[ad_1]
Bir dizi çevre sorunu endişemizin önemli bir parçası olarak devam etmektedir. Habitat tahribi ve parçalanması, biyolojik çeşitlilik kaybı, stratosferik ozon tabakasının incelmesi, küresel iklim değişikliği, herbisitler, pestisitler, yüzey ve yeraltı sularının kirlenmesi, asit birikimi, petrol sızıntıları ve termal kirlilik doğrudan çevre sorunlarıdır. İnsan nüfusu artışı, sürdürülemez tüketimcilik, kentleşme, uluslararası çatışmalar ve servet dağılımındaki eşitsizlikler dolaylı çevre sorunlarıdır. Tüm bu sorunlara, söz konusu sorunların iyileştirilmesi ve dünyadaki yaşamın geleceğini güvence altına almak için bir bütün olarak bakılmaktadır. İkinci Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında kimya endüstrilerinin genişlemesi bu tür sorunları ağırlaştırdı. Rachel Carson tarafından yazılan “Sessiz Bahar”, canlı türlere yönelik kirlilik tehditleri konusunda uyandı. Çevrecilik, 1970 yılındaki ilk Ulusal Dünya Günü’nden itibaren kamuoyunun gündeminde kabul görmüştür. 1970’ler çevrenin on yılı olmuştur. 1980’ler ve 1990’lar arasında çevre sorunları siyasi arka plana itilmiş ve şimdilerde insan istismarı olarak ön plana çıkmaktadır. toprak devam ediyor. Çevre sorunlarına karşı iyileştirici tedbirlerden çok önleyici tedbirlere ağırlık verilmesinin büyük katkı sağladığına inanılıyor.
Canlı formlarındaki çeşitlilik, genetik yapılarındaki değişiklikler, değişikliklerin kalıtımı ve doğal seçilimin işleyişi nedeniyle oluşur. Çevre, genetik çeşitlilik ve doğal seçilim arasındaki etkileşim evrime yol açar. Yeni türlerin kökeni evrimin sonucudur. Mevcut biyoçeşitlilik, evrimin ve yok oluşun sonucudur. Evrim ve yok oluş, doğada bir sistem kurar ve bozar. Türlerin çeşitliliği ve onları ayakta tutan karmaşık ilişkiler, biyoçeşitlilik teriminin kapsamına girer. “Biyolojik Çeşitlilik” terimi, 1980 yılında Thomas Lovejoy tarafından ortaya atıldı. EO Wilson, “Biyoçeşitlilik” terimini 1986’da kullandı. Rio de Janeiro’da düzenlenen 1992 Birleşmiş Milletler Dünya Zirvesi, biyoçeşitliliği “tüm kaynaklardan gelen canlı organizmalar arasındaki değişkenlik” olarak tanımladı. diğerlerinin yanı sıra karasal, denizel ve diğer sucul ekosistemler ve bunların parçası oldukları ekolojik kompleksler de dahil olmak üzere: buna türler arasındaki, türler arasındaki ve ekosistemler arasındaki çeşitlilik dahildir”.
UNDP’nin bir yöneticisi olan Brown, yakın zamanda biyoçeşitliliğin isteğe bağlı veya lüks olmaktan uzak olduğunu savundu; daha ziyade yoksul insanlar ve topluluklar için refah sistemini sıklıkla sağlayan kilit bir kalkınma sorunudur. Dünyanın biyoçeşitliliğinin çoğu, ekonomik olarak en yoksul ülkelerde bulunmaktadır ve bu ülkelerde yoksullara biyolojik çeşitlilik kaynağını kullanarak gelirlerini artırma fırsatları sunulmaktadır. Brown’a göre, gelecekteki programımız biyoçeşitlilik veya kalkınmaya değil, “kalkınma için biyolojik çeşitliliğe” odaklanmalıdır.
Artan nüfus, doğal yaşam alanını çeşitli şekillerde bozmaktadır. Tropikal Asya’daki yaban hayatı habitat kaybının bir değerlendirmesi, Hindistan’ın doğal habitatının yaklaşık %80’ini zaten kaybettiğini bildirdi. Biyolojik çeşitlilik uluslararası bir sözleşme konusu haline geldi ve artık biyologların özel alanı değil. Bu gezegendeki karmaşıklık, “biyoçeşitlilik/biyosfer” sisteminin dinamiklerinde yatmaktadır. Sürdürülebilir kalkınma kavramı, doğal ve biyolojik kaynakların korunması için ortaya çıkmıştır. Biyoçeşitliliği anlamak, taksonomi, evrim, genetik, davranışsal biyoloji, ekonomi, ekoloji, çevre bilimi, siyaset bilimi ve sosyoloji bilgisini gerektirir. Aslında ekonomi ve ekoloji, biyoçeşitlilik, biyosfer ve insan toplumundan oluşan 3 katlı bir sistemde kesişir.
Yaşam çeşitliliğinin evrimi, biyosfer, insan toplumu ve iklimi içeren etkileşimle ilişkilidir. Hem Rio hem de Johannesburg’da, uzun vadeli çevre sağlığına bağlı oldukları için insanlığın ekonomik ve sosyal gelişimi vurgulandı. Biyoçeşitliliğin sürdürülebilir kalkınma ve yoksulluğun ortadan kaldırılmasındaki merkezi rolü Johannesburg’da kabul edildi. Dünya Çevre ve Kalkınma Komisyonu raporunda, “Eğer ihtiyaçların sürdürülebilir bir temelde karşılanması gerekiyorsa, Dünya’nın doğal kaynak tabanı korunmalı ve geliştirilmelidir” diyor. Gelişmekte olan ülkeler, yoksulluk, yetersiz sosyal olanaklar, yüksek işsizlik oranları ve uygun altyapı eksikliği gibi özelliklere sahip sosyal eşitsizliklerle boğuşuyor. Bu ülkeler, kalkınma politikalarını piyasa ekonomisinin belirlediği paradigmaya dayandırmaktadır. Bu tür ülkelerin kalkınma hedeflerine ulaşma çabası, çevrenin korunmasıyla çelişmektedir. Yoksulluk ve mevcut kalkınma eğilimleri, çevresel bozulmaya yol açmaktadır. Dünya Bankası, yoksulların çevresel suistimalin hem kurbanları hem de failleri olduğunu iddia etti. Dünya Bankası, 1991 yılına kadar enerji, ulaşım, sanayi ve tarım projelerine 1500’den fazla çevresel bileşenin eklendiğini, bunlardan birkaçının toprak korumasını iyileştirmek, ormanları ve meraları yönetmek, çölleşmeyi önlemek, biyolojik kaynakları korumak için uygulandığını iddia etti. çeşitliliği ve su kaynaklarını ve balıkçılığı korumak. Bununla birlikte, disiplinler arası bir yaklaşım, çevresel kaynaklarla birlikte ve esas olarak insanların katılımıyla biyolojik çeşitliliğin korunmasına yardımcı olabilir.