Devin Friedman tarafından
İşte goop'ta samimiyeti ve dürüstlüğü ödüllendiriyoruz. Önemli, etkileyen ve genellikle oldukça kişisel olan konular hakkında konuşuyoruz. Bununla birlikte, zaman zaman yazarların kendi hikayelerini anlatan denemelerini ve mektuplarını da içereceğimizi akılda tutuyoruz. Bu birinci şahıs parçalarının sizi eğlendirmesi, harekete geçirmesi ve hatta yeni bir şekilde düşünmenizi sağlamasını umuyoruz.
Sevgili Finn:
Demek sen, Finn Friedman, bir aşk mektubu yazdın. Bu oldukça şok ediciydi.
Yedi yaşındasın. Bu noktada neredeyse bir insansın. Sen bir çeşit taklit bir kişi - yetişkin kravat takmayı ve 'Pasif agresif davranıyorsun' gibi şeyler söylemeyi seviyorsun - ama bu her zaman o kadar inandırıcı değil. Brooklyn'in bir mahalle mi yoksa bir şehir mi yoksa bir şehir mi olduğunu bile bilmiyorsun. bina . Aşağı yukarı altı inç uzunluğundasınız ve yaklaşık bir virgül beş ekmek somun ağırlığındasınız, bu da İngiliz veya metrik ölçülerde olmanıza bağlı olarak altı virgül dört yaban mersinli kek veya dört tek boynuzlu at toynağıdır. Ama görünüşe göre senin içinde bildiğimden daha fazla yetişkin şeyler var. Manzaralar, gün batımları, nişan yüzükleri.
Tamam. Yani geçen hafta ben akşam yemeği pişirirken, en sevdiğin kalemle kendini odana kilitledin. Uzun bir süre sessiz kaldın, bu senin için yaklaşık on dakika demek. Doğal olarak duvarlarda çizim yaptığınızdan veya şifonyerinizi sadece diş macunu ve sıcak tutkal tabancası kullanarak bir uzay gemisine dönüştürdüğünüzden şüpheleniyordum. Ama içeri girmeme izin vermedin, ne yaptığını bana bile söylemedin. Gönül meselelerinin özel, utanç verici şeyler olduğunu nasıl öğrendiğinizi bilmiyorum (ve eğer benim yüzümdense, gerçekten üzgünüm), ama görünüşe göre öğrendiniz. Ne üzerinde çalıştığını kız kardeşine bile söylemezdin. Ona 'arkadaş' ın nasıl yazılacağını sorduğunuzu duydum (bu bir yazım dahisi zirvesi değildi diyebilirsiniz) ve neden bilmek istediğinizi sorduğunda, 'Söylemiyorum çünkü utanç verici. '
Ama daha sonra etrafı karıştırıyordum ve masanızın üzerinde gördüm, hepsi karalanmış ve orantısız bir şekilde.
Collette'e Fren Finn'inizden arkadaşlar olabilir miyiz?
Mektubun diğer tarafında, birinin ne tür bir fren olmak istedin, ortadaki kocaman, kırmızı ve şevkle patlayan bir kupa filosu çizdin. Ve adını imzalama şeklin. Bu Bul sayfanın yarısını kapladı. İtalyan bir müzikal nota anahtarı gibi kıvrımlı, telkari ve dramatikti, ondokuzuncu yüzyıl şairinin, gün boyunca tüketimden muzdarip olan ve doktorunun ona karşı uyardığı yatak kıyafetleri giyen bir şairin imzasıydı. tutkular hassas durumu nedeniyle. Türdendi Bul İngiliz kırsalında, iyileşmek için üç gün boyunca bayılmakta olan bir kanepede yazıyorsun ve sonra çöküyorsun.
İlk tepkim biraz dehşete düşmek oldu. Çok küçüksün, çok ince çizilmişsin. Bir Şirin'in gravürü gibisin. Sanırım kelime çok hassas - jestleriniz hassas, ağzınızda kelimeleri oluşturma biçiminiz hassas. Dönen bir bavul büyüklüğündesin ama kendi Jason Statham filminde Jason Statham gibi dolaşıyorsun. Karate hakkında ilk fikriniz olmasa bile, sokakta ölümcül karate sanatını uyguluyorsunuz. Zorlu olduğunu dünyaya göstermelisin çünkü içimde biliyorum, çok hassas bir kalbe sahipsin.
