Bir satranç oyununun oynanabileceği bir tahtada birkaç farklı satranç taşı vardır. Bu parçaların her biri, onu kullanırken uyulması gereken çok katı kurallara sahiptir ve bu taşların manipülasyonu yoluyla, bir tarafın veya diğerinin bir zafer kazanacağıdır. Taşlar hakkında her şeyi bilmek, bir oyuncunun o zaferi elde etmesine yardımcı olacaktır, bu da mevcut her bir parçanın tüm farklı güçlü ve zayıf yönlerini derinlemesine anlamaya geldiğinde ona bir avantaj sağlar.
Kral, satranç tahtasındaki en önemli taştır. Bu rakamın etrafında tüm oyun dönüyor ve bir şahın kaybedilmesi her oyuncu için yenilgi anlamına geliyor. Şah, rok atma haricinde herhangi bir yönde her seferinde sadece bir kare hareket etme kabiliyeti ile tahtadaki en zayıf taşlardan biridir. Başka bir taş tarafından asla tehlikeye atılamaz ve tehlikenin ortaya çıkabileceği bir konuma yerleştirilirse, şah güvenli bir yere getirilmeli, şahı tehlikeye atan parça ele geçirilmeli veya bir şey alınmalıdır. Bu blokları hareket ettirir. yol.
Ancak kraliçe, tahtadaki en güçlü taştır. Mümkün olduğu kadar çok kareyi yatay, dikey veya çapraz olarak hareket ettirebilir. Üzerine konulan tek kısıtlama şövalye hareketleridir: düzensiz bir şekilde veya diğer taşların üzerinden atlayarak. Kraliçenin bu muazzam gücüyle, oyuncular için başka bir oyuncunun vezirini oyundan çıkarmak genellikle bir önceliktir, çünkü oyunda bir veya daha fazla vezir varken oyunsonunu kazanmak oldukça zor olabilir.
Piskoposlar istedikleri kadar kareyi hareket ettirebilirler, ancak yalnızca çapraz olarak. Bu nedenle, fillerin sınırlamaları vardır çünkü her zaman oyuna başladıkları aynı renkteki bir karede dururlar. Bununla birlikte, erişimlerinin bir varlık olduğu ortaya çıkıyor. Şövalyeler, herhangi bir satranç taşının en sıra dışı hareket gereksinimlerine sahiptir. Ya iki kareyi dikey ve biri yatay ya da bir kareyi dikey ve iki kareyi yatay olarak hareket ettirmekle sınırlıdırlar ve tamamlanmış hareketlerini “L” gibi gösterirler. Bu benzersiz hareket modeli bir oyuncu için hem bir avantaj hem de dezavantajdır, çünkü her zaman önlenemeyen benzersiz vuruş modellerine izin verir, ancak geri çekilme sırasında daha fazla sorun da yaratabilir.
Kaleler, yatay veya dikey olarak mümkün olduğunca çok kareyi hareket ettirir. Genellikle piskoposlardan veya şövalyelerden daha güçlü parçalar olarak kabul edilirler ve onlara kraliçeden daha az güç verirler. Kaleler, bir oyunsonunda tutulması gereken en uygun fiyatlı parçalardan biridir ve genellikle hızlı bir galibiyet elde etmeye yardımcı olur. Piyonlar ise oyunun en zayıf parçalarıdır. İlk hareketleri dışında her seferinde sadece bir kare ileri gidebilirler ve sadece çapraz olarak hareket edebilirler. Bununla birlikte, piyonların avantajı, eğer bir oyuncu birinin tahtanın diğer tarafına ulaşmasına neden olabilirse, piyon daha değerli başka bir parçaya terfi ettirilebilir, bu da onları diğer tarafa yaklaştıkça tehlikeli hale getirir. Bu temel bilgiyle, satranç daha büyük bir uzun vadeli planlama ve yürütme oyunu haline gelebilir.