Joseph Vissarionovich Stalin, Tahran Konferansı sırasında Sovyet elçiliğinin konferans salonunda ödül töreninde “Stalingrad Kılıcını” öpüyor. I.V. Stalin, İngiltere Başbakanı Winston Churchill'dir. Stalin'in sağında, SSCB Dışişleri için Halk Komiseri V.M. Molotof.
Kırmızı imparator. Stalin, yeni bir medeniyet ve toplum oluşumuna yol açtı. SSCB-Rusya'da bir bilgi, hizmet ve yaratma topluluğu yaratıldı. Geleceğin bir medeniyeti idi.
Stalin - lider rahip, yeni bir toplum ve kültür yaratıyor
Stalin döneminin filmlerini izlerken, o zamanın kahramanlarının mevcut olanlardan çok farklı olmasına dikkat ediyorsunuz. Bu tamamen farklı bir seviye. Sovyet döneminin kahramanları parlak enerjiyle dolu, bunlar yaratıcılar, yaratıcılar, öğretmenler, mühendisler, bilim adamları, keşifçiler, savaşçılar. Tüketim çağında, “altın baldır” hastalığına sahip değiller. İlk olarak, bu büyük çağın insanları tamamen farklı değerlere sahip. Her şeyden önce, Sovyet toplumuna, Anavatana, kapsamlı bilgi birikimi ve yaratıma hizmet ediyor. Bu bir bilgi, hizmet ve yaratım topluluğu. Modern toplumumuz, tüketim ve kendini imha eden Batı toplumunun (küreselleşen) bir kopyasıdır.
Bu nedenle, yeni kiliselerin, camilerin ve diğer dini yapıların yoğun olarak inşa edilmesine rağmen, modern Rusya, Stalinist Birliğe ahlak ve ruh bakımından çok düşüktür. Köylülerin çocuklarının marşal, tasarımcı ve as pilot olduklarında, o şaşırtıcı zamanda yaşayan, ön saflardaki askerler ya da arka işçilerle iletişim kurma konusundaki deneyiminizi hatırlamak yeterlidir. Bunlar basit, parlak ve güçlü insanlar. Lermontov’un şu sözlerini hatırlıyorum: “Evet, zamanımızda insanlar vardı, Şu anki kabile değil: Kahramanlar - sen değil!”
Stalin böyle bir toplum yaratmayı nasıl başardı?
Stalinist kursu başladığında, Rus (Sovyet) toplumu çok hastaydı, şekli bozulmuştu. Aslında, bunlar, yılın 1913 modelinin tahrip olmuş "eski Rusya" nın kalıntılarıydı. Bu enkaz ve enkaz birbirleriyle iyi ya da zorlukla etkileşmedi. Dahası, doğrudan karşıt çıkarları vardı. Özellikle, şehir ve köy arasında, tam ölçekli ikinci bir köylü savaşı olmaya ve Rusya'yı bitirmeye hazır olan yanan savaş. Şehirde ve köyde birçok çatışmalar vardı. Dolayısıyla, yeni, kırmızı bürokrasi, NEPman (yeni burjuvazi) ile yarı yoksul nüfusun çoğunluğu arasında çelişkiler vardı; yumruklar ve köylü fakirleri arasındaki çelişkiler; Sağ kalan "eski" katmanı - kalifiye uzmanlar, entelijensiya ve yarı okuryazar nüfusun kitleleri, vb. arasında
Ama bu bile en kötüsü değildi. Yılın 1917'inin felaketi ve ardından yaşanan karmaşa ahlakı, iş ahlakını tahrip etti, bir ekran olarak bile toplumun eksikliklerini gizleyen kilisesi (cesaret dolu, toplumun önemli bir parçası, Romanovlar altında bile kiliseden uzaklaştı, kiliseden uzaklaştı). Toplum ölüme, şiddete, kamulaştırmalara alıştı ve yaratıcı çalışmalara alışmadı. Üretim faaliyeti şimdi ağır emek, aşırı emek servisi olarak görülüyordu. Üretken günlük emek, sosyal ahlak standartlarına uyma ve iç kültür yok edildi. Nüfusun çoğu için, kamusal yaşamın iç düzenleyicileri ortadan kalktı. Adam şimdi bir şey için hazırdı, iç yasak yoktu. 1920'lerde Sovyet “yaratıcı” aydınların bir kısmının deneyimlerini “özgür sevgi” ile hatırlamak yeterli (Batı'da 1960'lerde cinsel devrimden önce bile). Bu nedenle, toplumun, 1917'in medenî felaketinden sonra, şiddete maruz kalmadan işe ve yaratılığa geri döndürülememesi. Bu, Stalin'in “arındırma” ve baskıların, genel olarak arındırıcı ve daha güçlü ve sağlıklı bir toplum yaratılmasına yol açan olgusudur.
Yeni gerçekliğin somutlaştırılması, yalnızca maddi bir vakfın (fabrikalar, fabrikalar, kolektif çiftlikler, okullar, laboratuarlar, enstitüler vb.) Oluşturulması değil, yeni bir toplumun yaratılması anlamına da geliyordu. Stalin, ona ortak bir neden vermeden yeni bir toplum yaratmanın imkansız olduğunu anlamıştı. Bu ortak sebep, ülke yaşamının yapıcı bir şekilde yeniden düzenlenmesiydi. Sanayileşme, kolektivasyon, bilimsel ve teknolojik devrim, ileri silahlı kuvvetlerin oluşturulması. Ortak sebep daha sonra daha parlak bir geleceğe duyulan korku, ilgi ve inanç temelinde yapılabilir.
Stalin, 20 modelinin Sovyet halkı hakkında hiçbir yanılsamaya sahip değildi. Bu toplum devrim, iç savaş ve terörden zehirlendi. Parlak bir geleceğin ideallerinden (yeni “altın çağ”, medeniyet ve geleceğin toplumu) sonsuz uzaktaki insanlar, geleceğin çekici bir imajını zorlayarak ve yaratarak insanüstü çabalara yalnızca iki yöntemle teşvik edilebilirler. Zorlama, sistemi harekete geçiren, ilk ivme kazandıran ve ilk sonuçları veren kol oldu. Zorlama çeşitli yöntemlerle gerçekleştirildi: sert, baskıcı kolektivasyon, herhangi bir haksızlık için aşırı sert ceza, mahkumların zorla çalıştırılması, küçük bir ücret karşılığında (örneğin, kollektif tarlalarda) sıkı çalışma.
Bunlar çok zor yöntemlerdi. Ama onlarsız Rus (Sovyet) uygarlığı halkları tarihi gezegenden yenilgi ve yok olma. Onlar olmasaydı, SSCB kolektifleştirmeyi ve sanayileşmeyi gerçekleştiremezdi, güçlü bir askeri-sanayi kompleksi ve gelişmiş silahlı kuvvetler yaratmazdı, II. Dünya Savaşı'nda hayatta kalamazdı ve Almanya, Japonya, ABD ve İngiltere'nin kurbanı olamazdı. Zaten 30'lu yılların ortalarında, endüstri yükseldiğinde, güçlü bir maddi ilgi sistemi ortaya çıktı. Harcanabilecekleri bonuslar, ürünler, mallar ve hizmetler için para vardı. En iyi çalışanlar, çalışanlar, tankçılar, pilotlar vb. Teşvik edildi.
Bu nedenle, Stalinist sistemdeki zorlama, Sovyet liderinin ve onun çevresinin kana susamışlığının ya da Batılı liberallerin bize açıklamaya çalıştığı gibi komünizmin içsel özelliklerinin bir sonucu değil, hayati bir zorunluluktur. Zorlama ve zalim yöntemler, 1917 yılının felaketinden ve 1920'taki SSCB-Rusya'nın umutsuz durumundan - 1930-lerin başlangıcından geldi. Stalin bir kötü niyetli, bir uygulayıcı değildi. Stalin, insanları yoğun çalışmaları ve başarıları için ödüllendirmeye başladığında, derhal “havuç” kullanmaya başladı. Ve dahası, dahası. Bu nedenle, yılın 1947'inden itibaren malların fiyatlarını düzenli olarak düşürmeye başladılar.