Hiç kimseye haber vermeyecektin. Ve sonunda kalbini ortaya koyarsan ne olurdu ve Collette (Collette, dikkatli ol kızım nerede yaşadığını biliyorum ) yok eder mi? Kalbin Bugün Aslında Dündü gibi olur muydu? Kalbiniz kendi gölgesini görür ve altı yıl daha karate uzmanı gibi davranmanız gerekir mi? Risk almaya değmez, diye düşündüm. Bunu henüz yapmayalım, hazır değiliz. Belki bu aşk mektubunu alıp saklarım. Ama bunu da yapamazdım. Baba olmak, doğru cevabın ne olduğundan tam olarak emin olmadığınız, ama en azından risklerin çok yüksek olduğu, birbiri ardına karar vermektir. Ve ebeveynliğin temel paradokslarından biri, çocuklarınızı yok edilmeleri ihtimaline karşı her türlü zarardan korumak yeminli göreviniz ve bu sizin görevinizdir. değil onları her türlü zarardan korumak için çünkü bu muhtemelen daha kötüdür.
Finn, dostum, ne olduğunu bilmiyorum ama sen her zaman bu kadar sert olmak istemiştin. Şu insanlardan biri gibisin Game of Thrones kim aristokraside doğdu ama yine de Gece Nöbetçileri için gönüllü olmak zorundasın ya da adı ne olursa olsun, annen izlerken, feryat ederken, giysilerini ve ağlamalarını izlerken o buz duvar şeyine doğru yürürsün, 'Neden neden Beyaz Yürüyüşçüler'e gitmelisiniz!' (Not: Hiç görmedim Game of Thrones .) İşte bir örnek: Son zamanlarda banyodan çıktığınızda havluya ihtiyacınız olup olmadığı konusunda tartıştık. Sana bir tane çektirdim ama birkaç dakika sonra odana girdiğimde seni ıslak ve çıplak olarak buldum klimanın önünde , açardın kış olmasına rağmen . Bana ne kadar sert olduğunu göstermek için kendi rahatını feda etmek istedin.
Neden? Sanırım bunun kısmen sebebi her zaman küçük olman - bir karides, bir parça külotlu tebeşir. Ve kısmen de en genç olduğunuz için. Hastaneden eve geldin, etrafına baktın ve kelimenin tam anlamıyla evdeki bir sonraki en küçük insanın beşte biri kadar büyük olduğunu fark ettin ve aslında en küçüğü, en küçüğü veya en yenisi olmadığına karar verdin. Çocuk doktorunuz bile şöyle dedi: 'Bu çocuk onun bebek olduğunu bilmiyor.'
Ama belki erkek doğduğun içindir. Bu istatistiksel olarak çok yaygın bir durumdur, ancak bu onu gerçekten tuhaf bir deneyim olmaktan alıkoymaz. Bir bakıma yalnız bir şey. Bilemiyorum dünya çocukken şefkatli bir kalbe sahip olmanı istemiyor mu yoksa sadece hissediyor Dünya senin şefkatli bir kalbe sahip olmanı istemiyormuş gibi. Ama gerçekten sert olmayan tek kişinin sen olup olmadığını merak etmenin nasıl bir şey olduğunu biliyorum. Hiçbir şeyi umursamamanızı, birazcık daha pislik olmanızı, zorbalığa uğrayan çocuk yerine diğer çocuklara zorbalık eden çocuk olmanızı dilemenin nasıl bir şey olduğunu biliyorum. Oğlanlar şiddetli olduklarını, totem direğinin dibinde olmadıklarını kanıtlamak için her şeyi yapacaklardır. Tarih, zor olmadıklarını dünyaya duyurmaktan korkan insanların zayiatlarıyla doludur. Okullar, kendilerini önemsiz hisseden ve kimsenin bilmesini istemeyen erkek çocuklarının zayiatlarıyla doludur.
Ama Finn, oğlum, lütfen unutma ki senin tek şeyin zor olmadığını. Ayrıca özlem ve kırılganlıkla dolusunuz. (Elbette herkes özlem ve kırılganlıkla doludur. Bu yüzden müzik güzeldir ve iyi filmlerde ağlarız.) Karate numarası yaparsınız, ancak doldurulmuş hayvanlarınızı da yatağa sokar ve küçük kafalarını okşarsınız. Bazen erken kalktığında ve ben hala yatağımdayken, odama gelip 'Seni seviyorum baba' diyorsun veya annen şehir dışında olduğunda, masanda şöyle yazan bir not bulacağım: Annemi özledim.
