Bilim adamları, modern İrlanda'nın oluşumunda şiddetin oynadığı kilit rolleri uzun zamandır anlıyorlar. Bilim adamları "şiddet yazarken" karşılaşılan gerçek zorluklarla yüzleşmek için yeni analitik mercekler kullandıkça, son yıllarda şiddet üzerine yapılan araştırmalar giderek daha yaratıcı ve karmaşık hale geldi. Bu yeni literatürdeki en iyi çalışmaların çoğu, şiddet ile temsili arasındaki karmaşık ilişkileri incelemektedir. "Silahlıların Gölgeleri", en son burs için tutarlı bir giriş sağlar. Tarihçilerden, film bilginlerinden, edebiyat eleştirmenlerinden ve filozoflardan gelen makaleler, "Silahlıların Gölgeleri" hem belirli İrlanda deneyimiyle hem de daha geniş çağdaş dünyayla ilgilidir. Şiddet konuşamayabilir, ancak şiddet temsil edilir ve bu tasvirler İrlanda genelinde ve yurtdışında kamusal ve özel alanlarda sürekli olarak sorgulanır ve/veya tartışılır. Bu makale sayısı, politik/tarihsel şiddet ile bu tür şiddetin estetik temsilleri arasındaki bağlantıyı keşfedecek ve araştıracaktır. Şiddetin ve modern İrlanda deneyiminin ilk disiplinler arası çalışması olan "Silahlıların Gölgeleri", hem İrlanda araştırmalarına hem de modern dünyadaki şiddetin daha geniş bir şekilde incelenmesine büyük bir katkıdır.
Mitlerin tercümanı
Uzun boylu, kambur ve oldukça yakışıklı olan Roy Foster, Londra'nın kuzeyindeki Kentish Town'daki evinin altınla yıkanmış duvarına karşı duruyor. Garip, biraz 90'lar figürü kesiyor, ancak hangi yüzyıldan olduğu belli değil. Modern İrlanda milliyetçiliğinin WB Yeats'in okült hayal gücünde tasarlandığı 1890'lardan mı? Ya da 20. yüzyıl boyunca İrlanda tarihini tanımlar gibi görünen nefretlerin sonunda güçlerinin bir kısmını kaybettiği 1990'larda mı? Bu on yılın çoğunu, aynı zamanda modern İrlanda'nın doğuşunun ve kendisiyle ilgili mitlerin bir tarihi olan Yeats'in yetkili biyografisinin ikinci cildine harcadı. İrlanda tarihi, İngiliz dili ve insan ilişkilerinde asla gerçekleşmeyen hayaller ve arzuların oynadığı rolle ilgili tüm meşguliyetlerini bir araya getiren, burs ve sempatinin şaşırtıcı bir karışımıdır.
"Tarih, açık kaderlerle değil, beklenmedik ve öngörülemeyen geleceklerle ilgilidir" diye yazmıştır. "En aydınlatıcı tarih, genellikle insanların asla gerçekleşmemiş bir gelecek beklentisiyle nasıl davrandıklarını göstermek için yazılır." Bu açıklama, tarihçi olarak kendisine biçtiği görevin zorluğuna işaret ediyor: Herkes gerçekte olup bitenleri anlayabilir. Zor olan, hiç olmamış ama olmuş şeyleri anlamlandırmak için gerekli olan şeylerin sempatik bir şekilde yeniden yapılandırılmasıdır.
Modern İrlanda'sı, İrlanda tarihine büyük ölçüde Katolik bir ülkenin anayasal olarak Protestan bir ülke tarafından yönetildiği gerçeğinin egemen olduğu yaklaşık 1600'den sonraki dönemin standart tarihi haline geldi. Yeats biyografisinin ilk cildi göklere yükseldi: "Kesinlikle harika" diyor Foster'ı "çok parlak, anlayışlı bir tarihçi" olarak da adlandıran Conor Cruise O'Brien.
Ancak Modern İrlanda sadece bir tarih olarak önemli değildi. Yayınlanması ve başarısı, modern İrlanda'nın kendi kurucu mitlerinden biriyle uzlaşmaya vardığı sürecin önemli kısımlarını işaret ediyordu: İrlanda'nın özünün, Sakson işgalci tarafından 700 yıllık baskıda şekillendiği.
Foster, Kuzey İrlanda'nın kanlı kargaşalarında mezhepçi söylemin bedeli ortaya çıktıkça olgunlaşan İrlandalı tarihçiler kuşağından biriydi. Çalışmaları "revizyonizm" olarak tanındı ve düşmanları tarafından alay edildi. Ancak İrlanda kimliğinin tarihi ve doğasıyla ilgili olduğu için son derece ciddiydi. Kuzeyde bir savaş yapılırken ve insanlar Protestanların İrlandalı olup olmadıklarına karar vermek için havaya uçarken, Protestanların geçmişte tam anlamıyla İrlandalı olup olmadıkları sorusu salt akademik bir soru değildi. İrlanda tarihinin İrlanda milliyetçiliğinin hikayesi olup olmadığı sorusu da bununla ilgili değildi. Foster hiç şüphesiz öyle değildi.
"İrlanda milliyetçiliği efsanesi enerji vericiydi ve bağımsızlıktan sonraki birkaç nesil için birçok yönden gerekliydi ve son nesillerdeki gerekli yeniden değerlendirmeler bundan uzaklaşmadı" diyor. "1966'da, 17 yaşımdayken Paskalya Ayaklanması'nın anma törenini çok net hatırlıyorum. Dublin'e gittik ve Eamon de Valera'nın hala orada olduğunu görmek bizi oldukça heyecanlandırdı." Ne de olsa başkan, ayaklanmadan sonra İngilizler tarafından kurşuna dizilmeye mahkûm edilen mitin kendisinden bir figürdü.
"Bütün bunlar," diyor Foster şimdi, "kuzeyde yükselen balondan ve IRA'nın yeniden doğuşundan önceydi. Eski retoriği kullanan tüm bu eski meselelerin hayata geçmesinden sonra algıdaki değişim çok belirgindi. " Revizyonizmi mümkün kılan şeyin, milliyetçi projenin eski soruların oldukça güvenli bir şekilde mitolojik göründüğü bir devlet üretmedeki başarısı olduğunu söylüyor. Güney, "70 yılı aşkın bir süredir istikrarlı, olgun ve giderek kendine güvenen bir yönetim biçimi geliştirirken, ulusal kimlik ve siyasi değerler açısından çeşitli belirsizlik biçimlerini manipüle eden bir ülkeydi - aynı şeyleri savunan karşıt partiler, bir "ilk ulusal dil". Kimsenin yanında ilk ulusal dilleri olarak konuşulmuyor, çok az politikacının gerçekten istediği bir toprak iddiası ve uluslararası bağışlara bağlı gelişen bir ekonomi."
Bununla birlikte, İrlanda yaşamının bu tarih resminin kabul edilmediği bir alan vardı ve o da profesyonel tarihçiler arasındaydı. Yaklaşık 1940'tan itibaren, hem tarihsel olarak Dublin Katolik Üniversitesi Koleji'nde hem de tarihsel olarak Protestan Trinity Koleji'nde, tarih araştırmalarına milliyetçi efsaneyi reddeden adamlar egemen oldu. Büyük kitaplar yazmadılar ve çalışmaları halk tarafından büyük ölçüde bilinmiyordu. Ancak nesiller boyu öğretmenlere İrlanda tarihinin kamuoyu tarafından kabul edilebilecek olandan çok daha karmaşık olduğunu öğrettiler. Yazar Colm Tóibín, 1972'de Dublin Üniversitesi'ne, şiddetli cumhuriyetçilik geleneğini cisimleştiren çok katı bir cumhuriyetçi geçmişle geldi. Büyükbabası 1916'da savaşmıştı. "Öğretmenlerim fiziksel güç cumhuriyetçiliği hakkında hiçbir şey bilmek istemediler. Bunun yerine O'Connell ve Parnell hakkında konuştular. Bu 1972'de bir araba bombası kampanyası olduğundaydı. sadece diğer tarafın geçen hafta yaptıkları adına değil, aynı zamanda Pearse ve Connolly'nin 1916'da uğruna öldükleri adına da haklıydı."
"Revizyonist" terimi, ilk olarak 1970'lerin sonlarında İrlanda tarihçiliğinde bir kötüye kullanım terimi haline geldi. Babası Owen, University College'da 40'lı yılların tarihçilerinden biri olan Ruth Dudley Edwards, 1978'de Patrick Pearse'nin bir biyografisini yayınladı. siyasi bir hareketin parçası olduğumuz algısı."
Foster'ın bir tarihçi olarak olgunluğa erişmesi bu atmosferde gerçekleşti. Egemenliğin çok altındaki bir sınıftan, güvenli bir şekilde İrlandalı ve güvenli bir şekilde Protestan olarak büyümüştü. Yeats'inkinin aksine, ailesinin geçmişten gölge düşüren ihtişamla ilgili anıları yoktu. Baba tarafından dedesi Cavan İlçesinde çiftçiydi, anne tarafından büyükbabası İrlanda Kraliyet Polis Teşkilatında görev yaptı. 1949'da doğdu: Frederick Ernest Foster'ın ikinci çocuğu (üç kız kardeş vardı) - "Fef" - ve ikisi de İrlanda Kilisesi olmalarına rağmen Waterford'daki bir Quaker okulunda öğretmenlik yapan Betty. "Onlar kararlı milliyetçilerdi. Her iki ebeveyn de okulda İrlandaca öğretti" diyor. Ben büyürken Protestanların hala sendikacı özlemleri olduğu bir dünya hiç geçerli değildi. Dinsel farklılık duygusu hâlâ oradaydı, şimdi olduğundan daha fazla. Sansürde büyük bir sıkıntı vardı. Ne zaman biri İngiltere'ye gitse, kitapların geri getirildiğini hatırlıyorum."
Çocukken, Delaware'deki bir Ivy League hazırlık okuluna burs kazanarak çok zekiydi. Amerika'da kalmayı çok isterdi ve Columbia'da bir yer teklif edildiğini söylüyor, ancak ailesinde her zaman aile üniversitesi olan Trinity, Dublin'e gideceği varsayılmıştı ve böylece 1967'de yaptı. . O yaşta bile, hırsı dikkat çekiciydi. Daha sonra bir film yönetmeni olan arkadaşı Thaddeus O'Sullivan'a 40 yaşına geldiğinde profesör olmak istediğini söyledi. Dublin işçi sınıfından yeni gelen O'Sullivan'ın bunun ne anlama geldiği konusunda net bir fikri yoktu. Foster tarihçi olmayı planlamamıştı. Ekonomi okumaya başladı, ancak matematik onu erteledi ve bir hafta içinde tarihe geçti ve burada "revizyonizm"in kurucularından biri olan Theo Moody'nin etkisine girdi. Doktora tezi anayasal milliyetçi Parnell üzerineydi, ancak ortaya çıktığında, 1975'te İngiltere'ye taşınmıştı. "Buraya iş için geldim, göçmenim. Kulağa saçma geliyor ama çok doğru. 1974 baharında 26 iş başvurusunda bulundum 13 iş görüşmesi yaptım Birkbeck'te iş teklif edildi, bir yıl oldu. . İş uzadı." Aslında, lisans dersleri neredeyse tamamen yarı zamanlı ve ağırlıklı olarak olgun katılımcılara yönelik olan Birkbeck'te 17 mutlu yıl boyunca çalıştı. "Birkbeck harikulade bir entelektüel kurumdu. Akşamları ders verdik, bu da onu yazı ve araştırmalarınızla harmanlayabileceğiniz anlamına geliyordu. Olgun öğrencilere tam Londra derecesini öğretmek muhteşemdi."
Lord Randolph Churchill'in tüm Viktorya dönemi siyasi yaşamlarının modeli olan Trollope'u örnek alan bir biyografisini yazdı. Modern İngiliz tarihini öğrettiği için bu konuda bir şeyler öğrenmesi gerektiğini hissetti ve bariz olan yol biraz yazmaktı. "Neredeyse Churchill'in hayatını bir Viktorya dönemi siyasi romanının şablonuna karşı inşa ediyordum. Viktorya döneminin yüksek siyasi kültürüne kendimi çok kaptırmıştım." Churchill, "Ulster savaşacak ve Ulster haklı çıkacak" demesi gereken adam olarak - ama asla söylemedi - İrlanda'dan o kadar da uzak olmamıştı. Ama yine de Foster'ın gözünde İngiliz tarihi olarak sayıyordu.
