Çin, alan bakımından dünyanın üçüncü büyük ülkesidir ancak nüfusa göre dünyanın en büyüğüdür. Ülke, komünist liderlik tarafından politik olarak kontrol edilen kapitalist bir ekonomiye sahip gelişmekte olan bir ülkedir. Çin medeniyeti 5000 yıldan daha uzun bir süre önce başladı ve ulus dünya tarihinde çok önemli bir rol oynadı ve bugün de bunu yapmaya devam ediyor.
- Resmi Adı: Çin Halk Cumhuriyeti
- Başkent: Beijing
- Nüfus: 1.384.688.986 (2018)
- Resmi Dil: Standart Çince veya Mandarin
- Para birimi: Renminbi yuan (RMB)
- Yönetim Şekli: Komünist Parti liderliğindeki devlet
- İklim: Son derece çeşitli; güneyde tropikal, kuzeyde yarı arktik
- Toplam Alan: 3.705.390 mil kare (9.596.960 kilometre kare)
- En Yüksek Nokta: 29.029 fitte (8.848 metre) Everest Dağı
- En Düşük Nokta: -505 fitte (-154 metre) Turpan Pendi
Çin Hükümeti
Çin, gerçek gücü Çin Komünist partisinde yatan tek partili bir devlettir. Ülke, 1949’da Komünistlerin katılımından bu yana beşinci anayasa olan değiştirilmiş 1982 anayasasına göre yönetilmektedir. Tek kamaralı yasama organı, dolaylı olarak beş yıllık dönemler için seçilen milletvekillerinden oluşan Ulusal Halk Kongresi’dir (NPC). NPC, ulusal ekonomik stratejiye karar verir, yüksek memurları seçer veya görevden alır ve Çin’in anayasasını değiştirebilir; normalde Komünist partinin politbürosunun direktiflerini takip eder. Yürütme organı, devlet başkanı olan cumhurbaşkanı ve hükümetin başı olan başbakandan oluşur. Başkan, NPC tarafından beş yıllık bir dönem için seçilir; vade sınırı yoktur (2018’den beri). Başbakan, başkan tarafından aday gösterilir ve NPC tarafından onaylanır. İdari olarak ülke 22 il, beş özerk bölge ve dört belediyeye ayrılmıştır. Komünist partide güç yoğunlaşmasına rağmen, merkezi hükümetin iller ve yerel yönetimler üzerindeki kontrolü sınırlıdır ve çoğu alanda görece cezasızlıkla hareket edebilirler.
Çin, kendisini ekonomik olarak dünyanın geri kalanına açtıktan sonra 1970’lerin sonunda modern bir hukuk sistemi kurmaya başladı. O zamandan beri ceza, medeni, idari ve ticaret hukuku alanlarında yasal kodlar geliştirmiştir. Hukuk sistemi hükümetten bağımsız değildir, ancak, yolsuzluğa bulaşmış görevlilerin kendilerini korumak ve vatandaşların haklarını sınırlandırmak için süreci manipüle ettiği yerel düzeyde özellikle akut olan bir sorun.
Çin Ekonomisi
Çin, 1970’lerin sonlarından bu yana muazzam bir ekonomik büyüme yaşadı. Büyük ölçüde ekonomik serbestleşme politikalarının bir sonucu olarak, gayri safi yurtiçi hasıla (GSYİH) 1978 ile 2006 arasında on kat arttı ve yabancı yatırım 1990’larda yükseldi. 2007’de Çin, dünyanın en büyük üçüncü ekonomisi olmak için Almanya’yı geçti ve 2010’da Japonya’yı geçerek ikinci en büyük ekonomi oldu. Ancak bu kazanımlar, kişi başına servetin hala birçok küçük ekonomiden önemli ölçüde daha az olduğu gerçeğini belirsizleştiriyor. 21. yüzyılın başlarında Çin’in mücadelesi. büyük ölçüde merkezileşmiş siyasi sistemini giderek ademi merkeziyetçi bir ekonomik sistemle dengelemek ve ekonomisinin büyüme için ihracata olan büyük bağımlılığını azaltmak için iç tüketimi artırmaktır. 2010’ların ortalarında,
Tarım artık önde gelen istihdam kaynağı değil, ancak geniş engebeli, yüksek arazi ve geniş kurak alanlar – özellikle batı ve kuzeyde – ekimi arazi yüzeyinin sadece yaklaşık %15’iyle sınırlasa da önemini koruyor. 1970’lerin sonlarından bu yana Çin tarımı dekolektivize etti ve üretimde muazzam kazançlar sağladı. Bununla birlikte, bu gelişmeler, imalat ve hizmetlerdeki muazzam büyümenin gölgesinde kalmıştır, tarım şu anda ülkenin GSYİH’sinin yaklaşık %9’unu oluşturmaktadır. Çiftçilerin gelirlerinde 1980’lerin başındaki ilk kazanımlara rağmen, vergiler ve harçlar çiftçiliği gittikçe kârsız bir meslek haline getirdi ve tüm toprağa devlet sahip olduğu için, çiftçiler bazen geliştiriciler tarafından tarlalar arandığında kolayca tahliye edildi. 2008’de kabul edilen ek arazi reformları, çiftçilerin arazi kullanım haklarını devretmesine izin veriyor.
Sincan ve Çinghay’daki vaha tarımı, İç Moğolistan ve Gansu’daki bazı sulanan alanlar ve Tibet’teki korunaklı vadiler dışında, tarımsal üretim doğu ile sınırlıdır. Çin, dünyanın en büyük pirinç ve buğday üreticisidir ve başlıca patates, mısır, yer fıstığı, darı, arpa, elma, tatlı patates, sorgum ve soya fasulyesi üreticisidir. Nakit mahsuller açısından Çin, pamuk ve tütünde birinci sırada yer alıyor ve önemli bir çay, yağlı tohum, ipek, rami, jüt, kenevir, şeker kamışı ve şeker pancarı üreticisidir.
Büyük ölçekte hayvancılık, kuzey ve batıdaki sınır bölgeleri ve illeriyle sınırlıdır; esas olarak göçebe pastoral tiptedir. Çin, dünya kırmızı et üretiminde (sığır eti, dana eti, koyun eti, kuzu eti ve domuz eti dahil) ilk sırada yer almaktadır. Koyun, sığır ve keçiler en yaygın çiftlik hayvanı türleridir. Kuzeyde atlar, eşekler ve katırlar iş hayvanları iken, güneyde öküzler ve su aygırı çiftçilik için kullanılır. Domuzlar ve kümes hayvanları, deri ve yumurta ürünleri gibi önemli ihraç ürünleriyle Çin’de yaygın olarak yetiştirilmektedir. Çin diyetindeki hayvansal proteinin çoğunu balık, tavuk ve domuz eti sağlar. Gelişmiş teknoloji nedeniyle, balıkçılık endüstrisi 1970’lerin sonlarından bu yana önemli ölçüde büyüdü.
Çin, dünyanın en büyük maden üreten ülkelerinden biridir. Kömür en bol bulunan mineraldir (Çin, kömür üretiminde ilk sırada yer almaktadır). Yüksek kaliteli, kolayca çıkarılabilen kömür ülke genelinde bulunur, ancak özellikle kuzey ve kuzeydoğuda; Bununla birlikte Çin, enerji ihtiyaçlarını karşılamak için önemli miktarda kömür ithal etmektedir. Ayrıca geniş çaplı demir cevheri yatakları da vardır; en büyük madenler Anshan ve Benxi’de, Liaoning eyaletinde. 1960’larda ve sonrasında keşfedilen petrol yatakları Çin’i net ihracatçı yaptı ve 1990’ların başında Çin dünyanın beşinci sıradaki petrol üreticisiydi. Ancak 1990’ların ortalarından itibaren artan iç talep, ülkeyi artan miktarlarda petrol ithal etmeye zorladı. Açık deniz keşif, yerel ihtiyaçları karşılamak için önemli hale geldi; Kıyıların açıklarındaki büyük tortuların dünyanın bilinen tüm petrol rezervlerini aştığına inanılıyor.
Çin’in önde gelen ihracat mineralleri tungsten, antimon, kalay, magnezyum, molibden, cıva, manganez, barit ve tuzdur. Çin, dünyanın en büyük dört antimon, magnezyum, kalay, tungsten ve çinko üreticisi arasındadır ve tuz üretiminde ikinci (ABD’den sonra), altın olarak altıncı ve kurşun cevherinde sekizinci sırada yer almaktadır. Kuzeybatıda, özellikle Sincan’da büyük uranyum yatakları vardır; Jiangxi ve Guangdong’da da madenler var. Alümina, ülkenin birçok yerinde bulunur; Çin, dünyanın en büyük alüminyum üreticilerinden biridir. Ayrıca vanadyum, manyetit, bakır, florit, nikel, asbest, fosfat kayası, pirit ve kükürt yatakları da vardır.
Kömür en önemli enerji kaynağıdır; kömürle çalışan termik elektrik jeneratörleri, ülkenin elektrik enerjisinin yaklaşık %70’ini sağlıyor. Çin ayrıca, özellikle Yunnan, Batı Siçuan ve Doğu Tibet’te geniş bir hidroelektrik enerji potansiyeline sahiptir; Dünyanın en büyük beton yapısı ve en büyük hidroelektrik istasyonu olan Three Gorges Barajı, aşağı Chang (Yangtze) Nehri üzerindedir.
