Uzlaşmanın alternatifi yoktur.
Rusya ile ilişkiler, SSCB’deki eski ortakların hiçbiriyle Gürcistan’da olduğu kadar çarpıcı bir şekilde gelişmedi. Ve sadece Moskova ve Tiflis’in bir noktada savaş halindeydi. İkili ilişkilerin atmosferi şaşırtıcı. Neredeyse her zaman güçlü duygulara doygun, yetersiz beklentilerle dolmuş, ardından makul olmayan hayal kırıklıkları izlenmiş, irrasyonel eylemlere yol açan hatalı değerlendirmelerle veya tersine, bir şeyin düzeltilebileceği önemli anlarda eylemsizlik yaşanıyor.
Tüm birikmiş sorunların patlatıldığı yılın 2008'inin olaylarının sade ve gerçek bir nesnel analizi, kendilerini tanıkların ve katılımcıların bulunduğu tutkulardan uzak tutabilen gelecek nesillerin çoğudır. Günümüzde bilim insanlarının ve politikacıların görevi, trajik sayfayı tamamen çevirmezse (savaşların yol açtığı yaralar o kadar çabuk iyileşmiyorsa), daha sonra Rus-Gürcü ilişkileri olarak adlandırılan folionun daha fazla yazılabileceğini hayal edebiliyorlar. Gürcistan'daki 2012'un sonbaharındaki politik değişimleri, bu çalışmaların ortaya çıkmasına neden olan diğer şeylerin yanı sıra, bu konuya ilgi uyandırdı. Bununla birlikte, hazırlığı, Rusya'daki hiç kimse Gürcistan'daki gücün vatandaşların iradesinin bir sonucu olarak çabucak ve barışçıl bir şekilde değiştirilebileceğine inanmadığı inancında bile, Ekim 1’in “siyasi depreminden” çok önce başladı. Rusya Dışişleri Bakanlığı'ndan MGIMO (Üniversite) 'den araştırmacılar tarafından hazırlanan raporun değeri Nikolay Silaev ve Andrey Sushentsov da yazarların mevcut duruma odaklanmadıkları yönünde.
Son derece zor olmasına rağmen, iki halk arasındaki çıkmazı kırmak için neler yapılabileceğini anlamak için son derece bilimsel vicdanlılıkla çalıştılar. tarih etkileşimler, her zaman ve en zor zamanlarda, birbirleri için can atıyorlardı. 2000-lerin ortasındaki kasvetli dönem - 2010-lerin başlangıcı, bir kez daha, umutsuz bir politik durumda bile, bazen karşılıklı histeriyi dövme eşiğinde, iyi bir komşuluk birlikteliğinin ortaya çıkma arzusunun ortadan kalkmadığını ve politik bir bakışta göründüğü anda ortaya çıktığını gösterdi. değiştirin. Bir önceki dönemin faydalarından bahsetmek mümkün ise, o zaman tam olarak en düşük noktanın (ve biri savaştan daha kötü bir şeyi hayal bile edemez) sona ermiştir ve bundan sonra bile normal bağların canlanması için bir fırsat vardır.
Geri dönüş uzun ve zor olacak, yazarlar bunu gizlemeyecek ve uzun bir yolculuğa yalnızca ilk adımları sunacak. İki ülkenin nesnel çelişkileri, önyargı ve kızgınlık eksikliği var. Yaklaşımların asimetrisi önemli bir faktör olarak işlev görür - Gürcistan, tanımı gereği, Rusya'nın öncelikli sisteminde Rusya'nın Gürcistan'ın çıkarları paletinde kapladığı yeri alamaz. Bu ne iyi ne de kötü, sadece kabul etmek için böyle bir pozisyon almanız gerekir. Son olarak, eğer mümkünse tartışmasının ancak çok uzun bir uzlaşma sürecinin bir sonucu olarak - Rusya'nın egemen devletler olarak tanıdığı bölgelerin statüsü ve Gürcistan'ın kendi eyaletlerini gördüğü bir soru var. Egemenlik sorunu genel olarak uluslararası ilişkilerin temel sorunudur, bütün teorik eser kütüphaneleri ve bu konuda belirli vakalara ilişkin daha az sayıda pratik çalışma yazılmıştır. Eğer durum böylesine ileri bir aşamaya ulaştıysa, özellikle daha erken zamanlarda izinlere güvenmek anlamsızdır. Öte yandan, tarih öğretir - er ya da geç değiştirmeyecek çelişkili durumlar yoktur, yeni fırsatlar ortaya çıkarır - onları önceki aşamada hayal etmek imkansızdı, ancak bir noktada neredeyse kabul görmüş görünüyorlardı.
Aynı zamanda, modern dünyada halkların kendi siyasi kaderlerini belirleme hakkına sahip olma özlemlerini görmezden gelmenin imkansız olduğunu unutmamak gerekir. Bu eğilim her yerde teyit edilir ve tüm hükümetler buna dikkat etmek zorundadır. Bu nedenle, büyük politikacıların ve büyük güçlerin oynadığı her oyunda, halkların bir arada veya ayrı yaşama arzusu belirleyici bir tartışma olacaktır. Bu, hem Moskova hem de Tiflis tarafından hatırlanmalı, 21. yüzyılda hiç kimsenin bir şey empoze edemeyeceğinin farkında olmalısınız, ancak elbette, entelektüel çabalar gösterip kendi örneğinizi yerine getirdiğinizden emin olabilirsiniz.
Kısmen, Rus-Gürcü ilişkileri, önceki normların ve kuralların hızla aşındığı ve yenilerinin ortaya çıkmadığı zamanlarda, dünyadaki genel bir yıkıma kurban gitti. Güce olan güven, ilgi alanını güçlü bir baskıyla genişletme arzusu, 20. yüzyılın sonunda ortaya çıkan uluslararası atmosferin bir ürünüdür - 21. yüzyılın başı. Tüm ideolojik ve yasal işaretlerin kayması, Soğuk Savaşın sona ermesiyle dünya siyasetinin dengesinin ortadan kalkması ve tek bir süper gücün öncülüğünde dikey bir hiyerarşik sistem kurma girişiminin bir sonucudur.
Hem Rusya hem de Gürcistan, her biri kendi yolunda ve her biri çok sayıda yanlış ve yanlış olan, yeni sistemde kendileri için bir yer bulmaya çalıştı. Ve hiçbir sistemin olmadığı ve dünya hala bir geçiş durumunda olduğu anlaşılıncaya kadar yaptılar - küresel bir cihazın istikrarlı bir modeli uzun zamandır geçmişte kaldı, ancak bir sonrakinin neye benzeyeceği belli değil. 10'in bile yıllar önce dünya düzeninin ayağı gibi göründüğü kurumlar krizde. Geleceklerini planlayan ülkeler için, bu kurumların bir parçası olma vazgeçilmez ihtiyacına dayanarak, kendi beklentilerini yeniden değerlendirmenin zamanı geldi.
Ünlü sosyolog Zygmunt Bauman, kısa bir süre önce yapılan röportajda modern dünyayı değişimin tek sabit ve belirsizliğin tek kesin olduğu ortam olarak tanımladı. Bu akıcı ve öngörülemeyen ortamda, herhangi bir devletin tek rasyonel seçimi yalnızca bir tane olabilir - potansiyelini güçlendirmek (siyasi, ekonomik, kültürel, askeri) ve sorun sayısını en aza indirmeye çalışmak, en azından elimine edilebilecek olanları ortadan kaldırmak. Kültürel ve tarihsel olarak yakın iki ülke, en azından ortak hayatta kalma uğruna, kendilerini bölen engellerden kurtulmak için her şeyi yapmak zorundadır. Üstelik, devasa Rusya için bu aslında, iki ülkenin kalibre ve statüsündeki farklılıklarla, küçük Gürcistan'dan daha az önemli değil. Dikkatinize sunulan çalışma bu yönde bir adımdır.
Fyodor Lukyanov, Dış İlişkiler ve Savunma Politikaları Konseyi Başkanlığı Başkanı, Küresel İlişkilerde Rusya Baş Editör'ü.
Soyut
Bu raporun amacı, 2012 parlamento seçimlerinden ve Gürcistan’ın Rus-Gürcü ilişkilerinin normalleşmesi sorununda Rusya’nın tutumunun ardından Gürcistan’daki siyasi durumla ilgili nesnel bilgi eksikliğini telafi etmektir.
2012 boyunca, Rusya Dışişleri Bakanlığı MGIMO (Üniversite) bilim adamları N.Yu. Silaev ve A.A. Susentsov, Gürcistan ve Rusya Kuzey Kafkasya bölgelerinde saha araştırması yaptı. Araştırma ziyaretlerinin amacı, Gürcistan otoritelerinin ve sosyal güçlerin Gürcistan'ın iç politikaları üzerindeki konumu ve Gürcistan'ın seçim dönemi 2012'i bağlamında Rusya ile ikili ilişkiler konusundaki analitik materyalleri toplamaktı. Ocak ve Temmuz aylarında 2012, A.A. Susentsov, Tiflis'teki Rus ve Gürcü siyaset bilimciler arasındaki iki uzman toplantısına katıldı. Kafkasya Evi projesi çerçevesinde, bir Gürcü-Gürcü uzman grubu Gürcistan'ın siyasi liderliği temsilcileri ve muhalif siyasetçilerle toplantılara katıldı. Araştırma ziyaretleri sırasında Sushentsov bağımsız uzmanlar, insan hakları savunucuları, bilim adamları, medya temsilcileri ve Gürcistan STK'ları ile bir dizi görüşme ve röportaj yaptı.
Nisan ve Mayıs aylarında, 2012, N.Yu. Silaev, "Çerkes Sorunu" konulu bir araştırma yaptı: Sosyal Bilimler Enstitüsü tarafından sağlanan hibe çerçevesinde modern Rusya'daki ulusal hareket. Alan araştırması aşaması, Kabardey-Balkarya ve Adige'deki Kuzey Kafkasya'da, yazarın Çerkes ulusal örgütlerinin temsilcileri ile bir dizi derinlemesine görüşme gerçekleştirdiği yerlerde gerçekleşti. Rusya-Gürcistan web sitesinin çalışması: uzman diyalogu (www.georgiamonitor.org) ve bu web sitesi ve Kafkas İşbirliği ticari olmayan ortaklığın oluşturduğu uzman ağı, Gürcistan'daki mevcut ekonomik ve politik süreçleri anlamada önemli bir rol oynadı.
Toplanan N.YU. Silaev ve A.A. Susentsov, Rusya ve Gürcistan arasındaki ilişkilerde bir dizi kilit problemi analiz etmeyi mümkün kıldı.
- Gürcistan’daki iç siyasi durumdaki değişikliklerin ikili ilişkilerin normalleşmesi umutları üzerindeki etkisi,
- Moskova, Tiflis, Sohum ve Tskhinval arasında ekonomik, ulaştırma ve insani gündemde işbirliği potansiyeli,
- Gürcistan’ın bölgedeki "Yeni Kuzey Kafkasya Politikaları" nın sonuçları ve beklentileri,
- Gürcistan'ın Avrupa-Atlantik entegrasyonunun potansiyeli ve bölgesel güvenlik üzerindeki etkisi,
- Rusya ve Gürcistan arasındaki ticaret, ekonomik ve insani işbirliği için beklentiler.
2012'in sonbaharında, raporun bulguları uzman topluluğunun ve Rusya'nın siyasi oluşum çevrelerinin temsilcilerinin tartışmasına sunuldu. Ekim ve Kasım aylarında, Rusya Dışişleri Bakanlığı'nın MGIMO'sunda (Üniversite), akademik kurumlardan ve araştırma STK'larından uzmanların ve Rusya Dış Politika Bakanlığından uzmanların ve Gürcistan yönündeki Rusya dış politika hattının geliştirilmesi ve uygulanmasında doğrudan görev yapan diğer kurumların katılımıyla bir rapor tartışıldı.
Yazarlar, Rusya Dışişleri Bakanlığı Akademisyeni A.V. MGIMO Rektörü'ne (Üniversite) müteşekkiriz. Torkunov, bu raporda ortaya çıkan araştırma projelerini desteklediği için. Yoldaşlarımıza ve meslektaşlarımıza - Kafkasya ve Bölgesel Güvenlik Sorunları Merkezi ve MGIMO'nun (U) Uluslararası Sorunlarını Uygulamalı Analiz Dairesi çalışanlarına teşekkür ediyoruz. Çalışmamızın sonuçlarının tartışılmasında yer alan ve değerli yorum ve önerilerde bulunan devlet kurumları, akademik kurumlar ve STK'ların uzmanları olan meslektaşlarımıza minnettarız. Bu çalışma, Gürcistanlı meslektaşlarımızın ve ortaklarımızın Kabardey-Balkarya ve Adige'ye katılımı olmadan gerçekleşemezdi. Hepimiz ortak bir çıkarı paylaşıyoruz - Rusya ile Gürcistan arasındaki ilişkilerin normalleşmesi için koşulların yaratılması.
GÜRCİSTAN RUSYA-GÜRCİSTAN İLİŞKİLERİNİN SEÇİMİ VE SONUÇLARINDAN SONRA
1. Gecikmeli normalleşme
Dört yıldan fazla bir süredir, Ağustos 2008 çatışmasıyla kesintiye uğrayan Rusya ile Gürcistan arasındaki ilişkilerin normalleşmesi sorununu gündeme getirmek için politik koşullar olgunlaştı. Çatışma sırasında bile ihtiyaç duyulan tarafların daha önce uzlaşmasını engelleyen şey nedir? Bunun birbiriyle ilişkili birkaç nedenden dolayı olduğunu öne sürmeye teşebbüs ediyoruz.
Rus tarafından, bu, öncelikle, basit bir kaynak tasarrufu idi. Gürcistan'daki Birleşmiş Millet Hareketi hükümeti ile bir modus operandi kurmak için büyük çaba sarf edilmesi gerekiyordu. Dahil: "Gül Devrimi" nden bu yana biriken ataletin üstesinden gelmek, diplomatik formülasyonlar, etkileşim kanalları bulmak, partilerin takip edebileceği bazı anlaşmalara ulaşmak için gerekliydi.