Foster, 1972'de, şimdi bir romancı ve eleştirmen olan Aisling O'Conor Donelan adlı bir öğrenciyle evlenmişti. İlk çocukları Phineas 1981'de doğduğunda, "yeni ekonomik gelecekle karşı karşıyayken, bana biraz para kazandıracak hızlı bir kitap yazmam gerektiğine karar verdi, ki bu sadece şunu gösteriyor: kitap uzadı ve uzadı. Daha tematik. Harika bir editörüm vardı ve her altı ayda bir onu arardım ve bunun kısa, kullanışlı bir kitap olmayacağını ve örnek olduğunu söylerdim." İkinci bir çocuk olan Nora, 1986'da doğdu. (Phineas Manchester'da tarih okuyor Nora okulda.)
Biraz para kazanmak için hızlı kitap Modern İrlanda'ydı ve kırk yıllık revizyonizmin tüm bastırılmış şüpheciliğinin İrlanda kamu yaşamına patlayabileceği kanal olduğunu kanıtladı. Tóibín, "Başka hiç kimse, bir bakıma, tüm bu lisansüstü çalışmaları alıp sentezleyecek kavrayışa, enerjiye ve tarza sahip değildi" diyor. "Gerçekten kendini İrlanda evine girmeye zorladı. Tim Pat Coogan'ı satın alacak insanlar bunun yerine bunu aldı. İçinde herhangi bir şey aramaya gittiğinde, gerçekleri anladın, ama kafanı kaşıyarak ve bir bin doları reddettin. anlatı."
Modern İrlanda'nın en çok satan tarihler arasında ayırt edici özelliği, hemen hemen her soruyu, tüm cevapların eksik olduğunu ve hemen hemen her konuda öğrenilecek daha çok şey olduğunu öne sürerek yanıtlama biçiminde yatmaktadır. Yazar Selina Hastings onunla meşgulken tanışmış. Ne yaptığını sordu - o sırada Nancy Mitford'un biyografisi üzerinde çalışıyordu - ve "İrlanda tarihi" yanıtını verdiğinde kalbi battı ve gösterdi. "Merak etme," dedi. "Her şeyi yemek ve küratörlerin özel hayatları hakkında yapıyorum."
Eski hikayenin basit kesinliklerinden daha yıkıcı bir şey olamaz. Anlatı yeterince kolay ilerliyor, ancak anlatı Foster'ın zihninin rasyonel, dikkatli, şüpheci mizacına batmış durumda. Büyük hayranlık duyduğu bir tarihçi olan FSL Lyons hakkında, "zekası özellikle incelikli, düşünceli, sorgulayıcıydı" ve hayranlarının dediğine göre, bunlar kendi çalışmalarında sergilenen niteliklerdir. İrlanda tarihi yeterince vahşetle doludur, ancak Foster, diğerlerinin öfkeyle köpürebileceği yerlerde ironi ile tepki verir.
Her şey, çakıp kavurana kadar yaz şimşekleri gibi şakacı bir şekilde titriyor. İrlanda tarihinde nefretin rolü üzerine yakın tarihli bir makalesinde şöyle yazıyor: "IRA'nın tarihsel incelemesi, 1981 açlık grevlerinin ardındaki stratejiye, Padraig O'Malley'nin hassas ama aşırı edebi analizinden oldukça farklı bir bakış açısı getirdi. mahkumlardan biri, Labirent'teki bireysel ölümleri dengelemek için hapishanelerin dışında 'IRA'nın 20'li ve 30'lu yaşlarda insanları katletmesi gerektiğini hissettik' dedi. 'Kelt bilincinin gizli girintilerine gömülü kadim kahramanlık arayışı geleneği'.
Ama burada bile, Fosterish dokunuşu, bağırsaklarını çıkarmak üzere olduğu yazarı "hassas" olarak övmektir. Edwards, "Foster her zaman stiletto kullanır" diyor, "Oysa Conor Cruise O'Brien her şeyi, havanı bile kullanır." Tóibín, Foster'ın, Sinn Fein'i Kuzey İrlanda'da siyasete diğer en dikkate değer revizyonistlerin yaptığı gibi getiren Hume-Adams anlaşmasına karşı çıkmadığına dikkat çekiyor.
Herkes onun kibarlığından ve özenli çekiciliğinden bahseder, ancak onun düşmanları vardır: Terry Eagleton, makaleleri hakkında özellikle düşmanca bir inceleme yazdı ve "İrlanda'nın büyük mitolojiden arındırıcısı Foster. Çoğu mitolojiden arındırıcı gibi. Örneğin, siyasi taahhüdün kaçınılmaz olarak indirgeyici olduğuna dair eski moda liberal önyargıdan kendisini kurtaramaz.'İrlanda hikayesi' aşırı derecede partizan olsa da, yazarı partizanlığın, ağız kokusu gibi, diğer adamın sahip olduğu şey olduğuna inanma eğilimindedir. "
Tüm revizyonist tarihçiler gibi, Foster da "İrlanda milliyetçisi olmayı reddederek, [revizyonistlerin] Ulster veya İngiliz milliyetçiliğinin savunucuları haline geldiklerini ve böylece taraf değiştirdiklerini" iddia eden Seamus Deane gibi kişiler tarafından nesnel olarak Birlik yanlısı olmakla saldırıya uğradı.
Fışkıran bir yazar olmayan Eva Hoffman, onu "şimdiye kadar tanıdığım en ilginç ve açıklayıcı şekilde zeki, sonsuz arkadaşlık dolu ve harika, şaşmaz bir şekilde eğlenceli insanlardan biri" olarak adlandırıyor. O gerçekten en büyük sohbetçilerden biri. canlılık ve incelik dikkat çekicidir.
"Roy, James tarzı kurgusal olmayan bir roman yazıyor, ki bu oldukça şaşırtıcı bir başarı." Hoffman'a göre, Foster'ın zihninin en dikkate değer niteliği, dengesidir. "Önceden hazırlanmış bir fikrin düşüncesine hükmetmesine asla izin vermez." Bunun tersi, onun görüşüne göre prefabrik fikirlerin egemenliğini memnuniyetle karşılayan yazarlara - veya okuyuculara - yaklaşımıdır. En unutulmaz polemik parçalarından biri, New York Review of Books of Gerry Adams'ın ve Frank McCourt'un otobiyografilerinin ortak incelemesiydi. McCourt'un Angela's Ashes'i ve aynı damardaki sonraki çalışmaları hakkında şunları yazmıştı: "Evelyn Waugh bir keresinde İrlandalıya cehennem ve Amerika Birleşik Devletleri olmak üzere yalnızca iki nihai gerçeklik olduğunu söylemişti. Böylece, görünüşe göre sefalet içinde ticaret yapan McCourt oeuvre, aslında sentetik ahlaki yükseliş üzerinden satıyor." Adams'ın IRA kariyeri hakkında konuşmayı reddetmesi, "Mareşal Montgomery'nin İngiliz Ordusunu dışarıda bırakan bir biyografisi" gibi bir şey üretiyor. Çifte dikene dikkat edin: Adams sadece herhangi bir generalle değil, aynı zamanda İngiliz Kraliyetinin Ulster Protestan bir hizmetkarıyla da karşılaştırılır.
Ancak Foster'ın her iki adama karşı son şikayeti şudur: "Modern İrlanda'da en çok satan anıların belirgin bir seçkin üslup eksikliği vardır - temelde yazarlarının, hem okuyucuları için hem de yeni olanla yüzleşme şokundan kaçınma kararlılığına bağlı bir eksiklik. ve kendileri için".
İyi bir tarihçinin işi, dolaylı olarak, bize neyin yeni olduğunu göstermek olmalıdır. Ve Foster, mükemmel bir tarihçi olarak gitgide geniş çapta kabul gördü. Edwards, "Yavaş yavaş gelişti" diyor. "Theo Moody'nin alnından sadece tam olarak doğmadı. Ama şimdi meslek içinde İrlanda tarihine muazzam bir saygınlık kazandırdı."
1991'de Princeton'da bir büyünün ardından, Carroll İrlanda tarihi profesörü olarak Oxford'a taşındı. Kendi büyük akıl hocaları gibi, tarihçiler ve eğitimli okuyucular yetiştirmek için çalıştı. "Elizabeth Bowen, İrlanda halkının İrlanda tarihi hakkında daha az düşünmesi gerektiğini ve İngilizlerin daha fazla düşünmesi gerektiğini söyledi. İngiltere'de İrlanda tarihini öğretmeye çok bağlıyım ve bunun üzerine yapılan çalışmaların yaygınlaştığını görmek çok sevindirici. A'da İrlanda tarihi unsurları var. -düzey kursu, pek çok insan onlara öğretmese de.Ama en azından oradalar.Oxford'da bulunduğum son 12 yılda olanlardan biri, 12 veya 13 DPhil'imiz oldu. İrlanda tarihinde, beş ya da altısı kitap haline geldi. Aynı zamanda tam zamanlı İrlandalı tarihçi olan iki meslektaşım var. Birkbeck'te daha çok bir İngiliz tarihçiydim ve bir yüksek lisans okulu inşa etme fırsatı gerçekten orada değildi."
Bu ağır akademik çalışmanın dışında, hâlâ Yeats biyografisi üzerinde çalışıyordu. Her zaman akşam altıda çalışmayı bırakmanız gerektiğini kabul ediyor, ancak elbette yedide devam etmeniz ve haftada en az üç akşam sekize kadar çalışmanız gerektiğini de ekliyor. Görünüşe göre diğer dört akşam şenliklere ve konuşmaya ayrılmış. "O tam bir parti çocuğu!" Hastings diyor. "Kendinizi sabahın üçüne kadar çok fazla harika şarap içerek buluyorsunuz."
Halen Modern İrlanda üzerinde çalışırken, 1986'da Yeats sözleşmesini imzalamıştı. Yeats ailesi 60'lardan beri yetkili bir biyografi yazarı arıyordu. Sondan bir önceki seçimleri olan FSL Lyons, Trinity dekanı ve Foster'ın öğretmenlerinden biri, biyografiyi yazmak için rektörlük görevinden vazgeçmişti, ancak daha sonra Foster, "bunu yapmak için oturduğu sırada çöktü ve öldü" diyor. Ve böylece seçim Foster'a geldi.
"Tahmin edebileceğiniz gibi, onu aldığımda neredeyse tüm Dublin'de bir lanet olduğuna karar verildi.Bana Yeats'in olayı düşünen falancayı boğmaya çalıştığı söylendi ve bunun ne zaman olduğunu sorduğumda -belki de 30'larda- 'geçen yıl Dun Laoghaire açıklarında' dediler.
"Her neyse, lanetli ya da değil, üstlendim. Yeats ailesi İrlandalı birini istedi ve bunu bir tarihçinin yapması fikri hoşlarına gitti. Büyük bir projeyi bitiriyordum, edebiyat hakkında yazmaya başlamıştım: tam da o dönem. Beni büyüleyen İrlanda tarihi. Annem Sligo'da okula gitti ve Yeats'e büyük saygı duydu."
İki cilt onun 17 yılını aldı. Birlikte, Yeats'in bir şair, bir Protestan, bir sevgili ve bir peygamber olarak birden fazla rol oynadığı İrlanda devriminin alternatif bir tarihini oluştururlar. Tóibín, "Bunlar aynı zamanda biyografide bir ustalık sınıfı oluşturuyorlar. Onlardan öğreniyoruz ki, insanların aynı gün içinde üç farklı şey olabileceğini bilmiyorsanız, Yeats sabahları bir devrimci olabilir. öğleden sonra bir sosyal aslan ve akşamları bir teosofist ve Yeats ve Lady Gregory entelektüel özgürlük konusundaki tartışmayı kazandılar.Sansürün ve her şeyin çöküşünden sonra şimdi İrlanda'da nasıl yaşıyoruz, nasıl yaşamamızı istediler? Bunun için planı olan gerçek insanlar Yeats ve Lady Gregory'dir ve eğer onları tarihimizin dışında bırakırsak kültürel özgürlüğümüzün köklerini de dışarıda bırakırız."
Foster, bunun için modelin, Richard Ellman'ın hikayesinin kronolojik olarak sabitlenmesi gerektiğini açıkça ortaya koyan büyük James Joyce biyografisi olduğunu söylüyor. Biri Foster'ın kronolojiden hoşlanmadığından şüpheleniyor. Hafızasını onarmak için çok şey yaptığı ve 1941'de "tarihsel gerçekler, onlar hakkında yalnızca sınav okullarında ve onların çok geniş kapsamlı araştırmalarında bu cesur, esaslı duyguya sahiptir" diye yazan Protestan tarihçi Hubert Butler'ı onaylayarak alıntılar. bir yapı malzemesi olarak, çünkü süs dışında kullanmak için gerçekten çok plastikler." Ancak kişiliğin gelişimini ortaya çıkarmanın tek yolu kronolojik bir yaklaşımdır. En gurur duyduğu yorumlardan biri de şairin kızı Anne (babası 50'li yaşlarındayken doğmuş) tarafından yapılmıştı ve "Okumak Yeats'le birlikte büyüyüp omzunun üzerinden bakmak gibiydi" dedi. Bu beni çok mutlu etti. , o kaynaktan."
Genel ve özel övgü ile el ele İrlanda'da bir dereceye kadar arkadan bıçaklandı. Ruth Dudley Edwards, Dublin yaşamının onsuz anlaşılamayacağı bir "bekirliğin" kalitesinden bahsediyor. Foster, sadakat ve kültür açısından, açık bir şekilde İrlandalı olmasına, yazlarını orada geçirmesine ve sık sık ileri geri seyahat etmesine rağmen, hala "ulusal" olmadığı için keskin nişancılara maruz kalıyor. Nezaketi sadece arkadaşlarının çok övdüğü niteliklerin bir ifadesi değildir. Aynı zamanda, onu kışkırtabilecek mümkün olduğunca az şey söyleyerek, başkalarının kin ve kıskançlığına karşı bir savunmadır. Edwards, "Onu bir hedef konumuna yükselten Yeats ve Oxford'daki sandalyenin birleşimiydi" diyor ve "O çok sertleşti." Foster'ın kendisi, "Flann O'Brien'ın sloganını alıyorum: 'Dilencilerin canı cehenneme' diyor.
İkinci ciltte, Yeats'in spiritüalizmdeki hararetli karışıklıklarını soğukkanlı ve açık görüşlü bir anlayışla inceliyor. Yine de, Yeats'in görünmez "ruh rehberleri" ile yaptığı konuşmalardan daha az şey kendi zihninin öfkesine daha yabancı olabilir. 17 yıl önce biyografiye başladığında, "Bu konuda beni en çok korkutan şeyle, okült olanla yüzleşmeye karar verdim: Karım, çok yerinde bir şekilde, bir tarihçi olarak, 17. yüzyıl hakkında yazıyor olsaydınız, cadılara inanan insanlar hakkında yazıyor olsaydınız, o zamanlar insanların bu tür şeylere nasıl inandıklarına bakardınız."
Böylece Yeats'in ruh rehberlerine, tarihin döngülerine ve olağanüstü özel mitolojisinin geri kalanına neden ve nasıl inanmış olabileceğini incelemeye karar verdi. Bu araştırmalar sonucunda bulduğu adam "güney Kaliforniyalı bir kaçık değil, kendi sihrini arayan mükemmel bir İrlandalı Protestandı. Bir Protestan olarak, İrlanda toprakları ile ilişkiniz son derece karmaşık ve tehlikeliydi. Perili yolu düşünün. evler İrlanda kurgularında yer alır. Drakula'nın şatosunu düşünün, hatta isterseniz Drakula'yı ve toprak kutularını düşünün. Yeats'e girmek için iyi bir yoldu." Sonunda, bu titiz sempati, Yeats'in genç karısı George'un, birbirlerini öğretmek için ruh rehberlerine olan inancını - ve onunkini - kullandığı bir aşk hikayesi üretti. Diğer biyografi yazarları, onun ne yaptığını bilmediği sonucuna varmıştı. Foster, yaptığından emin: "George'un okuması, zekası ve içine düştüğü şaşırtıcı ve nahoş pozisyon göz önüne alındığında, bir strateji olarak otomatik yazma mükemmel bir anlam ifade ediyor. Onu ne kadar çok okursam, o kadar çok bir tür bir tür haline geldi. iki kişi arasındaki işlemsel diyalog." Bu keşfe sadık kalarak, kahramanın Yeats olduğu ama kahramanın George olduğu bir hikaye yazmıştır. Yeats'in de flört ettiği Maud Gonne'nin kızı Iseult'un sözlerini zevkle aktarıyor: "Annem çok ayrımcı bir kadın değildi, ama en azından Willy Yeats ile evlenmekten daha mantıklıydı." Öyle olsa bile, Foster şairi sever ve ona hürmet eder.
Sırada ne var? Güney ve kuzey İrlanda tarihinin son 30 yılı hakkında yazmak istediğini söylüyor. Henry James'in Rahip Ian Paisley'i nasıl tanımladığını görmek büyüleyici olacak.
Doğmak: 16 Ocak 1949.
Evli: 1972 Aisling O'Conor Donelan (iki çocuk Phineas, 22, Nora, 17).
Eğitim: Newtown Okulu, Waterford St Andrew's Okulu, Middletown, Delaware, Trinity College, Dublin (MA PhD 1975).
Kariyer: 1974-91 Öğretim görevlisi, okuyucu ve modern İngiliz tarihi profesörü, Birkbeck College, Londra '91- Carroll İrlanda tarihi profesörü, Oxford.
Kitabın: 1976 Charles Stewart Parnell: Adam ve Ailesi '81 Lord Randolph Churchill: Siyasal Bir Yaşam '83 Politik Romanlar ve Ondokuzuncu Yüzyıl Tarihi '88 Modern İrlanda 1600-1972 '89 The Oxford Illustrated History of Ireland (ed) '90 The Sub- Prefect, Dilini Tutmalıydı ve Hubert Butler'ın diğer makaleleri (ed) '93 Paddy and Mr Punch: Connections in English and Irish History '97 WB Yeats, The Apprentice Mage 2001 The Irish Story, Telling Tales and Making it up in Ireland ' 03 WB Yeats: Baş Şair.
Roy Foster'ın WB Yeats: The Arch-Poet, OUP tarafından 3 Ekim'de £30'dan yayınlandı.
İrlanda Cambridge Tarihinin lansmanı
Bu içerik, çerez tercihleriniz nedeniyle engellendi. Görüntülemek için lütfen ayarlarınızı değiştirin ve sayfayı yenileyin
Buna ek olarak, Vikingler, siyaset, toprak, isyan, ekonomi, sosyal yaşam ve din (aslında 1500'den 1850'ye kadar olan tüm erken modern dönem) hakkındaki "eski" sorularla birlikte bu "yeni" sorular, son kırk yılda ortaya çıkan muazzam miktarda yeni malzeme. Örneğin, Orta Çağ İrlanda toplumu üzerine yapılan çalışmalar, 1990'ların başı ile 2007 arasındaki ekonomik büyümeye eşlik eden arkeolojik faaliyetlerdeki büyük artışın bir sonucu olarak radikal bir şekilde dönüştürülmektedir. Tudor dönemine ilişkin devlet belgeleri, “İrlanda Devrimi”nden (ve 1641 Ayaklanmasından), Corpus na Gaeilge'den, Early English Books Online'dan ve ortaçağ İrlanda malikanesinin sayısallaştırılmış kayıtları ve daha pek çok şeyden tanık ifadeleri.
içindeki bölümler İrlanda Cambridge Tarihi bu yeni çevrimiçi materyallerin etkisini ortaya koyuyor - ve burada her İrlandalı tarihçi, bu materyali kullanılabilir hale getirmede etkili olan arşivcilere bir kadeh kaldırmalıdır. İrlandalı eski tarihçilerde olduğu gibi, bu tarih adanmıştır: Dochum glóire Dé agus onóra na hÉireann.
Thomas Bartlett, Aberdeen Üniversitesi'nde İrlanda tarihi fahri profesörüdür. Eskiden University College Dublin'de modern İrlanda tarihi profesörüydü.
Ulusun en son hali
Jane Ohlmeyer tarafından
dört cilt İrlanda Cambridge Tarihi 1500 yıllık İrlanda tarihini kapsar. Hem genel hem de akademik bir okuyucu kitlesini hedefleyen bu kitap, yedinci yüzyıldan bu yana modern bilimin güncel ve heyecan verici bir sentezini ve 21. yüzyılın başında İrlanda tarih yazımının durumuna dair yeni bir değerlendirme sunuyor.
Bu ciltler hassas bir zamanda yayınlanıyor. İrlanda'nın 2012'den 2022'ye kadar uzanan Yüzüncü Yıl Yıllarının ortasında ve Mart 2019'da Brexit arifesinde ortaya çıkıyorlar. Ulus, Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinin yüzüncü yıl anma törenlerini büyük bir haysiyetle müzakere etti. 1914'te ve 1916'da Paskalya Ayaklanması'nda, Brexit şimdi özellikle tartışmalı bazı yıldönümlerine zemin hazırlıyor: Belfast Anlaşması'nın 20. yıldönümü, 1998'den itibaren Sorunların patlak vermesinin 50., 1969'da ve Dünya Savaşı'nın 100. yılı. 1920'de adamızın siyasi bölünmesi ve 1922'de iç savaşın patlak vermesi.
Brexit'in kendisi, "İrlanda sorununun" asla ölmediğini, sadece yeniden formüle edildiğini gösteriyor. “Bu adalar” arasındaki tarihi ve insani bağlar, elbette, erken Orta Çağ'a kadar uzanıyor. İrlanda, önce İngiliz, daha sonra İngiliz İmparatorluğu'nun ayrılmaz bir parçası olmasına rağmen, aynı zamanda İngiltere'nin ilk kolonisiydi. 16. yüzyılın ortalarından itibaren İngiltere, İskoçya ve Galler'den yaklaşık 350.000 kişi İrlanda'ya göç etti. 18. yüzyılın başlarında İrlanda'daki toplum etnik olarak çeşitliydi ve nüfusun dörtte birinden fazlası - yaklaşık yüzde 27'si - göçmen stoku.
Aynı şekilde, İrlandalılar da yüzyıllardır Britanya'yı sömürgeleştiriyor. 2001 İngiltere nüfus sayımı, İngiltere'de yaşayan 869.093 kişinin İrlanda'da doğduğunu ve yaklaşık altı milyonun İrlanda doğumlu bir büyükanne ve büyükbabası olduğunu gösterdi. Bu rakam İrlanda Cumhuriyeti'nin şu anki nüfusunu (4,75 milyon) aşıyor ve Birleşik Krallık nüfusunun yaklaşık yüzde 10'una denk geliyor.
Bu iç içe geçmiş tarihi ve çağdaş kader modeline uygun olarak, katkıda bulunanların önemli bir kısmı - yaklaşık üçte biri - İrlanda Cambridge Tarihieditörlerinden ikisi de dahil olmak üzere, İngiltere üniversitelerinde yerleşiktir: Aberdeen, Belfast, Bristol, Cambridge, Durham, East Anglia, Edinburgh, Glasgow, Hull, Londra, Oxford, St Andrews ve York. Sonuç olarak, İngiliz ve İrlanda akademik camiasının Brexit'in olmamasını tercih etmesi biraz şaşırtıcı olacak. İrlanda Kraliyet Akademisi tarafından yayınlanan yakın tarihli bir anketin vurguladığı gibi, eğitim, araştırma ve devam eden barış süreci üzerindeki etkisi konusunda derinden endişeliyiz.
Tabii ki katkıda bulunanların üniversite bağlantıları İrlanda Cambridge Tarihi İrlanda üzerine yapılan tarihsel araştırmaların küresel karakterini de vurgular. Ciltler, Çin, ABD, Birleşik Krallık, Avustralya, Yeni Zelanda, İsrail ve tabii ki İrlanda'daki 38 kurumdan 100'den fazla katılımcıyı bir araya getiriyor.
Katkıda bulunanların yarısından fazlası, 2000 yılında İrlanda Beşeri ve Sosyal Bilimler Araştırma Konseyi'nin kurulmasıyla araştırma fonunun dönüştürüldüğü İrlanda'da yerleşiktir. (2012'de İrlanda Araştırma Konseyi oldu.) Doktora ve doktora sonrası araştırmalar için tarihin tüm yönlerine yönelik fonların memnuniyetle enjeksiyonu, yukarıda Tom Bartlett tarafından tartışılan yüksek kaliteli tarih yayınlarının olağanüstü büyümesi üzerinde olumlu bir etki yaptı.
