Çocuk vergisi indirimi 1997’de ilk başladığında, esas olarak orta sınıf ailelere yardımcı olan küçük bir ikramiyeydi.
Vergi mükellefleri, 17 yaşın altındaki her çocuk için gelir vergisinden 400 dolar düşebiliyordu. Bu, yeterli geliri olan ve çok sayıda çocuğu olan ailelere yardımcı oldu, ancak herhangi bir gelir vergisi borcu olmayan çok sayıda vergi mükellefi (şu anda hanelerin yaklaşık %40’ı) için hiçbir şey yapmadı.
2001’den başlayarak, Connecticut Temsilcisi Rosa DeLauro liderliğindeki düşük gelirli ailelerin savunucuları, ailelerin herhangi bir vergi borcu olmasa bile paranın bir kısmını almasına izin veren bir değişikliği yürürlüğe koydu. Buna vergi jargonunda iade edilebilirlik denir ve bu, vergi kredisinin yoksulluğa karşı bir önlem olarak çalışmasını sağlamanın anahtarıdır.
Onların iddiası, eğer federal hükümet vergi yasasını çocuklu aileleri desteklemek için kullanacaksa, en çok ihtiyacı olanlara odaklanması gerektiğiydi.
Son yirmi yılda, DeLauro ve aralarında eski Sözcü Nancy Pelosi ve Colorado’dan Senatör Michael Bennet, Ohio’dan Sherrod Brown ve New Jersey’den Cory Booker’ın da bulunduğu diğerleri, krediyi genişletmeyi kongredeki Demokratlar için en önemli öncelik haline getirdiler.
Adım adım, her büyük vergi faturasına, kredi miktarını (şu anda çocuk başına 2.000 dolar) ve iade edilebilecek tutarı artıran hükümler eklediler. Bu çabaların bazılarında Demokratlar, aralarında vergi kredisini aile yanlısı bir önlem olarak gören Florida’dan Senatör Marco Rubio ve Utah’tan Mitt Romney’in de bulunduğu Cumhuriyetçilerle ittifaklar kurdu.