Daha sonra bu düşünce, 1991-1992'de Karadeniz Filosu'na komuta eden Rusya Silahlı Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı Amiral Igor Kasatonov'un selamlamasıyla dile getirildi. Rusya için sakladı ve daha sonra 1999 yılına kadar ülkenin donanmasının baş komutan yardımcısı oldu. Filonun önemi ve rolü hakkında konuşan amiral şunları söyledi: “Akdeniz, Soğuk Savaş'ın tek bir savaşını kaybetmedi ve yaptıkları sadece insan hafızasında ve tarihsel annals. "Filonun savaş deneyimi kaybolmayacak ve istismarlar çoğaltılacak." Şimdi bu deneyimin tekrar talep edildiği zaman geldi.
Rusya, filosunun Akdeniz'e geri dönüşüne ve dahası, bunun için stratejik olarak önemli olan bu alanda kalıcı olarak varlığını sağlamaya başladı. Bu son zamanlarda tekrar tekrar ilan edildi. Bu planların uygulanması için başlamış ve pratik çalışmalar.
Son yirminci yüzyılın ikinci yarısında, şüphesiz, Ortadoğu’nun askeri-politik açıdan en gergin bölge olduğu söylenmelidir. Politikacılardan birinin mecazi ifadesine göre, “dünya siyasi mutfağının” bulunduğu yer burasıdır. Gezegenin bu en önemli bölgesi - dünya medeniyetinin merkezi - hala dünyanın hemen hemen bütün ülkelerinin çıkarlarını araştıran odak ve düğümdür. Tabii ki, Rusya da dahil olmak üzere - büyük deniz gücü.
* * *
Rusya'nın Karadeniz Filosu'nun tarihi ve son üç yüzyıl boyunca Rus Akdeniz filolarının (Takımadaları seferleri) faaliyetlerinin tarihçesi, burada, Karadeniz ve Akdeniz'de, Rusya, Rus denizcileri ve Ruslara zafer ve zafer getiren en görkemli deniz savaşlarının gerçekleştiğini göstermektedir. silahlara, özellikler ve kahramanca işler burada işlendi.
Üç kıtanın kavşağında olan Akdeniz, Avrupa, Asya ve Afrika, Rusya'nın dış politikasında her zaman önemli bir yer tuttu. Hatırlamaya değer: güneyde, 1695'teki genç hükümdar Peter Alekseevich'in İlk Azak kampanyasıyla “Avrupa'ya açılan bir pencereyi kesmeye” başlamasıydı. Bu girişimin başarısızlığı Rus filosunun yokluğundan kaynaklanıyordu. Voronej'de inşa etmiş ve Azak'ı denizden engellemiş olan, gelecek yıl Peter'ı başarıya ulaştım. Bu zaferin sonucu, normal Rus filosunun doğuşuydu ve resmi tarihini Boyar Duma’nın kararından, 20’un 30’i tarafından 1696 (XNUMX) tarafından kabul edilen “Deniz gemileri” olarak belirledi.
Ve bu sadece bir başlangıçtı - egemen, daha sonra güney sahilinde yeni bir Rusya başkenti yaratmaya karar veren egemen olan Taganrog şehri, modern anlamda devlet gemi inşa programının uygulanmasına devam etti. Doğru, tarihin kendine has bir yolu vardı, ama bir ya da başka, Rusya'nın egemen gelişiminin vektörlerinden biri güneyde, güney denizlerinde belirlendi.
Bu arada atalarımız bunu mükemmel bir şekilde anladılar. Ünlü İngiliz tarihçi F. Jain'in yazdığı gibi, “Rus filosunun nispeten yakın zamanda Büyük Peter tarafından kurulduğu yönünde yaygın bir görüş var. Ancak, gerçekte, haklı olarak İngiliz filosundan daha eski kabul edilebilir. Alfred ilk İngiliz gemilerini inşa etmeden yüz yıl önce, Ruslar çoktan şiddetli deniz savaşlarında çoktan savaştı ve bin yıl önce zamanlarının en iyi denizcileri Ruslardı. ” Ve bu doğru.
İlk çağlardan itibaren, denizlerimizde savaşan atalarımız, modern İtalya ve Kıbrıs topraklarına ulaşan Zabosforye'ye gittiler. Yüzyıllar boyunca 15. yüzyıldaki düşüşle, Osmanlı Portası zaman zaman kanlı savaşların yapıldığı Rusya'nın ana rakibi oldu. Bu özellikle Catherine zamanlarında belirgindi.
Konstantinopolis ve Boğazlar, Rus siyasetinin asıl amacı. Bu “Üçüncü Roma” nın Ortodoks fikridir, ancak aynı zamanda güvenlik ve Boğazlar tarafından engellenen “Avrupa” Akdeniz'den Karadeniz'den “göl” e erişim. Boğazlar Rejimi, Rus güvenliğinin ve egemen perspektifin ana sorusudur. Bu, “doğu” ve “Yunanca” yönelimi ile ilgili “projelerini” tasarlayan ve uygulayan Büyük Catherine tarafından mükemmel bir şekilde anlaşıldı. Resmen, haçları Konstantinopolis Ayasofya'nın kubbelerine döndürmeye çalıştı. Aslında imparatorluğun çıkarlarını korumak ve nüfuz bölgesini genişletmekle ilgiliydi. Soru şuydu: Rusya değilse de başka biri. O zaman - Osmanlı ve İngiliz imparatorlukları.
Güney sınırlarının güvenliği ve Karadeniz boğazlarını serbestçe kullanma yeteneği ile ilgiliydi. Rus tahtındaki halefi Pavel I, bunu gayet iyi anladı: Buna göre, jeopolitik muhalifler ve rakipler Rusya'yı Karadeniz'e kilitlemek için eşzamanlı olarak güney sınırlarına sürekli bir askeri tehdit oluşturmaya çalıştı. Boğazların Sorunu uzun zamandır Rusya'nın “Aşil topuğu” haline geldi. Bu, yalnızca Rus imparatorları ve politikacıları tarafından değil, aynı zamanda Sovyet devletinin liderleri tarafından da öncelikle I.V. Stalin.
1768’te Türkiye’ye bir sonraki savaşın başlamasıyla Catherine II, Kont Alexei Orlov’un ısrarı üzerine, Rus ordusunun Moldova ve Balkan’lardaki düşmanlıklarını desteklemek için Baltık’tan Akdeniz’e beş filo göndermeye karar verildi. Cesur bir karardı - 8 için binlerce kilometre uzunluğunda, Rus gemilerinin hiç yelken açmadığı Doğu Akdeniz'e gemi göndermek. Rusya'nın düzenli filosu ilk kez ve ortaya çıktığı gibi, uzun bir süre boyunca Baltık Denizi'nin ötesinde okyanusta dolaşmak için gitti.
Amiral Grigory Andreyevich Spiridov komutasındaki ilk filo, Kronstadt 19 Temmuz 1769'ten çekildi, 7 savaş gemilerinden oluştu: Svyatoslav, Üç Hiyerarşiler, Ivanuariy, Avrupa, Üç Aziz, Kuzey Kartal , "Evstafy", Fırkateyn "Refah Umutu", bombalama gemisi "Thunder", 4 askeri araçları ve geminin 2 habercilerinden.
