Rahmân ve Rahîm olan Allah'ın adı yüce
Kafirlerin ahvali: “Devlere karşı cüce.”
Kıvranan ruhlarının hatırı için dinle.
Semanın ötesinden, arştan gelen bu dinle.
Bütün ayetlerimi göğsüne indiririm.
Böylelikle derdini acını dindiririm.
Biz öyle bir makamdan sesleniriz ki sana.
Dağlar taşlar dayanmaz, arz dayanmaz ki buna.
Hani bir dem, ümitsiz ve çaresiz kalmıştın.
Kendini ıstırabın denizine salmıştın.
Biz, korkma, dedik sana, o dem inşirah buldun.
İşte o dem huzurla mutluluk ile doldun.
Sana sormuştu onlar: "Yaratıcı nerede?
Hangi gizli mabette, hangi saklı derede?
Vahyettik de kalbine mana hazinesini.
Bu şekilde onlara verdin edeb dersini.
Dedin o kafirlere: "Hak apaçık aslında.
Gözünün önündeki perdenin arkasında."
Onlar bu cevap ile tatmin olmamışlardı.
Zira kalplerinde de kalın bir perde vardı.
Senin hak sözlerini tezyif edip durdular.
Arkandan eşek gibi anırıp kudurdular.
Oysa asıl Allah'tı tezyif eden onları.
Sen sakin ol ve bekle, yaklaşıyor sonları.
Hani Musa, Firavn'a tevhidi haykırmıştı.
Hani Firavn, Musa'nın yüreğini kırmıştı.
Hani, Lut da kavmini uyarmıştı edeple.
Gözden düşmüştü o da bu edepli sebeple.
Hani, İbrahim bir kez putları devirince.
Ve Nemrut bu sebeple çıldırıp delirince.
Hani, Meryem'e İsa müjdesi verildi de,
Önüne de rahmetten bir perde gerildi de,
Ruh o perdeyi aşıp onu aşılamıştı.
Rahmindeki yuvayı, mahirce sulamıştı.
Fakat ona, edepsiz ve hayasız dediler.
Kulakları sağırdı, onu dinlemediler.
Biz ona katımızdan bir müjde gönderince.
İsa beşikte iken aniden dillenince,
Münkirler şaşıp kaldı, bu da nesi dediler.
Bu onun oğlu ise, bu annesi dediler.
Fakat babası nerde, olur mu böyle bir iş?
Bu insafsız bir gidiş, bu insafsız bir gidiş.
İşte böylece onlar dalalete saptılar.
Önce putlar yaptılar sonra ona taptılar.
Fakat asla üzülme, sen arınmış insansın.
Katımızdan destekli belagatli lisansın.
Onlara, bekle söyle, onlara söyle: Bekle!
Allah bu kainatı yarattı bin emekle.
En sonunda uzandı fakat hiç yorulmadı.
Sırt üstüne yattı da hızını alamadı.
Tam 4 günde dünyayı, 2 günde semayı
Toplamda 6 günde halletti muammayı.
Halletmek halk etmektir, onlar bunu bilmezler.
Kafirler hakikati ne olsa silemezler.
Kimin haddine düşmüş, bize meydan okumak.
Onlar cahil cühela, ne kitap, ne okumak!..
Bizim önümüze de geçemezler vallahi.
Hem vallahi billahi, hem billahi tillahi.
Gördün mü yeminleri, bunlar büyük yeminler.
Büyük olduğundan da o müminler eminler.
Senin de adın emin, seni emin eyledik.
Bunu defalarca kez, daha demin söyledik.
Zevcenin adını da Emine koysan olur.
O senin pâk zevcendir, daima yuysan n'olur?
İşte böyle hikmetli kitabı indiririz.
Az geldi diyenlerin üstüne bindiririz.
Zaten buna dağlar da güç yetirememişti.
Ona da bindirmiştik, o getirememişti.
Biraz zorlasa idi, keşke zorlasa idi.
Sonra alnı apaçık durup parlasa idi.
Bak aynada alnına, senin alnında nur var.
Nurun içinde ışık, ışıkta da huzur var.
Fakat kafirler kara dalgalara batmışlar.
Aynalara bakınca aynayı karartmışlar.
Ayna dedim de şimdi bildin mi ayna nedir?
Aynalar bir simgedir, zatımdan nişanedir.
Bunu onlar bilmezler, aynaya baksalar da
Aynaların içine içine aksalar da!
Demek ki bilen ile bilmeyen bir olmazmış.
Demek ki hakkı bulan ebediyen solmazmış.
Ya Habibim, bilgiyi kalbine nakş eyledik.
Üzülme beynine de gerekeni söyledik.
Gerçi bilginin yeri beyindir deseler de,
Sen aldırma onlara, domuzu yeseler de.
Bilgi kalpte işlenir, beyin de ne oluyor?
Kalpler mühürlenince, beyinler de doluyor.
Ben bunca ilmim ile nasıl bilmem bu işi?
Hiç yaratan bilmez mi, kim oluyor bu "kişi"?
Velhasıl onları da kıskıvrak yakalarız.
Biz ulu turnalarız, biz ulu sakalarız.
Şeytan öğretti nasa hile hurdayı bir bir.
Bilseydim yaratmazdım, anladı Allah Habir.
Bildim ki Şeytan'ın da fendi büyükmüş gerçek.
Fakat zatım çok daha büyük, bunu da bilmek,
Ancak hidayet bulan ruhlara kısmet olur.
Allah dilemez ise o da bir hasret olur.
Sen üzülme Habibim, ben dileseydim eğer
Herkes hidayet ile kazanır idi değer.
Senin kalbin inşirah bulsun gerisi boş iş.
O kafirler bilsin ki bu gidiş yanlış gidiş!