Bununla birlikte, Mikhail Saakashvili hükümeti ile ilişkilerin deneyimi, ABD ve AB ile ilişkiler bağlamında Moskova ile araçsal temaslar kullandığını gösterdi. Öyleyse, hangi çabanın gösterileceği ödülü neydi? İlk ve açık çözüm, iki ülkenin basını arasında değiş tokuş edilen bir düşmanca söylem akışının bir tür çerçeveye girmesi olacaktır. Ve Rusya kararı verdi. 2008 ihtilafından yaklaşık iki yıl sonra, Gürcistan ile ilgili olumlu ve olumsuz yayınlar dengelendi, Gürcü liderlik temsilcileri en büyük Moskova gazetelerinin sayfalarından konuşabildiler (ancak bunu daha önce reddetmediler), Gürcistan hakkındaki yayın yapan TV kanalları sessizdi. bunun yerine artıya atfedilmesi gerekir. Fakat hiçbir uygun müdahale aşaması izlenmedi. Hem Rus hem de Gürcü davalarında, basın özgürlüğüne yönelik bir girişim meselesi olmadığını, yalnızca hedeflenen devlet propagandasının sona ermesi anlamına geldiğini vurguluyoruz. İkincisi, Moskova'da Mikhail Saakashvili ile bir konuda anlaşmaya varmanın mümkün olduğuna inanmadılar. Burada, sözlerini tutmayan bir adam olarak sağlam bir ün kazandı. En çarpıcı, ancak bunun tek örneği değil, tek taraflı bir ateşkes ilan ettiği Gürcistan Cumhurbaşkanı'nın televizyondaki adresinden birkaç saat sonra, yılın Ağustos 8'inde 2008 gecesinde Tskhinval'ın bombalanması.
Gürcistan Moskova ile ilişkilerde “sıfırdan başlamaya” çalışırsa, bu uygulamanın devam etmeyeceğinin garantisi var mıydı? Bu gibi çelişkili sinyallerin Gürcistan'dan geldiğini ve ortak vektörlerini izole etmenin neredeyse imkansız olduğunu söylemeye gerek yok. Saakashvili, cesaretlendirici olarak nitelendirilebilecek birkaç açıklama yaptı. Rusya ile diyalogun lehine konuştu ve Avrupa Parlamentosu kürsüsünden Abhazya ve Güney Osetya'ya karşı güç kullanmama sözü verdi. Ancak Gürcü makamlarının politikasının genel bağlamında, bu ifadeler ikna etmek için çok az şey yaptı. Diyalog çağrısından sonra, Gürcistan cumhurbaşkanı Rusya’nın tek hedefinin "Gürcistan’ı yutmak" olduğunu ilan etti. Abhazya ve Güney Osetya halkı ile temasların genişletilmesini öngören “İşgal Edilen Bölgeler için Devlet Stratejisi” nin hazırlanmasına iki cumhuriyetteki sivil toplum kuruluşlarının faaliyetleri ile ilgili gerçek kısıtlamaların getirilmesi eşlik etti.
Üçüncüsü, Gürcistan çevresindeki genel belirsizlik durumunda, Rusya, Ağustos öncesi gündeminin Avrupa'daki uluslararası politikada ve Sovyet sonrası alanda kendi elleriyle hayaletlerine neden olmak istemedi. Sonuçta, Mayıs 2009’ta Moskova’nın Gürcistan’da yapılması planlanan NATO tatbikatlarına sert tepki vermesinin sebebi neydi? Rusya, kategorik olarak Gürcistan ile ittifak arasındaki işbirliğinin, Ağustos 2008’ta, tüm mezar tarihiyle bir çelişki yokmuş gibi devam etmesini istemiyordu. Ağustos ayındaki çatışmadan neredeyse iki yıl sonra, Gürcistan cumhurbaşkanı ya Avrupa başkentlerinde ya da Washington’da kabul edilmedi. Bu açık bir izolasyon belirtisiydi - Gürcistan değil, lideri. Bu izolasyonun üstesinden gelmeye yardımcı olmak için Rusya açısından mantıklı mıydı? Koşullar oldukça Moskova'yı bekleme konumuna itti.
Rusya'nın Gürcistan liderliğine yönelik çizgisini ilişkilerin normalleşmesinin önündeki tek ve tek engel olarak görmek yanlış olur. Gürcü politikasının ayrıca gerilimleri azaltmak için sistem kısıtlamaları vardır. Mikheil Saakashvili ve çevresi etkili bir siyasi güç olmaya devam ediyor. Rusya ile düşmanlık Saakashvili'nin konusudur, kendine güveniyor, başlı başına kendisini lider pozisyonlarına itiyor. Moskova ile ilişki kurmak temelde farklı bir şey. Bu tam olarak Gürcü liderin en kötüsünü yaptığı şey. Durum, Rus-Gürcü ilişkilerinin Gürcü kamu politikasının akut bir sorunu olması gerçeğiyle karmaşıklaşıyor. Ve kamu politikası, mevcut başkanın bazen radikal inisiyatifleri için destek sağlayabildiği bir alandır.
Son dört yılda, dünyada ve özellikle de Sovyet sonrası alanda pek çok şey değişti. Her şeyden önce, ortaklık kuramadığı ve komşularıyla saygılı ilişkiler kurduğu iddiasıyla Rusya'nın düşmanlığına ilişkin geleneksel tezler reddedildi. Rusya, komşularının çoğu ile batı sınırlarındaki ilişkilerini geliştirmiştir. Norveç ile sınır anlaşması, İsveç ve Finlandiya ile Nord Stream doğal gaz boru hattının inşası konusunda anlaşmalar imzaladı, şu anda Rusya'da Almanya, Fransa ve İtalya ile birlikte AB'deki potansiyel kilit ortaklardan biri olarak kabul edilen Polonya ile uzlaşma. Ukrayna ile, deniz üssünün Sevastopol’da kalmasının uzatılması konusundaki anlaşma, Ukrayna’nın NATO’ya katılma planlarından yeni liderliğinin reddedilmesiyle Kiev’le ekonomik işbirliğinin artırılması bekleniyor. Buna, Azerbaycan ile ilişkilerin seviyesinin, Moskova ile Bakü ve Erivan arasındaki ilişkilerde dengenin sağlanmasını mümkün kılan ve yalnızca insani alanda olsa bile, Karabağ ihtilafındaki taraflar arasındaki müzakereleri teşvik eden stratejik bir ortaklığa yükseltilmesi de eklenmelidir. Olumlu değişiklikler, Rusya'nın Baltık ülkeleriyle olan geleneksel olarak zor ilişkilerinde bile göze çarpmaktadır.
Rus-Gürcü ilişkilerinin umutları için bu, her şeyden önce kararlılığın olmaması anlamına gelir. İki ülke çatışmaya devam etmeye mahkum değil. Mevcut durum yıllar içinde evrim geçirmiştir ve Moskova ile Tiflis arasındaki ilişkilerin normalleşmesinin bugünün konumundan itibaren aşılmaz bir şekilde görüldüğü gibi birçok engel var. Ancak, ilişkileri geliştirmek için kaynaklar vardır. İki toplumun temasları durmadı, siyasi düşmanlık insan ilişkilerini etkilemedi. Devam eden boşluk, Ana Kafkasya Aralığının her iki tarafında anormal bir durum olarak algılanmakta ve düzeltmeye tabi tutulmaktadır. Değişen dünya, Rusya’yı bir araya getiren ortak bir şey olan ve Gürcistan’ın onları birbirinden ayıran şeylerden daha önemli olduğu ortaya çıkabilen arka plana karşı bu tür zorluklar ve tehditler ortaya koyuyor.
2012’in sonbaharında Gürcistan’daki politik durumdaki değişim, Gürcü Rüyası muhalefet koalisyonunu iktidara getirdi. B. İvanishvili hükümetinin öncelikli hedeflerinden biri, ülkenin eski liderliğine ilişkin Rus politikasının denetlendiğini ilan etti. Moskova'da Rusya-Gürcü ilişkileri için beklentilerin tartışılması konusundaki gözlemlerimiz, burada bekleme süresinin sona erdiğini gösteriyor. İkili ilişkileri normalleştirmek için bir fırsat penceresi açılır. Bu sürecin geri döndürülemez hale gelmesi için, taraflar arasındaki mevcut çelişkilerin özenli analizi ve envanteri, öncelikli olanların seçilmesi ve gelecekteki normalleşme aşamalarının planlanması gerekmektedir.
2. Seçimden sonra Gürcistan
Ekim 1 2012’te yapılan parlamento seçimlerinde girişimci Bidzina Ivanishvili’nin liderliğindeki muhalefet koalisyonu “Gürcü Rüyası” kazandı. Koalisyon, orantılı sistemin oylarının% 55'ini, neredeyse "15 yüzde" partisinin "Birleşik Ulusal Hareketi" sonucunu aştığını ve çoğunluktaki çoğunlukta kazandıklarını gösteriyor.
Gürcistan Rüyası ile Gürcistan Cumhurbaşkanı Mikhail Saakashvili’nin liderliği arasındaki görüşmeler sonucunda, B. Ivanishvili önerildi (ve bu kapasitede Parlamento tarafından onaylandı). Cumhurbaşkanlığı otoritesi M. Saakashvili'nin süresi yakında sona erecek, yeni cumhurbaşkanlığı seçimlerinden sonra, Gürcistan Anayasası'nda yapılan değişikliklerin yürürlüğe girmesiyle başlayacak ).
Ekim-Aralık’taki Gürcistan’daki ulusal siyasi olaylar, 2012’te B. İvanishvili’nin ekibinin sadece nominal değil aynı zamanda gerçek bir otorite de alabildiğini gösteriyor. Gürcü Rüya koalisyonunun iktidara gelmesi, hem Gürcistan'ın iç politikasında hem de Rus-Gürcü ilişkilerinde yeni bir durum yaratıyor. Rusya ile ilişkiler konusunun arifedeki Gürcistan kamu politikasındaki ve seçimlerdeki öneminin önemine bakıldığında, bu iki alan birbiriyle yakından ilişkili.
Mevcut durumun en önemli özelliklerini not alın.
B. İvanishvili, Gürcü seçmenlerinden önemli bir güvenilirlik kazandı. Seçimlerde, selefleri için mümkün olmayan tüm muhalefet seçmenlerini pekiştirmeyi başardı. Büyük bir kişisel popülerliği var ve Gürcistan’da tükenmez finansal kaynaklara sahip. Bu, B. Ivanishvili'yi kazanan koalisyonun tartışmasız lideri yapar.
Aynı zamanda, B. Ivanishvili’nin kendi ekibinin belli bir zayıflığı dikkat çekiyor. Hükümet ve parlamentodaki bazı kilit görevler, Cumhuriyetçi Partiden Iraklı Alasania liderliğindeki Özgür Demokratlar partisinin temsilcileri tarafından işgal edildi. Bu iki taraf da Gürcistan’ın hızlandırılmış batılılaşmasına ve Avrupa-Atlantik entegrasyonuna bağlı kalmaktadır.
Seçmenlerin beklentileri ile yeni hükümetin fiili seyri arasındaki belli farklılıklar göz ardı edilemez. Büyük ölçüde parlamentonun kontrolünü kazanan Cumhuriyetçi Parti'nin kendi seçimlerini hiçbir zaman kendi başına, dış koalisyonlarda kazanmadığını ve 2004'te temsilcilerinin meclise Mikhail Saakashvili ile koalisyonda girdiğini belirtti. Cumhuriyetçiler, hükümetinin otoriterliğini şiddetle kınadılar, ancak aynı zamanda başkanlık partisi "Birleşik Ulusal Hareket" in stratejik tutumlarını paylaştı. Sovyetler sonrası uzaydaki birçok liberal gibi Cumhuriyetçiler de sert laikliklere eğiliyorlar, Gürcistan Ortodoks Kilisesi ile çok iyi ilişkileri yok ve bu konuda onların pozisyonları da cumhurbaşkanına yakındı. Aynı zamanda, “Gürcü Rüyası” seçimleri resmi olmayan ancak Kilise'den çok gizli olmayan onaylarla kazandı. Yargılanabildiği kadarıyla, bu durum zaten Cumhuriyetçilerin laik söyleminin yumuşamasına neden olmuştur.
Seçimler arifesinde Gürcistan'da yapılan anketler, muhalefet koalisyonunun seçmenlerinin NATO’ya duydukları sempati ile oybirliği taşımadığını ve Gürcü askerlerinin Afganistan’a (1) gönderilmesini onaylamadıklarını gösterdi. Özellikle, “Gürcü Rüyası” na oy verecek olan Gürcü seçmenlerin% 32’i NATO’yu “saldırgan bir askeri blok” olarak niteledi. % 53, Gürcistan ve ittifakın çıkarlarının örtüşmediği ifadesiyle aynı fikirdeydi. % 88, Gürcistan'ın askerlerini Afganistan'a göndermemesi gerektiği fikrini belirtti. Bu seçmen grubunun B. Ivanishvili’nin seçim söylemini NATO’yla yakınlaşma yolunda sürdürme konusundaki seçim söylemini ABD’ye yönelik zorunlu bir diplomatik jest olarak algıladığını düşünmek için bir neden var ve bu dersin seçimleri kazandıktan sonra pratik siyasetin temeli olmasını beklemiyor.
Bir yandan, ülkenin NATO’ya entegrasyonunun haklı olduğundan şüphe eden bu seçmen grubunun Gürcistan kamu politikasında temsil edilmeme sorunu var. Öte yandan, Gürcü siyasi seçkinleri Baltık ülkelerinin yanı sıra Orta ve Doğu Avrupa ülkeleri için modellenmiş olan Avrupa-Atlantik ülkesi entegrasyon olasılığına hala inanmaktadır. Bu ülkelerin mevcut durumdaki deneyimlerinin - Avrupa Birliği’ndeki kriz, ABD’nin Orta ve Doğu Avrupa’ya olan ilgisine ve Sovyet-sonrası’nın Orta Doğu’daki istikrarsızlaşma arka planına karşı olan alandaki düşüşüne rağmen - pek de kopyalanamaz. Gürcistan’ın güvenliğini ve genel olarak dış politika stratejisinde bir alternatifi ortaya çıkaran diğer mekanizmalarla ilgili tartışmanın fiili olarak engellenmesi, belirtilen hedeflerin ulaşılmamasının sıkıntılarının hissedilmesine neden olabilir, koalisyonu istikrarsızlaştırabilir.
