Filmle İlgili Röportajlar
Evet, şimdi insanlar Fight Club'ı izledikten sonra lobiye gidip birbirlerini yumruk atmaya mı başlamalı?
Pitt: Buna evet mi demem gerekiyor? Tabii ki hayır.
Norton: Bundan ne anladınız ki siz.
Bu bir terapi seansı değil.
Pitt: Film çok yoğun, bir çok fikir ve ideoloji ile yüklü. Ben insanların filmi kendilerinin yorumlamalarını isterim, kendi yorumlarımla onları etkilemek istemem.
Brad, senin hala parmaklarında yara izleri var.
Pitt: Onlar Edward ve benim vazgeçememizden dolayı kalanlar. Bugün sabah biraz kapıştık.
Bunlar David Fincher size senaryoyu verdikten sonra nasıl değişti? Kitap biraz daha değişik.
Pitt: Ben öyle hissetmiyorum. [Norton'a bakarak.] Sen öyle hissediyormusun?
Norton: Bence bu kitabın ruhuna göre çok doğru; filmde kitapla kelimesi kelimesine aynı olmayan çok az dialog var. Sonu ise, bence sinemaya uygun olarak ayarlandı ve bir çok yönden bu kurtarmaya yönelik. Filmde Tyler'ın yenilmesi ve Tyler'ın içinde bulunduğu durum açık.
Pitt: Kendi karakterinizi bulmanız.
Norton: Evet, benim [karakterim] filmde başardığı birşeyler var, aynen senin [karakterin] The Graduate'in sonunda yaptığın gibi. Fakat siz onun ne başardığını tam olarak bilmiyorsunuz. Fakat onun eski haliyle, yeni hali arasında bir yerlerde savaştığını biliyorsunuz.
Bu jenerasyonda kafası karışan insanlar hangileri?
Norton: [Öksürerek] Bütün bunlara basit bir etiket yapıştırmak istermiyim bilmem ama ben kendi tepkilerimin - birçok kişinin tepkilerinin neden böyle olduğunu düşünürüm. Kitabı okuduğumda ilk dikkat ettiğim cümle "Benim jenerasyonumda hissettiğim enerji tepkisi bu." Bunu özüne inerek, komplike bir şekilde düşündüm. Reality Bites görüşlerinde olduğu gibi, bizi tembel, amaçsızlar olarak gördüğünden daha değişik algıladım. Ben Fight Club'ı hiçbir şeyin yapamayacağı şekilde hissettim, reklamların oluşturduğu sistemin dışındaki dünyada var olabilecek umutsuz insanları araştırdım.
Kitapta birçok sey var. Benim Brad ve Fincher'la karşılaşmam, kitabı okumamız ve "Bunu çok sevdim" dememiz. Bir çeşit, kitaptan atasözlerini okuyup bunu büyük bir pankarta yazıp asmanız gibi şeyler hissediyorsunuz. The Graduate'in o jenerasyona veya Rebel Without a Cause'un jenerasyonuna hissettirdikleri gibi olan okuduğum ilk şeydi. Sanki bu engeller arasında kök salmış birşey gibi.
Pitt: Bizim nasıl televizyonun yetiştirdiği ilk jenarasyon olduğumuzu, reklam bombardımanına tutulmanın nasıl birşey olduğunu konuştuk. Yön duygusu yoktu. İdeallerimiz, eğer arabanı sürebileceğin bir yere gidebilirsen, bu marka birayı içersen, böyle bir kadına sahip olursan o zaman ruhen mutlu sayılırsın idi.
Fakat bunların hepsine sahipsin Brad! Sen ruhen mutlu değilmisin?
Pitt: İşte, kimse bunu benden duymak istemiyor. Para özgürlüktür, sorgulanamaz ve ben bu özgürlüğün herkesde olmasını dilerim çünkü bu bir eğlence. Fakat bu öğrendiğiniz ve sonradan niçin diye baktığınız, bir zamanlar başaran fakat devam ettirmeyen insanlar için geçerli. Daha sonra ne yapıyorsunuz? Kendinize saplanmışsınız ve farkediyorsunuz ki bütün bunlarla bir sonuca varılmıyor.
Hiç bu adamların hissettiği nefreti hissettiğiniz oldu mu? Çıkış yeri olmayan bu adamlar gibi yani.
Pitt: Bu gibi değil. Kitap bana göre, gereksiz saldırı veya başkasının saldırması ile ilgili değil.
Norton: Katılıyorum.
Pitt: Bizim nasıl seyirci haline geldiğimiz ile ilgili. Televizyon izliyorsunuz ve ordaki oyuncuların giydiği elbiseleri satın alıyorsunuz. Başkalarının yaşadıkları hayatı izliyorsunuz fakat yaşayamıyorsunuz, bu gerçekten biraz korkutucu.
Norton: Buna tamamen katılıyorum. Bunun büyük bir ayırım olduğunu düşünüyorum. İlk önce karakterlerin önerdiklerinin ne olduğunu ve filmin önerdiklerinin ne olduğunu ayırmak önemli. Çünkü Tyler'ın sundukları ve filmin sonunda karakterin içinde kaldığı durum, kucağınızda ayıklamanız için duran yapraklar gibi. Tyler'ın gösterdikleri ne olursa olsun filmin verdiği mesajlar ile karıştırılmamalı. Film onu sizin anlayabilmeniz için açık bırakıyor. Aynen benim karakterimin söylediği gibi "Bununla daha ne kadar devam etmek istiyorsun?"