Şehir savaşları sırasında Kızıl Ordu her zaman jet harçları standart şekilde kullanamadı. Kentsel peyzajın özellikleri çoğu zaman savaş araçlarının pozisyonlara girip uzak hedeflere saldırmalarına izin vermedi. Aynı zamanda, bu tür silahlar hala birliklere büyük ilgi duyuyordu, çünkü binalarda yerleşik düşmanı etkili bir şekilde yok etmeyi mümkün kıldılar. Sonuç olarak, en geç 1945 kışın, roket kullanmanın yeni bir yöntemi ortaya çıktı ve yaygınlaştı. Şimdi imha edilmiş binalarda ateşleme pozisyonları olan tek atış yapmak önerildi.
Königsberg'den Berlin'e kadar bu tür roket kullanma yöntemleri, büyük şehirler için yapılan tüm savaşlarda test edildi. Ek olarak, diğer yerleşim yerlerine saldırılarda sıklıkla yeni bir teknik yararlı olmuştur. Saldırı yapma yöntemleri ile ilgili yeni bir önerinin ortaya çıkmasının, yakında mevcut silahların yükseltilmiş versiyonlarının oluşturulmasına yol açması dikkat çekicidir. Bazı kaynaklarda, kentsel savaşlarda kullanılmak üzere dönüştürülmüş standart füzelere kara torpido denir. Aslında, temel ürünlerin değişiklik hacmi, silahın derinlemesine modernleştirilmiş bir versiyonunun oluşturulması hakkında konuşmamıza izin verdi.
Sapper N. Kondrashev, M-13 seri mermili (solda) ve tabanındaki "uçan torpil" ile. Fotoğraf: Makarov M., Kolomiets M. "Kızıl Ordu Roket Topçusu, 1941-1945"
5 Temmuz 1942, 68 inci ve 69 inci Muhafız harcı alayları ilk kez aynı mermi ve fırlatıcıdan oluşan en son salvo yangın sistemi olan M-30 kullandı. Çok yüksek ateş menzili olmamasına rağmen (en fazla 2800 m), yeni harçların iyi olduğu kanıtlanmıştır. Özellikle, 28,9 kg ağırlığındaki şarjlı bir savaş başlığı ile donatıldılar; bu da insan gücü, ekipman ve düşman tahkimatlarını garantili bir şekilde yok etmeyi mümkün kıldı.
M-30 sisteminin karakteristik bir özelliği, Alman Schweres Wurfgerat projesinden ödünç alınan çok basit bir başlatıcı tasarımıydı. M-30 mermileri, 30 Box tipi kapaklarda sevk edildi. Bu ürün çeşitli ahşap çubuklardan ve metal şeritlerden birleştirildi. 30 Kutusunun sadece nakliye için değil, aynı zamanda roket fırlatma için kullanılacağı varsayılmıştır. Kapaklar, dikey toplama tertibatı ve elektrik ateşleyicileri ile özel bir çerçeveye döşenmeli ve sabitlenmelidir. Bu basit bir ürün ve başlatıcısı M-30 türüdür.
1942'in sonunda, karakteristik özellikleri artan M-31 mermileri askerlere gönderilmeye başlandı. M-30 gibi onlar da metal kılavuzlu ahşap durdurucularla tedarik edildiler. Benzer boyutlar ve ağırlık nedeniyle, M-31 kutuları M-30 başlatıcısıyla tamamen uyumludur. Yine de, 1943'in ilkbaharında, bu tesisin güçlendirilmiş versiyonunun piyasaya sürülmesi, bir salvoda sekiz mermi fırlatılması olasılığıyla başlatıldı.
İlk olarak, M-30 ve M-31 mermileri sadece M-30 rampalarında kullanıldı. Bununla birlikte, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın son aşamasında, uygulamalarında yeni bir yöntem ortaya çıktı. Kentsel savaşlar bağlamında, topçular M-30 fırlatıcısının konuşlandırılmasından bahsetmek yerine, her zaman kendinden tahrikli harcı sağ sokağa getirme fırsatına sahip değillerdi. Bu, düşman ateşi, gerekli alanın olmaması ve diğer faktörler tarafından engellendi. Ayrıca, sık sık dört veya sekiz merminin bulunduğu bir voleybolu mevcut bir hedefi vurmak için aşırı olabilir.
