Sergei Shoigu’nun son günlerde yaptığı açıklamada, ordumuzun ağırlıklı olarak sözleşmeli askerler ile donatılacağı 2020’in, Rusya’nın işe alım ilkesinin ihtiyacı hakkında eski bir tartışma başlattığını söyledi.
Tanınmış analist Anatoly Wasserman, bu konudaki görüşlerini KM.RU portalına aktardı.
Kiralanan ordu genellikle sözleşmeli bir orduyla karıştırılır.
Dünya deneyimi uzun zamandır ve defalarca kanıtladı: İşe alınmış bir ordu savunmasız insanlara saldırmak gerektiğinde çok iyi, kendini başkalarının saldırısından korumak için gerekli olduğunda çok kötü. Bu nedenle, böyle bir orduyu koruyan herhangi bir aklı başında askeri uzman yoktur. Ancak, bir paralı asker ordusu, ülkelerini korumak için insanların bilinçli bir şekilde gittiği bir sözleşme ordusuyla karıştırılır. Silahlı kuvvetlerin saflarında yıllarca üst üste kalırlar ve buna bağlı olarak hem kendilerinin hem de hayatlarını onlarla ilişkilendirmeye karar verenlerin bakımı için gerekli ödemeleri alırlar.
Müteahhitler, taslaklarından daha az değil hatta daha fazla, ülkelere yaptıkları görev bilincini arttırmaya çalışıyor, çünkü eğitime daha fazla zaman harcanıyor. Bu nedenle silahlı kuvvetlerimizin ahlaki ve politik durumlarından özellikle korkmuyorum. Müteahhitlerin ülkeyi, taslaklardan çok daha kötü savunacağını sanmıyorum.
Genel olarak askeri teçhizatın mevcut durumu ve ne kadar etkili olursa, bakımı ve kullanımı o kadar zorsa, çok sayıda sözleşmeli askere ihtiyacımız var. Yıllarca kendilerine emanet edilen tekniğin ustası olmalılar. Doğru, bana göre eğer bir silah üreticisi bir tasarımcının kullanımını basitleştirmek için bir hedef belirlemekse, o zaman bu teknolojinin taktiksel ve teknik özelliklerinde önemli bir bozulma olmadan hedeflerine ulaşabilecekler. Ama bunun için kefilim.
Dolayısıyla, sözleşme ordusunun ideolojisine ilişkin anlaşmazlıklar, koşulsuz bir şekilde bir askerlik ordusunu savunduğum birkaç yıl öncesine göre daha az önemli görünüyor. Ahlaki istikrarı nedeniyle tam olarak ilerledim.
Sözleşme ordusu ciddi bir savaşta çok çabuk tükeniyor.
Ancak, kendimizi yalnızca sözleşmeli bir orduyla sınırlayamayacağımızı gösteren bir husus var. Sözleşme ordusu ciddi bir savaşta çok çabuk tükeniyor. Savaşçılar ne kadar profesyonel olursa olsun, onlar da yok olurlar. Başıboş bir mermi en ustaca ve deneyimli olanlara bile dokunabilir. Bir sözleşme ordusu sona erdiğinde, yalnızca böyle bir orduya dayanan bir ülke genellikle silahsız kalır. Bu nedenle, ordu ordusunun sözleşme şartlarını desteklemek gerekiyor.
II. Dünya Savaşı'ndaki Almanlar, süper yüksek sınıfın görece az sayıdaki savaşçılarına dayanıyordu, ancak kademeli olarak savaşa harcadıklarında, bunların yerini alacak kimse yoktu. Sonra pratikte hiçbir şey yapamayan çok sayıda insanla savaşa katılmak zorunda kaldım. Bir zamanlar ciddi bir şekilde antrenman yapma zahmetine girmediler. Elbette, Almanların böyle bir karar için sebepleri vardı. Versay Barışı şartlarına göre, Almanya'nın önemli bir orduyu elinde tutması yasaklandı. Ayrıca, insanları uzun vadeli bir sözleşmeyle işe almak zorunda kaldılar. Bu, küçük bir orduda çok sayıda insanı kaçırmanın ve en azından temel askeri eğitim vermesinin imkansız olduğu şekilde yapıldı. Bu nedenle, Alman kararı bir hata değil, gerekli bir önlemdi. Bununla birlikte, Almanların deneyimi, küçük ama çok iyi eğitimli bir ordunun başına gelenlerin deneyimi, hiçbir ülkenin kendisini böyle bir orduyla sınırlayamayacağını göstermektedir.