dalga çözümleyicisi, harmonîk çözümleyici ya da tayf çözümleyicisi olarak da bilinir, periyodik olarak yinelenen bir fonksiyonun sinüzoidal bileşkelerinin bağıl genliklerini ölçmekte kullanılan matematiksel alet. Aletten özellikle, ses dalgaları, alternatif elektrik akımları, gelgit olayları, mekanik hareketler ve Güneş lekeleri gibi fiziksel olguların incelenmesinde yararlanılır. Birçok karmaşık problem, periyodik fonksiyonların bileşkelerine ayrılması yöntemiyle çözülebilir.
Dalga çözümleyicisinin temelinde yatan matematiksel ilke Fourier serileridir. Dalga çözümlemeye yönelik ilk alet, 1876’da İngiliz matematikçi ve fizikçi Wilİiam Thomson (sonradan Lord Kelvin) tarafından geliştirildi. Gelgit hareketlerinin dalga çözümlemesinde kullanılan bu alet, 11 takım mekanik integral alma aygıtından oluşuyor ve aygıtlardan her biri, çözümlenecek bir dalga için kullanılıyordu (bak. integral alma aygıtı). 1898’de ABD’li fizikçiler A. A. Michelson ve Samuel W. Stratton, 80 kadar katsayı içeren fonksiyonlann integral hesabını yapabilen daha karmaşık bir aygıtın tasarımım gerçekleştirdiler. 20. yüzyılda dalga çözümleyicileri ve bireştiricileri (sintesayzer) artık tümüyle mekanik olmaktan çıkmış ve elek- tromekanik aletler durumuna gelmiştir.
Bazı modern elektronik tayf çözümleyicileri ve birleştiricileri, elde ettikleri sonuçları bir katot ışınlı lambanın ekranına yansıtırlar.