Polonyalı ve Sovyet savaş esirlerine aynı muamele standardını uygulamadı.
1941 ve 1945 yılları arasında Mihver Devletler yaklaşık 5,7 milyon Sovyet esiri aldı. Yaklaşık bir milyonu savaş sırasında serbest bırakıldı, çünkü statüleri değişti, ancak Alman otoritesi altında kaldılar. 500.000'den biraz fazlası ya kaçtı ya da Kızıl Ordu tarafından kurtarıldı. Savaştan sonra kamplarda yaklaşık 930.000 kişi daha sağ olarak bulundu. Kalan 3,3 milyon mahkum (yakalanan toplamın %57,5'i) tutsaklıkları sırasında öldü. Barbarossa Harekâtı'nın 1941 yazında başlaması ile bir sonraki bahar arasında, alınan 3,2 milyon Sovyet esirinin 2,8 milyonu Almanların elindeyken öldü. Rus askeri tarihçisi General Grigoriy Krivosheyev'e göre, Mihver devletleri, savaştan sonra 1.8 milyonu kamplarda canlı bulunan ve 318.770'i savaş sırasında Mihver tarafından serbest bırakılan ve daha sonra tekrar Sovyet silahlı kuvvetlerine alınan 4.6 milyon Sovyet esiri aldı. . Karşılaştırıldığında, 1939-45 yılları arasında 8.348 Batılı Müttefik mahkum Alman kamplarında öldü (toplam 232.000'in %3.5'i).
Almanlar, Sovyetler Birliği'nin Cenevre Sözleşmesini imzalamadığı gerekçesiyle politikalarını resmen haklı çıkardılar. Ancak yasal olarak, Cenevre Sözleşmesi'nin 82. maddesi uyarınca , imza sahibi ülkeler, tüm imza sahibi ve imzalamayan ülkelerin savaş esirlerine sözleşmede verilen hakları vermek zorundaydı. 1941'deki Alman işgalinden kısa bir süre sonra, SSCB Berlin'e Lahey Sözleşmelerine karşılıklı olarak bağlılık teklifinde bulundu . Üçüncü Reich yetkilileri Sovyet "notunu" cevapsız bıraktı. Buna karşılık Nikolai Tolstoy , Alman Hükümeti'nin ve Uluslararası Kızıl Haç'ın 1942'nin başlarına kadar mahkumlara karşılıklı muameleyi düzenlemek için çeşitli çabalar sarf ettiğini, ancak Sovyet tarafından hiçbir yanıt alamadığını anlatıyor . Dahası, Sovyetler, her askerin ölümüne savaşmasını bekledikleri ve herhangi bir mahkumu otomatik olarak "Rus toplumu"ndan dışladıkları için, yakalanan Sovyet askerlerine karşı sert bir tavır aldı .
Sovyetler Birliği tarafından savaş esirlerinin tedavisi
Almanlar, Rumenler, İtalyanlar, Macarlar, Finliler
Bazı kaynaklara göre, Sovyetler , bir milyondan fazla kişinin öldüğü 3.5 milyon Mihver askerini (Japonlar hariç) ele geçirdi . Spesifik bir örnek, Sovyetlerin toplamda 91.000 Alman askerini (tamamen bitkin, aç ve hasta) ele geçirdiği ve bunlardan sadece 5.000'inin esaretten sağ kurtulduğu Stalingrad Savaşı'ndan sonra Alman savaş esirlerinin durumudur.
Alman askerleri savaştan sonra uzun yıllar zorunlu çalışma olarak tutuldu. Hava savaşı tarihindeki en yüksek puanlı savaşçı ası olan Erich Hartmann gibi savaş suçlarından suçlu ilan edilen ancak yargı süreci olmadan son Alman savaş esirleri , Stalin'in ölümünden iki yıl sonra 1955'e kadar Sovyetler tarafından serbest bırakılmadı.
Lehçe
1939'da Sovyetlerin Polonya'yı işgali sonucunda yüz binlerce Polonyalı asker Sovyetler Birliği'nde savaş esiri oldu . Binlercesi idam edildi; Katyn katliamında 20.000'den fazla Polonya askeri personeli ve sivili telef oldu . Out of Anders İngiltere'deki Sovyetler Birliği'nden '80,000 kurtarılanlar, sadece 310 1947 yılında Polonya'ya geri gönüllü oldu.
Sovyet ordusu tarafından alınan 230.000 Polonyalı savaş esirinden sadece 82.000'i hayatta kaldı.
Japonca
Sovyet-Japon Savaşı'ndan sonra, Sovyetler Birliği tarafından 560.000 ila 760.000 Japon savaş esiri ele geçirildi. Mahkumlar Mançurya , Kore, Güney Sahalin ve Kuril Adaları'nda yakalandı , ardından Sovyetler Birliği ve Moğolistan'da zorunlu çalışma olarak çalışmaya gönderildi . Bu Japon savaş esirlerinin tahmini 60.000 ila 347.000'i esaret altında öldü.