Katkı sağlayanlar için çok fazla. Ne söylemek zorundalar? Bu dört ciltteki bölümler, İrlanda'nın 600 ile 2016 yılları arasındaki siyasi, askeri, dini, sosyal, kültürel, entelektüel, ekonomik ve çevresel tarihine yeni bakış açıları sunuyor ve insanların neden böyle davrandıklarını analiz ediyor. Orta Çağ'da olduğu kadar bugün de geçerli olan egemenlik, güç, dil, kimlik, vatandaşlık, kültür, göç, nüfus, din ve inanç, şiddet, eşitsizlik, cinsiyet, ekonomi, açlık, spor ve eğlence konularını ele alıyorlar.
Bu ciltler, uzmanlığın sınırlarını genişletmek ve tanıdık olanın ötesine geçmek için geleneksel kronolojik vurgulara meydan okuyor. Demotik ve popüler kültürle yan yana, yukarıdan ve aşağıdan, yüksek kültür ve güzel sanatlardan çok sayıda bakış açısı sağlarlar. Geleneksel tarihi manzaraya hakim olan önemli şahsiyetlerin ve tanıdık olayların taze değerlendirmelerini sunarlar. Tanınmış erkekler ve daha az tanınan kadınlar, genellikle seçkinlerin üyeleri, aileleri ve yerel topluluklarla birlikte, tarihsel anlatıda çoğu zaman eksik olan sıradan insanlarla birlikte yeniden değerlendirilir.
1930'lara kadar İrlandalı tarih yazımı şiddetle partizandı ve bir tartışmayı kazanmak ya da bir davayı kanıtlamak için kullanılıyordu. Norman istilası ya “iyi bir şey” ya da “kötü bir şey”di, örneğin aynı şey erken modern dönemin plantasyonları için geçerliydi. Kanıtları dikkatlice değerlendirmeye veya uygun kaynakları aramaya çok az ilgi vardı. Sonuç olarak, nüans, karmaşıklık ve ölçülü yargılardan kesinlikle kaçınıldı. Bugün bu yaklaşım, devletin şimdiki siyasetini haklı çıkaran bir anlatı inşa etmek için geçmişi kullanmaya çalıştığı bazı ülkelerde tarih yazımını karakterize ediyor. Neyse ki, İrlanda'da artık durum böyle değil. Bu ciltler İrlanda tarihine ilişkin ortak bir görüş sunmaz, hatta bazen ciltler içinde ve arasında aynı olayın veya tartışmalı tarih yazımlarının çelişkili yorumları vardır.
Ayrıca, kanıtların sınırlılığının ve Devletin İngilizce arşivlerine aşırı güvenmenin tehlikelerinin de son derece farkındayız. Tarih genellikle kazananlar tarafından yazılır. Nijeryalı yazar Chinua Achebe'ye atıfta bulunmak için, "Aslanlar kendi tarihçilerini üretinceye kadar, avın hikayesi sadece avcıyı yüceltecektir." Bu ciltlerde, hangi dilde var olursa olsun ve hayatta kaldığı her biçimde - yazılı, görsel, maddi, fiziksel ve sözlü - mevcut tüm kanıtları sorgulamak için her türlü çaba gösterilmiştir.
Bu ciltler, bu neslin son 40 yılın bursunu üstlenmesini temsil ediyor. 1970'lerden beri yapılan yayınlanmış ve yayınlanmamış araştırmaların bir sentezini sunma girişimidir. Oxford'un dokuz ciltlik kitabının yerini alma girişimi değildir. İrlanda'nın Yeni Tarihiİrlandalı tarih biliminde bir dönüm noktası olan ve İrlanda tarih yazımı külliyatına çok değerli bir katkı olan ve öyle kalacaktır. Ayrıca, bu ciltler İrlanda tarihinin zengin, karmaşık ve çeşitli duvar halısını kapsamalarında kapsamlı olduklarını iddia etmiyorlar, ancak şu anda mevcut olandan daha eksiksiz, daha nüanslı bir anlatı sunuyorlar. Ve tabii ki umut, yeni arşiv zenginlikleri ortaya çıktıkça tartışmaları, tartışmaları ve daha fazla araştırmayı kışkırtacakları ve mevcut kayıtlara yeni gözlerle bakmaya devam edeceğiz.
Teknoloji sayesinde birçok arşive artık her zamankinden daha erişilebilir. Bilim adamları, Celt - veya Elektronik Metin Corpus - projesi, 1641 Depositions, askeri göç veri setleri, Sir William Petty's Down Survey haritaları ve arşivler gibi daha niş derlemelere yönelik Devlet belgeleri, yazışmalar, gazeteler ve broşürlerin dijital koleksiyonlarına benzeri görülmemiş bir erişime sahiptir. Askeri Tarih Bürosu, 1913-21 ve daha sonraki 17. yüzyılın Araştırma ve Dağıtım Kitapları veya 1901 ve 1911 için nüfus sayımı kayıtları gibi büyük verilere.
Teknolojinin yenilikçi kullanımı ve bu kaynakları sorgulamamıza izin veren kullanıcı dostu araçların geliştirilmesi, daha önce hayal bile edilemeyen kaynaklar hakkında sorular sorabileceğimiz anlamına geliyor. Dijital çağ ayrıca gelecekteki arşivlerin şekli ve biçimi ile elektronik kaynakların nasıl sürdürülebileceği ve korunabileceği konusunda zorluklar ortaya çıkarmaktadır. Bunun gibi ciltlerin veya kağıt kayıtların 100 yıl içinde olacağını biliyoruz, peki ya tweetler, web siteleri ve e-postalar?
Bu ciltlerin aynı zamanda daha karşılaştırmalı tarihi teşvik edeceğini ve teşvik edeceğini umuyoruz. İrlanda'nın diğer devletler gibi benzer dönüştürücü süreçler setlerine - küreselleşme, devlet oluşumu, günah çıkarma, savaşın profesyonelleşmesi, ticarileşme vb. yaklaşımlar.
Uygun olduğu durumlarda, katkıda bulunanlar, arşiv ortamının daha zengin olduğu ülkelerin tarihçileri tarafından geliştirilen daha geniş tarihyazımı tartışmalarına ve uyarlanmış metodolojilere yanıt vermiş ve bunları İrlanda'ya uygulamış, çoğu zaman büyük bir etkiyle. Benzer bir şekilde, bu ciltlerdeki bölümler bir yanda tarih, diğer yanda antropoloji, arkeoloji, sanat tarihi, sosyoloji, coğrafya, ekonomi, edebiyat, toplumsal cinsiyet ve toplumsal cinsiyet gibi disiplinler arasındaki disiplinler arası çapraz tozlaşmadan yararlanmıştır. çevre çalışmaları, bilgisayar ve doğa bilimleri. Örneğin, erken modern İrlanda'nın çevre tarihini ve Dokuz Yıl Savaşı ve 1641 isyanı gibi büyük tarihsel olaylarda aşırı havanın oynadığı rolü daha iyi anlamak için, Annals of the Four Masters ve 1641 Depositions gibi geleneksel tarihi kaynakları birleştirmemiz gerekiyor. ağaç halkasına dayalı yağış ve volkanik aktivite ile ilgili bilimsel verilerle.
Dört cildin tamamı İrlanda'yı daha geniş İngiliz, Avrupa ve emperyal bağlamlara yerleştiriyor ve İrlandalıların dünyayı nasıl şekillendirdiğini ve dünyanın İrlanda'yı nasıl şekillendirdiğini değerlendiriyor. İrlanda'nın dış etkilere açıklığı ve kıyılarının ötesindeki dünyayı etkileme kapasitesi yinelenen temalardır. Örneğin, birinci cildin temelini, İrlanda'yı ortaçağ Hıristiyan Avrupa'sının ayrılmaz ama istisnai bir bileşeni olarak gören karşılaştırmalı, dışa dönük bir yaklaşım oluşturuyor. Ortaçağ Avrupalıları için İrlanda bir harikalar diyarıydı. Co Donegal'deki Lough Derg'deki St Patrick's Purgatory, ahirette olası bir varış noktasını denemek isteyen Macaristan kadar uzak yerlerden gelen hacıları kendine çekti. Co Roscommon'daki Rathcroghan'daki Oweynagat'taki ve çağdaşları tarafından "cehennemin kapısı" olarak bilinen mağara daha az popülerdi. İrlanda'nın edebiyata katkısı, ortaçağ hayal gücünün oluşmasına yardımcı oldu. St Brendan'ın Yolculuğu veya Navigatio Brendani, Avrupa Orta Çağlarının en bilinen efsanesiydi.10. yüzyılda İrlanda'da bestelenen, ancak Rheinland'da yaşayan İrlandalı rahipler tarafından kopyalanıp popüler hale getirilen Navigatio, macera hikayeleri ve yeni toprakların keşfi ile Dante ve Columbus'un hayallerine ilham verdi.
15. yüzyılın sonlarından itibaren İrlanda halkı küresel yayılmacılıkla uğraştı. Galway'den William Eris (veya Ayres) 1492'de Amerika'ya yaptığı tarihi yolculuğunda Kristof Kolomb ile birlikte yelken açtı. , misyonerler ve paralı askerler İngiltere ve kıta Avrupasının yanı sıra Fransız Karayiplerinde, Portekiz'de ve daha sonra Hollanda Amazonlarında, İspanyol Meksika'sında ve Kuzey Amerika ve Hindistan'daki İngiliz yerleşimlerinde bulunacaktı. Bu küresel etkileşimler ticareti dönüştürdü ve kozmopolitliğin ve kültürel ve entelektüel alışverişin yükselişini kolaylaştırdı.
İrlandalılar, İrlanda'da doğanlar ve İrlanda kökenli olduklarını iddia edenler, Avrupa'dan Asya'ya, Amerika'dan Avustralasya'ya kadar her kıtada olduğu gibi tarihte de bulunmaktadır. Bugün dünyada 70 milyon kadar İrlanda kökenli insanın yaşadığı tahmin edilmektedir. 2013 ABD nüfus sayımında kesinlikle 34.5 milyon kişi İrlandalı olarak tanımlandı. İrlandalıların dünya çapında yayılmasına yol açan göç, özellikle son 20 yılda İrlanda'ya yeni gelenler tarafından yansıtıldı. Bugün İrlanda'da yaşayan insanların yüzde 20'si yurtdışında doğmuştur. O halde 21. yüzyılda “İrlandalı” olmak ne anlama geliyor? Nüfusun yaklaşık üçte birinin göçmen olduğu 18. yüzyılın başında veya hikayemizin başladığı yedinci yüzyılda bu ne anlama geliyordu?
Bu ciltler, kim olduğumuzu ve nereden geldiğimizi anlamak için temel olan bu ve diğer birçok soruyu yanıtlamaya yardımcı olacaktır. Bu, gelecekte daha fazla araştırma ve yansıma için bir sıçrama tahtası olarak hizmet edecek olan, zamanımız için bir tarihtir.
