Lampang, yüzyıllar boyunca Lanna’nın kuzey prensliğinde önemli bir şehirdi. Batıda Khun Tan Tepeleri ile doğuda Phi Pan Nam Tepeleri arasında, Wang Nehri kıyısında yer alan Lampang, Kamphaeng Phet ve Phitsanulok’u Chiang Mai ve Chiang Rai’ye bağlayan yolların stratejik açıdan önemli kesişim noktasındaydı.
Bu konum, şehre ve bölgeye refah getirdi ve bu, özellikle güzel tapınaklara çevrildi; en önemlisi, şehre yaklaşık on beş kilometre uzaklıkta bulunan ve Tayland bloguna zaten bir katkıda bulunduğum Wat Phra That Lampang Luang’dı.
Şahsen, çoğu Chiang Mai’ye gidip gelirken Lampang’ı birkaç kez ziyaret ettim ve bu şehrin biraz cazibesi olduğunu itiraf etmeliyim. Merkez bazen biraz telaşlıdır, ama hey… peki, Tayland şehir merkezi değil mi? Akşamları Wang’ın kıyısındaki merdivenlerde rahatlayabilirsiniz ve Kad Dong Ta Sokak Pazarı’nı ziyaret etmek her zaman güzel bir bonus. Bununla birlikte, Lampang’a gelen pek çok ziyaretçi, bu şehri ziyaret ederek Wat Phra That Lampang Luang’ı ve turist atlı arabalarının zorunlu turunu keşfetmekle sınırlar. Bu biraz utanç verici çünkü yakın çevrede Wat Phra That Lampang Luang kadar etkileyici olmasa da görülmeye değer birkaç tapınak daha var. Bugün sizi bu özel tapınak ve manastırlardan bazılarına götürmek istiyorum.
Suchada Yolu üzerindeki Wat Phra Kaeo Don Tao, Lampang’daki belki de en saygın tapınaktır. Bu, bu tapınağın bir zamanlar ülkenin en saygın Buda heykeli olan Zümrüt Buda olan Phra Kaew Morakot’a ev sahipliği yapması gerçeğiyle ilgili her şeyi içeriyor. Bu zar zor iki ayak yüksekliğindeki heykelin Siam’a nasıl ulaştığı bir muamma. Bununla birlikte, 1434’te Chiang Rai’deki Wat Pha Yah’da, şiddetli bir fırtınanın bu tapınağın büyük chedisine yıldırım çarpmasından sonra bulunduğu tarihsel olarak tespit edilmiştir. Aceleyle koşturan keşişleri şaşırtacak şekilde, molozların arasında mucizevi, hasarsız, koyu yeşil bir Buda heykeli bulundu. Çok geçmeden, bu özel bir saygı nesnesi haline geldi ve yakın ve uzaklardan Chiang Rai’ye hacılar, şimdi Wat Phra Kaew olarak yeniden adlandırılan tapınağa indi.
Lanna kralı Sam Fang Kaen, heykeli 1436’da başkent Chiang Mai’ye aktarmak istediğinde garip bir şey oldu. Heykelin bulunduğu tapınağı başkente götürmesi için seçilen beyaz fil inatla üç kez Chiang Mai’ye gitmeyi reddetti. Her seferinde gövdesini Lampang’a çevirdi. Hükümdar bunun ilahi bir müdahaleyi gösterdiği sonucuna vardı ve heykeli, Wat Phra Kaew Don Tao’nun onu barındırmak için özel olarak inşa edildiği Lampang’a taşıdı. Zümrüt Buda 32 yıl orada kaldı ve ardından Kral Tilokaraj’ın emriyle törenle Chedi Luang’a yerleştirildiği başkent Chiang Mai’ye transfer edildi.
