Ne oldu
Rachak, Yezerska Planina dağının eteklerinde, Shtimlya yakınlarında iki yüz ve daha fazla evden oluşan küçük bir Arnavut köyüdür. 126 Arnavut militanları ve terörist grubun genel merkezi Racak'ta bulunuyordu. Polis memurlarına yönelik saldırı ve saldırıların sürekli yapıldığı Rachak'tandı. Polis, köydeki terörle mücadele operasyonunu uzun süredir planlamıştı, ancak tüm eylemleri anında sivil nüfusa yönelik bir saldırı olarak yorumlandığı için erteledi.
Bu kez, kolluk kuvvetleri, birkaç yaşlı dışında, köyde sivil olmadığını biliyordu. Militanlara yönelik terörle mücadele operasyonu, AGİT misyonuna 15 polisi ve küçük bir ordu birimi tarafından bildirilen Ocak 110 için planlandı. Plana göre, sabah saat 1: 00'de küçük bir polis grubu köye doğru hareket etmeye başladı. Rachak'tan farkedilmeden geçtiler ve Arnavutlar tarafından köyün ötesindeki bir dağda açılan ilk hendek sırasını işgal ettiler ve o gece boştu. Diğerleri köye giden yolda operasyonun başlamasını bekledi. Sabaha militanlar kuşatıldı.
Şafakta, ordu ve polis köye doğru hareket etmeye başladı. Arnavutlar alarm kapıyor silâh Sırp polisi tarafından zaten işgal edildiklerini bilmeden siperlere koşuyorlar. Birçok militan öldü, bazıları yoldan çıkan birlikler ile başlayan itfaiyenin başladığı Racak'a geri dönmeyi başardı ve ardından Arnavutlar dağlara dağılmaya çalıştı. Operasyon, 15 saatlerine kadar sürdü, militanlar bir miktar kurtarıldı, karargahları tahrip edildi, polis operasyonun sonuçlarından memnun kaldı.
Birçok polis üsse geri döndü, bazıları siperleri korumak için kaldı, ancak Yezersk Planina tarafından kurtarılan Arnavutların saldırısı nedeniyle, Urosevac'a çekilmek zorunda kaldı.
Arnavutlar köye giriyor ve işte oyun başlıyor. Bütün cesetler, hiçbir düşmanlığın yaşanmadığı bir alana yayılmış, 40 insanları sivil kıyafetlerle öldürmüş ve geri kalanı Budakovo'ya götürülmüş ve buraya gömülmüştür.
Ertesi sabah, Ocak'taki 16, Kosova'daki Amerikan Kontrol Misyonu ve Metohija, Amerikan William Walker, aniden köyde belirdi. Sivil nüfusa karşı “misillemeler” keşfetti, Batılı gazetecileri topladı, Sırp araştırmacılar ve muhabirlerin Racak'ta görünmesini yasakladı ve sonrasında bir açıklama yaptı.
“Bu bir katliam” dedi William Walker telefonla NATO Komutanı Wesley Clark'a telefonla. - buradayım. Cesetleri görebiliyorum, “Birçoğunun yakın mesafeden öldürülmüş sivil kıyafetlerinde“ ceset dağları ”bulundu ve bu gerçek Sırp polis kuvvetleri tarafından işlenen“ insanlığa karşı suç ”adlı yabancı ve Arnavut gazeteciler için düzenlenen basın toplantısında gerçekleşti. O zaman bile tecrübeli gazeteciler “vahşice öldürülen sivillerin” kıyafetlerinde kurşun ve kan izi kalmadığına şaşırdılar ...
