…E sa che penso? Che la Chiesa cattolica stia registrando oggi il suo più grande trionfo: l'uomo odia finalmente la donna. Non c'è riuscita nemmeno nei secoli più grevi, più oscuri. C'è riuscita oggi. E forse un teologo direbbe che è stata un'astuzia della Provvidenza: l'uomo credeva, anche in fatto di erotismo, di correre sulla via maestra della libertà; e invece è finito in fondo all'antico sacco".
“Sì, forse… Benché mi pare che mai come oggi, nel mondo diciamo cristiano, il corpo della donna sia stato così esaltato, così esposto; e la stessa funzione di richiamo, di fascino, che la pubblicità commerciale assegna alla donna…”
“Lei ha detto una parola che contiene, in definitiva, l'essenza della questione: esposto, il corpo della donna è esposto. Esposto come un tempo restavano esposti gli impiccati… Giustizia è stata fatta, insomma.
Nei giorni io mi allontano, scrivo le mie ossessioni e le registro e le conseguenze so sempre grevi e hai il coraggio di chiedermi “perche bevi?”
Che non avere te è come soffrire la fame e dentro divento nero come il catrame.
Che cercare altro e scordare l'esame è come paragonare l'oro al rame.
Una cosa funziona solo se ci credi, io mi sbraccio da solo dimmi se mi vedi, che non scriverei così se non avessi più te, mon ti dico di più yeah.
La source des femmes - YAŞAM KAYNAĞI KADIN (2011) Filmi Fransa yapımı,romantik komedi.Filmde Leyla adlı oyuncu,uzak dağlardan köye su getiren kadınları,kahvede oturan kocalarına karşı örgütler,ve bu köyde aşk grevi var diye yazarak duvara,köyde “aşk grevi’‘başlatır.Kadınlar kocaları ile beraber olmaz,cadı olarak suçlanırlar ve onların mücadelesi başlar.
Invano tendo le braccia verso di lei, al mattino, quando emergo da sogni grevi, invano di notte la cerco nel mio letto quando un sogno felice e innocente mi hai illuso di essere seduto accanto a lei sul prato e di tenere la sua mano nella mia e di coprirla di una miriade di baci. Ahimè, quando ancora semi barcollante dal sonno brancolo verso di lei e d'improvviso mi sveglio… un torrente di lacrime sgorgano dal mio cuore oppresso, e sconsolato piango su un oscuro avvenire.
—
Johann Wolfgang Goethe, I dolori del giovane Werther, 1774. (21 agosto)
Nâzım Hikmet 114 yaşında! “Türkiye'de benim üzerime şair yok!” demişti bir konferansında usta şair. Evet, bu ülkeden, bu dünyadan bir Nâzım Hikmet geçti. Cemal Süreya'nın deyimi ile edebiyatımızın “N” vitamini kendisi. Tekrar tekrar basılan kitapları ile, şiirleri ile, dünya görüşü ile hâlâ daha bir kaya gibi yerinde duruyor. Günümüz şiirini ve şairlerini de hesaba katarsak, değil yerinden etmek, yerinden kımıldatılamaz.
1902'de doğdum doğduğum şehre dönmedim bir daha geriye dönmeyi sevmem üç yaşımda Halep'te paşa torunluğu ettim on dokuzumda Moskova'da komünist Üniversite öğrenciliği kırk dokuzumda yine Moskova'da Tseka-Parti konukluğu ve on dördümden beri şairlik ederim
kimi insan otların kimi insan balıkların çeşidini bilir ben ayrılıkların kimi insan ezbere sayar yıldızların adını ben hasretlerin
hapislerde de yattım büyük otellerde de açlık çektim açlık grevi de içinde ve tatmadığım yemek yok gibidir
otuzumda asılmamı istediler kırk sekizimde Barış madalyasının bana verilmesini verdiler de otuz altımda yarım yılda geçtim dört metre kare betonu elli dokuzumda on sekiz saatta uçtum Pırağ'dan Havana'ya Lenin'i görmedim nöbet tuttum tabutunun başında 924'de 961'de ziyaret ettiğim anıt kabri kitaplarıdır partimden koparmağa yeltendiler beni sökmedi yıkılan putların altında da ezilmedim 951'de bir denizde genç bir arkadaşla yürüdüm üstüne ölümün
52'de çatlak bir yürekle dört ay sırtüstü bekledim ölümü sevdiğim kadınları deli gibi kıskandım şu kadarcık haset etmedim Şarlo'ya bile aldattım kadınlarımı konuşmadım arkasından dostlarımın içtim ama akşamcı olmadım hep alnımın teriyle çıkardım ekmek paramı ne mutlu bana başkasının hesabına utandım yalan söyledim yalan söyledim başkasını üzmemek için ama durup dururken de yalan söyledim
bindim tirene uçağa otomobile çoğunluk binemiyor operaya gittim çoğunluk gidemiyor adını bile duymamış operanın çoğunluğun gittiği kimi yerlere de ben gitmedim 21'den beri camiye kiliseye tapınağa havraya büyücüye ama kahve falıma baktırdığım oldu
yazılarım otuz kırk dilde basılır Türkiye'mde Türkçemle yasak
kansere yakalanmadım daha yakalanmam da şart değil başbakan filân olacağım yok meraklısı da değilim bu işin bir de harbe girmedim sığınaklara da inmedim gece yarıları yollara da düşmedim pike yapan uçakların altında ama sevdalandım altmışıma yakın sözün kısası yoldaşlar bugün Berlin'de kederden gebermekte olsam da insanca yaşadım diyebilirim ve daha ne kadar yaşarım başımdan neler geçer daha kim bilir.