1970’lerin sonlarından başlayarak, kontrolün ademi merkezileştirilmesi ve yabancı yatırımı çekmek için özel ekonomik bölgelerin oluşturulması da dahil olmak üzere ekonomi politikasındaki değişiklikler, özellikle tüketim malları üreten hafif endüstrilerde önemli bir endüstriyel büyümeye yol açtı. 1990’larda bir hissedarlık ve daha fazla pazar yönelimi programı yürürlüğe girdi. Devlet teşebbüsleri, Çin’in sosyalist piyasa ekonomisindeki birçok kilit veya stratejik endüstriye hakim olmaya devam ediyor,bankacılık, petrol ve telekomünikasyon gibi. Buna ek olarak, bazı reformların uygulanması sosyal yer değiştirme korkusu ve siyasi muhalefet nedeniyle durdu, ancak 2007’ye kadar ekonomik değişiklikler o kadar büyük hale geldi ki, Komünist Parti özel mülkiyet hakları için yasal koruma ekledi (tüm toprağın devlet mülkiyetini korurken) ve kabul edildi. işçi haklarının korunmasını iyileştirmek için tasarlanmış bir çalışma yasası (yasa, zorla çalıştırılan işçileri serbest bırakan bir dizi polis baskını sırasında kabul edildi). Bununla birlikte, tek parti yönetiminin devamı, yolsuzluğu hem hükümet içinde hem de devlete ait şirketler içinde önemli bir ekonomik sorun haline getirmiştir. Çin’in yüksek kükürtlü kömür kaynaklarını sömürmesi, önemli hava kirliliğine ve kanalizasyon, gübre akışına, ve kimyasal salınımlar ve dökülmeler önemli ölçüde su kirliliğine yol açmıştır. Başlıca endüstriyel ürünler tekstil, kimyasallar, gübre, makineler (özellikle tarım için), silahlar, işlenmiş gıdalar, demir ve çelik, inşaat malzemeleri, plastikler, oyuncaklar, elektronik, telekomünikasyon ekipmanları, otomobiller, vagonlar ve lokomotifler, gemiler, uçaklar, ticari uzay fırlatma araçları ve uydular.
1945’ten önce, ağır sanayi kuzeydoğuda (Mançurya) yoğunlaşmıştı, ancak daha sonra ülkenin diğer bölgelerinde, özellikle Şangay ve Wuhan’da önemli merkezler kuruldu. 1960’lardan sonra, bölgesel kendi kendine yeterlilik üzerinde duruldu ve kırsal alanlarda birçok fabrika ortaya çıktı. Demir-çelik endüstrisi birkaç büyük merkez (dünyanın en büyüklerinden biri olan Anshan dahil) etrafında örgütlenmiştir, ancak ülke genelinde birçok küçük demir-çelik fabrikası da kurulmuştur. Tuğla, kiremit, çimento ve gıda işleme tesisleri hemen hemen her ilde bulunur. Şangay ve Guangzhougeleneksel olarak büyük tekstil merkezleridir, ancak birçok yeni değirmen inşa edilmiştir, çoğunlukla Kuzey Çin’in pamuk yetiştiren illerinde ve Chang (Yangtze) Nehri boyunca yoğunlaşmıştır.
Özellikle güneydoğudaki kıyı kentleri, Çin’in giderek daha açık ticaret politikalarından büyük ölçüde yararlandı. Çin’in büyük şehirlerinin çoğu, örneğin Şangay, Tianjin ve Guangzhou, aynı zamanda ülkenin ana limanlarıdır. Diğer önde gelen limanlar, Güney Mançurya RR üzerindeki Lüshun (eski adıyla Port Arthur, Dalian limanı ) gibi demiryolu terminalleridir ; ve Qingdao, Jinan hattında. Kuzeydoğuda (Mançurya) büyük şehirler ve tren merkezleri, özellikle Shenyang (Mukden), Harbin ve Changchun vardır. Büyük iç şehirler arasında Pekin ve Nanjing, Chongqing ve Wuhan nehir limanları bulunur. Taiyuanve Xi’an, daha az nüfuslu iç kesimlerde önemli merkezlerdir ve Lanzhou, uçsuz bucaksız kuzeybatıdaki kilit iletişim kavşağıdır. 1997’de Çin kontrolüne dönene kadar bir İngiliz kraliyet kolonisi olmasına rağmen, Hong Kong uzun süredir Güney Çin’in başlıca denizcilik çıkış noktası olmuştur.
Nehirler ve kanallar (özellikle Büyük KanalHuang He [Sarı] ve Chang [Yangtze] nehirlerini birbirine bağlayan) önemli ulaşım arterleri olmaya devam ediyor. Büyük Kanal, Chang ve kollarından kuzeydeki şehirlere ve illere su aktaran Güney’den Kuzeye Su Yönlendirme Projesi’nin doğu rotasında da kullanılmıştır; Han’daki Danjiangkou Rezervuarı’ndan su çeken merkezi bir rota da kullanımda. 1980’lerden beri Çin, 21. yüzyılda büyük bir otoyol ve asfalt yol yapım programı üstlendi. yüksek hızlı demiryolu hatlarının inşasına önemli yatırımlar yaptı; şu anda dünyadaki en kapsamlı yüksek hızlı demiryolu sistemine sahiptir. Ülkenin çoğu, ama özellikle doğu, artık demiryolları ve otoyollar tarafından iyi hizmet veriyor ve iç kısımlarla büyük demiryolu ve karayolu bağlantıları var. Kuzey Kore, Rusya, Moğolistan’a demiryolları var. Vietnam ve Orta Asya ve Pakistan, Hindistan, Nepal ve Myanmar’a karayolu bağlantıları. Ek olarak, boru hatları Çin’i, Çin’in Rusya’yı en büyük dış ekonomik güç olarak yerinden ettiği Orta Asya’nın petrol ve doğalgaz üreten ülkeleriyle bağlamaktadır. Küresel pazarda rekabet edebilme çabasının bir parçası olarak Çin, 2001 yılında Dünya Ticaret Örgütü’ne katıldı. Ülke, 2009 yılında dünyanın en büyük mamul mal ihracatçısı oldu; başlıca ticaret ortakları Amerika Birleşik Devletleri, Japonya, Hong Kong, Güney Kore ve Tayvan’dır. 1980’lerden bu yana daha liberal ekonomi politikalarıyla güçlenen Çin ekonomisi, 21. Yüzde. ulaşım, iletişim ve enerji kaynaklarındaki eski yetersizliklerinin çoğunu büyük ölçüde azalttı. ve Myanmar. Ek olarak, boru hatları Çin’i, Çin’in Rusya’yı en büyük dış ekonomik güç olarak yerinden ettiği Orta Asya’nın petrol ve doğalgaz üreten ülkeleriyle bağlamaktadır. Küresel pazarda rekabet edebilme çabasının bir parçası olarak Çin, 2001 yılında Dünya Ticaret Örgütü’ne katıldı. Ülke, 2009 yılında dünyanın en büyük mamul mal ihracatçısı oldu; başlıca ticaret ortakları Amerika Birleşik Devletleri, Japonya, Hong Kong, Güney Kore ve Tayvan’dır. 1980’lerden bu yana daha liberal ekonomi politikalarıyla güçlenen Çin ekonomisi, 21. Yüzde. ulaşım, iletişim ve enerji kaynaklarındaki eski yetersizliklerinin çoğunu büyük ölçüde azalttı. ve Myanmar. Ek olarak, boru hatları Çin’i, Çin’in Rusya’yı en büyük dış ekonomik güç olarak yerinden ettiği Orta Asya’nın petrol ve doğalgaz üreten ülkeleriyle bağlamaktadır. Küresel pazarda rekabet edebilme çabasının bir parçası olarak Çin, 2001 yılında Dünya Ticaret Örgütü’ne katıldı. Ülke, 2009 yılında dünyanın en büyük mamul mal ihracatçısı oldu; başlıca ticaret ortakları Amerika Birleşik Devletleri, Japonya, Hong Kong, Güney Kore ve Tayvan’dır. 1980’lerden bu yana daha liberal ekonomi politikalarıyla güçlenen Çin ekonomisi, 21. Yüzde. ulaşım, iletişim ve enerji kaynaklarındaki eski yetersizliklerinin çoğunu büyük ölçüde azalttı. Çin, Rusya’yı en büyük dış ekonomik güç olarak yerinden etti. Küresel pazarda rekabet edebilme çabasının bir parçası olarak Çin, 2001 yılında Dünya Ticaret Örgütü’ne katıldı. Ülke, 2009 yılında dünyanın en büyük mamul mal ihracatçısı oldu; başlıca ticaret ortakları Amerika Birleşik Devletleri, Japonya, Hong Kong, Güney Kore ve Tayvan’dır. 1980’lerden bu yana daha liberal ekonomi politikalarıyla güçlenen Çin ekonomisi, 21. Yüzde. ulaşım, iletişim ve enerji kaynaklarındaki eski yetersizliklerinin çoğunu büyük ölçüde azalttı. Çin, Rusya’yı en büyük dış ekonomik güç olarak yerinden etti. Küresel pazarda rekabet edebilme çabasının bir parçası olarak Çin, 2001 yılında Dünya Ticaret Örgütü’ne katıldı. Ülke, 2009 yılında dünyanın en büyük mamul mal ihracatçısı oldu; başlıca ticaret ortakları Amerika Birleşik Devletleri, Japonya, Hong Kong, Güney Kore ve Tayvan’dır. 1980’lerden bu yana daha liberal ekonomi politikalarıyla güçlenen Çin ekonomisi, 21. Yüzde. ulaşım, iletişim ve enerji kaynaklarındaki eski yetersizliklerinin çoğunu büyük ölçüde azalttı. başlıca ticaret ortakları Amerika Birleşik Devletleri, Japonya, Hong Kong, Güney Kore ve Tayvan’dır. 1980’lerden bu yana daha liberal ekonomi politikalarıyla güçlenen Çin ekonomisi, 21. Yüzde. ulaşım, iletişim ve enerji kaynaklarındaki eski yetersizliklerinin çoğunu büyük ölçüde azalttı. başlıca ticaret ortakları Amerika Birleşik Devletleri, Japonya, Hong Kong, Güney Kore ve Tayvan’dır. 1980’lerden bu yana daha liberal ekonomi politikalarıyla güçlenen Çin ekonomisi, 21. Yüzde. ulaşım, iletişim ve enerji kaynaklarındaki eski yetersizliklerinin çoğunu büyük ölçüde azalttı.
Çin İnsanları
Han Çinlileri (sözde Han hanedanı) toplam nüfusun yaklaşık %92’sini oluşturur. Kuzeyde dilsel olarak homojendirler, burada Mandarin (putonghua olarak bilinen ulusal dilin temeli) konuşulurken, güney Kantonca, Wu, Hakka ve diğer birçok lehçe konuşulur (yaklaşık 108 lehçe konuşulur) tek başına Fujian’da). Putonghua, nüfusun kabaca yarısı tarafından birinci veya ikinci dil olarak konuşulmaktadır. Yazı dili evrenseldir; Çin ideografileri tüm lehçelerde ortaktır.
Çinli olmayan gruplar nüfusun yalnızca yaklaşık %8’ini temsil ediyor, ancak yaşadıkları iç bölgeler ülkenin toplam alanının yarısından fazlasını oluşturuyor. Çinli olmayan başlıca azınlıklar arasında, esas olarak Guangxi’de bulunan, Tayca konuşan bir grup olan Zhuang; esas olarak Ningxia’da bulunan Hui (Müslümanlar); esas olarak Sincan’da yaşayan Uygurlar; Sichuan ve Yunnan sınırlarında yaşayan Yi (Lolo); Tibet ve Qinghai’de yoğunlaşan Tibetliler; Miao, Güney Çin’in dağlık bölgelerinde yaygın olarak dağıtılır; Moğol bozkırlarında bulunan Moğollar; ve Mançurya’da yoğunlaşan Koreliler.
Çin Halk Cumhuriyeti’nin anayasası din özgürlüğü sağlar, ancak dini uygulama teşvik edilmez. Geleneksel olarak, Konfüçyüsçülük, Budizm, Taoizm ve atalara tapınma, çeşitli itirazlarla eklektik bir karışım halinde uygulandı ve bu dinler bir canlanma yaşadı. En büyük tek tanrılı mezhep olan İslam, esas olarak kuzeybatıda bulunur. Küçük ama büyüyen bir Hıristiyan azınlık da var. Son yıllarda Çin hükümeti ile dini gruplar arasında iyi duyurulmuş bazı çatışmalar oldu. Kayıt dışı Hıristiyan kiliseleri ve geleneksel mezhepler için ibadethaneler zaman zaman tahrip edilmiş, bu tür grupların liderleri görünüşte uydurma suçlamalarla idam cezasına çarptırılmış, ve Ortodoks İslami uygulamalar Müslüman-azınlık ayrılıkçılarının odak noktası olacağı korkusuyla cesaretini kırdı veya bastırıldı. 1999 yılında hükümet, halka açık protestolar düzenleyen ve dinini ortadan kaldırmak için devam eden bir kampanya başlatan, geniş bir çağrıya sahip ruhani bir grup olan Falun Gong’u (Budist Yasası) yasakladı. Ayrıca, hükümetin kontrolünü sağlamaya yönelik bir dizi girişim de olmuştur.Tibet Budizmi.
1950’lerden sonra Çinliler, Sincan, Heilongjiang, İç Moğolistan ve Çinghay gibi dış bölgelerdeki büyüyen sanayi bölgelerine, zaman zaman etnik gerginlik ve şiddete neden olan sürekli bir göç oldu. Ek olarak, 1970’lerin sonlarından bu yana kentsel alanlara hareketlilik artmıştır. Kent sakinleri 2011’de ilk kez kırsal kesimden sayıca üstündü ve 2017’de ülkede 1 milyondan fazla nüfusu olan 100’den fazla şehir vardı. Bununla birlikte, 1990’ların sonlarından bu yana kırsal alanlardan göç eden milyonlarca işçi, genellikle hukou olarak adlandırılan ikamet kayıt sisteminin kısıtlamaları nedeniyle şehirlerde kalıcı işler veya devlet hizmetleri elde etmeyi zor veya imkansız buldu. 2001 yılında, işletmelerin baskısı altında, hükümet,hukou sistemi, ancak birçok yönü yerinde kaldı. 2014 ve 2019’da, Çin’in nüfusu kentleştirme çabasının bir sonucu olarak, Çin hükümeti kısıtlamaların daha da hafifletilmesi çağrısında bulundu ve 3 milyondan az nüfusu olan şehirlerde sonlandırıldı.
Çin Coğrafyası
Çin, aşağıdaki coğrafi bölgelere ayrılabilir: Kunlun dağ sistemi ile Kuzey’de sınırlanan 12.000 ft yüksekliğindeki (3.660-m) Tibet platosu; Tian Shan ile ayrılmış, Xinjiang’ın Tarim ve Dzungarian havzaları; uçsuz bucaksız İç Moğol platosu; Mançurya’nın doğu yaylaları ve orta düzlüğü; ve geleneksel olarak Çin denilen şey. Ülke nüfusunun yaklaşık beşte dördünü barındıran bu son bölge, üç bölüme ayrılıyor. Huang He (Sarı Nehir) havzasıyla çakışan ve S’de Qingling Mts. İle sınırlanan Kuzey Çin, kuzeybatıdaki lös platosunu, Kuzey Çin ovasını ve Shandong yarımadasının dağlarını içerir. Chang (Yangtze) Nehri ile sulanan Orta Çin, Sichuan havzasını, merkezi Chang ovalarını ve Chang deltasını içerir.
Bu kadar büyük bir ülkenin iklimi hakkında genel bir açıklama yapılabildiği ölçüde, Çin yazın nemli, kışın kuru olarak nitelendirilebilir. Bölgesel farklılıklar Tibet’in dağlık bölgelerinde, Sincan ve İç Moğolistan çöllerinde ve bozkırlarında ve Çin’de uygun şekilde bulunur. Qingling Mts. sadece yarı kurak Kuzey Çin ile daha nemli orta ve Güney Çin arasında değil, aynı zamanda kuzeyin tahıl yetiştiren ekonomisi ile güneyin pirinç ekonomisi arasındaki en büyük ayrım aralığıdır.
Çin 22 vilayeti ( Anhui, Fujian, Guangdong, Guizhou, Hainan, Hebei, Henan, Hubei, Hunan, Gansu, Jiangxi, Jiangsu, Qinghai, Shaanxi, Shandong, Shanxi, Sichuan, Yunnan, Zhejiang ve kuzeydoğuda (Mançurya ), Heilongjiang, Jilin ve Liaoning), beş özerk bölge ( Tibet, İç Moğol Özerk Bölgesi, Ningxia Hui Özerk Bölgesi, Guangxi Zhuang Özerk Bölgesi ve Sincan Uygur Özerk Bölgesi) ve dört hükümet kontrolündeki belediye (Pekin, Chongqing, Şangay ve Tianjin). Ülke resmi olarak kendisini 23 eyalete bölerek Tayvan’ı 23. olarak numaralandırır. Hong Kong ve Makao’nun eski kolonileri sırasıyla 1997 ve 1999’da Çin’in özel idari bölgeleri haline geldi.
Çin Tarihi
Kuzey ve Orta Çin’de bulunan Homo erectus’un taş aletleri ve fosilleri, Kuzeydoğu Asya’da keşfedilen en erken proto-insan kalıntılarıdır; aletlerin bazıları 1,3 milyon yıldan daha eskiye dayanıyor. Yaklaşık 20.000 yıl önce, son buzul döneminden sonra, Ordos çöl bölgesinde modern insanlar ortaya çıktı. Sonraki kültür Mezopotamya’nın yüksek medeniyetlerine belirgin bir benzerlik gösterir ve bazı bilim adamları Çin medeniyetinin Batı kökenli olduğunu savunurlar. Bununla birlikte, MÖ 2. binyıldan beri benzersiz ve oldukça tekdüze bir kültür neredeyse tüm Çin’e yayılmıştır. Güney ve uzak batının önemli dilsel ve etnolojik çeşitliliği, nadiren merkezi hükümetin kontrolü altında olmalarından kaynaklanmaktadır.
Çin’in tarihi, geleneksel olarak, aşağıdaki genel modelde açıklandığı gibi, belirli tekrarlayan eğilimlerle sürekli bir gelişme olarak görülüyor: Siyasi kontrol altındaki bölge, Çin kültürünün kalbi olan doğu Huang He ve Chang (Yangtze) havzalarından ve daha sonra genişleme eğilimindedir. Dış askeri baskı altında geri çekilmek için. Kuzeyden ve batıdan barbarları fethetmek yerli hanedanların yerini alır, Çin kültürünü ele geçirir, güçlerini yitirir ve ulusal bir duygu dalgası içinde kovulur. Düzensiz ve anarşik bir dönemin ardından yeni bir hanedan ortaya çıkabilir. Selefi, aşırı savaşa girerek, yolsuzluğa tolerans göstererek ve bayındırlık işlerini sürdüremeyerek, yönetme hakkını kaybetti – geleneksel görüşe göre, hanedan Cennetin görevini kaybetti.Yöneticiler değişir, merkezi otorite yeniden kurulur, bayındırlık işleri yapılır, vergilendirme değiştirilir ve eşitlenir ve arazi yeniden dağıtılır. Müreffeh bir dönemin ardından parçalanma yeniden ortaya çıkar, barbar müdahalesini veya yerli isyanı davet eder.
Geleneksel olarak semilegendary Hsia hanedanından önce geldiği varsayılsa da, Shang hanedanı (MÖ 1523–1027) belgelenmiş Çin tarihinde ilktir ( Çin Hanedanları başlıklı tabloya bakın ). Sonraki dönemlerde, genellikle çalkantılı Chou hanedanı (MÖ 1027–256), Konfüçyüs, Lao Tzu ve Mencius yaşadı ve yakın zamana kadar Çin eğitiminin temelini oluşturan literatür yazıldı. Demir kullanımı ana maddi ilerlemeydi. Yarı barbar Ch’in hanedanı (MÖ 221–206) ilk olarak istikrarlı dönemlerde Çin’i yönetecek olan merkezi imparatorluk sistemini kurdu. Seddibu dönemde başlamıştır. Geleneksel olarak Çin’in imparatorluk çağı olarak kabul edilen yerli Han hanedanı dönemi (MÖ 202 – MS 220), uzun barışçıl yönetim, yayılmacı politikalar ve büyük sanatsal başarı için dikkate değerdir.
Üç Krallık döneminde (MS 220-65) küçük devletler arasında ve barbar Hsiung-nu tarafından kuzeyin istilaları savaş dört asır açtı. Bu uğursuz zamanda Çin hızlı bir kültürel gelişme yaşadı. Daha önce Hindistan’dan girmiş olan Budizm ve yerli bir kült olan Taoizm büyüdü ve Konfüçyüsçiliği ciddi şekilde tehlikeye attı. Hindistan’ın tıp, matematik, astronomi ve mimarideki ilerlemeleri benimsendi. Sanat, özellikle de Budist mağaralarının figür boyama ve dekorasyonu gelişti. Feodalizm kısmen Tsin hanedanı (265–420) altında merkezi otoritenin çöküşüyle yeniden canlandı.
Altında Sui (581-618) ve Tang ilk önceki dönemde Çin kültürüne asimile edildiğini çok hangi (618-907) büyük bir etki, birleşene. Çin klasiklerine dayanan kamu hizmeti sınav sistemi ve bir Konfüçyüsçülük rönesansı, bu parlak çağın önemli gelişmeleriydi. Özellikle taze ve güçlü şiiri dikkat çekiyor. T’ang’ın sonu, fethedilen sınır bölgelerinden Çin kültürünün merkezine çekilmeyle işaretlendi.
