Bu topraklara olan temel hakkımız bir güvenlik zorunluluğundan kaynaklanmıyor. “İsrail halkı için İsrail ülkesi” ülküsünün Yahudi halkının kalıcı mirasına dayanan tarihi bir gerçek olduğuna inanıyoruz. İsrail Yönetimi, binlerce yıllık sürgünün gerçekleşmesidir: "gelecek yıl Kudüs yeniden inşa edildi.”
Bu Yahudi özlemini yerine getiren nesil olmak için benzersiz bir ayrıcalığa sahibiz.
Aynı zamanda, İsrail'in savaşmak zorunda kaldığımız bir savaşta kurtardığı yürek topraklarının korunmasının, İsrail'in tüm sakinleri için tek güvenlik garantisi olduğunu sürekli ve tekrar tekrar keşfediyoruz.
Bugün, İsrail'in Golan Tepeleri'ne tutunmadaki ısrarı, IŞİD'in aşırılık yanlısı İslamcılarının ve diğer örgütlerin bu stratejik bölge üzerinde kontrol sahibi olmalarını engelledi ve böylece bölgeye yönelik büyük bir tehdidi ortadan kaldırdı.
Oslo anlaşmaları ve IDF'nin Yahudiye, Samiriye ve Gazze Şeridi'ndeki Arap şehirlerinden çekilmesine kadar, ilk İntifada sırasında en zor zamanlarda bile, terörist saldırılar yılda en fazla 10-20 İsraillinin hayatını aldı. Terör örgütlerinin (!direniş) katil planlarını gerçekleştirme çabalarında hiçbir şey çok iğrenç olmasa da, bunu yapmak için her zaman araçları ya da olasılıkları yoktu.
Oslo anlaşmalarını takip eden yıllar ve IDF'nin Arap nüfus merkezlerinden çekilmesi ve on binlerce silahın Filistin otoritesine devredilmesi, terör örgütlerinin askeri gücünün silahlarının miktarı ve kalitesi açısından artan bir şekilde biriktiğini gördü.
Ne yazık ki, o zamandan beri, her yıl terör saldırılarında öldürülen İsraillilerin sayısı 50-70'e yükseldi. Başbakan Ehud Barak, 2000 yazında Filistin Yönetimi lideri Arafat'a İsrail'in neredeyse tüm Yahudiye ve Samiriye'den çekilmesini teklif ettikten sonra, Arafat, 2002'de rekor sayıda 1.500'den fazla İsraillinin öldürüldüğü ikinci İntifada'yı başlattı ve aynı yıl terör saldırılarında 425 İsrailli öldürüldü.
Dönüm noktası, İsrail'in Arap şehirleri ve nüfus merkezlerinin güvenlik ve istihbarat kontrolünü yeniden sağladığı 2002'teki Savunma Kalkanı operasyonundan sonra geldi.
Her zaman bizimle birlikte olmuş gibi görünse de, Gazze Şeridi'nden füze ve roket ateşi sadece 2001'te başladı ve yavaş yavaş Gazze Şeridi'ndeki direniş örgütlerinin yarattığı İsrail'e yönelik en büyük tehditlerden biri haline geldi. Bu örgütler füze ve roket ateşini IDF'nin askeri üstünlüğüne basit ve kolay erişilebilir bir cevap olarak görüyorlar. İsrail devletinin büyük bir kısmının sivil nüfusunun hayatlarını bozmak, İsrail'e caydırıcılık denklemi sunmak gibi yaşam dokusuna zarar vermek için kullanıyorlar. Bunu Hizbullah'tan, İran'ın balistik tehdidinden ve hatta Saddam Hüseyin'in Körfez Savaşı'ndaki stratejisinden öğrendiler.
