Elifcim ilk bölümü merakla bekliyorum
ben elif hatılarsın belki
Soft Renkler http://img227.imageshack.us/img227/2091/51360728.gif Ben Eylül Demirkan.Akciğer kanseriyim...Hayattan tam manasıyla illallah ettim.Bu notu sakın hafife almayın.Notun altında belirteceğim saatte trafoda bir patlama meydana gelecek ve ben de trafonun içinde olacağım.Belki de böylesi en iyisiydi.Aylarca çilenin ağlarını örmektense temizce gitmek.Ha,yanılıyor muyum?Bu notu yalnızca ben öldükten sonra ailem kimliğimi tespit edebilsin diye yazıyorum.Elveda hayat.Eylül Demirkan,14:20.
Soft RenklerBen Eylül Demirkan.Akciğer kanseriyim...Hayattan tam manasıyla illallah ettim.Bu notu sakın hafife almayın.Notun altında belirteceğim saatte trafoda bir patlama meydana gelecek ve ben de trafonun içinde olacağım.Belki de böylesi en iyisiydi.Aylarca çilenin ağlarını örmektense temizce gitmek.Ha,yanılıyor muyum?Bu notu yalnızca ben öldükten sonra ailem kimliğimi tespit edebilsin diye yazıyorum.Elveda hayat.
Eylül Demirkan,14:20.
"Şaka mı bu?Tercan,siz yazdınız değil mi bu notu?"dedi Murat elindeki süslü kağıtla oturduğu duvardan atlayarak."Hayır Murat ağabey,şuradaki trafonun üzerinde bulduk.Bantla yapıştırılmıştı."Murat Tercan ve Akın'a baktı ciddi gözlerle.Kesin bu veletler ona oyun oynuyorlardı."Oğlum,iyi güzel.Yaz tatilinde sıkılıp birileriyle kafa bulmak istemiş olabilirsiniz ama beni seçmeniz hiç hoş değil!"Tercan kahverengi gözlerini adeta sabitledi Murat'a."Ağabey,vallahi şaka yapmıyoruz.Bisikletim üzerine yemin ederim."dedi ve Akın'ı dürttü."Ben de yemin ederim.Hem,hem o yazı bizim yazımıza benzemiyor ki!"dedi Akın.Murat afallamıştı."Bunu hangi trafonun üstünde buldunuz?"dedi elindeki kağıdı sallayarak.Tercan bisikletine bindi ve şapkasını ters çevirdi."Bizi takip et,ağabey."dedi.Murat da duvarın kenarına koyduğu bisikletini alarak üzerine atladı.Hızla Tercan ve Akın'ı takip etmeye başladı..
İki sokak ötedeki trafonun ötesinde indiler bisikletlerinden.Kocaman bir trafoydu.Elektrik trafosu.Murat trafonun yanına gidip kulağını trafoya dayadı.Ağlayan ve hıçkıran bir kız sesi!"İnanmıyorum" diye inledi.Sonra yanıbaşında merakla dikilen Tercan ve Akın'a seslendi."Tercan,çabuk Selim ağabeyi çağır!"Bisikletine atlayıp uzaklaştı Tercan.Murat çömelip tekrar dayadı kulağını."Şey,iyi misiniz?"İçerideki ses hala ağlıyordu."Allahım yarabbim ya!Nasıl bir insan kendini trafoya sokup patlatma gibi bir harekette bulunabilir!" diye geçirdi içinden.Etrafında ona garip garip bakan insanlara aldırmadı.Elindeki buruşuk nota tekrar göz attı.14:20..Kolundaki mavi saate baktı:14:10.Eğer bu rezil bir şaka değilse-ki olmadığının somut kanıtları vardı!!-10 dakikası/ları vardı.
