Ashikaga Takauji Kimdir ?
Ashikaga Takauji Kimdir ?
Doğum tarihi: 18 Ağustos 1305, Ayabe, Kyoto, Japonya
Ölüm tarihi ve yeri: 7 Haziran 1358, Kamigyo Ward, Kyoto, Japonya
Ashikaga Takauji Biyografi
Japon savaşçı şefi Ashikaga Takauji (1305-1358), 14. yüzyılın iç savaşları sırasında askeri hegemonya konumuna yükseldi ve ortaçağ Japonya’nın ikinci şogunluğunu veya savaşçı hükümetini kurdu.
Ashikaga şogunluğu (Kyoto’nun Muromachi bölümündeki merkez ofislerinin konumu nedeniyle Muromachi şogunluğu olarak da bilinir), birçok değişiklik geçirmesine rağmen, 1336’dan 1573’e kadar Japonya’nın en azından itibari askeri üstünlüğünü korudu.
Ortaçağın ilk şogunluğu, 1185 yılında Minamoto Yoritomo tarafından doğu eyaletlerindeki Kamakura’da kurulmuştu. Yoritomo, Kyoto imparatorluk mahkemesi tarafından atanan shogun veya “generalissimo” olarak, vasal takipçileri üzerinde güçlü bir kişisel yönetim uygulamıştı. 1199’da öldüğünde, ikinci ve üçüncü şogun olarak onun yerine geçen iki genç oğlu, Minamoto’nun şogunluk üzerindeki kontrolünü koruyamadı ve 13. yüzyılın başlarında, Hojo ailesinin liderleri (evlilik yoluyla Yoritomo ile ilişkiliydi) Shogunate naipleri olarak Kamakura’da gerçek hükümdarlar oldular.
Ashikaga, Minamoto klanının ana şube ailelerinden biriydi. Kamakura döneminde (1185-1333) Hojo vekillerine sadakatle hizmet ettiler; ancak daha sonraki olayların kanıtlayacağı gibi, bir gün Minamoto otoritesinin ülkenin ordusu arasında önceliğini yeniden öne sürme umudunu beslediler.
Hojo vekilleri bazıları tarafından Minamoto’nun haklarını gasp edenler olarak görülse de, Kamakura shogunate hükümetini feodal adalet temelinde ve 13. yüzyılın büyük bölümünde belirgin bir verimlilikle yönettiler. Moğolların 1274 ve 1281’de Japonya’yı işgal etmeye yönelik iki girişimini püskürtmek için gereken çaba ve masraf ve olası bir üçüncü girişime karşı savunmayı sürdürme ihtiyacı, Hojo yönetimine büyük bir yük bindirdi ve ailenin düşüşüne katkıda bulundu.
14. yüzyılın ilk yıllarında, Hojo yönetiminin kalitesi, ülke genelinde hoşnutsuzluk seslerinin yükseldiği bir noktaya kadar bozuldu. Hojo naipleri, Kamakura’da iktidara gelmelerinin başlarından itibaren, Japonya’daki eski merkezi hükümet merkezi olan Kyoto’daki imparatorluk sarayını neredeyse tamamen siyasi bir iktidarsızlık durumunda tutmayı başarmışlardı. Bununla birlikte, Hojo kontrolü zayıfladıkça, hem Kyoto saraylıları hem de taşralı savaşçılar arasında artan sayıda insan yeni liderlik için İmparator’a bakmaya geldi.
1324’te ve yine 1331’de Hojo, Kyoto’da onlara karşı yapılan entrikaları ortaya çıkardı ve hatta II. İmparator Daigo’yu ikincideki rolü nedeniyle imparatorluk başkentinden sürgün edecek kadar ileri gitti. Hojo karşıtı hareketin şiddeti artmaya devam etti ve 1333’te Hojo, Kyoto bölgesinde patlak veren savaşı kontrol altına almak için Kamakura’dan ordular göndermek zorunda kaldı. Hojo kuvvetlerinin komutan generallerinden biri, zaten 28 yaşında olan Aşikaga ailesinin başı olan Takauji’ydi. İmparatorluk başkentine yaklaşırken Takauji, sürgündeki II. Kyoto. Neredeyse aynı anda, doğudaki başka bir askeri güç Kamakura’ya girdi ve Hojo liderlerini ve onların yakın takipçilerini kararlı bir şekilde yendi. böylece Kamakura şogunluğunun çöküşüne neden oldu. Bu saldırıyı yöneten general, Takauji gibi Minamoto klanının önemli bir şube ailesinin (Nitta) başı olan Nitta Yoshisada idi.
