İ Son zamanlarda bağırsaklarımda bir ağrı hissettiğimde Netflix’in bir düzine düzine bulmaca kutusu gizem şovlarından bir başkasını tıkıyordu. Bir karakterin, görünüşte farklı bir karakterin yetişkin bir versiyonu olduğu ortaya çıktı ve onlarca yıllık bir ihlal için tartışmalı bir şekilde etik olmayan bir intikam arıyor. Annemi aramak istedim. “Hangi bölümü anladın?” soracaktım. Ve cevabı büyük olasılıkla şöyle olurdu: “İlk beş dakika içinde.”
Annemi arayamıyorum çünkü annem 10 yıl önce Mayıs ayının ikinci günü öldü. Hayatının son günü, benim en kötü günüm. 63 yaşındaydı. Ben 26 yaşındaydım. Hasta olmakla işi bitmişti ama yaşamakla değil. En kötüsünden korkmaktan bıktım ama bunun olmasına hazır değildim.
Merkezindeki cinayetin çözülmesinden altı hafta yedi bölüm önce öldü. Öldürmek, gizem seven annemin takıntılı bir şekilde takip ettiği ve kendi başına çözemediği birkaç diziden biri. Babam bugüne kadar finalin zamanlamasının adaletsizliğini affedilemez buluyor. Mantıksız ama tamamen garantili kemikler, yasını tutanlar alır.
Daha fazla oku: Anneler Günü’nde Beni Yaşatmayan Anılar
Yılın bu zamanında entrikalarla ilgili en sıradan sohbete bile duyduğum özlem daha da arttı. Anneler Günü ile aynı hafta bizi terk etti -hayır, alındı, çünkü ayrılmasında herhangi bir acente olduğunu ima etmek yanlış olur. Bir lütuf: Onu hatırlamak için iki gün, her yıl takvimde birbirine yakın mı? Bir lanet: herkesin -ya da öyle görünüyor, ama elbette öyle değil- kutlama yaptığı bir keder zamanı? İkisinden de biraz.
Son nefesini, o sezonun en muhteşemi olarak hatırladığım bir günde, ağır ağır, düzensiz bir şekilde verdi: Nemli çimenlere saçılan menekşe ve tereyağlı sarı çiğdemler ve en sevdiği leylaklar, kısa ama görkemli yıllık resitallerine daha yeni başlıyorlardı. Tüm korkunç bedensel ayrıntılarıyla ölüm için fazla güzel bir gün. Bir nimet? Bir lanet? İkisinden de biraz.
Bu ay on yıllık Anneler Günü’nü onsuz işaret ediyor. Ben anne olmadan önceki ilk yedisi acı bir keder ve küskünlük kokteyli getirdi. Instagram, yılın en iyi (yaşayan) annelerinin yıllığıydı, her küçük resim yarada bir tuz tanesiydi, ancak kimsenin annelerinin etine övgülerini veya bana kişisel bir hakaret olarak sarılmalarını kastetmediğini biliyordum. Gelen kutum, bu yıl annemi unutmamamı hatırlatan iki haftalık bir hatırlatmaydı ve beni onu ne kadar sevdiğimi kanıtlamak için para harcamaya teşvik etti. “Teşekkürler, bu terlikler mezar taşında harika duracak!” cevap vermek istedim “Bu bornozları ölü beden mi yapıyorsun?”
Daha fazla oku: Pandemi, Çocuklarımdan Nadiren Uzak Kaldığım Anlamına Geldi. Hala Bir Anneden Daha Fazlası mıyım?
Son üç Anneler Günü farklı geçti. Şimdi markaların annemi unutmama çağrılarını gördüğümde, bazen onun adına kızmayı hatırlamadan önce kendimi onurlu biri olarak görüyorum. Şimdi kabul etmek için kendi günlük çabalarım var – 10.000’inci tavuk kanadı mikrodalgada, alt kısmı silinmiş, ıslak ahududu dövülmüş sıcak, yumuşacık bir göbeğin karşısında – ve bir zamanlar sadece üzüntüyle çömelmiş olan mülkün bir kısmını talep ediyorlar.