Amerikalılar
Soğuk Savaş sırasında dolaşan hikayeler, Alman savaş esiri kamplarında tutulan 23.000 Amerikalının Sovyetler tarafından ele geçirildiğini ve asla ülkelerine geri gönderilmediğini iddia etti. İddialar, John H. Noble gibi kişilerin serbest bırakılmasından sonra da devam ettirilmişti . Dikkatli bilimsel araştırmalar, bunun İtalya'da tutulan Sovyet mahkumları hakkında bir telgrafın yanlış yorumlanmasına dayanan bir efsane olduğunu gösterdi.
Savaş Esirlerinin Batılı Müttefikler Tarafından Tedavisi
Almanlar
Savaş sırasında Avustralya, Kanada, Birleşik Krallık ve ABD gibi Batılı Müttefik ülkelerin ordularına, Mihver mahkûmlarına kesinlikle Cenevre Sözleşmesine göre muamele etmeleri emri verildi . Bununla birlikte, Sözleşme'nin bazı ihlalleri gerçekleşti. Göre Stephen E. Ambrose , kabaca 1.000 ABD muharebe gazi tek o diyerek esir çekim başvurdu "pişmanlık hissettim ama yine yapacağını", röportaj vardı. Bununla birlikte, görüşülen kişilerin üçte biri, kendisine ABD birliklerinin Alman mahkumları öldürdüklerini gördüklerini söyledi.
Britanya'da, Alman mahkumlar, özellikle de yüksek rütbeli subaylar, dinleme cihazlarının kurulu olduğu lüks binalara yerleştirildi. Subayların özel gündelik konuşmalar olduğuna inandıkları şeylere kulak misafiri olmaktan önemli miktarda askeri istihbarat elde edildi. Dinlemelerin çoğu, çoğu durumda Yahudiler olan Alman mülteciler tarafından gerçekleştirildi. Bu mültecilerin Müttefik zaferine katkıda bulunma çalışmaları, yarım yüzyıldan fazla bir süre sonra kaldırıldı.
Şubat 1944'te Amerika'daki savaş esirlerinin %59,7'si istihdam edildi. Bu görece düşük oran, mahkûm olmayanların maaşlarıyla rekabet etmeyecek ücretleri belirlemedeki sorunlardan, sendika muhalefetinden ve güvenlik, sabotaj ve kaçışla ilgili endişelerden kaynaklanıyordu. Ulusal insan gücü kıtlığı göz önüne alındığında, vatandaşlar ve işverenler, boşta kalan mahkumlara kızdılar ve kampları merkezden uzaklaştırmak ve daha fazla mahkumun çalışabilmesi için güvenliği yeterince azaltmak için çaba sarf edildi. Mayıs 1944'ün sonunda, savaş esirlerinin istihdamı %72.8 idi ve Nisan 1945'in sonunda %91.3'e yükseldi. Esir işçileri en çok kullanan sektör tarım oldu. Savaş boyunca mahkumların arzından daha fazla talep vardı ve 1946'da 14.000 POW geri dönüşü ertelendi, böylece mahkumlar ilkbahar tarım mevsimlerinde, çoğunlukla batıda şeker pancarını inceltmek ve engellemek için kullanılabilirdi. Kongre'deki bazı kişiler, savaş esirlerinin emeğini Haziran 1946'nın ötesine uzatmak isterken, Başkan Truman bunu reddetti ve programın sona ermesine yol açtı.
Avrupa'daki savaşın sonlarına doğru, çok sayıda Mihver askeri teslim olurken, ABD mahkumlara savaş esiri muamelesi yapmamak için Silahsız Düşman Kuvvetleri (DEF) adını oluşturdu . Bu askerlerin çoğu Ren vadisindeki ( Rheinwiesenlager ) derme çatma kamplarda açık alanlarda tutuldu . Eisenhower'ın bu mahkumları nasıl yönettiği konusunda tartışmalar ortaya çıktı. (bkz. Diğer Kayıplar ).
Mayıs 1945'te Almanya'nın teslim olmasından sonra, Alman mahkumların savaş esiri statüsü birçok durumda korundu ve birkaç yıl boyunca İngiltere ve Fransa gibi ülkelerde kamu işçisi olarak kullanıldılar. Birçoğu, Norveç ve Fransa gibi ülkelerde mayın tarlalarını temizlemeye zorlandıklarında öldü. "Eylül 1945'e kadar Fransız makamları tarafından her ay iki bin mahkumun kazalarda sakatlanıp öldürüldüğü tahmin ediliyordu".
