Her yeni ebeveyn gibi, babalıkla ilgili pek çok endişem vardı. Fiziksel engelli bir baba olmak, bahçe çeşitliliğinize fazladan bir endişe katmanı ekledi, yeni ebeveyn endişeleri beni sevecekler mi? ve ne yaptığımı hiç bilecek miyim? .Kızımı Alabilecek miyim?
Neyse ki, ebeveynliğe on sekiz ay kala, endişelerimin tamamen temelsiz olmasa da en azından fena halde abartıldığı kanıtlandı.
Fiziksel kaldırma ve taşıma işlemlerinin çoğunu yapamamanın aramızda bir mesafe yaratacağından endişeleniyordum, ama durum hiç böyle olmadı. Hırsızlar kadar kalın ve artık kendi başına yürüyebiliyor ve çok daha fazlasını yapabiliyor, zaten sorun olmaktan çok daha az.Engelli Bir Ebeveyn Olarak Yapamadıklarım Yerine Yapabileceklerime Odaklanıyorum
Ancak hala endişelendiğim bir alan var: disiplin .
Asla pek disiplinli olmadım. Elbette, kediye ara sıra söylüyorum, ama doğal olarak çatışmalardan kaçınmaya yönelen biri olarak, kimseyi reddetmek benim tarzım olmadı. Ofis günkü işimin yarı-yönetim kadrosunda bile, var olmayan kötü bir polis için çok iyi bir polisim - sesimi yükseltmek ve yasayı koymak sadece becerilerimde değil.
Çoğu zaman sorun değil. İşimdeki herkes orada olmayı seçen bir yetişkin, açıkçası kimseye söylememe gerek yok.
Yine de bir çocukla biraz farklıdır.
Hâlâ bağırmak istemiyorum ama kızımın saygı duyacağı sert bir ses çıkarabileceğimi ummuştum. Sorun şu ki, yürümeye başlayan çocuğum ne zaman harekete geçse, istemsiz tepkimin kahkaha olduğunu görüyorum: küçük çocuklar, maalesef benim için doğaları gereği komik.
Öyleyse sözlü disiplin seçeneğim yoksa, bana başka hangi seçenekler açık?
Şaşırtıcı bir şekilde, fiziksel ceza - genellikle size ve bana şaplak atmak ya da şaplak atmak - yasal olarak konuşursak bir cezadır.
Açık olmak gerekirse: Bu sahip olduğum veya düşüneceğim bir şey değil, ancak Birleşik Krallık'ın çoğunda yasal olduğunu görünce şaşırdım. İskoçya, 16 yaşın altındakiler için fiziksel cezayı yasaklayan Birleşik Krallık'ın ilk parçası olurken, buna karşı Galler yasası 2022'de yürürlüğe giriyor. İngiltere'de (yaşadığım yer) ve Kuzey İrlanda'da, ancak, ufuktan gelen herhangi bir yasağı önerin. Aslında, geçen Şubat gibi yakın bir tarihte , hükümet yasağın "planlanmadığını" söyledi .
O sırada Eğitim Bakanı Michelle Donelan şunları yazdı:
“Hükümet, sevgi dolu ailelerin çocuklarını büyütme biçimine karışmak istemiyor. Çocukların ebeveynleri tarafından dövülmesini yasaklayan mevzuat zaten mevcuttur ”.
Tokatlamanın o kadar da yaygın olmadığını düşünebilirsiniz, modern ebeveynlik yöntemlerini kullanan yeni nesil ebeveynlerle doğal olarak ortadan kalkacak eski moda bir uygulama. Kesinlikle öyle düşündüm. Eşim ve ben şaplak atmaya göz yummuyoruz ve (en azından bildiğimiz kadarıyla) akran grubumuzdaki ebeveynlerin hiçbiri çocuklarını bedensel cezayla terbiye etmiyor.
Gerçek şu ki, sandığınızdan daha yaygın olabilir. Bir grup İskoç çocuk hayır kurumunun 2015 yılında yaptığı bir araştırma , Birleşik Krallık'taki ebeveynlerin% 70 ila% 80'inin çocuklarına fiziksel ceza uyguladığını ortaya koydu. Bir önceki yıla ait bir UNICEF raporu , dünya genelindeki çocukların% 80'inin evde şiddetli cezaya maruz kaldığını veya maruz kaldığını ortaya koydu.
Siz ve ebeveyn akranlarınız çocuklarınızı tokatlamasanız bile, muhtemelen hayatınızda onu destekleyen birini tanıyorsunuzdur. Çoğu zaman bu, eski nesil gibi görünüyor ve şu ruhla yorumlar yapıyor: "Çocukken tokatlandım ve iyi oldum!" sık sık duyulur.
Ama şaplak atılan çocuklar gerçekten iyi mi çıkıyor?
Bu , şaplak atmanın “yetişkin ruh sağlığı bozukluğuna” yol açtığını ve çocuk ihmali gibi, çocuğunu şiddetle cezalandıran bir ebeveynin hapse girmesi gerektiğini iddia eden bir grup Amerikalı psikiyatristin tanımıdır .
The New Scientist, şaplak atmanın etkileri üzerine 200'den fazla çalışmanın analizi hakkında yazdı . Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, sonuçlar hiç kimse için iyi değil:
“Çocuklarına şaplak atan ebeveynlerin onlarla iyi bir ilişkiye sahip olma ihtimalinin şaşırtıcı olmayacak kadar düşük olduğunu gösteriyorlar. Ve şaplak atılan çocukların duygusal ve fiziksel taciz ve ihmal görme olasılığı daha yüksektir.
Bu araştırmalar ayrıca, şaplak atan çocukların, başlangıçta akranlarıyla ve daha sonra kendi çocukları ve partnerleriyle kendilerinin de saldırgan olmaya devam etme olasılıklarının daha yüksek olduğunu gösteriyor. Çocukken şaplak atılan insanlar aynı zamanda düşük özgüven, depresyon veya alkol bağımlılığına sahip olma riski daha yüksek. "
Yani evet, belki de şaplak atılan çocuklar sonuçta "iyi çıkmazlar".
Şükürler olsun ki şaplak atmak dünyanın başka yerlerinde yasaklandı. İsveç bunu ilk yapan ülke oldu ve 1979'da (hala oldukça yeni görünüyor!) O zamandan beri 50'den fazla ülke aynı şeyi takip etti.
Umarım İngiltere'nin geri kalanı yakında İskoçya ve Galler'in önderliğini takip eder. Bu arada, sadık bir disiplinci baba olmama konusunda daha az endişeleneceğim. Arada bir kuralları esnetmekten korkmayan bir kızımla iyi bir ilişkim olmasını tercih ederim .
Okuduğunuz için teşekkürler . Özel Instagram beslememde babalık istismarlarım hakkında daha fazla bilgi edinebilir veya Facebook ve Twitter'da yazdıklarım hakkında daha fazla bilgi edinebilir veya posta listesine katılabilirsiniz .
Veya e-posta yoluyla da ulaşabilirsiniz: [email protected] .
“The Fault in Our Stars”ı yaklaşık 11 yıl önce bu ay ön sipariş verdim ve okudum. Doğru zamanda doğru yerde bulduğum için hayatımı değiştiren üç kitaptan biri.
Yapay Zeka (AI), endüstrilerde devrim yaratma, yaşama ve çalışma şeklimizi değiştirme ve topluma sayısız fayda sağlama potansiyeline sahip, hızla gelişen bir teknolojidir. Ancak, her yeni teknolojide olduğu gibi, dikkate alınması gereken etik hususlar da vardır.
Her zaman kendimden daha büyük bir şeyin parçası olmak istemişimdir. Çocukken, mutlu, işlevsel bir aile hayal ettiğim kadar masalsı bir düğünü hayal etmedim.
“… Artık hastalığın yayılmasını durdurmak için elimizden gelen her şeyi yapmalıyız. İngiltere'deki ilk okullar, ortaokullar ve kolejler yarından itibaren uzaktan hizmete geçmeli… ”“ Ah, ne? Aman Tanrım, lütfen hayır! " Televizyonu kapattığınızda, son kilitlemenin görüntüleri zihninizde yanıp söner.
Asla evde doğum yapmayı düşünecek bir insan olmadım. Çoğu anne gibi ben de yıllarca hastanede yaşanan çılgın doğumları televizyonlarda ve filmlerde izledim ve bunun benim de deneyimim olacağını düşündüm - kocama hakaret etmek ve hemşirelere gölge düşürmek.
Dürüst olmak gerekirse, bu basit bir soru. Neden bununla bu kadar mücadele ettiğini anlamıyorum.