Wat Phra Kaeo’da, yaldızlı sivri uçlu elli metre yüksekliğindeki büyük chedi’nin önünde, Don Tao özellikle güzel bir sert ağaçtır. Mondoen az on kattan oluşan bir çatılı, bir Burmalı Pyatthat Mae Hong Son’da daha kuzeyde bulduğumuz türden. O zamanki valinin isteği üzerine 1909 yılında inşa edilmiştir. Chedi’nin kendisi Ched Phra Boromathat olarak bilinir ve içine Buda’nın bir saçının gömüldüğü söylenir. Güzel orantılı Wihan Phra Non’a ek olarak – adından da anlaşılacağı gibi – uzanmış bir Buda’yı ve 1924’ten aynı derecede zarif ubosotu bulabileceğiniz yerde, tapınağın zemininde gerçek boyutlu ve beyaz boyalı bir taş fil de bulabilirsiniz. bu tapınağa varlığını veren fili hayatta tutun.
Wat Phra Kaeo Don Tao’nun yanında ve aynı muhafaza içinde küçük Wat Suchadaram’ı da bulabilirsiniz. Bu tapınak Lanna tarzında inşa edilmiş ancak aynı zamanda Laotan tarzı özelliklere de sahip ve bunu açıklamak o kadar da zor değil çünkü bu tapınak, Mekong’da, Laos sınırındaki, Burmalıların hemen ötesindeki antik sınır kasabası Chiang Saen’den gelen mülteciler tarafından 1804 yılında inşa edildi. yağmalandı ve büyük ölçüde yakıldı. Bununla birlikte, wihan Burma tarzındadır ve yaşam boyu korkutucu görünümüyle korunmaktadır. Chinten, Siyam Taycasının Birmanya muadilleri olan efsanevi aslanlar SinghBu, Chiang Saen’den gelen mülteciler tarafından Lampang’da inşa edilen tek tapınak değildi, çünkü şehrin hemen batısında bulunan daha küçük Wat Pong Yang Khok da bu mülteciler tarafından 1804-1806’da inşa edildi.
Bu arada, Wat Phra Kaeo Don Lampang’daki varlığını daha mutlu bir fillere borçlu olan tek tapınak bu değil. 4007 numaralı yol ile Wang arasında yer alan Wat Lai Hin Luang’ın, Hindistan’dan bir Buda kalıntısı ile ayrılan bir filin burada durduğu ve başka bir ayağını hareket ettirmeyi reddeden bir filin ardından dikildiği söyleniyor … . Bu küçük ama çok sevimli tapınağın inşasına 1683 yılında Birmanyalı prens ve takipçileri tarafından başlandığı söyleniyor. Tüm efsaneler gibi, bu da bir hakikat temeline sahip olabilir çünkü bu tapınağın mimarisi açıkça Burma tarzı özelliklerden etkilenmiştir. Bu fotojenik tapınağı ziyaret ederken, wihan’ın coşkulu giriş kapısına dikkat edin ve wihan’ın stilistik sadeliğinin tadını çıkarın. Cephenin uzman oymacılığına hayran kaldığınızdan emin olun. Viyananın çatısını destekleyen çürümüş sütunların, tekrar ahşaba gitmek yerine iğrenç beton kopyalarla değiştirilmiş olması üzücü … Küçük ubosot, wihan ile aynı sadeliğe tanıklık ediyor ve kesinlikle aynı zamanda sao hongsa veya Kutsal Kaz ile direk, bir sütunun üzerinde bulunan ve köklerinin Mon ile birlikte olduğu söylenen Brahamanistik bir nesne. Hayranlar için bu: Wat Phra’da birkaç kilometre ötede, Lampang Luang’da bir saniye var sao hangsa bulmak.
