Havada yakıt ikmali, yakıtın bir uçaktan diğerine aktarılması olup, esas olarak uçuş süresinin veya menzilinin arttırılması amacıyla gerçekleştirilir. Uçağın (LA) uçuş süresi ne kadar uzun olursa, savaş aracının menzili ve durdurulan taşıma güzergahının menzili de o kadar yüksek olur. Havada yakıt ikmali, bu amaç için özel olarak oluşturulmuş bir tanker (SZ) tarafından gerçekleştirilir veya bir kargo-yolcu taşımacılığı ve sabit veya çıkarılabilir yakıt ekipmanı (TZO) veya bir savaş uçağı ile bir nakliye yakıt ikmali uçağının (TZS) havasında yakıt ikmali işlevlerini gerçekleştirebilir. geçici olarak takılan çıkarılabilir / tahliye edilen TZO nedeniyle diğer uçaklara yakıt ikmali yapabilen tanker (BSZ). Genellikle havada yakıt ikmali yapabilen tüm uçaklara yakıt ikmali uçakları denir.
FİKİR - RUSYA, PATENT - AMERİKAN
Havada yakıt ikmali fikri ilk olarak Rusya'daki 1917'te öne sürüldü ve Rusya’daki émigré Alexander Seversky tarafından ABD’deki 1921’te patenti alındı. Havada havada bir uçaktan diğerine esnek bir hortum kullanarak yakıt ikmali ABD'de 1923'ta yapıldı. 1933’te, SSCB keşif uçağının yakıt ikmali ve İngiltere’de bombacı 1934’te. 1941’e göre, uçuş süresini artırmak amacıyla bu yönteme hakimiyet yılı, sporda olduğu kadar uygulanmadı. Amerikalılar ve İngilizler, II. Dünya Savaşı sırasında askeri amaçlı havada yakıt ikmali fikrini somutlaştırmaya başladılar. Böylece ABD'de, ABD'deki B-1942 bombardıman uçağının menzilini arttırmak için belirli sayıda B-24 bombardıman uçağı KV-17 bombardıman uçağına dönüştürüldü.
Soğuk Savaş'ın başlamasından sonra ABD Hava Kuvvetleri Komutanlığı nükleer silah kullanımı da dahil olmak üzere grev yapmakla görevlendirildi оружия, Sovyetler Birliği'nin her yerinde bulunan tesisler için. Ülkemizin geniş toprakları göz önüne alındığında, Amerikan komutanlığı bu soruna çözümün stratejik ve taktik uçaklar için gerekli muharebe yarıçapını sağlayabilen yakıt ikmali uçaklarının varlığına bağlı olduğunu fark etti. havacılık. ABD Hava Kuvvetleri, doğası gereği yeni bir havacılık türü oluşturmaya başladı.
B-29 ve B-50 bombardıman uçaklarının 210'tan gelen 29 B-1948 uçağı üzerindeki hareketlerini desteklemek için uçak NW KV-29'e dönüştürüldü. 1947 yılı boyunca 1953 370 bombardıman makinelerinde üretilen 50-160 X-NUMX X-Bombacıları, stratejik ve taktik uçağa yakıt ikmali yapmak için NW KV-1950'e çevrildi. 50 - 1950’da, Amerikalılar 1956 B-2049 uçaklarını inşa ettiler ve 47’ten itibaren bu tip KS-1951 yakıt ikmali uçaklarına yönelik bombardıman ve keşif uçağı için 97 üniteleri kurmaya başladılar. 888 - 1954’te, BN-1962 bombacısı ABD’de 744’te inşa edildi ve B-52 bombacısı, 1956’ta jet motorlu 47 TZS KS-732’in lansmanını yaptı. ABD'de bir B-135 bombacısı yapma (244 aslında 1 - 100'e inşa edildi) ve F-1984 savaşçıları hakkında nükleer silahlar (ilk filo X-NUMX oldu, yılın 1988'inde X-NUMX oldu) ve 800'in ilk yıllarında, 16'in ilk havasını almaya başladı. 1979'ten en yeni CS-1981 TZS.