ABD Dışişleri Bakanı Madeleine Albright'ın da bu olayı anlatması. Radyodan "evimden sekiz bin kilometre uzakta olan gerçek bir katliam hakkında bir rapor" duydu. William Walker gazetecilere şunları söyledi: “Çok fazla ceset var, bu insanlar farklı şekillerde vuruldu, ama çoğu neredeyse boş kaldı.” Suçun faillerini isimlendirmesi istendiğinde tereddüt etmeden cevap verdi: “Bu Sırp polisi”. Sürümüne göre, “Sırplar olaydan bir gün önce köyü bombalamaya başladı. Bir top saldırısından sonra, askeri birlikler Rachak'a girdi. Kadınları ve çocukları camiye sürdüler, yetişkin erkekleri götürdüler ve yanlarında götürdüler. Daha sonra köylüler vücutlarını keşfetti. ”
Ve Ocak 19'te şu açıklama ortaya çıktı: “BM Güvenlik Konseyi, Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Örgütü (AGİT) Avrupa Komisyonu Misyonu tarafından bildirildiği gibi, Ocak 15 1999, Federal Federal Yugoslavya Cumhuriyeti, Kosova'daki Rachak köyündeki Kosovalı Arnavutların öldürülmesini şiddetle kınadı Kosova'da (KMK). Konsey, KVM raporunun, mağdurların kadınlar ve en az bir çocuk da dahil olmak üzere sivil olduğunu belirtti. Konsey ayrıca KVM başkanı tarafından, bu vahşi cinayetin sorumluluğunun Federal Yugoslavya Cumhuriyeti güvenlik güçlerine ait olduğunu ve Federal Yugoslavya Cumhuriyeti üniformalı askerlerinin ve Sırp özel polisinin memurlarının yer aldığını belirtti. Konsey, gerçeklerin acil ve eksiksiz bir şekilde araştırılması gereğini vurguluyor ve Federal Yugoslavya Cumhuriyeti'ni, eski Yugoslavya Uluslararası Mahkemesi ve KVM ile sorumlu olanların adalete teslim edilmesini sağlamak için işbirliği yapmaya çağırıyor. ”
Batı medyasının, "katliam" ın ayrıntılarını gazetelerin ön sayfalarına taşıdığı açıktır. Olayların gerçek hali onları ilgilendirmedi, çünkü “Sırpların zulmü” konusundaki “tutumlarına” uymuyordu.
Daha sonra, olay yerine gelen Belaruslu uzmanlar “olay yeri” ni araştırdı ve öldürülen kişilerin cesetlerinin başka bir yerden getirildiği sonucuna vardı. Daha sonra “tarafsız” uluslararası bir uzman Fin patolog grubu oluşturuldu: görevi otopsi yapmak ve sivillerin mi yoksa Kosova Kurtuluş Ordusu muhaliflerinin savaşta öldürdüğü teröristlerin atışının mı olduğuna karar vermekti. Onların düşüncelerine göre, öldürülenlerin çoğunluğu askeriydi, sonra sivil kıyafetler giymiş. Birçoğunun parmaklarında barut izlerine rastlanmış, vücutlarda kurşun delikleri bulunmuş, giysilerde bulunamamıştır. Uzman raporu sadece bir yıl sonra yayınlandı. Rapora göre, "39'in 40 vakalarında, silahsız kişilerin ateşi hakkında konuşmak mümkün değil." Sonuç: Racak'ta “katliam” olmadı. Fin uzmanlarının verileri, Fin patologlarının görüşlerini inceleyen Hamburg Adli Tıp Enstitüsü Müdürü Klaus Püshel tarafından doğrulandı. Ona göre, inceleme ölülerin sivil olduğuna ve dahası da Sırp ordusu tarafından öldürüldüğüne dair herhangi bir kanıt sunmadı. Sırp uzmanlar, Finlerle birlikte çalıştı. Adli tıp alanında uzman ve Racak'taki araştırmaya doğrudan katılan Profesör Vuyadin Otashevich, Politika gazetesine Racak'taki olaylarla ilgili tüm ayrıntılı belgelerin Sırbistan Yüksek Mahkemesinde olduğunu söyledi.
