Ferhat aradı.
Eşi Ferhunde ile yurtdışına gidiyor.
Nedeni ise çocukları Avrupa'da doğsun,
Avrupa vatandaşı olsun..
Eeee sonra?
Sonra Türkiye'ye işte...
Yani?
Yani çocuk Avrupa vatandaşı oluyor.
İyi de ne olacak?
Avrupalı olacak.
Avrupalı olmak!
Yıllarca girmeye çalıştığımız Avrupa Birliği'ne,
Bireysel çabalarımızla giriyoruz işte.
Ancak o parlak görüntü gerçekten de parlak mı?
Paris'te rastladığım bir Türk...
Geldiğinde gözlerini kamaştıran görüntünün...
Eğitim sistemi, sağlık, güvenlik...olduğunu söylüyor.
Hala da öyle düşünüyor.
Oysaki sokakta beni uyarıyor...
Aman yanınızda fazla para taşımayın..
Çocuklarınız neler yapıyor diyorum.
Okumadılar diyor.
Bir dönercide çalışıyorlarmış.
Gözleriniz arada yaşarıyor..
Bir alerjiniz var sanırım dediğimde..
Dört ay sonraya randevu alabildim diyor.
Dişlerini de Türkiye'de yaptırmış.
Paris'in göbeğindesiniz. Sokağa çıkarken kapkaççı tedirliginliği yaşıyorsunuz..
Metro'ya biniyorsunuz,
Bir dilenci iniyor, bir başkası biniyor.
Kiminin boynunda bir solunum cihazı, kiminde titreme krizi.
Sirke gidiyorsunuz, yer gösterici 1 €'yu beğenmiyor.
Ben dilenci değilim diyor.
Eğer merkezde değil de merkeze yarım saat mesafede iseniz,
Çocuklarınız okula gittiğinde, sürekli ya uyuşturucuya alışırsa, ya çetelere karışırsa kaygısı taşıyorsunuz.
Geceleri belli bir saatten sonra nasıl dışarı çıkarım endişesi kol geziyor.
Üstelik gittiğiniz sağlık merkesinden 4 ay sonraya gün alabiliyorsunuz.
Devasa binalar,
İnanılmaz imkanlar fakat giderek yabancılaşan toplumlar.