Tercan göründü uzaktan Selim ağabeyle.Selim koşarak Murat'ın yanına geldi.Tercan bisikletinden indi.Akın zaten şaşkın şaşkın dikiliyordu."Selim ağabey!Trafonun kapağını açman lazım!İçeriden ağlayan bir kız sesi geliyor!"Selim de trafonun yanına eğildi.Kulağını dayadı."İnanmıyorum ya!O oraya nasıl girmiş!"Murat saatine tekrar baktı."Bilmiyorum ki!Çocuklar bu notu bulmuşlar."Buruşuk notu Selim'e verdi.Selim mırıltıyla hızlıca okudu ve yere fırlattı notu."5 dakika var!Bu kız girmesine girmiş de kendini nasıl kilitlemiş acaba?"Murat trafonun kapısını zorladı."Açılmıyor!İngiliz anahtarı falan lazım galiba.Bir de sen baksana Selim ağabey."Selim de zorladı ama açılmıyordu işte."Açılmıyor.Yok,bu böyle olmaz.Bir şeyler yapmamız lazım.Haydi içerideki kızı geçtim bütün mahalle havaya uçacak!"
1 dakika kalmıştı.Selim koşa koşa çocuklarla birlikte yardım istemeye gitmişti.Murat canhıraş bir şekilde kapıyı kendine doğru çekmeye çalışıyordu.Terden yazlık gömleği su gibi olmuştu.Güneşten esmerleşmiş teni terden sucuk gibiydi.Kapının koluna baskı yaptı.Biraz oynamış mıydı yoksa?Etrafında şaşkın şaşkın ona bakanlar artmıştı."Oğlum ne yapıyorsun,elektrik çarpacak!"Murat'ın konuşmaya vakti yoktu.Şu Selim ağabeyler de nerede kalmışlardı!Yüzündeki korkuyla birlikte dişine taktığı canının verdiği hırsla son bir kez asıldı kapıya.Rüya gibi geçen bir-iki saniye içinde kucağında rüya gibi bir kız buldu.
Kız Murat'ın kucağında cenin pozisyonu almış titriyor ve hıçkırıyordu.Ama o en fazla 12 yaşında kafası sıyrık bir velet hayal etmişti!Kucağında bulduğu melekle afalladı."E be güzelim ne işin var senin trafoda.."diye içinden geçirdi."İyi misin şimdi?Bu yaptığın çok yanlıştı biliyorsun değil mi?"Kızın konuşmaya takati yoktu.Yüzü saçlarından kapanmıştı.Dikkatle saçlarını geriye itti.Nefes alamadı sanki.Cennetten biri mi kaçmıştı?Kızın bileklerini tuttu.İyi,atıyordu nabzı.Yüzünü inceledi iyice.Kendisiyle aynı yaşta olmalıydı.O küçük yaramaz bir velet beklerken dünyanın en güzel kızı kucağında duruyordu..Her adım anladım seni bana bağladı,
Adı mutluluktu ağladım,
Nerdesin bitmesin buraya kadarmış sevgilim,
Elveda diyen senmisin Gitme dur sakın,
Acıyor içim sensiz gitme sevgilim,
Mutlu olsanda bensiz,
Belki bende hata yaptım,
Seni sevdim tek biran pişman olmadan,
Çok düşündüm çok yalvardım,
Tanrım alma canımı,
Teniyle bir gün buluşmadan,
Belki şimdi belki asla,
Ya ölüm ya aşk istedim dudağından,
Uyuyorsam bırak lütfen,
Sen kal aşk ben giderim,
Buralardan sabah olmadan...
Yorumlarınızı bekliyorum..