Kaotik bir toplumsal değişim dönemi olan Beş Hanedan ve On Krallık dönemini (907-60), bilimsel çalışmalar ve sanatsal ilerleme dönemi olan Sung hanedanı (960-1279) izledi. Konfüçyüs edebi kanonu ve hareketli tipin icadı yoluyla baskı tekniklerinin geliştirilmesi. Sung döneminin şiiri türetilmişti, ancak yeni bir popüler edebi form olan roman o dönemde ortaya çıktı. Neo-Konfüçyüsçülük sistematik olarak gelişti. Barut ilk olarak bu dönemde askeri amaçlarla kullanılmıştır.
Sung orta Çin’i yönetirken, barbarlar – Khitai, Jurchen ve Tangut – Cengiz Han yönetimindeki Moğollar tarafından süpürülen kuzey imparatorlukları yarattı. Yüan hanedanının (1271–1368) kurucusu torunu Kublai Khan, Çin kurumlarını elinde tuttu. Kubilay’ın büyük alemi, tüm zenginlikleriyle, tüm gezginlerin en ünlülerinden biri olan Marco Polo tarafından tanımlandı. İyileştirilmiş yollar ve kanallar, hanedanın Çin’e ana katkılarıydı.
Ming hanedanı (1368-1644) Sung yaşamın bir çalışma ile Çin kültürünü geri yola çıktı. İlk bölgesel genişlemesi, 15. yüzyılın başlarında büyük ölçüde kaybedildi. Avrupa ticareti ve Avrupa sızması, 1557’de Portekiz’in Macau’ya yerleşmesiyle başladı, ancak hemen resmi Çin anti-yabancı politikasına girdi. Bu arada Mançu halkları 16. ve 17. Yüzyıllarda istikrarlı bir şekilde güneye ilerledi. ve 1644’te Çin’in tamamen fethi ve Ch’ing (Mançu) hanedanının kurulmasıyla (1644–1912) sona erdi. İmparatorlar K’ang- hsi (1662-1722 hüküm sürdü) ve Ch’ien-lung (1735-96 hüküm sürdü) döneminde, Çin belki de en büyük bölgesel boyutundaydı.
Dış ticarete karşı ilk başta Minginkinden daha şiddetli olan Ch’ing muhalefeti nihayetinde gevşedi ve 1834’te Guangzhou sınırlı denizaşırı ticarete açıldı. İngiltere, ticaret düzenlemeleri ile memnun, kışkırtılan Afyon Savaşı, (1839-1842) ticari imtiyazlar ve kurulan elde dokunulmazlık. Kısa süre sonra Fransa, Almanya ve Rusya benzer talepleri başarıyla ortaya koydu. Halihazırda iç sorunlardan dolayı zayıflamış olan Ch’ing rejimi, Avrupa müdahalesi, yıkıcı Taiping İsyanı (1848–65) ve Japonya’nın 1894–95’teki askeri başarısıyla daha da zayıflatıldı (bkz. Çin-Japon Savaşı, Birinci). İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri Açık Kapı Politikasını desteklediler – tüm ulusların Çin’in ticaretine eşit erişim hakkına sahip olduğu; bu genellikle yabancı güçler tarafından göz ardı edildi ve Çin ayrı etki bölgelerine bölündü. Çinlilerin yabancılara duyduğu kızgınlık arttı ve İmparatoriçe Tz’u Hsi’nin teşvik ettiği Boxer Ayaklanması (1900), yabancı etkiyi bastırmak için son çaresiz bir çabaydı.
Gecikmiş iç reformlar, esas olarak Sun Yat-sen tarafından uzun süredir planlanan ve Wuchang’da bir bombanın patlamasından sonra 1911’de yola çıkan bir devrimi engelleyemedi. Nispeten az sayıda zayiatla, Ch’ing hanedanı devrildi ve bir cumhuriyet kuruldu. İlk cumhurbaşkanı olan Sun, askeri gücü yöneten Yüan Shih-kai lehine 1912 yılının başlarında istifa etti. Yüan, Sun’ın takipçilerinin ara sıra isyan etmesine neden olan baskıcı bir kural kurdu.
I.Dünya Savaşı’nın başlarında Japonya, Shandong provasındaki Alman konutunu ele geçirdi. ve Çin’e Yirmi Bir Talep sundu, tüm Çin’i sanal bir Japon himayesi haline getirmek için tasarlandı. Anlaşmalar hiçbir zaman Çin yasama organı tarafından onaylanmasa da, Çin, Taleplerin değiştirilmiş bir versiyonunu kabul etmek zorunda kaldı. Çin, 1917’de Müttefikler tarafında I. Dünya Savaşı’na girdi, ancak Versailles barış konferansında Japonya’nın Shandong bölgesi ile ödüllendirilmesini engelleyemedi. Versailles anlaşmasındaki bu hükme tepki, Milliyetçi alevlenmelere ve 1919 Dördüncü Mayıs Hareketi’ne yol açtı. Washington Konferansı’nda (1921-22), Japonya nihayet askerlerini Shandong’dan çekmeyi ve Çin’e tam egemenliği geri getirmeyi kabul etti. Konferansta imzalanan Dokuz İktidar Antlaşması, Çin’in toprak bütünlüğünü ve Açık Kapı Politikasını garanti altına aldı.
Yüan 1916’da ölmüştü ve Çin rakip savaş ağası devletlerine bölünüyordu. Guangzhou’da bir hükümet kuran ve güney eyaletlerinin desteğini alan Sun’ın yeni devrimci partisi Kuomintang ile kuzeydeki savaş ağaları (yarı bağımsız askeri komutanlar) tarafından desteklenen Pekin’deki ulusal hükümet arasında iç savaş çıktı. Çin’in her yerinde kültürel mayalanmanın görüldüğü gibi, entelektüeller Batı ideallerinden ilham aldı; Büyüyen edebi rönesans döneminde öne çıkan Hu Shih, Çin yazı dilini basitleştirmek için bir hareket başlattı. Özellikle yabancılara ait şirketlere karşı işçi ajitasyonu daha yaygın hale geldi ve Batı’nın dini fikirlerine karşı öfke büyüdü.
1921’de Çin Komünist partisi (bkz. Çin’de Komünist Parti ) kuruldu. Batı ülkelerinden yardım alamayan Sun, Komünistlerle ittifak yaptı ve SSCB’den yardım istedi. 1926’da Çan Kay-şek Kuomintang ordusunu kuzeye zafere taşıdı. Çan, Sun’ın Komünistlerle işbirliği politikasını tersine çevirdi ve liderlerinin çoğunu idam etti. Böylece Kuomintang ve Komünistler arasındaki uzun iç savaş başladı. Chiang, Nanjing’de bir hükümet kurdu (1928) ve yabancı tanınırlık kazandı.
1930’ların başında Kiangsi’de bir Komünist hükümet kuruldu, ancak Çan’ın devam eden askeri kampanyaları onları Şaanksi’ye yerleştikleri kuzeybatıya uzun yürüyüşte zorladı (1934). Japonya, Çin’in anlaşmazlığından yararlanarak 1931’de Mançurya’yı işgal etti ve Mançukuo’nun kukla devletini kurdu (1932) (bkz. Çin-Japon Savaşı, İkinci ). Japonya, Mançurya’dan güneye doğru ilerlerken, Çan, Komünistlere karşı kampanya yapmayı seçti. In Xi’an Olayı (Aralık 1936), Chiang Mançurya’dan Milliyetçi birlikleri tarafından kaçırılmış ve Japonya’da mücadelede Komünist işbirliğini kabul kabul edene kadar tutuldu.
Temmuz 1937’de Japonlar Çin’e saldırdı ve Çin’i istila etti. 1940’a gelindiğinde Kuzey Çin, kıyı bölgeleri ve Chang (Yangtze) vadisi, Wang Ching-wei’nin kukla rejimi tarafından yönetilen Japon işgali altındaydı. Başkent, iç bölgelerden Chongqing’e taşındı. 1938’den sonra Çan, Japonlara karşı etkili bir savaş gücü olan Komünistlere karşı askeri tacizine devam etti. Japonya’nın ABD ve İngiltere üslerine saldırısı (1941) ve Asya’da II.Dünya Savaşı’nın başlamasıyla Çin, ABD ve İngiliz yardımı aldı. Ülke, savaşın sonunda çok zayıfladı.
Japon tehdidinin sona ermesi ve bölge dışılığının kaldırılması ülkeye barış getirmedi. Çin Milliyetçileri ve Komünistler arasındaki düşmanlık, her ikisi de Japonlar tarafından tahliye edilen bölgeleri işgal etmek için yarışırken tam ölçekli bir savaşa dönüştü. Amerika Birleşik Devletleri, Çin’de bir Komünist başarı olasılığı karşısında alarma geçti, büyükelçiler Patrick J. Hurley ve George C. Marshall aracılığıyla Chiang ve Komünist lider Mao Zedong arasındaki konferanslar için düzenleme yaptı, ancak bunlar başarısız oldu.
Ruslar, Yalta Konferansı’nda varılan anlaşmalara uygun olarak işgal ettikleri Mançurya’dan çekildiklerinde, o bölgedeki Japon askeri teçhizatını Çin Komünistlerine devretti ve onlara o zamanlar Çin’in sanayi merkezi olan yerde güçlü bir yer edinmiş oldular. Mançurya’nın tam Komünist kontrolü, Kasım 1948’de Shenyang’ın (Mukden) ele geçirilmesiyle gerçekleştirildi. Ülkenin başka yerlerinde, ABD silahlarıyla sağlanan Çan Milliyetçileri, Komünistlerin üstünlüğü ele geçirdiği 1947 yılına kadar genel olarak başarılı oldular.
Büyük enflasyon, artan polis baskısı ve sürekli kıtlık, halkın Milliyetçi hükümete olan güvenini zayıflattı ve nüfusun çoğu en azından pasif olarak Komünistleri desteklemeye başladı. Pekin, Ocak 1949’da savaşmadan Komünistlerin eline geçti, ardından (Nisan-Kasım 1949) Nanjing, Hankou, Şangay, Guangzhou ve Chongqing gibi büyük şehirler geldi. Ağustos 1949’da Milliyetçi direnişin çok az kaldığı dönemde ABD Dışişleri Bakanlığı Çan’ın hükümetine daha fazla yardım yapılmayacağını duyurdu. Başkent Pekin’den gelen Komünistler, 1 Ekim 1949’da merkezi bir halk hükümeti ilan ettiler. Milliyetçi hükümetin merkezi Aralık 1949’da Tayvan’a taşındı.
