Bel ve Sırt Ağrısı
Vücudun yanlış kullanımı ve kötü duruşa bağlı olarak yumuşak dokuların (kaslar, bağlar, eklemler gibi yapıların) zorlanması nedeniyle oluşan ağrılardır.
Vücudun yanlış kullanımı ve kötü duruşa bağlı olarak yumuşak dokuların (kaslar, bağlar, eklemler gibi yapıların) zorlanması nedeniyle oluşan ağrılardır. Bel ve sırt ağrılarının farklı nedenleri de vardır: Doğumsal bozukluklar, travma ve buna bağlı kırıklar, bel ve sırt disk hastalıkları, bel ve sırt kireçlenmesi, omurların kayması, romatizmal hastalıklar, osteoporoz gibi kemik hastalıkları, yumuşak doku romatizması, tümörler, enfeksiyonlar... Ayrıca sindirim, üreme, boşaltım sistemleri gibi diğer bölgelerden yansıyan ağrılar ve psikolojik kökenli ağrılar, bel ve sırt ağrılarının önemli nedenlerini oluşturur.
Bel ve sırt ağrısının belirtileri nelerdir?
Yumuşak dokulardan ve küçük eklemlerin kireçlenmesinden kaynaklanan ve daha sık görülen bel ve sırt ağrısı daha çok hareketle, ayakta durmakla ve sağa-sola dönüşlerde ağrı ve kısıtlılıkla kendisini gösterirken, özellikle kişinin bacaklarına doğru ilerleyen bir his kaybı ve güçsüzlükle seyrediyor ve kişi bir süre sonra idrar ya da dışkı kaçırmaya başlıyorsa mutlaka bir uzmana başvurmalıdır.
Bel ve sırt ağrısının tanısı nasıl konur?
Bel ya da sırt ağrısıyla hekime başvuran bir hastanın öncelikle fizik muayenesi yapılır. Ardından hastanın durumuna göre bel ve boyun filmi, bilgisayarlı tomografi, MR görüntüleme, elektromyografi ve sintigrafi gibi görüntüleme yöntemlerinden biri ya da birkaçı yapılıp gerekli kan tetkikleri istenir.
Bel ve sırt ağrısı nasıl tedavi edilir?
Genellikle ani başlayan bel ağrılarının büyük çoğunluğu, istirahat, ilaç tedavisi, fizik tedavi gibi yöntemlerle tamamen düzelir ancak bu tür ağrıları olan bazı kimselerde de bu ağrı kronikleşerek çok daha uzun sürebilir ve yukarıda sayılan tedavilerle düzelmeyebilir. Kronikleşen bel ve sırt ağrılarında ilaç ve korse kullanımı, girişimsel ağrı tedavi yöntemleri ve psikoterapi gibi tedaviler uygulanmaktadır.
Bel ve sırt ağrıları çok sık olmamakla birlikte cerrahi tedavi gerektirebilir. Hastaların ancak yüzde 2-5’inde cerrahi uygulanmaktadır.