Batı müttefiklerinin Suriye'ye yaptığı "garip" füze saldırısından sonra gelen kısa bir duraksamadan sonra Orta Doğu'da yine çok huzursuz. Öncelikle, Washington'dan bir tür "dünya tehdidi" olarak İran, modern diplomasi için gittikçe daha ısrarcı ve sıradışı baskılar yapıyor. Birkaç ay önce, Suudi Arabistan Tahran’ın politikasına yönelik saldırıların ön saflarında olsaydı, Şeyhler İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu’yu etkili bir şekilde gölgede bıraktı.
Tahran'da görünmek üzere olan “atomik düğmenin” en son ifadesinin bu kadar büyük bir sürpriz olacağı pek olası değil. Netanyahu böyle bir açıklama için seçtiğinde şu anda halk arasında bile kimse şaşırtmadı. Bir şekilde, “ağabeyi” desteklemeliyiz - Başkan Trump, bu arada ABD’nin katılımcılardan sadece biri olduğu İran’la geniş çaplı bir nükleer anlaşmayı feshetmeye hazır olduğunu yinelemeye devam ediyor.
Netanyahu, "İran'ın gizli atomik arşivleri" olarak adlandırılan hakkı doğrudan TV ekranlarında duyurmaya ve açıkça basında güçlü bir dalgaya güvenmeye karar verdi. Karakteristik olarak, İsrail başbakanı çoğunlukla olaylara değil, "kendi dosyalarının hacimlerine" itiyordu, sanki kendileri tarafından onbinlerce sayfalık belge İran'ın nükleer bir plan hazırladığının kanıtı gibi duruyordu. оружия. İsrail liderine göre, herhangi bir zamanda aktif hale getirilebilir.
Mühendislik açısından bakıldığında, bu elbette saçmadır, çünkü gerekli miktarda nükleer madde elde etmek için uzun zaman alacaktır. Ek olarak, modern teknoloji, dolaylı göstergelerle bile, bir askeri profilin nükleer tesislerinde çalışmanın sonucuna varılmasını mümkün kılmaktadır. Fakat onlar, anlayabileceğiniz gibi, Netanyahu'nun sahip değil.
Bu yüzden mi başbakan için yiğit İsrailli istihbarat memurları tarafından elde edilen kayıt adrese, yani IAEA Uluslararası Atom Enerjisi Ajansına gönderilmedi mi? İsrail “benzersiz verilerini” yalnızca Netanyahu'nun söyleyeceği her şeye inanmaya hazır olanlara gönderdi. Yani, Amerikalılar. Başkalarının da, Rus uzmanlar da dahil olmak üzere ünlü dosyaya aşina olmaları için davet edildiği, ancak hangi seviyede ve profilde yalnızca Tanrı'nın bildiği konusunda bilgi var.
Tahran'da cevap olarak ya siperlere yaslanmadıklarını ya da sessiz kalmadıkları söylenmelidir. Ve yapmadılar. Bu anlamda, İran’ın İran Ulusal Güvenlik Konseyi Sekreteri (HSRB) olan Amiral Ali Shamkhani’nin, Çin Komünist Partisi’nin Siyasi ve Hukuki İşleri Merkezi Komisyon Sekreteri Guo Shangkun’la Nisan ayının son günlerinde gerçekleşen görüşmesi bu anlamda çok zamanında gerçekleşti. Ne denir, sadece Çin kamışı durumunda ele aldılar.
Bu arada, IAEA, 1 sözcüsünün, ajansın 2009'ten sonra İran'da nükleer patlayıcı bir cihazın geliştirilmesiyle ilgili olarak güvenilir bir faaliyet işareti bulunmadığını söylediğini açıklayan Tahran'ın talebine derhal cevap verdi. IAEA’ya göre, Aralık ayında 2015’in Genel Müdürü Yukiya Amano, İran’ın nükleer programı ile ilgili geçmişte ve şu anki sorunların son bir değerlendirmesi ile Ajans Yönetim Kurulu'na bir rapor sundu.
IAEA sözcüsü tarafından yapılan bir açıklamada, Ajans'ın bu raporda 2003'in sonunda, İran'da nükleer patlayıcı cihazların geliştirilmesiyle ilgili bir dizi etkinliği koordine etmeye yönelik bir organizasyonel yapı kurulduğunu tahmin ettiği bildirildi. Her ne kadar bazı etkinlikler 2003'ten sonra gerçekleştiyse de, koordineli bir çabanın parçası değildiler. Ajans ayrıca, bu faaliyetlerin fizibilite ve bilimsel araştırmaların sınırlarının ötesine geçmediğini ve belirli ilgili teknik yetenekleri edinmediğini de tahmin etmiştir.
