Stefan Zweig, ilk iki öyküsünde kalbimin bağlarını gevşetti, üçüncü öyküsünde kalbimi yerinden söktü.
Birbirinden sarıcı beş öykü…
Stefan Zweig, olaya başlamadan önce karakterlerini öyle derinden okurun ruhuna kazıyor ki, başlarına bir şey geldiğinde okurun sarsılması kaçınılmaz oluyor.
Nasıl anlatsam bilmiyorum. Yukarıda belirttiğim açıklama kitaplarını okuduğumda hissettiğimi net bir şekilde açıklıyor. Bana hissettirdikleri konusunda söyleyeceğim her şey yersiz kalır. Diğer kitaplarının aksine Ay Işığı Sokağı, 80 sayfaya sığdırılmış beş öyküden oluşuyor. Kitap genel olarak sevgi üzerine kurulu ve insanın kalbinde yatan derin sevgiler onların başına umulmadık olaylar açabiliyor.
Kitabı tamamen mekanik hareketlerle açtı, sayfa sayısına bile aldırmadan bakışlarını harflere dikti, ta ki harfler titreşen siyah daireler çizerek önünde dans edene dek dalgın dalgın baktı. Odadaki bütün sözcükler ve sesler beyninde bulanıklaşıp, kulaklarında çirkin bir şekilde çınlayan anlamsız gürültülere dönüştü. Her şeye karşı duyduğu kayıtsızlık üzerine kurşun gibi çökmüştü.
Üniformasını bir ceset gibi terk edilmiş görünce boğazında bir hıçkırık düğümlendi; tıpkı anneyle çocuk gibi onun varlığıyla bütünleşmiş olan bu üniformayı yirmi savaş boyunca taşımıştı. Gelgelelim çektiği açlık onu yola, karanlığa doğru itmişti.