1946'da İngiltere, çoğu ABD ve Kanada'daki POW kamplarından transfer edilen 400.000'den fazla Alman POW'u tuttu. Bir savaş tazminatı biçimi olarak Britanya'daki insan gücü eksikliğini telafi etmek için işçi olarak çalıştırıldılar . Birleşik Krallık'ta Alman savaş esirlerinin muamelesi üzerine bir kamuoyu tartışması başladı ve İngiltere'deki birçok kişi, savaş esirlerine yapılan muameleyi köle emeğiyle karşılaştırdı . 1947'de Tarım Bakanlığı, çalışan Alman mahkumların ülkelerine geri gönderilmelerine karşı çıktı, çünkü o zamana kadar kara işgücünün yüzde 25'ini oluşturuyorlardı ve 1948'e kadar Birleşik Krallık'ta çalışmaya devam etmelerini istedi.
Almanya teslim olduktan sonra, Uluslararası Kızıl Haç'ın Almanya'daki esir kamplarına yiyecek veya mahkum ziyaretleri gibi yardım sağlaması yasaklandı. Bununla birlikte, 1945 sonbaharında Müttefiklere başvurduktan sonra, Kızıl Haç'ın Almanya'nın İngiliz ve Fransız işgal bölgelerindeki kampları araştırmasına ve orada tutulan mahkumlara yardım sağlamasına izin verildi. 4 Şubat 1946'da Kızıl Haç'ın, çok az miktarda yiyecekle de olsa, Almanya'nın ABD işgal bölgesindeki mahkumları ziyaret etmesine ve onlara yardım etmesine izin verildi. "Delegeler ziyaretleri sırasında Alman savaş esirlerinin çoğu zaman korkunç koşullarda tutulduklarını gözlemlediler. Yetkililerin dikkatini bu gerçeğe çektiler ve yavaş yavaş bazı iyileştirmeler yapmayı başardılar".
Savaş esirleri Müttefikler arasında da transfer edildi, örneğin Batı Müttefik kamplarından Sovyetlere transfer edilen 6.000 Alman subayı ve daha sonra NKVD özel kamplarından biri olan Sachsenhausen toplama kampında hapsedildi . Sovyetler Birliği Cenevre Sözleşmesini imzalamamış olmasına rağmen, ABD Mayıs 1945'te bir "dostluk jesti" olarak birkaç yüz bin Alman mahkumu Sovyetler Birliği'ne teslim etmeyi seçti. ABD kuvvetleri ayrıca Saksonya ve Bohemya'da kendilerine teslim olmaya çalışan Alman birliklerinin teslim olmalarını kabul etmeyi reddetti ve bunun yerine Sovyetler Birliği'ne teslim etti.
Amerika Birleşik Devletleri 740.000'den fazla Alman mahkumu Cenevre Sözleşmesi'ne imza atan ancak onları zorunlu işçi olarak kullanan Fransa'ya teslim etti. Gazeteler, savaş esirlerinin kötü muamele gördüğünü bildirdi; Nürnberg davalarında ABD başsavcısı olan Yargıç Robert H. Jackson , Ekim 1945'te ABD Başkanı Harry S Truman'a Müttefiklerin kendilerinin şunları söyledi:
Almanları kovuşturduğumuz şeylerden bazılarını yaptılar veya yapıyorlar. Fransızlar, savaş esirlerine yönelik muamelede Cenevre Sözleşmesini o kadar ihlal ediyorlar ki, komutanımız kendilerine gönderilen esirleri geri alıyor. Biz yağmayı kovuşturuyoruz ve Müttefiklerimiz bunu uyguluyor.
Macarlar
Macarlar Batılı Müttefiklerin savaş esirleri oldular. Bunlardan bazıları, Almanlar gibi, düşmanlıkların sona ermesinden sonra Fransa'da zorunlu çalışma olarak kullanıldı. Savaştan sonra, Macar savaş esirleri Sovyetlere teslim edildi ve zorunlu çalışma için Sovyetler Birliği'ne nakledildi . SSCB tarafından bu tür zorunlu Macar işçi çalıştırılmasına genellikle malenkij robotu, yani az iş denir. 1944'te Kızıl Ordu tarafından esir alınan Macar bir asker olan András Toma , 2000 yılında bir Rus psikiyatri hastanesinde bulundu. Muhtemelen II. Dünya Savaşı'ndan ülkesine geri gönderilen son savaş esiriydi.
Japonca
Binlerce Japon askeri esir alınsa da çoğu ölene veya intihar edene kadar savaştı. Iwo Jima Muharebesi'nin başlangıcında bulunan 22.000 Japon askerinden 20.000'den fazlası öldürüldü ve sadece 216'sı esir alındı. Saipan'ı savunan 30.000 Japon askerinden 1.000'den azı savaşın sonunda hayatta kaldı. Kamplara gönderilen Japon mahkumlar başarılı oldu; ancak bazıları teslim olmaya çalışırken öldürüldü veya hemen ardından katledildi (bkz . Pasifik'te İkinci Dünya Savaşı sırasında Müttefik savaş suçları ). Bazı durumlarda, Japon mahkumlara çeşitli yöntemlerle işkence yapıldı. Çin Ulusal Devrim Ordusu (NRA) tarafından kullanılan bir işkence yöntemi, mahkumları boyunlarından ölünceye kadar tahta kafeslerde askıya almayı içeriyordu. Çok nadir durumlarda, bazılarının kafaları kılıçla kesildi ve bir zamanlar Çin Ulusal Devrim Ordusu (NRA) askerleri tarafından kopmuş bir kafa futbol olarak kullanıldı.