Aynı zamanda, Stalin’in altında, herkesin eşit derecede fakir olduğu genel bir eşitleme olduğunu (Kruşçev'in getirdiği) liberallerin yalanını unutmak gerekir. Stalinist toplum etkili ve çeşitliydi. Bu yüzden Stalin'in altında emperyalist, ulusal seçkinler yarattı. “Sorumlu işadamları” değil, memleketini satan milyarderler, modern Rusya’da olduğu gibi profesyonel liseum oyuncuları, pop-parti değil, tasarımcılar, mühendisler, bilim adamları, profesörler, doktorlar, öğretmenler, pilotlar, memurlar, generaller, vasıflı işçiler (çalışma aristokrasisi). Büyük maaşlar, daha iyi konutlar ve hayatın ek faydalarına erişim sağladılar. Stalin’in altında profesörler sendika bakanlarından daha iyi yaşadılar. Sovyet seçkinlerinin asıl dövüşleri Suvorov ve Nakhimov okullarıydı.
Kruşçev'in altında bütün bunlar yok olacak. Sosyalizmin temel prensibi “çalışmalarına göre herkese” ihlal edilecek, mühendis aynı zamanda ortalama bir işçiyi alacağı zaman veya hatta daha azını alacağı zaman eşitleme yapılacaktır. Ne kadar çalışırsanız çalışın, bahisinizden daha fazlasını elde edemezsiniz. Maaş artışı dondu, ancak üretim standartları artmaya başladı. “Lanetlenmiş” Stalin’e göre, kazandığı kadar (bir milyon bile) kazandı. İlke açıkça belirlendi: nitelik ne kadar yüksekse, o kadar fazla gelir. Bu nedenle, insanların daha iyi öğrenmek ve çalışmak için bir teşviği vardı. Üretimde yeni kapasiteler, teknolojiler ve ekipmanların tanıtımına bağlı olarak üretim oranları yükseldi. Kruşçev döneminde, popüler Stalinist sosyalizm yıkıldı, emperyal seçkinler, yozlaşması 1985 - 1991 felaketine yol açan parti yetkilileri tarafından sıkılmaya başladı.
Stalin dönemi, geleceğe bir atılım olan bilimsel ve teknolojik bir devrim zamanıydı. Bu, mucitlerin ve karmaşık teknolojilerin geliştiricilerinin "altın çağı" dır. Stalin altında nükleer endüstrisi, kendi bilgisayarlarımızı, elektronik sistemlerimizi, uçak imalatcılığımızı ve roket bilimini yaratıp geliştiriyoruz. Rusya bir süper güç, geleceğin medeniyeti haline geldi. Bütün bunlar, kırmızı imparator rahipinin sosyal mühendisliğinin sonucudur.
Geleceğin medeniyeti
Stalin sadece zorlamayı ve ödülü değil, geleceğin toplumunu oluşturmak için yeni bir kültürü de kullandı. Filmler, şarkılar, kitaplar, dergiler (sadece “Teknik - Gençlik” - tüm dünya!), Kültür evleri ve yaratıcılık. Ve "kanlı uygulayıcı hakkında" ne dedikleri önemli değil ve Stalin geleceğin büyülü bir medeniyetini yaratmayı başardı. İnsanların eşi görülmemiş birliğini sağlamak için, gerçek inançları savaşın öfkesine ve bencil olmayan işlere dönüştü. Rus (Sovyet) medeniyeti, başka bir büyülü medeniyeti devirmeyi başardı - “gücün karanlık yüzü” olan “kara güneş” enerjisiyle beslenen Üçüncü Reich.
Daha parlak bir geleceğe olan inancın tüm Sovyet halkı tarafından paylaşıldığı açıktır. Birinci Dünya Savaşı tarafından psikolojik olarak şekillenen eski kuşaklar, devrim ve kargaşa, çoğu zaman hiçbir şeye inanmıyordu, yorgundu, yalnızca hayatta kalmaya, hayatta kalmaya ve kendilerini iyi bağlamaya çalıştılar. Yarın aydınlığa olan inanç, yalnızca Komünistler arasındaydı (ve hepsinden bile öte, oportünistler yoktu), genç nesiller.