Jane Ohlmeyer, Erasmus Smith'in modern tarih profesörü ve Trinity Uzun Oda Merkezi Trinity College Dublin'de çalışıyor
Thomas Bartlett genel yayın yönetmenidir. İrlanda Cambridge Tarihi ayrıca dördüncü cildi (1880-2016) düzenledi. Brendan Smith birinci cildin editörlüğünü yaptı (600-1550), Jane Ohlmeyer ikinci cildin editörlüğünü yaptı (1550-1730) ve James Kelly üçüncü cildin editörlüğünü yaptı (1730-1880)
İrlanda: Irksız Irkçılıktan Irkçısız Irkçılığa
İrlandalılar diaspora ortamlarında acımasızca ırksallaştırıldı, ancak İrlanda adasındaki İrlanda tarihini anlamak için “ırk” ile ilgili çok az tarihi çalışma var. Bu makale, İrlanda tarihinin iki önemli döneminin (on altıncı yüzyılın ikinci yarısı ve 1996'dan sonraki dönem) ırksallaştırma merceğinden bir yorumunu sunmaktadır. İrlanda tarihinin, bir fikir ve bir dizi uygulama olarak ırkın gelişiminin tarihinin kilit unsurlarını ortaya çıkarma kapasitesi bakımından istisnai olduğunu savunuyorum. İrlanda'nın İngiliz sömürgeciliği, bedenleri fiziksel farklılıklara atıfta bulunmadan değişmeyen hiyerarşik olarak yığılmış kültürlere bağlamaya dayanan bir ırkçılık biçimi tarafından desteklendi. Örneğin, Gal İrlandalılarının varsayılan verimsizliği onları yalnızca çalışkan İngilizlerden daha düşük bir uygarlık düzeyine yerleştirmekle kalmadı, aynı zamanda İrlanda halkıyla başa çıkmak için giderek daha acımasız yöntemlere izin verdi. 1996'dan bu yana İrlanda'nın bir göç ülkesi haline geldiği dönem, ırkçılığın onu ortadan kaldırmak için resmi devlet politikalarının nesnesine nasıl dönüştüğünü göstermektedir. Yine de göçmenleri gelişmekte olan İrlanda ekonomisine getiren küreselleşmiş bir dizi güç ilişkisinin parçası olarak gelişiyor. Göçe tepki olarak devlet, aynı anda neoliberal kontroller uygular ve ırkçılık karşıtı yasaları geçirirken ikamet yoluyla vatandaşlığa giden yolları azaltır. Bugün, yerli göçebe Gezginler ve sığınmacılar, patolojik olarak verimsiz olarak görülenlerdir. İrlanda tarihi böylece ırkın sadece renkle ilgili olmadığını, aynı zamanda kültürle de ilgili olduğunu göstermektedir. Aynı zamanda Batı'nın ırksız ırkçılıktan ırkçılıksız ırkçılığa yolculuğunun önemli unsurlarını da göstermektedir.
En İyi Tek Malt: Knappogue Castle 16 Year Old Single Malt İrlanda Viski
ABV: 40% | Yaş: 16 yıl | Ses: 750 ml
Knappogue Castle, radarınızda kalacak bir İrlanda viskisidir. Tek malt konusunda uzman olan bu marka, yalnızca yaş ifadelerine odaklanan birkaç markadan biridir. Her şişe, bu karışımdaki viskilerin fıçıda geçirdiği minimum süreyi açıkça beyan eder, böylece viski içenler tahminde kalmaz. 12 ve 14 yaşındaki genç ifadeler etkileyici ve daha ucuz olsa da, Knappogue Castle'ın 16 Year Old Single Malt'ı saf zarafettir.
“Twin Wood” etiketlerinden biri olan bu viski, 14 yılını eski burbon fıçılarında geçiriyor. Daha sonra şişeyi açtığınızda hemen burunda görünen Oloroso şeri fıçılarda eskitme işlemini tamamlar. Vanilya, malt odunları ve hoş bir dizi meyve, akşam yemeğinde veya sonrasında harika bir seçim olan bu 80 derecelik pürüzsüz viskiyi demler.
İrlanda Sağlık Sistemine Genel Bakış
İrlanda, Sağlık ve Sosyal bakım hizmetlerinin sunumunun tek bir devlet dairesinin himayesi altında olduğu az sayıdaki ülkeden biridir. Sunulan hizmet yelpazesi, spektrumun bir ucundaki beyin cerrahisinden diğer ucundaki çocuk ve aile refahı hizmetlerine kadar uzanmaktadır. Hizmetler genellikle akut bakım, birinci basamak, sürekli bakım ve toplum bakım hizmetlerine göre sınıflandırılır - örneğin engelliler, ruh sağlığı, sosyal içerme ve çocuk ve aile refahı hizmetleri. Teslimat sistemi, farklı bakım ortamlarında bir dizi kamu, gönüllü ve özel hizmet sağlayıcı ile karıştırılmıştır.
Ulusun Sağlığı
Son on yılda İrlanda, sağlık statüsünde eşi görülmemiş kazanımlar elde etti ve buna sağlık hizmetlerine yapılan büyük yatırımlar eşlik etti. İrlandalıların yaşam beklentisi uzun yıllar boyunca AB ortalamasının gerisinde kaldı. Son on yıldaki bir gelişme, İrlanda'da genel yaşam beklentisinin 79 yıldan fazla olduğu ve şu anda AB ortalamasından neredeyse bir yıl daha fazla olduğu anlamına geliyor.
Bu iyileşmenin ne kadarının daha iyi sağlık hizmetlerine atfedilebileceğini ölçmek zordur, ancak en azından kazancın çoğunun kalp ve dolaşım sistemi hastalıkları gibi tedavi ve bakıma özellikle uygun koşullardan ölümlerde elde edildiğinin göstergesidir. Örneğin 1997 ile 2005 yılları arasında dolaşım sistemi hastalıklarında yüzde 38'lik bir azalma oldu. Ayrıca, aynı dönemde kanser ölüm oranı yüzde 13 düştü ve şu anda AB ortalamasına yakın. Göğüs kanseri açısından, 1999-2004 dönemi için beş yıllık nispi sağkalım oranı yaklaşık yüzde 80'dir - OECD'deki en yüksek iyileşme oranı. Bebek ölümleri de son on yılda yüzde 35 azaldı.
Sağlık Politikası hükümetin, özellikle Sağlık ve Çocuk Bakanı'nın meselesidir. Sağlık ve Çocuk Departmanı olarak adlandırılan bakanlığın rolü, politika ve mevzuat dahil olmak üzere sağlık ve sosyal bakım sisteminin stratejik gelişimi hakkında tavsiyelerde bulunmak ve sağlık ve sosyal bakım sisteminin performansını değerlendirmektir.
Hizmetlerin sağlanması, Sağlık Hizmeti Yöneticisi (HSE) olarak adlandırılan ayrı bir devlet kurumunun sorumluluğundadır. Hükümet, Sağlık ve Sosyal Bakım sistemini yürütmek için her yıl fon tahsis eder ve Sağlık Hizmetleri Yöneticisi ile sağlanacak hizmetlerin miktarını ve niteliğini belirleyen bir hizmet planı üzerinde anlaşmaya varır.
Sağlık Sistemimize Finansman Sağlamak
Diğer OECD ülkeleriyle karşılaştırıldığında, İrlanda'nın kişi başına sağlık harcaması ilk yarıda yer almakta, ancak GSYİH yüzdesi olarak ifade edildiğinde (2007'de yüzde 7.6) OECD yelpazesinin alt ucunda yer almaktadır. 2009'da İrlanda'daki halk sağlığı ve sosyal bakım sistemini finanse etmek için aile hekimleri ve serbest eczacılara yapılan ödemeler de dahil olmak üzere 15.5 milyar euro tahsis edildi.
Sağlık ve Çocuklardan sorumlu bakan tarafından kurulan bir inceleme grubu, 2010 yılında, fonlama modelinin nasıl iyileştirilebileceği ve nüfusa dayalı bir fonlama modelinin fon tahsisinde daha fazla hakkaniyete nasıl yol açabileceği de dahil olmak üzere, kaynak tahsis etme yöntemi hakkında rapor verecektir. ülkenin farklı bölgeleri.
Hizmetler Nasıl Sunulur
Sağlık Hizmeti Yöneticisi (HSE), hizmet sunumunun sorumluluğunu hizmet ettikleri nüfusa daha yakın hale getirmek amacıyla yakın zamanda dört bölgesel işletme biriminde yeniden örgütlenmiştir. Her bölge, yaklaşık bir milyonluk bir nüfusa hizmet sağlar ve hizmetler, kamu, gönüllü ve özel sağlayıcıların bir kombinasyonu aracılığıyla sunulur. Her bölgede, çok çeşitli birincil, toplum ve sürekli bakım hizmetleri sağlayan akut bakım ve yerel sağlık ofisleri sağlayan bir dizi hastane ağı vardır.
Akut bakım, hastaneler veya hastane ağları aracılığıyla sağlanır. Hastanelerin çoğunun yasal olmadığı başkent Dublin dışında, bunlar esas olarak devlete aittir ve işletilmektedir. Sürekli bakım, toplum hastaneleri, uzun süreli konaklama tesisleri ve özel bakım evleri ağları aracılığıyla sağlanır. Aile Hekimlerini ve Halk Sağlığı Hemşireleri gibi Toplum Sağlığı Uzmanlarını altı ila on bin kişilik nüfusa hizmet veren çok disiplinli ekiplere getiren birinci basamak ekiplerinin geliştirilmesine önemli önem verilmektedir. Ayrıca, Çocuk ve Aile Refahı, Engellilik ve Ruh Sağlığı hizmetleri gibi alanlarda daha fazla uzmanlık hizmeti, öncelikli olarak SEÇ sağlayıcıları aracılığıyla veya gönüllü kuruluşlarla sözleşmeli olarak verilmektedir.
İrlanda'da Sağlık Reformu
Hükümet, 2005 yılında, tüm sağlık ve sosyal bakım hizmetlerinin sunumundan sorumlu olan SEÇ adı verilen tek bir ajansın kurulduğunu gören hizmetlerin organizasyonu ve yönetiminde büyük bir değişiklik yaptı. Bu, on eski bölgesel sağlık kurulunun yerini aldı. Buna ek olarak, ister kamu, ister gönüllü ister özel tarafından sağlansın, kalite, güvenlik ve hesap verebilirliği sağlamak ve sağlık ve sosyal bakım hizmetlerimizde kaynakların en iyi şekilde kullanılmasını sağlamak için Sağlık ve Bilgi Kalite Otoritesi (HIQA) adı verilen ulusal bir organ kurulmuştur. bedenler.
Birkaç çok ciddi hasta/müşteri güvenliği olayı, hasta güvenliği konusunda bir komisyonun kurulmasıyla sonuçlandı ve bu da bir dizi değişiklik önerisiyle sonuçlandı. Bu, mevcut birkaç stratejide ilerleme ihtiyacı ve hastalar/müşteriler için daha entegre bir hizmet sağlamaya odaklanmanın devam etmesi ile birleştiğinde şunlara yol açmıştır:
- Bakım modellerini tanımlamaya ve uygulamaya yeni bir odaklanma getirmek ve hizmetlerimizin mümkün olan en yüksek standartlarda sunulmasını sağlamak için Kalite ve Klinik Bakım Müdürlüğü'nün kurulması
- Bakımın en uygun ortamlarda sunulmasını sağlamak için hastane grupları için hastane yeniden yapılandırma programlarının oluşturulması ve bu da birçok hastane için önemli değişikliklere neden olur.
- 2011 yılına kadar ülke genelinde 500'den fazla birincil bakım ekibinin planlı kullanıma sunulması
- Ruh Sağlığı ve diğer toplum hizmetlerinde değişiklik için uygulama planı
- Diyabet ve inme gibi öncelikli alanlar için hasta yollarını tanımlamaya odaklanacak bir dizi entegre programın başlatılması ve
- Akut hastanelerimizi ve Birincil, Toplum ve Sürekli bakım bölümlerimizi tek bir çatı altında bir araya getirmek için HSE ulusal müdürlüklerinin yeniden düzenlenmesi.
- Mevcut Ekonomik Gerilemede Görünüm
İrlanda, mevcut ekonomik krizde karşılaştığı zorluklar açısından diğer ülkelerin çoğundan farklı değil. Buradaki zorluk, erişilebilir, yüksek kaliteli ve adil sağlık hizmetlerini, ihtiyaç duyanlara, ihtiyaç duydukları zaman ve yerde, mevcut kaynaklar dahilinde sunmak olacaktır. Bu, hem sağlık hizmetleri hem de nüfusun sağlığı üzerinde baskı yaratacaktır.
Nüfusun demografik yaşlanması hayatın bir gerçeğidir ve önümüzdeki yıllarda hızlanacaktır. 2025 yılına kadar 65 yaş üstü insan sayısı şimdikinin neredeyse iki katı olacak. Yaşam tarzı riskleri, son yıllarda elde edilen sağlık iyileştirmelerinin çoğunu geri alma potansiyeline sahip ana endişe alanları olarak ön plana çıkmaya devam ediyor.
İrlanda'da otuz yıllık nispeten istikrarlı bir sağlık ve sosyal bakım hizmeti sunum sisteminin ardından, son yıllarda hizmetlerin nasıl organize edildiği ve yönetildiği konusunda önemli değişiklikler gördük. Bu, hastalar ve müşteriler için daha güvenli ve daha etkili bir sisteme duyulan ihtiyaçtan kaynaklanmaktadır ve finansman, performans ölçümü, organizasyon ve ayrıca hizmetlere nasıl erişildiği ve nasıl erişildiği alanlarındaki bir dizi değişiklik yoluyla sistemimizi sürekli olarak iyileştirmeye çalışıyoruz. hastalarımıza ve müşterilerimize ulaştırılmıştır.
𠆋ütün mücadeledeki dönüm noktası’: İrlanda'daki Kral ve Kraliçe'nin Doktorlar Koleji'ne kadınların kabulü
1877'de, İrlanda'daki King and Queen's College of Physicians, Birleşik Krallık'ta 1876 tarihli Etkinleştirme Yasası'ndan yararlanan ve kadınları tıbbi lisanslarını almaya kabul eden ilk kurum olarak tarihe geçti. Bununla birlikte, İrlanda'daki King and Queen's College of Physicians'ın bu dönemde erken dönem İngiliz kadın doktorların kaydında çok önemli olmasına rağmen, şimdiye kadar, tıpta kadınların tarihine çok az akademik ilgi gösterildi. İrlanda. Bu makale, kadınların İrlanda tıp okullarına kabul edilme tarihinin izini sürüyor. İrlandalı basılı kaynaklara dayanarak, dönem boyunca yayılan tıpta kadınların lehine ve aleyhine olan argümanları araştırıyor. Ayrıca, İrlanda'daki Kral ve Kraliçe'nin Doktorlar Koleji'nin kadınları lisans almak için kabul etme kararının nedenlerini araştırıyor ve İrlanda'daki tıp fakültelerinin kadınların kabulüne İngiltere'deki duruma göre daha olumlu bir tutum sergilediğini öne sürüyor.
Teşekkür
Yazar, Dr Aileen Fyfe'ye, Profesör Greta Jones'a ve derginin editörü ve anonim hakemlerine, bu makalenin önceki taslaklarına ilişkin yararlı geri bildirimleri için teşekkür eder. Ayrıca, araştırma aşamasındaki yararlı önerileri ve tavsiyeleri için İrlanda Kraliyet Hekimler Koleji'nde kütüphaneci olan Robert Mills'e de minnettardır. Bu makalenin araştırması, İrlanda Beşeri ve Sosyal Bilimler Araştırma Konseyi tarafından finanse edildi.
Notlar
Sophia Jex-Blake (1872) Tıp Kadınları: iki deneme (Edinburgh: William Oliphant & Co.), s. 68.
İrlanda Times, 30 Haziran 1874, s. 5.
A. L. Wyman (1984) The Surgeoness: cerrahinin kadın pratisyeni, 1400–1800, Tıbbi geçmiş, 28, s. 41.
Cornelie Usborne (2001) Weimar Almanya'da Kadın Doktorlar ve Cinsiyet Kimliği (1918–1933), Laurence Conrad & Anne Hardy'de (Eds) Kadın ve Modern Tıp (Amsterdam: Clio Medica Serisi, Rodopi), s. 109.
Thomas Neville Bonner (1992) Dünyanın Sonlarına Kadar: kadınların tıpta eğitim arayışı (Cambridge, MA: Harvard University Press), s. 64.
M.A. Elston. Eliza Louisa Walker Dunbar, Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü.
Annis Gillie (1958) Elizabeth Blackwell ve 1858'den "Tıbbi Kayıt", İngiliz Tıp Dergisi, 22 Kasım 1958, s. 1256.
Kadınlar Tarafından Sahip Olunan Yabancı Tıp Derecelerinin Tescil Yasası, Medical Times ve Gazete, 24 Nisan 1875, s. 446.
kadın doktorlar, İngiliz Kadının İncelemesi, 15 Haziran 1877, s. 276.
Sophia Jex-Blake (1886) Tıp Kadınları: bir tez ve tarihçe (Edinburgh: Oliphant, Anderson & Ferrier), s. 204.
Elizabeth Garret Anderson, adını 1865'te Eczacılar Derneği aracılığıyla Tıbbi Kayıtlara girmesini sağlayan (Etkinlik Yasası'ndan önce) bir İngiliz yeterliliği alan ilk kadındı. Eczacılar Derneği kısa bir süre sonra ruhsatlarını kadınlara kapattı.
Queen's College Galway, 1879'dan itibaren kadınların kabul edilmesine izin verdi, ancak 1902'ye kadar tıp fakültesine hiçbir kız öğrenci girmedi.
Londra Üniversitesi mezunlarının listesi. http://www.shl.lon.ac.uk/specialcollections/archives/studentrecords.shtml. Londra Üniversitesi Senato Evi Kütüphanesi arşivcisi Richard Temple'a teşekkürler.
Negley Harte (1986) Londra Üniversitesi 1836–1986 (Londra: Athlone Press), s. 128.
Kadınların diğer İngiliz üniversitelerinde tıp okumak üzere kabul edildiği tarihler şöyleydi: 1894: Galler Ulusal Tıp Okulu, Edinburgh Üniversitesi 1895: Aberdeen Üniversitesi 1898: St. Andrews Üniversitesi 1899: Manchester Üniversitesi 1900: University of Edinburgh Birmingham 1903: Liverpool Üniversitesi 1908: Sheffield Üniversitesi 1911: Leeds Üniversitesi (SA/MWF/C.10, Medical Women's Federation Archives, Wellcome Library). Belirtmek gerekir ki, İngiliz hastanelerinin büyük çoğunluğunun kapılarını sadece Birinci Dünya Savaşı sırasında kadın tıp öğrencilerine açtığı ve savaştan sonra birçoğunun kendilerine tekrar kapatıldığı ve 1940'lara kadar kapalı kaldıkları belirtilmelidir.
Katolik Üniversitesi Tıp Fakültesi Öğrenci İşleri Müdürü Tarafından, Özellikle Tıp Eğitimine Başlamak Üzere Olan Tıp Öğrencileri İçin Rehber (Dublin: Browne ve Nolan, 1892), P. 10.
Bayanların Mesleğe Kabulü, İngiliz Tıp Dergisi, 7 Mayıs 1870, s. 475.
Editoryal makale, İrlanda Times, 8 Kasım 1869, s. 2.
İrlanda Times, 15 Şubat 1876, s. 4.
Joan N. Burstyn (1973) Eğitim ve Cinsiyet: İngiltere'de kadınlar için yüksek öğrenime karşı tıbbi dava, 1870–1900, Amerikan Felsefe Derneği Bildirileri, P. 81.
James McGrigor Allan (1869) Erkeklerin ve Kadınların Zihnindeki Gerçek Farklılıklar Üzerine, Londra Antropoloji Derneği Dergisi 7 (212), s. 46, Cynthia Eagle Russett'te alıntılanmıştır (1989) Cinsel Bilim: Victoria dönemi kadınlığı inşası (Cambridge, MA: Harvard University Press), s. 30.
Henry Maudsley (1874) Zihin ve Eğitimde Seks, İki Haftada Bir İnceleme, Cilt. XV, s. 466–483.
Eğitimde Seks, Dublin Tıp Basını, 27 Ocak 1875, s. 79.
Carla Bittel (2009) Mary Putnam Jacobi ve Ondokuzuncu Yüzyıl Amerika'sında Tıp Politikaları (Chapel Hill: University of North Carolina Press), s. 122–123.
Anon.(1870) Lady Doktorlar Üzerine Bir Leydi, lanset, 7 Mayıs, s. 680.
Örneğin, Katharina Rowold'un kadınlar ve yüksek öğrenimle ilgili çağdaş belgeler koleksiyonuna bakın. K. Rowold (1996) Cinsiyet ve Bilim: kadın zihni ve bedeni üzerine on dokuzuncu yüzyılın sonlarında yapılan tartışmalar (Bristol: Thoemmes Basını).
Anon., A Lady on Lady Doctors, s. 680.
İrlanda Kraliçesi Üniversitesi: toplantı toplantısı, İrlanda Times, 16 Ekim 1873, s. 3.
İrlanda Times, 8 Kasım 1869, s. 2.
Editöre mektup, Freeman'ın Günlüğü, 2 Şubat 1871, s. 3.
Sophia Jex-Blake (1874) 'Kadınların Tıp Eğitimi', Sosyal Bilimler Kongresinde Okunan Bir Makale, Norwich, Ekim 1873 (Londra), s. 3.
Ethel F. Lamport (1903) Kadın Mesleği Olarak Tıp, içinde Eğitim ve Meslekler, Kadın Kütüphanesi, Cilt. 1 (Londra: Chapman & Hall), s. 257.
İrlanda Kadın Mezunlar ve Aday Mezunlar Derneği'nin Munster Şubesinden Cork'taki Victoria Hastanesi Yönetim Kurulu'na gönderilen tarihsiz mektup (1902–13 döneminden) (UCD arşivleri: NUWGA1/3).
Jex-Blake, Kadın Meslek Olarak Tıp, s. 41.
Jonathan Hutchinson (1876) Tıbbi ve Sosyal İlginin Güncel Konularına Bir Bakış, İngiliz Tıp Dergisi, 19 Ağustos, s. 233.
Bayan cerrahlar, İngiliz Tıp Dergisi, 2 Nisan 1870, s. 338.
Anon., A Lady on Lady Doctors, s. 680.
İngiliz Tabipler Birliği: bayan doktorların kabulü: ilginç tartışma, Freeman'ın Günlüğü, 29 Temmuz 1892, s. 6.
Freeman'ın Günlüğü, 9 Ağustos 1888, s. 4.
Kraliçe ve Tıbbi Kadınlar, İngiliz Kadının İncelemesi, 13 Ocak 1883, s. 33.
Sophia Jex-Blake (1888) Kadınların Tıp Eğitimi: eğitim, muayene ve kayıt için mevcut olanakların kapsamlı bir özeti (Edinburgh: Kadınların Tıp Eğitimini Destekleme Ulusal Birliği), s. 18 (Hoş Geldiniz Arşivleri: SA/MWF/C3).
Anon., A Lady on Lady Doctors, s. 680.
Editörün Mektup Kutusu, İrlanda Times, 2 Şubat 1895, s. 1.
İrlanda Times, 2 Aralık 1897, s. 6.
Burstyn, Eğitim ve Seks, s. 79.
Margaret Bryant (1979) Beklenmedik Devrim: 19. yüzyılda kadın ve kız çocuklarının eğitimi tarihi üzerine bir araştırma (Londra: Londra Üniversitesi Eğitim Enstitüsü), s. 28.
Deborah Gorham (1982) Viktorya Dönemi Kızı ve Kadınsı İdeal (Londra: Croom Helm Ltd.), s. 4.
Bakınız: David Barry (1909) Katolik Bir Bakış Açısından Kadınların Oy Hakkına Muhalefet, İrlanda Dini Kayıt, 27 (Eylül), içinde Maria Luddy (1995) İrlanda 1800-1918'de Kadınlar: Bir belgesel tarih (Cork: Cork University Press) s. 280–283.
Joan Perkin (1993) Victoria Kadınlar (New York: New York University Press), s. 74.
iç etek fiziği, Sabah Chronicle, 11 Ocak 1858, s. 6.
Jex-Blake, Kadınların Tıp Eğitimi, s. 6.
Lamport, Kadın Mesleği Olarak Tıp, s. 278–286.
Anon., A Lady on Lady Doctors, s. 680.
Maria Luddy (1995) Ondokuzuncu Yüzyıl İrlanda'sında Kadın ve Hayırseverlik (Cambridge: Cambridge University Press), s. 51.
Gerard M. Fealy (2006) İrlanda'da Çıraklık Hemşireliği Eğitiminin Tarihi (Londra: Routledge), s. 68.
Mary Poovey (1986) Eşitsiz Gelişmeler: Orta Viktorya İngiltere'sinde toplumsal cinsiyetin ideolojik çalışması, (Chicago: University of Chicago Press), s. 186.
Sue Hawkins (2010) Ondokuzuncu Yüzyılda Hemşirelik ve Kadın Emeği: bağımsızlık arayışı (Londra: Routledge), s. 23, 27.
feli, İrlanda'da Çıraklık Hemşireliği Eğitiminin Tarihi, P. 69.
Jex-Blake, Tıp Kadınları: iki deneme, s. 35–36.
Hutchinson, Tıbbi ve Sosyal İlginin Güncel Konularının İncelenmesi, s. 233.
Emily Davies (1862) Kadın Mesleği Olarak Tıp, Emily Davies'te (1910) Kadınlara İlişkin Bazı Sorular Üzerine Düşünceler, 1860–1908 (Cambridge: Bowes & Bowes), s. 37.