Savaştan sonra, birçok Japon savaş esiri , Müttefikler tarafından 1947 ortalarına kadar Teslim Olmuş Japon Personeli olarak tutuldu . JSP, 1947'ye kadar yol bakımı, yeniden gömülmek için cesetlerin kurtarılması, temizlik ve tarım arazilerinin hazırlanması gibi iş amaçları için kullanıldı. İlk görevler, savaş sırasında Müttefik bombalamalarından zarar gören hava limanlarını onarmayı ve Müttefik kuvvetlerin bölgeye gelişine kadar kanun ve düzeni korumayı da içeriyordu. Mahkumların çoğu, Müttefik insan gücünün eksikliği nedeniyle fazladan birlik olarak savaşa girdi.
İtalyanlar
1943'te İtalya, Mussolini'yi devirdi ve bir Müttefik ortak savaşçı oldu. Bu, işgücü sıkıntısı nedeniyle Avustralya , Birleşik Krallık ve ABD'de tutulan birçok İtalyan savaş esirinin statüsünü değiştirmedi .
İtalya Müttefiklere teslim olduktan ve Almanya'ya savaş ilan ettikten sonra , Amerika Birleşik Devletleri başlangıçta İtalyan savaş esirlerini Almanya ile savaşmaları için geri göndermeyi planladı. Nihayetinde hükümet, bunun yerine İtalyan mahkumların savaşla ilgili işleri yürütmelerini yasaklayan POW çalışma şartlarını gevşetmeye karar verdi. Yaklaşık 34.000 İtalyan POW'u 1944 ve 1945'te 66 ABD askeri tesisinde aktifti ve levazım, onarım ve mühendislik işleri gibi destek rollerini yerine getirdi.
Kazaklar
11 Şubat 1945'te Yalta Konferansı'nın sonunda ABD ve Birleşik Krallık, SSCB ile bir Geri Dönüş Anlaşması imzaladılar. Bu anlaşmanın yorumlanması, istekleri ne olursa olsun tüm Sovyetlerin ( Keelhaul Operasyonu ) zorla ülkelerine geri gönderilmesiyle sonuçlandı . Zorunlu geri dönüş operasyonları 1945-1947'de gerçekleşti.
İkinci Dünya Savaşı sonrası
Kore Savaşı sırasında, Kuzey Koreliler savaş esirlerine ciddi şekilde kötü muamelede bulunmalarıyla ün kazandılar (bkz . Kuzey Kore ve Çin kuvvetleri tarafından savaş esirlerinin tedavisi ). POW'ları, Kuzey Kore ordusuna potansiyel yararlarına göre üç kampa yerleştirildi. Barış kampları ve reform kampları, ya davaya sempati duyan ya da Kuzey Kore ordusu için yararlı olabilecek becerilere değer veren savaş esirleri içindi; bu düşman askerlerine beyinleri aşılandı ve bazen Kuzey Kore ordusuna alındı. Barış kamplarındaki savaş esirlerine daha dikkatli davranıldığı bildirilirken, normal savaş esirlerine genellikle çok kötü davranıldı.
1952 Kamplar Arası Esir Olimpiyatları, 15-27 Kasım 1952 tarihleri arasında Kuzey Kore , Pyuktong'da yapıldı . Çinliler dünya çapında tanıtım kazanmayı umdular ve bazı mahkumlar katılmayı reddederken, on bir milletten yaklaşık 500 POW katıldı. Tüm Kuzey Kore esir kamplarından geldiler ve futbol, beyzbol, softbol, basketbol, voleybol, atletizm, futbol, jimnastik ve boksta yarıştılar . POW'lar için bu aynı zamanda diğer kamplardan arkadaşlarla tanışma fırsatıydı. Mahkumların kendi fotoğrafçıları, spikerleri ve hatta her günün yarışmasından sonra "Olimpiyat Haftası" adlı bir gazete yayınlayan muhabirleri vardı.
Birinci Çinhindi Savaşı'nın sonunda, Dien Bien Phu Savaşı'ndan sonra esir alınan ve Viet Minh tarafından uzak savaş esirleri kamplarına ölüm yürüyüşlerinde yönetilen 11.721 Fransız askerinden sadece 3.290'ı dört ay sonra ülkelerine geri gönderildi.
Sırasında Vietnam Savaşı , Viet Cong ve Kuzey Vietnam Ordusu birçok aldı ABD Servicemembers savaş esiri olarak ve kötü muamele ve işkenceyle onları tabi. Bazı Amerikalı mahkumlar, ABD savaş esirlerinin Hanoi Hilton olarak bildiği hapishanede tutuldu .