Yeni Komünist hükümet derhal SSCB tarafından ve kısa bir süre sonra Büyük Britanya, Hindistan ve diğer ülkeler tarafından tanındı. Tanıma, ancak, Tayvan ile yakın bağlarını sürdüren ABD tarafından reddedildi. Nisan 1950’de Milliyetçi direnişin son cepleri temizlendi ve Çin anakarasının tamamı Komünistler için güvenli hale geldi.
Mao Zedong ve Komünistler, yükselen enflasyonu kontrol altına aldılar ve daha adil bir gıda dağıtımı gerçekleştirdiler. Bir toprak reformu programı başlatıldı ve polis denetimi sıkılaştırıldı. İlk beş yıllık planda (1953–57), tarım kolektifleştirildi ve sanayi kamulaştırıldı. SSCB’nin yardımıyla, birçok modern büyük ölçekli tesisin inşasına başlandı ve kuzey ve kuzeybatıdaki yeni sanayi komplekslerini birbirine bağlamak için demiryolları inşa edildi. Uluslararası sahnede, Çin Komünist birlikleri, Ekim 1950’de Tibet’i ele geçirdi. Aynı ay, Çin kuvvetleri Kore Savaşı’na müdahale etti.Birleşmiş Milletler güçlerinin Mançurya sınırına doğru ilerleyişini karşılamak için. Çin’in savaşa büyük ölçekli katılımı Temmuz 1953’teki ateşkese kadar devam etti ve ardından Çin, Asya’da diplomatik bir güç olarak ortaya çıktı. Zhou Enlai, 1954 Cenevre Konferansı ve 1955 Bandung Konferansı’ndaki rolüyle uluslararası üne kavuştu.
Çin’i bir gecede büyük bir endüstriyel güç haline getirmeyi amaçlayan bir ekonomik program olan Büyük Atılım 1958’de uygulanmaya başlandı. Kooperatiflerin aile hayatını kesintiye uğratan ancak işgücünün maksimum kullanımını sağlayan komünlere doğru genişlemesini içeriyordu. Sanayileşme programı çok hızlı bir şekilde bastırıldı, bu da kalitesiz ürünlerin aşırı üretimine ve endüstriyel tesisin bozulmasına neden oldu. Aynı zamanda tarım ihmal edildi. Pek çok bilim insanı, hükümetin ileri sürdüğü gibi kötü hava koşullarından ziyade bu ihmalin, 1959-61 yıllarında art arda üç mahsul kaybına neden olduğunu söylemiştir; Ortaya çıkan yaygın kıtlık, 15 milyon ila 55 milyon ölümden sorumluydu.
Ekonomiye ve siyasi sisteme ağır bir darbe, 1960 yılında Sovyet yardımının sona ermesi ve Sovyet teknisyenlerinin ve danışmanlarının geri çekilmesiydi – olaylar Çin ile SSCB arasında büyüyen bir ideolojik uçurumun ortaya çıkmasına neden oldu. 1956’da Sovyetlerin bir istikrarsızlaştırma politikası tesis etmesiyle başlayan çatlak, SSCB’nin soğuk savaşta Batı’ya karşı daha uzlaşmacı bir yaklaşım benimsemesiyle önemli ölçüde genişledi. SSCB-Çin sınırında muazzam askeri birikimler oldu ve Mançurya ve Sincan’da sınır çatışmaları patlak verdi.
Bu arada, Komünist Çin ile anakarayı yeniden fethetme sözü veren Çan Kay-şek’in Milliyetçi hükümeti arasındaki düşmanlık devam etmişti. Komünist hükümet, Tayvan’da ısrar etti, ancak Amerika Birleşik Devletleri, Milliyetçilerin elindeki açık deniz adaları Quemoy ve Matsu’yu da savunmak için nitelikli bir söz vererek (1955) bu adayı doğrudan saldırıya karşı savunma niyetini açıkça ortaya koydu. Çin’in diğer Asya ülkeleriyle ilişkileri, başta samimi olmak üzere, Çin’in kendi sınırları içindeki Komünist faaliyetleri teşvik etmesinden, Tibet’te bir isyanın bastırılmasından (1959-60) ve 1960’larda Hindistan ile ihtilaflı topraklar üzerinde ilan edilmemiş sınır savaşlarından etkilendi. In Vietnam SavaşıÇin, Kuzey Vietnam’a malzeme, silah ve teknik yardımın yanı sıra militan sözlü destek sağladı.
1960’ların sonlarında ve 1970’lerin başında Çin’in dış politikasının vurgusu devrimciden diplomatiğe değişti; yeni temaslar kuruldu ve birçok hükümetle ilişkileri iyileştirmek için çaba sarf edildi. Çin, Güney Amerika, Afrika ve Asya’daki ülkelere önemli miktarda ekonomik yardım sağlayarak diğer az gelişmiş ülkelerle etkisini güçlendirmeye devam etti. Çin’in bir dünya gücü olarak tanınmaya doğru ilerlemesindeki önemli adımlar, Çin’in ilk atom bombasının (1964) ve ilk hidrojen bombasının (1967) başarılı patlamaları ve ilk uydusunun fırlatılmasıydı (1970).
İç çekişme ve iktidar mücadeleleri, önemli Kültür Devrimi (1966-76) gibi iç krizlerde ortaya çıktı ; savunma bakanı Lin Piao’nun Mao’ya suikast düzenlemek ve askeri bir diktatörlük kurmak için başarısız bir girişimden sonra Sovyetler Birliği’ne kaçtığı iddia edilen uçak kazasında ölümü (1971) ; ve 1973’te başlatılan ve kitleleri Lin Piao, Konfüçyüs’ün öğretileri ve Batı ile kültürel alışveriş gibi çok çeşitli saldırı nesnelerine karşı harekete geçiren büyük bir propaganda kampanyası.
Ekonomik olarak, 1960’larda ve 1970’lerin başlarında vurgu tarım üzerindeydi. Kültür Devrimi’nden sonra, kırsal kesimde birçok küçük fabrikanın kurulmasını ve yerel kendi kendine yeterliliğini vurgulayan ekonomik programlar başlatıldı. Hem endüstriyel hem de tarımsal üretim rekorları 1970 yılında belirlendi ve 1972’de bazı bölgelerde ciddi kuraklıklara rağmen, üretim istikrarlı bir şekilde artmaya devam etti.
1971’de Çin Halk Cumhuriyeti’nin Birleşmiş Milletler’e kabulüne uzun süredir devam eden itirazlar Amerika Birleşik Devletleri tarafından bir kenara bırakıldı; Ekim ayında Komünist delegeler tüm Çin’in temsilcisi olarak oturdu ve ABD’nin iki Çin üyeliğini destekleyen muhalefetine rağmen Milliyetçi delegasyon ihraç edildi. ABD ve Komünist Çin arasındaki düşmanca ilişkilerde bir atılım, Başkan Richard M. Nixon’un Şubat 1972’de Pekin’i ziyaret etmesiyle gerçekleşti. ABD’nin Tayvan’a desteği hassas bir konu olmaya devam etse de, ziyaret ortak bir çalışma anlaşmasıyla sonuçlandı. Asya’da barışa doğru ve daha yakın ekonomik, kültürel ve diplomatik bağlar geliştirmeye.
Mao, Büyük İleriye Atılım’ın başarısızlıkları sırasında Halk Cumhuriyeti’nin başkanlığından istifa etmiş olsa da, Komünist partinin merkez komitesi başkanı olarak Çin’deki en güçlü siyasi figür olarak kaldı. ( 1959’da Mao’nun yerini alan Liu Shaoqi, Kültür Devrimi sırasında görevden alındı.) 1970’lerin ortalarına gelindiğinde, siyasi güç Deng Xiaoping ve Başbakan Zhou Enlai önderliğindeki ılımlılar ile daha radikal olanlar arasında dengelendi. Çiang Çing (Mao’nun karısı), Wang Hongwen, Yao Wenyuan ve Çang Çunqiao’nun da aralarında bulunduğu Dörtlü Çete liderliğindeki Kültür Devrimi’nin mirasçıları. Mao, iki fraksiyon arasında arabuluculuk yaptı.
Çu’nun Ocak 1976’da ölümüyle, Dörtlü Çete, Mao’yu Deng’in ekonomik planı olan Dört Modernizasyon’un Mao’nun Kültür Devrimi’nin mirasını alt üst edeceğine ikna etti. Dörtlü Çete güçlerini pekiştirirken Deng, destekçilerinin çoğuyla birlikte Nisan ayında tasfiye edildi. Ancak, Eylül 1976’da Mao’nun ölümünden sonra, siyasi ve askeri liderlerden oluşan bir koalisyon Dörtlü Çete’yi tasfiye etti ve Çu’nun başbakanı olarak yerini alan Hua Guofeng parti başkanı oldu. Deng, 1977’de rehabilite edildi ve Hua’nın nominal olarak başkan yardımcısı olmasına rağmen kısa süre sonra en güçlü parti üyesi olarak kabul edildi. 1980’de Hua, Deng’in seçimi olan Zhao Ziyang lehine başbakanlıktan çekildi.
1977’den itibaren Deng, ekonomiyi modernleştirmek ve güçlendirmek ve Batı ülkeleriyle daha yakın siyasi bağlar kurmak olan iki ana hedefi doğrultusunda çalıştı. Bu amaçla, yabancı yatırım, ticaret ve teknolojiyi çekmek için dört kıyı şehri özel ekonomik bölgeler olarak adlandırıldı (1979). 1984’te benzer şekilde on dört şehir daha belirlendi. Çin aynı zamanda kooperatif çiftliklerini de kollektivize etti ve bu da tarımsal üretimde dramatik bir artışa yol açtı. Nüfus artışını kontrol etmek için hükümet, aileleri bir çocukla sınırlamak için harekete geçti (1978–80). Protestolar ve yaygın çocuk öldürme, hükümeti politikasını biraz ılımlılaştırmaya zorladı, ancak politika, nüfusun kabaca üçte ikisi için standart haline geldi. Ancak 2016 yılına kadar
1 Ocak 1979’da Amerika Birleşik Devletleri ile resmi diplomatik ilişkiler kurulduğunda Çin Halk Cumhuriyeti siyasi bir dönüm noktasına ulaştı. 1980’de, Halk Cumhuriyeti Tayvan’ın Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası’ndaki yerini aldı. Çin, Vietnam’ın Kamboçya’yı işgali nedeniyle 1979’da Vietnam ile kısa bir sınır savaşı yaşadı, ancak Çin, iç gündemini ilerletmek için genellikle barışçıl dış ilişkileri sürdürebildi.
