Sıradan hayatta, bu davranışa sahtekarlık denir.
Bazen toplum sahtekarlığı affedebilir ve hatta teşvik edebilir. Hoca Nasreddin, halkın yakınında, iğrenç kişilere karşı, genel olarak “bizim bizimdir”. Bu nedenle, sahtekarlar her zaman insanlara yakın olanlar için (“bizim”) geçmeye çalışırlar, o zaman, görünmeyen davranışlar ortaya çıkarılsa bile, toplum der ki: “Evet, yalan söylüyorlar, çalıyorlar ve öldürüyorlar, ama iyi bir amaç için, bizim iyiliğimiz için” diyorlar.
Örneğin, kalabalık dürüstlüğünü kanıtlamak imkansız olduğu zaman, Yulia Timoşenko’yu haklı çıkardı. Aynı şekilde, kalabalık hırs ve özveriyle intihar etmeye zorladıkları ortaya çıksa bile, günümüzün “sosyal olarak yakın” “kahramanlarını” haklı gösterecektir. Neden kardeşleri akılda affetmiyorsun.
Ama bugün kalabalık hakkında değil hırslı değiliz. Ve hedefler hakkında bile değil. Biz yöntemlerle ilgiliyiz. Siyasette hedeflere ulaşmanın iki ana yöntemi savaş ve diplomasidir. Bütün bunlar savaş değil diplomasi. Aynı zamanda, diplomasi de bir savaştır. Genellikle, diplomatik bir zaferin sonuçları, askeri bir zaferin sonuçlarından daha yıkıcıdır.
Örneğin, Japonya savaşta ABD tarafından yenildi ve hatta nükleer bombardımana maruz kaldı. Ve SSCB, yalnızca müzakere masasında ABD tarafından yenildi. Bölgesel, demografik, politik, ekonomik ve diğer kayıpların sayılması SSCB'nin lehine olmayacaktır.
Savaş cinayetten yasaldır. Huzurlu bir hayatta birini öldürdüyseniz, hapishaneye gönderilirsiniz (uzun süre, muhtemelen ömür boyu). Bir savaşta yüz kişiyi öldürdüyseniz, Sovyetler Birliği'nin Kahramanı olacaksınız.
Diplomaside yasallaştırılmış dolandırıcılık. Ve en yüksek haliyle, gerçek dışında bir şey söylemediğinizde (XVII yüzyılda bir saniye yalan söylemek mümkündü, şimdi her şey kontrol edildi), ama yine de rakibinizi yanlış yönlendiriyorsunuz. Bir diplomatın işi, savaşsız bir savaşın hedeflerine ulaşmak için. Bu nedenle, diplomatlar karşılıklı yarar sağlayan işbirliği, uzlaşma hakkında konuşsalar bile bu, birinin lehine bir uzlaşmadır.
Örneğin, modern Rusya, Birleşik Devletler'in, herkesin eşit olduğu adil bir dünya düzenine dönmesini önermektedir - aynı kurallar, ünlü “çifte standartlar” olmadan, herkese eşit olarak uygulanır. Teklif karşılıklı olarak faydalı ve asildir. Eğer gerçeklikten soyutlarsak.
Aslında, dünyadaki herkes için eşitlik asla mevcut değildi. Eşit, 1945’ten sonra, yalnızca SSCB ve ABD’ydi ve geri kalanlar sadece toprakları seçebildiler. Muhteşem yeni dünyada iktidar merkezlerinin iki değil, daha fazlası olacağını varsaysak bile (bu, Rusya’nın çıkarları gereğidir, çünkü birbirlerini dengeleyecekleri ve SSCB olarak aşırı baskı yapmaları gerekmeyeceklerdir), yalnızca genel giderlerin sayısının artacağı, eşitsizlik ilkesinin değişmeyeceği, . Bu şaşırtıcı değildir - ekonomisi yarım (üçüncü, çeyrek) gezegen ve nüfusu birkaç yüz milyon veya milyardan fazla olan bir ülke, okyanustaki bir ada hükümetinin turizmde yaşayan ve birkaç bin kişinin beslendiği kararına bağlı olamaz. .
