Anglo-Saxon ülkelerinde, Luther dinbiliminin Almanya'da kazandığı önem kadar önem kazanan Calvin kuramı, gerek ruhbilimsel açıdan, gerek dinbilimsel açıdan, temelde Luther'in özünü yansıtmaktadır. O da Kilisenin yetkesine ve öğretilerinin körü körüne kabul edilmesine karşı olmakla birlikte dinin, insanoğlunun güçsüzlüğünden kaynaklandığını savunur; kişinin kendisini aşağılaması ve insan onurunun yok edilmesi, düşüncelerinin ana motifini oluşturur. Ancak ve ancak, kendini küçük gören kişi gelecekteki dünyaya hazırlanmaya adayabilir kendisini.38
Ona göre biz kendimizi aşağılamalıyızdır ve Tannnın gücüne güvenmenin tek aracı işte bu kendini aşağılamadır. "Çünkü, kendimize olan güvensizliğimiz ve kendi perişanlığımızın bilincinde olmaktan kaynaklanan kaygı kadar hiçbir şey, aklımızın tüm güvenini Tanrıya yöneltmemize neden olamaz."
Bireyin, kendisinin efendisi olduğunu sanmamasını öğütler. "Biz, kendimize ait değiliz; öyleyse, yapmak istediklerimize ne aklımız ne de irademiz egemen olmalıdır. Kendimize ait değiliz; öyleyse tenimize göre elverişli olabilecek şeyi aramamız amaçlarımızın nesnesi olmasın. Kendimize ait değiliz; öyleyse, bizim olan her şeyi, ve de kendimizi, mümkün olduğu kadar unutalım.
Tersine, biz Tanrıya aitiz; öyleyse onun için yaşayalım ve ölelim. Çünkü, açıkça görüldüğü üzere, insanların başına gelebilecek en büyük felaket, kendi kendilerine boyun eğmektir, kurtuluşun tek yoluysa, önümüzde yürüyen Tannnın peşinde gitmekten başka hiç birşey bilmemek ve de istememektir."