Kullanımı Analiz Etme havacılık İspanya İç Savaşı'nın ilk aylarındaki savaşlarda, Alman Havacılık Bakanlığı, özel bir zırhlı ateş destek uçağı geliştirilmesinin tavsiye edildiği sonucuna vardı. Bu makinenin zırhlı araçlarla savaşması ve kelimenin tam anlamıyla düşmanın savunma hattını kırması gerekiyordu, bu yüzden resmi olmayan “kanatlı konserve açacağı” adını aldı.
Kara saldırı uçağının gelişimi, Luftwaffe liderliği bunun için teknik gereklilikler oluşturduğu 1937'un sonbaharında başladı. Uçak, özellikle kabinin rezervasyonunu sağlamak için gereken ağırlık tasarrufu nedeniyle, tek plan halinde planlandı. Arka nişancının reddetmesi, saldırı uçaklarının savaşçıların koruması altında “çalışması” gerektiği gerçeğiyle de açıklandı. Uzmanlara göre, motor en az iki kişi gerektiriyordu, böylelikle bunlardan birine zarar gelmesi durumunda araç üsse dönebiliyordu. Ana silahlanma olarak iki adet 20-mm top planlandı.
Dört Alman havacılık firması projede yer almaya karar verdi: Gotha (bu endişe yakında rekabetten çekildi), Hamburg uçak fabrikası (daha sonra Blom ve Voss olarak yeniden adlandırıldı), Focke-Wulf ve Henschel. Sıkı koşullara rağmen, her şirketin saldırı uçağı hakkında kendi görüşleri vardı. En olağandışı, asimetrik aerodinamik yapılandırmaya göre yapılan ve motorun sağında bulunan bir gondol kabini bulunan Hamburg Havacılık Fabrikası R.40 projesiydi. Bununla birlikte, bu yenilikçi çözüm ordudan bir anlayış kazanamadı, ancak gelecekte Blom ve Foss benzer bir şemaya sahip küçük bir keşif uçağı BV 141 serisini serbest bırakabildiler. Focke-Wulf'un tasarımcıları, Fw 189 iki çeteli keşif projesine (ünlü çerçeve) dayanan iki kişilik bir makine tasarladı.
"Henschel" in baş tasarımcısı olan Frederick Nikolaus'un geliştirilmesinin teknik gereksinimlerini en doğru şekilde karşılar. Bu proje, bir çift ters V-biçimli Argus motoru ve ayrılmış bir kokpiti bulunan klasik bir tek kişilik monoplandı. Gövde bölümü, zırh levhalarının daha uygun bir şekilde düzenlenmesini sağlamak için üçgen biçimindeydi. Pilot bu üçgenin tepesinde bulunuyordu, bu yüzden kabin çok yakındı, pilot omuzlarını duvarlarına dayadı.
Focke-Wulf ve Henschel projelerinin incelemesi, 1938'in baharında gerçekleştirildi. Focke-Wulf Kurt Tank'ın baş tasarımcısının Fw 189V1'in ilk prototipini bir saldırı uçağına dönüştürmeye karar vermesinden dolayı, yalnızca orijinal keşif versiyonunda testlerini yaptıktan sonra Henschel makinesi ana odak noktasıydı. Prototipin yapımı için görev derhal verilmemiştir, özellikle de sunulan proje hakkında yeterince soru ve şikayetler bulunduğundan.
Her şeyden önce, çok sıkı bir kabin dikkat çekti. Ancak, bu dezavantajı ortadan kaldırmak için, tamamen farklı bir kabin rezervasyonu gerekliydi ve bu da uçağın tamamen elden geçirilmesine yol açtı. Sonunda, saldırı uçağının uçuş süresi kısa olduğundan pilotun acı çekebileceğini tespit ederek her şeyi olduğu gibi bırakmaya karar verdik.