Birleşmiş Milletler Hareketi M. Saakashvili, seçimleri kaybetmesine rağmen parlamentoda göreceli olarak güçlü bir pozisyon aldı. Seçimlere UNM'ye aday gösterilen çok sayıda çoğunluk milletvekili parlamento çoğunluğunun tarafına geçti, ancak muhalefet partisinin ve hiziplerinin çöküşü henüz gözlenmedi. Geçtiğimiz iki ay içerisinde M. Saakashvili, ofisten çıkarılması ve ortaklarının birkaçının tutuklanmasıyla ilgili birkaç darbe aldı. Anlaşılan ABD’de yapılan cumhurbaşkanlığı seçimlerinin bir sonucu olarak Amerikan yönetimini değiştirmenin hiçbir gerekçesi yoktu. Ancak, atadığı bölgelerin liderleri M. Saakashvili'nin kontrolünde kalır. Yargı üzerindeki etkisi devam etmektedir. Başkanın elinde ana medya varlıkları vardı. Hükümet ve “Gürcü Rüyası” nın parlamento çoğunluğu, en azından cumhurbaşkanlığı seçimlerine kadar muhalefetle devam eden çatışma bağlamında hareket etmek zorunda kalacak. Bu seçimlerin kendileri, Başbakan Yardımcısı ve Savunma Bakanı Iraklı Alasania'nın cumhurbaşkanlığı emelleri göz önüne alındığında, koalisyon içindeki sürtünme kaynağı olabilir ve parlamento seçimlerinden kaynaklanan siyasi uyumun yeniden biçimlenmesine yol açabilir.
B. İvanishvili'nin kazandığı zafer, hem ülkenin sosyo-ekonomik gelişimi ile hem de Rus-Gürcü ilişkilerinin normalleşmesiyle bağlantılı olarak toplumda yüksek beklentilere yol açtı. Mevcut şartlarda, Başbakan koalisyonun çöküşünü önlemeye ve M. Saakashvili ile UNM'nin konumunu güçlendirmeye çalışarak dikkatli davranmaya zorlanacak. Gürcistan'daki dengesiz iç siyasi durum, her halükarda, yakın gelecekte, ekonomik alanda veya dış politikada bir atılım gerçekleştirilmesine izin vermeyecektir. Yeni hükümetin ve parlamento çoğunluğunun ayrı görevi, aşırı ısınan beklentileri umut seçmenlerden mahrum bırakmadan, desteklerini kaybetmeden ve iç ve dış politika inisiyatifini koruyarak nasıl soğutulacağını bulmak.
Yeni hükümetin Rusya ile ilişkilerinde önemli bir kaynağı, bu alandaki olumsuz deneyim eksikliğidir. Mikhail Saakashvili'nin figürü Rus-Gürcü normalleşmesinin önündeki bir engeldi, çünkü Moskova'da Gürcistan cumhurbaşkanı kendi sözünü tutmayan bir kişi olarak ün kazandı. Buna ek olarak, Rus yönündeki olumlu değişiklikler onun için nesnel olarak kârsızdı: Cumhurbaşkanı Moskova ile kavga etmekte iyi, ancak hoşgörülü davranmakta ve Gürcistan izleyicileri için Rusya temasının önemini göz önüne alarak, bu gibi değişiklikler iç politikada öne çıkacaktı. Saakashvili'den daha fazlası, uzlaşma görevlerini yerine getirin. Rusya, iki taraflı ilişkilerde Gürcistan'a çekici girişimler öne sürmek için acele etmedi, seçimlerden önce var olan gerçeklikte, bu tür girişimlerin yalnızca Saakashvili’nin iç politik konumlarını güçlendireceğini ve pazarlık eksikliğini göz önüne alarak aslında kuma gireceğini biliyordu.
Rusya ile ilişkilerde yeni hükümetin bir başka kaynağı düşük başlangıç etkisi olarak tanımlanabilir. Şimdi ikili ilişkiler o kadar kötü ki, iyiye doğru herhangi bir kayma önemli bir başarı olarak algılanacak. Ayrıca, yüksek beklentilere rağmen, Gürcistan toplumunda, genel olarak, çelişkileri çabucak çözmenin imkansız olduğu anlayışı vardır. Moskova'da, kısıtlı iyimserlikle, başbakan'ın Rusya ile ilişkilerde özel temsilcisi olarak atanan Zurab Abaşidze'nin faaliyetlerini takip ediyorlar. Gürcistan'ın yeni makamlarının, eski makamların kabul ettiği Rus karşıtı söylemlerden reddetmesiyle birlikte, bu, tarafların temel tutumlarını gözden geçirmelerini veya iç siyasi nedenlerden dolayı taviz vermelerini kabul etmemelerini gerektirmeyen diyalog için yeni fırsatlar yaratıyor.
Seçimlerin bir sonucu olarak, Rusya ile ilişkilerin Gürcistan'da tartışıldığı atmosferin değişmesi de önemlidir. Rusya ile ilişkileri normalleştirme gereğini savunan "üçüncü sektör" temsilcileri olan siyasetçiler ve uzmanlar, artık siyasi olarak izole olma veya "Rus casusları" olarak markalaşma riskini göze almıyorlar. Rusya-Gürcü ilişkileri için umutların tartışılması daha özgür ve önyargısız bir şekilde yapılabilir. Gürcistan'ın yeni hükümetinin karşı karşıya kaldığı ve hâlâ karşı karşıya kalacağı net hedef zorluklara rağmen, Rusya-Gürcü ilişkilerinde bir fırsat penceresi ortaya çıkmıştır. Bu rapor, bu fırsatların ikili ilişkilerin çeşitli alanlarındaki analizine ayrılmıştır.
3. Güney Osetya ve Abhazya
Gürcistan-Abhaz ve Gürcistan-Osetyan ihtilaflarının çözümünün nihai hedefleri nasıl belirlenir ve 1990 ve 2000 yıllarında böyle bir çözüm sürecinin nasıl değerlendirildiğine bakılmaksızın, Gürcistan için Rusya ile mevcut ilişki Gürcistan siyasetinin bu merkezi sorununda olumsuz bir dinamik anlamına gelir. Abhazya ve Güney Osetya'daki statüko, bölgesel ve bölge dışı oyuncular tarafından tanınmasına veya tanınmamasına bakılmaksızın mevcuttur ve zamanın geçişi onu güçlendirir. Abhaz ve Güney Osetya meseleleri, Rusya’nın katılımı olmadan çözülemez ve bu bakış açısına göre, Rusya ve Gürcistan arasındaki diyalog eksikliği de bir çözüm için umutsuzluk anlamına geliyor.
Rusya, Ağustos ayında Güney Osetya’ya yaptığı askeri müdahaleyi 2008’e bir saldırganlık olarak kabul etmiyor ve Gürcü liderliğinin barışı sağlamak için bir operasyon yürütmekte ısrar ediyor. Gürcistan'daki çatışmaya ilişkin bağımsız uluslararası gerçeği bulma misyonunun (Heidi Tagliavini'nin misyonu) raporu, Rusya’nın (2) tepkisinin aşırı olduğunu düşünmesine rağmen, düşmanlıkların Gürcistan güçleri tarafından Tskhinval bombardımanı ile başladığını itiraf ediyor.
Moskova, Abhazya ve Güney Osetya'daki statüko ile ilgili olarak “işgal” teriminin kullanılmasını, her iki cumhuriyetin toprakları üzerinde etkili bir kontrol yapmadığını savunarak reddetti. "Meslek" teriminin sadece yasal açıdan yanlış olmadığını unutmayın. Kullanımı, Gürcü-Abhaz ve Gürcü-Osetian ihtilaflarının gerçeğinin sembolik bir “iptali” olarak hizmet etmektedir: sözde ihtilaf yoktur, yalnızca Rusya ile Gürcistan arasındaki muhalefet ve Rusya, Gürcistan'a ait bölgeleri “işgal etmektedir”. Aynı zamanda, Gürcü-Osetçi ve Gürcü-Abhazya anlaşmazlıklarının ana konusu, Tiflis’te Rusya’nın bu süreçlerde başrol rolü olduğu görüşünde. Moskova'nın etkisinin değerlendirilmesine bakılmaksızın, bu algı, durumun gerçek bir anlayışından uzak durmaktadır. Desteklerin ardında, hem Gürcistan’ın anlaşmazlığını çözme yönünde proaktif bir siyasi çizgiye hem de Tiflis’in “Rus işgali” bahanesi altında kendi görüşünü reddettiği Osetyalılar ve Abhazların çıkarları gözetiliyor.
Hükümetin M. Saakashvili ile olan hoşnutsuzluğu, Gürcistan'ın toprak bütünlüğünü güvence altına alma koşulunun, onlarla eşit bir müzakere formatını kabul etmek kadar psikolojik olarak gitmek zor olan Sukhum ve Tskhinval'a büyük imtiyazlar olmasından kaynaklandı. Bu arka plana karşı, Rusya'nın çözüm sürecindeki tarafsız konumu Tiflis'te çarpık gerçekler temelinde Gürcü karşıtı olarak yorumlandı. 2004'ten bu yana, uluslararası anlaşmalar ihlal edildiğinde, M. Saakashvili hükümeti, Rusya'yı uzlaşma sürecinden çıkarmak ve de facto cumhuriyetleri zorla yeniden entegre etmek için yola çıktı. Saakashvili’nin dış politika stratejisi Gürcistan-Abhaz ve Gürcistan-Osetçi ihtilafını Rus-Gürcü ihtilafının ana akımına çevirmek ve ardından ikincisini Rusya ile ABD’nin, George W. Bush’un ikinci cumhurbaşkanlığı dönemindeki çatışmanın bağlamına dahil etmekti. Ağustos 2008’teki trajik olaylar, böyle bir stratejinin yanlışlığını ve yıkıcılığını gösterdi.
Buna rağmen, Moskova Gürcistan'ın toprak bütünlüğü konusundaki çizgiyi sürekli destekledi ve 2008'e kadar Abhazya ve Güney Osetya'ya karşı BDT yaptırım rejimine katıldı. Çatışma çözme konusundaki Rus pozisyonu, 1990'lerin başlangıcından beri tüm süreç boyunca değişmedi. Başkan V.V. 2004’te Gürcistan-Osetçi çatışmasının yükselmesi sırasında Putin: “Rusya, diğer BDT ülkeleri gibi, Gürcistan’ın toprak bütünlüğünün yerleşmesine ve restorasyonuna kendi katkısını yapmaya hazır, ancak bizlerin olmayan hiçbir işlevi üstlenmeyeceğiz. Bir tarafta hareket et, bu çatışmaların bu bölgede yaşayan herkesin kendi kararını vereceği şekilde çözülmesini istiyoruz ve kendi aralarında hemfikirdirler.Biz sadece aracıların ve garantör rolünü oynamaya hazırız Şerefiye varsa ulaşılabilecek anlaşmalara varıldı "(3).
Pozisyonların yakınlaşmasına karşı ciddi bir engel, Rusya'nın Gürcistan’a işlerine kötü niyetli müdahalesi, 1990’lerin başlangıcından bu yana Gürcistan toplumunda kök salmış olan Güney Osetya ve Abhazya’daki çatışmaların kullanılmasıdır. Gürcü analistler, siyasi bilim adamları K. Zatulin ve A. Migranyan’ın Sovyet sonrası alanı yönetme önerilerini kendi topraklarında (1997) çıkardığı iddia edilen 4’te Rusya Dışişleri Bakanlığı’nın 20’in uyuşmazlık ilkelerine uymalarını reddettiğini iddia etmediler. ve BDT alanındaki uluslararası tanınan sınırların uluslararası güvenlik ve işbirliğinin temel şartı olarak dokunulmazlığı.
Gürcistan toplumunda var olan klişeleri kullanan M. Saakashvili hükümeti, modern liberal demokrasi modellerinin geçmişe aktarılmasına dayanan Gürcistan ve Rusya'nın genel tarihinin çarpık bir görüntüsünü kastetti. “Rus işgali” kavramının bir sonucu olan Tiflis’in siyasi çizgisi, yalnızca Moskova’yla olan farklılıklarını arttırmakla kalmadı, aynı zamanda Sukhum ve Tskhinval’ın politikalarının nedenleri hakkında yanlış anlaşılmalara yol açtı. Parantezlerden uzaklaşarak, Gürcistan liderliğinin Güney Osetya ve Abhazya'daki serbest bırakma çatışmalarında 1990'lerin başlangıcındaki hatası sorusunu kaldırarak, Saakashvili hükümeti, Sukhum ve Tskhinval'ın gözünde kimin temel güvenlik tehdidi olduğu ve neden düşünemedikleri sorusuna doğru bir cevap veremedi. Avrupa-Atlantik entegrasyonunun çekici bir fikri.
Siyasi sürecin çözüm çerçevesinde torpidolanmasına Batılı tüketicilere yönelik yaygın bir propaganda kampanyası eşlik etti. Birleşmiş Millet Hareketi yönetiminde Gürcistan diplomasisinin müzakere taktikleri, ABD veya AB gözlemcilerini sürece dahil etmek ve partneri Gürcistan şartlarını kabul etmeye zorlamak için taraflarından baskı kullanmaktı. Aynı zamanda, gözlem heyetinin Batı devletlerinin müzakere sürecine derin katılımını garanti etmemiş olması, Tiflis'in dikkatini çekti. Gürcistan'ın Rusya ile çatışmasındaki doğruluğunu kabul eden AB ülkeleri, aslında uzlaşma sorunundan uzak durdular, daha ileri gitmeyi reddettiler ve Moskova'dan tavizler aldılar. Ve M. Saakashvili başarıdan övünmekle birlikte, gerçekte statükoyu güçlendiren politik bir yenilgiydi. Bu endişe verici durum, Güney Osetya ve Abhaz bölgelerindeki politikaları revize etmeye çalışmak için 2012’te Gürcistan’da iktidara gelen muhalefet güçlerine yol açtı.
