Cale kapalı gözlerini açmadı. Ancak Alberu bu konuda hiçbir şey söylemedi.
Çünkü Cale’den sadece bir Kara Elf ile tanışmasını değil, Kara Elf köyüne gitmesini isteyerek çok şey talep ettiğini biliyordu.
– Benim için almanı istediğim bir eşya var. Kara Elfler bana yardım ediyor ve şu anda hareket edemiyoruz.
Alberu, ölü manayı kullanarak güçlenmekle meşgulken, Kara Elfler ona yardım ediyor ve kılık değiştirerek işleri hallediyorlardı.
– Benim de gidecek bir insana ihtiyacım var.
Bu eşya bir uzman tarafından yapılmış olsa da, bir parça Kara Elf kanı olan biriyle temasa geçtiği anda etkinleşen tek kullanımlık bir eşyaydı. Bu yüzden ancak insanlar veya hayvanlar gibi karanlık doğaya sahip olmayan varlıklar tarafından taşınması mümkündü.
Cale yavaşça gözlerini açtı ve sallanan sandalyeye yaslandı.
“Ne tür bir eşya?”
Cale’in rahat duruşu, kralın muhtemelen hainlik olarak değerlendireceği bir duruştu, ancak Alberu sadece kaşlarını çatabildi.
– Ah, neden yanımda sadece senin gibi biri var?
“Ne dediniz?”
– Nasıl senin gibi yakışıklı bir insanın yanımda olduğunu düşünüyordum.
Veliaht prens Alberu kendi sözlerini komik bulmuş gibi kıkırdadı. Cale ile geçirdikleri süre boyunca gerçek kişiliğinin giderek daha fazla ortaya çıkmaya başladığını fark etti.
Zayıflığımı biliyor.
Ama ironik bir şekilde, Cale Henituse’un güvenebileceği tek kişi olmasının nedeni buydu. Cale, en azından son iki aydır onun sırrını saklamıştı.
“Şu anda hareket etmeniz zorsa, astınıza daha sonra almasını söyleyemez misiniz?”
Cale, Alberu’nun emrinde birçok astının olduğunu biliyordu.
– Yapabilmeyi isterdim.
Alberu küçük bir iç çekti. Şu anda saraydan bir büyücü yerine bir Kara Elf büyücünün yardımıyla görüntülü iletişim cihazını gizlice kullanıyordu.
– İmparatorluğa gitmem gerek.
‘İmparatorluk mu? Roan Krallığının veliaht prensinin İmparatorluğa mı gitmesi gerekiyor?’
Cale ve Alberu göz teması kurdu.
– İmparatorluk prensi beni Güneş Tanrısı İkizleri tarafından düzenlenen bir kutlamaya davet etti.
‘Kutlama mı?’
Bu, ‘Bir Kahramanın Doğuşu’nun ilk 5 cildinde olmayan bir şeydi.
Cale’in bu kutlamadan haberi yoktu.
Ancak Cale, Alberu’nun durumunu hemen anladı.
Güneş Tanrısı İkizleri, Güneş Tanrısının dünyada somutlaşmış ve vücut bulmuş hali olduğu söylenen bir Kutsal Bakire ve bir Azizdi.
Onlar her zaman iyi bir fantezi dünyasının parçası olan Kutsal Bakire ve Aziz’di.
“Mm.”
Cale aniden kelimeleri bulamamıştı.
Son derece iyi insanlar olduğu söylenen ve normal fantezi dünyalarında fedakârlığın sembolü olarak görülen Kutsal Bakire ve Aziz, ‘Bir Kahramanın Doğuşu’nda biraz özeldi.
‘İyi ya da kötü’ olma seviyeleri temsil ettikleri tanrıya bağlıydı.
– Güneş Tanrısı Kilisesi, Kara Elflerin düşmanıdır. Çeyrek Kara Elf olduğumu anlama şanslarının oldukça yüksek olduğundan endişeleniyorum. Bu olursa, mmm…
“Korkunç bir durum olur.”
– Aslında.
Kara Elfler Batı Kıtasında hor görülürdü. Bir parça Kara Elf kanına sahip biri olarak, derhal veliaht prens pozisyonundan uzaklaştırılırdı.
Üstelik ölebilirdi bile.
– O ikizler beni öldürmeye çalışırdı.
Cale buna cevap veremedi.
Güneş tanrısı, güneşin temsili olarak karanlığın yaratıklarından nefret ederdi. Çünkü onun olmadığı yerde, karanlıkta dolaşıyorlardı.