Ek olarak, Rusya bir şekilde, uzun zamandır (yirmi beş yıl), liderlik için diğer rakiplerle iktidarı paylaşan tek dünya hegemonu olan ABD'yi önermektedir. Amerika Birleşik Devletleri'nin kayıpları açıktır, ancak satın alımlar (istikrar, başka bir ekonomiye daha az acı veren bir geçiş olasılığı, vb.) Soyuttur ve mutlaka elde edilemez. Eski zamanlardan beri, herkes durumu bireysel olarak kontrol etme hakkından feragat ederek, er ya da geç hiçbir şeyin artık size bağlı olmadığını öğrenebileceğinizi biliyor. Birleşik Devletler bunu SSCB ile yaptı ve yerinde olmak istemiyor.
Aslında bu yüzden biz de katılımcısı olduğumuz küresel çatışmanın patlaması yaşandı. Daha ziyade, sürekli olarak yazdığım ekonomik sebeplerden ötürü, sadece ve çok fazla politik değil, aynı zamanda politikacılar da vardı ve bazı yazarlar, ekonomistler onları benden daha derin ve daha ayrıntılı olarak tanımladılar. Ancak dış, açık ve tartışılmaz düzeyde, ABD’nin dünyadaki baskınlığını korumaya çalışan askeri-politik muhalefet ve Rusya’ya (çıkarları Rusya’ya denk gelen Çin’e ve diğer ülkelere olduğu gibi) benziyordu. çok kutuplu dünya.
Nükleer öncesi çağda, böyle bir yüzleşme uzun zaman önce, geleneksel Kuzey Atlantik bloğunun (ABD, Kanada, AB, Avustralya, Japonya) aynı geleneksel Avrasya'ya (Rusya, Çin, Hindistan, İran, Latin Amerika'nın bir parçası) karşı çıkacağı askeri bir çatışmaya dönüşecekti. bazı Afrika ülkeleri). Aynı zamanda, diplomatlar, yabancı bir bloktaki zayıf bağlantılar pahasına da dahil olmak üzere (örneğin, Birinci Dünya Savaşı'nda, İtilafçı Tarafının bir sonucu olarak İtalya Üçlü İttifakı'nın bir üyesi olarak) dahil müttefikleri çekmeye çalışacaklardı.
Nükleer çağda, süper güçler arasındaki doğrudan çatışma, garantili karşılıklı imha anlamına gelir ve istenmeyen bir durumdur. Politik ve askeri durumun gelişimi kendi mantığına tabi olduğundan ve kontrolden çıkabileceği için arzu edilemez, imkansız değildir (bazılarının düşündüğü gibi). Özellikle “kontrolörler” yetersiz ve içtenlikle nükleer bir kulübü kendiliğinden sallama ya da herhangi bir yere asker göndermenin mümkün olduğuna inanıyorum ve bunun için hiçbir şey olmayacak.
Yukarıdakiler bizi basit bir sonuca götürür - bu şartlar altında, küresel bir çatışma sadece çok seviyeli bir karaktere sahip olabilir. En üst düzeyde, Rusya ile müttefikleri ve ABD ile müttefikleri arasında bilgi, siyasi ve ekonomik bir çatışma biçimini aldı. Burada asıl rol diplomatlar tarafından oynanıyor. En alt düzeyde, farklı merkezler (müşteri devletleri, isyancılar, paralı çeteler, dini radikaller, farklı çeşit ve tonlardaki “gönüllüler”) tarafından kontrol edilen silahlı gruplar çatışıyor. Aynı zamanda, gerçekte parlak gerçek düşük seviye savaşlar, üst düzey operasyonlar sağlamaktan öteye gidemez.
En düşük seviyedeki savaşların askeri stratejik anlamı yoktur. Stratejik bir nokta üzerinde kontrol kurmak için tasarlanmış gibi görünseler bile, bu görünüşten başka bir şey değildir.