Güney Osetya ve Abhazya hükümetleriyle uzun süredir devam eden müzakere sürecinin 2006'inden gelen tıkanmanın, Gürcistan'ın çıkarlarına zarar verdiği anlaşıldı. Gürcistan Rüyası koalisyonunun katılımcıları arasında, 10 yıllarında Tiflis Tskhinval ve Sukhum'a makul bir yeniden entegrasyon projesi sunmadığı takdirde, Abhazya'nın statüsünü Karadeniz bölgesinin bir parçası olarak yasallaştırma konusunu ele almak için uluslararası toplum için (öncelikle AB'de) şartlar yaratılacağı fikrini ortaya koydu. Ayrıca, Rusya’nın Gürcistan’daki askeri varlığının ikili ilişkilerin durumuna bağlı olarak az ya da çok acı çektiğini de hatırladılar. Rus işgücü Sukhum, Tskhinval, Batum ve Akhalkalaki'deyken "işgal" konusu 2004'a kadar yükselmedi. Bir dizi analist, birleşmiş ulusal hareketin liderliğini, uzlaşma için kaçırılan fırsatlar için doğrudan suçlamaya başladı; çünkü Gürcistan’ın 2004 yazında Güney Osetya’daki operasyonunun arifesinde, Tskhinval, Tbilisi’nin yargı alanına geri dönmeye hazır bir çok yönden hazırdı.
1990-lerde biriken stereotiplerin yükü, M. Saakashvili hükümetinin aktif Rus karşıtı propagandasıyla birlikte, yılın Ağustos ayındaki 2008 olaylarının değerlendirmelerini büyük ölçüde etkiledi. Gürcistan Rüyası'nın lideri ve yeni Gürcistan Başbakanı B. Ivanishvili, Rusya'nın Gürcistan-Güney Osetian ihtilafındaki eylemlerini Moskova'nın “Kafkasya'dan geçmek” (5) stratejik görevi ile açıkladı. M. Saakashvili hükümetini ihtilafın başlatıcısı olarak kabul etse bile, Gürcistan kuruluşunun sadece bir azınlığı, D.A. tarafından formüle edilen Rusya'nın konumunu duymaya hazırdı. Medvedev: "Biz onları korumak için Abhazya ve Güney Osetya'daki uluslararası tüzel kişiliği tanımaya zorlandık" (6). Rusya’nın ancak Abhazya ve Güney Osetya’nın güvenlik garantileri konusunda uluslararası tartışmalar yapılması konusundaki önerisini reddettikten sonra, düşmanlıkların sona ermesine ilişkin anlaşmanın hükümlerinden biri olarak da tartışılmadı.
İlke olarak, Moskova’nın üç devletin vatandaşlarının iradesi olması şartıyla, örneğin, Gürcistan, Abhazya ve Güney Osetya’nın (örneğin bir konfederasyon şeklinde) birleşme sorununu gündeme getirme ihtimalini dışlamaması dikkat çekicidir. O sırada Rusya Cumhurbaşkanı D.A. Medvedev bu bağlamda görülebilir (7). Ağustos 2011’ta yayınlanan Russian Today, PIK TV ve Ekho Moskvy radyo istasyonu röportajında Medvedev, olayların olası gelişimini şöyle açıkladı: “Gelecek için ... kimse bilmiyor. Çok mutlu olacağım. Örneğin, Abhazya ve Güney Osetya’nın liderleri olan Gürcistan’ın liderleri müzakere masasına oturdular ve nasıl daha fazla yaşayacaklarını, bölgede nasıl barış ve hukuk ve düzen sağlanacaklarını, çok yakın insanların kaderinin ne olacağını, bir gün potansiyel olarak ne yapabileceklerini düşünürlerse yaratmak onların işidir. vay, mutlu olacağım, Rusya bunu asla engellemeyecek "(8).
“Gürcü Rüyası” temsilcilerinin ifadelerine göre hareketin öncülüğü Abhazya ve Güney Osetya'daki ulusal devlet projelerinin Abhaz ve Osetya'lıların gerçek desteğine dayandığı ve Gürcistan'ın demokratik hale gelmesi durumunda kolayca düzeltilen yanlış bir yanlışlık olmadığı gerçeğini kabul ediyor. ve müreffeh (9).
Abhazya ve Güney Osetya liderleri de Tiflis ile ilişkilerin normalleştirilmesiyle ilgileniyorlar. İlk olarak, Rusya ve Gürcistan, Gürcistan ve Abhazya, Gürcistan ve Güney Osetya arasındaki mevcut ilişki durumu barışı korumak için sağlam bir yasal dayanak oluşturmayı zorlaştırmaktadır. İkincisi, Gürcistan'ın Abhazya nüfusu ve özellikle Güney Osetya nüfusu, yasal statünün belirsizliği ve katı sınır geçiş rejiminin belirsizliğinden dolayı acı çekiyor ve bu, iki yeni bağımsız devletin toplumlarını bütünleştirmenin ve bunlara istikrarlı demokratik siyasi rejimler kurmanın zorluklarından biri. Üçüncüsü, pratik açıdan, her iki cumhuriyet de, Gürcistan ile ilişkilerde yaşanan gerginlik ve belirsizliklerin transit potansiyellerinin yaygın olarak kullanılmasını engellediği gerçeğinden çok kaybediyor.
“Küçük işler” stratejisinin var olan zor şartlar altında bile uygulanabilir olduğuna inanmak için sebep var ve başarılı bir şekilde uygulanması gelecekteki stratejik politika kararlarını tartışmak için zeminlerin temizlenmesini sağlayacaktır. Böyle bir stratejiyi daha odaklı hale getirebilecek ve taraflarca anlaşmazlığa kabul edilmesini kolaylaştıracak yalnızca birkaç öneri öne sürülebilir.
Gürcistan makamları tarafından kabul edilen Abhazya ve Güney Osetya’nın “işgali” kavramı, Tiflis’in, yalnızca Abhazya ve Güney Osetya’nın yalnızca yasal değil (aslında tartışmalı) değil, aynı zamanda Abhazya ve Güney Osetya’nın siyasi öznelliğini tanıyamadığı gerçeğini ortaya koymaktadır. uyuşmazlık çözümü anlaşmaları. Gürcistan, iki çatışmanın barışçıl bir çözümünü başlattıysa, Abhazya ve Güney Osetya topraklarını doğrudan kontrol eden kuvvetlerle etkileşimin gerekli olduğu ve kaçınılmaz olduğu için, bu durum zayıf. formu. Cenevre'nin Transkafkasya'da güvenlik konusundaki konuşması, Abhazya ve Güney Osetya'nın siyasi tabiatının Gürcistan tarafından tanınması anlamına gelmiyor; Tiflis'e göre, her iki cumhuriyetin temsilcileri de müzakerelere Rusya heyetinin bir parçası olarak katılıyor.
İnsani konulardaki tartışmaları (sınır nüfusunun durumu gibi) bölgenin geleceği hakkındaki siyasi tartışmalardan izole etmek gerekiyor. Abhazya ve Güney Osetya'daki Rus askeri varlığının, bölgedeki durumun uzun vadeli normalleşmesi sorunu bağlamında ilke olarak tartışılan, Rus ordusunun varlığının hacmi ve kalitesi konusu, mevcut şartlarda zorlukla gündeme gelebilir. Bunu insani meselelerle birleştirmek, ikincisini çözmek için gereksiz bir diplomatik engel koymak demektir.
Aşamalı "desekuritizatsiya" ilişkileri, taraflar arasındaki sosyo-ekonomik ilişkilerin yeniden başlatılması sorununu gündeme getirecektir. İyimser bir bakış açısı, bu alanın yapısını oluşturan bir parçası haline gelmesi gereken Rusya'nın doğrudan katılımıyla, insanların, malların, sermayenin ve Gürcistan, Abhazya ve Güney Osetya arasındaki hareketlerin hareketi için ortak bir alanın oluşturulmasından oluşabilir. Çeçenya'daki Rus deneyimi, uluslararası olarak kabul görmüş bir bölgemizin bir kısmındaki anayasal düzeni zorla geri getirerek bile, bölgenin bu bölümünde güç kullananlarla etkileşimi engellemenin mümkün olmadığını göstermektedir; ayrıca böyle bir "sözleşmenin" (10) uzun vadeli maliyetleriyle de uğraşmak zorundasınız.
Kasım ayında, yeni Gürcistan'ın yeniden bütünleşme bakanı Paata Zakareishvili, Gürcistan ile Abhazya arasındaki demiryolu bağlantısının yeniden başlatılması için bir girişim başlattı. Bu girişim hem Gürcistan hem de Abhazya’daki şüphelerle ya da itirazlarla bir araya geldi ve bundan sonra bakana göre "gündemden çıkarıldı". Bu planın uygulamalı olarak uygulanmasının önündeki engellere rağmen, demiryolu iletişiminin yeniden başlatılmasının, bölgenin birden fazla devletinin ilgilendiği tüm Transkafkasya'daki olumlu süreçlere yeni bir ivme kazandıracağı belirtilmelidir. Gürcistan ve Abhazya arasındaki demiryolu bağlantısının yeniden başlatılmasına ilişkin müzakereler, Cenevre müzakerelerinin formatı gibi, yılın 2008 çatışmasının mirasıyla ilgili olmayan yeni bir Gürcü-Abhaz etkileşimi biçimi olacak. Bu tür bir siyasi süreç sonuçtan daha az önemli olmazdı.
Gürcistan’ın Abhazya ve Güney Osetya sorununa yaklaşımındaki değişikliklerin önemli bir göstergesi İşgal Edilen Bölgeler Yasası’nın yürürlükten kaldırılması olacaktır. Bu kanunun bazı hükümleri yalnızca Abhazya ve Güney Osetya'nın ekonomik gelişimi için engel teşkil etmekle kalmaz, aynı zamanda Rusya ve Gürcistan arasındaki insani işbirliğini de karmaşıklaştırır. Gürcistan vatandaşlarının ve otoritelerin Abhazya ve Güney Osetya sakinleri ile etkileşiminin yasal düzenlemeye göre, bize göre “işgal” karşıt kavramına dayanmayan diğer yasal işlemlerde mümkündür.
4. Gürcistan'ın Kuzey Kafkasya politikası
Gürcistan'ın Kuzey Kafkasya'da olumlu bir imajını teşvik etmedeki ana rolü, Gürcistan otoritelerinin medya kaynakları tarafından, vizelerin kaldırılması ve Kuzey Kafkas ulusal örgütlerinin liderleriyle doğrudan temas halinde bulunmadığı gibi oynadı. Gürcistan'ın başarılarıyla ilgili tezler, bu liderlere Tiflis'e yaptıkları ziyaretler sırasında iletiliyor ve daha sonra bölgedeki kişisel buluşma ağları aracılığıyla dağıtılıyor. Anlam olarak, bu tezler yeni değildir. Yedi ya da sekiz yıl önce Moskova’da ilgili olan aynı mesajı yeniden ürettiler: “yolsuzluk kazandılar, polis rüşvet almadı”, “bakanlar - gözleri yanan genç adamlar”, “hırsızları yasaya düşürdüler”, “ülkelerini daha iyi hale getirdi Yıllar içinde, ”vb. Moskova'da olduğu gibi, bütün bu tezler eleştirilmeden algılanıyor. Gürcü otoritelerinin ana sonucu, Kuzey Kafkas aydınları arasında, Abhazya'daki 1992-1993 savaşı sırasında oluşmuş olan Gürcistan'a olan kayıtsız ve alçakgönüllü tutumunun aşılmasıydı.
Vizelerin kaldırılması, Kuzey Kafkasya nüfusunun birkaç grubunun çıkarlarını sosyal özelliklere ve boyutlarına göre etkilemiştir. Hac'a giden hacılar seyahat masraflarından tasarruf edebildiler. Gürcistan'daki görünümlerine henüz ihtilaflar eşlik etmiyor, ancak bazı tanıklıklara göre, çok sayıda hacı ve bazen meydan okuyan davranışları Gürcü vatandaşları arasında hoşnutsuzluk yaratıyor. Bu grup, Gürcistan makamlarının propagandasına tamamen ilgisiz. Küçük toptancı tüccarları, Türkiye gezileri için ucuz bir ulaşım koridoru aldı; Gürcistan polisi ile etkileşime girme deneyimleri çok olumlu. Gürcistan halkındaki ulusal hareketlerin aktivistleri, inandıkları gibi, federal yetkililerle pazarlık etme riskini artırmalarına izin veren bir ortak edindi.
Çerkes ulusal örgütlerinin aktivistleri, Kafkas Savaşı sırasında "Çerkes soykırımı" nın Gürcistan tarafından tanınmasını memnuniyetle karşılıyor. Yetkililere sadık olanlar, aynı zamanda, ilk Gürcistan'ın Abhazlar ve Osetyalıların soykırımını tanımaları gerektiğini, ancak Moskova'ya samimi bir konumdan çok bir selam gibi görünmesini şart koşuyor. Çerkes aktivistlerinin söylemleri, Gürcistan'ın dış politika propagandasının söylemiyle garip bir şekilde karışıyor: “Gürcistan sayesinde, trajedimizden haberdar olan uluslararası topluluk,” “soykırım sorunu” uluslararası düzeyde gündeme geldi. Hem muhalefet hem de yetkililere sadık Çerkes ulusal örgütleri Rus-Gürcü yüzleşmesini siyasi statülerini arttırma ve medya konumlarını iki taraf arasında manevra yaparak güçlendirme fırsatı olarak görüyorlar: "Rusya bizimle konuşmayacağından, Gürcistan'la konuşacağız", "Moskova ihtiyaçları soykırımı Gürcistan’dan daha erken tanımak üzereydi; Moskova, “şimdi Polonya ve Baltık ülkeleri soykırımı tanıdı” şansını kaçırdı. Rusya'nın sert, ancak duygusal açıdan, Gürcistan parlamentosu tarafından "Çerkes soykırımı" nı kabul etmesine verdiği tepkiyi ve bunun Çerkes ulusal örgütleriyle tartışmaya yönelik isteksizliğini bu tür bir tartışmaya değersizleştirdi.
