Sahne Perdesi Yükselir
Arkalarında zemini düzleştiren ork ordusu ormana doğru ilerledi.
Ez onları! Ez onları! Ez onları! Ez onları!
Ork ordusu seslerini yükselterek gözlerinde bir parıltıyla ormana doğru ilerledi.
Akıllarında tek bir normal düşünce yoktu.
Gözlerinin çarptığı her şey yiyecekti.
Sonsuza kadar acıktılar ve sadece yemek yeme arzusu onları ileriye itti.
Yıkılmak.
Yine bir yoldaş düşmüştü.
Ama çok sevindiler. Daha fazla yemek! Düşündüler.
Normalde, onların sevgili yoldaşıydı.
Şimdi, o yenecek bir et parçasından başka bir şey değildi.
Hâlâ nefes alıyordu ama onlar için bu, etin taze olduğu anlamına geliyordu.
Yakından yürüme şansına sahip olanlar hemen cesedi parçalarına ayırmaya başladılar.
Ciğer manga liderine ayrılmıştı ama geri kalanı onu ilk yakalayana gidiyordu.
*Guchaguchaguchagucha*
İğrenç bir ses arazide yankılandı.
Hep açlık.
Ve acıktıkça güçleri artar.
Eşsiz yeteneğin [Açlıktan Ölenler] etkisi budur.
Düşen yoldaşlarını yedikleri sürece, açlıkları giderilmediği sürece güçleri artmaya devam edecektir.
Onlar 200.000 kişilik ork ordusu.
Açlığın cehenneminde yürüyen bir ordu olan Ork Lord’un kontrolü altında.
Kurtuluşu asla görmemek.
Açlıklarını gidermek için ilerliyorlar. Onu asla tatmin edememek…
Sonsuz bir cehennem.
Önlerinde Ogre köyü uzanıyordu.
Onlar sadece D sınıfı canavarlardır.
Normalde, yalnızca B sınıfı ogrelere karşı korku hissedebilirlerdi; öldürme niyetini onlara yöneltmek düşünülemezdi.
Fakat…
Ez onları! Ez onları! Ez onları! Ez onları!
Ayakları durmuyordu.
Aksine, yiyeceğe doğru koştular.
Azgın devlere doğru, onların amansız gücü!
Kaç yoldaş parçalandı, kaç yoldaş kesildi…
Fakat! Düşenleri yalnızca daha fazla yiyecek olarak gören orklar için bunun önemi yok.
Çok sevindiler.
Belki biraz da olsa açlıklarını giderebilirlerdi.
Tek bir dev düşmüştü.
Orklar hemen cesedi topladı ve parçalamaya başladı.
Kan içmek ve et yemek. Ah… ama bu onların açlığını gidermedi.
Ancak orkların bedenleri değişmişti – ogrelerin gücünü emmişlerdi.
Arkadaşlarının aşağılık orklar tarafından yutulduğunu gören devler, acı içinde bir çığlık attılar.
Ezici güçlerinin zayıflığına ağıt yakarak…
Yavaş yavaş, güçle dolu olanlar orkların içinden ortaya çıktı.
Yoldaşlarımızı yutun ve onların güçlerini bizim yapın!
Düşmanlarımızı yok edin ve onların güçlerini bizim yapın!
Ve yine yiyorlar.
Herhangi bir ölüm korkusu olmadan. Bir gün güçleri büyüyecek ve krallarının gücünü geçecek.
Onların kralı.
Nihai ork, Ork Lordu!
Yürüyüşleri devam ediyor.
Ve şimdi yine av karşılarına çıktı.
.
Kertenkeleadamların kafası raporu duyunca bembeyaz oldu.
En büyük korkuları gerçek olmuştu.
Rapora göre, güçlü Ogre köyü bir gün sonra ortadan kaybolmuştu.
Orklar tarafından yutuldular.
Artık şüpheye yer yoktu.
Ork Lordu ortaya çıkmıştı.
Yalnızca sayılarla, 10.000 C+ seviye Kertenkeleadam’a karşı 200.000 D Seviye ork; bu beklenmedik bir şekilde eşit bir kavga olabilirdi.