Sırbistan'da, pek çok kişi için “Racak Katliamı” nın NATO müdahalesini haklı çıkarması gereken iyi bir performans olduğu açıktı. Arnavut teröristler daha önce provokasyonlar düzenlediler. Haziran ayında, 1992, Saraybosna Butmir Havalimanı'na yaklaşırken, Fransa Cumhurbaşkanı François Mitterrand ile birlikte bir helikopter vuruldu. Aynı yılın Ağustos ayında, Saraybosna'nın kendisi de ateşlendi - İngiltere Dışişleri Bakanı Douglas Hurd tarafından şehre yapılan ziyarete yapılan saldırı ile birlikte. Eylül ayında, birkaç gün sonra BM gıda konvoyuna düzenlenen saldırıdan sonra, bir İtalyan nakliye uçağı Saraybosna 'ya yaklaştı.
Ve “Racak'ta katliam” hakkında bir şeyler öğrenen “özgür dünya”, Yugoslavya'nın liderliğini, Yugoslav ordusunu ve onunla birlikte Sırp halkını cezalandırmaya hazırdı. Güvenlik Konseyi'ne verilen mektuplar, 45’un “Kosova’daki etnik temizlik” in bir tezahürü olarak görülmesi gereken “XNUMX masum Müslüman sivillerin soğuk kanlı öldürülmesi” ile bağlantılı olarak öfkesini açıklayan Avustralya, Arnavutluk ve İslami Grup’tan BM’ye geldi.
Rusya, ABD ile ortak bir açıklamada “mazereti olmayan” Arnavutların öldürülmesine de kızdı ve aynı zamanda tehdit edici bir “insani felaket” ten de bahsetti.
Sırpları “cezalandırma” nedeni Batı'da kabul edildi ve onu her yönden eğiyorlardı. Madeleine Albright harekete geçti. NATO’nun Askeri Komite Başkanı Wesley Clarke ve General Klaus Naumann’ın Belgrad’a gitmesini ve Slobodan Miloseviç’in şiddeti durdurmasını talep etmesini istedi. Sırp liderine Kuzey Atlantik silahlı müdahale bloğunun tehdidinin yürürlükte kaldığı hatırlatıldı. Daha sonra M. Albright NATO üyesi ülkelerin dışişleri bakanlarını aramaya başladı ve ittifakın saldırı planlarını gözden geçirmesini önerdi. ABD’nin NATO temsilcisi Alexander Vershbow, bir aydır durmadan, bloğun Miloseviç’in Kosova nüfusunu daha da korkutmasını önlemek için güç kullanması gerektiğini savunuyor. Dışişleri Bakanı’nın planı basitti: bombalama zaten “programa uygun” idi, ancak Batı’nın müzakere etme konusundaki iyi niyetinin önceden gösterilmesi gerekiyordu. Ve - "sinsi Sırpların" uzlaşmazlığı. Aynı zamanda, Sırpların müzakerelere katılmayı reddedecekleri bir durum yaratmak daha iyi olurdu ...
Ocak 23'a kadar nihai strateji Washington'da geliştirildi.
Yugoslavya liderliğinin BM Güvenlik Konseyine yaptığı açıklamada, Arnavutların terörist faaliyetlerin tırmanması, polis devriyesi saldırılarına, ordunun ve sivillerin kaçırılması konusundaki sorumluluğuna ilişkin itirazlarına hiç kimse dikkat etmedi.
Olaylara göre "Racak planı" geliştirildi. M. Albright, başkanlık yönetiminin desteğini ve Pentagon'un liderliğini kazandı. Anılarını gösteriyor: NATO operasyonunun motorunu yapan oydu. Ve Genelkurmay ve Savunma Bakanı ve bir asker. Şimdi Avrupa müttefiklerini ikna etmeye başladı. Fakat Eski Dünya'da hemen M. Albright'ın askeri planlarını desteklemeye istekli olduğu görülmedi.
