Organ Senfoni , Senfoni No. 3, C Minor, Op. 78 , Fransız besteci Camille Saint-Saëns'in orkestral çalışması, özellikle son bölümdeki bir organı büyük kullanımıyla dikkate değer. Eser, 19 Mayıs 1886'da Saint-Saëns'in bir konser turuna katıldığı Londra'da prömiyerini yaptı ve bir Fransız besteci tarafından çokça övülen ilk senfonilerden biri oldu. Bir asırdan fazla bir süre sonra, son hareketin ana teması hasta bir domuz için bir ninni olarak yeniden düzenlendi - 1995 yapımı Babe filminin kahramanı .Quiz B Major: Beethoven'a Bir Bakış Ludwig van Beethoven bu bestecilerden hangisiyle çalışmadı?
Dikkat çekici bir müzik dehası olan Saint-Saëns, 10 yaşına kadar halk arasında piyanist olarak performans sergiliyordu. 1850'lerin ortalarında, 20'li yaşlarının başındayken, Paris'te müzikteki en etkili figürlerden biri haline geldi. şehrin Madeleine kilisesinde orgcu olarak bir görev. Bir besteci olarak Saint-Saëns, stilistik olarak muhafazakardı ve erken Romantik dönemin armonilerini ve müzikal yapılarını 20. yüzyıla taşıdı. Eserlerini tanıtmak ve sergilemek için sık sık anavatanının dışına seyahat etti ve C Minor'da 3. Senfonisini bu turlardan biri için besteledi . (Eser aslında onun beşinci tamamlanmış senfonisiydi. Bununla birlikte, sadece üçü sayılarla yayınlandı, bu yüzden bu evrensel olarak üç numara olarak biliniyor.)
Parça, bestecinin Henry VIII operasından etkilenen Londra Filarmoni Derneği'nin (şimdi Kraliyet Filarmoni Derneği) isteği üzerine yazılmıştır . Yeni çalışma için Saint-Saëns'e toplam 30 £ (2010'da yaklaşık 4.000 $ 'a eşdeğer) verildi; tek başına ünü bile çok daha fazla tazminat gerektirebilirdi, ancak besteci görünüşe göre bir Londra galasının prestijinin yeterli bir ödül olduğunu düşünüyordu. Saint-Saëns , C Minor'daki 4 numaralı Piyano Konçertosu'nda solist olarak da verdiği bir konserde görkemli St. James Hall'daki (1905'te yıkılan) en önemli performansı bizzat kendisi yönetti .
Senfoninin ilk üç hareketinin cazibesi olmasına rağmen, bestenin Organ Senfonisi olarak ününü son hareketine borçludur.. Burada, dramatik bir duraklamadan sonra, organın zengin yankılanan akor patlamaları, bir Gotik katedrale yakışan tüm ihtişamla girer. Arka planda piyano çırpınırken ilk önce tellerde nazikçe işitilen tanınmış tema, çok geçmeden bir zafer geçidi tarzında org, pirinç ve perküsyonla tamamlanan görkemli bir yürüyüşe dönüşür. Bununla birlikte, hareket boyunca, org (ve piyano) genellikle solo bir enstrüman olarak değil, tüm topluluğun başka bir üyesi olarak ele alınır. Her ne olursa olsun, Saint-Saëns enstrümanın şaşkına çevirme yeteneğinin tamamen farkındaydı ve aslında senfoninin büyük finalinde bu muhteşem etkiyi yaratma yeteneğinden yararlandı.