Eylül ayında, Havacılık Bakanlığı, aynı zamanda seri üretim için ekipman hazırlanmasına başlayarak, Hs 1938 adlı üç prototip sipariş etti. İlk Hs 129V129, yılın Nisan 1'inde hazırlandı ve bir buçuk ay sonra bir Hs 1939V129 ve V2 çıktı. Boş arabalar 3% 'de ağırlaştı, üstelik Argus motorlarını 12 As 410A-0 üzerine kurdular. s., 430 hp tarafından sağlananlar yerine Bu nedenle, silahsız ve eksik yakıt ikmali olsa bile, uçak vaat edilen özelliklere ulaşamadı. Saldırı uçağının etkisiz olduğu ortaya çıktı ve kontroller üzerindeki yoğun çabalar nedeniyle, 465 ° 'den daha fazla dalış açısında pratik olarak kontrol edilemez olduğu ortaya çıktı. Bu nedenle, Hs 45V129 uçuş testleri sırasında düştü.
Bu durum açıkça kabul edilemezdi ve şirket acilen iyileştirmeler yaptı. Hs 129-4 serisinin atası olan Hs 129V0'te, ilk olarak, motorları 410 hp'de vaat edilen güçle 1-465 olarak ve asansörler ve yönlerde elektrik kesiciler koydular.
İlk uçağın uçuş testleri hem fabrika hem de askeri pilotlar tarafından Rechlin'de yapıldı. Görüşleri oybirliğiyle geldi. Uçağın yönetilmesi çok zordu, özellikle çalkantılı bir atmosferde zemine yakın. Bir motorla uçmaya devam etmek için, ağır makine pratikte yapamadı. Sıkışık kabine ek olarak, birçok şikayet fenerin camının yetersiz cam olmasına neden oldu, bu nedenle, görünürlük nedeniyle, yönetim daha da karmaşıktı. El fenerinin şeklini değiştirip camın alanını artırarak, bir şekilde bu problemle başa çıkmışlardır, ancak pilotun tam yüzüne yerleştirilen kalın 75 mm kurşun geçirmez cam hala görünürlüğü bozmaktadır. Kapalı kokpit nedeniyle kontrol çubuğu kısa ve küçük bir güç rezerviyle manevra yaparken pilotun çok çaba sarf etmesini gerektirdi. Sıkışık kabinde, tüm cihazlar için yeterli alan yoktu ve motor kontrol göstergeleri nelellerin üzerine yerleştirildi, bu nedenle okumalarını izlemek son derece elverişsizdi.
Görüldüğü gibi böylesi bir kusur bolluğu, Hs 129 üzerinde çalışmak için kesinlikle durmasına yol açacaktı, ancak çift Fw 189V1b'nin daha ağır ve daha büyük olduğu ortaya çıktı. Aynı motorlarla ve benzer kabin zırhlarıyla donatılan Fw 189V1b, biraz daha kolay kullanımla farklı olan düşük uçuş performansı gösterdi.
Focke-Wulf şirketi daha sonra, ilk Xs 189A-6 yazında düzenlenen 2 yazında düzenlenen ikinci eğitim havacılık filosunun 1940 filosunda değerlendirilen Fw 129V0 saldırı uçağının geliştirilmiş bir versiyonunu piyasaya sürdü.
Kalın zırh levhalarıyla korunan Hs 129'in kabini, pilotların uçağın bir buharlı lokomotif tarzında yapıldığını şaka yapmasına izin vererek, Henschel şirketinin lokomotifleriyle popülerliğine işaret ediyordu. Dört 12-mm döşeme, kabinin önünü oluşturdu, döşeme aynı kalınlığa sahipti ve yan zırh, 6 mm'de çelikten yapıldı. Pilot zırh ve kafalık ile bir sandalyede oturuyordu. Gövdenin tasarımı tamamen metaldi ve orta kısım kanat ve zırha cıvatalarla bağlandı. Argus As 410A-1 motorlarında, motorlu dairenin yanlarında 5 mm zırh bulunur. Yakıt, 2001'de bir tankta, kabinin hemen arkasında ve 2051'in iki kanat tankında bulunuyordu. Tüm küçük kollar burnun içindeydi ve bir çift 7,9 mm MG 17 makineli tüfek ve iki adet MG FF 20 mm uçak tabancasından oluşuyordu. Kabindeki Revi 12 / С görüş alanı için boşluk kalmadı ve ön camın önüne sağda monte edildi.