Albay General Leonid Ivashov'un hatırladığı gibi, Rus Genelkurmay Başkanı Racak'taki olaylar hakkında bilgi sahibi oldu: Belgrad'daki elçiliğimizden, AGİT Kosova'nın doğrulama görevindeki gözlemcilerimizden geldi ve bu nedenle askeri liderliğimiz Walker'in bulgularının gerçekliğinden şüphe etti. Ancak bu da Batı'da kimseyi endişelendirmedi, “Racak katliamı” Sırbistan'ı cezalandırmak için bir bahane haline getirildi. Bu, NATO Genel Sekreteri'nin 28 ve 30'ten Ocak ayındaki 1999'ten Yugoslavya Devlet Başkanına “son uyarı” olarak yazdığı mektuplarla doğrulandı.
Londra'da, Ocak ayının 29'i, (1994'te Balkanlar'daki bir yerleşimi koordine etmek amacıyla kurulan bir Temas Grubu) bir toplantıydı; ABD, Rusya, Birleşik Krallık, Fransa ve Almanya’nın dışişleri bakanlarını içeriyordu. Rambouillet. M. Albright'ın hatırlattığı gibi, “her iki tarafa da Kosova'ya özerkliğin verildiğine göre bir değerlendirme planı sunacağız”. Müzakereleri yakından takip etti. Washington'da “Sırp heyetinin müzakerelere dikkatsizce davrandığı” söylenirken, Kosova'nın bağımsızlığı konusunda açıkça öngörülebilir sonuçları olan bir referandum talebinde bulunan Arnavutlar “inatla eşekler gibi” davranıyorlardı. Bu nedenle, Dışişleri Bakanı acilen Rambouillet'e uçmaya karar verdi. “Kendisi için iki ana hedef belirledi. İlk önce, Sırpları bir anlaşma yapmanın kendi çıkarları olduğuna ikna etmek istedim. İkincisi, Arnavutların Temas Grubu tarafından önerilen çerçeve anlaşmasını kabul etmelerini sağlamak. ” Paris’e varışta, Sırbistan’ın Cumhurbaşkanı Milan Milutinoviç ile bir araya geldi ve bu sırada kendisini NATO’daki Kosova’nın “barışı koruma” kuvvetlerinin varlığını kabul etmeye ikna etti. Milutinoviç ona cevap verdi: “Söylediklerinize katılıyorum, yüzde altmış ve yetmiş arasında. Geleceği ciddi şekilde düşünmeli ve Kosova ihtilafını siyasi yollarla çözmeye çalışmalıyız. Özerklik ve demokrasi fikrini kabul ediyoruz, ancak eyalete dış silahlı kuvvetleri yerleştirme teklifinizden kesinlikle memnun değiliz. Bir felaket olacak. Bu tür planlar yapmak yerine, KLA'nın çözülmesi konusunda bizimle işbirliği yapmalısınız. ”
Konferansa Rus diplomatlar katıldı. Sırpları anlaşmayı kabul etmeleri için ikna etmek zorunda kalanlar onlardı.