Chesme savaşı
24 - 26 Haziran 1770, Sakız adası yakınında ve Chesme'de, Rus filosunun Türk filosunu yendiği bir savaş oldu. Chesme savaşı, Rus filosunun Akdeniz'deki ilk zaferiydi. Yüksek savaş yeterliliği, mürettebatın bencil ve belirsiz eylemleri, gemi komutanlarının üstün becerisi, olağanüstü amirallerin taktik sanatı. Spiridov ve S.K. Greig, Rus filosuna parlak bir zafer kazandırdı.
Brander, 84 silahlı bir düşman gemisini havaya uçuran ve böylece savaşın sonucunu önceden belirleyen Teğmen Dmitry Ilyin'in featini tarihe geçti. Chesme'ye göre, Karadeniz Filosunun gelecekteki ilk komutanı rütbenin komutanı ve komutanı Fedot Klekachev, Avrupa’nın savaş gemisi olarak ün kazanmasını emretti. İmparatoriçe, Chesmensky savaşının katılımcılarını emirlerle cömertçe ödüllendirdi ve kraliyet lehine tüm filoya verildi ve yıllık maaş ödenmedi. Zaferin hatırasına, İmparatoriçe'nin bir tarafındaki imgeyle bir madalya damgalıydı, diğer yandan da, laconic yazıtlı yanan Türk filosu: "Öyleydi."
Chesme'deki zaferden sonra, tüm Avrupa, Rusya’nın Akdeniz’deki önemli deniz gücünün var olduğu gerçeğiyle ilgili düşünmeye başladı. Chesme savaşı, Rus deniz sanatının gelişimine büyük katkı yaptı. Puşkin kasabasındaki Tsarskoye Selo Parkı'ndaki Chesme Sütunu, soyundan gelenleri hatırlatan parlak bir zaferin şerefine olağanüstü bir anıt.
Bu dönemin en önemli olayı, Kırım'ın Rusya'ya eklenmesi, Karadeniz Filosunun oluşturulması ve ana üssünün kuruluşu, Sevastopol'un deniz kalesi (1783) olmuştur. Rusya aslında, 18. yüzyılın son çeyreğini Karadeniz’e eski adı olan Rus Denizi’ne geri döndürme planlarının gerçekleştirilmesiyle “bastı”. Güç Novorossia ve Kuban, Taman ve Kafkasya toprakları ve Colchis'ten Tuna'ya kadar olan deniz kıyısı ile büyüdü. Egemen bakış kesinlikle 1453'ta Osmanlıların saldırısı altına giren ve İstanbul olan Konstantinopolis'e yöneldi. Bu, yalnızca korkmuş ve gelecekteki "Denizlerin Metresi" nden hoşnutsuzluğa yol açmakla kalmadı, aynı zamanda tehditlere de yol açtı. İngiltere, Rusya’nın “Bizans’ın canlanmasının anahtarını” St Petersburg’un himayesinde - Boğaziçi ve Çanakkale Boğazı’nın ele geçirmesine izin veremedi.
“Rus kabinesinin kibirleri Avrupalılar için dayanılmaz hale geliyor. Ochakov'un yıkılmasından sonra, Rus politikasının Boğaz'a yönelik hedefleri görülebilir, Ruslar yakında Mısır'ı işgal etmek için Nil'e gelecekler. Hatırlayalım: Hindistan’a açılan kapıları çoktan açtılar, ”diyor 1791’taki İngiliz Başbakanı William Pitt Jr. Sonra Rusya'yı tehdit ederek Prusya ile ona karşı bir ittifak kurmaya çalıştı: “Petersburg'u yalnızca yıkık yıkıntılara dönüştürmeyeceğiz, aynı zamanda Arkhangelsk tersanelerini de yakacağız. Filolarımız Sevastopol barınaklarında bile Rus gemilerini ele geçirecek! Ve sonra Rusların ilkel vahşiler gibi sallara sallanmasına izin verin. ”
Bu tehditler gerçek değildi. Bununla birlikte, Rus imparatorun planları gibi - torunu, yanlışlıkla değil ve Konstantin adlı uzun vadeli bir bakış açısıyla, "Bizans kralı" değildi ...
Akdeniz filosunun Akdeniz'deki savaş faaliyeti tarihindeki en önemli aşamalardan biri Napolyon Fransa'ya karşı yapılan savaşlarla ilgili dönemdi. Burada Amiral Fedor Fedorovich Ushakov'un flotasyon yeteneği açıkça ortaya çıktı. İki yıl boyunca emrinde olan kombine Akdeniz filosu (1798 - 1800), İyonya Adaları'nı cumhuriyetin ilan edildiği ve Rus filosunun temelini oluşturan Fransızlardan kurtardı.
Amiral Ushakov komutasındaki Rus filosu İyonya Adaları'na yaklaştı ve tüm Adriyatik'in anahtarı olan Korfu adasını engelledi. Adanın müstahkem kalesinin denizden saldırması, Fransız garnizonunu 2 Mart 1799'e teslim etmeye zorladı.
Ele geçirilemez olduğu düşünülen Korfu kalesinin (18 - 19 Şubat 1799) fırtınasına hakim olmak, Rus yelken filosunun kahramanlık özelliklerinden biriydi. Bu zaferi öğrenmek, A.V. Suvorov ünlemeye dayanamadı: "Yaşasın! Rus filosu! .. Ben neden subay olmasına rağmen Korfu'da değildim! .. "Korfu adasını yakalamak için FF Ushakov amiralliğe terfi etti. 2000’te Rus Ortodoks Kilisesi tarafından kanonize edildi.
1805'te - 1807 Akdeniz’de, Amiral Dimitri Nikolaevich Senyavin’in komutasındaki bir Rus filosu görev yaptı. Çanakkale Boğazı (Mayıs 10'taki 1807) ve Haziran 21'teki 1807'taki Athos (Haziran XNUMX'teki XNUMX) savaşları sırasında liderliğinde bir filo kazandı.
Amiral D.N. Senyavin
Navarino Savaşı'nda (October 8 1827) Rear Admiral L.P. komutasındaki Rus filosu İngiliz ve Fransız müttefik filosunun bileşiminde rol alan Heyden, Türk-Mısır filosunun yenilmesinde en büyük başarıyı elde etti. Daha sonra, bu zaferin, 1829’ta Rusya ile Türkiye’ye faydalı olan Adrianople barış antlaşmasının imzalanması üzerinde önemli bir etkisi oldu.
Amiral L.P.
Azak filosunun, bir 1 kaptanı olan Mikhail Lazarev'in komutasındaki amiral gemisi savaşta özellikle başarılıydı. Öyleyse teğmen P.S. Nakhimov, subay V.A. Kornilov ve subaksman V.I. Istomin, gelecekteki ünlü amiraller. Savaş gemisi Gangut, Ezekiel, Alexander Nevsky, fırkateyn Provorny, Elena, Kastor, Konstantin ve diğerleri de dahil olmak üzere filodaki diğer gemilerin mürettebatı ustaca ve cesaretle savaştı ve cesurca cesurca ve cesurca savaştı. Navarino savaşının sonuçları, Amiral Heyden, Rus denizcilerin "sayısız, güçlü ve inatçı bir düşmana karşı aslanlar gibi savaştıklarını" yazdı.
Navarin savaşı
Savaşın katılımcılarına denizciler, subaylar - altın silahlı ve milletvekili dahil olmak üzere emirler verildi. Lazarev Arka Amirallere terfi etti. "Azak" mürettebatı özel bir sertifikaya layık görüldü ve daha sonra Rus filosu tarihinde ilk kez kurulan ve bir gemide yetiştirilen sert bir St. George bayrağı aldı. Sonra deniz bekçisi doğdu.