Güney Vietnam ve Amerikan güçleri tarafından gözaltında tutulan Komünist Vietnamlılar da işkence gördü ve kötü muamele gördü. Savaştan sonra, milyonlarca Güney Vietnamlı asker ve hükümet çalışanı , birçoğunun öldüğü “yeniden eğitim” kamplarına gönderildi .
Daha önceki çatışmalarda olduğu gibi, Kore ve Vietnam savaşları sırasında yakalanan bir avuç Amerikalı pilotun Sovyetler Birliği'ne transfer edildiği ve asla ülkelerine geri gönderilmediğine dair kanıt olmaksızın spekülasyonlar vardı.
Mahpuslara yönelik muameleyi belirleyen düzenlemelerden bağımsız olarak, haklarına yönelik ihlaller bildirilmeye devam etmektedir. Suriye güçleri tarafından Lübnan'da 13 Ekim katliamı ve Sri Lanka'da Haziran 1990 katliamı da dahil olmak üzere, son zamanlarda birçok savaş esiri katliamı vakası rapor edilmiştir .
1982'de, Falkland Savaşı sırasında , mahkumlara genel olarak her iki taraf da iyi davrandı ve askeri komutanlar, düşman mahkumları rekor sürede anavatanlarına geri gönderdi.
1991 yılında, Körfez Savaşı sırasında , Amerikan, İngiliz, İtalyan ve Kuveyt savaş esirleri (çoğunlukla düşürülen uçakların ve özel kuvvetlerin mürettebatı) Irak gizli polisi tarafından işkence gördü. Blackhawk UH-60 uçağı vurulduğunda yakalanan 37 yaşındaki bir uçuş cerrahı olan Amerikalı askeri doktor Binbaşı Rhonda Cornum da cinsel istismara maruz kaldı.
1990'lardaki Yugoslav Savaşları sırasında, JNA güçleri tarafından desteklenen Sırp paramiliter güçleri Vukovar ve Škarbrnja'da savaş esirlerini öldürürken , Bosnalı Sırp güçleri Srebrenica'da savaş esirlerini öldürdü . Hayatta kalan çok sayıda Hırvat veya Bosnalı savaş esiri, Sırp toplama kamplarındaki koşulları, düzenli dayak, işkence ve rastgele infazlar dahil olmak üzere 2. Dünya Savaşı'ndaki Almanya'dakilere benzer olarak nitelendirdi.
2001 yılında, Hindistan'ın Çin-Hint Savaşı sırasında aldığı iki savaş esiri , Yang Chen ve Shih Liang ile ilgili raporlar ortaya çıktı . İkisi de enterne önce üç yıl boyunca casus olarak hapsedildi akıl hastanesinde de Ranchi bunlar özel esir statüsünde altında aşağıdaki 38 yıl geçirdi.
1980-1988 İran-Irak Savaşı'nın son mahkumları 2003'te değiş tokuş edildi.
Esir Sayısı
Bu bölüm, II. Dünya Savaşı'nın başlangıcından bu yana en fazla savaş esiri sayısına sahip olan ve azalan düzende sıralanan ülkeleri listeler. Bunlar aynı zamanda, 19 Haziran 1931'de Savaş Esirlerine Uygulanacak Muameleye İlişkin Sözleşme'nin yürürlüğe girmesinden bu yana herhangi bir savaşta görülen en yüksek rakamlardır. SSCB, Cenevre Sözleşmesini imzalamamıştı.
