ağbim yirmi yaşında bu vatan için şehit oldu. siz büyük şehirlerin ışıklı bulvarlarında elinizi kolunuzu sallayarak rahatça yürüyebilin diye o gitti çukurca’da mayına bastı. ben yedi yaşındaydım o zaman. cenaze günü çok güzel bir komando üniforması çektiler üstüme, mavi bereli….
Müthiş
ODTÜ mezun oluyor… Zeka, yaratıcılık kampüs sınırlarını aşıyor…
#çaretesla
helikopteri biber gazi atin diye mi yapiyoz la
Sayend araştırmayı öğrendik medya
"Zira ben çok unutkanım. Gülüşlerini saklamak istediğim insanların listesini versem mesela sana? Bazı mimiklerini, fix sözlerini, yürüyüşlerini… Ya da beni gülümseten türlü özelliklerini. "
Çok mu melankolik sizce? Hep beraber oturduğunuz bir masada kahkahalarla gülerken, bir daha bu gülüşü duyamayabileceğinizi düşünüp ağlamaya başladınız mı siz hiç? Özellikle yaşlıysa bu sevdikleriniz, sırf onları daha iyi tanıyabilmek adına durmadan, arka arkaya sorular sordunuz mu onlara? “Ya onu yeteri kadar vakit geçiremeden kaybedersem?” diye bir korku kemirdi mi içinizi?
İlla ki.
Mutluluk güzel şey, lakin korkunç sorumluluk.