Longboard Sporcusu Daniel Hawes’e sizlerin merak ettiği soruları sorduk.
Kısaca kendinizi tanıtır mısınız? Nerede doğdun ve meslek olarak ne yapıyorsun?
Daniel: Elbette! Adım Daniel Hawes ve 35 yaşındayım. Avustralya’da doğdum, yaklaşık 19 yaşında oradan ayrıldım ve 28 yaşıma kadar farklı yerlerde downhill yapabilmek için dünya turuna çıktım. Sonunda Yeni Zelanda’ya rastladım ve Hawaii’ye bulabildiğim en yakın şey olarak (ama aslında ülkede 3 aydan fazla kalmama izin verildi) burada kamp kurdum. Şu anda ‘Small Kine Ding Repairs’ adlı bir işletme sahibiyim. Burada sörf tahtalarını tamir ediyorum ve sörf tahtaları üretiyorum. Ayrıca her yaz yerel kaykay parkımda bir ”kaykay okulu” işletiyorum. Bu böyle 8 yıldır devam ediyor!
Longboard’a nelerden etkilenerek başladın?
Daniel: Dostum, bu çok eskilere dayanıyor ama esasen 17 yaşımdayken ‘Greening Australia’ adlı bir şirkette çalışmaya başladım. Elliott Hunt adında benim yaşımda mutlak bir efsane ile çalıştım. Hayatım boyunca sokakta ve parkta kaymıştım ama G.A ile çalışmadan önceki birkaç yıl boyunca tüm ekibimle bağlantımı kaybetmiştim ve bu da beni tek başıma longboard yapmaya bırakmıştı. Tek başıma kaymanın can sıkıntısı, tahtamı gerçekten sadece ulaşım için kullandığım anlamına geliyordu. Elliott bana o zamanlar adını hiç duymadığım uzun tahtalardan bahsetti, beni bazı garajlarda ve tehlikeli banliyö yollarında birkaç tahtaya bindirdi. Unutmayın, bunların hepsi Youtube öncesi, facebook, internet, tüm o saçmalıklar.
Concrete Wave dergisi her yıl son sayısıyla birlikte bir DVD yayınlamaktadır. O yılki tüm küresel şirketlerin çekimlerinin bir derlemesiydi, o yılki tüm çekimlerinden belki 10 dakikalık bir videoyu düzenlerlerdi. yani tüm şirketler bir araya geldiğinde yaklaşık 1 saatlik bir DVD oluşturur. Yine de Elliott, ben ve iki arkadaşı bunu henüz bilmiyorduk, bu yüzden dünyada olup bitenler konusunda tamamen karanlıktaydık. Elimizdeki tek şey bir Sector 9 DVD’siydi. “The Short Bus Chronicles” olarak adlandırılır. Artık bozulana kadar o DVD’yi izledik.
Sonunda (R)adelaide’de park yerlerinde de kaykay kayan başka bir küçük ekip bulduk. Başlangıçta onlarla savaşmak ve otoparkları kendimizinmiş gibi sahiplenmek istedik ama sonradan sevimli ineklerden oluşan küçük bir ekip oldukları ortaya çıktı (Leigh Griffiths, Michael Bowditch ve Matty Leadfoot) sevmemek oldukça zor. Bizden çok daha sofistikeydiler. Yerel sörf mağazamızdan sadece bu standart, raf sektöründen 9 bambu kılkuyruğu satın alıyorduk. Bu adamlar Kanada’dan Kebbek ve Landyachtz, çılgın trucklar, tekerlekler ve hatta motosiklet derileri sipariş ediyorlardı. Onlarla ilk kez bir yokuşta kaymaya gittiğimizi hatırlıyorum (yerin adını vermeyeceğim ama ‘kartal’ diyelim) ve virajlı bir yolda meşinler içinde kayıyorlardı. Tıpkı beton dalga dergileri gibiydi ve o da buydu, her hafta sonu dördümüz olurduk. alacakaranlıktan şafağa kadar ‘kartal’da olurduk.
Elliott hiç gelmedi, korktu mu yoksa okul için fazla mı soğuktu bilmiyorum ama ondan kısa bir süre sonra okuldan biraz uzaklaştı. Birkaç yıl sonra, ben zaten kız arkadaşım Julia ile birlikte Finlandiya’ya taşındıktan sonra, ne yazık ki canına kıydı. Bana söylediği son şey şuydu: ”bana bir hobi borçlusun”. Bunu da onu da unutmayacağım. Keşke onunla kalsaydı, benimle seyahat edip yarışsaydı. Bana gerçekten downhill’i kaymayı hediye etti, 20’li yaşlarımda hayatımı şekillendirdi. Gittiğim yerler, tanıştığım ve ailem olan insanlar, dünyanın her yerinde, hatta sahip olduğum arkadaşlarım bile. bu gün için sevgili O, tüm bunların katalizörüydü ve bunun için ona sonsuza kadar minnettar kalacağım. O benim en iyi arkadaşımdı ve sık sık onu düşünüyorum.