|ordular||Esaret altında tutulan savaş esirlerinin sayısı||Çatışmanın adı|
|Nazi Almanyası||
||Dünya Savaşı II|
|Sovyetler Birliği||Almanya tarafından alınan 5,7 milyon (yaklaşık 3 milyon esaret altında öldü (% 56-68))


|İkinci Dünya Savaşı (toplam)|
|Fransa||1.800.000 Almanya tarafından alındı||Dünya Savaşı II|
|Polonya||675.000 (420.000 Almanya tarafından alındı ; 240.000 Sovyetler tarafından alındı, 15.000 Almanya tarafından 1944'te Varşova'da alındı)||Dünya Savaşı II|
|Birleşik Krallık||200.000 00,000 (135.000 Avrupa'da alınmıştır, Pasifik veya İngiliz Milletler Topluluğu rakamlarını içermez)||Dünya Savaşı II|
|Irak||Körfez Savaşı Koalisyonu tarafından alınan 175.000 yen||Basra Körfezi Savaşı|
|İtalya Krallığı||
||Dünya Savaşı II|
|Amerika Birleşik Devletleri||≈ 130.000 (Almanya tarafından alınan 95.532)||Dünya Savaşı II|
|Pakistan||93.000 Hindistan tarafından alındı. Daha sonra Hindistan tarafından Simla Anlaşması uyarınca serbest bırakıldı .||Bangladeş Kurtuluş Savaşı|
|Japonya İmparatorluğu||
||Dünya Savaşı II|
popüler kültürde
Filmler ve Televizyon
- 1971
- Andersonville
- Başka Zaman, Başka Yer
- Ayaklarım Beni Taşıyacak Kadar [Almanca: So weit die Füße tragen ]
- Kan yemini
- Kwai Nehri üzerindeki köprü
- Brylcreem Çocukları
- Colditz Hikayesi
- İçindeki Tehlike
- Geyik avcısı
- Güneş imparatorluğu
- Athena'ya kaçış
- Sobibor'dan kaçış
- Babamın İnancı
- Çizgili Pijamalı Çocuk
- büyük yanılsama
- Büyük kaçış
- Büyük Baskın
- Hanoi Hilton
- Hart'ın Savaşı
- Hogan'ın Kahramanları
- Vatan (TV Dizisi)
- Katyn
- kral fare
- Hayat Güzeldir
- Esir Bandi Yuddh Ke
- McKenzie Arası
- Mutlu Noeller, Bay Lawrence
- Eylem eksik
- Kaçan
- Cennet Yolu
- Mor Kalp
- Demiryolu Adamı
- Rambo: İlk Kan Bölüm II
- Kurtarma Şafağı
- Schindler'in Listesi
- Mezbaha Beş
- Bir çeşit Kahraman
- Stalag 17
- Alman Askerimin Yazı
- Mussolini ile çay
- Tüm Savaşları Bitirmek İçin
- kırılmamış
- Yaygın olmayan Yiğitlik
- Von Ryan'ın Ekspresi
- Piyanist
- The Walking Dead
- Sırada Kim Var?
- Tahta At
- demir testeresi sırtı
şarkılar
- Funker Vogt tarafından "Savaş Esirleri"
- Malevhhjjolent Yaratılış tarafından "Yakalandı"
- " Take No Prisoners tarafından" Megadeth
Oyunlar
- " Metal Dişli "
Ayrıca bakınız
- Savaş esiri kampı
- Eylemde öldürüldü
- Eylem eksik
- Eylemde yaralandı
- 13. Psikolojik Harekat Taburu (Düşman Savaş Esiri)
- 1952 savaş esiri olimpiyatları
- Amerikan İç Savaşı esir kampları
- Amerikan Devrimi savaş esirleri
- Polonya'da Rus mahkumlar ve tutuklular için kamplar (1919-1924)
- sivil enterne
- kaçma görevi
- Elsa Brändström , Birinci Dünya Savaşı'nda milyonlarca Alman savaş esiri için "Sibirya Meleği"
- Nazi Almanyası tarafından Sovyet savaş esirlerinin imhası
- Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Alman Savaş Esirleri
- yasadışı savaşçı
- Kore Savaşı esirleri Kuzey Kore'de gözaltına alındı
- savaş kanunları
- dikkate değer savaş esirlerinin listesi
- Savaş esiri kaçanların listesi
- 1914-1918 Büyük Savaşı Fransız madalyasının sivil mahkumlar, sınır dışı edilenler ve rehineler için madalya
- Askeri Papaz#Savaşçı olmayan durumu
- Savaş postası mahkumu
- posta sansürü
- hapishaneden kaçış
- Savaş Tutsağı Madalyası 1940-1945 Belçika ödülü
- Silahlı Çatışmalarda Hukukun Üstünlüğü Projesi (RULAC)
- Vietnam Savaşı Esir / MIA sorunu
- Almanya'da Birinci Dünya Savaşı esirleri
- İkinci Dünya Savaşı Radyo Kahramanları: Merhamet Mektupları
Referanslar
Notlar
alıntılar
bibliyografya
- John Hickman , "Savaş Tutsağı Ne İçindir?" Scientia Militaria: Güney Afrika Askeri Araştırmalar Dergisi . Cilt 36, No. 2. 2008. s. 19–35.
- Üçüncü Cenevre Sözleşmesinin tam metni, 1949 revizyonu
- "Savaş Tutsağı". Encyclopædia Britannica (CD ed.). 2002.
- cinsiyetçi site
- "Yirminci Yüzyılda Sovyet Kayıpları ve Savaş Kayıpları", Greenhill Books, Londra, 1997, GF Krivosheev, editör.
- "Keine Kameraden. Die Wehrmacht ve die sowjetischen Kriegsgefangenen 1941–1945", Dietz, Bonn 1997, ISBN 3-8012-5023-7
- Bligh, İskender. 2015. "1973 Savaşı ve İsrail Esir Politikasının Oluşumu – Bir Havza Hattı mı?". İçinde Udi Lebel ve Eyal Lewin (ed.), 1973 Yom Kippur Savaşı ve İsrail Sivil-Asker İlişkilerinin Yeniden Şekillenmesi. Washington, DC: Lexington Kitapları (2015), 121–146.
- Bligh, İskender. 2014. "The Development of Israel's POW Policy: The 1967 War as a Test Case", Yedinci Yıllık ASMEA Konferansında Sunulan Bildiri: Orta Doğu ve Afrika'da Denge Aranması (Washington, DC, 31 Ekim 2014).
Birincil kaynaklar
- Amerikan Film Vakfı'nın Tom Hanks tarafından sunulan 1999 tarihli Onurla Dönüş belgeselinin odak noktası, Kuzey Vietnam üzerinde vurulan birkaç Amerikan savaş pilotunun hikayeleridir .
- Lewis H. Carlson, BİRBİRİMİZİN TUTUKLARI OLDUK: 2. Dünya Savaşı'nın Sözlü Tarihi Amerikan ve Alman Savaş Esirleri , 1. Baskı.; 1997, BasicBooks (HarperCollins, Inc). ISBN 0-465-09120-2 .
- Peter Dennis, Jeffrey Grey, Ewan Morris, Jean Bou ile Robin Prior: Avustralya Askeri Tarihine Oxford Yoldaşlığı 2. baskı (Melbourne: Oxford University Press Avustralya ve Yeni Zelanda, 2008) OCLC 489040963 .
- HS Gullett, 1914-18 Savaşında Avustralya'nın Resmi Tarihi, Cilt. VII Sina ve Filistin'deki Avustralya İmparatorluk Gücü 10. baskı (Sidney: Angus & Robinson, 1941) OCLC 220900153 .
- Alfred James Passfield, Kaçış Sanatçısı: İkinci Dünya Savaşı Avustralyalı bir mahkumun Alman Esir kamplarındaki yaşam öyküsü ve sekiz kaçış girişimi , 1984 Artlook Books Batı Avustralya. ISBN 0-86445-047-8 .
- Rivett, Rohan D. (1946). Bambu'nun arkasında . Sidney: Angus ve Robertson. Penguin, 1992; ISBN 0-14-014925-2 .
- George G. Lewis ve John Mewha, Birleşik Devletler Ordusu tarafından savaş esiri kullanımının tarihi, 1776–1945 ; Ordu Komutanlığı, 1955.
- Koje Adası'nda Vetter, Hal, Mutine ; Charles Tuttle Şirketi, Vermont, 1965.
- Jin, Ha, War Trash: Bir roman ; Pantheon, 2004. ISBN 978-0-375-42276-8 .
- Sean Longden , Hitler'in İngiliz Köleleri . İlk Yayınlanan Arris Books, 2006. İkinci Baskı, Constable Robinson, 2007.
- Desflandres, Jean, Rennbahn: Trente-deux mois de captivité en Allemagne 1914–1917 Souvenirs d'un soldat belge, étudiant à l'université libre de Bruxelles 3. baskı (Paris, 1920)
daha fazla okuma
- Devaux, Roger. Treize Qu'ils Etaient : Aşağı Bavyera köylülerinde Fransız savaş esirlerinin yaşamı (1939–1945) – Mémoires et Cultures—2007— ISBN 2-916062-51-3
- Doylem Robert C. Elimizde Düşman: Amerika'nın Savaş Esirlerine Tedavisi Devrimden Teröre Karşı Savaşa (University Press of Kentucky, 2010); 468 sayfa; Kaynaklar arasında Amerikan askerlerinin savaş esirlerini koruma deneyimlerine ilişkin kendi anlatıları ve 26 Haziran 2010'da Pritzker Askeri Kütüphanesi'ndeki Web Yayını Yazar Röportajı yer alıyor.
- Gascare, Pierre. Histoire de la captivité des Français en Allemagne (1939–1945) , Éditions Gallimard, Fransa, 1967 – ISBN 2-07-022686-7 .
- McGowran, Tom, Bambu Ekranın Ötesinde: Japonların Altındaki İskoç Savaş Esirleri. 1999. Cualann Basın Ltd.
- Arnold Krammer , '' Amerika'daki Nazi Savaş Esirleri 1979 Stein & Day; 1991, 1996 Scarborough Evi. ISBN 0-8128-8561-9 .
- Bob Moore, & Kent Fedorowich eds., İkinci Dünya Savaşında Savaş Tutsakları ve Tutsakları , Berg Press, Oxford, Birleşik Krallık, 1997.
- Bob Moore ve Kent Fedorowich. İngiliz İmparatorluğu ve İtalyan Savaş Esirleri, 1940–1947 (2002) alıntı ve metin araması
- David Rolf, Reich Mahkumları, Almanya'nın Esirleri, 1939–1945 , 1998; İngiliz savaş esirleri hakkında
- Scheipers, Sibylle Savaştaki Mahkumlar ve Tutuklular , Avrupa Tarihi Çevrimiçi , Mainz: Avrupa Tarihi Enstitüsü , 2011, alındı: 16 Kasım 2011.