1946'in sonunda, B-148 bombardıman uçakları, 29 Bombacısı üzerinde tek bir NW'ye sahip değildi, ancak 1948'te, bir NW KV-29 yaratma kararı verildi ve aynı yıl B-29 bombardıman uçaklarına yakıt ikmali yapmaya başladılar ve aynı yıl B-50 bombardıman uçaklarına yakıt ikmali yapmaya başladılar. - ve B-1953 bombardıman uçakları. 762'in sonunda, 500 stratejik bombardıman uçakları zaten 1957 SZ'ye sahipti ve 1655'in sonunda, 750 stratejik bombardıman uçaklarıyla, 50 SZ'den daha fazlası vardı. 60 - 60-s turnuvasında, Hava Kuvvetlerinin liderliği bir bombardıman uçağının Stratejik Havacılık Komutanlığında bir tankerin olmasına karar verdi. 1998-lerin ortasında, bu karar uygulandı ve ardından aşıldı. 68'in başlangıcında, Rusya Federasyonu'ndaki tesislerin imhası için SIOP / OPLAN 52 hedefleri olan 2'teki B-8044 ve B-200 nükleer bombardıman uçakları, KSN-135'in düzenli kuvvetleri, ulusal muhafızları ve Hava Kuvvetleri rezervi. Sonuç olarak, bir tanker üç tankerden sorumluydu. 1950'taki ABD Hava Kuvvetleri taktik havacılık havası yakıt ikmali ile kesintisiz okyanuslar arası uçuşlara başladı ve 1952'te yakıt ikmali uçakları sağlarken savaş operasyonları yapmaya başladı.
Geçen yüzyıldaki Amerikan Donanması'nda, tankerler 200 uçağı üzerinde çeşitli zamanlarda performans gösterdiler. 1953, KAJ-1, KA-3, KA-6 ve KS-3'ten başlayarak dönüşümlü olarak tankerler olarak hizmet etti ve KS-1960 dolum istasyonu, yılın 130'inden denizcilerdeki helikopterler için tanker oldu. Bu arada, C-130 askeri nakliye uçağı temelinde, sadece tankerler değil, aynı zamanda havada yakıt ikmali işlevi gören ABD Silahlı Kuvvetleri'nin kurtarma ve özel uçakları oluşturulmuştur. Zaten ABD'deki 70'lerde havadaki ulaştırma uçağının yakıt ikmali yapıldı. 1980 ile, 4500 ABD uçağı havada yakıt alabiliyordu. Günümüzde, ABD Silahlı Kuvvetlerinde% 5'e ve ABD Hava Kuvvetlerinde, tüm uçakların% 11'e kadarı havadaki diğer uçaklara yakıt ikmali yapabilen uçaklardır.
SSCB Hava Kuvvetleri / Hava Kuvvetlerinde, Tu-50, Tu-4, M-16 ve 4М bombardıman uçakları, daha sonra Il-3 askeri nakliye uçağı temelinde oluşturulan NW Il-78'in yerini alan 76-s'den tankerler haline geldi. İngiliz Hava Kuvvetleri'nde, 1958 ile, Valiant'ın 55'inden 323 siparişi, Victor ve Vulcan bombardıman uçakları art arda tankerler oldu. Daha sonra VC-30 ve 10 üzerinden TZS'ye dönüştürülen Tristar nakliye uçağı ile değiştirildiler. Fransız Hava Kuvvetleri, Amerikan yapımı 14 SZ (KS-135) ve aynı sayıda kendi üretim NW'si (C-160) ile, çıkarılabilir yakıt ekipmanı olan avcı jetlerinden taktik uçaklara yakıt ikmali yaptı.
2001'te, dünyanın yaklaşık 30 ülkesinde binden fazla NW, TZS ve BSZ vardı ve bu makinelerin% 80'inden fazlası Hava Kuvvetleri ve ABD Donanması'ndan sorumluydu ve yaklaşık% 90 ABD'de üretildi.