Çerkes aktivistleri için, Gürcistan'la işbirliğinin fiyatı, bu işbirliği ortak konferanslar ve açılış anıtlarının ötesine geçerse, Tiflis’in Kuzey Kafkas politikasını büyük ölçüde yönlendiren Amerikan Jamestown Vakfı’nın yanı sıra oldukça yüksek. Yurtdışından finansman sağlama girişimleri çoğu zaman başarısız olmaktadır. Hem sadık hem de muhalif Çerkes ulusal kuruluşları, öncelikle bölgesel otoriteler ve Çerkes girişimcileri olmak üzere yerel kaynaklardan finanse edilmektedir. Kuzey Kafkas ulusal örgütleri arasında “Gürcü parası” ndan göze çarpan hiçbir iz yok. Çerkes etnik aktivistleri arasında, Tiflis Çerkes Kültür Merkezinin faaliyetlerini Çeçenlere ve İnguşlara genişletme girişimleri hoşnutsuzlukla karşılandı. Bu girişimler laik barışçıl "Çerkes" muhalefetinin İslami ve silahlı muhalefetle birleşmesi olarak yorumlandı.
Kabardey-Balkarya'nın Çerkes aktivistleri - yani “soykırım” ı ve Çerkes Kültür Merkezinin organizasyonunu tanıma kampanyası sırasında Gürcistan otoritelerinin ana Kuzey Kafkas meslektaşı oldular laik durumlarını değerlendiriyorlardı. Aynı zamanda, “yeni Kuzey Kafkasya politikasının” prensipleri - hassas bir alanda Moskova'ya maksimum sıkıntı yaratmak için - Gürcistan makamlarını Kuzey Kafkasya'daki İslamcı gruplarla halka açık olmayan ittifaklara itmek. Geçmişte böyle bir ittifakın varlığına ilişkin kanıtlar Rus ve Gürcü basınında ortaya çıktı ve Rus özel hizmetlerinin temsilcileri ona işaret etti. En skandal, Ağustos’taki 2012’teki Lopot geçidindeki İslamcı militan grubun yıkılması ile ilgili bir durumdu ve militanlar arasında Gürcistan vatandaşları olduğu ortaya çıktı.
Bu tür bir ittifak Kuzey Kafkasya'da güvenlik için kritik tehdit oluşturmaz. Rusya'daki Gürcistan parlamentosu tarafından "Çerkes soykırımının" tanınması son derece dostça olmayan bir davranış olarak algılanıyor. Böyle bir politika, özellikle Gürcistan’ın Kuzey Kafkasya’daki terörist yeraltındaki karşısında bulunduğu konumdaki belirsizlik, Rusya-Gürcü ilişkilerini zorlaştırıyor. Buna ek olarak, hem Gürcü siyasi seçkinlerinin hem de Avrupa ve Hıristiyan kimliğinin sorumluluğunu şüphe ettiği için dahil edildi. Rusya-Gürcistan ilişkilerini geliştirmek, Tiflis’in bu konudaki yaklaşımlarını hem politik söylem hem de pratik adımlar düzeyinde açıklamadan mümkün değildir.
İki ülke arasında Kuzey Kafkasya'da yıllarca istikrarın sağlanması yönünde işbirliğinin olmaması olumsuz bir faktör olmuştur. Sonuçta, Rusya'yı Kafkasya sınırını güçlendirmek için pahalı bir program başlatmaya iten böyle bir işbirliğinin olmamasıydı. Dahası, Gürcü tarafı için saydam olmayan bir biçimde bu programın bazı unsurlarının uygulanması, Tiflis'te Tiflis'te Moskova'ya karşı şüphelere neden oldu. Özellikle bir çok Gürcü uzman, bu programı, Rus birliklerinin Ana Kafkasya Bölgesi'nin güney tarafına muhtemel transferi açısından değerlendirdi.
Moskova açısından bir önemli durumu daha not ediyoruz. Rusya, Abhazya ve Güney Osetya'daki eski özerklikleri dışında, tüm Gürcistan toprakları üzerinde etkili bir devlet kontrolü sağlamanın modern Gürcistan'ın gerçek başarısı olduğunu fark ediyor. Şevardnadze döneminde, böyle bir kontrolün bulunmaması, iki ülkenin terörle mücadelede işbirliğinin ve Kuzey Kafkasya'da istikrarın sağlanmasının önündeki engeldi. Gürcistan'ın geniş çapta istikrarsızlaştırılması, sırtın kuzey tarafındaki terörist grupların, Gürcistan otoritelerinin bu konudaki görüşüne bakılmaksızın, üs olarak Gürcistan topraklarını kullanabilecekleri bir durum yaratabilir. Öte yandan, Moskova’nın Kuzey Kafkasya’nın toprakları üzerindeki kontrolünü kaybetmesi ve istikrarsızlaşması Gürcistan’ın şu anda karşı karşıya olduğu tehditleri büyük ölçüde artırabilir. Dağıstan, Çeçenistan ve İnguşetya'nın toplam nüfusunun Gürcistan'ın toplam nüfusuna ulaştığı ve oldukça hızlı bir büyüme gösterdiği belirtilmelidir.
Yeni Gürcistan hükümetinin kendisini Kuzey Kafkasya'daki terörist grupların desteğinden ayırma konusunda hiçbir engel olmadığı görülüyor. Moskova ve Tiflis’in devletlerarası sınırın doğu tarafındaki durum hakkında bilgi alışverişinde bulunmak için bir sistem oluşturmaya başlaması için koşullar var. Bu sadece bu sınır boyunca karşılıklı güvenliği arttırmakla kalmayacak, aynı zamanda iki ülkenin güvenlik güçleri arasındaki güven mikroplarının ortaya çıkmasına da yol açacaktır.
Gürcistan’ın “yeni Kuzey Kafkasya politikası” nın kamuoyuna gelince, bir miktar başarı ile doğal sınırlarına ulaştığı görülüyor. Çerçevesinde sınır ötesi ekonomik işbirliğinin artırılması yönünde bir ihtimal yoktur. Kuzey Kafkasya'dan gelen öğrenciler ve genç bilim insanları, Gürcistan makamları tarafından sağlanan Tiflis'te staj yapma fırsatını kullandılar, ancak kariyer olanaklarını bölgeleriyle veya Moskova ile birleştirdiler. Kuzey Kafkasya'dan Gürcistan üniversitelerine herhangi bir büyük öğrenci akını olası değildir. Kuzey Kafkasyalı gençler, özellikle Rusya'daki istihdam olanakları Gürcistan'dan daha iyi olduğu için, Rus ya da Batı üniversitelerinde (Arap üniversiteleri tarafından seçilen bölümleri hariç) çalışmayı tercih ediyor.
Gürcistan'ın Kuzey Kafkasya bölgeleriyle olan ekonomik ve insani bağları, Moskova'ya değil, atlatmamaya, işbirliğine girmemesine rağmen, yeni bir pozitif itici güç alabilir. Entelektüellerin, sivil toplum aktivistlerinin, Moskova gazetecilerinin, Tiflis'in, Kuzey Kafkasya'nın bölgelerinin ve Rusya'nın güneyinin dahil olacağı bölgesel etkileşim biçimlerinin oluşturulması için nesnel bir ihtiyaç vardır. Bu, bölgenin tarihi gelenekleri ve Ana Kafkasya Aralığının her iki tarafında da hissedilen birbirleriyle ilgili bilgi gereksinimi ile tutarlıdır. Gelecekte, bölgesel ekonomik entegrasyon mekanizmalarını, insanların ve malların hareketi, güvenlik, eğitim ve kültür için ortak bir alan yaratma ihtimalini tartışabiliriz.
5. NATO ve bölgesel güvenlik
9 iktidarında, M. Saakashvili hükümeti, devletin ülke ekonomisindeki rolünün özgürlükçü anlayışına dayanan Gürcistan'da radikal bir modernizasyon deneyi yaptı. Aynı zamanda, devletin toplum yaşamını örgütlemeye katılımı birçok kez artmıştır. Devletin ve Gürcistan toplumunun temellerinin derin bir dönüşümü için çabalayan Birleşik Ulusal Hareket, iktidarının muhalefet tarafından zorlanmayacağı koşullar yaratmaya çalıştı. Bu görevi başarmak için, Gürcü seçkinleri "Sovyet mirasını atma" stratejisini seçti. “Rusya'dan başka bir şey” sloganı, büyük şehirlerin eğitimli nüfusu arasında destek buldu ve bir süre için, kırsal nüfustan tarafsız bir tepki ile devlet politikasının bir sembolü oldu. Saakaşvili rejimine yönelik uluslararası destek kaynağının tükenmesi, nüfusun geniş kitlelerinin durgunluk seviyesine sahip olarak artan memnuniyetsizliği ile birlikte, Gürcistan'ın politik yaşamının son 8 yılındaki ana fikrini gözden geçirme sürecini teşvik ediyor.
Modernizasyon deneyinin özellikleri M. Saakashvili, hükümetin tüm şubelerinin başkanına tam olarak bağlıydı. Gürcü analistler arasında yayılan görüşe göre, “gül devrimi” nden sonra, Gürcistan'da “otoriter modernleşme” yaşandı.
Saakashvili döneminde, ülkenin ekonomik politikasındaki özgürlükçü güdüler, Gürcistan'ın sosyal ve kültürel yaşamındaki girişimler üzerindeki sıkı denetim kontrolü ile birleştirildi. Yeni nesil Gürcüleri “özgür” olarak eğitmeye yönelik sosyo-kültürel deney, yani Batı değerlerini ve Rusya karşıtı mahkumiyetleri, hükümeti geniş çapta bir Rus karşıtı kampanya yürütmeye zorladı. Toplumun bir kısmının Batı değerleri etrafındaki konsolidasyonu, Rusya'nın Gürcistan karşıtı karakterinin Güney Osetya ve Abhazya'daki çatışmalara katılımı ile ilgili yerleşik algı tarafından desteklendi. Bu nedenle, “Gürcistan'ın dış düşmanlarla şanslı olduğu” inancı Birleşik Ulusal Hareketin destekçileri arasında yaygındı.
Sosyokültürel deney sorunu, Gürcistan'ın Türkiye ile coğrafi mahallesiydi. Bir yandan, iki ülke, hala hane halkı düzeyinde hissedilen asırlık askeri-politik ve etno-itiraflı çatışmalarla bölündü. Tarihsel olarak, bu çatışma Gürcistan lehine değildi ve zaman zaman Gürcü halkının varlığını tehdit ediyordu. Öte yandan, Tiflis'e yakın Avrupa-Atlantik entegrasyon hedefleri tarafından yönlendirilen Türkiye idi ve 1952 NATO üyeliğinden beri. BMM Hükümeti, toplumda ortak olan Türk aleyhtarı düşünceleri göz önünde bulundurdu ve onları atlamaya çalıştı. Bu nedenle, Avrupa-Atlantik entegrasyonunun yayılmasında güvenlik tehditlerinin coğrafi bağlamı değiştirildi - propaganda, Gürcistan'ı, son 20 yıllarında (Varşova Antlaşması Örgütü'nden NATO'ya kadar) ortak bir siyasi yörüngeyi birleştiren (Varşova Antlaşması Örgütü'nden NATO'ya) ortak bir siyasi yörüngeyi birleştiren Orta ve Doğu Avrupa ülkeleri arasına yerleştirdi. . Desteklerin ardında, Orta ve Doğu Avrupa ülkelerinin komşu Almanya’nın Atlantik entegrasyonuna katıldığı ortaya çıktı. Gürcistan bu şekilde güney komşusu Türkiye’nin arabuluculuğuyla gidecekti. Görünüşe göre, bu kader ve müttefik ilişkilere eşlik eden derin sosyo-ekonomik entegrasyon, hem Gürcü toplumundan hem de siyasi kuruluştan kaçınmayı amaçladı.
UNM hükümetinin kayda değer bir özelliği, Gürcistan ve bir bütün olarak devlet iktidar geleneği ile kasıtlı bir şekilde kırılmasıydı. Kabinde Başkan Saakashvili'den daha yaşlı hiçbir görevli yoktu. Hükümet üyelerinin çoğu, Batı değerleri bağlamında sosyalleştirildi - çalışmaları ya da profesyonel biyografilerinin önemli bir kısmı yurtdışında gerçekleşti. Geleneksel pragmatizme karşı çıktılar ve geleneksel Gürcü tefekkür sonuçlarına odaklandılar. Saakashvili'nin etrafındaki yüksek elit benlik saygısı, ideolojik dayanışma ve yüksek takım ruhuna dayanıyordu. “Birleşmiş Millet Hareketi” nin aktivistleri, hükümetlerinin “küçük, hareketli ve bazı konularda çok becerikli” olduklarından ötürü tereddüt etmediler. Birleşmiş Millet Hareketi hükümet yapısının kilit yerlerinden biri, Avrupa ve Avrupa-Atlantik entegrasyonu bakanlığı tarafından işgal edildi. Aslında, bu bölüm, Amerikan Gürcistan’ın liberal demokrasisinde modellenen devlet reformu standartlarının uyarlanması ile ilgiliydi. Mentorlardan alınan “ev ödevinin” uygulanmasından da sorumludur. Gürcistan yolunda demokrasiye giden yoldaki başarının görüntüsünü yaratarak Batı'yı sık sık yanlış yönlendiren bu ajanstı.
Bu anlamda bir araç, hükümetin iç politikadaki siyasi inisiyatif ve bilgi alanındaki egemenliğinin bulunmasıydı. İstatistiklere göre, Gürcüler'in yaklaşık% 80'i TV üzerinden bilgi alırken, üç ana TV kanalı da hükümet tarafından kontrol edildi. Yarı gerçeğe uygun bilgilere dayanan büyük bir propaganda kampanyası, Gürcistan’ın NATO’ya üyeliği için yüksek oranda kamu desteği sağladı, ancak bu sürecin anlamını ve amacını tam olarak anlamadı. Muhalefetteki politikacılara göre, Saakashvili hükümeti vatandaşların kafasında “sanal bir Gürcistan” yarattı. Eylül 2012’in Gldani Hapishanesi’ndeki olaylarının gösterdiği gibi, bu tür bir yetersizlik gerçeği, yüksek özgüvene, toplumun yetkililerden beklentilerine ve yetkililerin bu beklentileri yerine getirememesine ilişkin kamu duyarlılığında büyük dalgalanmalara neden olmaktadır.
Dış çevrenin durumunun ve dış politika hedeflerinin uygulanması için mevcut kaynakların yetersiz değerlendirilmesi Gürcistan diplomasisini durma noktasına getirdi. UNM sırasında, Gürcistan, Avrupa ve Avrupa-Atlantik entegrasyonu haricinde, esasen ayırt edici stratejik hedeflere sahip değildi. Gürcistan’ın kurumsal devlet yapısının Batı yönünde konuşlandırılması dikkat çekicidir: Gürcistan Dışişleri Bakanlığı’nın BDT işleri departmanında “çözülmüş” Rusya ile ilişkiler departmanı bulunmuyor. UNM liderliği Rusya ile diplomatik ilişkilerin kurulmasına sözel bir hazırlık yaparak bunun nasıl sağlanacağını anlamadı. Hükümet, “çelişkili sinyallerin Rusya'dan geldiğini” üzerine kurarak, “Rusya ile ilişkileri kolaylaştırmak için NATO’ya katılmak için gereken” paradoksal bir karara vardı.
Rusya yönündeki başarısızlıkların arka planına karşı, Gürcistan’ın BMM’nin yönetimindeki politikasının ana hedefi, Kafkasya ve BDT’de bir bütün olarak "demokratik görev" olarak kaldı. Bu nedenle, Gürcistan Dışişleri Bakanlığı’nın Azerbaycan’la stratejik ortaklığı, Batı’da, Bakü’nün Tiflis’le “bir projede” algıladıkları iddiasıyla bağlantılıydı. Bu nedenle, Tiflis’in planına göre Gürcistan’ın Avrupa-Atlantik sürecinin sonucu gelecekte Azerbaycan’a devredilebilir. Bu çizgide sadece Azerbaycan’ın tarafsızlığını sürdürme arzusu değil, Gürcistan’ın Türkiye’de de “demokratik bir misyon” nesnesi olabileceği gerçeği göz önüne alınmamıştır. Görünüşe göre, Türkiye ile “Tiflis'in Brüksel'deki Avrupa-Atlantik entegrasyonunun dikkate alındığı“ bir paket ”içindeydi.
Temelde, Birleşmiş Millet Hareketi yönetimi sırasında Gürcü diplomasisi, bir dilekçenin ya da haksız bir kişinin rolüyle sınırlı, müzakere etme yeteneğini kaybetti. Gürcü diplomasisi değerlendirmelerinin Batılı ortakların görüşlerine olan yüksek bağımlılığı hükümetin politik çizgisini sarsıcı hale getirdi. UNM, Tiflis'i gerçekte Rus-Gürcü, Gürcü-Abhaz ve Gürcistan-Güney Osetian müzakerelerinden gerçekte taviz vermek zorunda bırakmayan Brüksel ile diplomatik sürecin kolaylığını takdir etti. Özellikle BMM’deki acı, Batı’nın dikkatsizliğine ya da Gürcistan makamlarının doğrudan eleştirilmesine tepki gösterdi. M. Saakashvili’nin hükümetinin politik kursu için uluslararası desteğin sürekli olarak azalması, uluslararası finansal yardımdaki düşüşün arka planında gerçekleşti. Gürcistan-Güney Osetian'ın 22 ihtilafından sonraki 2008 ayları boyunca, Cumhurbaşkanı M. Saakashvili Avrupa devletlerinin liderleri tarafından kabul edilmedi. Batıda birçok politikacı, UNT rejiminin UNM hükümeti için Gürcistan'a (11) bir kötülük yaptığını fark etti. Ayrıca Saakashvili’nin demokratikleşme, askeri inşaat ve bölgesel politika alanındaki girişimlerinin samimiyetiyle ilgili şüpheler vardı. Brüksel'deki özel endişe konusu, M. Saakashvili hükümetinin Ağustos 2008'taki kısa görüşlü eylemlerinin NATO ile Rusya arasında tam bir askeri çatışmaya yol açabileceği gerçeğiydi. Toplamda bu, Brüksel'deki siyasetçi çevreler arasındaki “Gürcü dosyası” nın önceliğinin azaltılmasına katkıda bulundu.
Abhazya ve Güney Osetya'nın statüsü ve Gürcistan’ın NATO’ya üyeliği konusundaki çelişkilerin şu anda çözülemez olduğunu kabul ederek, yine de bu konulardaki tartışma perspektifini genişletmek için tasarlanan birkaç tezden bahsedeceğiz. Mesele şu ki Rusya, Gürcistan'ın Avrupa Birliği ile yakınlaşmasına karşı çıkıyor. Moskova, Doğu Ortaklığı programının uygulanması ile ilgili bazı endişelerini dile getirdi, ancak bu kaygılar, programın, Rusya’nın dahil olduğu Doğu Avrupa’da ve Karadeniz’deki mevcut uluslararası işbirliği biçimleriyle aynı fikirde olmayan unsurları ile ilgiliydi (KEİ, Rusya ve Belarus). Rusya'nın başlangıçta Doğu Ortaklığı girişimi konusundaki ihtiyatlı tepkisi kısa sürede nötr hale geldi.
Kafkaslar da dahil olmak üzere, Sovyet sonrası alanda “jeopolitik çoğulculuk”, eski Sovyet cumhuriyetlerinin bağımsızlığı nedeniyle gerçek oldu. Gürcistan, eski Sovyetler Birliği'nin diğer birçok ülkesinde olduğu gibi, Batı’yı modernleşme eğilimleri, yatırımlar ve teknolojilerin kaynağı olarak görüyor. Bu bağlamda, dış etkenlerin kendi sosyo-politik modernleşmesi sürecinde önemli bir etkiye sahip olabileceği yanılsamasını barındırmaması farkıyla Batı ve Rusya’nın kendisini ele alıyor - sadece büyüklüğü nedeniyle, askeri-politik emanetler ve tarihi gelenekler. Burada, modern Avrupa bağlamında Gürcistan'ın sosyalleşmesinin tarihsel olarak Rusya'dan borç alarak gerçekleştiğini hatırlamak uygun olacaktır. Moskova için iki önemli prensip önemlidir. Birincisi, Gürcistan'ın “Avrupa” veya “Batı” seçimi otomatik olarak Rus karşıtı bir seçim haline gelmiyor. Yani, "jeopolitik çoğulculuk" ilkesi Rusya'ya da yayıldı. Bu arada, 1980’in sona ermesinden bu yana, Gürcistan’ın dış politikası kavramsal olarak Batı-Rusya muhalefetine dayanıyor. İkincisi, "Avrupa" ya da "Batı" seçiminin, NATO’nun askeri altyapısının Rusya sınırlarına kadar yayılması lehine otomatik bir seçim yapmadığı görülüyor.
“Batı” seçiminin Rus karşıtı olanla belirlenmesi, Gürcistan'ın eski yönetici seçkinlerinin dış politika stratejisini, Rusya'nın dış politika etkisinin en azından büyümeye başlamayacağı, ancak azami zayıflamaya başladığı senaryoyu temel alarak oluşturmaya itti. Açıkçası, bu senaryo uygulanmadı. Rusya'nın zayıflamasına yapılan vurgu, Gürcistan stratejisinin başarısını, Tiflis'in etkisinin ötesinde olan faktörlere eleştirel bir şekilde bağımlı kılmaktadır. Son olarak, bu oran Gürcistan’ın Rusya ekonomisinin büyümesinin komşularına sağladığı ve Azerbaycan, Ermenistan ve Kazakistan’lı iş grupları tarafından kullanılan avantajlardan yararlanmasını engelliyor.
“Birleşmiş Millet Hareketi” nin “Avrupalılaşma” konusundaki deney deneyimlerinin radikalizmi Gürcistan arasında bölgesel kimlik ve Kafkas toplumu hissini nesnel olarak zayıflatarak Gürcistan'ı Kafkas devletlerine yabancılaştırdı. Bu, Gürcü-Abhaz ve Gürcü-Osetian ilişkileri için özel bir öneme sahipti. Tiflis’in "Atlantik" söyleminin sonucu, Tskhinval ve Sukhum’un AB ve NATO’nun M. Saakashvili hükümetinin agresif planlarına kınadığı konusunda mahkum edildi. Bu, Gürcistan’ın NATO’ya savaş öncesi sınırlarda, Tiflis’in kendi gördüğü tüm nüfusun rızasına bağlı olarak, çoğu kez sınır tanıma görevini karmaşıklaştırdı.
Bu çerçevede, Kuzey Atlantik İttifakının kendisinde, Gürcistan'ın üyeliğine nasıl entegre edileceği henüz ciddi bir şekilde sorulmuyor. Blokta üye devletlerin hedeflerinin değerlendirilmesinde hayal kırıklığına uğramış bir iç kriz yaşanıyor. NATO’nun Rusya’ya karşı toplu savunma statüsünün 5’ini uygulama olasılığı, Gürcistan’ın bloğa mevcut statüko ile katılmasını engelliyor. Gürcistan’ın entegrasyon olasılığını ilke olarak reddetmeden, Brüksel, gelecekte yaratılacağını umarak, bunun için uygun koşullar yaratmak için önemli çaba sarf etmemektedir. Şimdilik, Tiflis, son yıllarda bölgedeki askeri-siyasi etkisini güçlendirmek için çaba sarf etmekte olan, başta Türkiye olmak üzere, bölgesel NATO üyeleriyle operasyonel işbirliğini geliştirmeyi teklif ediyor.
Bu şartlar altında Tiflis'in devletin kaderini yalnızca NATO ile olan etkileşimiyle ilişkilendirmesi akıllıca olmaz. Bu çerçevede, Gürcistan’ın güvenliğine yönelik uzun vadeli tehditlere yeterince cevap verebilecek ve böylece İslami komşu ülkelerden önce Tiflis’te var olan “evsizlik duygusu” nu susturabilecek tek devlet nesnel olarak Rusya’dır.
Mevcut durumda - diplomatik ilişkilerin yokluğu, Abhazya ve Güney Osetya'nın durumuyla ilgili çelişkilerin - ve mevcut karşılıklı güven seviyesinin, bölgesel güvenlik sorununa ortak yaklaşımlar temelinde Rusya ile Gürcistan arasındaki yakınlaşmanın muhtemel olmadığı görüşünde. seviyesi. Kuzey ve Güney Kafkasya'da, Orta Asya'da ve Orta Doğu'da ortaya çıkan zorlukların ve tehditlerin ortak analizinde kalıcı bir Rus-Gürcü uzman atölyesi tarafından olumlu bir rol oynayabilir.
6. Ticaret ve ekonomik işbirliği
Mihail Sakakvili'nin yarattığı ekonomik model, Gürcistan'ın yoksulluğun üstesinden gelmesine izin vermedi, ancak kesin bir istikrarı vardı. Büyük dış borç, siyasi nedenlerle yeniden yapılandırılabileceği için ülkenin istikrarını tehdit etmemektedir. Gürcistanlı bağışçılar için, böyle bir yeniden yapılanma, Yunanistan ve avro bölgesindeki diğer sorunlu ülkelerdeki zorluklar nedeniyle görünmeyecektir. Gürcistan'ın uzun vadeli negatif ticaret dengesi, Gürcü göçmenlere gönderilen para ile telafi edilmektedir. Devlet aygıtı ve ülke sınırları üzerindeki sıkı kontrol, Gürcü seçkinlerine ithalat operasyonları yoluyla istikrarlı gelirler sağlıyor. İthal mallar için piyasaların tekelleşmesi, bu işlemlerin yüksek verimini korumayı mümkün kılmaktadır (12). Aslında, Gürcistan yönetici seçkinleri, emek göçmenleriyle ülkedeki ithal malların tüketicileri arasında "egemen bir arabulucu" rolüyle rant çıkardılar. Varlığının ekonomik mekanizmaları, az miktarda yerli üretimle ilişkiliydi.
Bununla birlikte, Gürcistan ekonomisi, görece yüksek ekonomik büyüme oranlarına rağmen, esasen durgun. Ülkedeki işsizlik oranı, bölgedeki komşularından daha yüksektir - Ermenistan ve Azerbaycan. Gürcistan, bölgede kişi başına düşen GSYİH’de üçüncü sırada, yalnızca geçen yıl Ermenistan’ı ancak döviz kurlarının dinamikleri yüzünden ele geçirdi. Yerli üretim, ithalatçıların çıkarlarının yetersizliği ve baskınlığı nedeniyle zayıflıyor.
Kentsel ve kırsal nüfusun seçkinleri ile geniş tabakaları arasındaki değerler arasındaki fark, kentsel seçkinlerin muhalefetini daha da artırdı. Ülkenin tarımda çalışan nüfusunun% 55'i hükümetin ekonomik politikalarından faydalanmamaktadır. Ekonomik reformların faydalanıcıları ticaret, finans ve bir dereceye kadar hizmet sektörleriydi. Turizm sektörünün toparlanması, altyapıya yapılan büyük ölçekli kamu yatırımlarının ardından belirgindir. Ancak, turistlerin ana akışı nispeten fakir Azerbaycan, Ermenistan ve İran'dan Gürcistan'a gidiyor; Yalnızca turizmin, 4,5 milyon Georgia'nın sakinlerinin refahını sağlayacağı pek mümkün değildir.