Yılın 1940 yazında yapılan saldırı uçağının operasyonel testleri Luftwaffe'nin emriyle arabayı evlat edinmeye uygun bulmayacakları yönünde eleştirdi. Hs 129А-0 uçağı, dış süspansiyon düğümlerinde yalnızca iki 50 kg bomba alabildiği ortaya çıktı. Böyle bir yük ile maksimum dalış açısı 15 ° 'den fazla değildi. Yüksek açılı bir dalış durumunda, tutamaktaki kuvvetler o kadar artar ki, otomobil neredeyse tamamen yönetilmez hale gelirdi. Çok çeşitli uçuş kazalarının nedeni olan görünüşü bozan, camlı eleştiriye ve sıkışık kabine yakın değil.
Test döneminde bile Henschel'in geliştiricileri, Hs 129A-1 versiyonunu yeni bir kabin (daha iyi bir genel bakışa sahip) ve daha kolay kontrol ile oluşturdular. Buna rağmen, Luftwaffe, Hs 129A-1'in ilk yedi kopyasını kabul etmeyi reddetti ve başarısız uçağın üretimini durdurmaya karar verdi.
Hs 129'in başından beri en büyük sıkıntı kaynağı zayıf bir motordu. "Argus" un yanı sıra, Alman endüstrisi o dönemde uygun bir motora sahip değildi. Fransa'nın 1940 yazında teslim alınmasından sonra Fransız hava soğutmalı motoru kullanma fırsatı doğdu. "Gnome-Ron" 14M, neredeyse iki katı olan "Argus" dan daha ağırdı, ancak aynı zamanda% 50 oranında daha güçlüydü. Tasarımcılar, saldırı uçaklarının seri üretimine devam etmek için yeni uçaklar için saldırı uçaklarının çeşitlerini acilen çözmeye başladı. İki ana seçenek üzerinde çalışıldı: birincisi genişletilmiş bir gövdeye sahip, değiştirilmiş bir Hs 129 idi, ikincisi - her boyutta arttı. Ancak, bu değişiklikler, öncelikle, ilk Hs 129'in üretildiği tüm seri ekipmanın değiştirilmesini talep ettikleri için, Havacılık Bakanlığının liderliğine uygun değildi.
1941'in başında, iki Hs 129A-0, 700 güçlü "Gnome-Ron" 14М 4 / 5'i monte etmeye ve temel tasarımı değiştirmeden gerekli değişiklikleri yapmaya karar verdi. Kanatlar, ağır motorları monte etmek için biraz takviye edildi ve gerekli merkezlemeyi korumak için ekipmanı yeniden paketledi. Aynı zamanda, Hs 10В-129 adı verilen bir dizi 0 kopyası atıldı.
Rechlin'de yapılan testler Hs 129B-0, umudun boşuna olduğunu ve makinenin davranışında özel değişikliklerin gözlenmediğini ortaya koydu. Bununla birlikte, seri zaten dağıtılmış ve zırhlı saldırı uçağı alevlendi savaşta büyük talep görüyordu, üretim durdurulmamalıdır. İlk uçak eğitim havacılık birimini alan ilk kişi.
Bir sonraki değişiklik, üzerinde iki MG 129 makineli tüfeğin kaldığı ve yeni makinedeki bir çift MG FF tabancasının, eşit kalibreli MG 1'i değiştirmesine karşın daha yüksek özelliklere sahip olan Hs 17В-151 idi. Değiştirilebilir silahların askıya alınması için ayrıca dış üniteler monte edildi. R-1 süspansiyonu, her biri anti-SD SD 50 bomba içeren iki 48 kg bomba ya da iki 2 kasetten oluşuyordu. R-2 versiyonu, özel bir kaporta içinde 30 mühimmat kabukları olan bir 101-mm MK 30 tabancası ile donatıldı. R-3 versiyonunda, dörtlü bir pil askıya alındı. Süspansiyon R-4 - bir 250 kg bomba veya dört veya 96 bomba SD 2'ten, bir R-5 kameranın kurulumunu içeriyordu.