Nefret ettiği bu yaratıklarla başa çıkma yolu onları yakarak öldürmekti.
Bu ikizler Güneş Tanrısının öğretilerini taşıyordular, bu yüzden kimliğini öğrenirlerse kesinlikle onu öldürmek için hemen harekete geçerdiler.
Bu onların adalet tanımıydı.
‘İçimde bununla ilgili kötü bir his var.’
Bu sefer hissettiği ürperti, ‘Kara Elf’ terimini duyduğu zamandan çok daha kötüydü. Tüm vücudundaki tüyler ayağa kalkmıştı. Cale bilinçsizce konuşmaya başladı.
“Lütfen yolculuğunuzun tadını çıkarın.”
Alberu gülmeye başladı.
– Zaten seni götürmeyi planlamamıştım.
“Ama imparatorluk prensi neden böyle bir kutlamaya rastgele ev sahipliği yapıyor? Muhtemelen diğer tüm krallıklarla iletişim kurması gerekiyordu.”
– Belki de deli.
Cale, Alberu’nun gelişigüzel açıklamasını duyduktan sonra bir an için kelimeleri yitirdi.
“…Artık benim önümde fazla rahat olmuyor musunuz, majesteleri?”
Alberu omuzlarını silkti ve karşılık verdi.
– Bence de bu tuhaf. Bilgilerime göre, mevcut İmparator ve imparatorluk prensinin Güneş Tanrısı Kilisesinden kurtulmaya çalışması gerekiyordu.
Bu doğruydu.
Cale’in meşum hissetmesinin nedeni, imparatorluk prensinin Güneş Tanrısı Kilisesini sevmediğini bilmesiydi.
İmparatorluk prensi gelecekte İmparatorluğu kontrol eden kişi olmak istiyordu, bu yüzden simyaya yatırım yaparak gücünü artırdı. Neden onun gibi biri kontrol edemediği Güneş Tanrısı Kilisesini takdir etsindi ki?
Ayrıca, Güneş Tanrısı Kilisesi de mevcut İmparator ve imparatorluk prensinin onları İmparatorluktan dışarı atmaya çalıştığını biliyordu.
– Ama imparatorluk prensi birdenbire Güneş Tanrısı Kilisesi’nin 150. yıl dönümünü mü kutluyor? Bu sana mantıklı geliyor mu?
“Hiç de bile.”
– Daha da komik olan ne biliyor musun?
“Nedir?”
– Görünüşe göre, Simyacıların Çan Kulesini yaratmasının üzerinden de 500 yıl geçmiş. Bunun için de bir kutlama yapıyorlar.
“Hoo.”
Cale derin bir nefes aldı.
“Güneş Tanrısı Kilisesi, simyayı aynı anda kutlamalarına izin mi verdi?”
– İmparatorluk prensi ortalıkta dolaşıp insanları davet ettiğine göre öyle olmalı.
Cale ve Alberu tekrar göz göze geldiler.
“Burnuma kötü bir koku geliyor.”
– Kesinlikle kötü.
Alberu gülmeye başladı.
– Kutlama sırasında bir şeyler olacağı hissine kapılmıyor musun?
Kesinlikle öyle hissettiriyordu.
Ya öyleydi ya da bu kutlama için başka gizli bir olay vardı.
“Emin değilim.”
Ancak Cale, cahil numarası yaptı.
Fantezi dünyalarının temalarından biri de dindi. Cale dinle ilgilenmiyordu ve bu konuda fazla düşünmüyordu.
‘Onlara karışmak istemiyorum. Can sıkıcı olacak.’
Sağa sola sürüklenmediği sürece sorun yoktu.
Cale’in bakışları video ekranını geçip Raon’a yöneldi.
Raon, Cale’in ona neden baktığını merak ederek başını eğdi.
‘Din ya da başka bir şey bana patronluk taslamaya çalışırsa…’
“Hayır, bunun olması imkânsız.”
Raon, Choi Han ve Rosalyn ile birlikte olduğu sürece böyle bir şey olmamalıydı. Her şey başarısız olursa Cale, adada yaptığı gibi onu da havaya uçurabileceğini düşündü. Cale şimdi eskisinden biraz daha cesurdu.
– Yalancı.
Ancak, cehalet numarası yapmak veliaht prensin gözünde çalışmazdı.
– Her neyse, yardımına ihtiyacım var. Seni daha sonra kesinlikle bunun için ödüllendireceğim.
