Davıdson'un Gözleri
H.G. Wells
Sidney Davidson'ın zaten yeterince olağanüstü
olan geçici zihinsel rahatsızlığı, eğer Wade'in açıklamasına kulak
verilirse, daha da olağanüstü bir hal almakta. Bu vaka, dünyanın öbür ucunda
fazladan bir beş dakika geçirmek, ya da varlığından haberdar olmadığımız
gözlerce en gizli işlerimiz sırasında gözlenmek gibi, gelecekteki iletişim
olanaktan hakkında en tuhaf şeyleri düşlemeye itiyor insanı. Davidson'un
geçirdiği kriz sırasında bizzat oradaydım, doğal olarak bu hikayeyi kağıda
dökmek de bana düşüyor.
Krizi sırasında bizzat orada bulunmaktan
kastettiğim, olay yerine gelen ilk şahıs olduğumdur. Her şey, Highgate
Kemeri'nin hemen ötesindeki Harlow Teknik Koleji'nde gerçekleşti. Olay vuku
bulduğunda, Davidson büyük laboratuarda bir başınaydı. Bense terazilerin
bulunduğu küçükçe odada bazı notlar yazıyordum. Gök gürültülü fırtına,
haliyle işimi tamamen altüst etmişti. Şiddetli gök gürültülerinden birinin
hemen ardından, diğer odadan kırılan camların sesini işittiğimi sandım. Yazı
yazmayı bir kenara bırakıp kulak kesildim. Bir süre için hiçbir şey
duymadım; dışarıda yağan dolu, oluklu çinko çatıda davul çalıyordu. Sonra
bir ses daha geldi, bu seferki bir kırılma sesiydi şüphesiz. Oldukça ağır
bir şey tezgahın üzerinden aşağıya devrilmişti. Bir anda ayağa fırlayıp
büyük laboratuara giden kapıyı açtım.
Tuhaf bir kahkaha duyunca şaşırdım, ve
Davidson'ın odanın ortasında sallanarak, yüzünde afallamış bir bakışla
dikilmiş olduğunu gördüm. İlk izlenimim, onun sarhoş olduğuydu. Benim
farkıma varmadı, yüzünden otuz santim ötedeki görünmeyen bir şeyi tutmaya
çalışıyordu. Elini yavaşça, oldukça duraksayarak uzattı, ve boşluğu kavradı.
"Bu da nesi?" dedi. Parmaklarını açarak, ellerini yüzüne yaklaştırdı. "Ulu
Scott!" dedi. Bunlar, üç ya da dört yıl önce, herkesin bu ismin üzerine
yemin ettiği zamanlar olmuştu. Sonra, sanki onları yere yapıştırılmış halde
bulmayı beklermişçesine ayaklarını hantalca kaldırmaya başladı.
"Davidson!" diye haykırdım. "Neyin var senin?"
Etrafında dönüp, benim bulunduğum yöne baktı, beni aramaya başladı. Bana,
benden öteye ve beni gördüğüne dair en ufak bir işaret olmaksızın iki yanıma
baktı. "Dalgalar," dedi; "ve oldukça güzel bir gemi. Bunun Bellow'un sesi
olduğuna yemin edebilirim. Merhaba!" Bir anda avazı çıktığınca bağırdı.
Bunun bir tür şaka olduğunu düşündüm. Sonra,
ayaklarının altında en iyi elektrometremizin parça parça olmuş kalıntısını
fark ettim. "Neyin var be adam?" dedim. "Elektrometreyi darmadağın
etmişsin."
"Yine Bellows!" dedi. "Ellerim yittiyse de
arkadaşlarım kalmış demek. Elektrometre hakkında bir şey söylüyor. Ne
taraftasın Bellows?" Ansızın sendeleyerek bana yürüdü. "Allahın cezası şey
tereyağı gibi kesiliyor," dedi. Dosdoğru masaya çarptı ve geriledi. "Hiç de
tereyağı gibi değilmiş!" dedi ve sallanarak durdu.
Korktuğumu hissettim. "Davidson," dedim, "ne oldu
sana?" Her yöne bakındı. "Bunun Bellows olduğuna kalıbımı basarım. Neden bir
erkek gibi kendini göstermiyorsun, Bellows?"
Bir anda aklıma onun kör olmuş olduğu geldi.
Masanın etrafından dolanıp elimi koluna attım. Tüm hayatım boyunca daha bu
kadar ürkmüş bir insan görmemiştim. Sıçrayarak benden uzaklaştı ve kendini
koruma pozisyonu aldı, yüzü dehşetten çarpılmıştı. "Ulu Tanrım!" diye
bağırdı, "o da neydi?"
"Benim, Bellows. Kahretsin, Davidson!"
Onu yanıtlayınca sıçradı ve -bunu nasıl dile
getirebilirim?- benden öteye baktı. Benimle değil, ama kendi kendine
konuşmaya başladı. "Böylesine dümdüz bir kumsalda, üstelik güpegündüz.
Saklanacak bir yer bile yok." Çılgınca etrafına bakındı. "İşte! Gidiyorum."
Aniden döndü ve dümdüz büyük elektromıknatısa doğru koştu, öylesine şiddetli
çarptı ki, omzunu ve çenesini insafsızca bereledi. Bunun üzerine geriye
doğru bir adım attı ve neredeyse inleyerek bağırdı, "Tanrı Aşkına, neyim var
benim?"Bu sırada çok endişelenmiş ve epey korkmuştum.
"Davidson," dedim, "sakın korkma."
Sesimi duyunca yine irkildi, ama önceki kadar
şiddetli değildi. Sözlerimi, bürünebildiğim en net ve katı tonda yineledim.
"Bellows," dedi bana, "bu sen misin?"
"Ben olduğumu göremiyor musun?"
Güldü. "Kendimi bile göremiyorum ki. Hangi
kahrolasıca yerdeyiz?"
"Buradayız," dedim, "laboratuarda."
"Laboratuarda mı?" diye sordu hayretler içinde,
ve elini alnına koydu. "O şimşek çaktığında laboratuardaydım, ama şimdi
oradaysam ne olayım. Ne gemisi bu böyle?"
"Gemi falan yok," dedim. "Aklını başına topla
eski dostum."
"Gemi yok ha," diye tekrarladı, ve itirazımı
hemen unutuverdi. "Sanırım," dedi yavaşça, "ikimiz de öldük. Ama işin ilginç
tarafı bana hala bir bedenim varmış gibi geliyor. Galiba hemen alışılmıyor.
Bizim dükkana yıldırım düşmüş olsa gerek. Oldukça çabuk oldu, değil mi
Bellows?"
"Saçma sapan konuşma. Capcanlısın.
Laboratuardasın. ve her şeyi kırıp döküyorsun. Az önce yeni bir
elektrometreyi paraladın. Boyce geldiği vakit senin yerinde olmak
istemezdim."
Benim bulunduğum yönden, kryohidratların
diyagramlarına doğru baktı. "Sağır olmuş olmalıyım," dedi. "Bir top
ateşlediler, çünkü dumanı görüyorum ama hiç ses duymadım."
Elimi yine koluna koydum, bu sefer daha az
heyecanlandı. "Sanırım görünmez bedenlere sahibiz," dedi. "Tanrı Aşkına!
Burnun ötesinden bu yöne gelen bir sandal var. Tıpkı değişik bir iklimde,
eski hayat gibi."
Kolunu sarstım. "Davidson," diye bağırdım,
"uyan!"
Boyce da işte o anda içeriye girdi. O konuşur
konuşmaz Davidson bağırdı, "İhtiyar Boyce! Demek o da ölmüş! Ne cümbüş ama!"