SATICILARIN ÖNEMLİ ROLÜ
Yakıt ikmali havacılığının barış ve savaş operasyonlarında rolü nedir? İhtiyacı ve önemini gösteren birkaç örnek.
1956'in baharında, Amerika Birleşik Devletleri'nin hava keşifleri, SSCB toprakları üzerinde ve komşu denizler üzerinde Kola Yarımadası'ndan Bering Boğazı'na kadar olan faaliyetlerini keskin bir biçimde yoğunlaştırdı ve Sovyet hava sahasını tek bir keşif uçağı tarafından, hatta bir RR-XNUM uçağının bir çiftinde işgal etti. Uçuşlar, Grönland'ın kuzeybatısındaki Tule hava üssünden gerçekleştirildi; burada 47 fotoğraf ve radyo keşif uçağı ve 20 uçağı KS-28 uçak grubu oluşturuldu. Tula'dan 97 km'ye kadar keşif nesnelerini kaldırırken, 4000 km nominal bir savaş yarıçapına sahip olan B-47 uçağı, bu işi yapamadı, bu nedenle, tüm keşif misyonları, keşif uçağı başına bir ya da iki yakıt ikmali gerçekleştirirken, bir keşif uçağı için bir ya da iki yakıt ikmali gerçekleştirdi. . Yaklaşık olarak nisan-mayıs 3800, 0,5 RB-30 ve КС-48, 47 kalkışlarını tamamladı.
On yıllık savaş boyunca, Vietnam’daki ABD’de 135’e binlerce çeşit sıralama uygulandı ve havadaki 200’den daha fazla havada yakıt ikmali operasyonları gerçekleştirildi ve bu da aslında Amerikan taktik avcı bombardıman uçağını uzun menzilli havacılık bombardıman uçaklarına dönüştürdü.
Mayıs 1982’ta, İngiliz-Arjantin askeri ihtilafı sırasında, İngiliz Hava Kuvvetleri, Falkland Adaları bölgesindeki hedeflere Vulcan bombacısını kullanarak, bombardıman yarıçapını arttırmak için altı bombardıman havasının yakıt ikmalini tamamlayan 12 NW Victor’u güvence altına alan bir bombalama saldırısı başlattı. .
Nisan ayında, 1986, ABD Silahlı Kuvvetleri devlet başkanını yok etmek amacıyla Libya'yı vurdu. Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri'nden İngiltere'de 57 uçağının bir parçası olarak oluşturulan hava grubu (24 avcı bombardıman uçağı F-111 ve 5 EW EF-111 uçak) bu operasyona dahil edildi 28 KS-10 ve KS-135 escort ekipleri tarafından temsil edildi. Kalkış ve ilk yakıt ikmali sonrasında, savaş araçlarının% 25'i ve ekipman arızası için ayrılmış olan destek gruplarının araçlarının% 25'i kalkış havalimanlarına geri dönerken, kalan% 75 radyo susturma altında olan uçaklar okyanus ve deniz üzerinde uçmaya devam etti. Toplam 13 saat süresine ve toplam 9600 km uzunluğa sahip İngiltere'deki üslere dönüş ile kesintisiz bir uçuş gerçekleştirirken, eskort tankerleri altı yakıt ikmali işlemi gerçekleştirdi (dördü Libya'ya giderken ve ikisi eve dönerken).
Irak’taki 1991’te yapılan askeri operasyonda, 42 46 10 ve 262 135 15 ABD Hava Kuvvetleri, 66 gün boyunca 52 bin saat süren 375 bin saat süresinde 2003 bin sıralama gerçekleştirdi. 268’te, Irak’a karşı koalisyon kuvvetlerinin yakıt ikmali havacılık grubu, 15 uçaklarından oluşuyordu (havacılık grubunun tüm bileşiminin% 30’i), bu işlemin 9064 günleri için, 22’in% 50’sini ayırdı. 550 ayrılmadan önce ve havada binlerce ton yakıtı 189'e (bu dönemde tüketilen havacılık yakıtının üçte biri) aktardı. Havada yakıt ikmali, Müttefik hava kuvvetlerine ve saldırı araçlarına (786 savaşçıları, uçak ve 20 733 kalkışlarına bombardıman uçakları dahil olmak üzere), 29 345 hedefleme noktalarına saldırmak için 19 898 bombalarını ve füzelerini kullanmalarını sağladı. Mali yılın 2011 verilerine göre, Amerika Birleşik Devletleri'nin yakıt ikmali uçakları United Central Command (BCC), 88 bin ton yakıt aktararak 544 bin havada yakıt ikmali istasyonu yaptı.
