Büyü Üzerine Günışığı
Viktorya dönemi yazarı ve eleştirmeni Walter Bagehot, monarşinin etrafında gizemli bir hava tutma zorunluluğunun “büyünün üzerine gün ışığına izin vermemeliyiz” dedi.
Bu gece oğluma, vücudu yakın zamanda keşfedilen Richard III'ü anlattıktan sonra düşünüyordum. Richard'ın tahtına, kardeşi Kral Edward IV ile başlayan ve planlayan kardeşi ölümüne neden olan bir dizi olayın sonunda nasıl geldiğini anlattım. Sonra Edward iki genç oğlu bırakarak öldü. Richard, çocukları ele geçirdi, onları Londra Kulesi'ne hapse attı, Parlamentonun piç kurusu olduğunu ilan etti ve sonunda onları öldürdü. Bu onu Kral III. Richard olarak bıraktı. Bu Henry Tudor'a taht için yarışması gereken şansı sağladı. Ordusu ve Richard, Bosworth Field'da bir araya geldi ve Richard'ın sonunu orada buluştu.
Henry VII, yeni kraldı, ardından oğlu, ünlü Henry VIII geldi. Oğlumla Kardinal Wolsey ve İngiltere'deki en güçlü kilise adamı ve Lord Chancellor olarak kralın altındaki en güçlü kişi olarak başladım. Wolsey'in yaptığı şeyleri yapan bir kardinal hakkında söylediğim gibi yüzünü izliyordum… ve sonunda kilisenin krallarının ve prenslerinin nasıl davrandığı hakkında ne kadar fazla şey biliyorsanız o kadar az görüldü.
“Temelde hepsi savaş ağalarıydı, krallar” dedim.
“İllüzyonla giyindi” dedi.
Westminster Manastırı'na ve Windsor Şatosu'ndaki St. George Şapeli'ne gittim. Vatikan'a gittim. Huşu uyandıran bir şey. Bu büyülü. Ancak, geçmiş yaştaki erkeklerin nasıl davrandıklarını ve onların haleflerini bazı durumlarda nasıl davrandıklarını bildiğiniz için, onun tarafından büyülenmek için iradesini toparlamak zorlaşır. Ya da uzaktan görüldüğü zaman görünür. Bu tür ihtişamın huzurundayken, değişip değişmediğini merak ediyorum. Eminim öyledir, en azından bir çoğumuz için.
Bazı insanlar Eski Güney plantasyon evlerini görür ve yalnızca bu binaların ve zeminlerin güzelliği ile gizlenen köle emeğini ve sömürüyü düşünebilir. Diğerleri onları görüyor ve güzelliği ve asalet niteliği taşıyan bir kültürü ve vizyonu tanıyor rağmen kötülük yaptı. Benzer şekilde, diyelim, Westminster Abbey. Bugün ışıklarımız tarafından birçok yönden kötü ve acımasız sıcaklıklar olan krallar tarafından yaptırılmıştır. Ve yine de, Manastır içinde ayakta durmak, güzellik tarafından boğulmak, büyük ölçüde kendilerini telif hakkı veren kaba adamlar tarafından ortaya atılan bir güzellik.
Yani kilisede de. Örneğin Papa Julius II, şiddetli ve korkutucu bir Rönesans prensiydi ve tam anlamıyla ordusunu savaşa sürüklüyordu. Hafızasını çektiği Borgia papazı çürük Alexander VI üzerinde büyük bir gelişme oldu. Yine de Julius, kimsenin İdeal Mesih Vicar'ı fikri değildi. Ve yine de, eğer Julius olmasaydı, Roma kilisesinin sanatsal mirası çok daha fakir olurdu. Aziz Petrus Bazilikası'ndan ve Michelangelo'nun Sistine Şapeli'ni görevlendirmekten sorumlu olan oydu. Bu kaba adamlar sayesinde, bu güne dek aksi halde kavramaları zor olan gerçeklere tanıklık eden harika bir güzellik geldi.
Güzellik gerçeği gizler mi, yoksa açığa vurur mu? Bir kral veya papa ya da bu rütbenin bir figürünü gördüğümüzde, tam regalia'da, pomp ve alayı dünyasında, gözlerimizin bu adamların olmadıklarına inanmalarına neden olma riski altında mıyız yoksa ihtişamı bize söylüyor mu? karakterleri olmasa da, tuttukları ofisler hakkında doğru olan bir şey var mı?
İkisi de bence. Değişir.