“… Psikoterapiste gitmek artık yardımcı olmuyordu. Aksine, Alice’e rahat, pahalı deri kaplı kanepeden kalktıktan ve doktorun ofisinden ayrıldıktan sonra daha da kötüleştiğini düşünmeye başladı.
Haplar da yardımcı olmadı. Yani, ilk başta, ilk birkaç ayda yardım ettiler. Alice uykuya dalmayı ve kabus görmeden uyanmayı bile başardı. Yoksa bu kabuslar o kadar derin ve bilinçaltının derinliklerinde o kadar gizliydi ki, gece dışarı çıkmak için zamanları olmadı mı? Uzun zamandır kendi kendine, ara sıra az uyumayı ve ilk alarm ziliyle uyanmayı öğrendi. Boğazında çırpınan bir kalple, uykusunda boğulan bir çığlıkla kendini soğuk bir tere attı. Hayatta kalmayı öğrendi … «