Havada yakıt ikmali yapmak, bombardıman uçakları ve savaşçılar, keşif, nakliye, kurtarma ve özel uçaklar ve ABD helikopterleri için yaygın hale geldi. Örneğin, bir nakliye havacılık pilotu her 45 günde en az bir kez havada yakıt ikmali yapmalıdır.
Havada yakıt ikmali yapmak, Amerika Birleşik Devletleri, Büyük Britanya ve Fransa’nın savaş uçaklarının sadece çatışma bölgesinde sürekli olarak faaliyet göstermesini değil, aynı zamanda gerekli kuvvetlerin dünyanın herhangi bir yerine hızlı bir şekilde aktarılmasını da mümkün kılar. Özellikle, Soğuk Savaş yıllarında, acil bir durumun ilk 10 günü için NATO’nun "Hızlı Geliştirme Planı", 60 taktik havacılık filolarının ABD’den Atlantik Okyanusu’ndan Avrupa’ya devredilmesini öngörmüştür. ABD'den, bir savaş filosunun FRG'sine hızlı bir şekilde kesintisiz bir transfer için, bu filonun yüzlerce ton askeri teçhizatına sahip 24 araçlarının bir parçası olarak, 11 uçağının KS-135'in kullanılması gerektiğine inanıldı. Daha sonra, Amerikalılar, KS-10'in Atlantik ve Pasifik'ten Asya ya da geri uçağa yapılan 13 - 15 saatlik uçuşlarda taktik havacılığı destekleme yeteneklerini ve uzay istasyonlarını gösterdiler.
Anten yakıt ikmali gelişimi, ABD Silahlı Kuvvetleri'nin çeşitli uçak tipleri için yaygın bir hale geldi.
ÇEŞİTLİ SİSTEMLER
Bir tanker uçağının yakıt ikmali ekipmanı nedir?
Her şeyden önce, yangın ve uçuş emniyeti, açılma ve pıhtılaşma, kancayı ayarlama kolaylığı, yakıt aktarma hızı gerekliliklerini yerine getirmelidir. Sabit veya çıkarılabilir ekipman ile sert ve esnek bir yakıt ikmal sistemi var. Sert bir sabit sistemin temeli, SZ operatörünün, yakıt ikmali yapan bir uçağın yakıt alıcısına yerleştirdiği geri çekilebilir bir teleskopik çubuktur. Esnek bir sabit veya çıkarılabilir sistemin temeli, yakıt ikmali yapan uçağın pilotunun, pilotun yanında bulunan bir yakıt alıcısını yerleştirdiği konili bir esnek hortumdur. Gerekirse, sert bir yakıt ikmali sistemi, havaalanında koni ile esnek bir hortumun teleskopik çubuğa bağlanmasıyla havaalanında hızlı bir şekilde esnek bir sisteme dönüştürülebilir.
Sert yakıt doldurma sisteminin düğümü, tankerin kuyruk kısmında bulunur ve esnek sabit sistemin düğümü de buraya yerleştirilebilir. Esnek sistemin düğümleri kanat konsollarının altına diğeri kuyruğa veya yalnızca kanatların altına yerleştirilir. Yakıt alıcısı girintili veya çıkıntılı, sabit veya düz veya kavisli kayar. Pilotun kabinin arkasına ve üstüne ya da görünürlük bölgesinde (yanında ya da yanında) pilotun yanına yerleştirilir.
