Söylemek istediğim bir şeyler var.
Boş bir sayfa önümde şimdi. Üzeri henüz karalanmamış elime geçen tek sayfa; fakat kırışmış, eski. Üzerine yazılacak olan kelimeler gibi. Bir türlü söylenemeyenlerin yazıya dökülmüş halleri. Kırıntılar. Defalarca insanın içinde biriktirdiği. Boş bir sayfa şimdi, üzerinde kelime kırıntıları. Bir zarf yanında. Belli ki okunması için yazıyorum. Üzerine günlerce akılda kalan ismin yazılması üzere yanıbaşımda bulunan bir zarf. Kırışmış, eski. Dörde katlanıp da içine yerleşecek olan kağıt gibi. Söylemek istediğim bir şeyler var, belli. Okunmasını istediklerimin, resmi.
İçten içe dile getirilmek istenilen, yalnızca bir kağıt parçası üzerine biriktirilen kelimeler önümde şimdi. Kalemimden zar zor akıtılan sözcüklerin anlamlaşmış halleri. Üzerine özlem kokuları sinmiş kırışmış, eski bir kağıt parçası. Ne denli önemli. Söylenemeyenlerin dolaylı yönden dile getirilmiş hallerini barındırıyor üzerinde çünkü. Sayfanın başından sonuna kadar ise satır aralarından yükselen melankolik bir ezgi. Senden bana kalan tüm kırıntıların resmi.
İçi, her biri dörde katlanmış sayısız kağıtlarla dolu bir zarf önümde şimdi. Eski. Sağ üst köşede ise aklımda kalan ismi.
O zarf, kitaplığımında yer alan sıradan bir kitabın arasında şimdi.
Unutulmak istenir gibi.