Dünyadaki longboard kaykay medyası hakkında ne düşünüyorsunuz?
Daniel: Artık her şeyden oldukça koptum. Muhtemelen Skatehouse medyasının içerik üretmeyi bıraktığı sıralarda, downhill tarzı şeyleri izlemeyi bıraktığım zamanlarla ilgili. Yine de Kevin’in (Reimer) yayınladığı her şeyi izleyeceğim çünkü eğer yayınlıyorsa, bu korkunç. Ondan başka, Eskiden sevdiğim bir etkinliğin garip videosunu izliyorum, Kozakov gibi bir şey ama daha çok sevdiğim insanların bazı yüzlerini kalabalıktan seçip seçemeyeceğimi görmek için. Artık eski hayatımdaki insanlarla çok fazla temasım yok ama yüzlerini görmek her zaman çok güzel, sadece birkaç saniye için bile olsa. Kim olduklarını biliyorlar ve Yeni Zelanda’da her zaman bir eşleri var!
Longboarding’e yeni başlayanlar için ne gibi tavsiyeleriniz var?
Daniel: Dikkat olmak.
Öğrenme deneyimini seviyorum.
Popona dolgu giy.
Sen bir huysuzsun, alay edilmeyi bekliyorsun.
Tepeden aşağı vurarak onları geri alın (sizi sevdikleri için sizi seçerler).
Kaykay parklarında özellikle geçişlerde durmayın. Aslında, Kaykay yaptığınız her saat için, aynı saat boyunca bir kase kayın.
Eğlenin ve sponsorluklara ve bunun gibi saçmalıklara kapılmayın.
Dünyanın neresinde olursanız olun, kanepede uyumak için her teklifi kabul edin.
Yolun üstesinden gelemeyeceğini düşünüyorsan, adam ol, itiraf et ve bu sefer dışarıda kal.
Hayatınızdaki en önemli şey olsun ama sizi bir insan olarak tanımlamasına izin vermeyin. Bir gün hayatta yeni bir aşk bulacaksınız ve tüm kimliğiniz haline gelmesine izin verirseniz, Longboard’u bırakmak zor ve acı verici olacak. Daha iyi olmanıza yardımcı olması için diğer hobilerinizi “çapraz eğitim” olarak kullanın downhill ama aynı zamanda yeni insanlar bulmak ve uzun yolculuk dışında eğlenmek için kullanın.
Favori Longboard hareketiniz nedir?
Daniel: Hızlı ve güzel bir yoldan inmek.
Longboard kaymak için favori spotlarınız var mı?
Daniel: Açıkcası çok fazla yer var. İtalya’daki ilk Verdiccio yarışı destansı bir yoldu, Kozakov beni yarışmak için korkuturdu ama sadece longboard yapmak çok eğlenceliydi. Hepimiz (R)adelaide’deki C.S ve Wardhay gibi noktalara gidiyoruz. O’ahu’da dağda gece koşusu. Ruapehu, başlayan Almanya ve İtalya sınırı gibi sanırım (?), genel olarak Alpler, İsviçre, Vancouver sokakları. Bir çok yolda longboard kaydım, bir noktayı tam olarak belirlemek zor.
Hangi Longboard hareketi sizin için en zorlayıcıydı?
Daniel: Ya ilk öğrendiğimde ayak freni ya da ayak ucu kontrolleri. Eğlenceli hikaye. Karlı dağlarda bir kez kaymak, çok eskilerde, sanırım longboard için yaptığım ikinci seyahatim. Ayak freni yapmayı bilmiyordum, (R)adelaide’de kaydığımız yolların hiçbiri fren gerektirmiyordu. Karlı dağlara çıkın, mutlaka frenleme gerektirirler, özellikle de benzer bir ekiple 20 garip insan. En azından dünyanın bizim tarafımızda oldukça yeni bir şey olsa da, büyük bir sarkaç kaydırabilirim. Bu yüzden onları virajlardan önce yapmaya başladım, bu da o zamanlar pek çok O.G’nin (Daddow, Leeso, Yates ve diğerleri) beni azarlamasına ve grubun arkasında kaymam konusunda ısrar etmesine yol açtı. bundan sonra. Ertesi yıl, Louis (Pilloni) ve James (Kelly) sanırım Fransa’da bir yarışa gidiyorlar (bu adamları daha önce kimse duymamıştı) ve her virajda hız kontrolleri yapmaya başlıyorlar. Bence sonunda Louis kazandı ve James de çok iyi yaptı. İnsanlar tökezliyordu çünkü daha önce hiç kimse bunu gerçekten görmemişti, en azından bir yarışta. Yani, o andan itibaren kaymak çok modaydı, ayakla fren yapmak sadece İsviçre Robotu, Mischo ve bazı tökezleyen Avrupalıların yaptığı topal bir şeydi ve 3-4 yıl içinde kimse kanlı ayak frenini nasıl yapacağını bilemedi ve eğer ayak frenine cesaret edebilirlerse, herkes bunu yapmaları konusunda şikayet ederdi. Elemeler yaptığımı ve sırada yanınızda ayakkabısında ayak freni tabanı olan bir adam gördüğümü ve herkesin ”ayy ayak frencisi, o adamdan uzak dur!” dediğini hatırlıyorum. Hala öyle mi? Esasen size söylediğim şey, karlı dağlarda virajlardan önce kaymayı 2012 gibi icat ettiğim ya da onun gibi bir şey ve o O.G Avustralyalılar yaratıcı özgürlüğümü bastırdığı için dünyaya asla gösteremedim. Zaten bu benim olaylar versiyonum ve buna bağlı kalıyorum!