Ama bu günü ölmüş annemle paylaşmak, o üzüntüyü de artırıyor: çünkü ancak iki kez anne olduğumdan beri, onun benim için ne verdiğini ve benim için nelerden vazgeçtiğini her geçen yıl daha iyi anlıyorum. Annelik istiyordu; kimliğinin temel bir parçasıydı. Ama her şey değildi. Ve şimdi, üçüncü çocuğu olan benim, kendi kendini gerçekleştirmesinden, kariyerinden, bir sanatçı, zanaatkar ve bulmaca çözücü olarak hobilerinden daha fazla zaman ve enerjiyi, kendisi ve üç insanı yetiştirmeye yönlendirmesini nasıl talep ettiğimi biliyorum. babam dünyaya getirdi.
O zaman bunu ona soracak kadar bilgim yoktu ve şimdi de ona soramam – altı dakika içinde sekizinci kez basit talimatlarınıza isteyerek karşı çıktığımda sakin kalmayı nasıl başardınız? Daha da kötüsü, ona teşekkür edemiyorum ve bunun ancak aynı siperlerde, kusmuk ve tükürükle kaplı ve buraya kadar öfke ve endişe içinde ayakta durmaktan kaynaklanabilecek bir minnettarlık olduğunu anladığını biliyorum.
Daha fazla oku: Annelerin Bencilliklerini Kutlama Sorunu
Son zamanlarda, büyük ölçüde yakın çıkış tarihlerinin tesadüfi olması sayesinde, bir dizi zaman yolculuğu anlatısını tükettim. Emma Straub’da Yarın bu saatteEmily St. John Mandel’in Huzur Denizi ve başka bir Netflix bulmaca kutusu gösterisi, Rus bebek, karakterler zamanda geriye gider ve geçmişin olaylarını değiştirir, bunların dalgalanmaları da bazen şimdiyi değiştirir. Bir günlüğüne geri dönebilseydim ne yapardım? Cevap açık: İkinci kanser teşhisinden birkaç yıl önce geriye giderdim ve ondan, bu sinsi hücrelerin çok sayıda mikroskobik suikastçı gibi yakında çoğalacağı, artık gerekli olmayan organların elektif bir cerrahi olarak çıkarılmasını planlamasını talep ederdim. Böylece şimdi burada, benim çocuklarımla ve diğer beş torunuyla kek pişirmek ve kaseyi yalamalarına izin vermek için. Pazar bulmacasını bitirmek ve köpeğiyle ormanda yürüyüş yapmak, iş onun pazarlık avına geldiğinde İnternet’in ne kadar önemli bir evrim geçirdiğini deneyimlemek, asla nefret etme şansı bulamadığı politikacılara karşı sert sosyal medya eleştirileri yazmak, bir yaz gölde yüzdükten sonra bir iskelede havada kurutun, sonra batan güneşin yüzeyinde şerbet-turuncu ve pembe çizgisini izleyin.
Ama herhangi bir nedenle bu tür bir zaman yolculuğu hikayesi değil de geleceğin taşınmaz olduğu türden bir hikayeyse, bunun yerine 2000 dolaylarında bir Perşembe gecesine dönebilirim. Bir torba mikrodalga patlamış mısırla kanepede onun yanına oturun. tanıdık olarak DUN-DUN arasında Yasa ve Düzen tema şarkısı çalıyor. Ekranda tüyler ürpertici bir ceset belirirken parmaklarımın arasından kıstım, ilk kritik ipuçları ödevim masamda bitmeyi beklerken ortaya çıktı. Elindeki örgüden ekrana zar zor bakarken, kim bilir ne anlama geldiğini bilerek, mavi-gri gözlerindeki parıltıyı izlerdim. Saatimi kontrol et: beş dakika içinde.
TIME’dan Daha Fazla Okunması Gereken Hikaye
Kaynak : https://time.com/6173530/mothers-day-losing-mom/