İsrail ABD yardımı olmadan hiçbir şey yapamaz ("Haaretz", İsrail)
Bu yılın başında İsrail'de Arap Baharı'nın neden olduğu korkuları ve korkuları son günlerde ifade buldu. Mısırlı protestocular beton engelleri aştı ve Kahire'deki İsrail büyükelçiliğine girdi ve İsrailli diplomatların ülkeden atılmasını sağladı.
İsrail’in diplomatik ordusunun, ABD Başkanı Barack Obama’nın müdahalesinden sonra meydana gelen IDF hava kuvvetleri uçaklarını kullanan panik tahliyesi, 1979 yılında İran’daki İslam devrimini hatırlattı.
Tahrir Meydanı'ndaki protestocuların, Hüsnü Mübarek rejiminin yıkılmasına yol açmasından yedi ay sonra, Mısır başkentinde 31 boyunca çırpınan İsrail bayrağı olan barış antlaşmasının sembollerinden birini parçaladılar. Öngörülebilir bir gelecekte onu aynı yerde tekrar görmemiz mümkün değil.
İsrail-Mısır barış antlaşmasının çöküşünü tarif edecek tarihçiler Mübarek rejiminin son yıllarının bir açıklaması ile başlayacaklar. Bu yıllarda Kahire, Sina Yarımadası'nın kontrolünü kademeli olarak kaybetti ve çöl, taşınan kaçakçıların işlettiği kontrol edilemez bir bölgeye dönüştü. silâhkaçakçıların yanı sıra kadınlar ve Afrikalı mülteciler.
Mısır ordusunun Yarımada'dan yasaklandığı Sina silahsızlanma anlaşması, İsrail'in 2005 yılında Gazze'den ayrılmasından sonra etkin bir şekilde sona erdi. Bu eğilim son aylarda yoğunlaştı. Zaman zaman Mısırlılar, İsrail'den (ve onay aldı) Sina sınırında İsrail sınırına yakın bir askeri birlik daha yerleştirmelerini istedi. Bölgedeki sırayı geri yüklemek için "Geçici olarak".
Mısırlılar açısından bu, yarımadadaki askeri varlıkları konusunda kısıtlamalar getiren anlaşmaların içeriğini uygulamak ve Süveyş Kanalı'ndan Negev'e kadar bölge üzerindeki tam egemenliği sağlamak için mükemmel bir fırsattı.
70’lerde barış antlaşması imzalandığında, Sina’daki Mısır ordusu İsrailliler tarafından ülkenin güvenliğinin en büyük tehdidi olarak algılanıyordu. Şimdi, Sina'daki Mısırlı askerler yarımadanın en tehlikeli güç boşluğu ile karşılaştırıldığında en kötü şeytan gibi görünüyor. Başbakan Benjamin Netanyahu, Sina'nın İsrail topraklarında ateş etmek için tasarlanan silahlar ve roketatarlarla dolup taşan Gazze sektörüne dönüşeceği konusunda endişeli.
İsrail’in Mısır sınırı boyunca inşa ettiği çit, mevcut güvenliği korumak ve terörist saldırıları ve Afrikalı mültecilerin girmesini önlemek için tasarlanmıştır. Bu çit, Mısır-İsrail sınırının ötesinde hızla gelişen stratejik tehlikelere cevap vermemektedir.
Kahire'deki İsrail elçiliğinin etrafındaki kriz durumu, Eilat yakınlarındaki terörist saldırının neden olduğu sınır olayında Ağustos 18'taki beş Mısır askerinin ölümüyle bağlantılı olarak ortaya çıktı. Ülkenin reform sürecinin yavaşlamasından hayal kırıklığına uğrayan Tahrir Meydanı ve Mısırlı siyasetçilerden göstericiler, öfkelerini Kahire'deki en nefret edilen tesise - İsrail elçiliğine karşı - çevirdiler.