Cale, Alberu’nun samimi isteğine hemen yanıt vermedi.
Alberu muhtemelen İmparatorluğa gitmeyi kabul etmişti çünkü konumu ikinci veya üçüncü prensi göndermesine izin vermiyordu. Cale bir süre sonra nihayet konuşmaya başladı.
“Majesteleri, krallığımızın yıldızı.”
Alberu iç geçirdi. Cale onu reddedecek gibiydi. Ancak devam eden sözler Alberu’nun gülümsemesine neden oldu.
“Nerede?”
Cale ne kadar düşünürse düşünsün, karanlıkta veliaht prense yardım eden birkaç kişi dışında veliahtın bunu yaptıracak kadar güvenilebileceği tek kişinin kendisi olduğunu biliyordu.
Bu da başka seçeneği olmadığı anlamına geliyordu.
Veliaht prensin ölmesine izin veremezdi.
Alberu konuşmaya başlamadan önce sessizce güldü.
– Batı. Batıya gitmen gerekecek.
Alberu’nun cevabı, Cale’in zihninde bir yeri tetikledi.
5 Yasak Bölgeden biriydi.
“Kara Elfler Ölüm Diyarında mı yaşıyor?”
– Gerçekten çok akıllısın.
Ölüm Diyarı, adı ‘Ölüm Geçidi’ne benziyordu, ancak doğal olarak yaratılmış diğer yasak bölgelerden farklıydı. Ölüm Diyarı tarihin ürünüydü.
Geçmişin kara büyücülerinin iskelet ordularıyla son savaşı verdikleri yer burasıydı.
Çölde bulunan Ölüm Diyarı, gündüzleri kırmızı, geceleri siyah kumlara sahipti. Orada her gün yeni kum tepeleri oluşurdu.
– Kara Elf Köyü orada bulunuyor. Sadece eşyayı köyün şefinden alman gerekiyor.
“Mm, majesteleri.”
Cale’in duyduğuna göre, bir çöl olan Ölüm Diyarı o kadar sıcaktı ki, orada bitkiler bile yaşayamazdı.
Ve şu anda yaz mevsimiydi.
– Ne oldu?
Alberu’nun ağzından hafif yumuşak bir ses çıktı. Rol yapmıyor ya da strateji oluşturmuyordu, bu onun dürüst sesiydi. Cale ihtiyatla sorusunu sordu.
“Gitmesem olmaz mı?”
Bir an için odayı sessizlik doldurdu.
Cale daha sonra başını salladı.
“Gideceğimi söylediğim için gideceğim.”
– Mm. Sana bir rehber vereceğim. Çöl olduğu için yolu bilen biriyle birlikte olmalısın.
Nasıl bir rehber gönderileceği belliydi.
– Annemin kız kardeşi, yani teyzem. Teyzem şu anda hareket edebilen tek Kara Elf.
Alberu ekledi.
– Sadece bir kişi olabilir ama o benim emrimdeki tüm Kara Elflerden sorumlu. Yeteneklerine güvenebilirsin.
Cale ciddi bir ifadeyle başını salladı. O kadar samimi görünüyordu ki Alberu, Cale için üzülmüştü.
“Ekselânsları.”
– Evet, genç efendi Cale.
“Seyahat masraflarını sizden isteyebilirim, değil mi? Bir sürü sihirli buz alabilir miyim? Sıcaktan gerçekten nefret ediyorum. Ayrıca, ödülü tekrar kendim seçebilir miyim? Bu sefer parayı seçeceğim.”
Cale aynı anda birçok soru sordu. Alberu, Cale’e bir cevap vermeden önce sessizce düşündü.
– Tabii, ne istersen yap.
Cale karşılık verirken gülümsemeye başladı.
“Eminim çoktan fark etmişsinizdir ama ben her zaman görevlerimi yüzde 120 verimlilikle tamamlarım, bu yüzden daha da büyük bir ödül bekliyorum.”
– Biliyorum. O yüzden istediğini yap dedim.
“Evet efendim. Lütfen bunu bana bırakın.”
– Tabii, sana güveneceğim.
Cale ve Alberu görüşmelerini bitirmeden önce birkaç şey daha tartıştı. Raon ve Hong ona yaklaşmadan önce görüntülü iletişim cihazından yayılan ışık kayboldu.
“İnsan, yine mi seyahat ediyoruz?”
“Çöl çok sıcak! Senin bayılmana izin veremeyiz!”