Vakit kaybetmeksizin Boyce'a Davidson'un bir tür somnanbulistik transta
olduğunu açıkladım. Hemen ilgilendi, ikimiz de adamcağızı içinde bulunduğu
olağanüstü halden kurtarabilmek için elimizden geleni yaptık. Davidson
sorularımızı yanıtladı, ve bize de sorular sordu, ama dikkati bir kumsal ve
gemi hakkındaki halüsinasyon yüzünden dağılmış gibiydi. Arada devamlı bir
sandal, mataforalar ve rüzgarın şişirdiği yelkenlerden dem vurup duruyordu.
Onun karanlık laboratuarın ortasında böyle şeyler söylediğini duymak insanı
bir tuhaf yapıyordu.
Davidson görmüyordu, ve yardıma muhtaçtı. İkimiz
de birer koluna girip onu koridor boyunca yürüterek Boyce'un şalisi odasına
götürdük, ve orada Boyce onunla konuşup o gemi hayali hakkında şakalar
yaparken ben de yaşlı Wade'den gelip bir bakmasını rica ettim. Dekanımızın
sesi Davidson'u biraz ayılttı. ama kendine getirmedi. Ellerinin nerede
olduğunu, ve neden beline kadar yere gömülü bir halde yürümek zorunda
olduğunu soruyordu. Wade onunla ilgili epey kafa yordu -kaşlarını nasıl
çatar bilirsiniz- ve onun ellerine rehberlik ederek kanepeye dokunmasını
sağladı. "Bu bir kanepe," dedi Wade. "Profesör Boyce'un odasındaki kanepe.
İçi at kılıyla doldurulmuş."
Davidson kanepeyi yokladı, ve uzun uzadıya
düşündükten sonra da onu hissedebildiğini, ama göremediğini söyledi.
"Peki ne görüyorsun?" diye sordu Wade. Davidson,
etrafla bolca kum ve kırık istiridye kabuklarından başka bir şey
göremediğini anlattı. Wade, ona eliyle yoklaması için başka şeyler de verdi,
onların ne olduğunu söyledi ve Davidson'u pür dikkat izledi.
"Geminin neredeyse sadece direk ve yelkenleri
görünüyor." dedi Davidson şimdi de, durumla ilgisiz bir şekilde.
"Boş ver gemiyi," dedi Wade ona. "Dinle beni
Davidson. Halüsinasyon nedir, bilir misin?"
Davidson "oldukça," diye yanıtladı.
"İyi, gördüğün her şey halüsinasyon."
"Piskopos Berkeley," dedi Davidson.
"Beni yanlış anlama," dedi Wade. "Hayattasın, ve
Boyce'un odasındasın. Ama gözlerine bir şey oldu. Göremiyorsun;
işitebiliyorsun ve hissedebiliyorsun, ama göremiyorsun. Beni anladın mı?"
"Bana da fazlasıyla görüyormuşum gibi geliyor."
Davidson parmaklarının boğumlarını gözlerine sürttü. "Yani?"
"Hepsi bu. Bunun aklını karıştırmasına izin
verme. Bellows burada, ve seni bir taksiyle evine götüreceğim."
"Biraz durun." Davidson düşündü. "Oturmama yardım
et," dedi; "şimdi -sana zahmet olacak ama- bana hepsini en baştan bir kez
daha anlatır mısın?"
Wade son derece sabırlı bir şekilde tekrarladı.
Davidson gözlerini yumdu ve ellerini alnına bastırdı.
"Evet," dedi. "Doğru. Gözlerim kapalı ve haklı
olduğunuzu biliyorum. Kanepede yanımda oturan sensin, Bellows. Yine
İngiltere'deyim ve karanlıktayız."
Sonra gözlerini açtı."Ve işte," dedi, "gün daha
yeni ağarıyor, geminin serenleri, çalkantılı bir deniz, ve havada uçuşan bir
çift kuş. Hayatımda bu kadar gerçek hiçbir şey görmedim. Ve ben de boynuma
kadar bir kum yığınına gömülü duruyorum."
Öne eğildi, ve elleriyle yüzünü örttü. Sonra yine
açtı gözlerini. "Karanlık deniz, ve gün doğumu! Ve yine de bizim Boyce'un
odasında, bir kanepede oturuyorum!... Tanrım, yardım et bana!"