- Paul J. Springer . Amerika'nın Esirleri: Devrimci Savaştan Teröre Karşı Savaşa Esirlerin Tedavisi (University Press of Kansas; 2010); 278 sayfa; ABD ordusunun, birbirini takip eden her çatışmadan Esirlerin politikasına ilişkin dersleri birleştirmede başarısız olduğunu savunuyor.
- Vance, Jonathan F. (Mart 2006). Savaş Tutsakları Ansiklopedisi ve Enterne (PDF) (ciltli) (İkinci baskı). Millerton, NY: Gray House Pub, 2006. s. 800 . ISBN'si 1-59237-120-5.| ISBN 978-1-59237-120-4 E- Kitap ISBN 978-1-59237-170-9
- Richard D. Wiggers, "İkinci Dünya Savaşı'nın Sonunda Amerika Birleşik Devletleri ve Savaş Esiri (POW) Durumunun Reddi", Militargeschichtliche Mitteilungen 52 (1993) s. 91-94.
- Winton, Andrew, Faraway'e Açık Yol: 1941-1945 Nazi Esir Kamplarından Kaçış. 2001. Cualann Press Ltd.
- Harris, Justin Michael. "İkinci Dünya Savaşı Avrupa Tiyatrosu'nda Amerikan Askerleri ve Esirlerin Öldürülmesi"
- Amerika Birleşik Devletleri. Devlet Hesap Verebilirlik Ofisi. DOD'un POW/MIA Misyonu: Liderlik Zayıflıkları ve Parçalanmış Organizasyon Yapısı Tarafından Zayıflatılan Kayıp Kişileri Hesaplama Yeteneği ve Kapasitesi: Askeri Personel Alt Komitesi, Silahlı Hizmetler Komitesi, ABD Temsilciler Meclisi huzurunda tanıklık. Washington, DC: ABD Hükümeti Basımevi, 2013.
- 12 Şubat 2013'te, üç Amerikan POW'u, POW'lar olarak bireysel deneyimleri ve her birinin yayınladığı anıları hakkında bir web yayını sohbeti için Pritzker Askeri Kütüphanesinde toplandı :
- Rhonda Cornum – Peter Copeland ile Savaşa Gitti: Rhonda Cornum Öyküsü 1992 ISBN 9780891414636
- John Borling - şiirlerinden oluşan bir koleksiyon Duvarlara Dokunmak : Hanoi Hilton'dan Şiirler 2013 ISBN 9780615659053
- Donald E. Casey – Ülkem İçin Savaşmak İçin Efendim!: Nazi Almanyası'nda Vurularak 19 Yaşındaki Bir B-17 Navigatörünün Anıları 2009 ISBN 9781448669875
|Wikimedia Commons, Savaş Tutsakları ile ilgili medyaya sahiptir .|
|Wikisource , 1922 Britannica Ansiklopedisi makalesinin " Savaş Esirleri " metnine sahiptir .|
- Savaş Tutsakları ve İnsancıl Hukuk , ICRC.
- Savaş İngiltere Ulusal Arşivleri Tutsakları .
- Savaş Tutsakları 1755-1831 Birleşik Krallık Ulusal Arşivleri ADM 103
- İkinci Dünya Savaşı anıları arşivi BBC.
- Sovyet Savaş Esirleri: İkinci Dünya Savaşı'nın Unutulmuş Nazi Kurbanları HistoryNet.
- Birinci Dünya Savaşı savaş esirleri tarafından yapılan raporlar İngiltere Ulusal Arşivleri
- Bir Japon savaş esiri olmanın ilk elden hesabı. 4 video röportajından oluşan bir serinin 1. Bölümü Storyvault
- Alman savaş esirleri ve hayatta kalma sanatı Tarihsel Göz
- Vietnam Savaşı POW/MIA'nın şu anki durumu
- Clifford Kırmızımsı. Japon tutsağı olarak bir İngiliz Ordusu Signalman Savaş Anıları
- Kanada'nın Unutulan PoW Kampları CBC Dijital Arşivleri
- Stalags Alman ordusu listesi
- Oflags Alman ordusu listesi
- Colditz Oflag IVC POW Kampı
- Lamsdorf Yeniden Birleşti
- Almanya, İtalya ve Japonya'nın Yeni Zelanda PoW'ları Yeni Zelanda Resmi Tarihi
- İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra bir SSCB esir kampındaki Japon askerinin notları
- Müttefiklerin elindeki Alman savaş esirleri (İkinci Dünya Savaşı) ICRC
- İkinci Dünya Savaşı ABD Esir Arşivleri
- Kore Savaşı Esir Arşivleri
- Birinci Dünya Savaşı Avrupa Film Geçidi'ndeki savaş esirleri hakkında tarihi filmler
- İkinci Dünya Savaşı'nda Almanlar tarafından değiştirilen Yahudi savaş esiri