ACININ BÜYÜTTÜĞÜ KADIN
By incompatiblewriter
Bir varmış bir yokmuş, mavi gözlü ölüm meleği, onu en çok seven kadının hayatında hiç olmamış.
Dünyanın en kısa ve kötü masalıydı bu küçük masal.
Bir insanı en fazla ne kadar seversiniz? Sizi hiç bilmeyen bir insanı ne kadar beklersiniz? Onun ismini, kullandığı arabayı, giydiği markayı, arkadaşlarını, okuduğu okulu, tuttuğu takımı, evini, hatta ne zaman nefes aldığını bile bilirken, onun nasıl sarıldığını, nasıl koktuğunu, nasıl sevdiğini, nasıl öptüğünü, bakışlarını, gülüşünü, kirpiklerini, ses tonunu, saçlarının yumuşaklığını, bilmemek ne kadar acı.
İşte ben bu gerçekle tam 3 yıldır yaşıyordum.
Orada uzakta değil birkaç metre uzağımda bir adam vardı, gecelerimin karanlığı, gündüzlerimin güneşiydi.
Ama onun haberi yoktu, ona olan aşkını satırlara sığdıran kadından haberi yoktu.
Ben acının büyüttüğü kadın.
O mavi gözlü ölüm meleği.