Bu nedenle, ünlü amirallerin komutasındaki Rus filosunun tüm 4 filosu, XVIII - XIX yüzyıllarda Akdeniz'deki savaşlarda en yüksek zaferleri kazandı. Belki de bu nedenle, 20. yüzyılda Akdeniz’de görev yapan SSCB Donanması’nın 5-I Akdeniz filosu, ünlü 5 numarasını aldı ve böylece Rus filosundaki nesillerdeki esrarengiz ve tarihsel olarak sürekliliği doğruladı. Akdeniz filosunun 5'inin numaralandırılmasının bir başka açıklaması hariç tutulmadı ve buradaki öncelik, Sovyetler Birliği Donanması Komutanı, Sovyetler Birliği Donanması S.G. Filo'nun yaratılmasının kökeninde duran Gorshkov. Görgü tanıklarının ifadesine göre, 6'in altındaki ABD Donanmasının, yalnızca 5'in altındaki bir filoya dayanabileceği iddiasına sahiptir.
* * *
XIX. Yüzyılda, Rusya sadece korunmakla kalmadı, aynı zamanda Akdeniz'deki varlığını da arttırdı. Rus filosunun, 18. yüzyılın sonunda gelişiminin zirvesine ulaşmasından büyük ölçüde sorumlu olduğu İmparator Paul I, Malta'ya hakim olma umudunu büyük ölçüde yerine getirdi. Malta, Rusya İmparatorluğu'nu bile ilan etti, ancak İngilizlerin ve Pavel cinayetinin bir parçası olduğu İngiliz ve Hazırlık Komutanlığı'nın bir parçası olduğu “Büyük Oyun'da baskınlık” konusundaki başarısızlıklar, St. Andrew bayrağının La Valette'de yetişmesine izin vermedi.
İmparator Paul I
İngiltere, Rusya’nın deniz gücünün büyümesi yolunda durdu. Rus Çarının mahkemesinde İngiliz etkisinin ana iletkenlerinden biri, Londra'daki Rus büyükelçisiydi (1784'tan 1800'e ve 1801'ten 1806'a) İngiltere'deki ölümüne kadar (1832) İngiliz ve Anglophile olan Semen Romanovich Vorontsov. Rus filosunun ve Rus siyasi seçkinlerin diğer temsilcilerinin gücüne zarar vermeye çalışmak da dahil olmak üzere İngiliz çıkarları için başarısızlıkla lobi yapıldı. Sonuç: XIX yüzyılın ilk çeyreğinde, Rusya deniz gücünü kaybetti, imparatorlukta dışardan güçlü bir şekilde empoze edilen toprak düşüncesini yendi.
S.R.'yi say Vorontsov
1822 yılında, Manchester Times gazetesi şunları yazdı: “Her İngiliz denizci talihsiz Polonyalılara özgürlük ve yardım getirmeye hazır (Polonya'nın çoğu o sırada Rus İmparatorluğu'nun bir parçasıydı. - not). Bir ay içinde filomuz tüm Rus gemilerini dünyanın tüm denizlerinde batırır. O zaman Rus imparator kim olacak? Birkaç barbar kabilesiyle çevrili olan Kalmyk, denizdeki gücü Çin imparatorunun gücünden daha büyük olmayan bir vahşi adama. "
Denizde dahil olmak üzere Rusya ile savaşsa bile (Navarino ile aynı savaşta, 1827'ta) İngilizler ilkelerini değiştirmedi. İngiliz Anglo-Rus-Fransız filosunun ortak çalıştığı Navarin’deki koalisyondan İngilizler, tamamen farklı bir yönden askeri bir ittifak kurmaya kolayca geçti. “İngiltere ve Fransa’nın, ana deniz üssü stratejik üslerini yok etmek için Rusya’ya karıştığı bir koalisyon savaşı gerekiyor - Sevastopol ve Kronstadt, Kafkas dağcılarının ve Pers’lerin İngiliz filosunun tam hakimiyetini kurması için onu Kara ve Hazar Denizlerinden kovuyorlar. . Ayrıca, Rus olmayan diğer halkları yükseltmek ve Rusya içinde bir iç savaşı serbest bırakmak gerekiyor. ”-“ Rusya'nın Niyetleri ”kitabını yayınlayan İngiliz Albay George De Lacy Evans, 1828'ta konuştu. Özünde, "aydınlanmış" Avrupa bunu başardı.
Kırım Savaşı sırasında, İngiliz Avam Kamarası'nın lideri olan Liberal Parti'nin lideri olan 1854’te, “Bir ayının dişlerini çıkarmamız gerek ...“ Karadeniz’deki donanması ve donanması imha edilmezken, Konstantinopolis güvenli olmayacak Avrupa'da. "
Kırım (Doğu) Savaşı'nın (1853 - 1856) sona ermesinin ve Rusya’nın Karadeniz’de askeri bir filosuna sahip olma hakkının kaybedilmesinden sonra, St. Petersburg nihayet Akdeniz’deki filosunu Fransız Villefranche’daki en uygun Cote d'Azur koyuna koymaya karar verdi. Burada, bu arada, hatta yüz yıl önce bile, Takımada seferlerinin Rus gemileri dayanıyordu. Uzun süredir o zamanlar gemilerimiz ayrıca Yunan limanlarındaydı.
1857'ten 1907'e kadar Akdeniz, İngiltere ve Rusya arasında bir savaş alanıydı. Ne yazık ki, yirminci yüzyılın olaylarının gidişatını büyük ölçüde önceden belirleyen o yılların olayları, günümüzde genel halk tarafından çok az bilinmektedir. Bu arada, o zamanlarda olanlara ilk soğuk savaş denebilir - iki büyük imparatorluk arasında küresel bir çatışma. Ve Akdeniz’de ve okyanusların diğer bölgelerinde faaliyet gösterenler de dahil olmak üzere Rus filosu, Rusya’nın egemen çıkarlarını korumada ve devlet liderliğinin jeopolitik tasarımlarını çevirmede kilit rol oynadı.
Tabii ki, İngiltere buna katlanamadı. En çok satan kitabın yazarı, İngiliz İmparatorluğu'nun Yükselişi ve Düşüşü Lawrence James şöyle yazdı: “Nelson’ın zamanından beri, İngilizler Akdeniz’i bir İngiliz gölü olarak gördü ve bu gölde başka kimsenin varlığına müsamaha göstermeye hazır değildi. Fransızların varlığına zar zor dayandılar, ancak orada iyi eğitilmiş ve donanımlı Rus filosunun ortaya çıkması, Britanya ile Hindistan arasındaki iletişim hattını tehdit etti. Britanyalı devlet adamları bu hat için çok korkuyorlardı, ki Napolyon'un 1798'te gösterdiği gibi kırılması çok kolaydı. ”
* * *
1917'e kadar, Rusya her zaman Akdeniz'de bir filo düzenledi. Gemiler eğitim gezileri yaptı, bilimsel araştırmalar yaptı.
Amiral V.I. Aralık 15'teki 1908 depreminden etkilenen İtalyan şehirlerine yardım eden ilk kişi olan Litvinov, bu trajik olaylardan bu yana 100 yıldan daha uzun bir süre geçti, ancak Messina sakinlerinin sıcak duyguları ve yardımları hala yaşıyor. 1911’te Messina, Rus denizcilerin etkilenen şehrin sakinlerini kurtarmaya bencil olmayan katılımlarının hatırasına madalya verdi. O ciddiyetle "Aurora" kruvazör mürettebatına sunuldu. Minnettar adres yazılmıştır: "Rus filosunun sağladığı kardeşlik yardımı, Büyük İnsanlık kitabının en güzel sayfalarından biridir ve Messina küllerden yükseldiğinde, çabalarınızı sayesinde, oğullarını canlı gördüğünü asla unutmaz."
Rusya’nın Akdeniz’deki konumunu güçlendirme görevini çözmenin bir sonraki aşaması Boğazlar’ı yönetme görevinin başladığı Birinci Dünya Savaşı’nın zamanıydı. Güney tiyatrosunda ana rakip, hem karada hem de denizde yenilgiye uğrayan Türkiye idi.
Doğru, sadece Rus kruvazör Askold, Birinci Dünya Savaşı sırasında Akdeniz'deki savaş operasyonlarına katıldı. Çanakkale Boğazı operasyonu sırasında 1915, kruvazörlerin topçu ateşi ve geleneksel iniş sanatı ile ayırt edildi. İngiliz Amiralliği, denizcilik bakanı Rusya Amiral İvan Konstantinovich Grigorovich 'in kruvazörünün "Askold"' un zekice hareketleriyle hayranlık duyduğunu belirtti. Bu gemiden iniş kuvvetlerini komuta eden subay bir günde üç ödül kazandı - Rus, İngiliz ve Fransız.
Kruvazör "Askold"
Birinci Dünya Savaşı sırasında, çeşitli zamanlarda, Rus gemileri Chesma ve Askold, Süveyş Kanalı ve Cebelitarık'tan Arkhangelsk ve Murmansk'a geçti, kruvaziyer Varyag, 6 ve yok edici Sv. George ", İtalya'da üretildi. 1916'te - 1917 Akdeniz'de, Arkhangelsk ve Uzak Doğu'dan, 45'e kadar Batı cephesinde savaşlara katılmak üzere Fransa'ya binlerce Rus asker gönderildi. Rus filosu zaten Akdeniz'e çıkışlarda ustalaşmak için savaş operasyonlarına hazır olma emrine sahipti - Karadeniz halkı bunun için hazırlanıyorlardı. Bununla birlikte, bu görevin çözülmesi gerekmedi - Aurora’nın Ekim ayındaki Aurora çekimi, Rusya’da yeni ve farklı bir dönemin başladığını duyurdu ...
* * *
Orta Doğu'da aktif olan herhangi bir Rus politikasının kırk yıl sürmemesi, Moskova'nın bir takım zor sorunlarla karşı karşıya kalmasına yol açtı. Kremlin düşüncesindeydi: nereden başlamalı?
Muzaffer güç olarak ülke, Büyük Zafere belirleyici bir katkı yapan BM'nin kurucusudur, Rusya'nın birçok şeye hakkı vardı. Bu hakların kullanılmasının yol gösterici yönlerinden biri, en azından Doğu Akdeniz'de egemen olmaktır. Bu sorunu çözmenin yolu, prensip olarak, Peter ve Catherine zamanından belirtildi. Hem ideolojiye hem de sağlam bir askeri-politik temel üzerine kurulmuştur.
Yirminci yüzyılın ilk yarısında Rus Ortodoks Kilisesi'nin en üst düzey hiyerarşilerinden biri olan Kharkov Büyükşehir Büyük Khropovitsky, Rusya’nın tüm Türkleri “orjinal” Asya Minörlerine yerleştirerek, Ortodoks Bizans İmparatorluğu’nu restore etmesi gerektiğini yazdı. Rusya'nın Güney Kafkasya'dan Şam ve Jaffa'ya kadar Suriye ve Filistin'i ele geçirmek için geniş bir toprak şeridine sahip olması gerektiğine inanıyordu. “Bu yapılırsa” metropolit yazdı, “halkımız Kurtarıcımızın yaşadığı ülkede yerleşmek için acele edecek. Zaten tamamen Rus kültürüne, Rus'a, Rus ticaretine ve sanayisine bir yer olacak. ” 1917 - 1920'in olayları elbette bu tür planların uygulanamaz hale getirilmesine neden oldu, ancak fikirlerin kendisi de kaldı.
Tabii ki, II. Dünya Savaşı sonrası gerçek enkarnasyonları tartışılmadı. Ancak, en kısa sürede (1946 - 1948) Kremlin, gündemde bazı hususları gündeme getirmiştir. Başarısız olan hepsine cevap bulun. Özellikle, Sovyetler-Türkiye Birliği sonuçlanamadı ve Karadeniz Boğazları rejimi ile ilgili Türkiye’ye yöneltilen Sovyet Hükümeti notlarında 1946’te belirtilen şartlar yerine getirildi. Her şeyden önce İsrail devletini (1948) oluşturma sürecinde istediğimiz hiçbir şey ortaya çıkmadı, ancak bu ülkenin doğuşu Sovyet liderliğine ve SSCB'nin BM'deki konumuna bağlı. İtalyanların savaştan önce hüküm sürdüğü Tripolitania'nın kontrolünü almak mümkün değildi. Aksi halde, halihazırda 40’lerde, deniz kuvvetleri de dahil olmak üzere Sovyet askeri üsleri, günümüz Libya’nın batı bölgesinde görülebilir.
Bu dış politika aksaklıklarına, eski müttefiklerin Hitler karşıtı koalisyondaki, başta ABD’yi savaştan sonra önder bir rol üstlenecek olan “ABD’deki konumundan aldılar. Akdeniz'deki Amerikalıların İngilizleri değiştirdiği gerçeği bir kerede açıktı: deniz kuvvetlerini havzasından çekerek onları 6 filosuna dönüştürmediler. Görevi açıktı: petrol taşıyan Orta Doğu’yu kontrol etmek ve Sovyetler Birliği’nin filosunun güçlerinin Karadeniz’in boğazı yoluyla “atılmasını” önlemek. 1946’teki Amerikan Cumhurbaşkanı Harry Truman, “Rusya’nın Türkiye’yi istila etmeyi ve Türkiye’ye giden Karadeniz sınırlarını ele geçirmeye niyetli olduğundan şüphem yok” dedi. Aynı zamanda, Deniz Kuvvetleri Bakanı ve ilk ABD Savunma Bakanı James Forrestal, bu vesileyle şunları söyledi: “Sadece ulusal bir ünite olarak Rusya ile değil, aynı zamanda, büyük Peter döneminde, ayrıca ek bir misyoner dini güç olan Rusya’nın genişleyici gücüyle ilgileniyoruz. ... "
* * *
İttifak’ın NATO’nun bloğundan kaynaklanan gerçek bir tehdidinin ortaya çıkması, İttifak Donanması’nın donanmasının, nükleer silahlarla donanmış 6 ABD filosunun nükleer denizaltılarının, nükleer silahlarla donatılmış deniz kuvvetlerinin ve nükleer denizaltılarının bölgedeki büyümesinin bir sonucu olarak, Akdeniz ülkelerinde askeri bir üs ağının oluşturulması, SSCB’nin önderliğini yeterli ortaya çıkan tehditleri etkisiz hale getirmek için okyanuslarda ve uzak deniz bölgesinde deniz gruplarının geri çekilmesini ölçer.