Savunma Bakanı Ehud Barak'ın yaptığı özür ve İsrail'in olayın soruşturmasına aktif olarak katılacağına dair güvenceler Kahire'deki kamuoyu üzerinde herhangi bir etkiye sahip değildi. Gösteriler devam etti ve İsrail büyükelçisinin Ankara'dan benzer bir nedenden ötürü kovulmasından bir hafta sonra (filodaki Türk üyelerin ölümünde öfke) İsrail büyükelçisi Kahire'den kovuldu. Tek fark, Türkiye'de hükümetin bu adımın başlatıcısı olmasıydı ve Egpit'te, yetkililerin direnmeye çalıştığı sokak göstericileri tarafından yapıldı.
Netanyahu ve hükümeti, ulusal saygınlığı ilgilendiren her şeydeki kesin ve tavizsiz konumuyla gurur duyuyor. Hükümet başkanı, İsrail savaş gemileri tarafından filosunun Gazze'ye yakalanması sırasında geçen yıl vatandaşlarının ölümü için Türkiye'den özür dilemesinin adil bir karar olduğuna inanıyor. Netanyahu’ya göre, Arap dünyası İsrail’in eylemlerini yakından izliyor ve Türklerin kamuoyundaki özürleri affedilmez bir zayıflık olarak algılanacak.
Ancak, Netanyahu sadece özür dilemeyi reddetmedi. İsrail, Türkiye ile ihtilaf derecesini azaltmak yerine, Ankara ile son derece tehlikeli bir sözlü çatışma içine girdi. Türkiye Başbakanı Erdoğan, Gazze kıyılarına gidecek olan bir sonraki filoya Türk Donanması eşlik edeceği için tehdit etti. Buna karşılık, Netanyahu İsrail Donanması üssüne medya ziyareti yaptı. Dışişleri Bakanı Avigdor Lieberman, Gazze’deki Hamas’a yapılan yardımın aksine, Kürt isyancılara yardım önerdi. Ve halka açık olarak bu çılgın fikri dile getirdi.
Netanyahu ve Lieberman, sözde büyük kahramanlardır, ancak Mısırlı göstericilerin İsrail elçiliğini kuşattığı kritik anda, Kahire'de etkisinin olmadığı ortaya çıktı. Netanyahu, İsrailli diplomatların zarar görmemesi için siyasi rakibi Barack Obama'dan yardım istemek zorunda kaldı. İsrail’in Amerikan yardımı olmadan hiçbir şeyle baş edemediği ortaya çıktı.
Netanyahu, Türkleri ve Mısırlıları kaybeden İsrail’in, Arap patlaması dalgasının rejimlerini ortadan kaldıracağından korkan Suudi Arabistan ve Körfez petrol bölgelerine yaklaşabileceğini umuyor. Batıda, Netanyahu Yunanistan, Bulgaristan ve Romanya ile yakın bir müttefik olmaya çalışıyor. Balkan ülkelerine yapılan bir gezi sırasında ev sahibi, Netanyahu'nun Osmanlı yöneticileri tarafından öldürülen ulusal kahramanlara anıtlarını gösterdi. Orada - arkadaşlıklar için bir platform var.
Ama bütün bunlar. Savunma Bakanı Ehud Barak tarafından tahmin edilen siyasi tsunami, BM Filistin devleti ilan etmeden önce bile İsrail'i vurdu. İsrail tamamen yalnız kaldı - geçmişte farklı zamanlarda bizim müttefiklerimiz olan İran, Türkiye, Mısır'a karşı. Netanyahu, bölgede olanların kimsenin isteğine bağlı olmadığına ve İsrail'in hiçbir şey yapamayacağına ve yapmaması gerektiğine inanıyor - sadece kesin.
İsrail, Erdoğan’ın gücünün güçlenmesini ve Mübarek’in çöküşünü önleyemedi. İran nükleer projesinin gelişimini nasıl durduramaz? Amerikan İmparatorluğu'nun çöküşü de Netanyahu'nun suçu değil. Ancak, Başbakan devam eden süreçlerin olumsuz etkilerini azaltmak için hiçbir şey yapmadı. Sonuç açıktır - İsrail'in politik ve stratejik konumu yönetimi sırasında çok daha kötü.
- Orijinal Kaynak:
- http://cursorinfo.co.il
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter