Ses altı küçük gemisavar füzeleri, süpersonik füzelere göre üstünlüklerini kanıtlamıştır.
Daha düşük hız, hava savunma sistemleri tarafından kolay müdahalenin garantisi değildi. "Zıpkınlar" ve "Exocets", hedefe alçak irtifalarda gizlice yaklaştı. 1990'lar itibariyle, yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'nde, Harpoon gemisavar füzesi 200 yüzey gemisi tarafından kullanılabiliyordu. filo ve yaklaşık 800 deniz uçağı havacılık... Ve toplamda, roket üç düzine ülkede hizmete girdi. Kompakt boyut ve çok yönlü görünüm, bu tür tutmayı mümkün kıldı. silâh daima hazır.
Rus Donanması, süpersonik "uçan direkler" yaratmak için karanlık bir yola girdi. Olağanüstü özelliklerinin deniz havacılığındaki gecikmeyi telafi etmesi gerekiyordu. Sovyet döneminin sonunda yaratılan en gelişmiş gemi karşıtı füzeler (örnek ZM55 "Onyx"), zaten taşıyıcılar açısından kompaktlık ve birleştirme arzusunun bir örneğiydi. 8 metrelik füzelerin boyutları izin verdiği kadarıyla.
Gemi karşıtı silahlanma yarışının sıcak aşamasına girmek için zamanı yoktu.
Onlarca yıllık tam bir durgunlukla değiştirildi. Bu olayların anısına, uzlaşmaz rakiplerden yalnızca iki kavram kaldı.
Batı silahlarının üstünlüğü hakkında yüksek ve yüksek sesle sözler, bir çift dip gizledi.
Bu içinde hikayeler çok daha keskin dönüşler olacak.
2021 yılı itibarıyla ses altı ve ses üstü gemisavar füzeler arasındaki rekabet tamamen sona ermiştir. Bunun nedeni... Hayır, Sovyet geçmişinin son örnekleriyle ayrılmamaktı. O dönemin projeleri ve teknolojileri hala donanmanın silahlanmasının temelini oluşturmaktadır. Düşmanımız bu durumun suçlusuydu.
Zıpkın roketi sessizce ve fark edilmeden cephaneliklerden kayboldu
2000'den beri, denizaşırı ülkelerde inşa edilen tüm muhripler (ve bu 40'tan fazla 1. sıra flama), gemi karşıtı silahlar olmadan hizmete girdi. Denizaltı filosu daha önce silahsızlandırıldı. Harpoon füzesinin denizaltıdan fırlatılan UGM-84 versiyonu 1997'de hizmet dışı bırakıldı. Ve o zamandan beri yeni bir şey ortaya çıkmadı.
Zaman geçtikçe, eğilimler devam eder.
70. muhrip Delbert Black (2020'de devreye alındı), öncekiler gibi gemisavar silahlarına sahip değil. Ne ses altı, ne ses üstü, hiçbiri. Muhripin saldırı potansiyeli yalnızca kıyıya yöneliktir.
Yüzey tehdidi olan bir durumda EM "Arleigh Burke"ün eylemleri ne olacak?
Mürettebatı ne umabilir?
Umut en son ölür. Ve tüm umutlar "çift kullanımlı" silahlarla - aktif rehberlik kafalarına sahip uzun menzilli uçaksavar füzeleri ile ilişkilidir. Bu, gemi karşıtı füzelerin etkili kullanımıyla karşılaştırılabilir mesafelerde yüzey hedeflerine saldırmanıza izin verir. Muhrip için radar aydınlatmasına gerek yok.
Tabii ki, pratikte her şey o kadar pembe değil.
Örneğin, geleneksel gemi karşıtı füzelerin eksikliğini kısmen telafi etmeyi mümkün kılan uçaksavar füzeleri, yalnızca son on yılda gözle görülür miktarlarda ortaya çıktı. Önce on yıldan fazla bir buçuk ABD yüzey filosu tamamen çaresiz görünüyordu.
Amerikalıların sadık dost ve müttefiklerinin bu duruma karşı tutumu nedir?
İngiliz Donanması, 2018'de "Zıpkınlara" veda etme niyetini resmi olarak açıkladı, yerine yenisinin ortaya çıkması için belirli bir tarih belirtmeden.
Kraliyet Donanması, gemisavar silahları olmadan geleceğe cesurca adım attı. Aynı zamanda, İngiliz Donanması tarafından kullanılan Aster ailesi SAM'leri, gemilere ateş etmek için daha da az uyarlanmıştır. Açıkçası, hiç uyarlanmadılar. Bu füzelerin savaş başlıklarının zarif silueti, kompaktlığı ve boyutu ile kanıtlandığı gibi.
"Aster" in yaratıcıları, gemi kaynaklı hava savunma / füze savunma sistemi için etkili bir füze savunma sistemi yaptılar. Hiper evrensellik ile ilgili fantezilerden muzdarip değillerdi. Aklı başında hiç kimse gemilere 15 kg'lık savaş başlığıyla füze fırlatmaz.
Bu nedenlerle, Rus karasularına giren Defender EM, Karadeniz Filosunun gemileri için bir tehdit oluşturamadı (2021 yazının olayları).
Diğer Avrupa devletlerinin donanmaları Anglo-Saksonları örnek almaya çalışıyor. Geçtiğimiz yarım yüzyılda, temelde yeni bir gemi karşıtı füze örneği oluşturulmadı. Ve bu amaçla gemilere yerleştirilen silahların sayısı azaltılıyor.
Küçük boyutlu ses altı gemi karşıtı füzeler avantajlarını kanıtladı
Bu nedenle, yüzyılın başında, ABD Donanması, Lockheed Martin ile işbirliği içinde, BGM-178 RATTLRS (Zaman Kritik Uzun Menzilli Saldırıya Devrimci Yaklaşım) gemisavar füzesini geliştirdi.
Mach 3+ uçuş hızına ve 500 km menzile sahip RATTLRS, yüksek hızın önemli olmadığının açık bir teyidiydi. RCC, ilk etapta gizli, gizli ve yapay zeka gerektirir.
Keskin olay örgüsü okuyucuyu yormuş olmalı. Bu nedenle - düz metin olarak.
Gözlemlenen gerçekler, ortaklarımızın uzun menzilli süpersonik gemisavar füzeleriyle ciddi şekilde ilgilendiğini gösteriyor. Dışa doğru, Sovyet döneminin "uçan sütunları" ve "Chelomey canavarlarına" çok benziyor.
Bu silahın bir takım temel nitelikleri vardır. Hız - daha az uçuş süresi. Zaman her şeydir. Uzun menzil, taşıyıcıyı misillemeye maruz bırakmamanızı sağlar.
Hedefleme burada bir "zayıf halka" değildi. Söz konusu ülkenin donanması, IBM'in seyri boyunca yüzlerce kilometre boyunca ve çevresinde bir genel bakış sağlayabilecek yeterli sayıda "göze" sahiptir. Böyle bir durumda, önce vurma fırsatı son derece caziptir. Vakit kaybetmeden ve sadece havacılığa umut bağlamadan.
RATTLRS'yi oluşturmak için gerekli tüm teknolojiler mevcuttu. En önemli şey dahil motordur. Rus Onyx ve Sivrisineklerini taklit eden süpersonik hedeflerde kullanılan Allison J102'ye dayanmaktadır.
Düşmanın başarısızlığının mazereti ve küçümseyici tonuyla ilgili bazı yorumlara aşina mısınız?
Dürüst bir değerlendirme yapalım.
Ses altı füzelerin gelişiminin gıcırtını gözlemleyen RATTLRS seviyesindeki mühimmat, yalnızca yüzyılın ortalarında hizmete girecekti.
Muhriplerde RATTLRS görünmedi. Ayrıca ses altı füzeleri de kalmadı. Proje, LRASM'nin süpersonik versiyonunun kaderini tekrarladı.
Ama gerçek devam ediyor. Yurtdışı ilgileniyor! Böyle bir silahın hangi yeteneklere sahip olduğunu anlıyorlar.
Burada kulağa hoş gelen LRASM adını taşıyan bir roketten söz edildi. Yani onun zamanı geldi.
Ve o kadar çok vaat ve umut vardı ki!
Korkunç AGM-158C Uzun Menzilli Gemisavar Füzesi. İlk bakışta, bu uçak füzesinin neden gemilerin silahlandırılmasıyla ilgili olduğu konusunda net değil. Ancak bunun için gerekçeler var.
LRASM'nin tarihi, yaklaşık on beş yıl önce, tek bir evrensel gemi karşıtı füze sistemi oluşturma önerisiyle başladı. Muhriplerin UVP'sinden fırlatma ve uçak gemileri tarafından kullanma imkanı ile. Savaş başlangıcı, roketin Moskva RCR'ye benzer bir gemiyi etkili bir şekilde batırdığı Lockheed Martin şirketinin sansasyonel karikatüründe gerçekleşti.
Roket hakkında korkunç şeyler söylendi. Çeşitli saldırı algoritmalarıyla gizli, akıllı. Limanlara nüfuz edebilir, kıyı boyunca veya karada uçabilir ve beklenmedik yönlerden hedeflere yaklaşabilir. Doğru, bu tür manevralar sonsuza kadar sürecek. Servis için kabul edilen versiyon, ses altı uçuş hızına sahiptir.
LRASM, farklı sınıflardaki gemilerin neye benzediğini bilir ve ana hedefi doğru bir şekilde belirleyebilir. Bunun pratikte nasıl işleyeceği - kimse bilmiyor. Sadece teoride, geliştiricilerin ifadelerine dayanarak. Şüphesiz tek şey, 450 kg ağırlığındaki güçlü bir savaş başlığıdır.
Ve işte garip bir an: Tüm reklam karikatürlerinde LRASM havada uçuşuyor.
Bu hikayedeki gemiler nerede?
2013 yılında, LRASM, MK.41 ünitesini simüle eden bir stanttan piyasaya sürüldü. Sonra birkaç kez daha ateş ettiler. Sorun, silodan çıkarken hayalet füzenin plastik gövdesine zarar verme tehlikesiydi. Görünüşe göre bu fenomenle başa çıkmayı öğrenmişler. Tek bir füze yok edilmedi.
Ancak, ortaya çıktığı gibi, ana tehlike geliştiricileri başka bir yönden bekliyordu. Onlara para vermeyi bıraktılar.
Ürünün "kaba" görünümü, bu yönün finansmanının arta kalan bazında gerçekleştirildiğini gösterdi. ASROC denizaltı karşıtı füzenin hızlandırıcılı prototipinin müşteriye UVP'den fırlatmanın mümkün olduğunu hatırlatması gerekiyordu. Ancak, görünüşe göre, müşteri tüm ilgisini kaybetti. 2021 yılında imzalanan füze üretim sözleşmesi, hava kuvvetleri ve deniz havacılığının çıkarları doğrultusunda imzalandı.
Gemiler bu tür silahları görmez. Şimdi değil, öngörülebilir gelecekte değil.
Gemiler farklı bir şey aldı!
NATO filolarını tartışırken, tartışma kaçınılmaz olarak Norveç Kongsberg Deniz Saldırı Füzesi (NSM) ile ilgilidir.
NSM konsepti, diğer küçük boyutlu ses altı füzelerinden temel olarak farklı değildir. Kompozitlerin inşaatta yaygın olarak kullanılması ve başlangıç kütlesinin 400 kg'a düşürülmesi, kendi başlarına savaş niteliklerinde bir artışın kanıtı değildir. Dövüş nitelikleri, "Zıpkın" savaş başlığından iki kat daha zayıf olan savaş başlığının kütlesindeki azalmadan etkilenir!
Ana ilgi, modern bir roketin "beyni" ile ilişkilidir.
Burada hikaye, kaykaylar ve fiyortlar da dahil olmak üzere engebeli bir kıyı şeridi koşullarında engellerden kaçınma, hedef seçimi ve artan verimlilik ile tekrarlanıyor. Bu özellikle Norveç Donanması için geçerlidir.
Bir okuyucunun belirttiği gibi, donanma gemilerde saklanmak için yapılmamıştır. Askeri bilimin kurallarına göre, skerries uzak yaklaşımlarda engellenir ve orada kilitlenen filo, sahiplerine rahatsızlık vermeye başlar.
ABD Donanması bu şekilde davranmayı planlamıyor, bu nedenle NSM fırlatma konteynerleri yalnızca kıyı gemilerine (LCS) kuruluyor. Ayrıca gelecek vaat eden fırkateynlerde görünmeye söz veriyorlar (yine haber gelecek zamanda).
Kıyıdakiler sonunda yüzeydeki düşmana ateş etme fırsatı buldular. Uzak deniz bölgesinin gemileri yine hiçbir şeysiz kaldı. 10000 tonluk muhripleri bu tür füzelerle donatmak sadece bir utançtı.
Bu noktada imparatorluk yürüyüşü başlamalı ve Tomahawk CD'si havada yanıp sönecek.
Açık denizlerde "Savaş Baltası" neden tehlikelidir?
Şu anda, hiçbir şey.
Roketin mevcut versiyonlarının yapabileceği en fazla şey, geminin direğine ıslık çalmak. Yüzey hedeflerine saldırmak için yapılan tek değişiklik BGM-109B TASM, 1994'te hizmetten kaldırıldı.
TASM, zamanı için ilginç bir gelişmeydi. Alçak irtifa uçuş profili ile uzun menzili birleştirmek. Ses altı CD hedef noktasına ulaştığında, hedefin kendisi genellikle farklı bir yerdeydi. Radar arayıcısının görüş alanı dışında. Utanç verici durum roketin sözde entelektüel davranışıyla çözüldü, Tomahawk hedefin olası alanı üzerinde daire çizdi ve bir "yılan" ile arama yaptı ...
Ancak, şimdi önemli değil. XNUMX. yüzyılda, gemilerle savaşmak için Tomahawk'ın tek bir modifikasyonu görünmedi.
Bir deniz silahı olarak, Balta kategorik olarak sudan hoşlanmaz. Yüksek hassasiyetli sistemleri, kusursuz bir şekilde homojen bir deniz yüzeyi üzerinde çalışmaz. UVP hücresinden çıkan seyir füzesi, GPS ve jiroskoplara göre bir rota izleyerek hemen sahile döner.
Son makalenin tartışmasına katılan birçok kişiye göre, "Tomahawk V" nin en son versiyonu, yüzey hedefleriyle başa çıkmak için önemli bir potansiyele sahiptir.
Aşırı cesur bir ifade.
Geliştirici açısından "henüz sunulmamış" olan belirli bir gizemli değişiklik "Block Va", hareketli gemilere çarpabilir.
Sonuç çıkarma fırsatı okuyucuların kendilerine bırakılmıştır.
Geri kalan zaman, Arlie Burke muhriplerinin mühimmat yükünde bulunan, yüzey hedeflerine saldırabilen tek füzeyi tartışmaya değer.
Uçaksavar füzesi RIM-174 ERAM veya "Standart-6"
Genel durumda, belirli bir duruma ve komplekslerin kesin özelliklerine atıfta bulunmadan, gemilere füze ateşlemenin bir avantajı ve üç önemli dezavantajı vardır.
Avantaj, uçaksavar komplekslerinin daha kısa reaksiyon süresinde yatmaktadır. Kısa mesafelerde çekim yaparken özellikle önemlidir. Beklenmedik bir şekilde ortaya çıkan bir düşmanda.
Öte yandan gemilere ateş etmek isteyenleri bir sürpriz beklemektedir. Çoğu uçaksavar füzesi bir yüzey hedefini vuramaz. Yakınlık sigortaları, gemilerinkinden çok farklı olan hedef boyutlara ayarlanmıştır. Gemiye ve su yüzeyine yaklaşırken, savaş başlığı zamanından önce patlayacaktır.
Fünye "deniz hedefi" modunda "pürüzlendirildiğinde", düşmanı vurmak yine de zor olacaktır.
Yakınlık sigortası hedeften belli bir mesafede patlayacak. Füze savunma savaş başlıklarının geleneksel gemi karşıtı füzelere kıyasla birçok kez daha az gücü göz önüne alındığında, böyle bir dış etki gemiyi devre dışı bırakamaz.
Bu teknik problem, bir roket oluşturma aşamasında bile çözülmelidir. Bu nedenle, "Standart-6" kontak ve yakınlık sigortaları ile donatılmıştır. Doğrudan isabetlerin genellikle gerekli olmadığı uçaksavar füzeleri sınıfı için çok nadir bir kombinasyon.
Kalan iki sorunun çözümü yok.
Yüksek irtifa yörüngesinde fırlatılan füze savunma sisteminin fark edilmeme şansı yok. Örnek olarak bir Amerikan roketini kullanarak, maksimum menzile (370 km) uçuşu en az beş dakika sürmelidir. Bu, düşmana bir savaş uyarısı oynamak, tüm tuzakları vurmak ve elektronik savaşı etkinleştirmek için yeterli zamanı verir. Düşük güçlü bir füze güdümlü kafa için bu özellikle önemli olacaktır.
BOD "Amiral Panteleev" peçeyi koyuyor
"Standart-6" bir buçuk ton ağırlığındadır, ancak roketin (yakıtın) büyük kısmı fırlatmadan sonraki ilk saniyelerde yanar. Sadece boş bir mermi ve 64 kg'lık bir savaş başlığı hedefe ulaşır. Bu, hava hedeflerini engellemek için yeterlidir, ancak bu tür füzelerin gemilere karşı kullanılması saçma görünüyor. Savaş başlığı, bu gösterge açısından en zayıf gemi karşıtı füzelerden biri olan "Exoset" savaş başlığına göre ağırlıkça neredeyse üç kat daha düşüktür.
Hasar konularında roketin hızı (3,5 M) çok az önemlidir. Tüm hasar miktarı füze savaş başlığı tarafından verilir. Herhangi bir nedenle harp başlığı sigortası arızalanırsa aşağıdakiler meydana gelir.