1980’lerin başında Çin, hükümetin ve ÇKP’nin yapısını yeniden düzenledi, Kültür Devrimi’nde tasfiye edilen birçok insanı rehabilite etti ve artan uluslararası temas karşısında disiplin, sadakat ve manevi saflığın sürdürülmesini vurguladı. Tek Ülke, İki Sistem politikasını ilan eden Çin, hem İngiltere (1984) hem de Portekiz (1987) ile Hong Kong (1997’de) ve Makao (1999’da) topraklarının Çin egemenliğine geri dönmesi için anlaşmalar yaptı. 1987’de, bir dizi öğrenci gösterisinin ardından, 1980’de genel sekreter olarak atanan reformist Hu Yaobang’ın yerine, başbakan olarak yerine Li Peng getirilen Zhao Ziyang getirildi.
Hu’nun Nisan 1989’da ölümü, Tiananmen Meydanı’ndaki şiddetli askeri baskı ile sonuçlanan bir dizi protestoya yol açtı. Hükümet binlerce şüpheli muhalifi tutukladı ve protestocularla müzakere etmeyi tercih eden Zhao’nun yerine Komünist parti sekreteri olarak 1993’te Çin’in cumhurbaşkanı olan Jiang Zemin’in yerini aldı. Olay, Çin ekonomisini gerilemeye yol açan uluslararası ekonomik yaptırımlara yol açtı. Uluslararası ticaret sonraki yıl boyunca kademeli olarak yeniden başladı ve Haziran 1990’da Çin’in birkaç yüz muhalifi serbest bırakmasının ardından ABD, Çin’in en çok tercih edilen ulus ticaret statüsünü yeniledi.
Tiananmen Meydanı katliamının ardından Çin, Basra Körfezi Savaşı’nda Birleşmiş Milletler koalisyonunu destekleyerek Batı ile keskin siyasi çatışmalardan kaçınmaya çalıştı.ancak Tayvan gibi konularda gerginlikler devam etti. 1995’te Tayvan Devlet Başkanı Lee Teng-hui’nin ABD ziyaretine tepki olarak Pekin, Tayvan Boğazı’nda füze testleri gerçekleştirdi ve 1996’nın başlarında Çin, askeri tatbikatlar ve Tayvan kıyılarına yakın füze testleri gerçekleştirdi. Tayvan cumhurbaşkanlığı seçimlerinde oy kullananlar. Bazı muhalifleri serbest bırakmasına rağmen rejim muhalefeti bastırmaya devam etti; 1995’te insan hakları aktivisti Wei Jingsheng’e ve 1998’de siyasi aktivistler Xu Wenli ve Qin Yongmin’e verilen uzun cezalardır. Çin hükümeti, 1999 yılının Temmuz ayında, Falun Gong’u (Budist Yasası) ruhani hareketini yasadışı ilan etti. birkaç bin kişilik bir grup, tarikatın resmi olarak tanınmasını teşvik etmek için toplandı. Resmi yolsuzluk, ekonomik, sosyal ve etnik eşitsizlik,
Deng Xiaoping’in teşvikiyle ekonomik değişim devam etti ve 1993’te Çin anayasasının bir revizyonu, Komünist partinin serbest piyasa ekonomisini teşvik ederken siyasi gücü elinde tutacağı sosyalist bir piyasa ekonomisinin geliştirilmesi çağrısında bulundu. Deng, 1997’de öldü ve Zhu Rongji, 1998’de başbakan olarak Li Peng’in yerini aldı. Ağustos 1998’de seller Chang (Yangtze) Nehri vadisini sular altında bırakarak 2.000’den fazla insanı öldürdü ve milyonlarca insanı evsiz bıraktı.
1999 yılının Mayıs ayında, Kosova krizi sırasında, Belgrad’daki Çin büyükelçiliği, Pekin’de büyük Amerikan karşıtı gösteriler düzenleyerek yanlışlıkla NATO tarafından bombalandı. Aynı ay, Çin, ABD tarafından, silah programını önemli ölçüde hızlandırmasını sağlayan nükleer tasarım sırlarını çalmakla suçlandı. Bununla birlikte, Kasım ayında Amerika Birleşik Devletleri ile Çin’in Dünya Ticaret Örgütü’ne üyeliğine (2001) yol açan bir ticaret anlaşması imzalandı. Yine Kasım ayında Çin, insansız bir uzay kapsülünün test fırlatılmasıyla uzay programını geliştirdi.
ABD ile ilişkiler Nisan 2001’de, Çinli bir savaş uçağı ve ABD gözetleme uçağının havada çarpışarak Çinli pilotu öldürmesinin ardından tekrar gerginleşti. Üç ay sonra Rusya ve Çin, kısmen GW Bush yönetiminin Tayvan’a silah satışına bir yanıt gibi görünen ve bir balistik füze savunma sistemi geliştirmeye çalışan bir dostluk ve işbirliği anlaşması imzaladılar.
2001’den başlayarak Çin Komünist Partisi hem üyeliği hem de liderliği açısından bir başka geçiş sürecine girdi. O yıl Jiang Zemin, partiyi iş adamlarını üye olarak işe almaya çağırdı ve üçünün doktrininde partinin işçiler ve köylülerin yanı sıra kapitalistleri de temsil etmesi gerektiğini belirtti. Ertesi yıl, Jiang parti liderliğinden istifa etti ve yerine Hu Jintao geçti. Hu, 2003 yılında Jiang’ı başkan olarak değiştirdi ve Wen Jiabao başbakan oldu. Jiang, hem parti hem de hükümette son derece etkili olmaya devam etti ve güçlü ulusal ve parti askeri komisyonlarının başkanlığını Eylül 2004’e kadar sürdürdü.
2003 yılında hükümetin Çin’in güneyinde başlayan SARS (şiddetli akut solunum sendromu) salgınını ele alması, salgın rapor edilmediğinde (ve daha sonra eksik rapor edildiğinde) ülkenin uluslararası imajına zarar verdi ve daha kolay yayılmasını sağladı. Hastalığı azaltmak için sonradan alınan ciddi önlemler ekonominin hizmet sektörüne zarar verdi, ancak 2003 sonuna kadar Çin, %9’dan fazla güçlü bir büyüme oranı ve kısmen kırsalda yaşayanların şehirler (22 şehrin 2 milyondan fazla sakini vardı). 2003 yılında, Çin ve Hindistan ilişkilerinde kademeli bir iyileşmeyi temsil eden bir sınır anlaşması imzaladılar ve iki yıl sonra, iki ülke arasındaki sınır sorunlarının çözümü için yeni bir anlaşma yapıldı. Ayrıca 2003 yılında, Hong Kong işletmelerine Çin pazarlarına daha fazla erişim sağlayan bir ticaret anlaşması da imzalandı. Ekim 2003’te Çin, bir astronotu yörüngeye yerleştiren üçüncü ülke oldu.Yang Liwei’yi taşıyan Shenzhou 5 fırlatıldı; on yıl sonra (Aralık 2013), aya bir gezici indi.
2004 yılında devam eden güçlü ekonomik büyüme, hükümetin enflasyonu kontrol etmek ve aşırı yatırımı azaltmak için büyümeyi yavaşlatmak için tasarlanmış bir dizi önlemi uygulamaya koymasına yol açtı. Yine 2004’te, Tayvan ile daha önce adanın başkanı olarak Çin’den resmi bağımsızlığını ilan etmesi için Tayvan’a çağrıda bulunan Chen Shui-bian’ın yeniden seçilmesiyle Tayvan ile ilişkiler daha da gergin hale geldi. Mart 2005’te Çin, Tayvan’la yeniden birleşmeyi barışçıl yolların getirememesi halinde güç kullanımını talep eden bir anti-leş yasası çıkardı; yasa Tayvan’da protestoları ateşledi. Aynı zamanda Çin, anakara ile ilişkilerde daha az çatışmacı yaklaşımlar izleme sözü veren Tayvanlı muhalefet liderlerinin ziyaretlerini memnuniyetle karşıladı.
2005’in başlarında, Japonya’nın II.Dünya Savaşı sırasında Japonların eylemlerinin Japon ders kitaplarında nasıl ele alındığı, Japonya’nın kalıcı bir BM Güvenlik Konseyi koltuğuna atanması ve Doğu Çin Denizi’ndeki tartışmalı münhasır ekonomik bölge nedeniyle Japonya ile gerginliğin arttığı da görüldü. Sorunlar, Çin’de bazen yıkıcı gösterileri ateşledi. Bu arada, Kasım 2004’te Çin, Güneydoğu Asya Ülkeleri Birliği (ASEAN) ile bir serbest ticaret anlaşması imzaladı; Anlaşma uyarınca, birçok mal üzerindeki tarifeler daha zengin ASEAN üyeleriyle 2010 yılına kadar ve geri kalanı 2015 yılına kadar kaldırılacak. 2005 yılının başlarında (ve daha sonra) Çin’in para birimini yeniden değerlemesi çağrısında bulunan ABD ile ticaret de bir sorundu. Çin ile olan büyük ticaret dengesizlikleri nedeniyle, ekonomisi ertesi yıl boyunca hızlı büyümesini sürdürdü. Tayvan ve Japonya ile gerilimler 2006 yılına da devam etti ve hükümet, yüzyılın başından bu yana daha da belirgin hale gelen ve giderek artan sayıda bazen şiddetli gösterilere yol açan daha zengin kentsel ve daha yoksul kırsal Çin arasındaki eşitsizlikle giderek daha fazla ilgilenmeye başladı. Aynı zamanda politbüro üyesi olan Şangay’ın yerel Komünist parti lideri, Eylül 2006’da yolsuzluk nedeniyle görevden alındı, ancak bu hareket büyük ölçüde, yozlaşmış yetkilileri ayıklamaya yönelik uyumlu bir girişimden ziyade Başkan Hu tarafından bir güç konsolidasyonu olarak görüldü.
