1968’de Amerika açık,
1975’de ise Wimbledon şampiyonu olan ilk siyahi tenisçi Arthur Ashe,
1988 yılında kan nakli sırasında AİDS’e yakalanır.
Efsanevi tenis oyuncusu Ashe’ e
Dünyanın her köşesindeki hayranlarından mektuplar yağar.
Hayranlarından biri şöyle sorar;
“Neden Tanrı böyle kötü bir hastalık için seni seçti?”
Arthur Ashe hayranına şu cevabı yazar;
“Tüm dünyada 50 milyon çocuk tenis oynamaya başlar.
5 milyonu tenis oynamayı öğrenir.
500.000’i profesyonel tenisi öğrenir.
50.000’i yarışmalara girer.
5.000’i büyük turnuvalara erişir.
50’si Wimledon’ a kadar gelir.
4’ü yarı finale, 2’si finale kalır.
Elimde şampiyonluk kupasını tutarken Tanrı’ya ‘neden ben’ diye hiç sormadım.
Ve bugün sancı çekerken ‘neden ben’ diye sormalı mıyım?”
Bu hikâyeyi bilenler olduğu kadar bilmeyenlerde vardır
Ve aynı hikaye de olduğu gibi mutlu ve başarılı günlerimizde ‘neden ben’ diye hiç sormayız.
Ne zaman canımız yanmaya başlar, sıkıntılarımız ile yüzleşmek zorunda kalırız,
işte o iki kelime dökülür dudaklarımızdan ‘neden ben’?