Bu soruyu nasıl yanıtlayacağınız büyük ölçüde İncil'i ne olarak kabul ettiğinize bağlıdır. İncil'in Tanrı'nın kendisi tarafından dikte edilen insan ahlakıyla ilgili konularda tek, zamansız, içsel olarak tutarlı bir öğreti olduğuna inanıyorsanız, o zaman evet, Levililer'in Eski Ahit kitabı eşcinsellikten kesinlikle rahatsızdır. Ancak regl dönemindeki kadınlardan, kabuklu deniz hayvanlarından ve domuz derisinden de rahatsızlık duyar. (Ve kayıtlara göre, faiz karşılığında borç verme konusunda söylenecek çok sert sözler var, bu, Mukaddes Kitap edebiyatçılarının bile göz ardı etmeyi kesinlikle kabul edilebilir bulduğu bir yasak!)
Eleştirel düşünen diğer Hıristiyanların çoğu gibi ben de İncil'i, Tanrı hakkındaki insan anlayışımızda şaşırtıcı bir evrimsel gelişmeye tanıklık eden ilahi olarak ilham edilmiş insan seslerinin bir senfonisi (bazen bir kakofoni!) Olarak görüyorum. anlamaya başla, aynı şeyi söylemenin başka bir yolu). Kompozisyon tarihlerinde binyıldan uzun bir süreye yayılan 46 kitabı olan Eski Ahit, aynı zamanda bilim adamlarının “İlk Eksenel Dönem” olarak adlandırdıklarıyla, tüm dünyada kendiliğinden, insan ruhsal bilinci büyük bir evrimsel sıçrama yapıyor gibi göründüğünde, birbiriyle çelişiyor. İncil mezmurlarının yazılmakta olduğu aynı zaman çerçevesinde, gezegen ayrıca Buda, Lao-Tse, Zoaroaster ve Platon ile şereflendiriliyordu: insan anlayışında ve etik vizyonunda bir kuantum sıçraması. Hayvan kurban etme konusundaki eski Ahit öğretilerinin ve 'göze göz ve dişe diş' in Hezekiel'in parlak eksenel kehaneti ile aynı seviyede olduğuna inanmak, inanılırlığıma - yine de inanılırlığıma meydan okuyor! - taştan kalbinizi alın ve size etten bir kalp verin ”veya İsa'nın çarpıcı“ Düşmanınızı sevin, sizi kınayanları korusun ”
Bu, herhangi bir şekilde Kutsal Kitabın kutsallığını aşağılamak için değil, sadece Tanrı'nın Tanrı'nın kendisini zaman içinde, süreç ve diyalog yoluyla, değişmeyen monolitik ifadelerle değil, açıkladığını doğrulamak içindir. Bu, İncil'i daha az kutsal yapmaz, daha kutsal yapar, çünkü Tanrı'nın ilahi varlığını insan deneyimimizin yaşanmış gerçekliğine dayandırır.
Bir Hristiyan olarak, Kutsal Kitap seslerinin bu çeşitliliğini dinlediğimde, pusulamı öğretiler ve İsa'nın kendisinin yürüdüğü yolla kurmaya mahkumum. İncil'deki tanıklığın içsel olarak tutarsız olduğu durumlarda (ve İsa bile bunu bu şekilde deneyimlediğinde!), İsa'yı son temyiz mahkemem olarak onurlandırmak zorundayım. Ve sonuç olarak, kaçınılmaz olarak, İsa hiçbir yerde eşcinselliği kınamaması ve kesinlikle hiçbir yerde, din kültürünün günahkarlar olarak kınamak için bu kadar hızlı olduğu kimseler bile, kimseye zarar vermek istememesi olmalıdır. Onun sert sözleri tamamen, dini dürüstlükleri hakkındaki kesinlikleri başkalarını kınamalarına veya Ruh’un yeni bağışlama ve umut kanalları açma çabalarını engellemelerine neden olanlara mahsustur. İsa tamamen kapsayıcılık, bağışlama ve güçlendirme hakkındadır. Merhametli varlığının ışığında, insanlar 'dinsel bilgi' içinde olanlar tarafından dışlanmış olarak kabul edilseler de, yaşamlarını güç ve umut içinde yaşamakta özgürdürler.
Bu nedenle, bir Hristiyan olarak, beni sevgi yasasını ihlal etmeye götüren dini bir kesinlik ile hala 'komşumu kendim gibi sevmek' yönünde hareket eden derin bir bilinmezlik arasındaki gerilimle karşılaştığımda, ikincisini seçmeye mecburum. Tabii. İsa'yı mezara ilk mahkum edenler Ferisiler değil miydi? 'Yasa ve Musa kendi tarafında' olduğundan o kadar emin olanlar? Ve hata yapmayın: Ferisiler kelimesi, tamamen kınanacak günah keçisi yapmanın ilk Hıristiyan kilisesinin bir ürünü olduğu 'Yahudiler' anlamına gelmez. Daha ziyade, 'Ferisi' her birimizdeki, değişmeyen bir kural kitabının kesinliğini Tanrı'nın aşkta devam eden kendini açığa çıkarmasının radikal açık uçlu olmasına tercih edecek olan ruhsal sklerotikleri adlandırır.
Kutsal Kitabın öğrettiği şeyi gerçekten takip edersem, bana sürekli olarak insani küstahlığımı (ve Latince'de bu kelime 'a-rogo' ya da 'sorularım yok' kelimesinden geliyor) sunağın üzerine koymam gerektiğini düşünüyorum. Tanrı'nın sürekli olarak yeni başlangıçlardan zevk aldığını gösterdi. Exodus kitabında Musa'dan onu tanımasını istediği isim 'Olacağım ben olacağım'. Düşüncelerime bir yön veren ve diğeri gibi Tanrı'nın merhamet ve merhametinin giderek artan vahiyiyle, Hıristiyanlığım tarafından başka bir insanın haysiyetini veya davasını küstahça aşağılayan herhangi bir davranış veya yargıdan kaçınmaya mecbur bırakıyorum. umudunu kaybetmesi.
—Cynthia Bourgeault bir Episkopal rahip, yazar ve geri çekilme lideridir. Colorado'daki Aspen Wisdom School'un kurucu müdürü ve Victoria, BC, Kanada'daki Contemplative Society'nin ana misafir öğretmenidir. En son kitabı, Mary Magdalene'in Anlamı , şimdi erişilebilir.