Para politikası
Para politikası etkilemek için hükümetler tarafından kullanılan önlemler ekonomik faaliyet, özellikle para arzını manipüle ederek ve kredi ve faiz oranlarını değiştirerek.
olağan hedefleri parasal politikası, tam istihdamı sağlamak veya sürdürmek, yüksek bir ekonomik büyüme oranını elde etmek veya sürdürmek ve fiyatları ve ücretleri istikrara kavuşturmaktır. 20. yüzyılın başlarına kadar, para politikasının çoğu uzman tarafından ekonomiyi etkilemede çok az faydası olduğu düşünülüyordu. Ancak II. Dünya Savaşı sonrasındaki enflasyonist eğilimler, hükümetlerin para arzındaki büyümeyi kısıtlayarak enflasyonu düşüren tedbirler almasına neden olmuştur.
Para politikası, bir ülkenin merkez bankasının alanıdır. Federal Rezerv Sistemi Amerika Birleşik Devletleri'ndeki (yaygın olarak Fed olarak adlandırılır) ve İngiltere Büyük Britanya Bankası, dünyadaki bu tür en büyük bankalardan ikisidir. Aralarında bazı farklılıklar olmasına rağmen, operasyonlarının temelleri hemen hemen aynıdır ve çeşitli önlemleri vurgulamak için kullanışlıdır. oluşturmak para politikası.
Fed, para arzını düzenlerken üç ana araç kullanır: açık piyasa işlemleri, iskonto oranı ve zorunlu karşılıklar. Birincisi açık ara en önemlisidir. Devlet tahvilleri (genellikle tahviller) alıp satarak, Fed - veya bir merkez bankası - para arzını ve faiz oranlarını etkiler. Örneğin, Fed devlet tahvili satın alırsa, ödemesini kendi üzerine düzenlenen bir çekle yapar. Bu eylem, menkul kıymetlerin ticari bankalar tarafından satışından ek mevduat şeklinde para yaratır. Fed, ticari bankaların nakit rezervlerine ek olarak, bu bankaların kredi verme kapasitelerini artırmalarını sağlar. Sonuç olarak, devlet tahvillerine yönelik ek talep, fiyatlarını artırır ve böylece getirilerini (yani faiz oranlarını) düşürür. Bu operasyonun amacı, kredi kullanılabilirliğini kolaylaştırmak ve faiz oranlarını düşürmek, böylece işletmeleri daha fazla yatırım yapmaya ve tüketicileri daha fazla harcamaya teşvik etmektir. Devlet tahvillerinin Fed tarafından satılması, para arzını daraltmanın ve faiz oranlarını artırmanın tam tersi bir etki yaratır.
İkinci araç, Fed'in (veya bir merkez bankasının) ticari bankalara borç verdiği faiz oranı olan iskonto oranıdır. İskonto oranındaki artış, bankaların verdiği kredi miktarını azaltır. Çoğu ülkede iskonto oranı bir sinyal olarak kullanılır, çünkü iskonto oranındaki bir değişikliği tipik olarak ticari bankalar tarafından uygulanan faiz oranlarında benzer bir değişiklik izleyecektir.
Üçüncü araç, zorunlu karşılıklardaki değişikliklerle ilgilidir. Ticari bankalar kanunen mevduatlarının ve zorunlu karşılıklarının belirli bir yüzdesini Fed'de (veya bir merkez bankasında) tutar. Bunlar ya faizsiz rezervler şeklinde ya da nakit olarak tutulmaktadır. Bu zorunlu karşılık, ticari bankaların borç verme işlemlerinde bir fren görevi görür: bu zorunlu karşılık oranını artırarak veya azaltarak, Fed borç verme için mevcut para miktarını ve dolayısıyla para arzını etkileyebilir. Ancak bu araç çok kör olduğu için nadiren kullanılır. İngiltere Merkez Bankası ve diğer birçok merkez bankası, hazine direktifi gibi bir dizi başka araç da kullanır. düzenleme taksitli satın alma ve özel mevduat.
Tarihsel olarak, altında Altın standardı para politikasının temel amacı, merkez bankalarının altın rezervlerini korumaktı. Bir ülkenin ödemeler dengesi açık verdiğinde, diğer ülkelere altın çıkışı olur. Bu tahliyeyi durdurmak için merkez bankası iskonto oranını yükseltecek ve ardından ülkedeki toplam para miktarını azaltmak için açık piyasa işlemleri yapacaktı. Bu, fiyatlarda, gelirde ve istihdamda düşüşe yol açacak ve ithalat talebini azaltacak ve böylece ticaret dengesizliğini düzeltecektir. Ters işlem, ödemeler dengesi fazlasını düzeltmek için kullanıldı.
Batı dünyasında enflasyonun 1950-70 ortalamasının üç katına çıktığı 1960'ların ve 70'lerin enflasyonist koşulları, para politikasına olan ilgiyi canlandırdı. Harry G. Johnson gibi parasalcılar, Milton Friedman , ve Friedrich Hayek para arzındaki büyüme ile enflasyonun hızlanması arasındaki bağlantıları araştırdı. Para arzı büyümesinin sıkı kontrolünün, enflasyonu sistemden sıkıştırmanın talep yönetimi politikalarından çok daha etkili bir yol olduğunu savundular. Para politikası hala bir ulusal ekonominin döngüsel dalgalanmalarını kontrol etmenin bir aracı olarak kullanılmaktadır.
Paylaş: