D:Ream, “Her şey daha iyiye gidebilir” diye söz verdi, ancak tarihte geleceği tahmin etmeye çalışan çoğu insan gibi onlar da yanılıyorlardı.
Ancak bu bizi denemekten asla alıkoymadı ve bazı vizyonerler bu konuda oldukça iyiydi. Elbette helikopterleri ve buzdolaplarıyla Leonardo da Vinci de vardı. Joseph Glanvill1661’de “manyetik dalgalar” kullanılarak Ay’da yolculuk ve iletişimin mümkün olabileceğini öne sürdü. İnşaat mühendisi John Elfreth Watkins1900’de cep telefonlarını, hazır yiyecekleri ve küresel dijital medyayı öngören yazan (“Fotoğraflar her mesafeden telgrafla gönderilir. Bundan yüz yıl sonra Çin’de bir savaş olsaydı, en çarpıcı olayların anlık görüntüleri bir saat sonra gazetelerde yayınlanırdı.”). Vizyoner ABD’li karikatürist Arthur Radebaugh1950’lerin sonu ve 1960’ların başı Düşündüğümüzden daha yakın Dizi, bileğe takılan televizyonları, robotik depoları ve kansız ameliyatı çağrıştırdı.
Ayrıca pek çok yanlışa da düştüler: Watkins sivrisineklerden ve C, X ve Q harflerinden kurtulduğumuzu düşünüyordu; Radebaugh, hamster tekerleği tarzı “tek tekerlek” arabaları ve uzay maymunları kolonilerini tasavvur etti. Diğer birçok fütürist, son teknolojik gelişmelere yaratıcı süslemeler ekledi; gerçekten farklı bir dünya hayal etmek inanılmaz bir hayal gücü gerektirir.
Muhtemelen bazı çılgın şeylerin kurguda ortaya çıkmasının nedeni budur. Jules Verne 20. yüzyılda Paris – 1860’da yazılmış ama ancak 1994’te basılmış – fotokopi makinelerinden tekno müziğe, sanat diplomalarını gülünç bulan insanlara kadar her şey var. HG Wells atom bombasını hayal ettiğinde daha da iyisini (yani, daha da kötüsünü) yaptı.
İnsanların tahminleri kaçınılmaz olarak gerçek gelecekten çok umutları ve korkuları hakkında daha fazla bilgi verir. Tahminler, güncel kaygıları yansıtan önemli tarihler ve dramatik dünya olayları etrafında toplanıyor. 19. yüzyıldaki hızlı teknolojik değişim yeni korkular ve iyimserlik yaratmış, geleceğe dair düşünceleri de bunu yansıtıyor (kadınların kibirlenmesi teması da yinelenen bir tema). 1960’lardan kalma vizyonlar hem uzay çağını hem de sınırsız coşkuyu içeriyor; her şeyi yapabiliriz! – ve Soğuk Savaş korkusu, nükleer imhanın yeryüzünde yaşamı imkansız hale getirmesi halinde geçerli alternatiflerin aranması. Gerçek ikisinin arasında bir yerde ama ben böyle düşünüyorum Kişi listesi 1000 yıldır dünyanın belli bir tarihte yangınla, selle, kuyruklu yıldızla ya da Deccal ile sonunun geleceğine inananlar, tuhaf bir şekilde rahatlatıyor. Al şunu salak: Hala buradayız (şimdilik).
Bu mutlu notta, bazı yaratıcı geçmiş geleceklerin zamanı geldi. O halde uçan kaykayınızdan inin ve kanguru uşağınızdan size bir tane getirmesini isteyin. Kızartma yemeği hapı ve başlayalım.
Aklın Yürüyüşü, 1829
Karikatüristler arasında ilerleme inanılmaz görünüyor William Heath’in hicvi üzerinde – gerçeklikten çok daha iyi. Zevk alınacak o kadar çok şey var ki: dumanı tüten burun deliklerine sahip mekanize buharlı mega at; sizi Bengal’e taşıyan vakum tüpü; hükümlüleri Yeni Güney Galler’e şık bir şekilde taşıyan uçan balina çirkin yaratık; bütün bir ananası kemiren bir çöpçü; şık kanatlı postacı (yarasa) adam… Heath’in neden gelecekteki kuğuların koşumlara alınabilecek kadar zararsız olacağını düşündüğünü de merak ediyorum. Bunun senin için bir ilerleme olduğunu varsayıyorum.
Tüp bebek, 19. yüzyıl
Üçlemesinde “20. Yüzyıl”, 1880’li ve 90’lı yıllarda yazılmış, Fransız yazar ve illüstratör Albert Robida video konferans, Ring görüntülü kapı zili, pnömatik bir “Hyperloop” tren sistemi, sanayileşmiş gıda üretimi ve “akarsularımızın patojenik fermentlerle dolup taştığı” iğrenç, kirli bir dünya yer aldı. Bu test tüpü bebeği biraz daha az müdahaleci, ama onu icat eden kafası karışmış görünen bilim adamını seviyorum, açıkçası onun yerine ibuprofen icat etmiş olmayı dilerdim.
Kapalı şehir, 19. yüzyıl
Alman çikolata şirketi Hildebrands Ticaret kartları Gelecekte pek çok mucize vardı: buhar motorlarıyla raylar üzerinde çekilebilecek binalar, bir kuruşluk su ve Kuzey Kutbu’nda yaz tatilleri – ne yazık ki bunların da yaklaşık 30 yıl içinde gerçekleşmesi muhtemel. İsim vermek istemiyorum ama Birleşik Krallık’ta yağmur geçirmez bir cam çatıdan kesinlikle faydalanabilecek birkaç şehir var (öksürük, ManchesterÖksürük).