İşsizliğin ve yoksulluğun, ilaç kullanımının azalması ve elektrik ve konut ve toplumsal hizmetler için tarifelerin artması zeminine karşı sorunları, parlamento seçimlerinde “Birleşmiş Millet Hareketi” nin yenilgisinin sebeplerinden biri haline geldi. Ekonomik sıkıntıların üstesinden gelmek yeni hükümet için çok önemlidir. Devam eden ekonomik durgunluk iktidardaki “Gürcü Rüyası” nın korunmasını tehdit edecektir.
Ancak, gelecekteki ekonomik atılımın kaynakları açık değildir. Brüksel Bağışçılar Konferansı tarafından Gürcistan'a tahsis edilen 4,5 milyar dolar harcandı. Yurtdışından yapılan yatırımların girişi önemsizdir. Gürcü ekonomisinin geleceği, ülke dışında yeni pazarlar ve yeni yatırım kaynakları keşfetmenin mümkün olup olmamasına bağlıdır. Rusya ile ticaret ve ekonomik bağların genişletilmesi, Gürcü Rüyası için üçlü bir kazanç anlamına gelir. Birincisi, Gürcü ürünlerini geleneksel pazarlara iade etme fırsatı sağlayacak. Bu, tarımı ve ülkenin gıda endüstrisindeki bir dizi sektörü destekleyecek ve bu da genel ekonomik durumun iyileşmesine yol açacaktır. İkincisi, Rusya, Gürcistan ekonomisinin yatırım yapılmayan geleneksel sektörlerinde bir yatırım kaynağı haline gelebilir ve bu yatırımlara gelecekte Rus pazarlarının mevcudiyetinin gerçek garantileri eşlik edecek - Rusya, ticaret ve ekonomik işbirliğinde elde edilenlerin korunmasına ve geliştirilmesine odaklanan çıkar gruplarına sahip olacak. Üçüncüsü, Gürcistan iş elitinde Rusya ile işbirliğine ilgi duyan gruplar güçlendirilecektir. Geçmişte, bu tür grupların zayıflığı, Rus-Gürcü ilişkilerinin dengesizliğinin arkasındaki faktörlerden biriydi. İç politikada, bu gruplar en azından Tiflis ve Moskova arasındaki ilişkileri kötüleştiremeyen bir güç olarak “Gürcü Rüyası” üzerinde odaklanacak. Ayrıca Gürcistan'la vize rejiminin hafifletilmesinin Rusya işgücü piyasasını Gürcistan vatandaşları için açacağını da not ettik. Kısa vadede, bu kısmen ülkedeki istihdam sorununu hafifletecektir.
Otoritesi Gürcistan mallarına Rus pazarına erişim açmak olan Rus yetkililerin açıklamalarına bakıldığında, Moskova bu erişimi sağlamak için gerekli kararları almaya hazır. Aynı zamanda, bu süreçle ilişkili siyasi taktiklerin düşünceleri anlaşılabilir. Rusya'da, adı Gürcistan'dan Rusya pazarına malların iadesiyle ilişkilendirilecek olan Gürcü politikacısının önemli bir iç politik sermaye kazanacağının ve bu sermayenin Rus-Gürcü ilişkilerinin daha da geliştirilmesine yatırılmasını tercih edeceğini biliyorlar. Moskova ayrıca, ülkenin eski liderliğine yönelik Gürcistan iş gruplarının ekonomik konumlarının güçlendirilmesine dolaylı olarak katkıda bulunan kararlarından kaçınmak istiyor. Aynı zamanda, Gürcistan otoritelerinin pazarın açılmasıyla eş zamanlı olarak atılacakları üzerinde ikili ilişkiler kurmak için pratik adımlara güveniyor.
Muhtemelen, önümüzdeki aylarda, Rusya pazarının Gürcistan şirketleri için ürün pazarına açılmasının - teknik sorunlar çözüldüğü sürece - ölçülmesini bekleyebiliriz. Bu süreci Gürcü tarafından hızlandırmak için, hem siyasi hem de teknik müzakerelerin tüm aşamalarını üstlenebilecek yetkili bir kuruluş gereklidir. Gürcistan Başbakanı'nın Rusya özel temsilcisine ek olarak, iki ülkenin ticaret ve sanayi dernekleri veya Gürcistan'da özel bir ihracatçı örgütü oluşturulması yoluyla çaba istenebilir. Gelecekte “ticari ve endüstriyel diplomasinin” iki ülke arasında ve İsviçre tarafından sağlanan resmi kanalla birlikte yarı resmi bir siyasi diyalog kanalı olabileceği belirtilmelidir.
7. İnsani işbirliği
Komşu ülkeler arasında devam etmekte olan siyasi çatışma, Ana Kafkas Sırtı'nın her iki tarafından kök salmış insan ilişkilerini engellemektedir. Mevcut durum, toplumları hala derinlemesine birbirine bağlı olan Rusya ve Gürcistan arasındaki işbirliğine zarar vermektedir. Gürcistan sakinlerinin yaklaşık dörtte birinin Rusya'da akrabaları var. % 78 Gürcüler Rusça biliyor,% 97 ise çocuklarının akıcı bir şekilde konuşmalarını istiyor (13). Ruslarla yapılan karma evlilikler, Türklerle veya Amerikalılarla yapılan karma evliliklerin onay düzeyinin iki katı olan 41% Gürcülere onay verdi. (14). Son yıllardaki kamuoyu yoklamalarına göre, Gürcüler'in yaklaşık% 80'i, Gürcistan ile ilişkilerin normalleşmesi için, Rusya ile ve benzer sayıda Rus'la ilişkilerin iyileştirilmesinden yana.
Vatandaşların kişisel temaslarının sınırlı olduğu durumlarda, medyanın bilgi politikası karşılıklı algının oluşması için çok önemlidir. Rus yetkililer defalarca M. Saakashvili hakkında olumsuz konuştu, ancak Gürcü karşıtı olarak yorumlanabilecek ifadeler yapmaktan kaçındı. Geçtiğimiz iki yıl boyunca, devlete ait ve devlete bağlı medya medyasının Gürcistan ile ilgili net ifadeleri fark etmedeki reddedilmesi dikkat çekti. Gürcistan makamlarının temsilcilerine, önde gelen Rus yayınlarındaki konumlarını ifade etme şansı verildi. Rus uzman ve medya topluluğunun liberal fikirli kısmı, Gürcistan'daki ekonomik reformlara sempati duymakta ve Fronde'un işareti haline gelen bu semptomları açıkça ifade etmektedir. Paradoksal olarak, en etkili Rus medya kuruluşları, eyaletler arası ilişkilerin iç karartıcı durumuna rağmen, Gürcistan hakkında “iyi ya da hiçbir şey” hakkında yazıyor. Gürcistan'daki etnik azınlıkların durumu ile ilgili yayınlar kamusal alandan neredeyse kaybedilmiş ve ülkedeki durumu yapay olarak istikrarsızlaştırma çağrıları, ancak, 2008'in sonbaharında bile, yalnızca marjinal siyasi grupların temsilcileri tarafından kamuoyuna tanıtılmıştır.
Ancak, Gürcülerin bilgi alanındaki benzer bir değişim yakın zamana kadar gerçekleşmedi. İki ülkenin uzman temsilcileri ve medya temsilcileri arasında diyalog düzenleme çabaları Gürcistan makamları (15) tarafından sık sık engellendi. İlk Bilgi Kafkasya Kanalı'nın (PIK) Rusya'daki yayın kuruluşu, Kuzey Kafkasya'daki durumu istikrarsızlaştırma girişimi olarak görülüyor. Bu tür bilgilendirme ve genişleme - kamusal ortam, ikili ilişkilerin normalleşmesi ihtimaline yönelik faaliyetlere katkıda bulunmaz. PIK’in kapatılmasının - böyle bir kararın sebepleri ne olursa olsun - Rusya’da memnuniyetle alındığına dikkat edin.
Rusya Federasyonu hükümetinin kısıtlayıcı tedbirleri Gürcü toplumunun geniş bir bölümünü kapsıyordu (Rus iş gücü ve tarım piyasalarının kapatılması, vize rejiminin uygulamaya konması). Bu aşamada, Gürcistan’daki Rus karşıtı mahkumiyet, toplumun liberal kesimleri arasında bile geri dönüşümsüz hale gelmedi, ancak bu sürecin umudu küçümsemiyor.
İkili ilişkilerin geliştirilmesinde büyük potansiyel, Rus ve Gürcü Ortodoks kiliselerinin etkileşimidir. Patrik Kirill ve Katolikos Patrik İlyas II, uzlaşmanın en tutarlı savunucularıdır. İki ülkenin toplumlarında kilisenin yüksek otoritesi sosyal dinamiklere çevrilmese de, bu yöndeki sembolik hareketler bile (örneğin, Gürcü kilisesi korosunun Paskalya servisindeki Kurtarıcı Mesih'in Katedralindeki katılımı) uzun süreli bir onay dalgasına neden olur.
Gürcistan vatandaşları, Rus vizesi almakta ciddi zorluklarla karşı karşıya. Rus çıkarları bölümünün Tiflis'teki İsviçre Büyükelçiliği'ndeki kapasitesinin düşük olması nedeniyle, vize alma süreci oldukça zor. Vize maliyeti yüksektir, bir Rus vatandaşı veya kuruluşundan davetiye alınması gerekmektedir. Bu kısıtlamalar açıkça gereksizdir ve Rusya'nın güvenliği için potansiyel tehditleri önleme açısından çok etkili görünmüyor. Ancak, Gürcistan'da tahrişe neden oluyorlar ve iki ülkenin sakinleri arasında insan ve iş temaslarının devamını ve genişlemesini engelliyorlar.
Vize almak, Rusya'ya turist gezileri yaparken aşılmaz bir engel haline geliyor. Gözlemlerimize göre, Tiflis gençliği 6'i Avrupa ve ABD'de Rusya'dan daha sık ziyaret ediyor. Bu, gençleri UNM hükümetinin resmi propagandasından önce silahsız bırakıyor ve bu durum Rusya Federasyonu'ndaki durum hakkında kasıtlı olarak bilgi bozuyor. Ülkeler arasındaki vize rejimleri, öğrenciler, aydınlar, din adamları, turistler için büyük ölçüde kolaylaştırılmalıdır.
Aynı zamanda, her iki taraf da uluslararası ilişkiler uygulamasının çoğu durumda diplomatik ilişkilerin olmadığı durumlarda vizesiz bir rejim anlamına gelmediğinin farkında olmalıdır. Rusya'da eğitim almak yine Gürcü adayları için gerçek fırsatlardan biri olmalı. Gürcü gençliği, çoğunlukla Rus alternatifleri olmadan Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'nde okumak için gönderilir. Aynı zamanda, Rus eğitim pazarı Gürcüler arasında talep olmaya devam ediyor. Öğrenciler için vize rejiminin basitleştirilmesi ve Tiflis'te düzenlenen bir eğitim sergisinin düzenlenmesi, Gürcistanlı gençler arasında Rusya'ya olan ilginin keskin bir şekilde düşmesine neden olabilir. Maksimum program Tiflis, Kutaisi ve diğer Rus Kültür Merkezleri şehirlerinin yanı sıra, Moskova'daki Gürcistan Kültür Merkezlerinin ve Rusya'nın en büyük şehirlerinin (16) simetrik açılması olacak.
Önemli bir sorun, Rusya'daki Gürcistan'daki çalışmaların ve Rusya'daki Gürcüce'nin zayıf kalmasıdır. Uygulamada bu, komşunun politikasının niteliksel analizini engeller ve yanlış fikirlerin yayılmasına katkıda bulunur. Gürcistanlı araştırmacılar için Rusya'yı ziyaret etmenin imkansızlığı mesleğe girmenin yasaklayıcı bir engel haline geliyor. Sadece iki ülkenin bilimsel ve eğitimsel temaslarını önemli ölçüde kolaylaştırmak değil, aynı zamanda şeffaf bir prosedüre göre yetkili kuruluşlar aracılığıyla araştırma hibelerini dağıtarak onlara bir ivme kazandırmak gerekiyor. Bu tür hibeler temelinde başlatılan araştırma programı, dış politika planlama ve yürütme açısından önemli olan Rusya ve Gürcistan'daki ekonomik ve politik durum hakkında pratik bilgi genişletme şeklinde olumlu bir yan etkiye sahip olacak.
8. tavsiyeler
Rusya ve Gürcistan, çatışmaya devam etmeye mahkum değil. Devam eden boşluk, Ana Kafkasya Aralığının her iki tarafında anormal bir durum olarak algılanmakta ve düzeltmeye tabi tutulmaktadır. Gürcistan'da iktidara gelen öncelikli hedeflerden biri olan B. İvanişvili hükümeti, ülkenin eski liderliğine yönelik Rus politikasının denetimini ilan etti. Moskova'da Rusya-Gürcü ilişkileri için beklentilerin tartışılmasına ilişkin gözlemler, burada bekleme süresinin sona erdiğini gösteriyor. İkili ilişkileri normalleştirmek için bir fırsat penceresi açılır.
Güney Osetya ve Abhazya
2006'ten bu yana uzun vadede Güney Osetya ve Abhazya hükümetleri ile müzakere sürecinin devam etmekte olan tıkanması, Gürcistan'ın çıkarlarına zarar vermektedir. İki çatışmanın barışçıl yollarla çözülmesine yönelik kurs, Tiflis'in iki cumhuriyeti, Ağustos 2008'e kadar tanıdıkları bağımsız diyalog ortakları olarak tanımasını gerektiriyor.
İlişkilerin normalleşmesinin ilk aşamasında, insani meseleler hakkındaki tartışmaları bölgenin geleceği hakkındaki siyasi tartışmalardan izole etmek makul olacaktır. Abhazya ve Güney Osetya'daki Rus askeri varlığının, bölgedeki durumun uzun vadeli normalleşmesi sorunu bağlamında ilke olarak tartışılan, Rus ordusunun varlığının hacmi ve kalitesi konusu, mevcut şartlarda zorlukla gündeme gelebilir.
