İnsan hayatında zaman haritasının çizgileri nasıl da oylumlu. Bazen masmavi olurken bazen içe kıvrılan derin bir uçurum. Yeşilin tonlarından sarının alınganlığına doğru. Kırmızının dikkatinden beyazın tesellisine. Siyahın oburluğundan turuncunun belirsizliğine. Moru büyüten karanlığın tozpembe aydınlığına. Haritanın neresine baksak çağıldayan bir ırmak. Neresine baksak dupduru gökyüzü. Sapasağlam sağanak sağanak hüzünden örtü. Yükseltisi yükselen dağ bayır plato içte ilerleyen törpü. Her yıl, insana sürünerek insan bedenine ve ruhuna sürünerek geçip gidiyor. İkibinyirmibir yılı da geçip gitti. Ama nasıl geçti! Evet, 2021 yılı nasıl geçti? Bendeniz ne yaptım/yaşadım 2021 yılında mesela. Bana göre 2021 yılı nasıl geçti?
Öncelikle her yıl olduğu gibi, ilkokul yıllarımdan beri ben beni bildim bileli yaptığım gibi yine 2021 yılında şiir yazmaya (söylemeye) devam ettim. 2021 yılında dergilerde üç şiirim yayımlandı. 1996 yılından beri her yıl dergilerde şiirlerim yayımlanıyor. Bazı yıllarda bir yılda onbeş şiirim yayımlanırken bazı yıllarda bir yılda beş şiirim yayımlandığı oldu. Yirmibeş yıldır dergilerde kesintisiz şiirlerim yayımlanıyor. Otuziki farklı edebiyat dergisinde. Sanıyorum bir yılda üç şiirim yayımlandığı bu ikinci yıl oldu. Özellikle 2000 yılından bu yana her yıl dergilerde en az on şiirim yayımlanıyor.
Her şiir isteyen dergiye şiir göndermiyorum. Dergi çok seviyeli dergi az. 2021 yılında iki dergide üç şiirim yayımlandı. İki şiirim Karabatak (Ocak-Şubat 2021, sayı: 54 ve Mayıs Haziran 2021, sayı: 56) dergisinde, bir şiirim Dergâh (Haziran 2021, sayı: 376) dergisinde yayımlandı. Bu iki dergiden başka dergiye şiir göndermedim. 2022 yılında nasıl olacak bilmiyorum. Ben şiirle şiirin içinde yaşıyorum. Şiir okumadığım ve yazmadığım gün yok. Yaşamak ve şiir, budur bende hayat!
Şiir yazmamın zamanı yok şiir ne zaman geldiyse o zaman; şiirlerimi gece yazıyorum, gecenin ikisinde üçünde, seher vakti, sabah yedide, gündüz, kuşluk, öğle, ikindi, akşam vakti. Evde, yolda, iş yerinde, çarşıda pazarda, İstanbul gezmelerimde, her yerde şiir yazarım. Ben şiiri önce söylerim. Ev dışında yazdıklarım kafamdadır, evde kâğıda geçerim. Şiirlerimi el yazısıyla adört kâğıda yazarım. Sonra bilgisayarda yazarım. Yazdığım şiirimi beğendiysem tamam neşeden, acının dibindeki neşedir bu, yerimde duramam! Şiiri elli kere okurum! Çünkü ben her yazdığım şiiri beğenmem! Beğendiğim şiir olursa dosyaya koyarım yoksa yok.
Elbet yaşamadan yazılmaz. Özgün ideal bir fikirle yaşamadan. Yaşamak, okumak ve yazmaktır benim işim. Diğerleri ek iş. Ekmek parası yani. 2009 yılından beri yazdığım gibi 2021 yılında da köşe yazısı yazmaya devam ettim. Köşe yazılarım her hafta (Temmuz ayı hariç) haftada bir Cumartesi günleri Milli Gazete’de yayımlandı. Yazılarımı gece yazıyorum. Her yazdığım yazıyı en az beş kere okuyorum.
Her yıl olduğu gibi 2021 yılında da yayınevi kuramadım, dergi çıkaramadım. Param yok! Yayınevi kurmanın ve dergi çıkarmanın hep hayalini kurdum. Yirmi yıldır hayalini kuruyorum. Olmadı. 2021 yılında da olmadı. 2022 yılında olur mu? Bilmiyorum. 2000 yılıydı sanıyorum, dergi çıkarmak için bir arkadaşımla her şeyi hazırladık, matbaa parası bulamadığımız için dergiyi matbaaya götüremedik! O gündür bugündür hep hayal ederim! Yayınevi kurmadan ve dergi yayımlamadan gidersem gözüm açık gider!
2021 yılı benim için unutamayacağım bir yıl oldu. 28 Kasım’ı hiç unutamam. Ölümün bana bu kadar acı vereceğini bu yaşıma kadar yaşamamıştım! Bir günde on yıl yaşlandım. Oysa ölümün bu dünyada tek gerçek olduğunu biliyorum. Ölmenin gerçek hayata geçiş olduğuna inanıyorum. Eskiden, yaşadığım çileli hayatımdan dolayı kendimi bin yaşında sanırdım, şimdi binbeşyüz yaşadım sanki! Oysa daha onsekizimdeyim! Hep onsekizim!
Zaman haritasını elime alıyorum yeryüzünde gökyüzüyle bakışımlı!