Batı, Libya petrolünü Kaddafi'yi devirmeden, Irak'ı da Hüseyin'i devirmeden çok daha iyi kontrol edebiliyordu. Suudi köktendincileriyle yıllardır çalışan ABD, İran köktencileriyle uzlaşmaz ideolojik çelişkilere sahip değildi ve Tahran’ın varsayımsal nükleer bombası Washington’u Pakistan’ın gerçek nükleer bombalarından daha fazla tehdit etmiyordu. Suriye'de Esad, tüm imtiyazları yerine getirdi (Lübnan’daki Suriye ilkesinin etkisini bile bıraktı). Yanukoviç bile bir ortaklık anlaşması imzalamak ve bir bütün olarak birleşik, kontrollü olarak Batı’yı Ukrayna’ya sunmak için sadece 15’ten milyarlarca dolar istedi.
Amerikalılar Ukrayna'dan Rus karşıtı bir koç oluşturmak istiyorsa, Yanukoviç'e para vereceklerdi (daha az maliyet ve verimlilik daha yüksek). Bugün, dünyadaki herhangi bir nokta, bir süper güç çarpışması için seçildiyse ve “başka bir bahçede savaşmaya başlar başlamaz” olmaktan çıkarsa, stratejik olarak önemli bir platform haline gelir,
Bu nedenle, tüm Amerikan istikrarsızlaştırma projeleri, uzun süre kritik noktalarda kontrolü sürdürmeyi (geçen yüzyılın sömürge savaşlarındaki “uzmanlar” ın şimdiye kadar düşündüğü gibi) değil, rakipleri için bilgi ve siyasi rahatsızlık yaratmayı ve onları müdahaleye zorlamayı amaçlamaktadır. olumsuz koşullar. Ancak muhalifler aynı stratejiyi uygulayarak Amerikalılara cevap verdi.
Bu arada, ABD'den gelen stratejik tehditlere asimetrik tepkiler veren ilk ülke, yirmi yıl önce Çin'e başvurmaya başladı. O zaman Rusya hala Amerikan uydusuydu ve Büyük Göksel Orta Halk Devletinin başka seçeneği yoktu. Doğrudan karşı karşıya gelmek, yenilgi anlamına geliyordu (yalnızca ve politik, diplomatik ve hepsinden önemlisi ekonomik olan kadar askeri değil).
Bir sonraki strateji, Şii topluluklarını ve Alawi Suriye'yi ABD ve Sünni Körfez rejimlerine karşı kontrolleri altında kullanan İran tarafından yönetildi.
Rusya resmen ABD ile savaş yolunda son oldu. Son on yılda, partilerin çatışmasındaki başarılarını ve hatalarını analiz etmek için zamanı vardı. Ek olarak, Rusya, doğrudan bir askeri çatışmada ABD’nin kabul edilemez bir şekilde zarar görmesine neden olan tek ülkedir. Bu, Moskova’nın Washington’la üst düzey (diplomatik) düzeyde yüzleşmek için en etkili stratejiyi geliştirmesine izin verdi.
Geçtiğimiz beş yıl boyunca Moskova, nesnel olarak ABD'nin çıkarlarını dayaktan askeri-politik ve ekonomik ittifaklara giriyor. Bundan önce, 2008, Rusya'nın 1991'ten sonra ilk devlet olduğu ve Saakashvili’nin ABD’li müşteri rejimine karşı cezasız bir şekilde askeri güç kullandığı bir dönüm noktası oldu.
Aynı zamanda, resmi olarak, Rus diplomatlar Amerikan isteklerini karşılamak için her yöne gidiyorlar. Çok sayıda çok taraflı müzakere formatı oluşturuluyor (kimsenin kimseyle görüşmeyeceği), ateşkes anlaşmaları yapılıyor (hiç kimsenin durmayacağı), endişeler paylaşılıyor (problem çözme formatına tamamen karşı çıkarken).