Bu. başlangıçtı. Davidson'un gözlerinin garip
rahatsızlığı azalmaksızın üç hafta devam etti. Kör olmaktan çok daha
kötüydü. Davidson kesinlikle yardıma muhtaçtı, yumurtadan yeni çıkmış bir
civciv gibi beslenmesi gerekiyordu, ona yol gösterilmeli ve elbiseleri
değiştirilmeliydi. Eğer hareket etmeye kalkışırsa bir şeylere takılıp
düşüyor, ya da kendini kapıya duvara vuruyordu. Bir iki gün sonra bizi
görmeden seslerimizi duymaya alıştı, evde olduğunu ve Wade'in ona
söylediklerinin doğruluğunu şevkle kabullendi. Onunla nişanlı olan
kızkardeşim gelip onu görmekte ısrar etti, ve Davidson kumsalını anlatırken,
her gün saatler boyu beraberce oturdular. Gözüken o ki, kızkardeşimin elini
tutmak onu son derecede rahatlatıyordu. Koleji terk edip arabayla eve
giderlerken -Hampstead köyünde oturuyordu- sanki doğrudan doğruya bir kum
tepesinin, taşların, ağaçların ve katı cisimlerin içinden geçermiş gibi
olduğundan bahsetti -tekrar belirinceye kadar her taraf kapkaraydı- ve
odasına çıkarıldığında düşeceğinden korkarak deliye döndü, çünkü
merdivenleri tırmanmak, onu hayali adasında kayaların dokuz-on metre
yukarısına çıkarmıştı sanki. Devamlı yumurtaları kıracağından bahsediyordu.
Sonunda babasının muayene odasına indirilip oradaki bir divana yatırılması
gerekti.
Adayı genellikle kasvetli bir yer olarak
betimledi, biraz çürük yosun dışında çok az bitki, ve bir sürü çıplak kaya
vardı. Her yer penguen kaynıyordu, kayaları bembeyaz, ve bakılması nahoş
hale getiriyorlardı. Deniz çoğu zaman dalgalıydı, bir seferinde fırtına
çıktığında uzanıp, sessiz şimşeklere bağırdı. Bir iki kez de kıyıya foklar
geldiler, ama bu sadece başlangıçtaki birkaç gün oldu. Penguenlerin paytak
paytak yürüyerek onun içinden geçmelerinin, ya da onun hayvanları rahatsız
etmeksizin aralarında yatabilmesinin çok komik olduğunu söylüyordu.
Tuhaf bir şey hatırlıyorum, bu, canı fazlasıyla
pipo içmek islediği vakit gerçekleşmişti. Eline bir pipo verdik -neredeyse
gözünü çıkarıyordu- ve de yaktık. Ama hiç tad alamıyordu. O günden beri
benim için de aynı şeyin geçerli olduğunu fark ettim herkes için böyle
midir, bilemiyorum- fakat dumanını görmediğim sürece tütünün zevkine
varamıyorum.
Ama Davidson'un hayallerinin en garip kısmı, Wade
onu bir tekerlekli iskemleyle dışarıya temiz hava almaya gönderdiği zaman
gerçekleşti. Ailesi Davidson için bir tekerlekli iskemle kiralamış, sağır ve
dik kafalı hizmetçileri Widgery'yi de ona bakmakla görevlendirmişlerdi.
Widgery'nin sağlığa yararlı gezi anlayışı da bir tuhaftı. Dogs' Home'a
uğramış olan kızkardeşim, onlara Caniden Town'da rastlamıştı; Widgery,
King's Cross'a doğru kendinden hoşnut şekilde giderken, belli ki kaygı
içinde olan Davidson, zayıf ve kör halde onun dikkatini çekmeye çabalıyordu:
Kardeşim onunla konuştuğu vakit, Davidson
basbayağı ağlamış. "Ah, kurtar beni bu korkunç karanlıktan!" demişti onun
elini tutarak. "Bundan kurtulmalıyım, yoksa öleceğim." Sorunun ne olduğunu
anlatmaktan tamamıyla acizmiş, ama kız kardeşim onun hemen eve dönmesi
gerektiğine karar vermiş, ve Hampstead'e doğru yokuş tırmanırlarken korkusu
azalmış. Güneş pırıl pırıl., ve öğlen vakti olmasına karşın, yıldızlan
tekrar görmenin güzel olduğunu söylemiş.