Şu anda, NW ve TZS'de bir ila dört yakıt ikmali ünitesi kuruludur. Bu, merkezi bir göbek üzerinden bir büyük uçağa (bombardıman uçağı, taşıyıcı, tanker) ya da aynı anda aynı anda iki küçük uçağa (avcı, helikopter) kanat takımları veya üç avcı uçağı ile aynı anda bir merkezi ve iki kanatlı yakıt doldurma düğümü aracılığıyla yakıt ikmali yapmanıza izin verir. Sabit veya sökülebilir tanklardan (SZ), gerekli basınç altındaki pompaların yardımı ile rijit bir çubuk veya esnek bir hortum SZ yoluyla ve yakıt ikmali yapan uçağın yakıt alıcısı vasıtasıyla depolarına girer.
Teleskopik çubuğun çalışma (katlanmış) formdaki uzunluğu, örneğin, TZS KS-18 için yaklaşık 11 (10) m ve TZS KS-14,5 için yaklaşık 8,5 (135) m'dir. Farklı hava taşıtlarının çalışma pozisyonundaki esnek hortumun uzunluğu 14 ile 25 m arasında değişir. Esnek sistemlerde yakıt transfer hızı 900 - 1800 kg / dk (ABD helikopterleri 500 kg / dk hızında şarj edilir) ve sert sistemlerde transfer hızı 2700 aralığındadır –4500 kg / dak. Bir yakıt ikmali sırasında yakıt alma işlemi, bir helikopter için 6 dakika, bir bombardıman için 20 dakika ve bir tanker için 45 dakika geçmez. Helikopter yakıt ikmali, KS-130 uçağı tarafından onlar için en uygun hızda gerçekleştirilir. Yakıt ikmali uçakları, uçaklara 300 ile 900 km / s arasındaki hızlarda yakıt ikmali yapabilir, ancak pilotlar, 520 - 650 km / s hızlarında gerçekleştirmeyi tercih eder. Havada yakıt ikmali, türbülans yokluğunda, eksi 56 derece Santigrat dereceden (Amerikan normu) düşük olmayan bir sıcaklıkta, 300 m ila 9 km'den (genellikle 6 - 9 km yüksekliğinde) yapılır.
Bu işlem, verici ve alıcı uçakların ekiplerinin ortak hareketini gerektirir. Bir yakıt ikmalinde büyük miktarlarda yakıt iletilirken / alınırken uçuşun hızını ve yüksekliğini kontrol etme ihtiyacı özellikle karmaşıktır. Havada yakıt ikmali NW operatörü tarafından yönetilir. KB'nin kuyruğundaki renkli trafik ışığı ile düzenlenir. NW panelinde yakıt alan uçağın pilotu için yakıt ikmali süreci aydınlatılır. Bu cihazlar, geceleri ve tamamen sessiz radyo koşullarında yakıt ikmali yapılmasını sağlar. Ana Batı ülkelerinin yakıt ikmali uçaklarının hareketleri, kullanılan yakıt tiplerindeki farklılık ve yakıt transfer ekipmanının yakıt alıcısıyla uyumsuzluğu ile karmaşıklaşmaktadır. ABD Donanması'nın güverte uçağı KS-135 Hava Kuvvetleri Uzay Aracı'ndan, yalnızca katı bir yakıt ikmali sistemi montajı ile yakıt ikmali yapılamaz, ayrıca Donanma hava taşıtı uçağı, ABD Hava Kuvvetleri'nde kullanılmayan yakıt türünde çalışır. İngiltere'ye devredilen Amerikan istihbarat ajanları RC-135, bu makinenin yakıt ekipmanının özellikleri nedeniyle, yeni İngiliz Voyager akaryakıt istasyonunun hizmetlerini kullanabilecek durumda değil.