M-30'in M-30 mermileri ile kurulması. Şekil Epizodsspace.no-ip.org
Bu nedenle, yılın 1945'unun kışın (bazı verilere göre, daha önce), mevcut füzelerin özel fırlatıcılar olmadan kullanılması önerisi vardı. Bu durumda, bir “30 Box” veya benzeri bir ürün, bir bina penceresine, duvar molalarına veya diğer “süslemelere” monte edilebilir, hedefe işaret eder ve fırlatılır.
Bu teknik en aktif olarak Koenigsberg savaşlarında kullanıldı. Özellikle Muhafız harcı teçhizatlarında nokta hedeflerinin ateşlenmesi için ayrı roket mermileri oluşturuldu. Her tugada genellikle iki veya üçten fazla ünite yoktu. Aralarında komutan, topçu, elektrik mühendisi vb. Olan 10-12 insanlardan oluşuyordu.
Komutan tarafından talimat verilen grup, M-31 mermilerinin kapatılmasıyla birlikte açıldığı, gelecekteki atış pozisyonuna ilerleyecekti. Varışta, savaşçılar, mermilerin bulunduğu mantarın monte edildiği duvarda uygun bir pencere veya delik arıyorlardı. Merminin hedef kutuya yanlış uçuşunu önlemek için istenen pozisyonda sabitlendi. Aynı zamanda yatay ve dikey olarak bir ipucu yaptı. Bundan sonra, elektrikli ateşleme sistemini bağlamak ve başlatmak mümkün oldu. Güç kaynağı olarak, PM-2 püskürtme makineleri veya batarya çeşitleri yaygın olarak kullanılmıştır.
Duvardaki boşluktan M-31 mermisini fırlatın. Figür Kolomiets G.A. "Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki topçu birimlerinin eylemleri. 13 koleksiyonu. Topçu birlikleri ve büyük yerleşim birimlerine yönelik savaşlarda birimler"
Kısa bir ahşap kutu kapağının, yüksek çekim doğruluğu sağlayan tam teşekküllü bir başlangıç kılavuzu olarak işlev göremediğini görmek kolaydır. Ayrıca, binanın etkin bir şekilde imha edilmesi için, mermi, motorun yakıtı tamamen geliştirmesinden ve uçuşun aktif kısmını tamamladıktan sonra duvara düşmek zorunda kaldı. Bu durumda, mermi mümkün olan en yüksek hız ve delici harekete sahipti. Bu nedenle, çoğu durumda, atış menzili, 50 ile 200 m arasında değişmekteydi, hedefe olan küçük mesafe nedeniyle, belirli önlemler alınması gerekiyordu. Örneğin, füze gruplarına 10-12 makineli tüfek ustalarından eşlik edildi. Genellikle bunlar, grubun kendisi ile aynı bölümdeki askerlerdi.
Roket gruplarının temel amacı düşmanın savunmasının kalesi olarak görev yapan evler ve binalardı. Daha fazla ilerleyemeyen piyade birliğinin komutanı topçuların desteğini talep edebilir. Bu durumda, grup ateşleme pozisyonuna yükseltildi ve bir veya daha fazla M-31 mermi fırlatması yapıldı. Bu ürünün özellikleri göz önüne alındığında, bombardımanın sonuçlarının ne olduğunu hayal etmek kolaydır. Çoğu durumda, bombardımanın sonucu yalnızca doğruluğa bağlıydı. Taştan bir duvarı kırabilen bir 28,9 kg savaş başlığı olan bir mermi çarpması, duvarları ve döşemeleri tahrip etmeyi garanti etti. Gerekirse, hedefin imhasını ve güçlü noktadaki garnizonun imhasını tamamlayan başka bir atış yapmak mümkün oldu.
