benim annem bu sabah bana dedi ki;
"dün babanla dükkanın önünden geçerken sen kapıda insanlarla konuşuyordun. üzerinde yine bu mavi fermuarlı sweet vardı. çok yakışıklı gördüm seni" sonra gülümseyerek sarıldı bana. ben de ona sarıkıp öptüm.
diyeceğim o ki; annenin bir sözü, dünyadaki bütün iltifatların çok ötesinde mutluluk verir bana. çünkü onda ne yalan, ne de riya vardır. ırmaklar gibi berraktır.
edit: yakışıklı değilim, annem beni yakışıklı sanıyor.