Sürgünden Kyoto’ya döndükten sonra, Daigo II Kamakura şogunluğunun yıkımından yararlanmaya çalışarak tahtın uzun süredir uykuda olan otoritesini yeniden tesis etmeye veya “geri yüklemeye” çalıştı. Japon tarihinde daha önce güçlü hükümdarlar olmasına rağmen, en azından 9. yüzyıldan bu yana eğilim, diğer ailelerin ve grupların merkezi yönetici güçleri üstlenmesi yönündeydi. Fujiwara’nın saraylı ailesi, örneğin, kendilerini tahtın vekilleri olarak kurarak, 10. ve 11. yüzyılların çoğunda Kyoto’da neredeyse tamamen güçlüydü. Ve 12. yüzyılda doğu eyaletlerinin ordusu, Kamakura şogunluğunun kurulmasıyla Japonya’nın yeni yöneticileri oldu.
Olağanüstü kararlı ve dikbaşlı bir kişi olan II. Daigo, Kyoto’daki sarayından doğrudan ve kişisel olarak imparatorluk yönetimini uygulamaya çalıştı. Ancak o ve danışmanları, orta çağdaki Japon toplumunun en kritik kesimi olan taşralı savaşçı sınıfının ihtiyaçlarını karşılamada belirgin şekilde başarısız oldular. Çok geçmeden, daha önce Kamakura’daki Hojo rejimine yöneltilen hoşnutsuzlukların çoğu Daigo II’nin mahkemesine karşı döndü.
Bununla birlikte, 1333-1336’daki kısa Restorasyon hükümetinin kaderinin muhtemelen en önemli belirleyicisi, Takauji ve Nitta Yoshisada arasında ortaya çıkan savaşçı sınıfın liderliği için şiddetli rekabetti. Yoshisada, mahkemeye kendini sevdirmeyi ve Daigo II ile baş danışmanlarını Takauji’ye karşı döndürmeyi başardı. 1335’in sekizinci ayında Takauji, Hojo ve onların eski takipçilerinin ayaklanmasını bastırmak için doğu eyaletlerine gitti. Üç ay sonra İmparator, Takauji’nin doğuda bağımsız bir bölgesel üs kurmayı amaçladığını suçlayarak, Yoshisada’yı kendisine karşı cezai bir kuvvet yönetmesi için görevlendirdi. Böylece, II. Daigo’nun diğer destekçileriyle ittifak yapan Aşıkaga ve Yoshisada arasında uzun bir savaş dönemi başladı. Bir isyancı olarak damgalanmaktan kaçınmak için, Takauji, imparatorluk ailesinin aynı zamanda tahtı arzulayan rakip bir kolunun desteğini aldı. En azından isim olarak, mücadele böylece emperyal halef üzerine bir hanedan anlaşmazlığına yükseltildi.
Savaşın gidişatındaki birkaç değişiklikten sonra Aşıkağa, 1336’da Kyoto’yu işgal etmeyi ve II. Daigo’yu adayları lehine tahttan çekilmeye zorlamayı başardı. Birkaç ay sonra Daigo II başkentten kaçtı ve güneye, önde gelen bazı destekçilerinin onu beklediği Yoshino’ya kaçtı. Daigo II, onun “fedakarlığının” geçersiz olduğu ve hala Japonya’nın meşru hükümdarı olduğu konusunda ısrar etti.
1336’dan 1392’ye kadar Japonya’da iki mahkeme vardı: II. Daigo’nun güney mahkemesi ve Yoshino’daki ardılları ve Ashikaga tarafından yönetilen Kyoto’nun kuzey mahkemesi. Mahkemeler arasındaki savaşın ilk birkaç on yılında kayda değer çatışmalar yaşandı ve hatta Güney mahkemesinin güçleri Kyoto’yu birkaç kez geri aldı. Ancak Aşıkağa yavaş yavaş muhalefeti azalttı ve 1392’de Güney imparatorunu Kyoto’ya dönmeye ve egemenlik iddiasını Kuzey imparatoruna bırakmaya ikna ederek mahkemeleri yeniden birleştirmeyi başardılar.
Mahkemeler arasındaki savaşın başlangıcında, Takauji Kyoto’da yeni bir şogunluk kurmuştu. Doğu eyaletlerinden bir reis olarak Takauji, şogunluğunu Kamakura’ya yerleştirmeyi tercih ederdi. Ancak, esas olarak Honshu’nun orta bölgesinde Güney mahkemesiyle savaşma ihtiyacı, şogunluğun karargahı için Kyoto’yu seçmenin tavsiye edilebilirliğini dikte etti. Bununla birlikte, Takauji ve danışmanları, kendilerini açıkça, yok edilmesine yardım ettikleri Kamakura şogunluğunun halefleri olarak gördüler ve hükümetlerini Kamakura şogunluğu ile aynı doğrultuda yapılandırmaya çalıştılar.