Kadınlar için Tıp Mesleği, Freeman'ın Günlüğü, 18 Ağustos 1898, s. 4.
Freeman'ın Günlüğü, 27 Ocak 1898, s. 4.
Kraliyet Hekimler Koleji: kadınların kabulü, lanset, 23 Mart 1878, s. 438.
Kraliyet Hekimler ve Tıp Kadınları Koleji, Medical Times ve Gazete, 25 Mart 1878, s. 307.
Bilgi, Londra Kraliyet Cerrahlar Koleji'nde arşivci olan Geraldine O'Driscoll'un izniyle.
Clara Cullen (2009) İrlanda Endüstrisi Müzesi, Robert Kane ve 1850'lerin ve 1860'ların Dublin'inde Herkes İçin Eğitim, Eğitim Tarihi, 38 (1), s. 99–113.
Brian B. Kelham (1967) İrlanda Kraliyet Bilim Koleji (1867–1926), Çalışmalar: İrlandalı Üç Aylık İnceleme, 56, s. 297–309.
Clara Cullen (2008) İrlanda Endüstrisi Müzesi (1845-1867): Viktorya dönemi İrlanda'sının ortalarında araştırma ortamı, popüler müze ve öğrenme topluluğu (doktora tezi, University College Dublin).
Kelham, İrlanda Kraliyet Bilim Koleji, s. 302.
Editöre mektup, Freeman'ın Günlüğü, 28 Ocak 1870, s. 4. Bu, Edinburgh Üniversitesi'nin kadın tıp öğrencileriyle ilgili fikrini değiştirmesinden önceydi.
Judith Harford (2005) İrlanda'da Kadınların Yüksek Öğrenimi Hareketi: cinsiyet eşitliği mi, mezhepsel rekabet mi? Eğitim Tarihi, 35, s. 497–516.
Örneğin, E. Winifred Dickson (1899) Kadın Mesleği Olarak Tıp, Alexandra Koleji Dergisi, 14 (Haziran), s. 368–375.
Judith Harford (2008) İrlanda'da Üniversite Eğitiminin Kadınlara Açılması (Dublin: Irish Academic Press), s. 5.
Harford, İrlanda'da Kadınların Yüksek Öğrenimi Hareketi, s. 516.
Örneğin, İrlandalı Hayırsever Sisters, Dublin'deki hasta yoksulların bakımı için 1833'te St. Vincent Hastanesi'ni kurdu. Sisters of Mercy, 1857'de Cork'ta Mercy Hastanesi'ni ve 1861'de Dublin'de Mater Misericordiae Hastanesi'ni kurdu. Bkz. Gerard M. Fealy (2006) İrlanda'da Çıraklık Hemşireliği Eğitiminin Tarihi (New York: Routledge), s. 9.
J.D.H. Geniş (1963) İrlanda Kraliyet Hekimler Koleji A History, 1654-1963 (Edinburgh: T.&A. Constable), s. 214.
genişlik, İrlanda Kraliyet Hekimler Koleji'nin Tarihi, P. 214.
TD Spearman, Rev. Dr. Samuel Haughton, Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü.
T. Percy C. Kirkpatrick (1912) Dublin Trinity College'da Tıp Öğretiminin Tarihi ve İrlanda'daki Fizik Okulu (Dublin: Hanna ve Neale), s. 302.
Ölüm ilanı: Rev. Samuel Haughton, M.D., D.CL, LLD, İngiliz Tıp Dergisi, 6 Kasım 1897, s. 1376-1377.
Profesör Haughton'ın dersleri, İrlanda Times, 27 Mart 1876, s. 6.
Bu öneri için Profesör Greta Jones'a teşekkürler.
TD Spearman, Samuel Haughton.
TD Spearman, Samuel Haughton.
Ölüm ilanı: Dr. Aquilla Smith, M.D., F.K.Q.C.P.I., İngiliz Tıp Dergisi, 5 Nisan 1890, s. 814.
Ölüm ilanı: Samuel Gordon, İngiliz Tıp Dergisi, 7 Mayıs 1898, s.1236–1237.
T. Percy C. Kirkpatrick (1924) The History of Doctor Steevens' Hospital Dublin, 1720–1920 (Dublin: Ponsonby and Gibbs), s. 261.
Editoryal makale, İrlanda Times, 31 Ekim 1870, s. 4.
Jex-Blake, Tıp Kadınları: iki deneme, P. 143.
Jex-Blake, Tıbbi kadınlar: iki deneme, s.143.
Bakınız: Laura Kelly (2010) Büyüleyici Neşter Sahipleri ve Adil Disektörler: İrlanda tıp eğitiminde kadınların deneyimi, c.1880'ler–1920'ler, Tıbbi geçmiş, 54, s. 495–516.
İrlanda hastaneleri, klinik deneyimlerini koğuşlarında üstlenen İngiliz kadın tıp öğrencileri tarafından toplanan ücretlerden elde edildi. Bakınız: Kelly, Fascinating Scalpel-Wielders and Fair Dissectors, s. 507–509.
KQCPI'nin Gelir ve Harcama Özeti, 17 Ekim 1874'te Sona Eren Yarım Yıl, KQCPI Tutanakları, Cilt. 16, s. 34.
KQCPI'nin Gelir ve Harcama Özeti, 17 Nisan 1875'te Sona Eren Yarım Yıl, KQCPI Tutanakları, Cilt.16, s. 123.
KQCPI'nin Gelir ve Harcama Özeti, 17 Ekim 1877'de Sona Eren Yarım Yıl, KQCPI Tutanakları, Cilt.16, s. 402.
Dublin Royal College of Physicians kütüphanecisi Robert Mills'den bilgi.
KQCPI Tutanakları, Olağan Toplantı, Cuma, 2 Ocak 1874, Tutanak Vol. 15, s. 342.
Ölüm ilanı: Louisa Atkins MD, İngiliz Tıp Dergisi, 1 Kasım 1924, s. 836-837.
KQCPI Tutanakları, Özel Toplantı, 7 Ocak 1874, Çarşamba, Dakika Kitabı Vol. 15, s. 345.
L. Perry Curtis Jnr., Sir Dominic John Corrigan, ODNB.
KQCPI Tutanakları, 7 Ocak 1874, s. 346.
KQCPI Tutanakları, Olağan Toplantı, Cuma, 6 Ekim 1876, Dakika Kitabı Cilt. 16, s. 257.
Kadınların Mesleğe Kabulü, Medical Times ve Gazete, 23 Aralık 1876, s. 709.
Güncel Konular Üzerine Notlar: kadınlar için kaydedilebilir bir yeterlilik, Dublin Tıp Basını, 18 Ekim 1876, s. 321-322.
Queen's College Galway Konseyi Tutanakları, Konsey Toplantısı, 23 Ekim 1876.
Queen's College Cork Yönetim Kurulu Tutanakları, Konsey Toplantısı, 15 Kasım 1876, s. 265.
KQCPI Aylık İnceleme Toplantısının Tutanakları, 10 Ocak 1877, Tutanaklar Cilt. 16, s. 298.
KQCPI Aylık İnceleme Toplantısının Tutanakları, 10 Ocak 1877, Tutanaklar Cilt. 16, s. 298.
KQCPI ebelik lisanslılarının kaydı (RCPI/365/3).
M.A. Elston. Frances Elizabeth Hoggan [nee Morgan], ODNB.
KQCPI Tutanakları, Aylık İş Toplantısı, 2 Şubat 1877, Dakika Kitabı Vol. 16, s. 308.
KQCPI, 1877-1910 arasında lisanslı rulo.
KQCPI Tutanakları, 2 Mart 1877, Cilt. 16, s. 322.
KQCPI Tutanakları, 9 Mart 1877, Cilt. 16, s. 329.
KQCPI Tutanakları, Sınav Toplantısı, 15 Mart 1877, Dakika Kitabı Cilt. 16, s. 336.
KQCPI Tutanakları, Aylık İnceleme Toplantısı, 9 Mayıs 1877, Tutanak. Cilt 16, s. 350.
KQCPI ebelik lisanslılarının kaydı (RCPI/365/3).
İrlanda Doktorlar Koleji'ndeki Bayan Doktorlar, Dublin Tıp Basını, 23 Mayıs 1877, s. 417.
Jean M. Scott (1984) Kadınlar ve GMC, İngiliz Tıp Dergisi, 22–29 Aralık 1984, s. 1765.
Scott, Kadınlar ve GMC, s. 1765.
Standart, 5 Mart 1877 (Royal Free Hastanesi ve kadınların tıp eğitimi ile ilgili karalama defteri, Royal Free Archives, Londra).
İngiliz Kadının İncelemesi, 13 Mart 1877, s. 130.
Kadınlar için Tıp Mesleği, Standart, 6 Mart 1877 (Royal Free Hastanesi ve kadınların tıp eğitimi ile ilgili karalama defteri, Royal Free Archives, Londra).
Güney Londra'da Kadın Uygulaması, Dublin Tıp Basını, 9 Ekim 1889, s. 366.
Queen's College Galway Konseyi Tutanakları, Konsey Toplantısı, 15 Kasım 1879.
Queen's College Cork Yönetim Kurulu Tutanakları, Konsey Toplantısı, 6 Kasım 1883, s. 60.
Fakülte Faaliyet Raporu: 20 Mayıs 1898, Katolik Üniversitesi Tıp Fakültesi: Yönetim Kurulu Tutanakları, Cilt. 1, 1892–1911 (UCD arşivleri: CU/14).
Özel toplantı: 23 Ekim 1884, RCSI Konsey Tutanakları, Cilt. 7, 1882–1884, s. 296.
Kadınların Mesleğe Kabulü, Dublin Tıp Basını, 14 Ocak 1885, s. 35–36.
First Lady Cerrah, Dublin Tıp Basını, 8 Haziran 1886, s. 524.
Freeman'ın Günlüğü, 27 Ocak 1898, s. 4.
KQCPI 1667–1985(RCPI/365/41) Üyeleri Kaydı ve Kolej Üyeleri Listesi (1923–1924) İrlanda'daki Kraliyet Cerrahlar Koleji'nin takvimi, Ekim 1923 - Eylül 1924 (Dublin: University Press), s. 83–95.
RCSI Üyeleri Kaydı.
RAMI üyelerinin eksik kaydı (Royal College of Physicians arşivi, Dublin).
Clara L Williams (1896) Erkekler ve Kadınlar için Tıp Okulu'nun Kısa Bir Hesabı, RCSI, London School of Medicine for Women ve Royal Free Hastanesi Dergisi, 3, s. 108.
1878'den önce, sadece iki kadın, Elizabeth Garrett Anderson ve Frances Hoggan üyelik kazanmada başarılı olmuştu. Bakınız: Tara Lamont (1992) The Amazons Within: 100 yıl önce BMA'daki kadınlar, İngiliz Tıp Dergisi, 19–26 Aralık, s. 1529–1532.
Irene Finn (2000) İrlanda'da Tıp Mesleğinde Kadınlar, 1876–1919, Bernadette Whelan'da (Ed) İrlanda'da Kadınlar ve Ücretli Çalışma, 1500–1930 (Dublin: Four Courts Press), s. 113.
İrlanda'nın Kısa Tarihi
Yazarın bu kadar kısa bir alana bu kadar çok bilgiyi nasıl sığdırabildiğinden emin değilim. Yine de bunu, anlatısına eşlik eden sağlam bir yorumla yapıyor. Asla kuru, her zaman temiz. Önyargısı hem hafif hem de konuya bakıldığında övgüye değer. Ulster'ın 'öteki İrlandalı'sını incelemek için zaman ayırdı - onlara nispeten adil davrandı.
Onu sevdim. Yazarın bu kadar kısa bir alana bu kadar çok bilgiyi nasıl sığdırabildiğinden emin değilim. Yine de bunu, anlatısına eşlik eden sağlam bir yorumla yapıyor. Asla kuru, her zaman temiz. Önyargısı hem hafif hem de konuya bakıldığında övgüye değer. Ulster'ın 'diğer İrlandalılarını' incelemek için zaman ayırdı - onlara karşı nispeten adil.
Çoğunlukla harika resimler, haritalar ve çizimlerle basit okuma. Daha fazlasını görmek isterim. İrlanda'nın tarihinde kimin kime ait olduğu hakkında biraz okumak için iyi.
