İnsanlığımı Yitirirken, Osamu Dazai tarafından yazılan 1948 tarihli bir Japon romanıdır. Roman, Osamu Dazai’nin başyapıtı olarak kabul edilir ve Japonya’da şimdiye kadarki en çok satan ikinci romandır.
İnsanlığımı Yitirirken Kitap Özeti
Anonim bir konuşmacı, sonradan Yozo olduğu ortaya çıkan bir adamın fotoğraflarını anlatmaktadır. Üç fotoğrafı vardır: biri çocukken, biri biraz daha büyüdüğünde ve biri yetişkinken. İsimsiz konuşmacı, her fotoğrafı iğrenç bulur ve Yozo’yu insan olarak tanımakta zorlandığını söyler, ancak çoğu insanın Yozo’yu iyi görünümlü bulacağını bilir. Ancak, konuşmacıya göre, Yozo’da derin bir rahatsızlıık vardır, özellikle son fotoğrafta, harap bir odada dururken ve kamereye boş bir ifadeyle bakarken.
İnsanlığımı Yitirirken’de daha sonra Yozo’nun kişisel defterlerini sunar. Yozo çocukluğunu anlatmaya başlar, toplum ve insanlıkla ilgili bazı şeylerin pek mantıklı gelmediğini açıklar. Örneğin, büyük yemekler yemenin anlamını hiç anlamamıştır, ancak başkalarını memnun etmek için her zaman büyük miktarlarda yemek yer. Genç bir çocukken, insanların mantıklı ve estetik olmayan bir şekilde nasıl yaşadıklarını düşündüğünde hissettiği “insanlık sıkıcılığı” tarafından depresyona girer. Bir noktada, ailesinin hizmetçilerinden birkaçı ona cinsel tacizde bulunur ve bunu hiç kimseye anlatamaz. Bu deneyim onun kendini “bozulmuş” hissetmesine neden olur.
Yozo kendisini “gerçek doğasını” göstermeye isteksiz veya yeteneksiz hisseder, bu yüzden etrafındaki insanlar için bir performans sergileme tekniği geliştirir. Kendisini başkalarını güldürmek için her şeyi yapmaya istekli bir palyaço gibi düşünür ve insanları kendine bağlamada oldukça başarılı olur. Bir gün, okulda kasıtlı olarak düşer ve herkes gülerken, sessiz bir çocuk olan Takeichi arkasına yaklaşır ve “Bunu kasıtlı yaptın” der. Yozo, düşündüğü gibi aptal olduğunu düşündüğü Takeichi’nin, tüm performansının ardında gerçeği görebildiğini öğrenmekten dehşete düşer. Takeichi’ye mümkün olduğunca yakın olmayı başarmak, onu gözlemlemesine izin vereceğini umarak karar verir. Bazı yanlış adımlardan sonra Takeichi’yi bir yağmur fırtınası sırasında evine getirmeyi başarır ve yeni arkadaşını nazikçe kurular, bunun üzerine Takeichi kadınların ileride ona deli olacaklarını söyler – bu yorum doğru çıkar, ancak Yozo’yu rahatsız eder.
Bir gün Takeichi, Yozo’ya ünlü bir tabloyu gösterir. Yozo, onu Van Gogh’un kendi portresi olarak tanır, ancak Takeichi ona bir hayalet resmi olduğunu söyler. Bu yorum Yozo’yu şaşırtır ve sanata bakış açısını yeniden değerlendirmesine neden olur. Birçok resmin, pasifçe hayranlıkla izlenmek üzere tasarlanmış güzel portreler olmadığını fark eder – onlar hayatın dehşetini içeren derin imgelerdir. Kendi “gerçek doğasını” yansıtan rahatsız edici tablolar yapmaya karar verir, bunu diğer insanlardan gizlediği şeydir. Bu tabloları yalnızca Takeichi’ye gösterir.
Yıllar sonra, Yozo Tokyo’da bir üniversitede sanat okumak için bir kasabevi olan babasının evinde yaşar. Babası bir politikacı olduğu için Tokyo’da yasama dönemleri sırasında kasabevini kullanır. Yozo çoğunlukla babasını göremez, bunun yerine sınıf arkadaşı Horiki ile zaman geçirir, genç bir sanatçının kaba ve karmaşık hayatını öğretir. Yozo’yu içki içmeye, sigara içmeye ve fahişelerle uyumaya tanıştırır. Ancak yeni dostluklarına rağmen, Yozo aslında Horiki’yi sevmez, sadece bir içki arkadaşı olmasını takdir eder. Horiki aynı zamanda Yozo’yu bir Komünist Parti toplantısına götürür. Yozo, Marksist inançlarının gerçekten önemli olduğunu düşünen bu insanları komik bulur, ancak aynı şekilde hissettiğini taklit eder ve sonunda yeni “kamratları” arasında geniş çapta popüler olur.