SEVGİLİ ÖZEL
Havada yakıt ikmali pahalı bir zevktir. 2006’te yapılan hesaplamalara göre, ABD Hava Kuvvetleri’nde hava yakıt ikmali sırasında transfer edilen bir galon yakıtın maliyeti, 18 havalimanında yakıt ikmali ile transfer edilen aynı miktardaki yakıtın maliyetini aştı (açıkçası, teslimat araçları için amortisman maliyetlerini dikkate alarak). Havacılık tarafından tüketilen yakıtın% 6'i havada harcandı (mali yılın 2006'inde, ABD Hava Kuvvetleri yer ve uçuş yapıları için 9,8 milyar litre her tür yakıtı satın almayı planladı). Bu muhtemelen, havada yakıt ikmali ve Asya'nın güneybatı kesimindeki düşmanlıkların davranışlarıyla bağlantılı olarak ayrı ayrı finanse edilen BCC'ye yakıt maliyeti de dahil olmak üzere yakıt tüketimini dikkate almadı.
Geçen yüzyılın en büyük ve başarılı KB'si, Boeing-135 planörünün temelinde oluşturulan KS-717 idi. 1957 - 1966'te Hava Kuvvetlerine girdi ve 2048'te hizmetten kaldırılması planlanıyor. CS-135R dolum istasyonu dört turbofan motora sahiptir, seyir hızı 850 km / s'dir ve maksimum kalkış kütlesi 92 t olan 146 t içindeki azami yakıt beslemesi, 14 800 km damıtma aralığını sağlar. Kalkış tabanına 1850, 3700 ve 4500 km mesafede (geri dönüş koşulu ile), esnek bir yakıt ikmali sistemi için 67 kg / dak / 50 kg / dak transfer hızı ile sırasıyla 43, 3600 ve 1800 ton yakıt aktarabilir.
TCS KS-135, 39 - 41 bin saatlik uçuş süresi için tasarlanmıştır. İlk 15 çalışma yılında, ortalama uçuş süresi yıllık 480 saat olarak kabul edilmekle birlikte, uçaktaki yıllık ortalama uçuş süresi 300 saatlerine ulaşmıştır ve 700 ile 350 arasında değişmektedir. 1991 ve 2003'teki Irak'a karşı 42 ve 30 süresince 24 saat süreyle yapılan askeri operasyonlarda, BCC bölgesindeki her KS-135, her gün günde 1,12 - 1,13 kalkış yaptı (en fazla iki). Bugün, acil bir dönemde, ABD Hava Kuvvetleri'nde bulunan KS-135 dolum istasyonlarının günde 900'te havada yakıt ikmali yapabileceğine inanılmaktadır. Örneğin, 2012 mali yılında, bir ABD Hava Kuvvetleri dolum ekibi - ortalama olarak, her bir 91 KS-20R için bir yıldan 135'e ayrılıyor - bir 351'taki bir uçakta ortalama yıllık uçuş süresi bir saatte (2012'ın sonunda, 416 KS- 135 ve 59 KS-10).
Tüm KS-135, bir kısmı başka bir NW'den yakıt ikmali yapılabilen, esnek sistemin ek iki düğümüne sahip olan bir katı yakıt ikmal sistemi düğümüne sahiptir. Bir dairede uçuşun her saati için bir KS-135, 1 - 2 avcısına yakıt ikmali yapmalıdır (yakıt doldururken, avcı 1 - 2'i kuru bir kanca ve bir yakıt dolumu yapar) veya her iki saatte bir bombardıman uçağı yapar. Eşlik ettiğinde, 6 - 8 yakıt ikmali ile birlikte 18 - 24 savaşçılarına öncülük eder. Uygun bakım (havaalanında uçuş saatinde 30 saatin üzerinde, her beş yılda bir fabrikada bakım ve onarım) teknik olarak% 80 makineye kadar ses verilmesini mümkün kılar (BCC'de% 86'a kadar). Görevden alınan TZS KS-135, çoğunlukta gelecekteki olası kullanım için korumaya tabidir. Alarmın açıklanmasından bu yana tüm motorları 1,5 - 2 dakika içerisinde hızlı bir şekilde sarabilme kabiliyeti Soğuk Savaş yıllarında, hava kanadı grubunun (5 B-52, 5 KS-135) kanadının (en az kalkış süresi ile beşinci dakikadan sekizinci dakikaya kadar) 10 saniye için 180 uçağı).
