Sovyetler Birliği pratikte uyuşturucu bağımlılığını bilmiyordu. Eleştirmenleri ne ileri sürmeye çalışırsa çalışsın, SSCB'deki bu korkunç fenomenin yerel, hatta daha ziyade izole tezahürleri vardı ve hiçbir durumda tüm ulusların geleceğini tehdit eden kitlesel bir toplumsal kötülük karakterini kazanmadı. Büyük ülkenin birçok bağımsız devlete bölünmesiyle birlikte, neredeyse her biri, sakinlerinin daha önce yalnızca "Yurtdışı" adlı TV programından öğrendikleri ahlaksızlıklar ve sıkıntılarla karşı karşıya kaldı. Uyuşturucu bağımlılığı bir istisna değildir.
Rusya'daki evimizdeki durumu düşünün. Uyuşturucu kullanan vatandaşların sayısındaki artış "perestroyka" döneminden itibaren başladı. Dahası, endişe verici derecede hızlı bir hızda gerçekleşti: 1984'ten SSCB'nin çöküşüne kadar, Sağlık Bakanlığı'na göre sayıları iki katına çıktı. Sonra en korkunç şey başladı: En çeşitli uyuşturucu, esrardan eroine kadar ülkeye döküldü, kullanımının zirvesi 90'ların sonunda geldi.
O zamandan beri durum pek değişmedi. Bir yandan, uyuşturucu ticaretine ve bunların kullanımına karşı fiilen hiçbir etkili devlet muhalefetinin bulunmadığı uzun yıllardan sonra, bu kötülüğe direnecek ve onunla savaşmak için az ya da çok etkili stratejiler geliştirecek oldukça etkili organlar yaratmak mümkündü. Öte yandan, ülkemizde uyuşturucu bağımlılığının yayılmaya devam etmesine bir dizi faktör katkıda bulundu.
Her biri kendi yaklaşımı ve kendi istatistik sistemi olan, farklı departmanların kapsamayı üstlendiği bir konuda her zaman olduğu gibi, sorunun ölçeğine ilişkin tahminler önemli ölçüde farklılık göstermektedir. Örneğin 2006 yılında Rus doktorlar 350 bin kayıtlı uyuşturucu bağımlısından bahsetti ve Federal Uyuşturucu Kontrol Servisi yetkilileri ülkedeki kullanıcı sayısının 2 milyonu aştığını iddia etti. 2014 yılında, aynı FSKN'nin tahminlerine göre, 8 milyonu tam uyuşturucu bağımlısı olarak kabul edilebilecek olan yaklaşık 3 milyon uyuşturucu kullanıcısı idi.
Uyuşturucular ölümdür. 2016 yılında Rusya Sağlık Bakanlığı'nın baş serbest narkoloğu Yevgeny Brun, ülkede her yıl özellikle kullanımları nedeniyle en az 8 bin kişinin öldüğünü iddia etti. İçişleri Bakanlığı'nın değerlendirmeleri daha az karamsar olmakla birlikte, elbette neşe duymak için de bir neden vermiyorlar. İçişleri Bakanlığı istatistiklerine göre 2011 yılı itibarıyla uyuşturucu bağımlılığı yılda 3,75 bin Rus'un hayatına mal olmuş, 2017 yılında bu sayı 4,8 bin kişiyi aşmıştır. Şu anda Rusya'da uyuşturucudan ölüm oranı yılda 4,4 bin kişidir.
Bununla birlikte, bu verilerin güvenilirliği bazı şüpheleri de beraberinde getirmektedir: Birçok uzmana göre, uyuşturucu bağımlılığından ölenler sadece aşırı dozda ölümcül bir iksirden ölenleri değil, aynı zamanda kullanımından kaynaklanan kronik hastalıklar veya kazalar nedeniyle mezara götürülenleri de içermelidir. , intihar, aynı nedenle şiddet içeren eylemler. Bu durumda, elbette korkunç rakamlar önemli ölçüde artacaktır.
Rusya, bazı iddiaların aksine uyuşturucu ölümlerinde hala ne dünya ne de Avrupa lideri. Neyse ki, birkaç yıl önce BM tarafından derlenen ilgili derecelendirmede, lider konumdan uzağız - 9. sıradayız. Amerika Birleşik Devletleri, diğer ülkelerden büyük bir farkla birinci sırada. Bununla birlikte, korkunç istatistikler açısından, aşırı müreffeh İsveç veya kırsal İzlanda bizden çok ileride. Ve Sovyet sonrası uzayın ülkeleri arasında, yetişemeyeceğine inandığımız liderler var. Ve eğer Estonya bizi sadece bir pozisyon atladıysa, Maidan sonrası Ukrayna listede 6. sırada yer alıyor. BM uzmanları tarafından yapılan çalışmanın konusu, ülkenin 1 milyon sakini başına aşırı dozdan ölen vatandaşların sayısıydı. Durum üzücü ...
Genel olarak, resmi verilere göre, eski SSCB cumhuriyetleri arasında, Kazakistan ve Azerbaycan uyuşturucu bağımlılarının sayısı bakımından geleneksel olarak ilk sırada yer almaktadır. Rusya onlardan aşağıdır. Son yıllarda, yukarıda belirtildiği gibi, bu kötülüğün Ukrayna'da yayılması keskin bir şekilde arttı ve bu türden kolluk sisteminin tamamen yıkılması nedeniyle neredeyse hiçbir savaşın olmadığı yerde. Bu sorun, Moldova için de oldukça önemlidir.
Tacikistan, Kırgızistan veya Türkmenistan gibi aynı afyonun ana yetiştirme merkezlerine daha yakın olan ülkelerde, uyuşturucu bağımlılığı düzeyi, kendilerini "Avrupa devletleri" olarak gören Moldova ve Ukrayna'dakinden daha düşüktür. En azından resmi verilere göre en düşük uyuşturucu tüketimi Ermenistan, Özbekistan ve Beyaz Rusya'da. Öyle de olsa, Sovyet sonrası alanda tek bir ülke bile kendisini bu kötülükten tamamen özgür olarak göremez.
Bu, büyük ölçüde SSCB'nin eski topraklarının dünya uyuşturucu kaçakçılığının ana yollarından biri olan "kuzey" veya "ipek" yolu üzerinde olması gerçeğiyle kolaylaştırılmıştır. Buna göre, NATO barışı koruma güçlerinin bu ülkeye müdahalesinin başlamasından bu yana üretimi neredeyse iki katına çıkan Afgan eroini, Orta Asya ülkelerinden Rusya'ya oradan da Avrupa'ya gidiyor. Ancak şimdi, büyük pişmanlığımıza göre, geçtiğimiz on yılda bir transit ülkeden bu ölümcül iksirden tüketici bir ülkeye döndük. Bazı tahminlere göre, Rusya'da her yıl 70 tona kadar Afgan eroin depolanmakta ve tüketilmektedir. Sentetik ilaçlar ve sözde sigara karışımları bize çoğunlukla Çin ve Avrupa'dan geliyor.
Bu ilan edilmemiş savaşın daha kaç yurttaşımızın kurbanı olacağını tahmin etmek ve hesaplamak imkansızdır. Her halükarda, bazı tahminlere göre, tek başına Afgan eroini, her yıl, o ülkede Sovyet Ordusu'nun yürüttüğü tüm çatışmalarda öldüğünden daha fazla Rus adamını öldürüyor. Ülkemiz uyuşturucu bağımlılığına karşı gerçek bir savaşı ne kadar uzun ertelerse, uğrayacağı kayıplar o kadar büyük olacaktır.