Geçen yüzyılın doksanlı yıllarının başından beri, yerli mucizeleri unutmak alışılmış bir hale geldi. Almanya, Japonya ve diğer ülkelerde "mucizeler" çalışanlar uğruna. Ama mucize ...
Ülkemizde geçen yüzyılın 1928-1941 ve 1992-1998 yıllarında gerçekleşen her şey ayna görüntüsü olarak görülebilir. Olaylar aynı hedefi takip ediyor gibiydi, ancak yöntemler ve sonuçlar tamamen farklıydı.
Stalin, ülkedeki tüm madencilik ve üretimin devletin elinde olması gerektiğine inanıyordu. Ve NEP'yi (yeni ekonomik politika) mahkum ettikten sonra, kolektif çiftlikler geliştirmeye ve demir yumrukla sanayi kurmaya başladı. Evet, zayiatlar muazzamdı. Daha fazlasını söyleyeceğim, makul olmayan büyüklerdi.
Ancak, hedefe ulaşıldı. Bazı 10 yıllarında, 9.000'ten fazla işletme ve tesis inşa edildi. Barajlar, hidroelektrik santraller, fabrikalar, fabrikalar. Tam da savaşı kazanmasına izin veren endüstri kuruldu. Büyük fiyat. Ancak bu inşaat projeleri olmadan, fiyat daha az büyük olmazdı. Devlet sadece varolmayı bıraktı.
Bütün bunlar, 1917'tan 1938 yıllarına kadar süren ekonomik abluka altında düzenlendi. Kimse kredi vermedi ve kredi vermedi. Kendi kaynaklarını yönetmek zorunda kaldı.
Bu ablukadan ayrı "atılımlar" vardı. Dolambaçlı bir şekilde ekipman Almanya ve Amerika Birleşik Devletleri'nden geldiğinde. Ve örneğin, ABD’den SSCB’ye Stalingrad Traktör Fabrikası’nın taşınması ve daha sonra montajının yapılmasında edinilen deneyim, 41-42’in endüstriyel işletmeleri Avrupa’dan Sibirya ve Ural’lara taşımasına izin verdi.
Kredi yok. Kredi yok Tarihsel olarak oluşturulmuş bir personel sıkıntısı koşulları altında, bu kelimeden korkmayan devasa bir sanayi kuruldu. Ve bu sektör için uzmanların eğitimi kurulmuştur. Ve üretim. Evet, uçak motorlarımız en iyi Batılı modellerin kopyaları değildi. Ama kim en iyisini kopyalamak için fırsat verir? Evet, traktörler, ekskavatörler, makine aletleri, arabalar göze çarpmıyordu. Küresel düzeyde değil. Fakat onlardı!
Ve bugün gurur duyduğumuz tüm başarılar tam olarak o zaman atıldı.
1991'ten sonra, Chubais ve Gaidar iktidara geldiğinde, ilkeler ve yaklaşımlar niteliksel olarak değiştirildi. Farklı bir ilke geçerli oldu: yalnızca özel mülk sahibi, mülkiyeti işletmeyi makul bir şekilde yönetip geliştirebilir. Olmazsa, “ortaklardan” kalkınma için kredi almak ve zaten yurtdışında hazır satın almak gerekir.
Ve ülke ölçeğinde "kidalovo" organize edildi. Özelleştirme.
Rakama düşünün. Ülkenin Chubais ve Rusya'daki diğer ABD uzmanlarının liderliğinin sonuçlarına göre, 32.000 fabrikaları ve işleme işletmeleri hakkında tasfiye edildi. Chubais'in ve şirketin hain eylemlerinin bir sonucu olarak ülkenin uğradığı zararlar, 2,5 zamanlarında Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki ekonomik kayıpları aştı.
Aslında, 250 askeri-sanayi kompleks işletmeleri imha edildi. Ve Komsomolsk-on-Amur'daki Leninsky Komsomol bitkisi gibi birçoğu hayatta olduğundan çok daha ölü. 1992'ten 2015'e, tesis 2 (iki) altını başlattı. Ve bir corvette.
