Birkaç yıl önce, Ohio'da bir kar fırtınasında, Cormac McCarthy’nin Yol tek bir günde. O zamanlar sadece bir çocuğum oldu - James bir bebekti - ve tek istediği kucaklaşmaktı, bu yüzden onu bir elimde kitapla kanepede tuttum ve sonra elektrik kesildi. Sonra -ve dışarısı on derece olmalıydı- örtündük ve ben kitabı bitirirken günün son ışığında rüzgar saçaklarda ıslık çalarken kestirdi. Kitabı bitirdiğimde, güç henüz geri gelmemişti ve sadece kendime yavaşça döndüm, kitabın dünyasını Ohio alacakaranlığında olup biten her şeyden tamamen daha gerçek buldum.
Yol elbette okuduğum ilk kıyamet sonrası roman değildi, ama nedense bu benimle kaldı. Birkaç yıl sonra, Emily St. John Mandel'in İstasyon Onbir , Bir salgına odaklanan ve olaydan birkaç yıl sonra anlatıyı ele alan bu kitap, sanatın hayatta kalmak için ne anlama geldiğine dair önemli sorular soruyor. Orada başka kitaplar da var - Stephen King’in nefes nefese başlangıcı Stand Katherine Anne Porter’daki partilerin baş döndürücü parıltısı Pale Horse Pale Rider.
Çok fazla kıyamet sonrası kitap okudum ve kendime nedenini sorduğumda bunun bana en canlı gelen anlatılar olduğu için olduğunu anladım. Kıyametten sonra, modern hayatın tuzaklarından sıyrılan, gerçek gibi hissettiren bir an gelir ve sonra tüm bu tuzaklar, hayatta kalmanın temelini oluşturan vahşi bir anarşi ile değiştirilir, geriye kalan tek şeyin kaldığı duygusu. otantik.
Ama bu kitapların bana çekici gelmesi, bir kıyametin, bu gerçekliğin cazibesinden çok, yanlış olan her şeyi ortadan kaldıracağı duygusundan daha fazlasıdır. Ayrıca bu kitapları okuduğumuz duygusu da var çünkü bir el kitabına, nasıl yapılır, dünya gerçekten sona erdiğinde ne olacağına dair senaryoları canlandıran kurgusal örneklere ihtiyacımız var.
Dahası, bu hikayelerle bu kadar uzun süre yaşadığımızda, bu anlatıyı, medeniyetin oynayacağı sayısız yolu içselleştirmeye başlarız. Medeniyetle birlikte öleceğimizi bir an bile hayal etmiyoruz - kıyametlerde ölmek küçük karakterler içindir. Bizim için ve yakın ailemiz için kıyamet sonrası bir roman trajik değil öğreticidir.
Son birkaç yılda kıyamet hakkında çok fazla konuşma yaptım ve bu sohbetler tüm farklı inançlardan ve siyasi iknalardan insanlarla gerçekleşti. Benim gibiyseniz, İzlanda'daki bir buzulun cenazesini ya da Avustralya orman yangınlarında bir milyar hayvanın kaybını, yaklaşan bir çevresel felaketin kanıtı olarak görürsünüz ve pek çok (çoğu?) İnsanın, bizim olacağımıza dair endişelerimi paylaştığını biliyorum. şu anda bildiğimiz şekliyle dünyanın tadını çıkaracak dünyadaki son insanlar.Kıyamet öncesi edebiyat, bir şeyin sona erdiğine inanıyorsak o şeye hala sahipken o şeye dikkat etmemizin bir hatırlatıcısıdır.
Ancak iklim değişikliğine inanmayan insanlarla yaptığım konuşmalarda bile kıyametin yaklaşmakta olduğu hissinin olduğunu keşfettim ve ailemin bir kısmı için bu kıyamet ilahi bir yargı gibi görünüyor. Çoğumuz -çoğumuz, teşebbüs ederdim- kıyametin habercilerini her yerde görürüz. Her birimiz son günler gibi hissettirdiğimizi, apojenin diğer tarafına ulaştığımızı, dalgayı doruğa çıkardığımızı ve şimdi hızlanmaya geldiğimizi kabul ediyoruz.
Bir kitap yazmak istediğimde kıyamet sonrasına yöneldim, ancak beğendiğim romanlarda zaten güçlü olan sohbete bir şey eklemek için farklı bir şeyi nasıl yapacağımı bilmiyordum. Bunun yerine, kendimi şu ana, hepimizin felaketin üzerimize çöktüğünü ve bu konuda hiçbir şey yapamayacak gücümüzün olmadığını kabul ettiğimiz bu ana çekildim. Şimdi yazdığım her şeyin kıyamet öncesi olduğunu düşünüyorum; aslında, ben hayatımı - bu gezegendeki zamanımı - bu apojeyi ve sonrasını işgal etmek için düşünüyorum.
Yanlışlıkla Einstein'a atfedilen bir alıntı var ve şöyle bir şey var: 'Hayatınızı yaşamanın iki yolu var: hiçbir şeyin mucize olmadığına inanmak veya her şeyin olduğuna inanmak' ve bu benim için bir kıyamet öncesi bir romanın yakalamaya çalıştığı şeyler. Kıyamet öncesi literatür bir uyarı içeriyor, evet, ama hepimiz daha önce uyarıları duyduk. Bunun yerine, bir şeyin sona erdiğine inanıyorsak o şeye hala sahipken o şeye dikkat etmemizin bir hatırlatıcısıdır.
Bakımevinde sevdiğimiz birini ziyaret ederken sevgiye, huzura ve neşe dolu anlara nasıl öncelik verdiğimizi düşünün; Bir film izlerken, kamera sevgiyle bir karakterin minik anlarında kalırsa, karakterin mahkum olduğunu bildiğimiz yolu düşünün. Ben bunu yazarken, Kosta Rika, San Jose'de bir apartman dairesinde, dünya çapındaki bir salgın nedeniyle kendi kendine tecrit edilmişken, kocam ülkeye ancak sınırlar kapanmadan bir gün önce, onu binlerce taşıyan uçan bir makineyle ülkeye geldi birkaç saat içinde mil.
Penceremin dışındaki yeşil papağanlar, bu binalarda şu anda vücutlarında bir virüsün büyüdüğü insanların olabileceğinden habersizler, ama bilseler bile davranışlarını değiştirmeyeceklerdi. Akşam gökyüzü mercanlarla gri çizgilerle doludur ve roble de sabana ağaçlarının portakal çiçekleri daha yeni soldu. Apartman balkonumdan, Alman büyükelçisinin evinin ön kapısını görebiliyorum ve bu kapı, şimdiye kadar gördüğüm en çılgın renklerle çiçek açan begonvillerle doludur.
Öğleden sonraları pencereler açık olarak yatağımda oturuyorum ve havanın ve güneşin üzerimden geçmesine izin veriyorum ve hepsi - hepsi - mucizevi, etrafımızdaki mucizeler. Kıyamet öncesi gündem budur: dikkat edin, her şeyi adlandırın, hiçbir şeyin işaretlenmemesine veya unutulmasına izin vermeyin. Artık sahip olduğumuzda neye sahip olduğumuzu hatırlamamızın yolu budur.
__________________________________
Nancy Wayson Dinan’ın romanı T Burada Büyüseydin Bileceğin Şeyler Bloomsbury'den temin edilebilir.