"Sanki," dedi Davidson bana sonraları, "karşı
konulmaz bir şekilde suya doğru çekiliyordum. İlk başta çok paniklemedim.
Tabii ki geceydi orada, güzel bir geceydi."
"Tabii ki?"
"Tabii ki," dedi. "Burada gündüzken, orada hep
gecedir... Neyse, dosdoğru suya girdim, ay ışığının altında çarşaf gibi, ve
ışıl ısıldı -ben yaklaşırken bir dalga genişleyip düzleşiyormuş gibi
göründü. Denizin yüzeyi deriyi andırırcasına parlaktı- altı, şimdi
anlatacaklarımın tam tersine, boş gibiydi. Su ağır ağır gözlerime kadar
yükseldi. Sonra suyun altına girdim, ve sanki deri yarılıp, gözlerimin
önünde yine birleşti. Ay, gökyüzünde bir kez sıçradı, soluklaştı ve yeşile
döndü, hafifçe parıldayan balıklar ok misali atıldılar yanımdan - her şey
fosforlu camdan oluşmuş gibiydi; ve yağlı cilayla parlatılmış karmakarışık
yosunların arasından geçtim. Böylece denizin içinde ilerledim, yıldızlar
teker teker söndüler, ay gittikçe yeşilleşti ve karardı, yosunlar ışık saçan
bir mora dönüşlüler. Her şey çok belirsiz ve gizemliydi, her yer titriyor
gibiydi. Tüm bu sırada, iskemlemin tekerleklerini, geçip giden insanların
ayak seslerini ve uzakla, özel Pali Mail satan bir adamın sesini duyuyordum.
"Denize gömüldükçe gömüldüm. Etrafım mürekkep
karası kesildi, yukarıdan bir tek ışık huzmesi bile gelmiyordu o karanlığa,
ve fosforlu cisimler giderek aydınlandılar. Derinliklerdeki yosunların
yılankavi dalları, ispirto ocağının alevleri gibi titreşiyorlardı; ama bir
süre sonra bir tek yosun bile kalmamıştı. Balıklar bakarak ve ağızlarını
açıp kapayarak benim bulunduğum tarafa, bana geldiler, ve içimden geçtiler.
Öyle balıkları hayal bile etmemiştim daha önce. Yanlarında sanki fosforlu
kalemle çizilmişçesine ateşli hatlar vardı. Ve korkunç bir yaratık, dolanan
kollarıyla geri geri yüzüyordu. Ardından, karanlığın içinden çok yavaşça
bana yaklaşan bulanık bir ışık kümesi, sürüklenen bir şeyin etrafında
dolanan ve mücadele eden balık sürülerine ayrıştı. Doğruca üzerine gittim, o
zaman kargaşanın ortasında, balıkların ışığı altında hayal gibi, parçalanmış
bir seren ve yana yatmış karanlık bir gemi gövdesi belirdi, bazı ışıldayan
fosforlu bedenler, balıklar onları ısırdıkça sallanıyor, kıvranıyorlardı.
Bir korku çöktü üzerime. Ah! Eğer kız kardeşin gelmiş olmasaydı, doğruca o
yan yarıya yenmiş şeylerden birine çarpacaktım! Üzerlerinde koca koca
delikler vardı Bellows, ve... Boş ver. Ama dehşet vericiydi!"
Davidson üç hafta boyunca, bizim o zamanlar
baştan aşağı hayali olduğunu sandığımız bir şeyi görür halde, çevresinden
tamamen habersiz şekilde, o tuhaf durumda kaldı. Derken, bir Salı günü
uğradığımda, koridorda yaşlı Davidson ile karşılaştım. Yaşlı centilmen
kendinden geçmiş bir halde "başparmağını görebiliyor!" dedi. Paltosunu
sırtına geçirmeye çalışıyordu."Başparmağını görebiliyor. Bellows!" dedi gözü
yaş içinde. "Çocuk iyileşecek artık!"