Kuzey Kore’nin Ekim 2006’daki nükleer silah testi, Çin’in kuzeydoğu komşusuyla karmaşık ilişkilerinin altını çizdi. Çin, Kuzey Kore ile diğer tüm uluslardan daha fazla etkiye sahip olarak kabul edilmesine ve teste itiraz etmesine rağmen, bunu engelleyemedi. Kore yarımadasındaki istikrarsızlık ve Kuzey Kore’ye potansiyel bir Koreli mülteci akını konusunda endişeli olan Çin, Kuzey Kore’yi kınayan ve yaptırımlar getiren bir kararı destekledi, ancak Kuzey Kore gemilerini ve diğer ticaret trafiğini arama konusundaki çekincelerini dile getirdi. Ancak Çin, Kuzey’e ikinci bir nükleer test yapması için baskı yaptı.
Amerika Birleşik Devletleri ile ticari ilişkiler 2007’de tekrar sorunlu hale geldi. 2006’da Çin’in muazzam ticaret fazlasına ve döviz rezervlerine katkıda bulunan aşırı güçlü ekonomik büyümenin ardından, artan iç baskı altındaki ABD, bazı Çin mallarına gümrük vergileri koydu. mallar yasadışı olarak sübvanse edildi. Çin, kısmen Çin’in para birimini daha hızlı yeniden değerleme konusundaki isteksizliği nedeniyle yapılmış gibi görünen hareketi kınadı. Mayıs 2007’de Çin, büyük ölçüde sembolik bir hareket olan para birimindeki günlük dalgalanma üzerindeki kısıtlamaları biraz hafifleteceğini açıkladı. Amerika Birleşik Devletleri ile ilişkiler, Çin’in ABD’yi sakat bırakabileceğini öne süren başarılı bir Çin antisatellit silah testi (Ocak 2007) ile de karmaşık hale geldi. Amerikalılar bir Çin-Tayvan savaşı durumunda Tayvan’a yardım ederse, navigasyon ve iletişim uyduları. Enflasyon, Çin’in kontrol altına almak için aldığı önlemlere rağmen, hızla büyüyen Çin ekonomisinde 2007 yılında artan bir sorun haline geldi ve Çin’in ticaret fazlası büyümeye devam etti (2007’de neredeyse %50).
Ocak-Şubat 2008’de, bir yüzyıldaki en sert kış hava koşullarından bazıları orta ve Doğu Çin’de zorluklara neden oldu ve Çin’in ulaşım ve enerji sistemlerini ciddi şekilde strese sokarak bazı sektörde yavaşlamalara ve milyonlarca Çinli Yeni Yıl yolcusunun mahsur kalmasına neden oldu. 300.000’den fazla asker ve 1,1 milyon yardımcı kuvvet, yolları temizlemek, erzak sağlamak ve benzerlerini sağlamak için seferber edildi. Mart 2008’de Tibet’te Çin karşıtı protestolar ve isyanlar vardı ve Çin’in başka yerlerinde, özellikle komşu illerde Tibetliler de Çin yönetimine karşı gösteri yaptılar. Tibet protestoları ayrıca, Tibet özerkliğinin veya bağımsızlığının uluslararası destekçilerini, Tibet’teki Çin yönetimine karşı gösteri yapmak için 2008 Pekin Yaz Olimpiyatları ile ilişkili dünya olaylarını kullanmaya yönlendirdi. Nisan ayında Başkan Hu, Tayvan’ın gelecek dönem başkan yardımcısı ile kısa bir görüşme yaptı; Komünist devrimden bu yana Tayvanlılarla yapılan en yüksek rütbeli toplantı, Tayvan’ın yeni seçilen Kuomintang hükümeti ile çok daha az çatışmalı ilişki olasılığının sinyalini verdi. Çin ile Tayvan arasında düzenli ticari hava hizmeti üç ay sonra başladı.
Mayıs ayında Güneybatı Çin’i yıkıcı bir deprem vurdu. Merkez N merkez Sichuan bölgesinde bulunan en az 69.000 kişiyi öldürdü, bunların çoğu, bir dizi okul da dahil olmak üzere standartların altındaki yeni binalar çöktüğünde öldü. Yaklaşık 18.000 kişi kayıp olarak listelendi ve 374.000’den fazla kişi yaralandı. Felaket, başlangıçta Çin’de aldığı büyük ölçüde sansürsüz medyada yer alması nedeniyle dikkate değerdi, ancak birkaç hafta sonra haber sınırlıydı ve kamuya açık yas gösterileri polis tarafından bastırıldı. Temmuz 2008’de Çin ve Rusya, ortak sınırlarının sınırlarını belirleyen bir anlaşma imzaladılar; pakt, bir dizi sınır anlaşmasının sonuncusuydu (1991, 1994 ve 2004).
Eylül 2008’de, küresel finansal kriz sırasında Çin’deki ekonomik büyümenin yavaşladığına dair işaretlere yanıt olarak hükümet, enflasyonla mücadele etmek ve faiz oranlarını aniden düşürmek amacıyla beş yıllık bir parasal sıkılaştırma politikasını tersine çevirdi ve aynı zamanda Çin’deki borç verme kısıtlamalarını hafifletti. bankalar. Aynı ay, Çinli şirketler tarafından üretilen evcil hayvan gıda bileşenleri, oyuncaklar ve diğer ürünleri içeren bir dizi ürün kontaminasyonu skandalı (2007–8), 50.000’den fazla Çinli bebeği hasta eden ve hem yerli hem de ihraç edilenleri etkileyen bir süt tozu tağşiş vakasıyla sonuçlandı. birçok ülkenin süt içeren Çin gıda ürünlerinin ithalatını yasaklamasına veya kısıtlamasına yol açtı.
İlişkilerde belirgin bir iyileşme olarak, Kasım ayında Çin ve Tayvan aralarında doğrudan ticareti ve ulaşımı artıracak anlaşmalar imzaladı; O zamandan beri, Haziran 2010’da dönüm noktası niteliğinde bir ticaret anlaşmasına yol açan ek anlaşmalar imzalandı. Yine Kasım 2008’de Çin hükümeti, küresel mali krize ve ekonomik gerilemeye cevaben altyapı yatırımları da dahil olmak üzere büyük bir ekonomik canlandırma paketi açıkladı. 2008’de başladı ve ihracata dayalı Çin ekonomisinin büyüme hızını yavaşlattı. Bu, 2009 ilerledikçe yavaşlamanın önemli ölçüde tersine çevrilmesine yardımcı oldu ve ekonomi %8,7 büyüdü, büyüme 2010’da daha yüksek (%10,3) yükseldi. Bununla birlikte, aynı zamanda,
Devam eden ihracat büyümesi, Çin para biriminin değerinin düşürülmesine ilişkin uluslararası endişeleri canlandırdı. Çin ayrıca, uluslararası ekonomik yardım sağlamak ve uluslararası etkisini artırmak için muazzam yabancı rezervlerini (2 trilyon dolardan fazla) kullandı. 2010 yılının ortalarına kadar güçlü büyüme, hükümetin spekülatif bir baloncuğu önlemek amacıyla mülk satışlarına kısıtlamalar getirmesine yol açtı ve faiz oranları ve banka rezervleri gereksinimleri yıl boyunca artırıldı. Bu arada, Temmuz 2009’da Sincan, Urumçi’deki bir Uygur protestosu Çinliler tarafından ölümcül Çin karşıtı isyanlara ve ardından Uygur karşıtı isyanlara yol açtı; Yüzlerce kişi tutuklandı ve hükümet burada kontrolü yeniden kurmak için şehre asker gönderdi. Sincan, sonraki yıllarda etnik huzursuzluğun tekrarlandığı yer olmaya devam etti.
Çin’in kapsamlı açık deniz toprak talepleri, 2010’dan beri bölgede artan bir çatışma kaynağı haline geldi. Eylül 2010’da, Senkaku Adaları yakınlarındaki bir Çinli trolün Japon devriye botlarıyla çarpışmasının ardındanJaponya tarafından kontrol edilen ancak Çin tarafından iddia edilen bir ada grubu olan Japonya, kaptanı kasıtlı olarak Japon gemilerine çarpmakla suçladı. Gemisi ve mürettebatı varken serbest bırakılmadıktan sonra Çin, serbest bırakılmasını talep etti, Japonya ile üst düzey hükümetler arası toplantıları iptal etti ve endüstriyel açıdan önemli nadir toprakların Japonya’ya (ve daha sonra diğer Batı ülkelerine) ihracatını durdurduğu bildirildi. Kaptan daha sonra serbest bırakıldı, ancak olaylar iki ülke arasındaki ilişkileri gerdi. Çin’in giderek daha etkili ve iddialı dış politikası, büyük ölçüde ekonomik gücünün doğal bir büyümesi, özellikle tartışmalı adalar (ve çevredeki potansiyel kaynaklar) söz konusu olduğunda diğer Asya komşularıyla ilişkileri karmaşık hale getirdi.
Ekim 2010’da Başkan Yardımcısı Xi Jinping, güçlü parti ve hükümet askeri komisyonlarının başkan yardımcılığına atandı, bu hareket, Hu Jintao’nun halefi olarak atanmasının bir işareti olarak kabul edildi. Çin’in 2009 yılında magnezyum ve diğer hammaddelerin satışını kısıtlayarak ticaret kurallarını ihlal ettiğine dair 2011 Dünya Ticaret Örgütü kararı, Çin’in nadir toprak elementler üzerindeki ihracat limitlerinin yeniden eleştirilmesine yol açtı ve 2014’te WTO, bu sınırların da bir ihlal olduğu sonucuna vardı. Çin hükümeti 2011 yılında enflasyonla mücadele çabalarını sürdürdü, ancak yılın ikinci yarısında daha yavaş büyüme, 2011 sonunda bu çabaların bazılarının gevşemesine yol açtı; sonraki yıllarda büyüme daha da yavaşladı.
