[ad_1]
WeWork ofisine gidip gelen serbest fotoğrafçı Derek French, treninin artık hizmette olmadığını bildirdiğinde, trenin bakımı gibi sıradan bir neden olduğunu varsaymıştı.
36. Cadde istasyonunda istasyonun peronunda yürürken French, yürümeye devam ettikçe daha da yoğunlaşan beyaz opak dumanla karşılaştı. Bir yangın var mıydı, diye merak etti.
Fransızlar, platformda yere dağılmış bir grup insanla karşılaşana kadar değildi ve bildiği kan ve yaraları gördü: Bir atış vardı.
Silahlı Kuvvetler’e katılmayı düşünürken Kızılhaç’ta eğitim almış olan Fransız, birinin ceketini kullanarak yaralılara geçici turnikeler bağlayarak harekete geçti. Bazıları lisede olacak kadar genç görünen yardım ettiği kişiler, İyi Samiriyeliler’e kendilerine yardım eden silahlı adamı, yetkililerin tarif ettiği yansıtıcı yelek benzeri bir ceketle tren vagonunun sonunda otururken gördüklerini söylediler.
Adamın kaçtığını ve yaralılardan birinin başka bir yerel trene bindiğini söylediler. Bazıları kafası karışık görünüyordu. Biri ne olduğunu soruyordu. French, bir başkasının telefonda bir akraba veya iş arkadaşıyla konuştuğunu söyledi.
“Bunlar sadece işe gidip gelmeyi uman New Yorklulardı” dedi.
Ardından gelen panikte French, kendisi ve diğer New Yorkluların yaralılara ilk müdahale ekipleri gelene kadar turnikeler uyguladıklarını ve kanamayı durdurmak için kıyafetlerini sunduklarını söyledi. French, bir adamın en ağır kurşun yarasını tedavi etmek için kemerini verdiğini söyledi.
Polis ve itfaiyeciler oraya vardıklarında, French telefonunu çıkardı ve grafik sahneyi ele geçirdi – yaralı taşıtlar platformun zemininde kanla lekelendi. New Yorkluların nasıl bir araya geldiğini göstermek istedi.
Fransız, “Kaotik olmasına rağmen, kurbanlara yardım eden insanlar, hala orada olan insanları teselli edenler nedeniyle sakin görünüyordu” dedi. Korkunç bir olay olmasına rağmen, herkes o anda çok şey yapıyordu. Paniğe yer yoktu.”