Bu kitabı Mart 2011 ortasında Midland, Teksas'ta düzenlenen yıllık İskoç-İrlanda Fuarı'nda İrlanda mirasımla temasa geçme girişimi olarak satın aldım. Çoğunlukla harika resimler, haritalar ve çizimlerle basit okuma. Daha fazlasını görmek isterim. İrlanda tarihinde kim-kim hakkında biraz okumak için iyi.
Bu kitabı Mart 2011 ortasında Midland, Teksas'ta düzenlenen yıllık İskoç-İrlanda Fuarı'nda İrlanda mirasımla temasa geçme girişimi olarak satın aldım. . daha fazla
Bir Kopya Al
Peritia Hakkında
peritia geç antik çağdan geç orta çağa kadar Insular kültürüne odaklanan Brepols tarafından yayınlanan uluslararası hakemli bir dergidir. Dergi arkeoloji tarihi ve literatüründe çığır açan makaleler yayınladı.
Potansiyel katkıda bulunanların, makalelerini [email protected] adresine e-posta yoluyla editörlere göndermeleri teşvik edilir. peritia makalelerini İngilizce olarak yayınlamaktadır. Dergi, daha önce başka bir dilde yayınlanmış makalelerin İngilizce'ye çevirisi olan gönderileri kabul etmemektedir. Göndermeden önce yazarlar, derginin hakem değerlendirme politikaları ve stil sayfası hakkında bilgi sahibi olmalıdır. Bunlara Katkıda Bulunanlar için Yönergeler sayfasından erişilebilir. Yayına kabul edilen bildiriler, akademik bütünlüğün sağlanması için çift kör hakemlik yapılır. peritia ayrıca REF uyumludur.
peritia canlı bir inceleme bölümü var. Editörler bireysel incelemeler yapar. İncelemeciler ve yayıncılar için daha fazla bilgi İnceleme sayfasında bulunabilir. İnceleme editörleri, listedeki tek tek ciltlerin potansiyel hakemlerinden gelen ilgi ifadelerini memnuniyetle karşılar. Ancak dergi, istenmeyen incelemeleri kabul etmez. İnceleme editörü ile [email protected] adresinden iletişime geçilebilir.
Başlıktaki resim: St Gallen, Stiftsbibliothek, MS. 904, s. 3. Stiftsbibliothek'in izniyle. Makalenin tamamının dijital versiyonunu görüntülemek için bu bağlantıya tıklayın.
'Modern İrlanda'nın Princeton Tarihi'
Bu yılın başlarında, Aziz Patrick Günü civarında, gazeteci Timothy Egan, Amerikan İç Savaşı generali Thomas Francis Meagher'ın son biyografisini tanıtıyordu. Meagher'ın hayatını daha geniş bir tarihsel bağlama yerleştiren Egan, siyasi faaliyetler için memleketi İrlanda'dan Tazmanya'ya sürgün edilmişti - NPR'den Leonard Lopate'e şunları söyledi: “İrlanda'da İrlandalı olmak neredeyse yedi yüz yıldır bir suçtu. Dininizi yaşamak suçtu. mülk sahibi olmak. [İngilizler] ellerinden gelen her şeyi yaptılar. bu insanların kültürünü bozmak için.”
Aradan bunca yıl geçmesine rağmen, popüler İrlanda tarihine hâlâ İngiliz sömürgeciliğinin merceğinden bakılıyor. Ancak yazarlar ve editörler Modern İrlanda'nın Princeton Tarihi bu tür dar düşünce için hoş bir düzeltme sunuyorlar: okuyucuların (eğer istersen) “İngilizlerin” ötesine bakmalarını istiyorlar.
Londra Queen Mary Üniversitesi'nde profesör olan yardımcı editör Richard Bourke, “İrlanda tarihini [a] daha esnek ve karmaşık bir çerçevede incelemek faydalıdır” diye yazıyor. "Bu yeniden yönlendirme, İrlanda'nın hikayesini bir travma ya da mağduriyet olarak planlama girişimlerinin ötesine geçmemize yardımcı oluyor." Jane Ohlmeyer'in “Fetih, Medeniyet, Kolonizasyon: İrlanda, 1540–1660” kitabından Diarmaid Ferriter'in “Yirmi Birinci Yüzyıl” kitabına kadar yaklaşık beş yüzyıla yayılan bu ciltte yer alan yirmi bir makalede bu temaya tekrar tekrar atıfta bulunulmaktadır. İrlanda."
Örneğin ilkinde Ohlmeyer, “İrlanda'daki İngiliz emperyalizminin baskın, tutarlı ve tutarlı bir çerçevesi yoktu. Bazı Katoliklerin, birçok Protestan yetiştiriciyle birlikte, bölgesel güç temellerini güçlendirmek için sömürge süreçlerini seçmelerine izin veriyor.” Konunun açık olmaması durumunda, John Bew, “Birlik Altında İrlanda, 1801–1922” adlı makalesinde, Roy Foster'ın “Birliğin yorumlarının çoğu zaman 'acımasızca basit olmuştur: tecavüz olarak sömürgeleştirme, av tüfeği olarak sendika' şeklindeki iddiasını onaylamayan bir şekilde alıntılar. evlilik.'” İrlanda siyasetinin bu tür tek boyutlu açıklamaları, bu denemelerde maalesef yok.
Etraflı, Modern İrlanda'nın Princeton Tarihi İrlanda tarihini şekillendiren çeşitli güçlere daha derin bir dalış yapmak isteyen herhangi bir okuyucunun kütüphanesine güzel bir katkı sağlar. Böyle bir projenin, ara sıra geniş akademik bir dile geçiş gibi birkaç -belki de kaçınılmaz- sakıncaları vardır. Marc Mulholland, “Politik Şiddet” kitabında, “Milliyetçiliğin tarihselci anlatısında şiddetin merkeziliği, bu tür pragmatik düşüncelere eklenmelidir” diye yazıyor. Tam olarak uzman olmayan okuyucunun hayal gücünü harekete geçirecek türden bir düzyazı değil.
Diğer bir sınırlama ise, makaleler zorunlu olarak geniş olmakla birlikte, konunun daha fazla ayrıntı ve daha derin analiz için yalvardığı zamanlar vardır. Maurice Walsh'un İrlanda'nın devlet televizyonu kuruluşu Telefís Éireann'ın yaratılışı ve evriminin (diğer şeylerin yanı sıra) büyüleyici hikayesini anlatan ve 1961 Yılbaşına kadar piyasaya sürülmemiş olan “İrlanda'da Medya ve Kültür, 1960–2008” adlı makalesini ele alalım. Walsh, “1950'lerin sonlarında televizyon artık uzak bir soyutlama değildi, çünkü doğu kıyısındaki haneler British Broadcasting Corporation'dan (BBC) yayın alabiliyordu” diye yazıyor Walsh. Daha sonra, “İrlanda'nın teknolojinin kendi versiyonuna sahip olmaması halinde, tartışma devam etti, ülke İngiliz istasyonları tarafından sular altında kalacaktı” diye ekliyor.
Walsh, hem Piskopos Eamon Casey hem de Peder Michael Cleary'nin beklenmedik televizyon yıldızlığını, kitlesel eğlenceyi arzulayan bir kültürün sembolik ürünleri, ancak bunun derinden Katolik bir ülkeye verebileceği ahlaki zarardan korkan övgüye değer bir şekilde araştırıyor. Bu adamların her ikisinin de sonunda cinsel skandala karışması -her biri gizlice çocuk sahibi oldular- onları yirminci yüzyılın ikinci yarısında İrlanda'yı kasıp kavuran çeşitli kültürel güçlerin daha da güçlü sembolleri haline getiriyor. Okuyucular bu din, cinsiyet ve popüler kültür çatışması hakkında çok daha fazla şey duymak isteyebilirler.
Diğer göze çarpan girişler arasında İrlanda dilinin yanı sıra diasporanın keşifleri, genellikle kenarlara itilen ancak İrlanda ve tarihi hakkında önemli bilgiler sağlayan konular yer alıyor.
Sonra Lauren Arrington'ın etkileyici “İrlanda Modernizmi ve Mirasları” var. Çok farklı ama aynı derecede önemli yazarlar Liam O'Flaherty, J. M. Synge ve Elizabeth Bowen'a değinen bir genel bakışın ardından Arrington, T. S. Eliot ile haksız yere daha az tanınan İrlandalı şair Thomas MacGreevy'yi birbirine bağlayan bağlantılara odaklanıyor. Daha sonra Addington, anlayışlı bir şekilde şunları belirtiyor: “Joyce ve Beckett, hayatlarının geri kalanını İrlanda dışında yaşamayı seçmiş ve genellikle uluslararası avangardın bir parçası olarak kabul edilmiş olsalar da, çalışmaları yine de İrlanda'nın yeniden canlanmasına bir tepkidir.” Bu, daha tipik olarak dünya edebiyatıyla ilişkilendirilen iki yazarın derin İrlandalılığının önemli bir hatırlatıcısıdır.
DİN, elbette bu ciltte bolca ilgi görüyor. Ohlmeyer'in denemesi ve Ultán Gillen tarafından kaleme alınan “Yükseliş İrlanda, 1660–1880”, hem bir din değiştirme döngüsünü zorunlu kılan hem de Katolikler ve onların toprak mülkiyeti için ciddi sonuçlar doğuran isyan ve savaş kargaşası konusunda iyidir.
Yardımcı editör Ian McBride'ın "Din" başlıklı makalesi uzun ve anlamlıdır, ancak aynı zamanda zaman zaman anlaşılmazdır. McBride, İrlanda'nın "inatçı dindarlığını" ustalıkla analiz ediyor ve 1840'lardaki Büyük Kıtlığın ardından İrlanda hakkında acil bir soruya gerçek bir içgörü sunuyor: bir nesil?” McBride bize İrlanda Katolikliğinin on dokuzuncu yüzyılda statik olmadığını hatırlatıyor ve (kendi sorusunu yanıtlayarak) inancı ilginç bir şekilde demografi ve göç eğilimlerine olduğu kadar toprak mirası geleneklerine de bağlıyor.
McBride ayrıca “Protestan Yükselişi. her şeyden önce, Avrupa'nın büyük imparatorluk monarşileri tarafından desteklenen uluslararası bir örgütle bir mücadeleye kilitlendi”, ancak bu, okuyucuyu bu cildin neden İrlanda'nın Vatikan ile ilişkisi hakkında daha fazla şey söylemediğini merak ediyor. Ve yirminci yüzyılın kötü şöhretli Katolik karşıtı gazeteci Paul Blanshard'a aşina olan okuyucular, ironik olması amaçlanmış olsa bile, Mcbride'ın ondan yaptığı alıntıyı şüpheli bulacaktır.
Yakın İrlanda tarihiyle ilgili, ebediyen can sıkıcı bir soru üzerine—Kuzey İrlanda—Modern İrlanda'nın Princeton Tarihi çok şey sunuyor, ama yine de, tartışma potansiyeli olmadan. (Artık çatışmalar genellikle Derry ve Belfast sokaklarını terk ettiğinden, akademi salonlarına yürüdüler.) Niall Ó Dochartaigh, 1920'den bu yana Kuzey'e kapsamlı bir bakış sunuyor, ancak ne makalesi ne de Mulholland'ın yukarıda bahsedilen “Politik Şiddet” bulguları Ocak 1972'de Derry'deki Kanlı Pazar katliamı gibi önemli olaylardan bahsetmeye yer yok.
Yine de birçok yönden, İrlanda'nın 1990'larda ve 2000'lerde katlandığı durum -cinsel istismar ifşaları ve kükreyen, sonra da hırpalanan ekonomi- göz önüne alındığında, bu tür olaylar neredeyse Paskalya Ayaklanması kadar uzak görünebilir. Gerçekten de, Ayaklanma'nın son yüzüncü yılında sık sık belirtildiği gibi, yüzyıllarca süren kesikli, asi rüyalardan sonra, İrlanda nihayet 1916'da bağımsızlık yolunda yürümeye başladı. yüzyılın etrafında dönmüş olsa da, İrlanda halkı kendilerini (Diarmaid Ferriter'in sözlerini kullanırsak) “anlamlı bir egemenlikten yoksun” buldular. Hayır, uzak bir sömürge gücüne veya kilise yetkililerine “bağlı değillerdi”. İrlandalılar, bir konut balonu ve bankacılık karmaşası sayesinde, umutsuz bir “kurtarma fonu” ihtiyacı tarafından tutsak edildi.List of site sources >>>