Savaştan sonra oluşturulan Sovyet Okyanusu Nükleer Roket Donanması, niceliksel bileşimi ve savaş yetenekleriyle, dünyada stratejik istikrarı, kendi deniz sınırlarının bölgesel dokunulmazlığını, kıyı denizlerinde hakimiyeti korumayı, hemen hemen her alanda çıkarlarını ve müttefiklerini korumayı başardı. Dünya Okyanusu, sahil kuvvetlerinde kara kuvvetlerini teşvik etmek.
Sovyet devleti için Akdeniz'de ve dahası - Süveyş Kanalı'ndan Hint Okyanusu'na ve ayrıca Cebelitarık'tan geçerek - Atlantik'e ve Batı Afrika sahiline kadar el sanatları ve bilimsel araştırma alanları için ticaret yolları hayati öneme sahipti. Bu denizcilik rotaları, NATO kuvvetlerinin muhtemel etkisinden, bireysel Afrika devletlerinin provokasyonlarından, her yöndeki korsanların ve teröristlerin yanı sıra, navigasyon ve hidrografik gelişimlerinin gerekliliklerine dayanarak güvenilir bir korumaya ihtiyaç duyuyordu.
50'lerin ortasından bu yana, Orta Doğu'daki askeri-politik durum giderek bozulmaya ve gergin, patlayıcı bir karakter almaya başladı. Bu zor durumda, Karadeniz Filosunun emri, Akdeniz'de ve her şeyden önce denizaltılarda sürekli olarak yayılan kuvvetlerinin olması gerekliliğini, daha da büyük özerkliğe sahip en gizli ve etkili türdeki güçler olarak kabul etti.
Denizcilerin önerisi Moskova'da desteklendi; bunun sonucunda SSCB 1959’te Arnavutluk ile hükümetlerarası bir anlaşma yaptı ve on iki Karadeniz denizaltı ve onlara hizmet eden iki gemi üssü Vlora’da bulunmaya başladı. Koyun girişindeki adada yeni tesisler ortaya çıkmış, üste mayın tarlası bölümü bulunan OVR gemileri takımı yerleştirilmişti.
60’lerde, Sovyet Donanması’nın Akdeniz’e çıkışı, yine de tek gemilerin askerlik hizmetine girişten başlayarak, ardından Karadeniz Filosunun müfrezelerine ve karışık filolarına başlandı. Ve 28 Temmuz 1965, bir başka önemli olay oldu - Kuzey Filosunun nükleer denizaltı ilk kez Akdeniz'e girdi.
SSCB hükümeti, Akdeniz’de muharebe hizmeti için daimi olarak var olan operasyonel bir gemi grubu olan Deniz Kuvvetleri gemilerinin Akdeniz filosunun 5’ini kurma kararı aldı. 5’ta 1967’ta başlayan “altı günlük” Arap-İsrail savaşı yalnızca bu kararın uygulanmasını hızlandırdı.
5 Akdeniz filosunun faaliyetlerini yaratma, biçimlendirme ve yönetme esası büyük ölçüde Sovyetler Birliği Donanması Filosu Amiral'sine aittir. Sergey Georgievich Gorshkov, denizci bir komutan ve devlet adamı. Deniz Kuvvetleri Komutanı, Kuzey Filosu A.P.’nin denizaltıcılarıyla yapılan bir toplantıda Mayıs 1965’in başlarında konuşulan sözlerin sahibidir. Mihayloviçski ve A.I. Petelin: "ABD NNXX inci filosuna karşı bir ağırlık olarak, Akdeniz'de kalıcı işleyen bir savaş gücü grubu oluşturmamız gerekiyor ... Bölgede, nükleer denizaltılar da dahil olmak üzere, bölgede kalıcı bir operasyonel filo oluşumu hakkında düşünmenin zamanı geldi." Ve böyle bir filo yılın temmuz 6 14'unda yaratıldı.
5-I Akdeniz filosu
Karadeniz Filosu, devletimize denizden gelen tehditlerle yüzleşmek, Batı'nın taşıyıcısını ve nükleer şantajını sıfıra indirmek için zor ve sorumlu bir görevle karşı karşıya kaldı. Karargah, Primorsky hava savunma gruplarının, Kuzey ve Baltık filolarının oluşumlarının ve Dalnaya'nın çatışmaya bağlandığı Akdeniz ve Atlantik bölgelerinden olası nükleer saldırı filosunun güçlerine karşı koymanın yollarını ve araçlarını çalıştı. авиация. 70'lerin başında, Karadeniz Filosu, SSCB'nin Batı'nın şimdi hesaba katmak zorunda kaldığı dış politikasının güçlü bir aracı haline gelmişti ...
* * *
Yılda 1967'tan 1978'e kadar olan dönemde, 1546 Sovyet gemileri ve gemileri, yani yılda en az 100, Akdeniz'i ziyaret etti. Farklı zamanlarda ortalama savaş hizmeti süresi nükleer denizaltılar için 3 ay, dizel denizaltılar - 6'ten 12 - 13 aylar, yüzey gemileri ve gemiler için - 6'ten 8 aylar içindi.
Yeni denizaltı karşıtı gemiler faaliyete geçti ve 1123 projesi “Moskova” ve “Leningrad” ın denizaltı karşıtı kruvazörlerinin Akdeniz'e başlatılmasıyla, “nükleer ve dizel denizaltıların yanı sıra, KA-25 helikopterleri ile birlikte“ Leningrad ” gerçeğe göre. Yak-38 uçakları ve KA-27 helikopterleri ile temelde yeni TAVKR "Kiev" tipi uçak taşıyan gemilerin ortaya çıkması, doğu kesiminde baskınlık kazanması için Akdeniz'deki sorunları çözme yeteneğini keskin bir şekilde artırdı.
TAVKR "Kiev"
Karadeniz Savaş Filosunda 5 filosunun oluşumu sırasında, yerel savaşlar ve çatışmaların yaşandığı deneyimler göz önünde bulundurularak, Karadeniz Filosundaki deniz piyadelerini restore etmeye yönelik tedbirler alındı, daha sonra tarih boyunca Karadeniz'e ayrılan Karadeniz'e giden amfibi gemilerden oluşan bir tugay kuruldu. filo bileşiminde savaş hizmeti taşıdı.
Yakın işbirliği ve filonun çıkarları doğrultusunda, deniz havacılık birimleri işletildi - Kahire-Batı ve Matruh (Mısır) hava limanlarında 16'da bulunan TU-38, IL-12, BE-12, AN-70 uçaklarının filoları ve 1985 ile TU-16Р uçakları Tifor (Suriye) havaalanından işletilmektedir. Havadan keşif görevi ve uçak gemisi oluşumlarının çalışma alanlarının ve NATO ülkelerinin deniz kuvvetlerinin deniz gruplarının görevlendirilmesi görevi ile düzenli olarak Akdeniz uçuşları gerçekleştirdiler.
Ek olarak, 1968'ten başlayarak, filo neredeyse sürekli olarak Moskova ve Leningrad denizaltı karşıtı kruvazörlerine dayanan KA-2 helikopterlerinin 25 filolarından önce yerleştirildi. 1991'ten önce, bu gemiler Akdeniz'de hizmet vermek için 35 gezileri yaptılar.
Yardım t
Antisubmarine kruvazörü “Moskova” ve “Leningrad”, SSCB Donanması'nın ilk uçak gemileri (helikopter gemileri) oldu. Bu büyük gemilerin ortaya çıkmasının nedeni, “George Washington” tipindeki Amerikan stratejik füze taşıyıcılarının alarm görevine başlamasıydı - 16 balistik füzeler “Polaris A-1” ile 2200 km Sovyet liderliğini oldukça korkuttu.
Sonuç, tamamı uzun kıç hangarına sahip bir pist olan, güçlü roket silahlı bir "melez" idi. Düşman denizaltılarının tespiti için, X-NUMX Ka-14 helikopterlerine ek olarak, Orion son-sonar sonarı ve Vega hidroakustik istasyonu bulunuyordu.
Böylece, 5-I Akdeniz filosu, ona karşı çıkan ABD 6 filosu gibi, hemen hemen her türlü deniz kuvvetinden (yüzey gemileri, denizaltılar, uçaklar, deniz araçları, yardımcı filolar, servis ve özel) oluşuyordu. hedef). Operasyonel-stratejik ittifağa (ABD 6 filosu) gerçekten karşı çıktı. 5-I filosu, SSCB'nin savaş sonrası donanmasının, bu tür bir kompozisyon ve böyle bir amaç ile donanmanın oluşumu tarihinde yalnızca tek kişiydi.
Amiral Yuri Nikolayevich Sysuev, son filo komutanı, daha sonraları VMA'nın başındaydı. NG Kuznetsova, 5 filosunun, filonun 40 yıldönümüne adanmış önemli toplantıda yaptığı rapordaki önemi konusunda son derece doğru bir sonuç çıkardı. "1967 merkez üssünde olmak ve 1973, İsrail ile Arap ülkeleri arasındaki savaşları ve silahlı çatışmaları, 1974'ta Kıbrıs'ta silahlı çatışmalar ve Lübnan'da 1982'te, ABD askeri kuvvetlerinin 1986'ta Libya'ya karşı kullanımı, filo gemileri ciddidi. agresif tasarımlara ve özlemlere karşı caydırıcı. ”
Muhtemelen bu, filonun varlığının çeyrek asırdaki faaliyetinin ana sonucudur. Gazeteciler, tarihçiler ve deniz ressamları, filo hakkında konuşurken, buna “Soğuk Savaş sırasında dünyayı kurtaran Akdeniz filosunun denizcilerinin eseri” diyorlar.
* * *
Varlığının ilk günlerinden itibaren filo, Orta Doğu'daki askeri bir çatışmanın ortasındaydı.
İlk iki yıl, dayanıklılık için oluşturulan filonun gerçek bir testiydi, ancak Akdeniz'de ve çatışma bölgesindeki Sovyet savaş gemilerinin varlığı, Orta Doğu'daki askeri-politik durumun daha da istikrar kazanmasına önemli ölçüde katkıda bulundu. Amerikan Hristiyan Bilim İzleyicisi, “Sovyet destroyerleri ve denizaltıları Akdeniz'e girdiğinde, Sovyet diplomasisinin hızlı başarılarını getirdi” diye yazdı. Arkadaki Amiral William Martin, ABD 1967 filosunun eski komutanı olan Ağustos 6’in tesadüfen olmadığını söyledi: “Akdeniz, eskisi gibi değil. Önceden, burada ne istersen yapabilirsin. Artık değil ... "
Düşmanlıkların sona ermesine rağmen, 1967'un yaz ve sonbaharındaki durum, özellikle 10 Ekim'de İsrail fahişesi Eilat'ın kendisine füze füzesiyle salınan Mısır füzesi gemileri tarafından batırılmasından sonra aşırı gergin kaldı. Bu, bir gemide anti-gemi füzesi kullanımı dünyasında ilk durumdu. Mısır Donanması ile hizmet veren Sovyet yapımı P-21 füzeleri ile 183Р projesinin roket teknelerinin yüksek mücadele özelliklerini ve yeteneklerini gösterdi.
Amerikalılar, Akdeniz'den filoyu “hayatta bırakmak” için açık provokasyonlar dahil olmak üzere çeşitli eylemlerde bulundular. Bunlar, uçağın saldırılarını taklit eden uçak gemilerinden gelen tehlikeli eylemleri ve NATO gemilerinin tehlikeli manevraları ve son olarak, 1968’te Cenevre Sözleşmesinin 1958’i, diğer uluslararası sözleşmelere izin veren 6’in ihlaliyle kabul edilen NATO’nun Yüksek Komuta Kararı’nın Akdeniz'de bulunan 100 filosu, Amerikan gemilerinin 24 yarıçapı içerisinde keşfedilen ve ortaya çıkmayan Sovyet denizaltılarını imha ediyor. Sovyet hükümetinin, 1968 kasımında Pravda XNUMX gazetesinde yayımlanan daha sonraki açıklaması, ateşlerini serinletti ve Sovyet denizaltıları tarafından karşılıklı karşılıklı silah kullanma potansiyel tehdidini algılayan Amerikalılar bu korsan eylemleri terk etmek zorunda kaldılar. Denizaltılara ek olarak, birkaç kişi bunu hatırlıyor, ancak nasıl bitebileceğini, hayal etmesi bile zor.
Muhtemel bir rakiple buluşmak için kalkış helikopterleri
Amerikan denizaltı helikopterleri eşliğinde
Ka-25 helikopteri "Springfield" kruvazörünün üzerinden uçuyor
Tabii ki, 5-th filosunun hepsi yazılı değil ve söylenmemiş. Ancak bilinenlerden bile, kendini gösteren tek sonuç, savaş sonrası Sovyet askerlerinin neslinin boşuna değil. Filonun tüm kahramanlık ve sıradışı 25-yıl tarihinin sonuçları, sıradan denizcilerden amiral olan şerefli yetenekler ve yiğit işler - filo komutanı ulusal filo tarihindeki en parlak sayfa olarak gelecek nesiller tarafından sonsuza dek hatırlanacak.
* * *
Yirminci yüzyılın 90'lerinde, filo dağıldıktan sonra Karadeniz kıyı kuvvetlerinin Akdeniz'e çıkışı epizodikti. Ekim-Kasım aylarında, Zabosforye'deki 1997, ilk kez St. Andrew bayrağı altında, TFR “Pytlivy” (kampanyanın komutanı - Rear Admiral AV Kovshar) 'ı terk etti. 2002'te, Akdeniz'deki Karadeniz Filosunun modern tarihinde ilk kez, Karadeniz Filosunun görev gücü, Karadeniz Filosunun Birinci Komutan Yardımcısı Yrd. Doç. Orlova (GRKR "Moskova", TFR "Pytlivy"). Aynı zamanda, Akdeniz'de birkaç başka Karadeniz gemisi ve gemisi vardı. Ve Nisan-Temmuz aylarında, 2003, Amiral E.V. Karadeniz halkının Deniz Emri Emri'ne layık görülen ilk kişi olan Orlova, Karadeniz gemilerinin bir kopması uzak okyanus bölgesine girdi. Hint Okyanusunda, sorumlu görevler GRKR “Moskova”, TFR “Pytlivy”, TFR “Smetlivy”, BDK “Sezar Kunikov”, tanker “Ivan Bubnov”, SB “Shakhtar” tarafından çözüldü.
Daha sonraki yıllarda, savaş gemileri ve yardımcı gemiler, düzenli olarak Akdeniz’e uluslararası tatbikatlara katılarak mücadele hizmetinin görevlerini çözmek üzere girer. Karadeniz Filosunun yardımcı gemisi neredeyse her zaman Suriye Tartus'taki PMTO'nun rıhtımda.
