Annemin adı ne?
Hayatta söylenebilecek en acı ve en zor cümlelerden biri. Yetimhanede büyümüş Kadir'in annesiyle ilgili sorduğu, cevabını bir ömür boyunca bulamadığı çok soru var aslında: "Anne, beni hiç sevdin mi? Beni neden yalnız bıraktın, anne? Neden beni almaya gelmedin hiç, anne? Beni neden sormadın, anne? Beni neden yalnız bıraktın, anne?"... Ama bu soruların hiçbiri "Annemin adı ne?" cümlesi kadar can acıtıcı değil. Nefesinden, kanından beslenerek içinde var olduğu, ilk dünyası annesi öyle uzak, öyle yabancı ki; binlerce insanın adını biliyorken, onu var eden kadın adını bile bilemeyeceği kadar yabancı...
Nefesi ortak aldığı, nabzının birlikte attığı, hissettiği her şeyi onun da hissettiği, o en yakın kişiyi hiç tanımadıysa, neyi gerçekten tanıyabilir ki insan? Kendisini tanıyabilir mi örneğin? Öncesini, geçmişini tanımayan kendini tanıyabilir mi? Merkezini kaybetmiş br daire gibi anlamını kaybetmiş, hiçlik içinde yüzerek, kendisini tanıyabilir; yolunu bulabilir mi? Kaynağını bilmeyen bir pınar yönünü bilir mi?
"Ben geceleri yetimhanede kabus görüp 'anne!' diye ağlardım ama sesime hiçbir ses karşılık vermezdi."
Kabus görerek uyanınca, düşüp dizini kanatınca, acıkınca, biri kalbini kırınca yarasını sarması, ihtiyacı olan şefkati ona vermesi için, onu iyileştirmesi için, onu koruması ve kurtarması için medet umduğu, kocaman bir sessizlikse eğer, hangi ses anlamlı olabilir hayat boyu bir insan için?
Başka insanların anneleriyle kafasında çizmeye çalıştığı bir siluet 'gerçek'ten ne kadar iz taşır, kendinden ne iz taşır? İnsanın kendisine ait ne iz vardır o siluette, başkalarının hayatlarından oluşmuş hayallerde?
"Büyüyemiyorum, büyüyemeyeceğim de... Sahipsizlik çok zor."
Yanında annesinin olduğunu ve başına ne gelirse gelsin 'dizlerine başını yaslarsa' iyileşeceğini bilen çocuklar için bile büyümek zorken, bebekken yetimhaneye bırakılmış, şimdi 'çektiği acıları unutturacak' kadar büyük bir acı çekmeyi isteyen bir insana annesinin bir yabancı olması kadar ne acı verebilir? Yiyeceği hangi yumruk, açılacak hangi fiziksel yara, annesinin adını bile bilmediğini unutturabilir insana?
İçiçe olduğunun, içine doğduğunun, içinde açtığı koca boşluğu insan neyle doldurabilir?