Umberto Eco son verdiği röportajlarından birinde, fazla verimli olmanın o kadar da matah bir şey olmadığını hatırlatmış. “Her yıl bir roman çıkaran romancılığın” ona göre olmadığını söylemiş, çünkü “insan bir hikâye anlatmak için yedi, sekiz sene uğraşmanın tadını kaybedebilir.”
Kameranın Umberto Eco’yu takibi sırasında, iki şey dikkatimizi çekiyor; raflar raflar boyunca yürümesi ve raflarda çoğu kitabın sırttan açılmamış olduğu. Buna rağmen Umberto Eco, gidiyor ve aradığı kitabı “şıp” diye buluyor. Evet, bir kamera onu çekerken, ama olsun. Kütüphanesini görme fırsatı veriyor böylece bize.
Eco’nun kütüphanesinde 30.0000 kitap var ve kütüphanesini görenleri ikiye ayırıyor Eco: “Ovv Profesör Doktor Eco, bu ne müthiş bir kütüphane! Bu kitapların ne kadarını okudunuz?” diye soranlarla, pek küçük bir azınlık olan, bir kişisel kütüphanenin ego şişiren bir takıntı değil de bir araştırma aracı olduğunu kavrayanlar. “Onlar” diyor Eco, “okunmuş kitapların, okunmamışların yanında nasıl da kıymetsiz olduğunu iyi bilirler.”
http://www.openculture.com/