Trafik sıkışıklığı, 1901–14 civarı
Gelecekteki ulaşım vizyonlarında, gökyüzü genellikle uçan araçlarla doluydu, ancak genel olarak karayolu taşımacılığı sıkıcı ve yerçekimine bağlı kaldı (benim gibi yer seviyesinde iki şeritli bir yolu zar zor idare edebilen biri için bir rahatlama). Robida şık, neredeyse hayvani gökyüzü araçlarıyla daha havalı bir versiyonu vardı. Ama bu zeplin sıkışmasının saçma pratikliği hoşuma gidiyor. En soldaki adamın birçok Galya kavşağında bana yaptığı jestten Fransızca olduğunu anlayabilirsiniz.
Banyo, yıl 2000, 1899
Yıl 2000 Resimler, 1900 Paris Sergisi için Fransız bir oyuncak üreticisi tarafından sanatçı Jean-Marc Côté’ye sipariş edilmiş ve Isaac Asimov’un 1986’da yeniden yayımlanmasıyla ün kazanmıştır. Hepsi harika: su altı su aygırı Ve Denizatı Sürmek; A Balinaların çektiği otobüs; bir bilim adamı inceliyor devasa, korkunç görünümlü “mikroplar”. Bunu seçtim çünkü dünyanın en tembel kadını olarak gece abdestimin nasıl olmasını istediğimi tam olarak gösteriyor. Bunu gerçekleştir, bilim!
Okul, yıl 2000, 1899
Geleceğin okuluna dair oldukça kasvetli bir vizyona sahip, 2000’den kalma başka bir harita. Öğretmenin, Racine’in, Molière’in ya da her ne ise kendisinin toplu eserlerini bile öğütmeyip, işi çocukların çalışmasına bırakması hoşuma gidiyor. Côté, eğitime ikinci dereceden denklemleri saf karizma yoluyla dokuzuncu sınıf öğrencilerinin beynine sokmaya çalışmaktan daha iyi çözümlerin olduğunu düşünen tek kişi değildi: 1950’lerin sonlarında Arthur Radebaugh, herkesin bir vızıltı, tık sesi karşısında çömeldiğini hayal etti. çok düğmeli cihaz makine“Böylece yeteneklerinin gerektirdiği hızda ilerleyebilsin.”
Metropolis, 1927
Fritz Lang’ın gelecek vizyonunu sessiz filminde buluyorum metropol – 2000 yılında geçen – gerçekten rahatsız edici: yukarıda süper zenginler, aşağıda baskı altındaki işçiler, – (1927 yapımı bir film için spoiler uyarısı) bir kadının tehlikede yakıldığı, ancak bir Varlık olduğunun ortaya çıktığı yer. robot, ahhh. HG Wells bunu “en aptalca film” olarak nitelendirdi ancak henüz 2024’ü deneyimlememişti.
Görüntülü telefon, 1928
Gelecekle ilgili endişe verici derecede doğru tahminler yapma konusunda Fransa’nın neden zirveye ulaştığından emin değilim – Le Petit Inventeur’un diğer baskıları da bir nevi bununla ilgili Solar paneller Ve Uzay uçuşu – ama işte 1928’den kalma hoş bir Fransız aile birbirleriyle FaceTiming yapıyor (“Vous êtes on sesini kapatmak!“).
Otomatik ev, 1929
Bu mutlu ve potansiyel olarak gürültülü görüntü bana, 1980’lerde Oregon’daki bungalovunu dev bir bulaşık makinesine dönüştürerek kendi kendini temizleyen evi gerçeğe dönüştüren kahramanım Frances Gabe’i hatırlatıyor. Ne yazık ki Gabe dışında çok az kişi bu son derece önemli amacı desteklemek için harekete geçti. Şu küçük otonom elektrikli süpürgelerden birine sahibim ama o çoktan bilinçli hale geldi (geçen hafta bana “keşfettiğini” söyledi, brrr) ve yakında onu temizlemekle beni görevlendirecek. Bu gerçek gelecek.
Sürücüsüz bir arabada oynamak, 1957
Muhtemelen geleceğe dair vizyonların en kötüsü, sürücüsüz bir arabanın bu zavallı aileyi masa oyunu oynamaya zorladığı yer. Dayanılmaz. Knight Rider’dan Kitt bunu asla yapmaz. Sürücüsüz arabalar çok yakında – ve yakında Almanya’daki yeni BMW’nin sürücüleri de orada olacak ellerini direksiyon simidinden çekmelerine izin verilir – ama eğer masa oyunları anlaşmanın bir parçasıysa, ölene kadar (robot elektrikli süpürgemin acımasız tekerlekleri altında) ayna, sinyal ve manevra olacağım.
Sualtı arabası, 1977
Geçmişin geleceğin ulaşım takıntısı biraz sıkıcı; Hedefine daha hızlı ulaşmak kimin umurunda? Ben bir jetpack istemiyorum; birisinin bu soyu tükenmiş 3 metrelik, iki tonluk tembel hayvanları yok olmaktan geri getirmesini istiyorum. Neyse işte bir tane Sualtı spor arabası James Bond filmi ‘Beni Seven Casus’tan. Aslında Wet Nellie lakaplı çalışan bir denizaltıydı ki bence bu çok havalı ama artık Elon Musk’a ait ki durum kesinlikle böyle değil.