“İki yıldır nostaljiyi umursamadığımı söylüyorum. Ancak bu sezon her şeyin başladığı yer. Kendimi tekrar tekrar merak ederken buldum: Ya biraz Manet'i birleştirirseniz; biraz Lacroix; biraz 1980'ler; biraz 1880'ler; biraz matador; küçük bir uzaylı; biraz Ingres; biraz ışıltı; çok renk? Yapabilir miyim? Ve nasıl görünecek?” diye başlıyor Schiaparelli, koleksiyonu anlatmaya…
Schiaparelli’nin dördüncü özel tasarım koleksiyonu “The Matador”: Elsa'nın vizyonunu onurlandıran ama onun esiri olmayan bir koleksiyon. Geçen sezon yapısöküm, modanın sınırlarını zorlamak, söylenmemiş tüm kurallarını altüst etmeye çalışmak, "yapmamız" gerekmeyen şeyleri yapmakla ilgiliyse, bu sezon şiddetle bir şeyler yapma özgürlüğünü hissederek koleksiyonu yaratmış.
Koleksiyon, aynı zamanda masumiyete, tasarımcıyı en başta modaya sürükleyen neşeye dönüşü temsil ediyor. “Bir yıl önce, dünyanın sonu için tasarım yapıyormuşum gibi hissettim. Ama dünyanın sonu gelmedi. Hala buradayız. Moda hala burada… Couture hala burada. Ve sadece hala burada değil, aynı zamanda kolayca kopyalanabilen ve dijital olarak yayılana giderek daha fazla bağımlı hale gelen bir dünyada, gücü her zamankinden daha büyük.”
Tasarımcı, gençliğinde sevdiği modaya geri dönerek sanat formunun potansiyelini ve gücünü onurlandırmak istemiş. Kör nostalji sağlıklı değildir: Geçmişi romantikleştiremeyiz, özellikle de birçok insan grubu için geçmiş hiç romantik olmadığında. Ama modanın hediyesi, bizim rol yapmamıza izin verme yeteneğidir ve bu aynı zamanda onun vaadidir; Yeterince hayal kurarsak belki o güzel geçmişi hayata geçirebiliriz.
Koleksiyon üç bölüm olarak tasarlandı
İlki, geçmişin Schiaparelli ceketlerine saygı duruşunda bulunuyor: Yapılandırılmış bir tül eteğin üzerine giyilen, işlemeli geniş kolları ve siyah ipek püsküllerle süslenmiş beyaz kot matadordan ilham alan kısa cekette; Maison'un daha önceki ikonik şekillerine göndermeler görüyorsunuz. 1937'den Jean Cocteau x Schiaparelli başyapıtına doğrudan bir saygı niteliğinde; düzinelerce ipek gülle yoğun bir şekilde işlenmiş siyah yün krep kıvrımlı kollu bir görünüm mecvut. Koleksiyonda, tam olarak yeniden yaratılan eski Schiaparelli renk örneklerinden yapılmış giysiler bulunuyor. Hepsi, Elsa Schiaparelli'nin 30'ların sonlarındaki en saygısız, yaratıcı kreasyonlarından bazılarıyla sohbet halinde oldukları düşünülüyor, aynı teknik ve malzemelerin birçoğu kullanılarak yeniden yaratıldı.
Koleksiyonun ikinci bölümü, moda evinin görsel kelime dağarcığının önemli bir unsuru olan gövde ve bijuteri üzerine odaklanıyor. Burada sert ve yumuşak, makine ve insan, metal ve kumaş arasındaki diyaloglar var. İşte, altın rengine batırılmış bir kılcal damar ağından yapılmış, ciddi siyah krep elbisenin üzerine giyilen hassas bir insan akciğeri çifti… Saf ipekle birbirine örülmüş siyah parçalanmış çöp torbalarından yapılmış bir çalıntı ile eşleştirilmiş gövde pervazları…
Son olarak, ortasında devasa bir şok edici pembe ipek şal ile mükemmel bir şekilde oturan siyah streç kadife bir elbise olan bir renk kutlaması var; yumuşak, göğüsleri olan ipek kadife bir elbise… Buradaki her şey hem abartılı hem de kasıtlı görünüyor: renkler - peygamber çiçeği mavileri, somon pembeleri, pişmiş toprak portakallar - şekillerin kendileri kadar gösterişli ve neşeli.
Bu koleksiyon, âşık olmak kadar sersemletici bir şekilde duygusal olarak tanımlanıyor. Aynı zamanda romantizme, aşırılığa, hayallere bir övgü, çünkü gerçekten bugün büyük hayaller kurmaktan daha acil bir şey var mı? Daha iyi bir dünya hayal etmekten dahası var mı?
“İşte istediğim şey: Artık kalıplaşmış yok. Artık kimse tarafından yapılmış gibi görünen parçalar yok. Artık sinizm yok. Artık ironi yok. Artık çekingenlik yok. Artık serinlik yok. Bana daha fazla güzellik, daha fazla ciddiyet, daha fazla romantizm, daha fazla çaba ver. Umarım bu koleksiyon, onunla karşılaşan herkese, modanın bize zor zamanlarda getirebileceği saf zevki ve onunla birlikte bulutlar dağıldığında daha fazla neşe vaadini hatırlatır. Bana daha fazla moda ver. Bana daha fazla umut ver.”