1981'ten bu yana, havacılık havacılık başyapıtı ABD ve müttefikleri KS-10 yakıt dolum istasyonları (üç motor, 900 km / s seyir hızı, maksimum ağırlık 267 km, dört motorlu dört motor dahil olmak üzere üç motor, 161 km / s seyir hızı için evrensel hale geldi) yakıt ikmali ünitesinde), 18,5 ton kadar etki ile 45 ton yakıt aktarabilir. Deniz Piyadeleri'nin ana tanker havacılığı, KS-6 modifikasyonu J idi; 130 ton yakıtı olan 37 tonunu, 26 km mesafeden kalkış ve dönüş mesafesinden transfer edebilir. 925 ton yakıtı olan çıkarılabilir / boşaltılan bir TZO'lu güverte BSZ F / A-18 "Süper Hornet" uçak gemisine 14 km mesafeden 10 tona kadar transfer edebilir.
Kanatlar ve filolar halinde gruplanan KS-135 ve KS-10 tankerleri, birkaç komuta ve ABD Hava Kuvvetleri Ulusal Muhafızları'nın bir parçasıdır; acil bir durumda, KS-50 TZS'nin% 135'sine kadarı, 294. operasyonel bağlantıyı oluşturarak Ortak Stratejik Komutan komutanının operasyonel tabi kılınmasına aktarılır. TZS Deniz Piyadeleri ve BSZ filo bu tür ABD kuvvetlerinin kanadının bir parçasıdır. Diğer ülkelerin yakıt ikmal uçakları Hava Kuvvetleri'nin bir parçası olup filolar ve filolar halinde birleştirilir.
Ancak tankerlerin mülkiyeti güneş için bir ayrıcalık değildir. Birleşik Krallık'taki mevcut on yılda, özel bir konsorsiyum, 14 A330 MRTT Voyager dolum istasyonunun yapımını finanse ediyor (iki motorlu bir uçak, KS-135 ve KS-10 arasında bir avantajdır, KS-10'e olan avantajlarına yaklaşmaktadır). Voyager uçağının birçoğu TZS olarak Hava Kuvvetlerine borçlandırılacak ve özel bir kiracıya, bu tür bir ihtiyaç olduğunda onları Hava Kuvvetlerine iade etme zorunluluğu getirilerek beş araç sağlanacak. SZ kullanımına makul bir yaklaşım örneği ABD Donanması ve Deniz Piyade Birliği (ILC) tarafından gösterilmiştir. Geçtiğimiz on yılda, NW makinelerinde sivil uçaklardan "Boeing-707" ve DC-10'ten dönüştürülen birçoğunu kiralayan bir Amerikan özel şirketinin, doğu Amerika Birleşik Devletleri'ndeki donanma ve ILC uçaklarına askeri eğitim sağladığı bildirildi. Ortalama olarak, yıl boyunca havada yakıt ikmali için yaklaşık 325 kalkış gerçekleştirildi ve her kalkışta ortalama 17 ton yakıt aktarıldı. Askeri yerine sivil NW kullanılması, 11 - 13% 'in uçuş saatlerinde maliyetten tasarruf edilmesine izin vermiştir: 2008’te, aynı tip makinelerde K-707 ve KS-135’te, uçuş saatlerinin maliyeti 7500 ve 9750 ve neredeyse aynı KDC-10 ve KS 10 - 12 500 ve 13 910 dolar sırasıyla (bu yıllarda, yakıt maliyetinin uçuş saati maliyetindeki payı% 40'e yaklaşmıştır). Ve burada kendinize bir soru soruyorsunuz: neden bu Anglo-Amerikan deneyiminin Rusya tarafından benimsenmemesi gerekiyor?
GÖRÜNÜM
Yakıt ikmali havacılığının gelişimi için beklentiler nelerdir?