Raon, Hong’un sözlerini duyduktan sonra Cale’e ciddi bir ifadeyle baktı. Cale, video iletişim cihazını işaret edip Raon’a bir emir verirken umursamadı.
“Görüntülü iletişim cihazını yeniden bağlayın.”
“Yeniden mi?”
“Evet, ama başka bir yere.”
“Nereye?”
Raon, Cale’in sorusuna gülümsediğini görebiliyordu.
Bu dünyada Güneş Tanrısı Kilisesinden başka güçlü bir din daha vardı. Çok güçlü bir kiliseydi.
Ay Kilisesi mi yoksa Karanlıklar Kilisesi mi?
Hayır.
İnsanların bir daha asla güneşi görmemesine neden olan Ebedi Karanlıklar Kilisesi idi.
Ölüm. Ölüm güneşten daha güçlüydü.
“Beni Stan malikânesine bağla.”
Veliaht prens muhtemelen ölümün gücünü biliyordu, ancak onlara güvenemediği ve kimliğinin açığa çıkması riskini almak istemediği için Ölüm Kilisesi ile iletişim kuramamıştı.
Ancak Cale, Ölüm Tanrısı Kilisesinin aforoz ettiği ve birçok insanın bilmediği bir rahibe tanıyordu. Aforoz edildikten sonra bile, Ölüm Tanrısı tarafından hala değer görüyordu. Ölüm Tanrısı Kilisesi şu anda bir Kutsal Bakire veya bir Aziz’e sahip değildi. Neden böyleydi?
– Genç efendi Cale?
“Merhaba Cage, uzun zaman oldu.”
Çılgın rahibe Cage.
“Bu günlerde canın sıkılıyor mu?”
Cage, Cale’in sorusunu duyduktan sonra bir anlığına başını sallamadan önce onu izledi.
– Bugün için içimde kötü bir his vardı. Rüyamın içeriğini hatırlamıyorum ama ağzımda acı bir tat vardı. Taylor’ın benim yardımım olmasa bile yakında resmi halef olacak olması iyi bir şey.
Cale de duymuştu.
Marki Stan’in en büyük çocuğu olan Taylor Stan pozisyonunu geri almıştı ve yakında resmi halefi olarak ilan edilecekti.
– Yani yapacak bir şeyim yok.
Çılgın rahibe, Cale’e sorarken gülümsedi.
– Sizin için ne yapabilirim?
Cale, söyleyeceği şey belliymiş gibi çabucak cevap verdi.
“Ölüm Diyarına gitmeliyiz.”
-Hemen hazırlıklara başlayacağım.
Cage, Ölüm Diyarına gideceklerini söyledikten sonra bile hiç tereddüt etmedi. Gerçekten de en iyi arkadaşı Taylor için hayatını ortaya koyacak türden biriydi. Cale, aforoz edildikten sonra bile Ölüm Tanrısının neden onu kutsamaya devam ettiğini anlamıştı. Karakteri ile ölümden bile daha büyük bir şeyi somutlaştırıyordu.
– Bizim için yaptığın iyilikleri geri ödemeliyim.
Cale yanıt vermek için gülümsedi.
“Yakında görüşürüz, Cage.”
Arama sona ermeden önce bir kez daha gülümsedi. Cale hemen ayağa kalktı.
“İnsan, aferin! Sağlıklı olmak için hareket etmelisin!”
“… Neden bahsediyorsun?”
Cale, Raon’un yanından geçti ve kapıyı açtı. Hans’ın elinde bir tepsi meyveyle koridordan aşağı indiğini görebiliyordu.
“Hans.”
“Evet efendim.”
“Kurtlar dışında herkese toplanmalarını söyle.”
“Bay. Ron ve şef de mi?”
Cale, Kara Elf Köyünün, kara büyücülerin en son görüldüğü Ölüm Diyarında olduğunu bilmiyordu. Bu ona orada kara büyücüleri de bulabileceği hissini verdi. Tabii ki, bundan sadece yüzde elli emindi.
Ama her ihtimale karşı hazırlıklı olmak daha iyi olmaz mıydı?
“Evet. Yakında ayrılacağımız için herkese gelmesini söyle.”
İki gün sonra Cale, sadece bir ay boyunca tembel hayatın tadını çıkarmış olarak Henituse bölgesinden ayrıldı. Cale’in ekibinin bulunduğu iki araç başkente doğru gidiyordu.Bookmark(0)