Silah Ustası
Kan ter içinde attı üstünden yorganı. Nefes nefeseydi. Hançerini yokladı. Sehpanın üzerindeydi. Sıkı sıkı kavradı. Yataktan çıktı, matarasından bir yudum su aldı.
“Sokayım…”
Üstüne solmuş mavi hırkasını geçirip odanın dışına çıktı. Kararlaştırılan gün bugündü. Haydut Kral ve Kara Kardeşler Nilüfer’e yürüyecekti. Ama bugün bir tuhaftı. Tarif edemezdi. O günleri anımsatıyordu sanki. Zindanı, hapları, Genç Efendiyi. Ve usta tavus kuşunu. Kuş, gözleri kör edecek kadar güzeldi. Bu öyle bir histi ki sanki her an Genç Efendi yanında belirecekti. Ve emredecekti;
“Uç!”
Ve sanki yine yere kapaklanacaktı Silah Ustası. O sıralar adı Yala’ydı. Silah Ustasından farklı olarak onun saçları uzundu, bir genç kızınki kadar uzun. Tavus Kuşu bunu kendisine hakaret sayardı, tek güzel o olmalıydı ya.
Rüyasında Genç Efendi’yi görmüştü. Elinde kırbacıyla emrediyordu. “Uç!”
Sonra tavus kuşu gelmişti. “Böyle mi koruyacaksın öğrencini?” demişti. “Kral sizi düzecek ve o da senin gibi sikik bir köle olacak,” demişti yere tükürüp. Silah Ustası hançerini aramıştı. Artık o küçük Yala değildi. Silah Ustasıydı. En namlı şövalyeleri kıskandıracak kadar asil, en azılı canavarları avlayacak kadar güçlüydü.
Kırbacını tekrar sallamıştı Genç Efendi. “Uç!” diye bağırmıştı. Sonra uyanmıştı. Ve tekrar Silah Ustasıydı. Küçük Yala değildi. Yala’yı tarihe gömmüştü Silah Ustası. Upuzun saçlarıyla beraber. Ama bazen o saçları özlüyordu. Neden bırakmıyordu ki tekrar? Bu zamana kadar neden saçını tekrar uzatmamıştı?
Bir an dona kaldı. Cevabı bugüne kadar hiç sorgulamamıştı. Ama bu his, zihnine gömdüğü ne kadar soru varsa ortaya çıkarıyordu. Gerçekten, neden saçlarını uzatmamıştı ki? Tavus Kuşu yoktu artık. Çok uzaklardaydı. Yala’ya - hayır Silah Ustasına erişemeyecek kadar uzakta. Ama neden bırakamıyordu. Neden her gün usturayı vuruyordu kafasına?
Aynaya baktı. Gördüğü şeyden iğrendi. Silah Ustası yoktu aynada, yine o vardı. Yala, küçük, çelimsiz Yala. Korunmasız Yala.
Robb
Kara Ağaç ellerini ve ayaklarını çözmüştü. Gitmekte özgür olduğunu söylemiş, fakat nereye gidebileceğini söylememişti. Yaratığa bildiği her şeyi anlatmıştı iç dünyayla ilgili.
Ve yine aynı şey olmuştu. Anlık olarak korkuyu unutmuş olsa da. Yeniden kesmeye başlamıştı derinden. Korkmaktan hiçbir şeyden etmediği kadar çok nefret ediyordu. Bir sırtlan sürüsünün geyiğe saldırdığı gibi kemiriyordu bacaklarını.
Yüreğinin derinlerinden bir küfür savurdu tanrılara. Nerede olduğunu bilmiyordu, ancak dış dünyada olmalıydı. İsim verilmeyen diyarlarda. Soğuk dondurucuydu ve burada kar hiç durmuyordu. Bulunduğu mağara tepelik bir yerdeydi ve mağaranın dışına adım atmak bile ürkütücüydü. Kara Ağaç burada nasıl yaşayabiliyor, hayret etmişti.
Renksiz savaşçı herhangi bir ikramda bulunmamıştı, ama gözle görülür bir şekilde yumuşamıştı çocuğa karşı.
Ak Karga mağaraya iniş yaptığında şafak sökmüştü. Kara Ağaç herhangi bir üşüme ya da zorlanma belirtisi göstermiyordu.
Kara Ağaç süt dolu matarayı çocuğa fırlattı. Robb beceriksizce yakalamaya çalıştı, ancak başaramadı.
İnsana benzeyen, ama bir o kadar da benzemeyen adama ne söyleyeceğini kestiremeyerek yarı çekingen bir şekilde sordu, “Avlanmaya mı gittin?”
“Avlanmak?” Eion gülümsedi. “Renksiz halk, katil değildir maymun,” diye terslendi.
Robb şaşırarak “Sör Klaus ve askerlerine yaptığın…” dedi ancak cümlesini tamamlamadı.
“Katil olan ben değildim, onlardı velet. Ben onlara adalet getirdim. Ve sana garanti ediyorum, tepedeki maymuna da adaletin ne olduğunu öğreteceğim”
Robb gülmemek için kendini zor tuttu. Adam güçlü olabilirdi, ama Kral Arthur’un en güçlü olduğunu kundaktaki çocuklar bile bilirdi. Ozanlar en çok Arthur’un meziyetleriyle ilgili şarkılar yazarlardı. Kara Ağaç Eion kendini ne sanıyordu?
Ak Karga Grame lafa atladı. “Renksiz halkı hakkında ne biliyorsun çocuk?”
“Burası hakkında bildiğimden daha az şey,” diye yanıtladı Robb.
“Renksiz halk avlanmaz. Beslenmek için diğer canlara kıymaz ve ne olursa olsun şiddete başvurmaz. Tabii gördüğün adam gibi kuralları çiğnemeyenler de yok değil. Katledilmelerinin sebebi güçsüz olmaları değildi. O maymunları böcek gibi ezebilirlerdi.”
Eion kaşlarını çattı. “Zıkkımlan velet, çok konuşuyorsun. Hatta uykularında bile.”
Robb sütü diline değdirdiği an vücudunun ısındığını hissetti, ancak adama sormadı. Tüm açlığını ve yorgunluğunu götürmüştü. Ancak akılda kalan bir tadı yoktu.
“Beni dinle maymun,” dedi Eion. “Gitmek istiyorsan çabuk ol, dış diyardaki her halk Renksizler gibi değildir.”
Robb yumruklarını etine geçirdi, kanatana kadar geçirdi. “Gidecek bir yerim yok!” diye haykırdı Renksiz savaşçıya.
“O zaman kal ve öl,” dedi Kara Ağaç. Çocuğun gözlerinde kararlılık yoktu, daha çok korku vardı. Tanrılar merhamet etsin, bu çocuk neyine güveniyordu?
"Kalacağım," dedi belli belirsiz.