Ancak, Dışişleri Bakan Sekreteri Strobe Talbott faaliyetlerini farklı değerlendirdi. “Belgrad 'ın Kosova yönetimini savunan bir Rus diplomat müfrezesi, NATO’nun yerleşimdeki rolünü asgariye indirdi ve Kosova’yı teröristlerin aksine olmayan gangsterler olarak itibarsızlaştırdı, Rambouillet’i dolaştırdı.” - Müzakereler devam ederken Moskova’daydım, çünkü Madeleine’in görevini pekiştirmek ve Amerikan Makedonya Büyükelçisi Chris Hill aracılığıyla ekibiyle iletişim halinde olmak için diplomatik hizmette Balkanlar’ın en deneyimli ve yetenekli uzmanıydı. Rusların anlamasını sağlamaya çalıştık: Sırp savunucularıyla bir kez daha konuştuklarında, yalnızca uzlaşmazlığı teşvik ediyorlar ve böylece savaş olasılığını artırıyorlar. ”
Müzakerelerin sona erdiği gün Sırp heyeti Geçici Anlaşma ve eklerinin metnini aldı. Rambouillet'te müzakerelerin tamamlanmasından sonra, iki taraf da açıklamalarda bulundu. Sırplar, "Sırbistan Cumhuriyeti Hükümeti delegasyonu, Rambouillet’teki müzakereler sırasında, Kosova ve Metohija’nın geniş özerkliği konusundaki siyasi kararın hazırlanmasında, Sırbistan Cumhuriyeti ve Yugoslavya Cumhuriyeti’nin egemenliğine ve toprak bütünlüğüne saygı gösterilmesi konusunda önemli ilerleme kaydedildiğini vurguladı" dedi. - Özellikle, Temas Grubu'nun, Kosova ve Metohija'nın bağımsızlığı veya üçüncü bir cumhuriyetin kurulması ile ilgili olmadığı konularına değiniyoruz. Bu nedenle, anlaşmanın onaylanması sırasındaki tüm özerklik unsurları bilinmeli ve açıkça tanımlanmalıdır. Gelecekteki çalışmalarda, bu sorunun yeterince ortaya konması ve tutarlı bir şekilde çözülmesi gerekiyor. Bu anlamda, bu konuyla ilgili bir sonraki toplantıya katılmaya hazırız. ” Arnavutlar vurguladı: Üç yıl sonra Kosova'daki Arnavut halkının bağımsızlık konusunda referandum yapmasına izin verilirse bir anlaşma imzalayacaklar.
Aslında, Yugoslavya bir ültimatom önerdi: Bir anlaşma imzalarsa, NATO birlikleri eyaletin topraklarına girecek. Reddederse, bombalama ile “ceza” anlamına gelen müzakerelerin başarısızlığından sorumlu tutulacak.
Bu kadar küçük düşürücü bir ültimatom, hatta Amerikan gazeteleri ve uluslararası hukuk alanındaki pek çok otorite hakkında yaptığı açıklamada, sözlü olarak şunu sordu: “Herkes Sırpların kabul etmesini gerçekten bekleyebilir mi?” Bazıları da okuyucuların vicdanına döndü: “Kendin böyle bir anlaşma imzalar mısın?”.
M. Albright için, S. Miloseviç'in pozisyonunu değiştirmesi çok önemliydi. İfadeleri değiştirmeye bile hazırdı, böylece tüm ülkenin NATO silahlı kuvvetleri tarafından işgaline daha "iyi" gözüküyordu. Mesela, Sırp tarafına NATO birliklerinin “terörle mücadele güçleri” gibi bir özelliği göstermesini önerdi. Fakat Amerikalılar için bir şey daha önemliydi. İşgal suçlamalarından ve yabancı istila suçlarından kaçınmak için Belgrad'dan Yugoslavya topraklarına yerleşmek için NATO güçlerine bir davetiye almak gerekiyordu.
Bunu yapmak mümkün değildi. Hatta Rus Milletvekilini S. Miloseviç'i ikna edebileceği umuduyla bile cezbediyorlardı. Mart ayının ortasında, İgor İvanov Yugoslavya'ya gitti ve “sadece savaşa hazır aptallar” gördü ...
Anlaşmanın metni hakkında tartışmalar yapılırken, Kuzey Atlantik bloğunun merkezi zaten saldırmaya hazırlanıyorlardı. S. Talbott, şu anda “NATO'nun bombalama kampanyasına aktif olarak hazırlanmaya başladığını belirtti. Bakış açısı ABD hükümetine egemen oldu: operasyon uzun sürmeyecekti. Bosna Miloseviç'in korkakça bir kabadayı olduğunu kanıtladı: eğer onu daha fazla parçalarsanız kıvrılacak. ” NATO, Makedonya sınırında Kosova sınırında on bin asker konuşlandırmaya başladı. Birlikler tetikte.
