Yirmi yıldan fazla bir zaman önce, hayat bana meydan okudu. Depresyona girdim ve hayatımdaki her şey parçalandı ve değişti. Kendimden ve bildiğim her şeyden uzaklaştığımı hissettim.
Bir çaresizlik anında, asla gerçekleştirmediğim bir vizyon ve hayalim olduğunu fark ettim. Her zaman bir sanatçı olmak istemiştim ama zamanım ya da yeteneğim yoktu ve öğrenmeyi nasıl yapacağımı bilmiyordum. Hayatımda bir dönüm noktasıydı.
Giderek depresyona girdim ve hareketsiz kaldım. Terapiye, kendi kendine yardım kitaplarına ve atölye çalışmalarına rağmen, bıktım. Acımı hafifletmek için kendimden başka bir şey bulmaya çalışıyordum.
Yaratıcı Sürecim: Derinlemesine İyileşme ve Dönüştürücü
Sonra bir mucize vardı. Bir arkadaşım sanat yapmak için beni bir stüdyoya davet etti. Bu bir umut ışığıydı - beni ilgilendiren bir şey. Hayatımdaki her şey, ben resim yapmaya başlayana kadar yumuşak kalmıştı.
Sanat benim güneşim, suyum ve yemeğim oldu. Bana o kadar enerji verdi ki tekrar yaşadığımı hissettim. Bir sanatçı olmaya aşık oldum. Her gün resim yapmaya başladım. Yaratıcılık sürecim bir nehir gibiydi: derinlemesine iyileşen ve dönüştürücü olan bir enerji kaynağı.
Bu deneyim beni çekirdeğim olarak değiştirdi. İyileşme deneyimim vardı, çok derin oldum ve farklı biri oldum.
Coşkumu Kullanmak ve Gerçekten Hayatta Olmak
Gerçekten hayatta olmayı tecrübe etmek için kendi coşkum ve gücümden yararlandım. Her gün atölyemde çalıştım. Sanatçıyı hayatıma davet ettim ve kendi hayatımın sanatçısı oldum. Asla arkama bakmadığım bir çıkış noktasıydı. Hayatım, gelişmekte olan bir kaderi doldurma yolundaydı. Derinden derin olan ve beni manevi amacımla bağlayan bir şey olduğunu biliyordum.
Büyük bir tuval çıkardım ve nasıl fırça tutulacağını bile bilmiyordum. Yine de dergilere baktım ve kırılmış ve çarpık bir kadının resmini gördüm. Ben de öyle hissettim. Resim yapmaya başladım. Boyanın renkleri, şekillerin kağıt üzerinde nasıl göründüğü konusunda heyecanlandım. Resmim büyüktü. Çalıştığımda, bir şeye benzemeye başladı - acıma, nasıl hissettiğime benziyordu. Nasıl hissettiğimi unuttum ve bunun yerine nasıl hissettiğime baktım. Resmin yapımı için heyecanlandım.
Sonra başka bir tuval aldım ve bir dizi kadın resmine başladım. Hepsi başlangıçta çarpıtıldı. Garnitür kökenden boyadım. Fotoğraflarımı çektim ve kendi portrelerini çizmeye başladım. Nasıl hissettiğimi düşünmek yerine süreçte özümseyip, nasıl hissettiğimi boyadım. Hayatımı boyadığımı fark etmeye başladım.
Enerjimi Tuval Üzerine Bırakmak
Sonra kendim için bir stüdyo alanı yarattım ve resim yapmaya başladım. Başlangıçta kendimi ya da sürecimi tanımlamak için hiçbir girişimde bulunmadım. Ben saf duygu durumlarından boyadım. Resmin saf ifadesinde ve jestinde emildim. Enerjimi tutku ile tuval üzerine tamamen salıverebilirim. Serinin kendi portreleri olduğu ortaya çıktı.
E-posta ile son alın
İlk resmimi “Kalbimi Kes” olarak adlandırdım. Bu benim acımdı, çok yoğun ve ölmekte olan bir acı. Figür kırıldı, çarpıldı, dağınık, buruşmuş, ağlıyor ve kanıyordu. “Onu” çizdim. Bu rakam benim umutsuzluğum, sansürsüzüm ve tamamen duygusal enerjimdi. Ve bu görüntüyü bıraktığım anda geri adım attım, baktım ve soludum. Gördüğüm şey, şu ana kadar karşılaşmadığım bir yöndü, çok çirkindi.
Yine de bu anda kendimi sakin bir şekilde yüzdeyken kendimi sakin ve ayrık hissettim. Yoğun bir duygusal ve fiziksel düzeyde gitmesine izin verdim. Resim benim için fizikseldir; Acıyı boyadığım gibi yapıyorum.
İlk defa acımı tuhaf ve yeni bir şekilde deneyimliyordum. Ressam olarak tuvalimin önünde durdum ve ilk kez kontrolümdeydi. Ben duygularımı boyadım. Vücudumu boyadım. Kendimin yaratıcısı olduğumu hissedebiliyordum.
Geçmişi Serbest Bırakmanın Bir Yolu Olarak Resim Yapmak
Stüdyomuza döndüğümde, resmin geçtiği bir anı yakaladığını ve içerdiğini gördüm. Resim duyguları geçmiş olmasına rağmen kaldı. Orijinal ifadede oluşturulmuş bir görüntü içeren bir nesneydi. Geçmiştim. Kendi dönüşümüme tanık olduğumu anladım.
Bir dizi kişisel resim çizerken, form ve bakış açısı ile mücadele ettim. Mecazi olarak iç formumu ve iç bakış açımı yeniden yaratıyor ve yeniden yapılandırıyordum. Dış yaratıcı süreç iç dünyamı yansıtıyordu. Hareketin ve değişimin tezahürünün güçlü olduğunu anladım. Kendimi tanıma süreciydi.
Bir İyileştirme Aracı Olarak Yaratıcılık ve Sanat
Kendimi resme daldırdığımda, sadece iyi olmakla kalmayıp, her zaman olmak istediğim sanatçı oldum. Yaratıcılığım, onaylamadığım ve onurlandırmadığım kendimin bir parçasıydı. Bu deneyim sayesinde, sanatın iyileşmek için bir araç olarak kullanılabileceğini anladım.
Sanat, acımı deneyimleyerek kendimi tanımanın bir yolu oldu. Duygularımı görünce onlardan uzaklaşabilirim. Benim sanatım oldu, benden tamamen ayrı. Aslında, özgür oldum.
İki yılımı stüdyomda sanatçı olarak geçirdim. Çocuklarımı kumsalda oynarken boyadım. Gördüğüm çevredeki manzaraları boyadım. Sevdiğim şeyleri boyamak için mutfak masasına hareketsiz yaşam sürdüm.
Kendimi İyileştirmek ve Başkalarına Yardım Etmek İçin Hastalığımı ve Sanatımı Kullanma
Bir hemşire olduğumdan ve sanat beni iyileştirdiğinden, sanatı sağlık sistemine dahil etmeyi umuyordum. Bu, başkalarının kendilerine yardım etmesine yardımcı olma fırsatımdı. Hiç kimse bana hastalığımı alıp kendime yardım etmek için yapıcı bir şekilde kullanabileceğimi söylememişti.
Baktığım her yer, hayatımdan kopmuş bir şifa şekli ile ilişki içindeymişim gibi görünüyordu. İhtiyacım olan şekilde beni desteklemedi. Kendimi yaratıcı çalışmalarımın içine atana kadar güçlü bir iyileştirici etki hissetmedim. Bütün hayatımı güçlü bir şeye atmam gerekiyordu. Bütün hayatımın içine daldırılmam gerekti çünkü hastalığımla bu şekilde ilgilenmiştim.
Sanat ve şifa hayatımı değiştirdi. Kendimi iyileştirdim. İşlemim parçalanmadı: bir saat, haftada iki kez. Hastalığım o kadar ezici ki, sadece bir terapiste yaptığım ziyaretlerde değil, iyileşmemi her zaman yaşamaya ihtiyacım vardı. Hemşirelik yaptığımdan beri, sanatın sağlık sistemine dahil edilmesini umuyorum.
Bu, başkalarının kendilerine yardım etmesine yardımcı olma fırsatımdı. Hiç kimse bana hastalığımı yapıcı olarak kullanabileceğimi söylemedi. Beni ve başkalarını iyileştirecek olan şey, kendimle daha önce sahip olduğumdan temelde farklı olan bir ilişkiydi. Kendim için her zaman orada olabilirim.
* InnerSelf tarafından altyazılar
© 2013, Michael Samuels ve Mary Rockwood Lane tarafından yapılmıştır.
Her hakkı saklıdır. Izni ile yayımlanmaktadır
Atria Kitapları /Kelimeler Yayınlamanın Ötesinde. beyondword.com
Makale Kaynağı
Sanatla Şifa: Kendinizi ve Topluluğunuzu İyileştirmek İçin 12 Haftalık Bir Program
Michael Samuels MD ve Mary Rockwood Lane tarafından Ph.D.
Yazar Hakkında
Mary Rockwood Lane, RN, PhD, Shands'ın kurucu ortağı ve eş-direktörü emeritisi Tıpta Sanat Florida Üniversitesi'nde Gainseville'de sağlık alanında yaratıcılık ve maneviyat dersleri veriyor. Halen hayatın sonunda yaratıcılık ve ruhluluk üzerine araştırmalar yapmaktadır. O da dahil olmak üzere beş kitabın ortak yazarıdır. Yaratıcı Şifa ve Ruh Vücut İyileştirme.