En üst seviyede savaşmak mümkün olmadığından, diplomasinin görevi düşmanı olabildiğince gerçek çatışmalara çekebilmektir ve kaynaklarını esas çekmeye zorlayarak ana küresel rakibinde kalmaya zorlamaktır (kaynaklar kauçuk değildir). Rus diplomasisi bu görevle oldukça iyi başa çıkıyor.
ABD Libya’da, ABD Suriye’de, ABD’de Ukrayna’da, ABD Irak’ta, ABD Afganistan’da, ABD’de tıkandı. Amerika, Kızılderililer, İranlılar, Pakistanlılar, Çinliler, İspanyollar, birçok Afrikalı ve Araplardan mutsuz. Washington'un müttefikleri, vaat edilen temettülerin yokluğunda tüm büyük masrafları üstlenir. Karşılaşma ne kadar uzun sürerse, ABD’de kaynak yetersizliği başlangıcını geciktirmek için yakında açıklanamayan bir savaşın fırınına girme sırası geleceği AB seçkinlerine daha açık hale geliyor.
İkinci seçenek tüm istemci modlarını bir kerede sıfırlamaktır (Libya'dan Afganistan'a). Ancak Washington’un (Rusya, Çin) jeopolitik muhalifleri ve hâlâ ABD’nin inkar ettiği çok kutuplu dünya herkes için nesnel gerçeklik haline gelecektir. Bu nedenle, en düşük düzeyde, askeri çatışmalar devam etmekte ve hatta yoğunlaşmakta, ABD'nin bu bölgelerdeki yenilgisini maskelemesine izin vermektedir, ancak zor bir zafer elde etmek için Avrupalı müttefiklerini yeni ve yeni fedakarlıklar yapmaya ikna etmektedir.
Tek silahABD ile stokta kalan bilgi vericidir. Stratejik olarak kaybedilen bir savaşın sonucunu değiştirmeye çalışıyorlar, savaş alanında taktiksel olarak kazanıyorlar. Bahis, yüzleşmenin üst ve alt seviyeleri arasında çok büyük bir fark yaratır. İlişkileri, mücadele eden devletlerin nüfusunun önemli bir kısmı için açık değildir.
Genel olarak, kamuoyuna diplomatik savaşlar ve zaferler ilke olarak, hem değerlendirme için uygun niteliklerin (gazeteciler arasında dahil olmak üzere) eksikliğinden, hem de her şeyden önce, ilgili bilgilerin objektif gizliliğinden (ilk olarak, müzakerelerin içeriği her zaman bir sır olarak kalmaya devam ediyor ve ikincisi, profesyonel çemberin dışında nadiren resmi brifinglerin ve ortak tebliğlerin “kuş dilini” anlıyor).
Bu nedenle, nüfusun çoğu yalnızca en düşük çatışma seviyesini görür. Açık bir savaş müşterisinin olduğu yerde, birbirleriyle rejimler. Burada öfke, kan dökülüyor, insanlar ölüyor, anlaşmalara saygı gösterilmiyor, devletler yok ediliyor. Nüfusun politik olarak aktif kesimleri soru soruyor: “Ne kadar zaman?” Ve “Neye katılıyoruz?”. Rusya'da bataklık belolentochny maidan'ı kaybetmiş olan ABD, Rusya'nın gücünü yalnızca halkın yurtsever tabakalarını azaltmada zayıflatma olasılığını görüyor. Bu nedenle, bu tür düşünceleri doğrudan ve dolaylı olarak desteklerler.
Bazı vatanseverler her zaman Putin’e karşı çıkarlar (şimdi bile neredeyse% 90 puanına bağlılık yemin etmeleri gerekir). Liberal muhalefette birlikte Bataklığa gittiler. Ve orada, hem sol hem de sağ radikallerin komparatörleriyle aynı saflarda yer aldı. Hem doğrudan hem de dolaylı (liberal muhalefet yoluyla) Washington'la başa çıkmada yeterli deneyime sahipler.
