Şurup verirken bir amacımız olmalı…
Şurup verdikten sonra kolonideki nüfus artıyorsa doğru bir iş yaptığımız sonucuna varamayız; fakat öyle düşünmek için bir gerekçemiz olmuş olur.
Zaten bahar yaklaşmış ve kolonideki üreme hızlanmıştır.
Verdiğimiz şurup da üremeyi hızlandırmış, yavruların iyi beslenmesine katkıda bulunmuş, üreme hızı artmıştır.
Üreme sırasında besin tüketimi de artar…
Verdiğimiz şurup, (artan ihtiyaç ve tüketim sonunda) koloninin aç kalmasını önler.
***
Çok şurup versek bile tarlacı arılar tarlacı olma özelliklerini sürdürür;
kovan dışından besin getirmekten vazgeçmezler.
Belki balözü ve çiçektozu getiren arılar arasında, çiçektozu getirenler yönünde bir artış olur.
(Arılar 'doydum' demeyi bilmezler; çünkü topladıkları sırada yemek için değil, depolamak için topluyorlar.)
(Her arı cinsiyetine ve yaşının gereklerine göre davranır. Bu temel ilke doğrultusunda koloninin gereksinimine göre yaptığı işlerde küçük dönüşler, ileri gitmeler olur; fakat boş durmak istemezler. İşsiz kalmaları koloni yönetimimizi de aksatır.)
Tarlacı arıların dışarıdan bol bol balözü (nektar) geliyor sanmaları, şu sonucu doğurmaz mı?
''Arkadaşlarım bol bol balözü bulmuşlar, getirmişler…
Ben de daha iyi araştırayım, balözü, çiçektozu kaynaklarının yerini tanımlayan arkadaşlarımı daha iyi izleyip daha çok getireyim.''
Önce az miktarlarla (verilen şurubu akşamdan sabaha besleme kabından alacakları kadar) başlamak; hergün vermek
iyi bir yöntem olabilir.
Bu sırada besin ve kuluçka düzenini kontrol ederek beslemeyi sürdürmek gerekir.
Arıları süreli (periyodik), düzenli beslemek, üremeye teşvik yönünden daha etkin olur.
Bir defada verilen büyük miktarlardaki şurup, arıları mutlu etse bile ne yapacaklar? Tüm petek gözlerini doldurmazlar mı?