Ancak artık ork lordu ortaya çıktığına göre, artık D sınıfı canavarlar değillerdi.
Yeteneklerinin 1-2 seviye yükselmesini beklemek en iyisi olacaktır.
En azından C sınıfı olurlar. En kötü durum senaryosu, C+ gücüne sahip olmalarıdır.
Yalnızca rakamlarla, tükenmiş konumumuza amansız bir saldırı dayanılmaz olur ve tek bir kayıp bile belirleyici olabilir.
Dahası, ork lordunun varlığından dolayı yiyeceklerinin biteceğini umut edemezdi.
Sayıları azalsa bile güçleri artacaktır.
Dahası, herhangi bir takviye umudu olsaydı, kendilerini barikat altına alabilirlerdi… ama mevcut durumda bu, aç bir ölümle sonuçlanacaktı.
Saldırmaktan başka çareleri yok.
Kafa acı bir şekilde sonuca varır.
Goblinlerin işbirliğini kazanmak için gönderdiği Gabil henüz rapor vermedi.
Ancak orada çok fazla zaman kaybederlerse düşmanları daha da güçlenecektir.
En kötü senaryoda, Gabil dönmeden önce birlikleri savaşa yönlendirmesi gerekebilir…
Aniden, yaklaşmadan önce hiç hissetmediği kadar güçlü bir aura hissetti.
Baş, bu varlığa herhangi bir direnç göstermemeye karar verdi.
Bir astını arayarak konuğun içeri yönlendirilmesini emretti.
Kertenkeleadamlar daha önce doğal labirentlerinin bazı yollarını çökertmişlerdi ve bu yolların birisi tarafından temizlenmesi hoş olmazdı.
Onlara yaklaşan varlığın kesinlikle o kadar gücü vardı.
Şimdi tek yapması gereken beklemekti.
Astının önderliğinde tek bir iblis ortaya çıktı.
Koyu tenli, mavi-siyah saçlı, mavi gözlü ve 190 cm boyunda.
Bir canavara göre oldukça ince bir yapısı vardı. Bununla birlikte, varlığı soğukkanlılık ve kusursuz bir güç yaydı.
Karşı konulmaz bir güç hissettiği bir varlık.
Baş, çevresinde konuşlanmış yüz savaşçı bulunduruyordu.
Tek bir kelime ile hepsine silahlanma emri verebilirdi… Ancak bu kesinlikle onların ölümü anlamına gelirdi.
Baş, bu iblisi görünce tam da bu gerçeği hissetti.
「Kusura bakmayın, şu anda oldukça sıkıntılıyız ve yeterli bir karşılama sağlayamıyoruz. Bugün bizimle ne işiniz var?]
Genç kertenkeleadam savaşçılar bu sözlere kızdılar.
“Neden bu şüpheli karakterin önünde diz çökelim” diye düşündüler.
Baş normalde bu tür düşünceleri övürdü, ama şimdi sadece talihsizlik getirecekti.
Moralini bozarlarsa, şüphesiz hepsini katledebilirdi.
Gençlerin fenomenle ilgili çok az deneyimleri var. Başkalarının gücünü yargılama yetenekleri yoktur.
Ancak korkularının aksine,
[Ciddi bir iş yok. Kendinizi sakinleştirin.
Benim “adım” Souei.
Efendim sizinle bir ittifak kurmak istiyor.
Ben bu amaçla gönderildim. Beni bir haberci olarak düşün.
sevin. Lordum sizi terk etmeyi reddetti.
Üstelik müttefikiniz olmayı teklif ediyor. Cevabınız ne olur?]
İlk ifadesinin tamamen aksine böyle bir konuşma yaptı.
Sözcüklerin anlamı bir yana…
Yani mesaj kısaydı. Ancak, acil bir karar talep ediyor gibi görünüyor.
Ama… kafanın düşünmesi gerekiyordu.
Souei. Bu yüzden kendine bu iblis adını verdi. Muazzam güce sahip, adlandırılmış bir canavar.
Ve böyle bir canavar birine hizmet eder. Böyle bir varlığın tarafını tutarlarsa, belki de Ork Lordu bile yenilebilirdi?
Üstelik kölelik değil ittifak teklif ediyorlar. Bu, kertenkele adamlara eşit muamele edileceği anlamına gelir.
Kabul etmekten başka ne seçeneği vardı? Yani düşündü.
Ama o anda,
“KAFA! Neden ağzını böyle açmasına izin veriyorsun?
Nereden geldiğini bilmiyoruz ama gururlu kertenkeleadamlar böyle kendini beğenmiş bir aptalı pohpohlamamalı!]
“Kesinlikle! Gabil-sama yakında geri dönmeli ve o zaman aşağılık orkları tek başımıza halledebiliriz!」
“Sağ. Efendileri muhtemelen orklardan korkuyor ve bize tutunmaya geldi. Sadece onu kurtarmamızı istemiyor mu? Ne kadar büyüleyici!]
Böyle bağıranlar Gabil’in astlarıydı.
Ağzı açıkken yakalanan Baş’ın yüzü korku ve dehşetle buruştu.
Siz aptallar, karşınızdaki adamın gücünü anlayamasanız bile, gidip birinin ittifak teklifini reddetmek…
Evet, konuşması biraz kabaydı. Ancak bazı piyadelerin haberciye saygısızlık etmesi yakışık almaz.
Ayrıca, daha yüksek statüde biri için bize yolculuk, olası herhangi bir saygısızlığı telafi eder…
Müzakerelere dışa dönük kişiliğe sahip bir grubu gönderdiğini düşünmüştü, ancak bu geri tepmiş gibi görünüyor.
Onu kızdırdık mı?
Öyle düşünerek Souei’ye baktı.
Gözlerini kaçırmadı, doğrudan kafasına baktı. Gürültücü aptalları eğlendirmeye hiç niyeti yok gibiydi.
Kafa rahatlama hissetti.
Bir grup cahilin sohbeti bozmasına izin veremezdi.
“Sessizlik!”
Tek bir kelime ile o grubu kapattı.
Ardından korumalarına bir işaret gönderdi.
[Ne yapacağımıza ben karar vereceğim. Burada konuşmaya hakkınız yok! Bu gece aptallığını bir düşün!!!]
Gabil’in astlarını hapse göndermişti.
Çıkarken gürültü yapıyorlardı ama onlarla uğraşacak zamanı yoktu.
Ve haberciye,
[Kabalıkları için özür dilerim. İttifakı kabul etmek niyetindeyim. Ancak korkarım ki acele etmeliyiz. Normalde ayrıntıları tartışmak için tarafsız bir bölge seçerdik ama bu şu anda imkansız olabilir. Onun yerine buraya gelmeni isteyebilir miyim?]
Baş, içindeki gerginliği gizleyerek bu soruyu sordu.
Böylesine açık bir üstünlüğe sahip birinin karşılarına çıkmasını istemek! Habercinin kızmakta her hakkı vardı.
Ancak haberci, başın endişelerini umursamadan cevap verdi.
“Anlaşıldı. Bu kadar hızlı bir karar aldığım için ustam çok sevinecek. Sizinle birlikte savaşmaktan mutluluk duyuyoruz. Şimdi, hazırlıklarımızı bitirdikten sonra size katılacağız. O zaman, efendimiz ile görüşebileceksiniz. Uygun gördüğün gibi davran!]
Sanki tamamen doğalmış gibi, diye yanıtladı Souei.
Sanki reddedilme olasılığını hiç düşünmemiş gibi görünüyordu.
“Reddetseydim, kertenkeleadamları öylece yok eder miydi?” Bu düşünce Baş’ın zihnini doldurdu.
Kesinlikle fazla düşünmüyordu.
Karşısındaki iblisin bunu yapacak kadar gücü vardı…
「En fazla 5 gün içinde size katılmayı düşünüyoruz. O zamana kadar, hayatta kalmak için elinden gelenin en iyisini yap. Ve hiçbir şekilde tek başına saldırmaya çalışmamalısın!]
Bu sözleri bırakarak önündeki iblis gözden kayboldu.
Sessizce, sanki geçen bir gölge gibi.
5 gün…
O kadar beklemeleri gerekiyorsa, kesinlikle başarabilirlerdi.