Duvarlardan pencerelerden, kapılardan ve deliklerden füzelerin çekilmesi etkinliğini gösterdi. Bazı risklere rağmen, topçular belirtilen hedefi hızla imha ederek düşman savunmalarını daha da ileri götürürler. Königsberg operasyonu sırasında, çeşitli kaynaklara göre bir grup füze, çeşitli amaçlar için birkaç düzine fırlatma gerçekleştirdi. Bütün bunlar, piyadelerin çalışmasını büyük ölçüde kolaylaştırdı, kenti ele geçirmeyi hızlandırdı ve ayrıca personel arasındaki kayıpları azalttı.
Pencereden M-13 mermisini başlatın. Figür Kolomiets G.A. "Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki topçu birimlerinin eylemleri. 13 koleksiyonu. Topçu birlikleri ve büyük yerleşim birimlerine yönelik savaşlarda birimler"
Gelecekte, Kızıl Ordu yine roket kullanmada benzer bir yöntem kullandı ve bir miktar gelişme sağladı. Kızıl Ordu Berlin'e yaklaştığında, füze grupları birçok büyük şehirde savaş yapmayı başarmıştı. Bu süre zarfında yeni bir teknik geliştirdiler ve ayrıca silahlarının menzilini genişletti. Berlin savaşlarında yalnızca M-31'in değil aynı zamanda M-20 veya M-13 gibi diğer mermilerin temel ve değiştirilmiş versiyonlarda kullanıldığı bilinmektedir.
Berlin'de tek roket fırlatmalarının kullanımı “Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki topçu birimlerinin eylemleri” broşüründe ayrıntılı olarak açıklanmaktadır. 13 Koleksiyonu. Ağır nüfuslu bölgeler için verilen savaşlarda topçu birimleri ve alt birimleri ”, Albay G.A. Kolomiets. Kitabın yazarı, tüm ilkelliği ile birlikte, füzelerin füzelerle doğaçlamadan yapılan “embrasure” den çok önemli sonuçlara ulaştığını belirtti.
Berlin operasyonunun başlangıcında, füzeler grubunun çeşitli mühimmat tiplerini kullanma ve test etme zamanı geldi. Ek olarak, bazı değişiklikler bu tür birimlerin yapısına uğramıştır. Şimdi saldırı hedefleri sözde yapıldı. Muhafız harç birimlerinin saldırı grupları. Bir komutan, elektrik mühendisi ve diğer birkaç uzmanı dahil ettiler. Grup ağır M-31 mermileriyle silahlandığında, sayısı 25 kişilere ulaştı. M-13 olan saldırı ekibi, 8-10 kişiden oluşuyordu.
Roket topçu saldırı grupları, tüfek taburlarına veya alaylarına bağlandı. Onun için görevler kombine silah saldırı grubunun komutanı tarafından yapıldı. Böyle bir yapı, piyadelerin ve topçuların eylemlerini uygun bir şekilde koordine etmeyi ve düşmanın ateşleme noktalarını zaman içinde bastırmayı mümkün kılmıştır.
Ek muhafaza için destek halkalarının montajı. Fotoğraf: Makarov M., Kolomiets M. "Kızıl Ordu Roket Topçusu, 1941-1945"
Daha önce olduğu gibi, savaş operasyonları sırasında, saldırı grupları, tayin edilen hedeften yaklaşık 50-200 m aralığında doğaçlama atış pozisyonlarına ulaştı. Ateşleme, nişan alma ve atma için sistemi hazırlayarak başlatıcının kurulumunu yaptılar. Albay Kolomiets, 100 m'ye kadar olan bir mesafede, ateşleme pozisyonunun altında bulunan bir hedefe ateş ederken, kutuların pencere pervazına yatay olarak döşendiğini belirtmektedir. Topçuların pozisyonundan aynı seviyede veya daha yüksek bir hedefte ve daha uzak bir mesafeden belli bir yükseklik açısıyla vuruldular.