Taraflar arasındaki sosyo-ekonomik ilişkilerin yeniden başlaması, bu alanın yapıyı oluşturan bir parçası haline gelmesi gereken Rusya'nın doğrudan katılımıyla, insanların, malların, sermayenin ve Gürcistan, Abhazya ve Güney Osetya arasındaki hareketlerin hareketi için ortak bir alanın oluşmasından oluşabilir. Gürcistan ile Abhazya arasındaki demiryolu iletişimini sürdürme girişimi, Tiflis ve Sukhum'da itirazlarla veya şüphelerle bir araya geldi ve gündemden çıkarıldı. Bununla birlikte, bu planın uygulamalı olarak uygulanmasının önündeki engellere rağmen, demiryolu iletişiminin yeniden başlaması, bölgedeki birden fazla devletin ilgilendiği tüm Transkafkasya'daki olumlu süreçlere yeni bir ivme kazandırabilir. Bu konunun siyasi olmasa da uzman düzeyinde tartışmaya ihtiyacı olduğuna inanıyoruz.
Gürcistan’ın Abhazya ve Güney Osetya sorununa yaklaşımındaki değişikliklerin önemli bir göstergesi İşgal Edilen Bölgeler Yasası’nın yürürlükten kaldırılması olacaktır. Bu kanunun bazı hükümleri yalnızca Abhazya ve Güney Osetya'nın ekonomik gelişimi için engel teşkil etmekle kalmaz, aynı zamanda Rusya ve Gürcistan arasındaki insani işbirliğini de engeller. Gürcistan vatandaşlarının ve otoritelerin Abhazya ve Güney Osetya sakinleri ile etkileşiminin yasal düzenlemeye göre, bize göre “işgal” karşıt kavramına dayanmayan diğer yasal işlemlerde mümkündür.
Gürcistan'ın Kuzey Kafkasya politikası
Rusya'daki Gürcistan parlamentosu tarafından "Çerkes soykırımı" nın tanınması son derece dostça olmayan bir davranış olarak algılanıyor. Böyle bir politika, özellikle Gürcistan’ın Kuzey Kafkasya’daki terörist yeraltındaki karşısında bulunduğu konumdaki belirsizlik, Rusya-Gürcü ilişkilerini zorlaştırıyor. Yeni Gürcistan hükümetinin kendisini Kuzey Kafkasya'daki terörist grupların desteğinden ayırmasına engel bulunmamaktadır. Moskova ve Tiflis’in devletlerarası sınırın doğu tarafındaki durum hakkında bilgi alışverişinde bulunmak için bir sistem oluşturmaya başlaması için koşullar var.
Gürcistan’ın Kuzey Kafkasya bölgeleri ile olan ekonomik ve insani bağları, Moskova’da yapılmadığı ve atlanmadığı takdirde değil, işbirliği içinde yapıldığı takdirde olumlu bir itici güç kazanabilir. Entelektüellerin, sivil toplum aktivistlerinin, Moskova gazetecilerinin, Tiflis'in, Kuzey Kafkasya'nın bölgelerinin ve Rusya'nın güneyinin dahil olacağı bölgesel etkileşim biçimlerinin oluşturulması için nesnel bir ihtiyaç vardır.
NATO ve bölgesel güvenlik
Mesele şu ki Rusya, Gürcistan'ın Avrupa Birliği ile yakınlaşmasına karşı çıkıyor. Moskova için, Gürcistan'ın “Avrupa” veya “Batı” seçiminin otomatik olarak Rus karşıtı bir seçim haline gelmemesi ve NATO’nun askeri altyapısının Rusya sınırlarına kadar genişlemesini içermemesi önemlidir.
Rusya'nın zayıflamasına yapılan vurgu, Gürcistan stratejisinin başarısını, Tiflis'in etkisinin ötesinde olan faktörlere eleştirel bir şekilde bağımlı kılmaktadır. Ayrıca, bu oran Gürcistan’ın Rusya ekonomisinin büyümesinin komşularına sağladığı ve Azerbaycan, Ermenistan ve Kazakistan’lı iş grupları tarafından kullanılan avantajlardan yararlanmasını da engelliyor. Moskova, resmi Tiflis'i Gürcistan’ın NATO dışındaki güvenliğini sağlamak için ve genel olarak dış politika stratejisinde bir alternatif olarak tartışmaktan başka mekanizmaların tartışılmasını engellememeye çağırıyor.
Kuzey ve Güney Kafkasya, Orta Asya ve Orta Doğu'da ortaya çıkan zorlukların ve tehditlerin ortak bir analizine ilişkin durgun bir Rus-Gürcü uzman atölyesi olumlu bir rol oynayabilir.
Ticaret ve ekonomik işbirliği
Gelecekte, Gürcistan şirketlerinin ürünleri için Rusya pazarının kademeli olarak açılması dışlanmadı. Aynı zamanda, Moskova, Gürcistan otoritelerinin pazarın açılmasıyla eşzamanlı olarak atılacakları üzerinde ikili ilişkiler kurmak için pratik adımlara güveniyor. Bu süreci Gürcü tarafından hızlandırmak için, hem siyasi hem de teknik müzakerelerin tüm aşamalarını üstlenebilecek yetkili bir kuruluş gereklidir.
Gürcistan Başbakanı'nın Rusya özel temsilcisine ek olarak, iki ülkenin ticaret ve sanayi dernekleri veya Gürcistan'da özel bir ihracatçı örgütü oluşturulması yoluyla çaba istenebilir. Bu özellikle Gürcistan'ın Soçi'deki 2014 Kış Olimpiyatları'na katılımı ve bununla ilişkili ekonomik ve turizm projeleri bağlamında ilgilidir.
İnsani işbirliği
İki ülkenin basını arasında paylaşılan düşmanca söylemlerin akışını sınırlamak faydalı olacaktır. Rusya, kendi adına, zaten önemli ölçüde azaltmıştır ve Gürcü tarafından simetrik adımlar beklemektedir.
Gürcistan vatandaşlarına, özellikle de öğrencilere, yaratıcı aydınlara, din adamlarına ve turistlere yönelik vize rejimini hafifletmek için adımlar atılması önerilir.
Rusya'da eğitim almak yine Gürcü adayları için gerçek fırsatlardan biri olmalı. Önlemler programı, öğrenciler için vize rejiminin kolaylaştırılması, Tiflis'te bir eğitim sergisinin düzenlenmesi, Rusya Kültür Merkezlerinin büyük şehirlerinde açılış ve Moskova ve diğer Rus şehirlerinde Gürcü Kültür Merkezlerinin simetrik açılışını içerebilir.
Önemli bir sorun, Rusya'daki Gürcistan'daki çalışmaların ve Rusya'daki Gürcüce'nin zayıf kalmasıdır. Sadece iki ülkenin bilimsel ve eğitimsel temaslarını önemli ölçüde kolaylaştırmak değil, aynı zamanda şeffaf bir prosedüre göre yetkili kuruluşlar aracılığıyla araştırma hibelerini dağıtarak onlara bir ivme kazandırmak gerekiyor. İkili ilişkilerin geliştirilmesinde büyük potansiyel, Rus ve Gürcü Ortodoks kiliselerinin etkileşimidir. Ortak tarihin belli başlı olaylarını anmak için kültürel diyalog ve günler programı başlatmak için zaman geç kaldı (Tiflis'teki Rus Film Festivali örneğini ve St. Petersburg'daki Ilya Chavchavadze Günleri'ni izleyerek).
Nikolay Silaev, Rusya Dışişleri Bakanlığı'nın MGIMO (U) Kafkasya ve Bölgesel Güvenlik Sorunları Merkezi'nde kıdemli bir araştırmacıdır.
Andrei Sushentsov, Rusya Dışişleri Bakanlığı'nın MGIMO (U) 'daki Uluslararası Sorunların Uygulamalı Analizi Bölümünde Öğretim Görevlisi olarak görev yapmaktadır. 2007’te Georgetown Üniversitesi’nde (ABD) misafir araştırmacı, 2008’te Johns Hopkins Üniversitesi’nde (ABD) misafir araştırmacı olarak bulundu.
Kaynakların listesi:
1. Gürcü anketi: Siyasi partilerin oyları ve kamuoyunun NATO'ya karşı tutumu. URL: http://geurasia.org/rus/1305/qartuli-gamokitxva - politikuri-partiebis-reitingi-da-mosaxleobis-damokidebuleba-nato-sadmi.html (temyiz tarihi: 25.11.12).
2. Gürcistan'daki Çatışma Konusunda Uluslararası Bağımsız Bilgi Bulma Misyonu. Rapor. Brüksel, 30 Eylül, 2009. URL: http: // www. ceiig.ch/Report.html (temyiz tarihi: 16.11.12).
3. Putin V.V. Ukrayna Cumhurbaşkanı Leonid Kuchma ile bir toplantı sonrasında basın toplantısı yapıldı. Soçi, Ağustos 18 2004. URL: http://archive.kremlin.ru/text/ görünüyor / 2004 / 08 / 75603.shtml (başvuru tarihi: 17.11.12).
4. "Önceliklerin değişmesi, Rusya'ya, SSCB'nin çöküşünden sonra cumhuriyetlerin bölgesel sınırlandırılması konusundaki mevcut anlaşmaların bütününün gözden geçirilmesi, bunlarla ilgili toprak bütünlüğü ilkesinin göz ardı edilmesi ve bu alanın kendi kendine tayin hakkı temelinde yeniden dağıtılması konusunu gündeme getirmesi için bir bahane sağlayacaktır." Zatulin K.F., Mihranyan A.M. CIS: tarihin başlangıcı veya sonu. Kilometre taşlarının değişmesine. Bağımsız gazete Commonwealth. 26 Mart Yılın 1997. URL: http://www.zatulin.ru/index. php? §ion = özet ve id = 35 (başvuru tarihi: 17.08.12).
5. B. İvanishvili: “Saakashvili’nin eylemleri Rusya’nın bölgemizi işgal etmesine izin verdi”, Sivil Gürcistan. 24 Ekim Yılın 2012. URL: http://www.civil.ge/tr/article.php?id=24054 (temyiz tarihi: 15.11.12).
6. Medvedev D.A. "Rusya Bugün", "İlk Bilgilendirme Kafkasya" ve Moskova eko radyo istasyonunun TV kanallarıyla röportajlar. Soçi, Ağustos 5 2011. URL: http://kremlin.ru/news/12204 (temyiz tarihi: 16.11.12).
7. “[Gürcistan'ın egemenliği sorunu] nihayetinde komşularıyla olan ilişkileri tarafından belirlenecek.” Medvedev D.A. Röportaj TV Te-EF-1. Soçi, Ağustos 26 2008. URL: http://archive.kremlin.ru/appears/2008/08/26 /2300_type63379type63380_205786.shtml (itiraz tarihi: 16. 11.12).
“Ne yazık ki, olanlardan sonra, Osetyalılar ve Abhazların Gürcüler'le aynı durumda yaşamaları muhtemel değil ya da bu çatışmayı çözmek için herhangi bir devasa çaba sarf edilmesi gerekiyor ... Rusya, Kafkasya'da güvenlik garantörü olarak Bölgede, bu iki Kafkas halkının iradesini kesin olarak yansıtacak bir karar verecek. ” Medvedev D.A. Almanya Federal Şansölyesi Angela Merkel ile müzakerelerin ardından ortak basın toplantısı. Soçi, Bocharov Çayı, 15 Ağustos Yılın 2008. URL: http: // arşivi. kremlin.ru/text/appears/2008/08/205367.shtml (temyiz tarihi: 16.11.12).
8. Medvedev D.A. "Rusya Bugün", "İlk Bilgilendirme Kafkasya" ve Moskova eko radyo istasyonunun TV kanallarıyla röportajlar. Soçi, Ağustos 5 2011. URL: http://kremlin.ru/news/12204 (temyiz tarihi: 16.11.12).
9. B. İvanishvili: “Saakashvili’nin eylemleri Rusya’nın bölgemizi işgal etmesine izin verdi”, Sivil Gürcistan. 24 Ekim Yılın 2012. URL: http://www.civil.ge/tr/article.php?id=24054 (temyiz tarihi: 15.11.12).
11. Vignansky M. Tedo Japaridze: Gürcistan, Batı ile Rusya arasında bir uyumsuzluk elması olmamalı. İzvestia. 26 EYLÜL 2012. URL: http://izvestia.ru/news/536213 (temyiz tarihi: 26.09.12).
12. 2009'te, Gürcistan'dan ithal edilen ürünler için küresel toptan satış fiyatları düşerken, aynı mallar için Gürcistan'daki perakende satış fiyatı arttı. Bu, ithalatın yüksek bir mono-politikalaşmasına işaret ediyor. Aynı zamanda, gelir vergisinden elde edilen gelir de beklendiği gibi artmadı, ancak azaldı. Javakhishvili N. Gürcistan ekonomisinin büyümesinin paradoksları // Savaş ve ekonomik krizden sonra Gürcistan ekonomisi. Seminer materyalleri Tiflis, 2011. URL: http://georgiamonitor.org/upload/medialibrary/183/1833886d 459325fd5ac6e73015e005ee.pdf (başvuru tarihi: 10.12.12).
13. BDT üyesi devletler ve Gürcistan'ın insani işbirliği. Sosyolojik portre 2011. ROMIR, Gürcü Görüş Araştırmaları Uluslararası Ticaret (GORBI). URL: http: //www.mfgs-sng.org/activity/sng/909.html (temyiz tarihi: 16. 11.12).
14. Kafkasya Araştırma Kaynak Merkezleri (CRRC). Şubat, 2011. URL: http://crrc.ge/oda (temyiz tarihi: 17.11.12).
15. Rus uzmanların Georgia // Rosbalt'a girmesine izin verilmedi. Aralık 1 Yılın 2009. URL: http://www.rosbalt.ru/exussr/2009/12/01/693374.html (erişim tarihi: 17.11.12).
16. "Her iki başkentte de değerli kültürel ve bilgi merkezlerini değiş tokuş etme" girişimi, Rossotrudnichestvo Konstantin Kosachev başkanı tarafından öne sürüldü. Bkz. Kosachev K. Röle değerleri // Rusya küresel politikada. №5. Eylül-Ekim 2012.