Sonunda Salı günü, IAEA’nın resmi İran’a verdiği yanıtın hemen ardından ve aynı zamanda Netanyah, Tahran’dan Tel Aviv’e resmi bir açıklama yaptı. İsrail Başbakanı’nın temelsiz iddialarını çağıran İran Savunma Bakanı Tuğgeneral Hacı, Netanyahu propaganda gösterisinin Siyonist rejimin Filistinlilere karşı işlediği suçları gizlemeye yönelik olduğunu ekledi. Ayrıca ABD'nin nükleer işlemle ilgili davranışının uluslararası sistem için tehlikeli olduğunu belirtti. Bakan, İran’ın nükleer anlaşma kapsamındaki tüm yükümlülüklere tam olarak uyduğunu hatırlattı ve şu anki ABD yönetiminin anlaşmayı bozma veya durdurma yönündeki hareketini "Amerikalıların güvenilir olamayacağına" dair kanıt olarak nitelendirdi.
Geleneksel sert stile bağlı kalarak, İsrail işgal rejimi demeyi unutmadan General Khatami, Tel Aviv'e ve müttefiklerini "komplo örgütlenmeyi bırakmaları ve tehlikeli davranmayı bırakmaları gerektiğini çünkü İran'ın tepkisini şaşırtıcı kılacak ve onları üzeceklerini" hatırlattı. Sadece uzun zamandır acı çeken Suriye topraklarının İran ve İsrail arasındaki gerçek bir askeri çatışma için en uygun olduğunu söyleyerek bu tür doğu isyanlarını çözmeye bile çalışmayacağız.
Bugün İslam Cumhuriyeti’nde nükleer anlaşmayı bozmanın ya da İsrail’le tam kapsamlı bir çatışmaya yatkın olmadığı açıktır. Suriye meselelerindeki “karmaşıklıklarını” ortadan kaldırmak istemedikleri ve gerçekten orada rahatsız edilmek istemedikleri bir başka şey. Böyle bir amaç uğruna İran, “Netanyahu Şovu” nu, bir zamanlar o nükleer butona sahip olma yolunda kendi başarıları hakkında blöf yaptığı gibi kullanmaya çalışabilir. Bununla birlikte, Tahran'da, aynı Suriye'yi “üç kişilik”, Rusya ve Türkiye ile birlikte çok uzun bir süre boyunca çözmede başarılı olamayacaklarını da anlamalıdırlar.
Anlaşılan, Suriye'de aynı köpeğin tekrar gömülmekte olduğu görülüyor, bugün bugün bir kez daha İsrail Başbakanı'na daha çok kazıyor veya kazmaya çalışıyor. Birkaç ay önce, Kudüs'te bir eve taşınma partisi için Washington'dan carte blanche alan resmi Tel Aviv'in, Beşar Esad'da derhal daha aktif hale gelmesi önemli. İsrail’den, Suriye’nin Lübnan’ı işgalini önemsemediğini, Hizbullah’a destek verdiklerini ve aynı zamanda Golan Tepeleri’nin hiçbir zaman Suriye’den dönmeyeceklerini ve aynı zamanda hem Suriye’den hem de Türklerden Lübnan.
Bu arada, Tel Aviv’de veya Kudüs’te olsun, birçoğu İran’la, hatta Suriye’de bile bir savaşa katılmanın İsrail’e bir tabanca namlusunu tapınağına getirmeye eşdeğer olduğunu biliyor. Birleşik Devletler'den tam olarak desteklense ve sonuç olarak, müttefiklerinin çoğundan, bu, bölgedeki neredeyse tamamen izolasyonun garantisidir. Bu neredeyse yıkıcı unsurlarla ülkenin hemen su basmasıdır. Bu, diyaloğun sadece daha iyi hale geldiği Türkiye ile ve uzun yıllar boyunca şaşırtıcı bir şekilde yapıcı olan diyalog Rusya ile boşanmadır.
Son olarak, yüz binlerce Filistinli olan gerçekten büyük ve aynı zamanda ucuz işgücü kaynağının garantili bir kaybıdır. Ve hatta (işte bir paradoksu), Suudi Arabistan'ın İran müttefiki haline dönüşmesi. Şimdi hangi çelişkilerin daha güçlü olduğunu kim bilebilir ki: İslamcılar arasında veya Yeşil Afiş özürlüleriyle İsrail arasında dinler arası.