Elifcim ilk bölümü merakla bekliyorum
ben elif hatılarsın belki
1.BölümSelim koşarak kalabalık topluluğun arasına daldı.Murat'a ulaşması fazla kolay olmamıştı.Murat trafonun önünde yere çökmüş kucağında melek gibi bir kız vardı.Trafonun da kapağı açıktı ve patlayacak gibi durmuyordu.Derin bir nefes alıp çılgınca güldü."Murat,nasıl yaptın bunu?"Murat gözünü kucağındaki kızdan ayırmıyordu."Ağabey,durumu çok kötü.Kalp atışları çok düzensiz.Hemen ambulans çağırmamız gerek."Selim cep telefonuna davranıyordu ki yanındaki adam onu durdurdu."Merak etme oğlum.Biz ambulans çağırdık.Birazdan burada olurlar."Selim rahatladı biraz.Kız iyice fenalaşmadan ambulans gelse çok iyi olurdu.Murat'a baktı.Küçük kız çocuklarının bebeklerine sarıldıkları gibiydi.Kızı sımsıkı sarmış endişeden daha öte duygular bırakan gözleriyle kıza bakıyordu.Murat'ın yanına yere çömeldi."Çok iyi iş çıkardın.Sen olmasaydın belki de tüm mahalle havaya uçmuştu şimdi.Ve şu kız..Ailesi kim acaba?"Murat Selim'e baktı."Bilmiyorum.Ama eğer ambulans çabuk gelmezse bu kız ölecek kucağımda."Yüzündeki hüzünlü ifadeyle tekrar yüzünü kıza çevirdi ve üzgün gözlerle saçlarını okşadı.Selim'in aklından geçip duran şeyler yoksa gerçek miydi?Murat bu kıza neden bu kadar önemliymiş gibi davranıyordu ki?
Gelen ambulanstan inen görevliler,aceleyle sedyeyi indirip Murat'ın kucağındaki kızı sedyeye bindirdiler.Murat'ın ambulansı takip eden gözlerinde oyuncak bebeği alınmış küçük kızların ifadesi vardı.Selim'in dikkatinden kaçmamıştı ama.Elini Murat'ın çökmüş omzuna koydu."En iyisini yaptın sen."Murat başını önüne eğdi ve dudağını büktü."Umarım kurtulur."Selim gülümsedi onun bu tavrına."Kurtulacak.Hatta ziyaretine gideriz belki,ne dersin?"Çocuk gibi sevindi Murat."Gider miyiz?"Selim hınzırca gülümsedi."Gidersin."Murat'ın yüzüne buruk bir tebessüm yerleşmişti."Eve gitmem gerek.Gömleğimi değiştirip duş alacağım."Selimden ve onu gözleriyle takdir eden kalabalıktan uzaklaşarak bisikletine bindi ve eve doğru sürmeye başladı.
"Gururludur bizim ağabeyimiz!"dedi Tercan diklenerek."Teklif edeceğiniz parayı falan asla kabul etmez!"Uzun sarı saçlı genç kadın sırıttı."Merak ettim şu çocuğu.Süperman falan mı?"Tercan kendisiyle alay eden kadına baktı dik dik."Süperman'den de öte.Kendisinden büyükler bile ağabey der ona.Çok cesurdur.Asla kimsenin kalbini kırmaz,kimseyi incitmez.Daha sayayım mı?"Dedi sinirle soluyarak.Kadın şuh bir kahkaha koyverdi."Oo!"Akın ve Barış da sinirlenmeye başlıyorlardı.Kimdi ki bu kadın?Güzel ve pahalı bir spor arabası,güzel ayakkabıları,pahalı çantası,çok kaliteli elbiseleri var diye kendini bir şey mi sanıyordu?!Ya şu yanındaki heyula gibi adamlar?Onlar kimdi?
Murat ılık bir duş alıp üzerini değiştirmişti.Annesine bir şey söylemek istemiyordu.Boşu boşuna kadıncağızı telaşlandırmaktan yana hiç değildi."Murat,oğlum!Ya başına bir iş gelseydi?Ya açamasaydın kapağını!Sen benim yüreğime indireceksin!"Gözlerini devirdi.Verebileceği olası tepkiler bunlardı."İyisi mi hiç söylememek."Dedi içinden ve sokağa attı kendini.Evde dursaydı o kız aklından çıkmazdı çünkü..
"İşte geliyor!"Dedi Tercan.Genç kadın ukalaca arabaya yaslanarak gözlerini yaklaşmakta olan silüete dikti."Bu mu Murat?"Tercan çocukça gülümsedi."Ne sandın ya?"Kadın gözlerini kısarak iyice inceledi Murat'ı."Bilmem."Yakışıklı yüzüne baktı tekrar."Sandığımdan da delikanlıymış şu Murat ağabeyiniz.."Akın cevapladı onu."Öyledirrr."Murat artık yanlarına gelmişti.Şaşkın şaşkın genç kadına baktı."Murat ağabey,bu abla seninle görüşmek istiyormuş."Murat'ın cevap vermesine fırsat vermeden orayı terkettiler.Kadınla ikisi karşı karşıya kalmıştı.Elini uzattı Murat'a."Merhaba.Siz benim trafodan kardeşimi kurtaran gençsiniz.İzin verirseniz ödül olarak küçük bir miktar para teklif etmek istiyorum size.Eğer siz kardeşimi kurtarmasaydınız,şu anda hayatını kaybetmiş olacaktı.Annemler o kadar telaşlandılar ki..Şu anda hastanedeler.Size olan borcumuzu ödemek istiyoruz.Lütfen kabul edin."Murat duyduklarıyla bulutlardan atlayıp da yere çakılmış gibi oldu.Bunu nasıl olur da ona teklif edebilirlerdi!Kendisini ne sanıyorlardı onlar?Trafodaki kızı kurtarırken karşılığında hiç bir şey almak aklından geçmiş miydi?!Gözleri karardı."Siz..Siz ne demek istiyorsunuz?Ben kardeşinizi karşılığında hiç bir şey beklemeden kurtardım!Bana bu yaptığınızla ne büyük hakaret ettiğinizin farkında bile değilsiniz.Bırakın ömür boyu yaşayın o mahçupluğu.Ama bana sakın para teklif etmeye kalkmayın bir daha."Kadın Murat'tan duyduklarıyla şaşırdı.Demek çocukların bahsettiği kadar vardı?"Öyle olsun"Dedi."Ama kardeşime yaptığınız iyiliği unutacağımızı sanmayın."Murat'la gergin bir şekilde tokalaşarak arabaya bindi.
Ertesi gün Murat sabah erkenden kalktı.Rüyasında o güzel kızı görmüştü."Kurtar beni!"Diyordu derin bir çukurun içinden.Haykırarak çağırıyordu Murat'ı."Sana ihtiyacım var,ne olur yardım et!"Murat gecenin bir yarısı sıçrayarak uyanmıştı.Rüyaları asla yalan söylemezdi onun.
Dün geceyi ve rüyasını düşünerek giyindi Murat.Yaz tatili olduğu için çok rahattı.Üstelik henüz hazirandı aylardan.Daha en az 2 ayı vardı.Erkenden kahvaltısını etti.Ve annesini çok şaşırtarak bulaşıkları yıkadı.Annesinin gözleri yaşarmıştı."Benim aslan oğlum.Bitanem.Kara gözlü meleğim."
Murat dün adresini Eylül'ün ablasından aldığı hastaneye gitti.Bir buket gül yaptırmıştı çiçekçide.Ve bir de limon kolonyası almıştı.Hasta ziyaretine eli boş gidilir miydi hiç?Hastanenin girişindeki görevliye Eylül adında bir hastanın gelip gelmediğini sordu.Olumlu cevap alınca içinde oluşan tarifsiz rahatlamayla birlikte oda numarasını sordu."258."Dedi görevli."5.katta."İçindeki heyecana engel olamayarak asansöre bindi ve 5'e bastı.Derin bir nefes aldı ve arkasındaki aynada saçlarını düzeltti."Hazırsın!"Dedi kendi kendine ve gülümsedi.Esmer yüzünde beliren gamzesiyle birlikte indi asansörden.