İlk Hs 129B-1, kuzey-batı Almanya'da bulunan 4'in saldırı hava filosunun 1 inci filosuna gönderildi. 1942'in ilkbaharında, tüm 12 filo uçakları Doğu Cephesi'ne uçtu. Tozlu bozkır hava alanlarındaki saldırı uçaklarının savaş eseri, Fransız motorları için, özellikle de özel güvenilirlikten özellikle ayırt edilmeyen bir sıkıntı oldu. Avrupa'da beton şeritlerden uçarken, motor karbüratörleri neredeyse tıkanmadı ve doğu cephesindeki tarla koşullarında zayıf hava filtreleri mobil tozlarla baş edemedi. Sonuç olarak, filo yeni filtre elemanlarını beklerken boşta duran neredeyse bir yıl boyunca savaşa hazır değildi.
Daha da hayal kırıklığı, Kuzey Afrika'daki yeni Henschels kullanımıydı. 4'in Saldırı Havacılık Filosunun 2 Filosu, Polonya'daki 1942 yazının sonunda kuruldu ve Kasım'da 30 12 Hs 129B-1, Rommel'e yardım etmek için Afrika'nın kuzeyine gitti. Aynı zamanda Libya'ya uçuş sırasında, filo güvenilmez motorların arızalanması nedeniyle dört uçak kaybetti. Kalan saldırı uçağı için Afrika kumu, Rus tozundan daha iyi değildi. Yeni filtreler biraz yardımcı oldu ve tıkanan karbüratör nedeniyle düşman bölgesine iki uçak daha çarptı. Kalan Hs 129 Trablus'a transfer edildi, ancak İngiliz ordusunun ilerlemesi birimin kalıntılarının Bari'ye (İtalya) boşaltılmasını zorunlu kıldı.
Askeri aksamalara rağmen, Schönefeld'deki tesis, Hs 129B-1'un seri üretimine devam etti. Muhtemelen Hs 129'in manevra kabiliyetine sahip olmasına rağmen, ancak daha kötü silahlı olan Ju 87'in benzer görevleri yerine getirmesinin tek avantajı, pilotu kara ateşinden güvenilir bir şekilde koruyan bir zırhlı kabinin varlığıydı. Ancak düşük performans ve düşük motor koruması bunların hepsi geçti. Motorlardan birinin arızalanması veya hasar görmesi durumunda pilot geri gelebilirdi, sadece tüm dıştan takma silahları bıraktı ve yine de yaramaz arabayı tutabilmek için gerekliydi. Zırhlı araçlarla, özellikle Sovyet T-34 ve KB ile savaşmak için daha uygun bir uçak bulunmaması, Luftwaffe'i Hs 129'i hizmete sokmaya zorladı. Her ne kadar Yunkers Ju 87D-5’in 20-mm tabancalarla ve Ju 87G’nin iki 37 mm kalibrelik tabancayla yeni modifikasyonları ortaya çıksa da, pratik olarak zırhları yoktu ve geri çekilemeyen şasilerden dolayı daha düşük bir hıza sahiplerdi.
1943'ün başlarında, Doğu Cephesinde özel savaş uçakları birimleri yaratıldı tanklar. Bu filonun ilk filosu, 51 mm MK 129 topuyla Hs 1B-2 / R-30 ile donanmış 101. avcı havacılık filosu oldu.Ancak T-34 ve KB ile yapılan ilk toplantılar, tanklarımızın ön zırhının saldırı uçağı olmadığını ortaya koydu. yolunu açar. Sonra Naziler her biri 4 kg ağırlığındaki kümülatif bombalar kullanmaya başladılar. Hedefe vurma olasılığını artırmak için, üç saldırı uçağı tek bir hatta birbiri ardına dalarak bombaladı. Teorik olarak, bu doğrudur, ancak pratikte bu yöntemin, pilotun sıkışık kokpitten sınırlı görünmesi nedeniyle zor olduğu ortaya çıktı.