ABD Hava Kuvvetleri yaklaşık ederek kalan 2016-2048 tzs COP-390R / T sistematik değiştirme 400-135 yıllarda gerçekleşecek 350 ortalama tzs COP-46A (2028 yıl seviyesi 179 COP-46 ve 200-230 COP-135 geliyor), sonra 2048, ağır TZS KS-10'in yeni bir TZS'den gelmesini bekleyebiliriz. Gelecek 10 - 15 yıllarında, önceki değişikliklerin tüm KS-130 dolum istasyonları, KS-130J uçağına yol açacaktır (denizciler, 104 C-115J üzerindeki Hava Kuvvetlerinde, 130 gibi makinelere, özel operasyon helikopterlerine yakıt ikmali yapabileceklerdir). Taşıyıcı tabanlı deniz havasında, yakıt ikmali için çıkarılabilir ekipmana sahip bir F / A-18 dışında bir uçağın BSZ olarak kullanılması öngörülmemiştir. AB, yakıt ikmali uçak filosunu 70 TZS'ye ve güncellemesine yükseltmeye devam edecek. Yeni A330 MRTT dolum istasyonlarına askeri araçlar А-400М çıkarılabilir sert ve esnek yakıt ekipmanı eklenebilir. Rusya'da, 2030 20 NW IL-78, 31'e yeni, zaten TZS'ye yol açacaktır. PRC, muhtemelen yabancı SZ ve TZS'nin alınması ve kopyalanması nedeniyle tankerlerin bileşimini artıracak. Diğer ülkeler, ihtiyaçlarına, fırsatlarına ve tercihlerine bağlı olarak, ağır TZS (A330 tipi), orta (Boeing 767, KS-46А, A-400М, KS-135 gibi), hafif (KS tipi) alım veya kiralamaya yönelebilir. -130J). Brezilya’nın ekonomik ve rekabetçi bir tanker uçağı fırlatma kabiliyeti de dikkate alınmalıdır. Asya ülkelerinde tanker uçağı sayısında hafif bir artış olmuştur.
Rusya, tanker olarak görev yapan savaş uçaklarını donatmak için uçak ve çıkarılabilir yakıt ekipmanı taşımasına ihtiyaç duyuyor. Ülkemiz çok büyük. Novorossiysk'ten Petropavlovsk-Kamchatsky'ye - yaklaşık 8 bin km ve Severnaya Zemlya'ya - 4 bin km'den fazla. Kara ve denizin uzunluğu 60 bin ile sınırlıdır. Yeterli sayıda SZ ve TZS olmadan, ülke topraklarında operasyonel-taktik havacılık manevrası mümkün değildir, tıpkı deniz ve okyanus tiyatrolarındaki operasyonları imkansızdır. “Yeniden kullanılabilir” taktik havacılık uçağımızın, ülkemizde tahrip edilmiş tek kullanımlık balistik ve seyir yer füzesi füzelerinin yerine 500 - 5500 km. Operasyonel-taktik havacılığımızı, kendi yakıt ikmali uçağı bulunmadığı için adım adım atmaması gereken küresel koalisyon askeri operasyonlarına çekme ihtimalimiz de akılda tutulmalıdır. Amerikalılar zaten yıllardır 60'ten daha fazla, sürekli olarak okyanuslarda, Kuzey Yarımküre'den Güney'e ve arkaya kadar havada okyanuslarda yakıt ikmali yaparak askeri uçaklarını takip ediyorlar ve Rus Hava Kuvvetleri için 24'teki bir filo veya alayı Su-8 havada uçuyorlardı. Bu neredeyse on yılda bir olur.
Rus Silahlı Kuvvetleri'nin havacılığının kanatlarını yayması için, öncelikle, tüm savaş uçaklarımızı havada yakıt almak için gerekli teçhizatla donatmak, ikincisi ise, havadan savaş uçaklarına yakıt ikmali yapabilen uçak sayısını artırmak; havada diğer uçaklara yakıt ikmali için en az iki tip uçak yaratın: askeri kullanım için ağır veya orta boy yakıt doldurma istasyonları ve uçuş personelinin dozlarda toplu eğitimi için hafif eğitici eğitim uçağı Hava Kuvvetleri, Deniz Kuvvetleri ve Kara Havacılık ST uçuş hava yakıt ikmali ve havada beceri bakım değişiklikler. Bu meseleyi "sonraya" ertelemek tehlikelidir.