'Zor' diyorum çünkü bu 10,000 fitlik bir manzara değil. Sürü (Gerçek doğamızı kullanarak kitlesel davranışı nasıl değiştiririz), temel önermesini ortaya çıkarmak için çok sayıda çalışmayı ve veriyi ayrıntılı olarak ayrıntılandıran karmaşık bir kitaptır. Ayrıca, Mark Earls ortalama bir işletme kitabı yazarı değil - kitabını okumak bana, tamamen benim ligimin dışında bir kitap okuyormuş gibi hissettiriyor (gerçekten öyle!). Entelektüelseniz ve derin, derin düşünmeyi ve destekleyici kriterleri takdir ediyorsanız - bu sizin kitabınız.
Benim gibi numara yapıyorsanız, o da harika bir kitap. 🙂 Zengin içeriğin bir kısmını buraya yazarak bozabilirim, ama ne oluyor! Ben gidiyorum.
Mark'ın değindiği bir konu da depresyon. Mark, depresyonun iki yaygın nedeninden bahseder - ebeveynlerin çocuklarıyla ilişkisi ve bir kişinin diğer insanlarla ilişkileri. Yardım edemem ama sosyal medyanın en iyi alternatif olup olmadığını merak ediyorum. Prozac depresyon gibi sosyal rahatsızlıkları tedavi etmek için. Sosyal Medya, evde, ofiste ve hatta mahallenizde yerel çevrenizin dışında olmayan başkalarıyla bağlantı kurma sözü verir.
Twitter, WordPress, Facebook, Gather, çevrimiçi Oyunlar… tüm bu uygulamalar sadece 'Web 2.0' değil, birbirleriyle iletişim kurma araçlarıdır. Sosyal uygulamaların neden bu kadar popüler olduğuna şaşmamalı. İnternetin güvenliği aramızda olan insanlara açılmamız çok daha kolay değil mi?
Birkaç ay önce bir konferansta şunu soran bir kadını hatırlıyorum:
Bu insanlar kimler ve günün her saatinde nasıl çevrimiçiler? Bir hayatları yok mu?
İlginç bir bakış açısı!, Değil mi? Birçok insan için bunun is onların hayatı. Bu onların başkalarıyla, hobileriyle, ilgi alanlarıyla, arkadaşlarıyla ve destekleriyle bağlantılarıdır. Geçmişte, bir 'yalnız' gerçekten yalnız yaşamak zorundaydı. Ama bugün, bir 'yalnız' zorunda değil! Aynı hobilere sahip başka yalnızlar bulabilir!
Bazıları bu tür bir 'sosyal' ağ ve beraberindeki güvenlik ağının gerçek bir ilişki ve insan teması kadar sağlıklı olmadığını iddia edebilir. Haklı olabilirler… ama insanların bunu bir alternatif olarak gördüğünden emin değilim. Birçok insan için bu is onların tek iletişim yolları.
Lisede bir arkadaşım Mark harika bir sanatçıydı. O büyük bir adamdı. 10. sınıfta dolgun bir sakalı vardı ve Vampirler ve Kurtadam hikayelerinin yer aldığı çizgi romanlar yazdı. Mark'la takılmayı severdim ama her zaman herkesin yanında, hatta benim bile rahatsız olduğunu söyleyebilirim. Hiç de depresyonda olduğunu sanmıyorum, ama ara sıra homurtu dışında oldukça sessizdi (tekrar homurdandım).
Dürüst olmak gerekirse, Mark'ın şu anda ünlü bir eklektik sanatçı olduğunu veya belki de bugün vahşi doğada tek başına yaşadığını hayal edebiliyorum. Yardım edemem ama merak ediyorum. Mark'ın inanılmaz hikayelerini yayınlayabileceği bir blogu ve çıkışı olsaydı, bence aynı ilgi alanlarına sahip binlerce kişiyle bağlantı kurardı. Onu cesaretlendiren ve takdir eden bir arkadaş ve hayran ağı olan bir sosyal ağa sahip olacaktı.
Biz blog yazarlarının yazılarımız aracılığıyla depresyondan veya yalnızlıktan kaçtığımızı hiçbir şekilde anlamıyorum. Yaparız; ancak okuyucularımızdan büyük saygı duyun. Ben farklı değilim Arkadaşım olan başka bir blog yazarına saldıran birini görürsem, atlayıp onu savunurum. Hastalanan bir blog yazarını duyarsam, kendisi ve ailesi için gerçekten dua ederim. Ve bir blogcu blog yazmayı bıraktığında, onlardan haber almayı gerçekten özlüyorum.
Haftamızda 50 ile 60 arasında çalışmak ve bekar bir baba olmak, pek bir şeye sahip değilim "bir hayat" (bahsettiğim kadının tanımladığı gibi) blogum ve kariyerimin dışında. İronik bir şekilde, benim hayat çevrimiçi, inanılmaz derecede destekleyici, mutlu ve umut vericidir. Ben gerçekten mutlu (ilaçsız ama aşırı kilolu) bir adamım. Birini diğeriyle değiştirmeye çalıştığıma inanmıyorum. İkisinin de aynı derecede önemli ve ödüllendirici olduğunu düşünüyorum. Aslında, 'çevrimiçi' hayatımın beni 'gerçek' hayatımda daha iyi bir iletişimci olmaya ittiğine inanıyorum. Yazmak benim için terapötik ve yazımla ilgili geri bildirim aldığımda (olumsuz olsa bile) harika geliyor.
Gerçek şu ki, sizlerle sahip olduğum destek ağım olmasaydı… Muhtemelen ben olabilir mutsuz olabilir ve depresyona girebilir. Muhtemelen geceleri video oyunları oynar ve meslektaşlarımı gündüzleri perişan ederdim.
Her gün Web 2.0 Haplarımı almayı tercih ederim.