Tüm uyarıları dikkate almadan Karadeniz Filosu tatbikat bölgesine giren bir Ukrayna gemisi (2000) ile ilgili olay.
Eski trol "Vereshchagino" 50 m uzunluğa ve 750 ton gros tona sahipti. Kıyı kompleksi "Redut" un roketi 1,8 M hızında koştu, 9 metre uzunluğa sahipti ve yarım tondan biraz daha ağır olan atıl bir savaş başlığı ile donatıldı. Neyse ki, can kaybı olmadı, gemi bağımsız olarak limana döndü.
Yan ve hafif üst yapıya çarparsa, roket onları delip mavi mesafeye fırlayacaktır. Tüm kinetik enerjiyi yanınızda götürün. Veya yukarıdan aşağıya, en alta kadar delinmiş! Modern bir fırkateynde yirmi su geçirmez bölmenin varlığı göz önüne alındığında, bu durum hiçbir şey ifade etmemektedir.
Teoride, yirminci yüzyılın ortalarından kalma bir kruvazörün yan tarafına "plastik" bir füze savunma sistemi sokarsanız, kinetik enerjinin çoğu roketin yok edilmesi ve buharlaşması için harcanacaktır.
Gemi karşıtı füzeler, depolanmış kinetik enerjiye dayanmaz. Kendi savaş başlıklarının patlamasına güveniyorlar! Bu koşullarda uçaksavar mühimmatının güvenecek hiçbir şeyi yoktur.
USS Reuben James fırkateyninin bir Standard-6 füzesi tarafından vurulduktan sonra batması, füze savunma sisteminin gemi karşıtı bir silah olarak etkinliği lehine bir argüman değil. Fırkateynin batmasının çok daha önemli nedenleri vardı.
Tüm söylenenleri özetlerseniz, o zaman gemilere uçaksavar füzeleri ateşlemek bir fikir değil. Sadece İran teknelerine karşı uygundur.
Sonuç
Uzak deniz bölgesindeki gemilerde gemi karşıtı silahların bulunmamasının mantıklı bir açıklaması yok. Bu durum sadece Rus Donanması için faydalıdır.
Ama nedenlerini tartışmak ve anlamak istiyorum.
Birçok uzmana göre açıklama, deniz kuvvetlerinin kullanımı kavramındaki farklılıktır. Yurtdışında, ana vurucu güç, yüzey gemileriyle (yüzey karşıtı savaş, ASuW) savaşmak için en modern araçlar verilen havacılık olarak kabul edilir. Durum açık.
Ancak burada birbiriyle çelişen beş nokta var.
1. Havacılık, gemilere sürekli ve sürekli olarak eşlik edemez. Bu oldukça açık. Bu gemilerin Karadeniz'deki seferleri sırasında Defender ve Donald Cook'u hangi uçak gemisinden (veya hava üssünden) kaplayan uçaklar?
2. Yankee'lerin kendileri, savaş koşullarında yüzey taşıyıcılarından gemi karşıtı füzeleri tekrar tekrar ve başarıyla kullandılar. Çeşitli yerel çatışmalarda. Kendi savaş deneyimlerini inkar ederlerse şimdi ne değişti?
3. Küçük boyutlu gemi karşıtı füzeler "Harpoon", Aegis muhriplerinin inşası için tahminde en küçük hattı işgal etti. Sebep - anlamsız "maçlardan tasarruf etmek" mi?
4. "Büyüyen Çin tehdidi" ile bağlantılı olarak, donanma personelinin sayısının artırılması gerektiği yönünde sürekli çağrılar yapılmaktadır. Buradaki mantık nerede? Amerikan gemileri umursamıyorsa, neden Çin Donanması ile flama sayısında rekabet ediyorsunuz? bir yüzey düşmanıyla savaşmak için uyarlanmamış... Böyle bir gerçeklikte, gemiler değil, LRASM füzeleri olan Lancer bombardıman uçakları inşa etmek gerekir.
5. Güney Kore Donanmasının modern deneyimi. 2021 yazında, Güney Kore Donanması, Onyx füzesine çok benzeyen "süpersonik" bir gemisavar füzesinin test edilmesinin görüntülerini sundu. Bu, denizde hararetli bir çatışma tehdidinin devam ettiği yerde, tamamen farklı bir silahın yaratıldığını bir kez daha kanıtlıyor. Avrupa filolarının hafif gemi karşıtı füzelerinin aksine. Her şeye gücü yeten havacılık hakkındaki Amerikan hikayelerine değil.