Ve bazen sen uyurken ve elini tutarken odana gizlice girerim. Yatmadan önce inşa ettiğiniz küçük yastık kalesinde bir kedi gibi yatağın sekizde biri gibi uyuyorsunuz. Ve elimi sıkacaksın ve onu uykunda seveceksin. Sanki son yıllarımızda ön verandaya çıkmış yaşlı bir evli çiftmişiz ve artık bizi günün geç saatlerinde bulan güneş ışığı ve rüzgarda savrulan ağaçların hissini yaşayabiliriz. çünkü biz birlikteyiz .
Böyle anlarda bir şey açılıyor, uyanık olduğunuz saatlerde çok dikkatli koruduğunuz gizli bir kapı. Orada gözleriniz kapalı yatarken, küçük bedeninizin orta fiyatlı bir ısıtıcı gibi uyku sıcaklığını dağıttığını neredeyse duyabiliyorum - metal bir sürgünün kayması, kapı açıklığı ve işte orada: kalbiniz.
Erkek olmanın nasıl bir şey olduğunu anlıyorum. Korkmamak için en az bir kez yumruk yumruğa kavga etmenin nasıl bir şey olduğunu anlıyorum. Ama aynı zamanda sert olmamak için ne kadar cesaret gerektiğini de biliyorum. Duyarlı olmamamı dileyerek çok sayıda yıl geçirdim. Umurumda değilmiş gibi davranarak. Yirmili yaşlarımın tümü, herhangi bir ilişkide kontrol sahibi olma sanatında ustalaştım, bu yüzden zarar görme ihtimalim sıfırdı. Benim için neden bu kadar önemli olduğunu bilmiyorum. Belki de annem ben üç yaşındayken babamı terk ettiğinden ve kendimi korkunç bir kayıptan korumak zorunda olduğumu hissettiğim içindir. Ama seni çoktan, kinizmin Darth Vader'ı gibi Karanlık Tarafa çekiyor olmamdan korkuyorum. Babanızın şakalarla duyguları saptırma, kalbinizi görünmez bir alay kubbesi altında korunan gizli Wakanda'da saklama tekniğini zaten öğrenmişsinizdir.
Ve eğer sana bir baba olarak tek bir hediye verebilirsem, bu seni bundan kurtarabilir. Hayatında benimkinde asla çözemediğim bir sorunu çözebilseydim, o da şu: Hayatını açık bir kalple yaşa.
Ve o zaman bile beni korkuturdu.
Tanrım, kulağa çok klişe geliyor, ama şunu söyleyeceğim: Sevmekten korkmayın. Arkadaşlarınızı sizi sevmeden önce sevmekten korkmayın. Seni sevip sevmediğini bilmeden bir kızı (veya kimi) sevmekten korkma. Kendinizi korumak bazen akıllıca olabilir, ancak cesur değildir ve kendini korumanın ötesinde kazanılacak hiçbir şey yoktur. Kalbinin istediğini istemesine izin ver (henüz duydun mu bilmiyorum ama yine de istediğini istiyor) ve çatılardan şarkı söyle! Can sıkıcı olmayan bir şekilde! Gibi: tiyatro çocuğu gibi değil, lütfen! Ve eğer yaralanırsan, tekrar incinmekten korkma.
Birkaç hafta içinde Los Angeles'a taşınıyoruz ve yeni bir okula başlamak üzeresiniz. Ve ben daha çok senin için endişeleniyorum. Kız kardeşin farklı. Birinin yanına gelip şöyle diyecek: 'Benimle oynamak ister misin?' Veya: 'Arkadaşım olmak ister misin?' Bunu söylediğini hayal bile edemiyorum. Çocukken bunu asla söylemezdim. Bir arkadaş edinmenin tek yolunun, ihtiyacın olmadığını kanıtlamak olduğunu düşündüm. Ve sen benim gibisin.
Ama oradaydın, odanın loş ışığında, Crayola fabrikası gibi görünen boktan Pottery Barn masanda Collette'e soruyordun: frens olabilir miyiz Tanrım, seninle hiç bu kadar gurur duymamıştım. Dünyadaki en güzel soru bu. Bunu sorduğunuzda diyorsunuz ki: Sevilmek istiyorum, aşka açığım, dünyaya hükmetmeye çalışmıyorum, onu size zorlamaya çalışmıyorum. Ben sadece bir çocuğum, ismimi tüy kalemiyle imzalıyorum ve sonra bayılma koltuğuma yığılıyorum.
Asla sormayı bırakma. Asla.
Aşk,
Baba
aka Papa Jones
(neden bana Papa Jones diyorsun?)