Dün eve geldiğimde seni neşeli gördüğüm için çok sevindim. Bir ara birşeyler yemek istememişsin ama sonra sana yaptığım etli yoğurt çorbasını fazlasıyal yemişsin, bunu duyunca da çok sevindim.
Sonra biraz şekerleme yaptın ama uyurken öksürük krizi gelince ağlayarak uyandığın için seninle yattım. Her ağladığında sarıldım, sen de sakinleşip tekrar uyudun.
Şekerlemeden sonra yine keyifliydin, baban senin için birşeyler almaya gitti. Sonra birden keyfin kaçtı. Ateşin çıktı, sürekli mızıldandın, bu sesler giderek ağlamaya döndü. Karnını doyurdum, gece uykusuna hazırlandık ama sen hastalığın yüzünden bir türlü uyuyamadın. Çok ağladın, ağladıkça boğazın daha da çok acıdı sanırım. 21.00 ile 01.00 arası ağladın uyudun, öksürdün, öğürdün, uyandın, oynadın, güldün, yine ağladın...Müthiş gel-gitlerle dolu 4 saatin sonunda uyudun. Ben de çok hasta olduğum için bu süre beni çok hırpaladı. Bir ara baban uyutmaya çalıştı seni ama daha çok ağladın. Küçükken baban da uyutabilirdi seni, ama artık bu mümkün değil. Bu da beni daha çok zorluyor.
İşte dün geceki maceralrımızdan kareler...