Ali ECE
Maça sanki Real Madrid ilk karşılaşmada dezavantajlı bir skor almışçasına başladı. İlk yarı boyunca da bu şekilde devam etti. Daha kuralar çekildiğinde herkes şunu tartışıyordu: "Galatasaray, bu sezon Real Madrid'i yenen takımlardan Granada gibi topu rakibe verip ona göre kontra plan mı geliştirmek gerek? Yoksa Dortmund gibi her zaman oynadığı oyunu en üst seviyeye çıkarmak mı gerek?"
Dün gecenin ilk 45 dakikası ise asıl meselenin farklı olduğunu ortaya çıkaran cinstendi. Real Madrid'i Avrupa'nın en başarılı ve güçlü 3 takımından birisi yapan aslında topun her iki takımda da olmadığı anlardaki (havada süzülürken, yerde yuvarlanırken) reaksiyon ve hamle üstünlüğünden kaynaklanıyor.
"3. DURUM"DA ÜSTÜNLÜK KURUNCA
2. yarıda Galatasaray tıpkı Dortmund'un Devler Ligi gruplarında Real Madrid karşısında yaptığına benzer şekilde bu "3. Durum (topun her iki takımın da % 100 kontrolünde olmadığı durum)" üstünlüğünü önce nötralize etmeyi sonra da karşı üstünlüğü kurmayı başarınca işler kökünden değişti. Galatasaray'da herkes rakibe odaklanmayı bırakıp topa odaklandı. En uçtaki Drogba'dan en geride liberolaşan Muslera'ya kadar herkes pas arası ve kayıp topları kovaladı. Top kendilerinde ya da rakiplerinde değilken rakipten çok topa konsantre oldular. Reaksiyonlarını geliştirdikleri ölçüde efektif karşı hamlelerini de tempoyla beraber rakibe kabul ettirdiler.
Son tahlilde 180 dakikayı daha düzgün hakemler yönetmiş olsaydı turun akibeti farklı olabilirdi. Yine de daha önemli olan Galatasaray açısından 2. yarıdaki oyunu gelecek yıllarda 180 dakikaya yayıp yayamamak! Bu maç Avrupa'da sürdürülebilir başarıları geri getirmek için çalışanlar adına büyük ilham kaynağı niteliğinde.