Gecenin kor karanlığında ay puslu gri bulutların arkasına saklarken kendini, düşüncelerim aklımın derinliklerindeki zindanlarda devam ediyordu işkencelerine. Odamın ışıklarını yakmamıştım ve ay da bulutların arkasına saklamıştı kendini, ışığını benimle paylaşmamak için. Yardım için uzattığım ellerim eksilerek geri dönmüştü bana. Hoş karanlığa alışmış biri ışığa çıkarsa yanardı ve benim yüzüme yerleştirdiğim maskenin üzerindeki gülümseyen çıkartmaya inat insanların içten gülüşleri ve gözlerindeki ışık yakıyordu beni.