Sinemde güvercinlere atılmayı bekleyen, aşk kırıntıları
Yalnızlık huzursuzluğunda seni elde edememenin çaresizliği
Yıkık duvarlar, kokuşmuş bir şehir, bembeyaz bir nur ve sen
Sinemde, gülen bir çocuk, ağlayan arkadaşı ve gül
Hep bu kırıntılarla beslendi güvercinler, onlara yeterliydi
Her seferinde bir başkası gelir, doyduğunda uzaklara uçar gider
Arkasında dağınık bir sofra ve kırıntılar...
Bir huzursuzluk, sebebi yalnızlık
Bir yalnızlık, seni elde edememekten kalan
Çaresizlik, onun bakışlarında yaşamaktasın...
Sinemde duvarları yıkık, paramparça bir kalp
Sadece özgürce elini tutamadığım için kapkaranlık kokuşmuş bir şehir
Sinemde bir sine, adımın baş harfini sine'nin sonuna koyamadığım...
Ve bir çocuk, hayatı ellerinde
Sinesinde bir gül bahçesi, kırmızı, pembe ve beyaz umutları
Ağlayan arkadaşına inat, o hep güleç...