Ve bu yeterli olmasaydı, Lampang’ın batısındaki Wat Pong Yang Khok da bir fil sayesinde inşa edilmiş olacaktı. Popüler olarak, bu tapınak, yedinci yüzyılda yaşamış olan aynı adı taşıyan Mon Kraliçe’ye atıfta bulunan Viharn Phra Mae Chamathewi olarak bilinir. Yaklaşık sekiz ya da yedi asır önce bir kez, bu prensesin onuruna burada bir ibadethanenin durması bile mümkündür, ancak bundan geriye hiçbir şey kalmamıştır. Efsaneye göre Chamathewi, bugünkü Lamphun olan başkenti Haripunchai’den Lampang’a giderken, üzerinde altın minyatür bir şemsiye taşıyan bir fil dizlerinin üzerine çöktü ve bu noktada trompet çaldı. Bu yeterli değilmiş gibi, kraliçe, daha sonra çıkan fırtına sırasında aniden aynı yerdeki bir karınca tepesinden şimşek çaktığını gördü. Burada bir wihan inşa etmek için birçok neden var. Mevcut tapınak çok sonra inşa edildi. Kesin olarak 1732 ile 1759 arasında. İnşaat adına, bir tapınak kompleksi inşa etmenin kurtuluşu için asla kötü olmadığına inanan yerel bir hükümdar olan Phraya Sulao Reuchai Songkhram vardı. Bu manastır kompleksinin ana cazibesi, bu bölgede dış duvarı olmayan – ve bu oldukça özel – geleneksel olarak inşa edilmiş ibadet salonlarının çekici bir örneği olan çok güzel ve neredeyse üç eski ahşap wihan. Neredeyse yere sarkan ve birkaç katmandan oluşan çok alçak, bu nedenle esas olarak yağmuru dışarıda tutmak için tasarlanmıştır.
Çok iyi restore edilmiş Wat Pong Sanuk Tai’de açık bir wihan da bulunabilir. Burada 500 yıldan fazla bir süredir bir tapınak olabilir, ancak mevcut binalar on dokuzuncu yüzyıldan kalmadır. Bu arada, bu bölgeye iki yüz yıldan daha uzun bir süre önce yerleşen Chiang Saen’den gelen mültecilerle bağlantılı olan Lampang yakınlarındaki üçüncü tapınak, çünkü bu tapınak da sık sık onlar tarafından ziyaret ediliyordu. Tapınak alanındaki en dikkat çekici yapı, şüphesiz, ilginç bir haç biçimli zemin planı üzerine dikilmiş olan mondop’tur. Görevdeki inşaatçılar, Lampang’ın egemen hükümdarı Worayanrangsiratchatham ve bu özel binayı 1888’de inşa eden Abbot Kruba Anochidhamma idi. 28 tik sütunun desteklediği açık alanın ortasında pusulanın dört yönüne arka arkaya bakan dört Buda bulunur. Tayland için alışılmadık bir tasvir yöntemi. Bu nedenle, dahil olan zanaatkarların Burma Kengtung’dan gelmesi oldukça olasıdır. II.Dünya Savaşı’ndan sonra, bu tapınak bakıma muhtaç hale geldi ve 1957’de çok fazla betonun ve özellikle de uygunsuz bir şekilde lekelendiği, sakıncalı ve özellikle beceriksiz bir restorasyon girişimi de gerçekten yardımcı olmadı. 2006-2007’de, mondop, Chiang Mai Üniversitesi’nden miras çalışanları tarafından, motivasyonu yüksek yerlilerle ve minimum kaynakla restore edildi. Haklı olarak, bu ortak çabanın 2008’de ödüllendirildiğini düşünüyorum. Kültürel Mirasın Korunması için UNESCO Asya-Pasifik Ödülü.
Bence Wat Sri Rong Muang oldukça sıradışı ve tamamen Burmalı. Tambon Sop Tui’deki Wang Khwa Yolu üzerinde neredeyse bir asırlık olan bu tapınak, yakındaki tik ormanlarında ağaç yetiştiren Burmalı ormancılar ve biçerdöverler tarafından 1904-1906 yılları arasında inşa edildi. Bombay Burma Şirketi, o zamanlar Asya’nın en büyük kereste şirketlerinden biri. Tapınak kendi başına gerçekten muhteşem değil, ancak wihan, onu renkli bir gösteriye dönüştüren binlerce cam parçasının mozaikleriyle birlikte zengin oymalarından kaynaklanıyor. Bence bu kitsch değil, neredeyse bitti. Wihanın arkasındaki güzel orantılı tik ve yaldızlı Buda da% 100 Burmalı ve 1920’lerde Mandalay’da ustaca oyulmuş.
Şimdiye kadar okuyucular, Lampang ve çevresindeki kişisel bir tapınak ve manastır seçkisi, umarım ziyaret ederseniz size sadece Wat Phra That Lampang Luang’dan biraz daha fazlasını gösterecektir.