Longboard dışında başka yaptığınız bir spor var mı?
Daniel: Hâlâ derilerim ve bir sürü tahtam olmasına rağmen, artık hiç longboard yapmıyorum. Sörf yapıyorum, parkta biraz kayıyorum ama gerçekten sadece geziniyorum. Çok fazla satranç oynarım ve haftada bir bouldering yapmaya çalışırım.
Hayalini kurduğunuz en büyük Longboard projesi nedir?
Daniel: Tamam, işte burada. Birisi bunu yapmak isterse, en azından yokuş aşağı deneyimimi mümkün olan en iyi şekilde özetleyeceğini düşündüğüm fikrim bu. Diyelim ki yılın ilk dünya kupası yarışı Avustralya’da, Bathurst diyelim. Film, bir Avustralyalı ile tanışmak, onları tanımak, hayatlarını, işlerini, longboard noktalarını, arkadaşlarını, her şeyiyle başlıyor. Sonunda yarış zamanı geldi, kahramanımızın yarışını ve sonuçlarını takip ediyoruz ama bir sonraki karakterimiz ve ilk kahramanımızın denizaşırı arkadaşı ile de tanışıyoruz. belki Kanada’dan bir longboard sporcusudur. Bir sonraki yarışa kadar onları takip ediyoruz, diyelim ki Braaaaazil’de. Brezilya’yı kontrol ederken onları takip ediyoruz, yarış sonuçlarını takip ediyoruz ama aynı zamanda başka bir longboard sporcusuyla tanıştırıyoruz, belki bir İtalyan? Bir sonraki longboard sporcumuzla tanışmadan ve onları takip etmeden önce bir sonraki ülkedeki bir sonraki yarışa kadar onları takip edin. Tüm tur boyunca bu devam ediyor. Yılın son dünya kupası yarışına geldiğimizde, dünyanın her yerinden farklı ülkelerden yeni bir longboard sporcusuyla tanıştık ve onu takip ettik ve ardından orijinal Avustralyalı longboard sporcularıyla buluşarak her şeyi bir çember haline getirdik. İnsanlara, kişiliklere, bunların neler olduğuna bir göz atmak insanlar iş için yapıyor, yaptıklarını neden yapıyorlar, kimi seviyoruz, kimden nefret etmeyi seviyoruz, kim kazanıyor, kim kaybediyor, kim yaralanıyor, tur bu insanları tuhaf ülkelerdeki hangi muhteşem kasabalara götürüyor? Birisi yapsa, her şeyini izlerdim. Bunu bir keresinde Pat’e (İsviçre) ‘Yeşil Otlaklar’ı bitirdikten sonra söyledim. O kombucha içicisi beni hiç aramadı.
Turk Longboard üyelerine kısaca longboard hakkında neler söylemek istersiniz?
Daniel: Kazın, sevin, tadını çıkarın. Bunun için ölme ya da belini kırma. Arkadaşlarınızı çok yakınınızda tutun, hiçbir şey sonsuza kadar sürmez, bu yüzden tüm bu insanlarla geçirdiğiniz zamanın tadını çıkarın ve yeni bir yerde yeni bir yerde kayma fırsatını asla geri çevirmeyin. İzin verirseniz sizi dünyanın en rasgele yerlerine götürür, yerler sıradan bir turistin ziyaret etmek için bir nedeni olmayacağını ve size hayatınızın önemli anlarını yaşatacağını.
Turk Longboard Topluluğuna buraya tıklayarak ücretsiz katılabilirsiniz.
Hazırlayan; Enfal Altar Çalapverdi