Birçok araştırmacı IRB'nin çelişkili görüşlerini tutuyor gibi görünüyor. Bir yanda, onların bocalayan bir bürokrasi olduğunu düşünüyorlar. Bununla birlikte, aynı zamanda, bunun etik kararların nihai hakemi olduğunu düşünmektedirler. Yani, birçok araştırmacı, IRB'nin onaylaması durumunda, bu durumun iyi olması gerektiğine inanmaktadır. IRB'lerin halihazırda var olan gerçek kısıtlılıklarını kabul edersek - ve bunların çoğu da vardır (Schrag 2010, 2011; Hoonaard 2011; Klitzman 2015; King and Sands 2015; Schneider 2015) - biz araştırmacı olarak ek sorumluluk üstlenmeliyiz. Araştırmamızın etiği için. IRB bir kat değil bir tavan, ve bu fikrin iki ana anlamı vardır.
İlk olarak, IRB bir kattır, IRB incelemesi gerektiren bir kurumda çalışıyorsanız, o kuralları izlemeniz gerektiği anlamına gelir. Bu açık görünebilir, ancak bazı insanların IRB'den kaçınmak istediğini fark ettim. Aslında, ahlaksız yerleşimli bölgelerde çalışıyorsanız, IRB güçlü bir müttefik olabilir. Kurallarını takip ederseniz, arkasında durmanız gerekir, araştırmalarınızda bir şeyler ters gitmelidir (King and Sands 2015) . Ve eğer kurallarına uymazsanız, çok zor bir durumda kendi başınıza çıkabilirsiniz.
İkincisi, IRB bir tavan değildir , sadece formlarınızı doldurmanız ve kurallara uymanız yeterli değildir. Pek çok durumda araştırmacı olarak sizler etik olarak nasıl davranacaklarını en iyi bilen kişi sizsiniz. Sonuçta, araştırmacı sizsiniz ve etik sorumluluk size aittir; kağıtta senin adın.
IRB'yi bir zemin olarak değil, bir tavan olarak görmenizi sağlamanın bir yolu, makalelerinize etik bir ek eklemektir. Aslında, çalışmanızın akranlarına ve kamuoyuna nasıl açıklayacağınızı düşünmeye zorlamak için, çalışmalarınıza başlamadan önce etik eklerinizi hazırlayabilirsiniz. Etik ekinizi yazarken kendinizi rahatsız hissederseniz, o zaman çalışmanız uygun etik dengeye maruz kalmayabilir. Kendi çalışmanızı teşhis etmenize yardımcı olmanın yanı sıra, etik eklerinizi yayınlamak, araştırma topluluğunun etik sorunları tartışmasına ve gerçek deneysel araştırmalardan örneklere dayanan uygun normlar oluşturmasına yardımcı olacaktır. Tablo 6.3, araştırma etiği ile ilgili iyi tartışmalara sahip olduğunu düşündüğüm ampirik araştırma makalelerini sunmaktadır. Bu tartışmalarda yazarların iddialarına katılmıyorum, ancak Carter (1996) tanımladığı anlamda dürüstlükle çalışan araştırmacıların her bir örneğidir: her durumda, (1) araştırmacılar doğru olduğunu düşündüklerine karar verirler. ve yanlış olan; (2) karar verdiklerine, hatta kişisel maliyete göre hareket ederler; ve (3) durumun etik analizlerine dayanarak hareket ettiklerini kamuoyuna açıklarlar.
|Ders çalışma||Sorun ele alındı|
|Rijt et al. (2014)||Onaysız saha denemeleri|
|Bağlamsal zararı önleme|
|Paluck and Green (2009)||Gelişmekte olan ülkede saha denemeleri|
|Hassas konu üzerine araştırma|
|Karmaşık onay sorunları|
|Olası zararların giderilmesi|
|Burnett and Feamster (2015)||Onaysız araştırma|
|Risklerin nicelleştirilmesi zor olduğunda riskleri ve faydaları dengelemek|
|Chaabane et al. (2014)||Araştırmanın sosyal sonuçları|
|Sızan veri dosyalarını kullanma|
|Jakobsson and Ratkiewicz (2006)||Onaysız saha denemeleri|
|Soeller et al. (2016)||İhlal edilen hizmet şartları|