Karadeniz, antik çağlarda, Yunanlıların kıyıları boyunca seyahat ettiği jeopolitik yarışta önemli bir önem kazanmıştır (Argonaut'ların Altın Polar'i aradığına inanılmaktadır). Yüzyıllar boyunca, Yunanlılar, Romalılar, Türkler, Gürcüler, Ermeniler, Romenler, Bulgarlar ve diğer sayısız ve küçük halk, Karadeniz kıyılarında yaşar ve deniz yolları için mücadeleye öncülük eder. Rusya'nın geçmişi büyük ölçüde Karadeniz bölgesi, özellikle de Kırım ile bağlantılıdır. 19. yüzyılın ortasında, Kırım Savaşı sırasında, Osmanlı, İngiliz, Fransız imparatorlukları ve Avrupalı müttefikleri, kayıpları esas olarak hastalık ve yaralardan ölen yarım milyon insan olan Rus İmparatorluğu'nu yendi.
1954’ta Ukrayna SSR’nin bir parçası olan Kırım, NATO’nun şahsında Rusya ile Batı arasındaki gerilimin merkezi olmaya devam ediyor. Rusya, Kırım'ı resmi olarak ilhak etti ve Ukrayna'nın güneydoğu bölgesinin bir bölümünü kukla güçlerin yardımı ile kontrol etti ve sık sık Rusya toprakları ile yarımadan arasında bir “kara köprüsü” oluşturmayı düşünüyor. İşgal ve silahlı çatışmaların (10 zaten binlerce kişiyi öldürdü) sonucu dayattığı yaptırımlar ekonomisini cezalandırıyor ve Suriye'deki iç savaş da dahil olmak üzere birçok sorunu çözmede Batı ile işbirliği yapmasına izin vermiyor.
Rusya, Karadeniz bölgesindeki bir başka yakın NATO ortağı olan Gürcistan topraklarını da işgal etti. Moskova, 2008 yılında kısa süreli bir savaşın ardından iki önemli Gürcü bölgesi - Abhazya ve Güney Osetya - kontrolü ele geçirdi. NATO’dan başka hiçbir ülke Afganistan’a Gürcistan’dan kişi başına daha fazla asker göndermedi.
Son olarak, jeopolitik bir bakış açısından, Türkiye'nin kuzey kıyısı, Ege ve Karadeniz'i ayıran son derece önemli Boğaz ve Çanakkale Boğazı ile diğer bazı NATO müttefiklerinin kıyıları, gemileri Sivastopol'da bulunan Rus Donanmasından baskı altındadır. Bu, Rusya'nın uzun zamandır hayalini kurduğu buzsuz bir limandır. Sivastopol - Akdeniz'de bir pencere. Rusya, Karadeniz'in yardımıyla Suriye kıyılarının üsleri üzerinde kontrol sahibi oldu filo Ege ve Akdeniz denizlerindeki etkisini yayacak ve Baltık Denizi'nin kuzeyindeki gibi NATO ile rekabet edecek.
Sadece jeopolitik değil, aynı zamanda Rusya’nın NATO’ya ve ortaklarına baskı yapmak için ekonomik nedenleri var. Petrol ve gaz sahalarının keşfedilmesine ek olarak, Moskova, Adriyatik, Baltık ve Karadeniz'i birleştirecek bir petrol boru hattının inşasıyla da ilgi çekiyor. Rusya, barış döneminde Karadeniz bölgesini ekonomik olarak kontrol etmek istiyor, ancak Batı ile bir çatışma durumunda bunun için savaşmaya hazır.
NATO, “Güney Denizi” için Rus planlarını engellemek için ne yapmalı? En iyi yol, Karadeniz'i stratejik bir ilgi alanına dönüştürmek ve NATO birliklerinin hareket edebildiğinden, pozisyonda olduğundan ve hem barışçıl hem de savaşlara katılmaya hazır olduğundan emin olmaktır. İttifak, Baltık Denizi ve Kuzey Kutbu'ndaki benzer prensipler tarafından yönlendirilir.
İlk olarak, NATO liman çağrıları, tatbikatlar ve eğitim için bir program geliştirmelidir. NATO gemileri daha sık Romanya, Türkiye, Bulgaristan limanlarına girmek, Gürcistan ve Ukrayna'nın serbest kıyı bölgelerinde durmak zorunda kalacak. Bu, İngiltere merkezli ve daha fazla 20 firkateyninin, korvetin ve mayın tarama gemisinden oluşan kalıcı bir NATO deniz bağlantısı ile ele alınabilir.
İkincisi, ittifak Karadeniz'de kararlaştırılmış bir operasyon planı geliştirmeli ve finanse etmelidir. NATO’nun diğer planlarında bazı hususlar zaten dikkate alınmıştır, ancak deniz üzerinde kontrol sahibi olmak ve sularındaki gücü tahmin etmek için detaylı bir analiz yapmak gerekmektedir. Eylem planı, İngiliz Donanması'nın emri ve Napoli'deki Müttefik kuvvetlerin emri ile birlikte geliştirilmelidir. NATO'nun temel avantajlarından biri, köklü bir komuta yapısıdır. 29 ülkeleri binlerce askeri 9'e sahiptir ve bu Karadeniz'deki operasyonları planlarken kullanılmalıdır.
Üçüncüsü, ABD kuvvetleri NATO operasyonlarından bağımsız olarak varlıklarını arttırmalılar. Amerika Birleşik Devletleri, İspanyol Rota limanına dayanan Aegis sistemi ile dört güçlü yıkıcıya sahiptir. Füze savunması ve Akdeniz'de güç sergileme amaçlıdırlar. Yıkıcılar daha çok Karadeniz'de görünmeli ve müttefikleriyle egzersizler yapmalılar.
Dördüncüsü, Amerika'nın Boğazları kontrol ettiği için Karadeniz’in anahtarını elinde bulunduran Türkiye ile yakın çalışması gerekiyor. 1936 Boğazı'nın statüsüne ilişkin Montrö Sözleşmesine göre, Karadeniz'e giden yol sıkı bir şekilde kontrol ediliyor ve Türkiye, dünyanın herhangi bir şeridi için geçerli olan standartları yumuşatacak BM Deniz Hukuku Sözleşmesini imzalamayı reddetti. Bugün Amerika ve Türkiye ilişkileri zorladılar, ancak Washington’un seçeceği bölgedeki herhangi bir askeri strateji için çok önemlidirler.
Son olarak, Amerika Batılı şirketleri Bulgaristan, Gürcistan, Romanya, Türkiye ve Ukrayna'ya yatırım yapmaya çağırabilir. Petrol ve gaz çok önemlidir, ancak lojistik, fiber optik kablolar ve diğer iletişimler de aynı derecede önemlidir. Bu ülkelerin ekonomilerini hem Karadeniz bölgesi hem de Avrupa ile birleştirmelerine yardımcı olmak ve Amerika'yı “yumuşak bir güç” olarak bölgeyi istikrara kavuşturabilir.
NATO’nun Karadeniz’de yapacak çok işi var. Aktif stratejik etkileşim ve ekonomik ilişkilerin geliştirilmesi, Rusya'nın bütün güney denizlerinin en önemlisi olan planlarına karşı gelebilecek en iyi yoldur.