Mevcut denizci denizci kuşağı, görevlerini şerefle yerine getirmeye devam ediyor, filosunda edindiği engin tecrübeyi kullanarak saatlerini Dünya Okyanusu'nun çeşitli yerlerinde St. Andrew bayrağı altında tutuyor. Bu, Karadeniz'in Muhafızları Sevastopol'ünden, üç okyanusun karşısındaki Pasifik Filosuna ve 2010 yılına kadar eşi benzeri olmayan “Moskova” füze kruvazörü "Moskova" nın eşi benzeri görülmemiş yürüyüşüyle doğrulandı.
21. yüzyılın ikinci on yılı, Rus Donanması'nın kaderi ve buna bağlı olarak, Rusya Federasyonu için büyük bir deniz gücü statüsünün korunmasında belirleyici olacaktır.
Bugün birçok jeopolitik sorun deniz gücünün yardımı ile çözüldü. Bu Yugoslavya, Irak ve Libya'daki yerel savaşlarla gösterildi. Bugün bu, Suriye ile bağlantılı olaylarla kanıtlandı. Filo, dış politika görevlerini çözmek için bir araçtır. Ve filo, Soğuk Savaş döneminden tamamen farklı bir seviyedir. Önde gelen dünya güçlerinin modern deniz kuvvetleri "altıncı nesil savaşların" görevlerini çözmeye hazır ve hazırlar ... Düşmanla doğrudan temas etmeden, yeni ilkelere ve teknolojilere dayanan yüksek hassasiyetli, verimli silahlar kullanarak, "uzun kol" yardımıyla çalışırlar. ABD Donanması zaten pratikte “hava-deniz operasyonu” prensiplerini - ABD silahlı kuvvetlerinin yeni operasyonel konsepti - uyguluyor. Kompozisyonlarında niteliksel olarak yeni olan dünya filoları hâlâ çoktur ve okyanuslardaki kalıcı varlık bölgeleri ölçeğini genişletmektedir.
Bundan sonra, Rus devletinin deniz gücünün egemen bakımı da görünmelidir. Bu bakımdan, Sovyet askeri-politik liderliğinin İkinci Dünya Savaşı'ndan hemen hemen sonra başlayan Soğuk Savaş dönemindeki faaliyetleri çok belirleyici ve öğreticidir. Burada bir örnek, Sovyetler Birliği Filosunun Amiralinin “Baş Komutanı”, “Baş Komutanı No. Tarihsel olarak kısa bir süre içinde bir okyanus filosunun yaratılmasıyla tarihin akışını değiştirmeyi başaran Gorskov ve ortakları. Ve Rus denizcilerin şimdiki ve gelecek nesiller için, pratikte S.G.’nin planlarını oluşturan Akdeniz denizcilerin faaliyetleri. Gorshkov ve "ekibi".
Sovyetler Deniz Kuvvetleri Komutanı, Sovyetler Birliği Filosunun Amiri
Aralarında Akdeniz filosunun komutanı olan Amiral Valentin Selivanov, 90'ta Deniz Kuvvetleri Ana Genel Müdürlüğünün şefi, Amiral Viktor Kravchenko'nun görevini yerine getiren, Kara Filosu, Kara Filosu, Kara Filosu, Kara Filosu, Kara Filosu, Kara Filosu, Kara Filosu; yıllardır, sadece Rus Donanmasının şu anki durumuna ve Akdeniz filosunun Akdeniz'deki faaliyetleri konusundaki beklentilerine devam eden görüşlerini ifade etmiyor. Bazı reytingler kulağa oldukça zor geliyor. Tartışmak için onlarla, bir şeylerle hemfikir olabilirsiniz. Ancak kesin olan bir şey var: Rusya, bugün Doğu Akdeniz’de veya Dünya Okyanusu’nun başka bir jeopolitik bölgesinde kalıcı varlığını sağlamak için gerçekten yeterli güce sahip değil. Ve biz sadece nicel parametreler hakkında değil, diğer birçok şeyden de bahsediyoruz.
Ne yazık ki, son on yılda Rusya, askeri, askeri-teknik işbirliğini ve denizcilik faaliyetleri alanındaki işbirliğini güçlendirmek için işbirliği yaptığı müttefiklerinin ve arkadaşlarının çoğunu kaybetti. Çok şey kayboldu, fakat çok az şey kazanıldı. Bu, örneğin neredeyse iç karadenizimizde meydana gelen değişikliklerle açıkça belirtilir. Çeyrek yüzyıl önce, SSCB'nin burada tam olarak hükmettiği şüphesi yoktu. Burada ve Sovyet Karadeniz Filosunun kuvvetlerinden oluşan birleşik filonun yanı sıra Varşova Paktı’nın üyesi olan Bulgaristan ve Romanya’nın filoları vardı. Şimdi üyeleri Bulgaristan, Romanya ve Türkiye olan NATO burada egemen durumda, Gürcistan İttifak'a tüm gücüyle çaba göstermeye çalışıyor. Kardeşçe, ancak müttefik olmayan Rusya Ukrayna, Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü'ne üye olmayan hiçbir ülke tarafından yapılmayan tüm barışı koruma programları ve diğer operasyonlarla NATO ile işbirliği yapıyor. Akdeniz havzasında, doğu kesiminde, geçen yüzyılın 70 - 80'lerinde, 5 OPESK'in karşısında, Sovyet Donanması'nın egemen olduğu farklı ama yine de benzer bir durum gelişti. Bu, bugün Rus gemilerinin bu bölgeye basit bir şekilde girebilmelerinin imkansız olduğu anlamına geliyor. Donanmanın çabalarını desteklemek için, diplomatik cephelerde zafer kazanılması zorunludur, ancak elbette, belli bir ölçüde, denizciler bu zaferlerin kazanılmasına katkıda bulunur.
Bunun doğru mu yoksa fıkra mı olduğunu hatırlıyorum. 60'lerin başlangıcında Patrice Lumumba'nın devrilip öldürüldüğü Kongo'da “karışıklık” başladığı zaman, Kruşçev'in Savunma Bakanı Mareşal Malinovski'ye sorduğunu söyledi: “Filomuzu Doğu Afrika kıyılarına ne zaman gönderebiliriz?” Donanma Gorshkov'un Başkomutanına yönlendirildi. O, “Dört yıl sonra, daha önce değil” diye yanıtladı. Ona “Neden?” Diye sordular. Komutan açık ve son derece basit bir şekilde cevap verdi: “Bu filo için, en azından gemi yapman gerekiyor” ...
Gerçekten de olsa da olmasa da, 50'ların başındaki 60'lerin sonunda Ordunun ve donanmanın Kruşçev pogromlarından sonra böyle bir sohbet iyi bir şekilde gerçekleşmiş olabilirdi. Ve o zaman olan şey, Rusya'nın savaş ve savaş olmadan en güçlü Silahlı Kuvvetleri kaybettiği 1991 yılından sonra olanlarla karşılaştırılamaz. Ve belki de Silahlı Kuvvetlerimiz, askeri reformu gerçekleştiren, orduyu ve donanmayı yenileştiren, optimize eden, modernize eden, Silahlı Kuvvetler tarafından “yeni bir görünüm” elde eden “iç kuvvetlerden” en güçlü darbeyi aldı.
Bu süreçlere paralel olarak, ülke ekonomisine ve temel sanayilerine - metalurji, enstrüman mühendisliği, gemi yapımı ve gemi onarımı - darbe vurdu. Denizcilerin dediği gibi, askeri bilim su hattının altına çekildi ve yeni tür silah ve askeri teçhizat geliştirme çalışmaları durduruldu. Kötü diller, Çinlilerin ve Kızılderililerin, gerçek okyanus okyanusu donanma gemileri ve denizaltıları inşa ettiğimiz askeri-endüstriyel kompleksimizin kurtarıcıları olduğunu söylüyor.
