"Rüstem Hamdi omzu üzerinden uzun ve zayıf genç adama baktı. Siyah bir takım elbise giymiş olan genç adam sol elinin altındaki bastona dayanmış, Boğaza bakarken diğer elinin parmakları arasındaki sigaradan aheste aheste nefesler çekiyordu. Miralay yeniden bıyıklarını düzeltip, “Benden ne istiyorsunuz Ahmet Kemal Bey?” diye sordu sakince.
Ahmet Kemal başını sallayarak, “Birbirimize çok benziyoruz,” dedi sadece, sonra ekledi. “Bu genç adam İsmet Naci'nin yerine geçmeli.”
Miralay Rüstem Hamdi'nin yüzündeki kan birden çekildi. Çalı kaşları uzadıkça yukarı kıvrılmıştı, çatılan kaşlarının altındaki mavi gözleri bir anda, beklenmedik bir şekilde alevlenmişti. Tam Ahmet Kemal Bey'e çıkışacaktı ki duraksadı. O an ne düşündü, neyi değerlendirdi bilmiyorum ama sadece başını hafifçe eğerek, “İsmet'e hiç benzemiyor diye homurdandı.”
Ahmet Kemal yüzüne yayılan tebessümle, “Genç adam çok yetenekli ve cesur. En iyi öğretmenlerden biri tarafından yetiştirildi. Tek ihtiyacı olan iyi bir kimlik. Var olduğu bilinen, kimsenin şüphelenmeyeceği bir kimlik ve güvenli bir ev.”
Miralay başına salladıktan sonra elini ceketinin cebine attı. Bir tomar kağıt çıkardı, onları masa üstüne koyduktan sonra yorgunca, “İsmet'in tüm belgeleri burada,” dedi.
Ahmet Kağıtlara değerli bir sanat eseri gibi alıp takdirle Miralay Rüstem Hamdi'ye baktı. Elindeki Kağıt Rüstem Hamdi oğlu İsmet Naci'nin ölüm belgesiydi. Rüstem Hamdi Bey yurtdışından o gün gelmiş, belgeleri teslim etmeden Ahmet Kemal'in köşküne gelmişti. Bildirmediği için devletten kimse ki İsmet Naci'nin öldüğünü bilmiyordu. Şu an işgal edilen devlet bilmiyorsa işgalcileri de bilmiyordu. Babası sadece vatan için bu kağıdı ona vermişti. Normal şartlarda aklı, vicdanı olan kimse bir babadan böyle bir şey isteyemezdi. Ancak normal zamanlarda değillerdi. Vatanın buna ihtiyacı vardı ve hem Ahmet Kemal Bey, hem de Rüstem Hamdi Bey bunu biliyordu."