'258' numaralı odanın kapısını tıkladı yavaşça.Kolunu çevirerek açtı kapıyı.Yatağın başında bekleyen oldukça bakımlı ama yorgun bir kadın vardı.Murat'a şaşkın şaşkın gülümsedi."Hoş geldin,oğlum."Murat terbiyeli bir şekilde cevap verdi."Hoş bulduk,efendim.Ben dün kızınızı trafonun içinden kurtarmıştım.Hasta ziyaretine geldim.Tabii kabul ederseniz."Kadın ağlamaya başladı."Ah!O sen miydin?Kızımı sen mi kurtardın?"Yerinden kalkıp Murat'a
sarıldı.Yanaklarından öptü."Oğlum!Sen olmasaydın kızım şu anda ölmüş olurdu!Seni bize Allah mı gönderdi?"Hala ağlayan kadına baktı ve buruk bir gülümseme yerleştirdi yüzüne."Lütfen öyle söylemeyin.Benim yerimde kim olsa aynı şeyi yapardı.Kızınız için Allah'a dua edin."Durakladı."Eylül'ün durumu nasıl?"Kadın tekrar koltuğa çöktü."İyi değil.Kanser ilerlemişti zaten.Bu yaptıklarından sonra da..İyice kötüleşmiş durumu..Doktorlar her şeyin zamana ve yapacağımız dualara bağlı olduğunu söylüyorlar."Murat'ın içinden bir şeyler kopup gitti."Hiç mi umut yok kurtulabilmesi için?"Oldukça genç görünen kadın mendille burnunu sildi kibarca.Uzun süredir ağlamaktan güzel gözleri şişmişti."Zayıf."Sonra da dönüp Eylül'ün elini tuttu ve öptü."Ölümü bekliyor yavrum."Murat'ın içinden cıva gibi bir şeyler akıyordu.Çok sıcaktı.Geçtiği her yeri yakıp küle çeviriyordu..Çaresizce o da bir koltuğa çöktü ve Eylül'ü seyretmeye başladı.
"Benim bir yere kadar gitmem lazım.Ben yokken yanında kal olur mu?"Dedi çaresiz gözlerle Tiraje hanım..Murat şaşkınlıkla kekeleyerek"Tabii."Diyebildi.Eylül'le annesi dönene kadar aynı odada kalmak.Tatlı bir rüya gibiydi onun için.
Annesi ona küçük bir teşekkür ederek ceketini alıp çıktı odadan.Murat Eylülle odada yapayalnız kalmıştı.Heyecanla az önce Tiraje hanım'ın koltuğuna oturarak Eylül'ü seyretmeye başladı.Minicik pembe dudakları vardı,sarı kıvırcık saçları..Upuzun kirpikleri kapalıyken yüzünü gölgeliyordu.Kolunu yatağa dayayarak hayran hayran bakmaya devam etti ona..Bıraksalar sonsuza kadar sıkılmadan bakabilirdi.Yavaşça uzanıp yatağın üstünden elini tuttu.Okşadı,tek tek parmaklarında gezdirdi ellerini.Sonra cesaretini toplayıp yavaşça öptü ellerini.Bu kıza aşık oluyordu galiba..Ya da çoktan olmuştu da onun haberi yoktu..
Yatağından sıçrayarak kalktı Eylül.Bu hareketiyle Murat'ı da sıçrattı.Korkulu bir rüya görmüş olmalıydı.Terden sırılsıklam olmuştu.."Anne?"Gözlerini açmadan kendini yatağa bıraktı ve zayıf bir sesle tekrar "Anne?"Dedi ve yavaşça gözlerini açtı..
Bölüm SonuUmarım beğenirsiniz.
Yorumlarınızı bekliyorum..
Devamını bekliyorum. : )
Şu anda 1 kullanıcı bu konuyu görüntülüyor. (0 kayıtlı ve 1 misafir)