Askeri sanayi kompleksinin işletmeleri hakkında ayrı ayrı konuşmak zorunda kalacak.
Kötü ekskavatörlerimiz mi var? Fırın fabrikasında ithal ithal. Arabalarımız kötü mü? İthal getir. Yoksa ithalattan en iyi yerde toplayacağız. Düşük kaliteli ilaçlar? Yurt dışına satın alıyoruz. Traktörler sevmiyor mu? Ve böylece, reklam sonsuz.
Ve tüm bunlara katlanacak para nerede? Bu doğru! Kaynak satar ve satın alırız. Yağ. Gaz. Orman. Vaughn Saudis petrolüyle yaşıyor ve iyi yaşıyor. Fakat Suudi Arabistan bir şekilde hırsla Rusya'ya yakın.
Ve neyimiz var? Uzak Sovyet 1986 yılında, ihracatta enerjinin payı% 40,5 idi. Ve 2014 yılında -% 75,3. Bu veri Roskomstat, eğer öyleyse.
Bu ne anlama geliyor? Evet, bu 23 yıllarında aslında biz kiminle yapıldık? Tamam Papualar. Sadece muzda değil, yağda oturanlar. Ama burada bir krizin var. Ve yurtdışında bir şey almamıza izin verenlerin fiyatı daha düşük ve daha düşük. Ve şimdi Ulyukaev, kederli bir şekilde “Rus ekonomisi dibe ulaştı” diyor. Ve şimdi onlar da aşağıdan vuracaklar.
Peki büyük ve güçlü ekonomistler ne yapar? Sechin az önce ulusal refah fonundan "Rosneft" in gelişmesini istedi. 300 milyar. Daha fazla yağ kullanacağız, hepsi bu. % 75 değil,% 95. Ve Rusya’nın “petrol iğnesinden uzaklaşması” gerektiği sürekli bir tartışma. Tabii ki böyle isteklerle buraya gel!
Yılın 23'i sistematik olarak endüstrimizi tahrip etti. Ve söylemeliyim ki, hedeflerine neredeyse ulaştı. Alt zaten burada, yakın. Ve bu arada, bizim için. Sechin için değil, Chubais için değil, Ulyukaev ve Nabiullina için değil. Hepsi lüks olacak, ufuk ötesinde yaşayacak bir şeyleri olacak.
Ve bizim için, "Hayatta mı değil mi?"
Survive.
Eğer tarihsel Örnekleri doğru şekilde uygulayacağız.
Hayatta kalabilmek ve bir kez daha düşmanlarını sadece askeri olarak değil aynı zamanda ekonomik olarak da savaşabilecek güçlü bir ülke olabilmek için Rusya'nın zor bir dönemden geçmesi gerekiyor.
İthal ikamesi hakkında bile değil. Kesinlikle geri döneceğiz.
Önemli olan, yukarıda bahsi geçen beylerin ülkeye sebep olduğu her şeyi düzeltmenin hayati önemi olduğu. Ve her şeyden önce - devlet üzerindeki ekonomisini kontrol etmek için. Dönüş kelimelerde değil, gerçektir. Zengin olduğumuz kaynaklar devlet çalışanları tarafından değil de “etkin yöneticiler” tarafından satılıyor. Çok etkili bir şekilde sadece kendileri için değil, aynı zamanda onların soyundan gelen nesiller için de rahat bir yaşam sağlar. Bizim pahasına.
Rusya, "Stalinist mucizenin" tekrarını hak ediyor. Artık yılda 1937 olmadığı ve Stalin'in Putin’in emrinde olduğu gibi hiçbir insan kaynağının olmadığı açık. Ancak ilerleme hala geçerli değil. Kanal kazmak ve fabrikaları manuel olarak inşa etmek zorunda kalmayacaksınız. Ancak özelleştiricilerin eliyle yıkılanın canlandırılmasının gerekli olduğu açık ve anlaşılır. Özellikle, garip bir şekilde, ithal edilen bileşenlerin seviyesinin çok yüksek olduğu askeri-sanayi kompleksimizde.
Ancak bu konuda ayrı ayrı konuşmalıyız.