Çin’in yıllardır en önemli siyasi çatışması ve skandalı 2012’nin başlarında patlak verdi. Yolsuzlukla mücadele savaşçısı olarak bilinen hırslı ve karizmatik Chongqing partisi patronu Bo Xilai ve Çinli liderlerin daha iş dünyasına benzemeyen bir neo-sol popülisti, Şubat ayında yardımcısının ABD konsolosluğuna kaçmasının ardından belediyenin parti lideri olarak görevden alındı. Olayı, Bo ve ailesiyle ilgili yolsuzluk ve gücü kötüye kullanma suçlamaları izledi. Nisan ayında Bo, parti politbüro ve merkez komite görevlerini de kaybetmişti; Bo, karısı ve yardımcısı daha sonra çeşitli suçlardan hüküm giydi (2012–3).
Xi Jinping, Kasım 2012’de Komünist parti lideri olarak Hu Jintao’nun yerini aldı. Xi, Mart 2013’te Çin başkanı oldu ve Li Keqiangbaşbakan olarak Wen Jiabao’nun yerine geçti. Xi daha sonra, 2014 yılına kadar ve sonraki yıllarda bir dizi yüksek rütbeli yetkiliyi tuzağa düşüren geniş kapsamlı bir yolsuzlukla mücadele kampanyası başlattı. Bununla birlikte, aynı zamanda, hükümet tarafından kamu düzenini bozma suçlamalarıyla bir dizi yolsuzlukla mücadele aktivisti de yargılandı ve yolsuzlukla mücadele kampanyası, Xi’nin potansiyel siyasi muhaliflerine odaklanmış gibi göründü ve zorla itiraf almak için işkence kullanmakla suçlandı. Sonraki yıllarda, Xi’nin ve Komünist partinin siyasi muhalifleri olarak algılananların tutuklanmaya ve yargılanmaya, Xi’nin başkanlığından öncesine göre daha muhtemel hale geldi ve siyasi olarak ülke giderek daha baskıcı hale geldi. Zaman zaman kişiler yurtdışında tutuklandı veya kayboldu ve ardından Çin’de hükümetin gözetiminde yeniden ortaya çıktı. 2011’den beri artan ve daha ölümcül olan Uygur militanlarının 2013 sonlarında terör saldırıları, Sincan dışındaki bölgelerde Çinlileri hedef almaya başladı. Sincan’daki müteakip hükümet baskısı, 2016’dan sonra buradaki toplama kamplarının önemli ölçüde genişlemesine yol açtı; Bir milyondan fazla Uygur ve diğer azınlık Müslümanın çeşitli zamanlarda bu tür kamplarda tutulduğuna inanılıyor. Hükümet ayrıca giderek daha geniş bir şekilde İslam’ı günahkarlaştırmayı ve etkisini azaltmayı hedefleyen bir politika izledi. Bir milyondan fazla Uygur ve diğer azınlık Müslümanların çeşitli zamanlarda bu tür kamplarda tutulduğuna inanılıyor. Hükümet ayrıca giderek daha geniş bir şekilde İslam’ı günahkarlaştırma ve etkisini azaltmayı amaçlayan bir politika izledi. Bir milyondan fazla Uygur ve diğer azınlık Müslümanların çeşitli zamanlarda bu tür kamplarda tutulduğuna inanılıyor. Hükümet ayrıca giderek daha geniş bir şekilde İslam’ı günahkarlaştırmayı ve etkisini azaltmayı amaçlayan bir politika izledi.
Çin’in Senkakus’u ve Güney Kore tarafından talep edilen bir alanı kapsayan bir hava savunma bölgesi iddiası (Kasım 2013) Amerika Birleşik Devletleri, Japonya, Güney Kore ve Tayvan tarafından eleştirildi. Ocak 2014’te Hainan eyaleti, Çin tarafından talep edilen Güney Çin Denizi’nin %60’ı için yeni balıkçılık kuralları açıkladı (Çin’in komşuları ve diğer ülkeler tarafından tanınmayan bir iddia); Amerika Birleşik Devletleri bu hareketi kışkırtıcı olmakla eleştirdi ve diğer ülkeler de bunu kınadı. Ocak 2014’te Tayvan ve Çin, Komünistlerin iktidara gelmesinden bu yana en üst düzey görüşmelerini yaptılar ve Kasım 2015’te iki ülkenin cumhurbaşkanları bir araya geldi, ancak muhalefetteki Tayvanlı bir politikacının 2016’da cumhurbaşkanı seçilmesiyle sonuçlandı. yeni gerilimler. Güney Çin Denizi’nde Filipinler ve Vietnam ile 2014’te devam eden gerginlikler vardı, ve Çinli ve Vietnamlı gemiler arasında Çin’in denizde petrol çıkarma çalışmaları nedeniyle çıkan çatışmalar, Vietnam’da Çin karşıtı ayaklanmalara yol açtı. Çin ayrıca denizdeki resifleri askeri karakollarla adacıklara dönüştürmek için taramayı kullandı, bu süreç sonraki yıllarda da devam etti. Çalışma, bir dizi Güneydoğu Asya ülkesinin eleştirilerine ve bu ülkelerle daha da gerilime yol açtı ve 2016’da Lahey Mahkemesi, Filipinler’in getirdiği bir davada Çin’in Güney Çin Denizi üzerindeki iddialarının haklı olmadığına karar verdi.
Çin’deki yavaş ekonomik büyümenin 2015 yılında Çin’de ve dünyada daha belirgin etkileri oldu; 2015’in sonlarına doğru Çin’in hizmet endüstrileri, üretimin yerini alarak ekonominin en önemli sektörü haline geldi. Çin endüstrilerinin emtia tedarikçileri, ekonomilerinin etkilendiğini gördü ve Çin borsası, onu desteklemeye yönelik çeşitli hükümet önlemlerine rağmen, yılın ikinci yarısında ve 2016’nın başlarında tekrar keskin bir düşüşle dünya hisse senedi fiyatlarında yayılma etkilerine yol açtı. Çin’in resmi ekonomik büyüme hızı 2016’da tekrar yavaşladı, 2017’de biraz arttı ve 2018’de tekrar yavaşladı; En azından orandaki gevşemenin bir kısmı, hükümetin uzun vadede sürdürülemeyecek kadar yüksek olan ekonomik büyüme olarak gördüğü şeyi düşürme girişimiydi.
Ekim 2016’da Xi, Komünist parti ve Çin içindeki gücünün ve itibarının bir işareti olarak Çin’in çekirdek lideri seçildi. Parti bir yıl sonra Xi Jinping Düşüncesini anayasasına dahil etmek için oy kullandığında, ona Mao’dan bu yana herhangi bir Çinli liderin en yüksek itibarını ve en büyük gücünü verdi. Xi, özel girişimi desteklemeye devam ederken, Çin ekonomisinde özel şirketler için işleri daha da zorlaştıran değişiklikleri denetlemiş ve hükümetin hakim olduğu bir dizi sektörde istihdamı azaltmaya çalışmasına rağmen büyük devlet işletmelerinin güçlü bir destekçisi olmuştur. devlet şirketleri tarafından.
2017 ortasında, Butan’ın Çin’i 2012 tarihli bir anlaşmaya rağmen bunu yapmamak için ihtilaflı topraklarda bir yol inşa etmekle suçlamasının ardından Hindistan ile gerilim yükseldi; Butan, Hindistan’dan yardım istedi ve bu, Hintli ve Çin birlikleri arasında üç aylık bir açmaza yol açtı. Ayrıca 2017 yılının ortalarında ABD, Çin şirketlerine ve Kuzey Kore’ye uluslararası ticarette yardım etmekle suçladığı kişilere yaptırımlar uyguladı; Çin yaptırımları protesto etti. Mart 2018’de Xi’nin cumhurbaşkanı olarak yeniden seçilmesi, cumhurbaşkanlığı üzerindeki iki dönemlik sınırın kaldırılması, Xi Jinping Thought’un ülke anayasasına dahil edilmesi ve medya üzerinde daha doğrudan parti kontrolünün kurulması ile işaretlendi; Premier Li de yeniden seçildi.
2018’de, Trump yönetimi, ABD mallarına gümrük vergisi uygulayarak yanıt veren Çinlilerden ticari tavizler elde etmek amacıyla Çin mallarına ve çelik ve alüminyuma gümrük vergisi uyguladığından, ABD ile ticaret konusunda artan gerginlikler vardı. Sonraki aylarda her iki ülke tarafından ek tarifeler ve diğer tedbirler uygulandı ve bazen gerginlikler hafiflese de diğerlerinde tırmandı. 2020’ye kadar devam eden ticaret görüşmeleri durumu çözmedi, ancak Ocak 2020’de imzalanan bir ara anlaşma bazı ABD tarifelerini hafifletti ve Çin’in ABD mal ve hizmet alımlarının artırılması çağrısında bulundu. Ticaret savaşı, 2019’da ekonomik büyümenin daha da yavaşlamasına katkıda bulundu.
2020’nin ilk aylarında, 2019’un sonlarında bir ara Hubei, Wuhan yakınlarındaki bir hayvandan insanlara sıçrayan bir koronavirüsün neden olduğu COVID-19, Hubei prov aracılığıyla hızla yayıldı. ve Çin’in diğer bölgelerine. Çin tarafından Ocak ayı sonuna kadar kamuoyu tarafından ciddi bir tehdit olarak kabul edilmeyen hastalık, Hubei’ye uygulanan en katı ve en yaygın kısıtlamalarla birçok yerde seyahat kısıtlamaları ve karantina önlemleri uygulanmasına neden oldu. Bununla birlikte, önlemler COVID-19’un yurtdışına yayılmasını durdurmak için çok geç uygulandı ve bunlara rağmen Çin’de bildirilen vakalar yaklaşık 84.000 ve ölümler 4.600’ü geçti. Karantinaların, büyük kısmı Mart ayı sonuna kadar kapalı kalan ve daralma yaşayan Çin ekonomisi üzerinde önemli bir etkisi oldu.
Haziran ayında Çin, Hong Kong için sözde bir ulusal güvenlik yasasını kabul etti; ayrılıkçı, yıkıcı ve terörist faaliyetleri suç saydı ve Çinli güvenlik yetkililerine hükümet karşıtı gösteriler ve eleştiriler için Hong Kong hukuk sisteminden bağımsız hareket etme hakkı verdi. Yeni yasa, Hong Kong’un temel özgürlüklerinin ve Tek Ülke, İki Sistem politikasının etkili sonu olarak kınandı. Aynı ay, Çin ve Hint birlikleri arasında on yıllardır en kötü sınır şiddetinin patlak vermesine de şahit oldu, ancak kısa süre sonra gerginlikler azaldı ve askerler sınırdan geri çekildi.