Gömülü Dev - Kazuo Ishiguro
Ishiguro saygı duyduğum ama sevemediğim bir yazar. Bu kitabı yarım bırakma nedenimse yazarın sıklıkla yaptığı ve genelde yeni yazarlarda eleştirilen bir durumu kullanmasıydı: Karakterlerin adlarını sürekli tekrarlamak.
Başkarakterleri yaşlı bir çift olan kitapta 50 sayfa okuyabildim. Devam edemedim, çünkü yaşlı çift birbiriyle konuşurken her replikte, ama her replikte, birbirlerine taktıkları lakaplar ya da adlarıyla hitap ediyordu.
Şöyle örnek vereyim,
“Bu yoldan mı gitmeliyiz prensesim?”
“Evet, bu yoldan gitmeliyiz kocam”
“Bu yol oraya çıkmayabilir prensesim.”
“Yine de bu yoldan gideceğiz kocam”
“Yolda mola verir miyiz prensesim?”
“Veririz elbet kocam”
Diye böyle her replikte aynı şeyleri görmekten kitabı okuyamaz oldum. Diyalogların da ağırlıklı olduğu bir kitap olunca ve yeni yazarlarda en çok eleştirilen şeylerden birinin usta olarak kabul edilen bir yazarda görünce bu durum beni kitabı bırakmaya itti.
Işık Tanrısı - Roger Zelazny, Bu Ölümsüz - Roger Zelazny
Sıkıntı Roger Zelazny’in dili Yarattığı eserlere gerçekten saygı duyuyorum, hakkını yiyemem. Özellikle Işık Tanrısı çok merak ettiğim ve konusuyla beni hayran eden bir eserdi. Fakat dili… Zelanzy ile kimyamız uymuyor. Çok ilginç şeyler yaşıyorum onun kitaplarını okurken. Dışa doğru bir itki gibi.
Biz birbirimiz için yaratılmamışız O nedenle sanatını takdir ediyor, fakat sevemiyorum.