Belki de en çok tartışılan sorulardan biri, Rus Donanması'nın hangi kuvvetlerinin Akdeniz'deki görevi çözeceği sorusudur? Bu soruya cevap vermek zor değil: bugün Kuzey, Baltık ve Karadeniz filosunun bir parçası olan, buna mukabil tüm gemiler. Böylece 5-th OPESK'in varlığı vardı. Yani belli ki şimdi olacak. Ve daha önce ve günümüzde, görünüşe göre, asıl yük Karadeniz Filosuna düşecek. Bu tavsiye edilir - Karadeniz üssünden, verilen görevden sadece bir gün sonra Akdeniz sularında bir savaş gemisi olabilir. Kuzeyden ve Baltık’tan gelen gemiler, kullanım ömrü, yakıt vb. Karadeniz Filosunun durumu hakkında kısa bir açıklama yapmakta fayda var. Bu veriler gizli nitelikte değildir, açık kaynaklarda bulunabilirler, ama aynı zamanda halk tarafından da bilinmezler. Bu rakamlar uzman olmayanların bile Karadeniz Filosunun şu anki durumu hakkında sonuç çıkarmasını mümkün kılmaktadır.
Sovyet Donanması'nın Kızıl Bayrak Filosu, mevcut tüm sınıfların 835 gemilerini ve gemilerini içeriyordu ve 100'tan fazla binlerce personelden oluşuyordu. Rusya Karadeniz Filosunun statüsünü ve koşullarını belirleyen Rusya ile Ukrayna arasındaki “temel sözleşmeler” in imzalanmasının sonuçlarına göre (Mayıs 28'taki 1997'ten) ve Ukrayna topraklarında kalması, Rusya Federasyonu'nun Karadeniz Filosu önemli ölçüde azaldı. 655 gemileri ve gemileri - 83 savaş yüzeyi gemileri, 5 denizaltıları, 56 savaş gemileri, 49 özel amaçlı gemiler, 272 gemileri ve açık deniz gemileri, 190 12 gemileri de dahil olmak üzere 1 gemileri, 26 gemileri rütbe git.
496 gemileri ve gemileri 1997'ten bu süre zarfında hurdaya çıkarıldığında, Karadeniz Filosuna yalnızca birkaç gemi getirildi. Bunlar: 1999’te “Moskva” GRKR (komün ve 61 SRF PF’in 13 tesisinde uzun süreli onarımlar yapıldıktan sonra), 2000’te uzun süredir yapılan onarımlardan sonra - MTShch “Valentin Pikul” (aslen Hint Donanması için hazırlanmıştır), 2002 yılı - RKVP "Samum" (Zelenodolsk fabrikasında "Red Metallist" in 9 yılı onarımından sonra), 2006, MTSch "Admiral Zakharyin". Ek olarak, filo filonun savaşa hazır olma durumunu önemli ölçüde etkilemeyen birkaç savaş teknesi ve düşük tonajlı destek gemisiyle dolduruldu.
2012'in sonunda, Karadeniz Filosu, yazılı birimleri, elden çıkarmaya ve elden çıkarmaya yakın olan birimleri dikkate alarak 244 gemisinden ve çeşitli sınıflardaki gemilerden oluşuyordu. Bu sayı açık deniz teknelerini, mavnaları, römorkörleri vb. İçerir. Tüm bunlardan sadece 42 savaş gemileri ve gemileri, 2 seviyesinin 1'i, 12'in denizaltıları ve 2'in yüzey gemileri olan 2'leridir.
Bir dizi göstergeye göre, Karadeniz Filosu, Rus Donanması filosunun en eski filosunun en eskisidir; 2 1 rütbe gemilerinin ortalama ömrü, 34,3 yılının standart servis ömrü olan 30, 12 yıl 2, 33,6 yılı 25, 27 3, 27,1'in standart servis ömrü olan 15'in yılın 20'inde yer aldığı gemiler ve savaş gemileridir. Durum, tüm savaş gemilerinin ve teknelerin fon yetersizliğinden dolayı yılın 1992'inde planlanmış bir onarım ve modernizasyon çalışması yapmamasından kaynaklanmaktadır. Şimdi sadece sonsuz delik yaması sayesinde ayakta kalmaya devam ediyorlar.
Karadeniz Filosunun Devlet Silahlanma Programına uygun olarak gemi ve denizaltı inşaatlarının, geminin doğal düşüşünü yeterince telafi edemeyeceği de rahatsız edicidir. Gemiler ahlaki ve fiziksel olarak yaşlanmaya devam ediyor.
Bilindiği gibi, mevcut Devlet Silahlanma Programı (GPO) uyarınca 2020'tan önce, Rus Donanması'nın tüm filoları için, 78 yüzey gemilerinin ve denizaltılarının inşaatının (inşaatının) tamamlanması planlanmaktadır. Rus Donanması, 8 füze denizaltılarını, 16 çok amaçlı denizaltılarını ve çeşitli sınıflardaki 54 yüzey gemilerini doldurmalıdır. Bununla birlikte, basit hesaplamalar, bu planların 2020 yılı tarafından yerine getirilmesiyle bile, Rus Donanmasının, uzak deniz (okyanus) bölgesinin sınırlı bir bölgesinde bile, zorlukla zor durumda bulunan gemi gruplarının varlığını devam ettirebileceğini göstermektedir. Bu, yılın gelecek 3-4'indeki uzun mesafeli yolculukların görevlerinin şu anda mevcut olan ve "Brezhnev" ve hatta "Kruşçev" zamanlarında tasarlanan ve inşa edilen gemiler tarafından çözüleceği anlamına geliyor. Bunu anlamak, sırayla, teknik hazır olmalarını ve modernleşmelerini sağlama görevini belirler.
Bu rakamlar mevcut sorunların sadece bir bölümünü yansıtıyor. Onların çözümü, Rusya-Ukrayna ilişkilerinin geliştirilmesi ve silahlanma, gemi yapımı, gemi onarımı, askeri bilim, vb. Programların derinlemesine gözden geçirilmesi de dahil olmak üzere muazzam bir çalışma gerektiriyor. Yine de, yirmiden fazla kez Karadeniz Boğazlarını geçen ve denizde toplam birkaç yıl geçiren bir denizci olarak şunu söyleyebilirim: ülkenin Rus askeri-politik liderliğinin Akdeniz'deki deniz donanmasının kalıcı olarak varlığını onaylama, coşku ile yerine getirme kararı, zevkle söylememek, bugün hizmet eden denizciler ve gaziler tarafından algılanmaktadır. Bu karar uzun zamandır bekliyordu. Tabii ki, iş devasa olacak. Fakat Rus donanması onu asla terk etmedi. Ve bugün onlar buna hazırlar - devletin deniz gücünü güçlendirme ve Rusya için büyük bir deniz gücünün durumunu koruma planları yapılması umuduyla. Bu umutlarla aldatılmak istemem ...
1 rütbesi kaptanı Sergey GORBACHEV, Siyaset Bilimi Adayı, Karadeniz Filosunun Askeri Bilimsel Topluluğu Bilimsel Sekreteri, 11’in Akdeniz’deki Atlantik ve Hint okyanuslarına uzun süredir devam eden katılımcıları.