Başlatıcının yatay hedeflemesi, yerine sabitlenmeden önce döndürülerek gerçekleştirilmiştir. Genellikle, kapağın veya kılavuzun ön kısmı pencereye sabitlendi ve arkasının altına, fırlatıcının doğru pozisyonunun sağlanması ile yeterli boyutta bazı nesneler yerleştirildi. Daha sonra, tüm yanıcı nesneler odadan çıkarıldı, bundan sonra bir çekim yapmak mümkün oldu.
Bazen binalardan çekim yapmak imkansızdı. Bu gibi durumlarda, mermiler cadde veya avlu gibi açık alanlardan başlatıldı. Ancak aynı zamanda, atış menzilini 400-600 m'ye çıkarmak gerekliydi, bu da topçuların risklerini azaltmayı mümkün kıldı, ancak uçuşun sonundaki merminin muhtemel yavaşlaması nedeniyle ateş etmenin etkinliğini etkiledi.
Berlin için saldırı gruplarının cephaneliğinde savaşların başlamasıyla, M-30'e benzer, ancak boyut olarak farklılık gösteren yeni rampalar ortaya çıktı. M-31 mermileri ile sadece iki kutu yerleştirdiler ve bu da kabul edilebilir ateş gücü sağlamayı başardı, ancak yapının ağırlığında önemli bir artışa yol açmadı. M-20 ve M-13 mermileri, BM-13 savaş aracının birimlerinden yapılan kılavuzlardan fırlatıldı.
Kafa kaporta oluşumu. Fotoğraf: Makarov M., Kolomiets M. "Kızıl Ordu Roket Topçusu, 1941-1945"
M-13 füzesinin yükseltilmiş versiyonundan yukarıda bahsedilmiştir. Bu ürün daha ayrıntılı olarak tartışılmalıdır. BM-13 roketatar, birkaç merminin fırlatılması nedeniyle düşmanın hedeflerine ciddi hasar verdi. Mühimmatın miktarı savaş başlığı yükünün nispeten küçük bir ağırlığını telafi etti - 4,9 kg. Binalarda çekim yaparken, böyle bir savaş başlığının gücü her zaman istenen sonuçlara yol açamadı. Bu nedenle uzmanlar, askeri atölye koşullarında gerçekleştirilebilecek mermilerin modernizasyonu hakkında düşündüler.
Standart M-13'in bir “uçan torpido” alanına dönüştürülmesi, vücuduna birçok ayrık ahşap halka takılmasıyla başladı. Daha sonra üzerine, silindirleri çaplarının stabilizatörlerin çapından biraz daha küçük olan ilave bir silindirik kasa yerleştirildi. Vücudun baş kısmı konik bir kaporta biçiminde bükülmüş ve kuyruk bölümüne birkaç yeni büyük stabilizatör yerleştirilmiştir. Bundan sonra, erimiş TNT vücuttaki deliklerden döküldü. Bu modernizasyonun bir sonucu olarak, merminin şarjı birkaç kez artmış ve gücünü keskin bir şekilde arttırmıştır.
El sanatları iyileştirmeleri de dahil olmak üzere çeşitli tiplerdeki roket mermileri kullanılarak saldırı grupları çeşitli düşman hedeflerini yok etme görevini başarıyla gerçekleştirdi. Bariz nedenlerden ötürü, savaş başlığının ağırlığına sahip olan ağır mermiler en yüksek verime sahipti. “Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki topçu birimlerinin eylemleri” kitabında. 13 Koleksiyonu. Topçu birimleri ve geniş nüfuslu alanlar için savaşlarda bulunan birimler ”, bu tür silahların kullanımına ilişkin birkaç örnek sunmaktadır.
Berlin savaşları sırasında topçu, düşmanın kalesi olan Lindenstrasse ve Komendantenstrasse'nin köşesindeki evi imha etme emri aldı. Saldırı füzesi grubu, silahlarını binadan hedeflerine yaklaşık 150 m mesafede yerleştirdi. İkinci katın pencerelerine üç adet M-31 mermisi yerleştirildi. Bu durumda, mermiler hedef binanın duvarına 40-45 ° 'lik bir açıyla vuracaktı. Duvarların kalınlığı yarım metreye ulaştı. Saldırı ekibi ikinci ve üçüncü katlar arasında mermileri hedef aldı, yani. Düşman savaşçılarının iddia edildiği yerde.
