YÜZLEŞME/GÖKÇER TAHİNCİOĞLU
"Kestim kara saçlarımı"*
Bazı çocuklar, fırtınanın içinde doğarlar ve savrulmaktan kurtulmak için mücadele etmeleri ölmeleri demektir.
Bazı çocuklar, fırtınaları uzak bir masalda dinleyen yaşıtları gibi korkmaz, gerekirse kara saçlarını da kesebilir.
* * *
Dilek Doğan'ın, anne ve babasının bakmaya kıyamadığı belinin altına kadar uzanan kara saçları vardı.
Maraş Afşin'de Serkizçay'da doğdu.
Serkizçay denilince "sakıncalılar" dışında kimse bilmiyor şimdilerde.
1946'da, ismi değiştirilirken Türkçayırı yapılmış eski isminden eser kalmasın diye.
Doğan ailesinin tek kızıydı, 4 erkek kardeş bir de Dilek.
En küçüğün bir büyüğü kızını yere göğe koyamıyordu ailesi.
Ailesinin O 3-4 yaşındayken taşındığı İstanbul Armutlu'daki çocukların güzel ablası, ağabeylerinin güzel kardeşi.
En çok babası sorgusuz sualsiz götürüldüğünde ağlamıştı.
İstanbul'daki çocukluğu tam 6 yıl babasının cezaevinden dönüşünü beklemekle yaşlanmıştı.
Babası çıktığında, "avukat olacağım" demişti; "belki bir daha senin gibi insanları götürmezler."
Olamadı.
Zordur Armutlu'daki çocukların istediğini olmaları.
Ama derslerinde çok başarılıydı.
Üniversite sınavına girdi, o yokluk içinde, Maraş'ta, Bursa'da okullar kazandı.
Gidemedi.
Zordur fişlenmiş bir ailenin çocuğunu uzaklara yollaması.
İşe girdi, eğabeyinin düğünün olduğu gece de "çalışacaksın" denilince, haksızlığa karşı sessiz kalamadı.
Son olarak bir mağazada işe başladı, okuyan kardeşine para gönderiyor, ağabeyinin kredisine destek oluyordu ödüyordu, seviyordu işini.
* * *
Doğan ailesinin evi her operasyonda basılırdı.
Bir kere girmişti isimleri listeye, bütün aile alışıktı.
Birilerinin ilk kez başlarına gelince yakındıkları "sabaha karşı çalan kapı", Doğan ailesi için sadece bir rutinin parçasıydı.
Ama elbette olabilirdi sadece başlarına gelince yakınanlara göre, Armutlu'da değil de nerede çalınacaktı ki kapı!
Dilek her seferinde öfkelenirdi.
Girdikleri yer evleriydi, arama yapılacaksa da özen göstererek, etrafı dağıtmadan, annesini üzmeden yapmalılardı.
Belki artık son sonra hassasiyeti bildiklerinden daha önce yapılan bazı aramalara gelenler, yanlarına muhtar ya da bir komşuyu alır, kapıyı çalar, galoş varsa giyer, yoksa ayakkabılarını çıkartır, aramayı yapardı.
18 Ekim gecesi ise her şey farklıydı.
Mahallenin gençleri ve Dilek'in şehir dışından uçakla geceyarısını geçtikten sonra gelen ağabeyi apartmanın önünde sohbet ediyordu.
Polisler gelince sabahın 04.00'ünde ağabeyi açtı o yüzden kapıyı.
Önce Dilek'i uyandırdı.
Anne ve babasını uyandırmasını söyledi, annesi her seferinde olduğu gibi korkabilirdi, Dilek uyandırdı anne ve babasını.
Sonra kapının önüne geldiler.
Dilek, uyardı polisleri; Ya ayakkabınızı çıkartın, ya galoş giyin.
İçlerinden biri Dilek'ten kimliğini istedi.
Dilek verince, "Bu sen misin?" dedi.
Tek tek soruyordu kimlikteki bilgileri.
Dilek öfkelendi.
Öfkeli polis dışarı çıkıp geldi, "galoşumuz yok" dedi, polislerden ikisi ayakkabısını çıkartıp girmişti.
Bir anda öfkeli polisin elinde silah belirdi, ne olduğunu anlamadan o silah ateşlendi, Dilek'in bedeninden girip çıkan kurşun, Doğan ailesinin evinde de artık büyükçe karanlık bir delikti.
Aynı polis, metrelerce ötedeki kardeşini göstererek, "Oğlun vurdu kızını" dedi.
Ne arbede ne boğuşma vardı o sırada, iki polis evin içindeydi.
Sonra polisin elinden yeniden sıkmasını engellemek için silahı almaya çalıştı aile.
Dilek ayaklarının dibinde yerdeydi.
Kızlarını güçlükle çıkartıp o arbededen bütün aile hastaneye gitti.
Evdeki polisler ise önce kovanı arayıp, sonra köşe koltuğun arasına sıkıştığından bulamayınca, kaçarcasına gitti.
Evde duruyor hala çıkarttığı ayakkabılarının tekleri.
* * *
Günlerce hastanede direndi Dilek, sonra son nefesini verdi.
Kaçırdı hastaneden polis, sakıncalı olabilirdi cenazesi.
Otopsiden sonra para bile teklif ettiler aileye, "Biz ödeyelim memlekete gömün, getirmeyin Gazi'ye."
Güçlükle kızlarının cenazesini teslim alabildi aile.
Saçlarını yıkadılar, üşümesin diye kuruttu, ördü ailesi.
Eline kına yaktılar.
Sırtı acımasın diye toprağa serdiler battaniyesini.
* * *
Dosya için gizlilik kararı alındı, ne tutuklama, ne başka şey var şimdi.
Elbette biliyoruz olası bütün gelişmeleri.
Ve dosya gizlenirken, gizlenmesin diye Doğan ailesi, geçtiğimiz günlerde polisler Tunceli'de okuyan kardeşinin evini "ziyaret" etti.
"Dilek Doğan vurulduysa da boşuna vurulmadı, kimbilir ne yaptı?" izlenimini yaratmak ne de olsa önemliydi.
Oysa bunca "yüce amaçlara" rağmen basittir hayat neticede; misal babası için "Her sabah ben öper giderdim. Şimdi hayal oldu her şey" basitliğinde.
Basittir hayat neticede ve daha da basitleşir anlam; evinizi kirletmeye hakları olmadığını söyleyecek, yani kara saçlarınızı kesecek kadar cesaretlendiğinizde.
* (Gülten Akın)