Orklar güçlenebilirler, ama artık desteklenmeyi umut edebilirler.
Takviyenin ne kadar büyük olacağını bilmiyordu; ancak, Souei tek başına ortaya çıksa bile, muhtemelen savaşın gidişatını değiştirebilirdi.
Bu tek umuda sarılmak ve gücünü korumak kesinlikle buradaki en iyi karardır.
Kararını veren Başkan açıkladı
「Kaleyi tutun! Takviye gelene kadar, ne pahasına olursa olsun tutun!]
Ve belirleyici savaşı bekleyen kertenkele adamlar labirente saklandı.
.
Gabil uyandı.
Sonra olanları hatırlaması için biraz zamana ihtiyacı vardı.
Ve öfkeyle dolup ayağa fırladı.
「Geldiniz lordum!」
Endişeli bir ast söylemişti.
[Seni biraz endişelendirdim. Görünüşe göre önceden bir tuzak kurmuşlar…」
「Bir tuzak mı diyorsun?」
“Evet. O dişli kurtlar, ustaca bir numara kullandılar…
Efendilerini sıradan bir kurt kisvesi altında gönderdiler!
Beni gardımı indirmeye davet etmen çok pis bir numara. Onlara ovaların hükümdarı diyorlardı, ama onlar sadece korkakça ve ucuz numaralar kullanan canavarlar!
Onlarla adil bir şekilde savaşmayı planlamıştım ama görünüşe göre onlar hakkında yanılmışım!]
[Ben, anlıyorum… yani öyleydi. Onların hilesi olmasaydı, Gabil-sama kesinlikle galip gelirdi!」
[Öyle mi oldu! O korkak kurtlar!!! Böyle kirli bir numaraya başvurmak!]
Gabil böyle bir tepkiye başını salladı.
Dedikleri gibi oldu. Yenilgisinin başka bir nedeni olamazdı.
Ancak, gururlu ve güçlü ırkın böyle kirli taktikler kullanması için…
Gabil, kurtlarda hayal kırıklığına uğradı.
[Ancak, böyle korkak yaratıkları yoldaşımız olarak almamızın hiçbir yararı olmayacağı da doğru! Bunu göz önünde bulundurarak, bu aslında en iyisi olabilirdi.」
“Dediğin gibi!”
“Doğru doğru!”
Grupları yüksek sesle güldü.
「Bu arada, bu sadece benim kişisel düşüncem ama Gabil-sama’nın her zaman baskın lideri olarak kalmasını garip buluyorum.」
“Ne?”
[Hayır, beceriksiz olduğunu söylemiyorum. Aksine, tam tersi!
O köhne Baş’ı takip etmeye devam etmemizi garip buluyorum…]
“Devam etmek”
“Evet. Bence eski başkan emekli olmalı ve Gabil-sama’nın liderimiz olmasını sağlamalı.
Eğer yaparsa, orkların bizi hor görmesi için hiçbir sebep kalmaz.]
[Az önce söylediğin gibi!
Gabil-sama’nın gücünü tüm kertenkeleadamların önünde göstermeli, onu reddedenleri temizlemesini sağlamalı ve ırkımız için yeni bir çağ başlatmalıyız. Irkımıza daha büyük neşe ne getirebilir!!!]
Gabil başını salladı.
[Demek siz de aynı şeyi düşündünüz, ha? Harekete geçmek için iyi bir zaman olup olmadığını düşünüyordum!
Benim yanımda dövüşür müsün?]
Etrafına baktı.
Kertenkeleadamlar, önlerinde gelişen yeni bir çağı ancak hayal edebilirdi.
Muazzam bir gücü ele geçireceklerinden emindiler…
Ve,
「Bizi temsil edecek misiniz?」
İçlerinden biri sordu.
Gabil hafifçe başını salladı.
「Demek zamanı geldi… Pekala! Gelin birlikte savaşalım!!!]
ilan etti.
Etrafını saran kertenkeleadamların sevinç çığlıkları duyulabiliyordu.
Böylece aptal sahneye çıktı.
Ve böylece sahnede kaos yayılırken perde açılıyor.