Aşağıdan bir çekiç sesi geliyor. Önüm 400 metre yol ve o yolun bitiminde ikiye ayrılan başka bir yol. Arabalar, insanlar, tanımadığın suratlar... En yakın semtinde tanıdık bir yüz görmek güldürür seni. Bir selam, bir güler yüz... Arıyorsun sende. Başladığı yere döner insan her zaman. Sen, başladığın yere dönmek istiyorsun ama orada kimse tanıdık değil. Ve, herkes ben değil orada. "Bir kez yıkandığın nehirde yıkanamazsın bir daha" derken haksız mıydı Heraklitos ?
Öyle değil işte. Döndüğünde uzun saçlı kız, çok başka birisi olacak. Belki ben hiç çalamayacağım o tahta kapıyı, demirliğin arasından müsait elimi geçirip.
Öyle değil işte. Bir daha o kıvır kıvır saçlı kıza bakamatacağım arkamı defalarca dönüp.
Öyle değil. Defalarca yüzüne baktığımda kendi yüzümden utandığım kıza bakamayacağım o gözlerle ve yüzle. Belki aynı yüzü bile göremeyeceğim baktığımda.
Değil işte. Bunlar gibi, yüzlerce şey var arka arkaya gelen, olan, olmaya devam edecek olan.
Bir araba daha geçti.
Yağmur az önce durdu.
Sokaklar kuruyacak.
Akacak hayat ve senin arkaya bakmaktan boynun tutulacak. Yüzlerce insan olacak arkandan gelip önüne geçecek olan.
İşin kötüsü, arkaya baktıkların bile olmayacak hayatında...
Onları görmek için bile kafanı çevirmek zorunda olacaksın ama...