anlayamadığım, değişik bir vicdan türüdür.
mesela bir - iki örnek vereyim;
şimdi bu belgesel yapımcılarının yarısı afrika'ya gidiyor malum. burada genellikle bir aslan
, kaplan
ve ya çakal
ailesi seçiliyor (çakal çok nadirdir). doğan yavrulara gayette güzel amerikan
isimleri veriliyor (joe, jessica, tom.. gibi). sonra da onların hayatlarını filme alıyorlar. işte burada garip
şeyler cereyan etmeye başlıyor.
mesela yavrulardan biri kayboluyor. kaybolan bu yavru, anne ile diğer yavrulardan iki mahalle mesafede bir yerlerde. ama belgeseli yapanlar bir el atmıyorlar yavruya. yavru bir süre anneden ayrı kalınca ister istemez diğer yırtıcılar (genellikle çakal) tarafından kapılıyor ve afiyetle
yeniliyor.
ya da bir kaplan; bir süre hiç avlanamamış, zayıflıktan kurumuş, beti benzi atmış. son bir koşu antilop
yakalamaya çalışıyor ama gücü yetmiyor. yapımcılar yine suskun. ya arkadaş; ver oradan 5 - 10 kilo et, hayvan biraz kendini toparlasın, eline mi yapışır. ama yok! kakanika bölgesinde bir kaplan daha böyle öldü diye bir de nara atıyorlar sonra.
tamam anlıyorum, sen belgeselcisin ama zaten bir sürü hayvan böyle ölüyor. bir tanesine yardım etseniz bir şey mi olur.
bilmiyorum, belki de belgesel izlerken vicdanı falan bir kenara bırakmak gerekiyor. ama zebra
avlayan aslan sürüsü için eğlenceli
bir olay yorumunu da duyduktan sonra belgesel yapımcılarında ciddi anlamda bir sorun olduğunu düşünmeye başladım.