Ablasının odaya her girişinde ‘bobooo’ gibi kendi özel sesini çıkartan ya da bardağını istediğinde hep ‘nananaaa’ diyen bir bebek çok ilerleme kaydediyor gibi görünmese de gerçek konuşmaya doğru adımlar atmaktadır. İletişim için geçici işaretleri kullanmaktadır bu da doğru yönde önemli bir adımdır.
Gerçek sözcüklerin kullanımına doğru atılan bir başka adım, bazı bebeklerin yaptığı gibi içerik bağımlı sözcüklerin kullanımıdır. Bebek bazen evden çıkarken, özellikle de önceden ön kapıyı açarken ‘Arabaya binelim!’ demişseniz, ‘araba’ sözcüğüne benzer sesler çıkartır. Eğer sadece bu özel anda ve yerde ‘araba’ diyorsa, gerçek anlamda sözcük kullanmıyordur. Buna karşılık başka zamanlarda, örneğin yeni tişörtünün üzerinde araba resmi gördüğünde ‘araba’ diyorsa, bebeğiniz gerçek anlamda bir sözcük kullanmıştır.
Bebeğinizin söylediklerinin gerçek sözcük olarak kabul edilmesi için çıkardığı sesin en azından çevredeki kişiler söz konusu nesne hakkında konuşurken kullandıkları sözcüğe biraz olsun benzemesi gerekir. Bebek bu sesle neyi kastettiğini bilmeli ve aynı tip nesneler için hep aynı sesi kullanmalıdır. Bu sözcüğü size bir şey anlatmak için söylemeli, sadece sizin söylediğinizi taklit etmemelidir.
Bunun yanı sıra sözcüğü daha önce kullanıldığını duymadığı bağlamlarda kullanabilmelidir. Ancak belirli bir sözcüğü gerçek anlamından biraz farklı kullanması önemli değildir. ‘Dada’nın sadece babayı değil büyükbaba, amca ve postacıyı da gösterdiğine karar verebilir, ancak bu yine de gerçek bir ‘sözcük’tür. Bebeğinizin ilk sözcüklerini bir günlüğe kaydedin. Buna model sözcükler ve içerik bağımlı sözcükleri dahil edin ve bebeğin bunları ne şekilde kullandığını kaydedin. En kolayı (ve en iyisi) bebek henüz konuşmaya başlarken günlük tutmaya başlamanızdır; ilk aşamada sadece ayda bir ya da haftada bir yeni sözcük kaydettiğinizi fark edeceksiniz. Kısa süre sonra yeni sözcükler büyük bir hızla eklenmeye başlayacak ve siz bu hıza ayak uyduramadığınızı göreceksiniz.