Bu bölüm (özellikle bilgi memurlarıyla ilgilidir) sadece para için çalışıyor. Donbass veya aynı KSU için çeşitli finansal açıdan faydalı “insancıl” (aslında politik) destek projelerini kim ve nasıl desteklediğine bakmak kolaydır. Bir kişi bir kez hata yapabilir, ancak ne zaman mali olarak karlı projeler yönünde bir hata yaparsa, o zaman ılımlılık eksikliği konusunda ne kadar bağırırsa yapsın dürüstlüğü ve / veya yeterliliği hakkında makul şüpheler ortaya çıkar.
En basit olanı ne olduğunu anlamıyorum. Ve ne kadar açıklarsanız belirtin, anlayamayacaksınız, çünkü mekanizmanın prensibini anlamak için yapısını anlamak gerekir. Herhangi bir ülkenin nüfusunun çoğunluğunun sadece hedefleri, amaçları, ilkeleri ve çalışma yöntemleri hakkında değil, yalnızca modern diplomasi veya devlet aygıtının en üst düzeylerinde değil, aynı zamanda yerel öz-yönetim düzeyinde yönetim kararlarını vermesi hakkında da hiçbir fikri yoktur.
Bu nedenle, ABD'nin kaybedilen savaşı kendi lehine geri kazanması için son girişim Rus nüfusunun gözünde diplomatik süreci reddetmek, en üst düzeyde bir zafer kazanmasını sağlamak ve Moskova'yı mücadelenin ağırlık merkezini en azından Ukrayna'da Washington’un en düşük (askeri) seviyesine kaydırmaya zorlamak. Neden Ukrayna'da, Suriye'de veya Libya'da da, defalarca yazılmıştır.
Rus popülasyonundan, Donetsk ve Tripoli, Luhansk ve Şam, Gorlovka ve Bağdat'ta ölen çocuklar için eşit derecede iyi bir sempati göze çarpıyor. Ancak sadece Donbass’ın çocuklarının ölümü suçu Putin’e verilebilir. Heyecanlı bir izleyicinin önünde histerik olarak kavga eden ve dudaklarına Ukrayna’ya asker göndermek isteyen dudaklarıyla köpüren herkesin Libya’ya ya da Suriye’ye bir ordu göndermeyi talep etmeye başarılı bir şekilde çalışmasına izin verin. Bu arada, bu ülkelerin halkları, Donbass'tan daha uzun süredir Rus çıkarları için savaşıyor, alt yapının yıkılması, kadınlar ve çocuklar da dahil olmak üzere ölü siviller, Donbass'takinden daha fazla büyüklükte. Hayatta kalanların tehlikesi çok daha fazla. Bu ülkelerdeki olayların ABD tarafından kışkırtıldığı ve Rusya’ya yönelik olduğu da açık. Ukrayna'nın aksine Suriye resmen Rusya'nın bir müttefiki bile.
Genel olarak, basit bir şeyi anlamak gerekir. En düşük seviyedeki savaşlar devam edecek ve hatta belki de büyüyecek, yalnızca bireysel ülkelerin vatandaşları için değil, aynı zamanda tüm insanlık için de tam olarak en yüksek seviyedeki zafer kazanılana kadar bir tehlike oluşturacak şekilde tehlike arz edecek. Kiev, İslam Devleti veya El Kaide’nin teslim edilmesi ABD’nin teslim edilmesine yol açmayacak, ancak ABD’nin teslim olması, onlarla ilgili mevcut tüm savaşları ve öfkeleri anında durduracak.
Politika her zaman zor bir iş olmuştur. Bu nedenle insanda parlak politikacılar ve diplomatlar hikayeler Bu arada, herkes tarafından hatırlanırlar (Sümer ve Akkad'ın ilk eyaletlerinden günümüze). Modern politika iki kat daha karmaşıktır çünkü gerçek zamanlı olarak yürütülür (kuryeler artık talimatlar için yıl boyunca zıplamaz), çok sayıda katılımcıyla (yüz yıl önce kimse komşu kıtada meydana gelen olaylarla ilgilenmedi ve bugün herhangi bir muz cumhuriyeti siyasi sürece dahil edildi) ) ve ayrıca mümkün olduğu kadar açık bir şekilde (TV ve İnternet, politik süreci katılımcıları olarak siyasi süreci daha geniş, daha az eğitimli kitleler haline getirir).