Davidson'un yanına koşturdum. Yüzünden az ötede
küçük bir kitap tutuyor, ona bakıp, zayıfça gülümsüyordu.
"Şaşırtıcı," dedi."Şuradan sanki bir parça
açıldı. "Parmağıyla işaret etti. "Her zamanki gibi kayaların üzerindeyim,
penguenler de her zamanki gibi sendeleyip kanat çırpıyorlar, ara sıra bir
balina boy gösteriyor, ama hava karardığı için pek seçilmiyor. Ama şuraya
bir şey koyunca görüyorum -gerçekten görüyorum. Çok sönük ve yer yer kırık,
ama sanki bulanık bir hayalmiş gibi görebiliyorum. Bu sabah beni
giydirirlerken farkettim. Sanki bu cehennemi hayalet dünyaya açılmış bir
delik gibi. Elini benimkinin yanına koy. Hayır oraya değil. Ah! İşte!
Görüyorum. Başparmağının altı, ve elbisenin kolunun bir kısmı! Kararan gökte
elinin bir parçası hayalet gibi görünüyor. Hemen yanında da haç şeklinde
dizilmiş bir grup yıldız var."
Davidson o günden sonra düzelmeye başladı. Tıpkı
gördükleriyle ilgili anlattıkları gibi, bu değişim konusunda anlattıkları da
tuhaf şekilde inandırıcıydı. Görüş alanındaki parçaların ötesinden hayalet
dünya gittikçe silikleşti, adeta şeffaflaştı. ve Davidson bu saydam
boşlukların arasından belli belirsiz çevresindeki gerçek dünyayı görür hale
geldi. Bu parçalar sayı ve boy bakımından çoğaldılar, gözlerinde sadece
orada burada birkaç kör nokta kalıncaya değin birleştiler ve yayıldılar.
Artık ayağa kalkıp kendini idare edebiliyordu, beslenip, okuyabilir, pipo
içebilir, her insan gibi davranabilir olmuştu. İlk başla lambanın iki
görünüşü gibi üst üste gelmiş iki görüntü onun kafasını karıştırıyordu, ama
çok geçmeden gerçeği yanılsamadan ayırdeder oldu.
Başlangıçta gerçekten de memnundu, ve egzersiz
yapıp ilaçlarını içerek iyileşmek için sabırsızlanıyordu. Ama o garip ada
yok olmaya yüz tutunca, alışılmadık şekilde onunla ilgilenmeye başladı.
Özellikle tekrar denizin derinliklerine inmek istiyor, vaktinin yarısını
Londra'nın aşağı kısımlarında dolaşıp, sürüklenirken gördüğü içi su dolu
gemi enkazını aramakla geçiriyordu. Gerçek gün ışığının göz kamaştıran
parıltısı, kısa zamanda onu o gölgeler içindeki dünyasını silip atacak kadar
kuvvetli şekilde etkiledi, ama gece vakti, karanlık bir odadayken hala
adanın suyun çarptığı kayalarını ve hantal penguenlerin ileri geri
dolandıklarını görebiliyordu. Bunlar da gittikçe soldular, ve nihayet, kız
kardeşimle evlendikten az sonra, onları son kez gördü.
Şimdi sıra, en tuhaf olayı anlatmaya geldi.
Onun iyileşmesinden yaklaşık iki yıl sonra, akşam
yemeği için Davidson'lardaydım, yemekten sonra Atkins adında bir adam
uğradı. Kraliyet Donanması'nda bir teğmendi, hoş konuşkan biriydi. Eniştemle
iyi dostlu, kısa süre sonra biz de samimi olduk. Öğrendim ki, Davidson'un
kuzeniyle nişanlıydı, aklına gelmişken bize sevgilisinin yeni bir resmini
göstermek için bir tür fotoğraf albümü çıkarttı."Ve işte," dedi, "bu da
yaşlı Fulmar."