Stalin, yeni gerçekliğin ancak nüfusun büyük çoğunluğu için tek kişi olduğunda zafer kazanacağını anlamıştı. İnsanların büyük kısmı bu geleceğe inandığında. Ve onu daha da yakınlaştıracak, bunun için çabalayacaktır. Bir rüyanın iyiliği ve yaşamın gerekli olması için tüm gücü vermek. Yeni bir medeniyet yaratmanın başka yolu yoktu. Bu nedenle, asıl şey baskı veya maddi çıkar değil, insanların eğitimi idi. Eski nesiller büyük ölçüde kaybedildi. Asıl umut gençlik içindi.
Stalin'in, çocukların en iyi dostu olarak ün yaptığı gerçek oldu. Çocuklar, gençler Sovyetler Birliği'nin gerçek seçkinleri haline geldi. Mutlu bir çocukluk ülkesi, Stalinist hükümetin gençlik politikası hakkındaki gerçek. Elinden gelenin en iyisini çocuklara ve gençlere verdiler. Yeni nesilleri eğitmek için Kızıl İmparatorluk genelinde bir sistem kuruldu: öncü kamplar, sağlık merkezleri, yaratıcılık ve kültür evleri, sanat ve müzik okulları, planetaryumlar ve stadyumlar. Tüm bunlar çocuklar, okul çocukları ve öğrencilerin yeteneklerini gösterip geliştirebilmelerini, dünyayı keşfetmelerini, bilim, kültür, sanat yapmaları, iş ve savunma için hazırlanmalarını sağlar. Beyaz sütunlu evlere, çocukların kendileri dedikleri gibi, öncülerin ve okulların sarayları denirdi. Bilim, yetiştirme, eğitim, fiziksel ve entelektüel gelişim alanlarında büyük paralar oluştu. Gençlik, eğitim, güç ve saflık kültü yaratıldı.
Etkisi şaşırtıcıydı. 20'lerin kuşakları, sosyalist Anavatanlarına adanmıştır. Çoğu zaman, ilk tamamen okuryazar ve eğitimli nesiller, Stalin ve SSCB'yi içtenlikle sevdiler. Sovyet iktidarı, milyonlarca gencin ve kadının yaratıcı, insani potansiyellerini gerçekleştirmelerini sağladı. Bunlar en yüksek standarttaki insanlardı. Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın sınır muhafızları, tankerler, pilotlar, denizciler, topçular ve piyadelerin mahkum edilmeleri ve zafer kazanma şansları olmasa bile en son savaştıklarında binlerce örnek vermesi şaşırtıcı değildir. Ortak bir zafere inandılar! Bu kahramanlar söylendiğinde, genç nesiller onlara örnekler verdi. Mevcut kahramanlar seçkin fahişe ve haydutlardır.
Aynı şekilde, Sovyet halkı işinde mucizeler sergiledi. Sovyet halkının kahramanlığı ve çalışmaları sayesinde ülke hayatta kaldı ve korkunç bir savaşta kazandı, en kısa sürede toparlandı ve tekrar geleceğe doğru koştu. Stalin'in haklısı, topluma böyle bir inanç ve bağlılık verebilmiş olmasıdır. Sovyet lideri, yeni Rus uygarlığına her yerde, sinema, mimarlık, müzik, resim ve teknolojide (T-34) emperyal bir tarz kazandırdı. Büyük Vatanseverlik Savaşı 1941 - 1945 için olmasa da, bu sayede hangi yükseklere ulaşabileceğimizi hayal ettiğinizde nefes kesicidir. (Yeni Stalinist kuşakların önemli bir kısmı içinde öldürüldü) ve Kruşçev'in “perestroyka” ını değil.
Bu nedenle, modern Rusya'daki büyük çağ popüler Stalinizmin ortaya çıkmasına neden oldu. Geçmişin çok keskin harika fotoğrafları, Rusya Federasyonu’nun sefil hediyesi resimlerinin zıddı. Stalinist imparatorluğun deneyimi, büyük Rusya'nın gelecekteki canlanmasının temelidir.