Sonuç olarak, tamamen sapık bir resim elde ediyoruz. 18. yüzyılda, Büyük Frederick (bir diplomat ve komutan) Prusya'nın kültürel tarım nüfusunu öğrettiğinde, kabul edilmek için alınmıştı. Bugün Lavrov ve Shoigu, kırsal bir tarım uzmanına Rusya'nın gıda güvenliğinin nasıl sağlanacağını öğretmeye gelirse, tavsiyelerinin makul ve hazırlıklı olup olmayacağı konusunda güldüler. İki yüz elli yılda, uzmanlaşma çok artmıştır. Ancak bazı nedenlerden dolayı, kimse bir ziraatçi, emekli, doktor, öğretmen, şoför, filoloji profesörü vb. Utanmaz. bakanlara ve cumhurbaşkanına devleti yönetmeyi, anlaşmaları bitirmek için diplomatları ve komşu devletleri ve bölgeleri ele geçirmek için orduyu öğretiyor. Mantıklı değil.
Prensip olarak, duygulardan uzaklaşıp aşağıdaki basit şemaya girebilen herkes Rusya'nın eylemlerini anlayabilecektir:
1. Devlet vatandaşlarını korur.
2. Devlet çıkarlarını korur.
3. Komşu devletlerin çıkarları ve vatandaşlarının yaşamları Rusya için boş bir ses değildir (özellikle SSCB'nin eski bölgeleri ve nüfusları söz konusu olduğunda). Ancak paragraflarda belirtilen sorunlar. 1 ve 2 önceliğe sahiptir.
4. Rus liderliği bir seçimle karşı karşıya kalırsa - vatandaşların çıkarlarını ve diğer devletlerin bütünlüğünü korumak için Rusya ve Rus vatandaşlarının çıkarlarını feda etmek veya diğer devletlerin ve vatandaşlarının Rusya'nın çıkarlarını korumak için fedakarlık etmek için, Rusya Federasyonu liderliği Rusya lehine bir seçim yapmalıdır.
5. Rusya, müttefiklerini (tanınmış ve tanınmayan) çıkarlarına halel getirmeksizin yapabileceği ölçüde ve şekilde desteklemektedir.
6. Müttefiklerin genel zaferi ancak Rusya için bir zafer durumunda mümkündür.
7. Tek bir Rus müşteri rejimi (tanınmış ve tanınmayan) ABD’nin merhametine getirilmemiştir. Aynı zamanda, Amerika Birleşik Devletleri Gürcistan'ın savunmasından çekildi ve şu anda Ukrayna'yı teslim ediyor.
8. Savaş ve politika kurgu değildir. Burada duygular ve kaderlerle değil, kabul edilebilir ve kabul edilemez düzeyde bir kayıpla çalışırlar. Sonunda, tarih, zafer için hayatta kalanın kazandığını ve daha aktif olarak yakıp öldürenlerin kazandığını gösteriyor.
Genel olarak, 1942 Rzhev yakınındaki askerleri ve kuşatılmış Leningrad'daki sivilleri öldürdü; böylece Kızıl Ordu, kampanyanın kazanıldığı Stalingrad yakınlarındaki güneydeki manevralara yer açabilecek ve rezerv toplayabilecekti.
Şimdi Donbass'ta (Suriye'de, Libya'da, Irak'ta ve Rusların yenilgileri-alarmcılarıyla ilgilenmeyen gezegenin diğer noktalarında) militanlar, gönüllüler ve siviller ölüyor, böylece Rusya gerekli rezervleri yaratıyor ve manevra için en yüksek düzeyde yüzleşmeye izin verilmemiş durumda Avdiivka, ama dünya.
Yalnızca kritik noktadaki azami kaynak miktarının yoğunlaştırılması, bu savaş alışılmadık yollarla savaşılsa bile savaşı kazanma şansı verir. Ne de olsa, yine de, "Bakır kalkan takan ..."