Evvelen: Senin gazi elin bu derece güzel, okunaklı yazısını bilmezdim. Yoksa o mübarek parmakları çok çalıştıracaktım.
Sâniyen: Nûr’un metni izâha ihtiyacı olsa, ya satırın üstünde ya kenarda hâşiyecikler yazılsa daha münâsibdir. Çünki metin içine girse, teksir edilen nüshalar ayrı ayrı olur, tashîh lâzım gelir. Hem sû’-i istimâle kapı açılır, muarızlar istifâde ederler. Hem herkes senin gibi muhakkik, müdakkik olmaz; yanlış bir mânâ verir, bir kelime ilâve eder, ehemmiyetli bir hakîkatı kaybetmeye sebeb olur. Ben tashîhatımda böyle zararlı ilâveleri çok gördüm. Hem benim tarz-ı ifâdem, bu zamanın Türkçesine pek uygun gelmiyor. Bir parça dikkat ve teenni ister. Belki bunun da bir fâidesi, bir hikmeti var.
Sâlisen: Senin nüshanın başında ve âhirindeki mektublardan işaret ettiğim kısmını, risalenin âhirinde yazılsa münasib bir takriz olur.
Râbian: Şimdi ihtiyat çok lâzım. Hem senin, hem koğuşun dikkat altında olduğunu hissediyorum.
Said Nursî
GAYR-i MÜNTEŞİR > Hapis Mektupları > Afyon Hapis Mektupları >