İkinci müzakere turu Mart ayında Paris'te 15'ta başladı. Fransa'nın başkentine geldikten sonra, Yugoslav heyeti bir basın toplantısı düzenledi. Amerikalılar Yugoslavya tarafının iyi hazırlanmış belge metinleriyle ve NATO üyelerinin Kosova'ya gitmesine izin vermek istemeden gelmelerini beklemiyorlardı. M. Albright'ın hatırlattığı gibi, “Sırp liderin temsilcileri, Temas Grubu tarafından önerilen anlaşmanın tamamen çarpık bir versiyonuyla Paris'te göründü. Sözleşmenin başında "barış" kelimesini, sadece geçti. Belki de Miloseviç blöf yaptığımıza inanıyordu veya Rusların NATO’ya saldırmasını engellemenin bir yolunu bulacağını umuyordu. Belki de onu Kosova savaşını ne kadar çabuk kazanabileceği konusunda ısrar eden kötü danışmanlara güvendi. Belki de Miloseviç, gücünün ancak mağdur rolünü oynamaya devam ederse güçleneceğine inanıyordu. Her durumda, seçimini yaptı. Bizi yapmak zorundaydık. ”
Temelde ne “Kosova-Metohian Arnavutlar” delegasyonu ne de Amerikalı müzakereciler müzakere istedi. “Arnavutlar” Fransa’da yalnızca fiziksel olarak vardı ve onların adına müzakereleri terimleri dikte etme görevi olarak anlayan Amerikalılardı.
Moskova, “yasal bir kuvveti bulunmadığına” inandığı için, Arnavutluk'un anlaşma metninin tamamını tek taraflı imzalamasını ciddiye almadı. Ancak bu performansı bozmak istemeyen Rusya Dışişleri Bakanı, “anlaşmaların” sonraki belgelerde belirtileceğini ve bunun Yugoslavya'dan uygulanmasını talep edeceğini varsaydı mı? Ne de olsa, Batı bütün eylemlerini haklı çıkarmak için aşağıdaki ifadeleri kullanmaya başladı: “Rambouillet’te yapılan anlaşmalara dayanarak Kosova’da barışı sağlamak”.
Açıkçası, müzakerecilerin Belgrad'ın iznine ihtiyaçları yoktu, aksi takdirde NATO askeri operasyonunun tamamı çökecekti. Çalışanlardan biri Madeleine Albright açık bir şekilde şöyle dedi: ABD, "barını kasten Sırpların üstesinden gelemeyeceği kadar yükseğe yerleştirdi." Paris müzakerelerinin devam etmesini engelleyen ABD ve NATO, Yugoslavya'nın "müzakerelerin sona ermesindeki suçlu" cezası için hazırlanmaya başladı.
21 Mart'ta NATO Konseyi, S. Miloseviç'e anlaşmayı düşünmesi ve imzalaması için birkaç saat verdi ve sonrasında havadan saldırmaya söz verdi. Ertesi gün, ittifak genel sekreteri Yugoslav ordusuna karşı hava operasyonlarına karar vermek için NATO Konseyi'nden geniş yetkiler aldı. Fransa ve Büyük Britanya Dışişleri Bakanları Rambouillet'teki toplantının eş başkanlarının mesajına yanıt olarak, Yugoslavya Cumhurbaşkanı şunları yazdı: “NATO askeri müdahalesiyle ilgili tehditlerinize gelince, halklarınız bunlardan utanmalı, çünkü küçük bir Avrupa devletine karşı güç kullanmaya hazırlanıyorsunuz çünkü topraklarını bölücülükten, vatandaşlarını terörizmden ve tarihi haydutların mülkiyeti ... Diğer ülkeleri ve diğer ülkelerin vatandaşlarını tehdit etme hakkınız yok. "
S. Miloseviç hala Kosova'daki sorunları barışçıl yollarla çözmeyi umuyordu. Bunun için herhangi bir nesnel olasılık var mıydı? Tabii ki hayır.