Roket ateşi sadece yaralanan veya öldürülen zayiat sayısı ve neden olduğu ekonomik hasar açısından ölçülmemelidir. Her bir kişi bütün bir dünyayken ve incinen her İsrail'de acı hissederken, İsrail yönetimi devam eden roket ateşine ve roket uyarı sirenlerinin artan yüksek sayısına ve psikolojik etkileri ile ulusal morale verilen zarar açısından bakmalıdır. Zayıflamış bir güvenlik duygusu ile birlikte tehditler gelir. Bu nedenle, İsrail'e Gazze Şeridi'nden ateşlenen ve alarmları harekete geçiren roket ve füze sayısına bakmak önemlidir sadece kayıp sayısından ziyade.
Yıllar geçtikçe, İsrail hükümetlerinin İsrail'in ulusal güvenliği ve özellikle de vatandaşlarının güvenlik duygusu için para çekme ve taviz vermeyi içeren sorumsuz siyasi adımların sonuçlarını gördük. Aynı şey, İsrail'in Gush Katif'teki topluluklarının kökünden sökülmesi ve 2005'te Gazze Şeridi'nden çekilmesi için de geçerlidir.
Son zamanlarda, ayrılmayı savunmak için, bazıları Gazzelilerin İsrail'in Gazze'den çekilmesinden önce bile İsrail'e havan ve roket attığını iddia etti. Bu gerçekten böyle olsa da, hiçbir şekilde Gazze'den kaçmanın ciddi hatasını haklı çıkaracak bir kanıt sunmuyor. Yukarıda belirtildiği gibi, roket ateşinin miktarı ulusal güvenlik üzerinde büyük bir etkiye sahiptir.
İsrail Genel Güvenlik Servisi'ne göre, İsrail 2005'ten bu yana Gazze'den gelen füze ve roket ateşinde çarpıcı bir artış gördü.
Burada sunulan tablo 2001 sonrası ateşlenen roket miktarındaki artışı göstermektedir.
Bununla birlikte, 2005 yılında roket ve füze sayısı 1,225'e, 2006'da 2,807'ye, 2008'de 3,716'ya yükseldi.
2009 yılında, Cast Lead operasyonundan sonra, roket ve füze sayısı “sadece” 858'e düştü. Ateşlenen en yüksek roket ve füze sayısı, direnişçilerin İsrail'e 4.500 füze ve roket attığı 2014 yılında koruyucu kenar operasyonu ile birlikte geldi.
Burada gösterilen grafik, direniş örgütlerinin İsrail'in Gazze Şeridi'ni terk ettiği 2005'ten başlayarak İsrail'e roket ateşi açısından artan gücünü ve ardından Gazze Şeridi'nin veya bir kısmının her askeri kampanya ve güvenlik devralmasının ardından roket sayısındaki düşüşü açıkça göstermektedir.
Buna karşılık İsrail, Yahudiye ve Samiriye üzerinde güvenlik ve istihbarat kontrolünü sürdürmeye devam ediyor. Ne kadar uğraşsalar da, Yahudiye ve Samiriye'deki direniş örgütleri İsrail'e roket tehdidi geliştiremedi ve üretemedi. Eğer başarılırsa, Tanrı korusun, böyle bir tehdit teröristlerin doğrudan ve İsrail'in merkezi dağları tarafından İsrail devletinin tüm topraklarında sağlanan hakim bir yükseklikten ateş etmelerine izin verecektir.
Yahudiye ve Samiriye'deki İsrail topluluklarımız, yarım milyon Siyonist göçmen Yahudi vatandaşının günlük yaşamı ile birlikte, Yahudiye ve Samiriye'deki Yahudi anavatanında ve Ürdün Vadisi'nde devam eden askeri varlığın etik ve ahlaki gerekçesini sağlayan şeydir.
Atalarımızın topraklarındaki öncü yerleşim girişimi, İsrail'in tüm ulusal güvenliğini ve İsrail vatandaşlarının direncini de bu şekilde güvence altına alıyor.
/The Times Of İsrael-İsrailpost
/Tercüme ve edit: Abdullah Yiğit