Doğu Cephesi'nde bir sonraki adım, 8 Filosunun yeni tamamlanan 4 Filosu ile birlikte, Kuzey Afrika'daki savaş kariyerine çok kötü bir şekilde başladı. Dört filo, Kursk Bulge'daki 2 yazında başlayan Citadel Operasyonuna katılma fırsatı buldu. Saldırı uçağının görevi aynıydı - Sovyet tankları ve uçakların uçuşları neredeyse kesintisiz olarak yapıldı. Bir filonun Henschel'in tanklara saldırdığı bir zamanda, bir filo başka bir filo kalkışa hazırlanıyordu, üçüncüsü kalkış yapıyordu ve dördüncüsü hava alanına geri dönüyordu. Alman saldırı uçaklarının bu kadar aktif bir şekilde kullanılması Sovyet tank mürettebatlarına çok fazla sorun yaratabilir, ancak güvenilir bir savaşçı kılıfı olmadan, Henschel uçağımızın saldırılarına karşı savunmasız olduğu ortaya çıktı ve ciddi kayıplara uğradı.
1943'in sonbaharında, Doğu Cephesinde yer alan Hs 129'in tüm filoları, 4'in saldırı havacılık filosunun 9'inci tank grubuna getirildi. Alman pilotların yanı sıra, Romanya Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin pilotları Henschel'deki savaşta yer aldı. Aynı zamanda, 62 Hs 129B ile aynı zamanda, Almanların, Argus motorları Luftwaffe ile 129 kadar erken hizmetten çıkarılmış olan yedi eski Hs 1А-1940 ile müttefiklerine transfer edildiği söylenmelidir.
Büyük kalibreli MG 17 üzerindeki bir çift MG 131 makineli tüfek yerine, Hs 129B-2 seçeneğine rastlandı. Önceki modifikasyona benzer şekilde, harici düğümleri kullanarak çeşitli silah versiyonlarını asmak mümkündü. "Henschel" in asıl görevi, tanklara karşı verilen mücadele olduğundan, fabrikada, bir saldırı uçağını yerleşik bir tank karşıtı silahla donatmanın daha uygun olacağına akıllıca karar verildi. Bu fikir, Hs 129B-2 / Wa'nin ("waffeptrager" - taşıyıcı) ortaya çıkmasına neden oldu. оружия). Yeni versiyon, merminin yüksek bir başlangıç hızına sahip olan 30-mm top MK 103 ile donatılmıştır. Ayrı kopyalarda 37-mm tabanca VK 37 vardı, ancak bunun için her iki rotadaki MG 131 makineli tüfeklerin sökülmesi gerekiyordu. Ancak, çok az karışıklık vardı. Alman “uçan kutu açacağı” tanklarımızın zırhının önünde güçsüzdü.
Alman tasarımcılar, yenilmez T-34 ve HF'ye karşı başarılı bir mücadele için ne çıkacağını bulmaktan vazgeçmediler. 1944’in başında, Almanya’daki Udetfeld’de yeni silahları test etmek için özel bir 26 test ekibi düzenlendi. füzeler Wfr.Gr.21 (210mm) ve Wfr.Gr.28 (280mm) 70mm füze "Pantserblitts 1" ve 50mm "Pantserblitts 2", havacılık harç ve hatta SG 113A: Müfreze silah çok çeşitli deneyimli 300 litre yanıcı tanklar. Ancak, tüm bu silahların etkisiz olduğu veya tamamlanmadığı ortaya çıktı.
En iyisi, görünüşe göre, 40 mm kalibreli RaK75 tanksavar silahını kullanma önerisiydi. Bununla birlikte, aerodinamik, aşağıda monte edilen silah için büyük bir kaporta varlığı konusunda endişeliydi. Mayıs'ta Travemünde'deki testler 1944, bu yapılandırmada uçmanın genellikle mümkün olduğunu gösterdi. Mekanik sürücüyü elektrikli bir motorla değiştirdikten ve güçlü bir namlu freni takmış olan VK 7,5 şifresini alan top küçük bir dizi Hs 129B-3 / Wa ile donatılmıştır.
Son ve en güçlü saldırı uçağı, Doğu Cephesinde, 1945 arifesinde hizmete giren iki filo aldı. Ağır (12 kg ağırlığında) 75-mm top mermileri, herhangi bir zırhlı araca karşı ciddi bir silahtı, ancak Hs 129В-3 / Wa saldırı uçağı, az miktarda üretti ve uçağımızın gökyüzünde üstünlüğü, Alman makinelerinin cezasız bir şekilde saldırılarını gerçekleştirmesine izin vermedi.
Paradoksal olarak, Henschel "Almanya'ya karşı savaş yapmak zorunda kaldı. 23 Ağustos 1944’a teslim olan Romanya’nın son müttefiki savaş ilan edildi. Ve 21 Eylül 24 Hs 129 Romen hava kuvvetleri, Sovyet birlikleri ile birlikte Hitler’in askerlerinin pozisyonlarına saldırdı.
1944'un sonunda Luftwaffe'de, Doğu Cephesinde yer alan sadece iki tane Hs 129 filosu, sıralama yaptı. Diğer bileşikler ağır kayıplara uğradı ve dağıldı.
Kara saldırı uçaklarının seri üretimi Eylül 1944'te durduruldu, havacılık bakanlığı yalnızca savaş uçaklarının gitmesini istedi. Toplanan toplam 859 Hs 129 çeşitli modifikasyonlar. Henschel Design Bureau, 16 hp kullanan iki Izotta-Frascini Delta RC motorlu 48 / 840 ile uçağın bir versiyonunu üretmeyi daha önce denedi. ve iki silahla donanmış MK 103 kalibreli 30 mm. Ancak motorların arızası nedeniyle, bir tane Hs 129C oluşturulmadı.
Hs 129'in cephelerde kullanılması, Sovyet saldırı uçağı Il-2'in kullanımının aksine, düşmanlıkların seyri üzerinde önemli bir etkiye sahip olamadı. Sebep, küçük bir uçak serisi değil, her şeyden önce kusurları: ağır kontrol, düşük hız, güvenilmezlik ve motorların yetersiz rezerve edilmesi, arkasındaki koruyucu silahların olmaması. Luftwaffe pilotları, Henschels'leri konusunda şüpheci olmaktan daha fazlaydı. Savaştan sonra Alman pilotlarından biri arabanın özelliklerinin çok kötü olduğunu ve uçuşların o kadar tehlikeli olduğunu kabul etti ve hala kabuslar tarafından işkence gördü. Aynı pilot, acil iniş durumunda en güvenilir ünite Hs 129 olması durumunda aksesuarları içeren kabı çağırdı. Ve sağ kanat ortasında bulunan bu bölmede bir tabanca, kask ve bir gaz maskesi vardı.
Kaynaklar:
Kondratyev V. "Henschel" firmasının "Uçan Lokomotifi" // Aviamaster. 2000. №6. C. 21-27.
Ivanov S. Hs 129 - Sovyet tankları avcıları // Havada savaş. №17. C.3-7, 26-30.
Kolov S. Karakteristikleri kötü, uçuşlar tehlikelidir // Anavatanın Kanatları. 1999. №2. C. 28-31.
Yeşil William Luftwaffe'nin Kanatları (Üçüncü Reich'in savaş uçakları). CH 4. M.: Yayıncılık Bölümü TsAGI, 1995. C. 277-280.
Obukhov V., Kulbaka S., Sidorenko S. İkinci Dünya Savaşı Uçakları. Minsk: Potpourri, 2003. S.228-230.