Erimiş TNT'nin bir "uçan torpido" gövdesine dökülmesi işlemi. Fotoğraf: Makarov M., Kolomiets M. "Kızıl Ordu Roket Topçusu, 1941-1945"
Toplantının yüksek açısına ve kalın duvarlara rağmen, üç kabuk da bariyeri deldi ve binanın içine girdi. Bir mühimmat duvardan üçüncü katın seviyesine düştü, diğer ikisi ikinciyi vurdu. Muharebe birimlerinin incelemesi duvarları yıktıktan sonra gerçekleşti. Patlama ile binanın cephesi çöktü ve katlar arası örtüşüyor. Birkaç iç duvar da tahrip edildi. Kalenin garnizonu sona erdi. Bundan sonra, Kızıl Ordu binayı kolayca işgal etti.
Gerekli mesafeden çekim yapamayan saldırı grupları görevi tamamen çözemediler. Böylece, Niderwalshtrasse bölgesindeki bir binanın fırtınası sırasında, topçular, 30 m'nin tümünden doğrudan ateş yaktılar. Bir mermi, dördüncü kat duvarına çarptı (duvar kalınlığı 55 cm idi) ve köşe yığınının bir kısmını dışarı vurdu. İkinci kabuk zemin kata çarptı ve duvara ciddi hasar verdi, ancak onu tamamen tahrip edemedi. 30 uçuş sırasında, mermi kinetik enerjisinin duvardan kırılması ve düşmanın mümkün olan maksimum hasarı vermesi nedeniyle yetersiz olduğu için maksimum hıza ulaşmayı başaramadı.
Berlin savaşı sırasında, saldırı topçu grupları, 120'in çeşitli binalarında hasar gördü veya yıkıldı. Aynı zamanda, birkaç düzine silah atış noktası bastırıldı veya yok edildi, 3 mm kalibreli silahlar imha edildi ve binden fazla düşman askeri ve subayı öldürüldü.
Kentsel savaşlarda roket kullanma yöntemi çok karmaşık değildi ve özel ekipman gerektirmiyordu. Bununla birlikte, M-31, M-20 ve M-13 tüm versiyonların mermileri, düşmanın zarar görmesine neden oldu ve aynı zamanda Sovyet birliklerinin ilerlemesini kolaylaştırdı. Güçlü, yüksek patlayıcı parçalanma savaş başlıkları ile donatılmış roket mermilerinin yardımıyla, kent manzarasının özellikleriyle ilişkili düşmanın avantajlarını seviyelendirmek mümkündü. Düşman, mevcut binalarda güçlü noktalar ve ateş noktaları kurmaya çalıştı ve bu ona bazı taktiksel avantajlar sağladı. Nispeten basit fırlatıcılara sahip füzeler de benzer düşman hedeflerini imha etmeyi ve birliklerinin ilerlemesini kolaylaştırdı. Böylelikle, sadeliğe ve hatta ilkeliğe rağmen, topçuların orijinal önerileri çok faydalı oldu ve düşmanın üzerine zafer kazandırmalarına yardımcı oldu.
Göre:
http://rbase.new-factoria.ru/
http://epizodsspace.no-ip.org/
http://operation-barbarossa.narod.ru/
http://ecoross1.livejournal.com/
Kolomiets G.A. İkinci Dünya Savaşı'nda topçu birimlerinin eylemleri. 13 Koleksiyonu. Topçu birimleri ve büyük yerleşim birlikleri için verilen savaşlarda. / Topçu ile mücadele eğitiminin yönetimi. - M.: Askeri Yayıncılık, 1958
Makarov M., Kolomiets M. Kızıl Ordu Roket Topçusu, 1941-1945 // Ön Çizim - 2005 - №3