Yozo tüm zamanını içki içerek, sigara içerek ve Komünist Parti için işler yaparak geçirir. Neredeyse hiç derslere gitmez. Ancak bir süre sonra babası kasabevini satmaya karar verir. Bu zamana kadar Yozo küçük aylık harçlığında yaşıyordur, ancak genellikle her ayın ilk birkaç gününde bunu tüketir. İhtiyacı olan şeyleri genellikle babasının hesabına koyarak almayı başarır, ancak artık bu mümkün değildir. Aniden yoksulluğu deneyimlemenin nasıl bir şey olduğunu hisseder, ancak bu onu içmekten alıkoymaz. Derin bir depresyona girer. Hala diğer insanlardan korkar ve yapmak istediği tek şey, hiçbir şey hissedemeyecek kadar sarhoş olmaktır. Bir gece, Yozo bir bara gider ve bardakçıya dürüst bir şekilde parasının olmadığını söyler. Ancak kadın aldırmaz – ona bedava içki içmesine izin verir ve neşesiz ruh haliyle birlikte ona katılır. Onun adı Tsuneko’dur ve o gece onun dairelerine geri döner.
Tsuneko tüm gece mutsuz olduğu konusunda Yozo’ya konuşur. Onu dinlemek, onu bağlı hissettirir, sanki acıları aracılığıyla bağlantı kurmuşlardır. Bir sonraki beraberliklerinde Tsuneko, artık yaşamaya devam etmeyi kaldıramayacağını söyler, bu yüzden birlikte intihar etmeye karar verirler. Kendilerini okyanusa atarlar, ancak Yozo hayatta kalır. Tsuneko ölür.
Yozo hastaneye götürülür. Uyandığında, “intihara yardım etmek” suçlamasıyla tutuklanır. Bir gece hapis yatar, ancak olaydan hala kurtulmaya çalıştığı ve kötü bir öksürüğü olduğu için yetkililer ona çok sert davranmazlar. Ertesi gün serbest bırakılır ve Eşeyken adlı eski bir aile dostunun gözetimi altına alınır. Yozo’nun babası, onunla konuşmayı reddeder, ancak ağabeyleri Flatfish’e para gönderir. Ayrıca üniversiteden atıldığı için günlerini Flatfish’in evinde pek bir şey yapmadan geçirir. Bir akşam, Flatfish onu akşam yemeğine çağırır ve hayatta ne yapmak istediğini sorar. Yozo’ya yardım etmeye mutlu olacağını, ancak Yozo’nun bir plan yapmasını istediğini söyler. Yozo, Flatfish’in belirli bir şeyi duymak istediğini fark edebilir, ancak ne olabileceğini anlayamaz. Yozo’nun hayatının bir yönü olmadığı için Flatfish sinirlenir ve sonunda ressam olmak istediğini söylemesi üzerine güler.
Ertesi sabah, Yozo Flatfish’in evinden kaçar. Horiki’nin adresini içeren bir not bırakır, ancak aslında Horiki’nin evine gitmeyi niyetli değildir. Ve yine de, sokaklarda dolaşırken başka bir yere gidecek hiçbir yeri olmadığını fark eder, bu yüzden gerçekten Horiki’nin evine gider. Herkes gibi, Horiki Tsuneko olayından haber almıştır, bu yüzden ona soğuk bir şekilde karşılar. Onu orada istememesine rağmen, hala içeri alır. Zamanla, bir kadın olan Shizuko uğramıştır ve Horiki’nin bir dergi için yaptığı bir illüstrasyonu almaya gelir. Yozo sonunda onunla birlikte eve gider ve onun üzüntüsüne çekilmiş gibi davranan ona bakmaktan mutlu görünür.
Yozo, Shizuko’nun evinde, Shigeko adında bir kızı olan Shizuko ile birlikte yaşar. Shizuko’nun kocası birkaç yıl önce öldü ve şimdi Yozo’ya bakmaktan mutludur. Ancak Yozo kısa sürede huzursuzlanır, bu yüzden Shizuko’nun çalıştığı dergi için çizimler ve karikatürler yapmaya başlar ve kazandığı parayla alkol ve sigara alır. Derin bir depresyona daha da düşer, bu noktada Shizuko, Horiki ve Flatfish ile bir araya gelir. Birlikte, Yozo’nun Shizuko ile evlenmesi ve ailesiyle artık hiç iletişim kurmaması gerektiğine karar verirler. Bununla birlikte, Shigeko “gerçek” babasını geri istediğini söylediğinde, Yozo gitmeye karar verir.
Yozo Kyobashi mahallesinde bir bara gider ve bardakçı ona bedava içki içme ve üst kattaki bir dairede kalma izni verir. Bu dönem boyunca, Yozo daha da çok içmeye başlar, ta ki 17 yaşında bir kadın olan Yoshiko ile tanışana kadar. Bir gece, Yozo sarhoş olur ve Yoshiko’nun bir bakire olması gerektiğini düşünmeye başlar ve onunla evlenmelerini önerir – sanki bir bakireyle ilişkiye girmenin nasıl bir şey olduğunu deneyimlemek istemektedir. Yoshiko Yozo’nun içmeyi bırakması koşuluyla Yozo ile evlenmeyi kabul eder. Yozo Yoshiko’nun koşulunu kabul eder, ancak ertesi gün sözünü tutmaz. Yine de Yoshiko son derece güven verici olduğu için, sözünü tutmayacağına inanmaz. Sonunda cinsel ilişkiye girerler ve kısa bir süre sonra evlenirler.
Yozo ve Yoshiko yeni bir daireye taşınırlar. Bir süre için hayatları iyi gider. Yozo içmeyi bırakır ve mutlu olma şansı olduğunu düşünmeye başlar. Ancak sonra Horiki hayatına geri döner. Yozo tekrar içmeye başlar. Bir gece Yozo ve Horiki, Yozo’nun dairedeki bir odada Yoshiko’nun bir adam tarafından tecavüz edildiğini görmek üzere dışarı çıkarlar. Gördüğü şeyden dehşete düşer, ancak müdahale etmez. Daha sonra Yoshiko, adamın ona bir şey olmayacağı konusunda güvence verdiğini söyler ve Yozo Yoshiko’nun fazla güvenen biri olduğunu düşünür.
Yozo daha da çok içmeye başlar. Bir gece sarhoş bir şekilde eve geldiğinde, uyku hapları kutusu bulur ve hepsini alır, umut ederek öleceklerdir. Üç gün sonra uyanır, Flatfish ona biraz para verir ve onun için bir kaplıca tedavisi için gitmesini önerir. Yozo gider, ancak seyahat boyunca sürekli içki içer. Tokyo’ya döndüğünde, daha önceki durumundan daha kötü bir durumdadır, sık sık kan öksürür ve sarhoş bir şekilde eve tökezler. Durumunu düzeltmek için bir eczaneye gider ve yaşlı bir eczacıyla tuhaf bir bağlantı hisseder. Başka bir mutsuz ruh olduğunu anlayabilir ve o da onunla aynı şeyi fark eder gibi görünür. İçmeyi bırakmasını söyleyerek ona morfin verir. Yozo kısa sürede morfine tamamen bağımlı hale gelir ve daha fazla ilaç için sürekli eczacıya başvurur. Daha fazla ilaç alabilmek için onunla bir ilişki başlatır.
İnsanlığımı Yitirirken’de yine intihar etmeye karar veren Yozo, bunu yapmadan önce Horiki ve Flatfish onu bir psikiyatri kliniğine götürür, burada bir “reddedilmiş” gibi hisseder ve bir insan olarak “diskalifiye” olduğunu düşünür. Taburcu olduktan sonra, bir akrabası onu kırsal bir bölgeye gönderir, burada kendisine bakan yaşlı bir hizmetçiyle birlikte yaşar. Defterleri, Yozo’nun kırsalda üç yıldır olduğunu ve yalnızca 27 yaşında olmasına rağmen çok daha yaşlı bir adam gibi göründüğünü belirterek sona erer.
İnsanlığımı Yitirirken’in son bölümü, Yozo’nun defterlerini ona veren bardakçı ile tekrar isimsiz konuşmacıya dönüyor. Yozo’nun ona defterleri 10 yıl önce gönderdiği anlaşılıyor. Konuşmacı, ülkeyi gezerken bardakçıyla karşılaştı ve defterleri bir roman haline getirebileceğini düşündü, ancak defterleri değiştirmeden olduğu gibi sunmaya karar verdi.