Kamakura şogunluğu ve sonraki Edo veya Tokugawa şogunluğu (1603-1867) ile karşılaştırıldığında, Aşıkağa şogunluğu zayıf bir yönetici kurumdu. Kuzey sarayına tamamen hakim olmasına ve rakip Güney sarayının savaşma gücünü istikrarlı bir şekilde azaltmasına rağmen, Aşıkağa şogunluğu, bölgesel ayrılıkçılığa yönelik güçlü bir eğilim tarafından başından beri engellendi. Takauji ve şogun olarak hemen ardılları, toprak üzerinde gevşek bir askeri hegemonyayı bile güvence altına almak için çok fazla toprak vermek ve önde gelen generallerine kapsamlı yönetim haklarından vazgeçmek zorunda kaldılar. Ancak Aşıkağa hegemonyası Kyoto’dan uzak bölgelerde neredeyse hiç yoktu ve 15. yüzyılın sonunda tamamen dağılmıştı.
Nitta Yoshisada 1338’de savaşta öldürüldü ve İmparator II. Daigo 1339’da öldü. Bu büyük hasımların ölümlerinden birkaç yıl sonra, Takauji Güney sarayının saldırgan savaş gücünü neredeyse ortadan kaldırdı ve bir anlaşma aramak için iyi bir konumdaydı. Bununla birlikte. Ancak 1350’lerin başlarında, şogunluk içinde – Aşıkağa’nın önde gelen birkaç vasal liderinin yanı sıra Takauji ve kardeşi Tadayoshi’yi içeren – böyle bir hareketi engelleyen anlaşmazlık ortaya çıktı.
Tadayoshi, 14. yüzyılın başlarında Ashikaga ailesinin ulusal öneme sahip yükselişinde önemli hizmetler gerçekleştirmiş ve şogunluğun bazı yönetici güçlerini kardeşiyle paylaşmıştı. Yine de şogunluk içinde düzeni yeniden kurma sürecinde Takauji, hayatının son yıllarını karartan bir eylem olan Tadayoshi’yi öldürmeye zorlandı.
Takauji 1358’de 53 yaşında ölünce yerine oğlu Yoshiakira geçti. Takauji’nin hayatı neredeyse tamamen savaşmaya ayrılmıştı ve Aşikaga hegemonyasını istikrara kavuşturmak ve mahkemeler arasındaki savaşı sona erdirmek Yoshiakira ve üçüncü Aşıkaga şogunu Yoshimitsu’ya kalmıştı.
14. yüzyıl, Japon tarihindeki tek büyük hanedan ayrılığına tanık oldu ve daha sonraki birçok milliyetçi, onun sunduğu temel yorumsal sorun olarak gördükleri şeyle uğraşmak zorunda hissettiler: Kuzey ya da Güney, iki mahkemeden hangisi olarak kabul edilmelidir? “meşru”? 19. yüzyılın sonlarına gelindiğinde en yaygın olarak kabul edilen iddia, II. Daigo hiçbir zaman özgürce tahttan çekilmediği için, Güney sarayının 1336’dan 1392’ye kadar varlığı sırasında meşru olduğuydu. Güney sarayı sadık kahramanlardı ve Aşıkağa ve müttefikleri gerçek “hainler” olarak görülüyordu.
İkinci Dünya Savaşı’na yol açan aşırı milliyetçilik ve askeri saldırganlık döneminde, özellikle Takauji, Japon tarihindeki en iğrenç kişi olarak aşağılanmaya başlandı. 1934’te, aynı zamanda tarih meraklısı olan ve Takauji’yi olumlu gösteren bir makale yayınlayan bir Kabine bakanı görevinden istifa etmeye zorlandı. Ve savaş sırasında, yıllar önce Takauji’nin “inançını” anlayışla analiz etmeye çalışan tanınmış bir bilim adamı ciddi biçimde eleştirildi.
İkinci Dünya Savaşı’nın sona ermesinden bu yana Japon bilim adamları, hanedan meselesi ve 14. yüzyılın sivil çekişmesi ile resmi kınama korkusu olmadan başa çıkabildiler. Son çalışmaları, Takauji’yi kendi dönemi bağlamında daha tarafsız ve uygun bir şekilde değerlendirdi.