Başkan Bill Clinton, Mart ayında 23'te yazdığı gibi, “Holbrooke (ABD Yugoslavya Özel Temsilcisi - EG) Richard Holbrooke, Belgrad'ı terk ettikten sonra NATO Genel Sekreteri Javier Solana, tam desteğimle General Wes Clark'a hava saldırıları başlatma emrini verdi.
Belgrad'ın Rambouillet'te önerilen tüm belgeleri imzalamayı kabul edeceğini hayal edelim. Bu olayların gidişatını değiştirir mi? Hayır. “Miloseviç, Rambouillet anlaşmasında yer alan her şeye“ evet ”cevabını verse bile, yine de cehenneme gideceğiz,” diyor Mart 1999.
Soruna barışçıl bir çözüm öneren Rusya ile birlikte, tamamen kabul edilebilir bir seçeneğin de olduğu anlaşılıyor. Rus hükümetinin başı, ortak Primakov-Gore komisyonunun müzakerelerinde ABD'deki bomba grevlerinin başlangıcını karşılamaktı.
Orada, Yevgeny Primakov üstlenilen askeri eylemlerin doğruluğunu ikna etmeye çalışacaktı. Ancak, bu kez kabine başkanı olan Moskova'da karakter gösterildi.
"Primakov-Gore" ortak komisyonu çerçevesindeki müzakereler Mart ayında ABD'de 23'ta başlayacaktı. Amerika Birleşik Devletleri topraklarına uçan E. Primakov, Başkan Yardımcısı Al Gore ile telefonda konuştu. Daha sonra konuşmayı ve sonraki kararını açıklar: “Başkan Yardımcısı Gore, saldırının en azından ABD’de kaldığım süre boyunca gerçekleştirilmeyeceği yönündeki doğrudan soruyu garanti edemedi. Geminin komutanı diyerek dedim ki: "Geri dön." “Nasıl, Washington’a oturmayalım, çünkü inmeden önce üç buçuk saat?”. “Hayır, ABD'de oturmayacağız. Moskova'ya yeterli yakıt yoksa, orta bir iniş yapacağız. ” Uçak Atlantik Okyanusu'na döndü ... ".
E. Primakov yaklaşan saldırıları biliyordu, Mart ayında bir başka 22, ABD Başkan Yardımcısı Yardımcısı L. Fett, “ziyaretin Kosova'da çok hızlı gelişen bir durumun arka planına karşı gerçekleşeceği” konusunda uyardı. . Ancak, müzakerelere uçmaya karar verdi, çünkü ziyaretinin saldırganlığı önleyebileceğini umuyordu çünkü Washington'da Rusya'nın konumu iyi biliniyordu: Yugoslavya'ya karşı güç kullanımına karşı.
A. Gore, kamuoyunun E. Primakov’un “dönüşüne” tepkisi konusunda çok endişeliydi. Yevgeny Maksimovich'e gazetecilere, ziyaretin daha sonraki bir tarihe ertelendiğini bildirmesini ve "Kosova'da barışçıl bir çözüm bulunmadığı" için pişmanlık duyduğunu belirtti. Hükümet başkanı karar vericiydi: “Yaptığın davranışlarla Rusya ile NATO arasındaki ilişkilerde kazanılmış olan her şeyi riske attığın için üzgünüm. Bunu başarmak çok zordu. START-2 Antlaşmasının onaylanması da tehdit altında. ” Basın açıklamasına gelince, Yevgeny Maksimovich parçalarına ayrılmak istemedi ve Moskova'ya dönüşünün gerçek nedenini söylemeye söz verdi.
Çoğu için, E. Primakov'un “dönüşü” kötü bir işaretti. Böylece bombalayacaklar, sonra düşündüm. Rusya, Balkanlar'da olanlardan dolayı heyecanlandı, bütün insanlar Sırplara sempati ve yardım etme arzusuyla baktılar ...
Yugoslavya'ya "Müttefik Kuvvet" adı verilen NATO askeri operasyonu Mart 24 1999'ta başladı. Bu resmi. Aslında, Rachak köyünde başladı.