Davidson resme ilgisizce baktı. Bir anda yüzü
aydınlandı. "Ulu Tanrım!" dedi."Neredeyse yemin edebilirim-"
"Neye?" dedi Atkins.
"Bu gemiyi daha önce gördüğüme."
"Bu nasıl olabilir, bilmiyorum. Fulmar altı
senedir Güney Denizleri'nden yukarıya çıkmadı, ondan önce de-"
"Ama," diye başladı Davidson."Evet -bu
rüyalarımda gördüğüm gemi; eminim ki bu o düşlediğim gemi. Penguenlerle dolu
bir adanın açıklarındaydı, ve bir top attı."
"Aman Tanrım!" dedi Davidson'un geçirdiği krizin
ayrıntılarından habersiz olan Atkins. "Nasıl oldu da bunu rüyanda
görebildin?"
Ve sonra, yavaş yavaş ortaya çıktı ki. tam
Davidson'un rahatsızlandığı gün, H. M. S. Fulmar gemisi. Antipodes Adası'nın
güneyinde, küçük bir adanın açıklarındaydı. Geceleyin penguen yumurtası
toplamak için bir sandal indirilmiş, geç saate kadar kalmış ve bir fırtına
yaklaşmakta olduğu için sandalın mürettebatı gemiye dönmeden önce sabaha dek
beklemişlerdi. Atkins de bu kişilerden biriydi, ve Davidson'un ada ile
sandal hakkında söylediği her şeyi kelimesi kelimesine doğruladı.
Davidson'un o yeri gerçekten gördüğüne dair zihinlerimizde en ufak bir şüphe
bile yok. Açıklama getirilemeyecek bir şekilde, Davidson Londra'da hareket
ederken, onun gözleri de uzaklardaki bu adada aynı şekilde davranmıştı.
Bunun nasıl olduğuysa, tamamen bir gizem.
Davidson'un gözlerinin olağanüstü hikayesi, işte
böyle bitiyor. Bu, belki de en iyi doğrulanmış uzaktan görüş vakasıdır.
Profesör Wade'in ileriye sürdüklerinden başka da hiç bir açıklama
getirilemedi, ama bu açıklama Dördüncü Boyut, ve boşluğun türleriyle ilgili
kuramsal bir teze başvuruyor. "Uzayda bir karışıklıktan bahsetmek, bana
sadece bir saçmalıkmış gibi geliyor; belki de bir matematikçi olmadığım
içindir. Ona iki yer arasında seksen bin mil olduğu gerçeğini hiçbir şeyin
değiştiremeyeceğini söylediğim vakit, bir kağıt üzerinde birbirinden otuz
santim uzaklıkta bulunan iki noktanın, kağıdın bükülmesiyle bir araya
getirilebileceğinden bahsetti. Belki okuyucu bu savı kavrayabilir, ama ben
kesinlikle anlayamıyorum. Onun fikrine göre, büyük elektro-mıknatısın iki
kutbu arasına eğilmiş olan Davidson, güç alanında şimşeğin getirdiği ani
değişiklik yüzünden retinal unsurlarında sıra dışı bir durum yaşamıştı.
Wade bunun sonucu olarak, görsel olarak dünyanın
bir yerindeyken, bedenen bir başka yerde yaşamanın mümkün olabileceği
fikrinde. Hatta görüşlerini destekler nitelikte birkaç deney bile yaptı; ama
şimdiye kadar tek başardığı birkaç köpeği kör etmek oldu. Onu birkaç
haftadır görmemiş olmama karşın, deneylerinde vardığı net sonucun bu olduğu
kanaatindeyim. Ama tüm bu kuramı akıldışı buluyorum.
Davidson'la ilgili gerçekler, tamamen başka
temeller üzerinde duruyor, ve ben, size anlattığım her detayın doğruluğuna
bizzat tanıklık ederim.