Kalahari keçisi
Genel özellikleri[değiştir | kaynağı değiştir]
Kalahari keçileri son derece dayanıklıdır. İri vücut yapıları ve kuvvetli kasları sayesinde çöl yaşamına uyum sağlamıştır. Uzun kuraklık dönemlerinde 1 hafta su içmeden yürüyebilirler. Kalahari keçileri vücutlarında bol su depolarlar ve tüyleri su kaybını önlediğinden uzun süre suya ihtiyaç duymazlar. Sıcaklığa, susuzluğa, açlığa, kum fırtınalarına ve toza çok dayanıklı oldukları için zorlu koşullarda beslenebilirler.
Anavatanları Afrika'nın Güneyindeki Kalahari çölüdür. Daha sonraki yıllarda diğer bölgelere de yayılmışlardır. Kalahari keçilerinin erkeğinde de dişisinde de boynuz bulunur ve boynuzlar genellikle kısa ve kalındır. Erkekleri 100 dişileri 70 kiloya kadar ulaşır, diğer keçi türlerine göre oldukça ağırdırlar. Tüm ağırlıklarına rağmen tehlike anında kısa mesafede bir koşucu kadar hızlı koşabilmektedirler.
Kalahari keçileri 20. yüzyıldan sonra Arap Yarımadası'nda da görülmeye başlanmıştır. Kuzey Afrika'da ise birkaç çiftliği bulunmaktadır. Vücutlarının %40 kadarı yağdır, bu yağlar Afrika'da bir enerji kaynağı olarak kullanılmaktadır. Bu uygulama çok nadir kullanıldığı için pek bilinmemektedir.
Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]
|Çift toynaklılar ile ilgili bu madde taslak seviyesindedir. Madde içeriğini genişleterek Vikipedi'ye katkı sağlayabilirsiniz.|