İnsanların, başkalarının sosyal gruplarındaki davranışlarını ve davranışlarını simüle etmeleri zorunludur, ama neden bu? Yeni bir çalışmanın bulguları, duygusal ve davranışsal bulaşmanın empati ve fenomenlerini anlama biçimimizi değiştirebilir.
Yeni araştırma, empatinin gelişimine farklı bir bakış açısı sunuyor.
Empati, araştırmacıların bazen “başkaları için endişe duyma [ve] duygularını paylaşma ve anlama, onlara yardım etmek için motivasyona yol açma” olarak tanımladığı karmaşık bir durumdur. Empati her zaman doğal gelmeyebilir. mekanik olarak meydana gelen ve diğer insanların davranışlarını veya duygularını yansıtmaya bağlı diğer fenomenlerle ilgilidir.
Bir örnek, ektopraksi gibi bazı sağlıksız davranışlar (birinin hareketini yansıtma) gibi bulaşıcı olmayan esnemedir. ekolalia (zorunlu olarak birinin konuşmasını yankılandı), bu kategoriye giriyor.
Mevcut araştırmalar çoğunlukla, insanların sosyal bir bağlamda bir işbirliğini yansıtmayı benimsemiş oldukları durumları inceleyerek sosyal öğrenme aracı olarak çeşitli benzetme davranışlarına baktı. stratejisi.
New Mexico’daki Santa Fe Enstitüsü’nden Michael Lachmann, uyarlayıcı bir araç olarak daha belirgin bir potansiyel dışında “simülasyon stratejilerinin” rolünü araştırmaya başladı.
Scientific dergisinde görünen yeni bir çalışma makalesinde Raporlara göre, iki araştırmacı, bu stratejilerin neden insanlarda geliştiğinin farklı bir açıklamasına izin veren simülasyon stratejilerinin araştırılmasına yeni bir oyun teorisi tipi bir yaklaşım önermektedir.
Empati sadece işbirliği için değildir
Çalışmalarında araştırmacılar empati ve benzeri mekanizmaların işbirliğini gerektiren sosyal bir bağlam olmadan gelişip gelişemeyeceğini görün.
Mafessoni ve Lachmann, bu tür mekanizmalara “zihin okuma stratejileri” diyor ve mevcut araştırmalarının amacının; “birkaç zihin okuma stratejisini zıtlaştırın ve başkalarının davranışlarını ortaya çıkarmak için yeterli sosyal bilginin olmadığı karmaşık sosyal bağlamlar, simülasyon stratejileri, başkalarının eylemlerini anlama yeteneğini geliştirmek için gelişecektir. ”
İki araştırmacı, diğerlerinin yanı sıra, insanların da iddia ettiklerini iddia ediyor. Sosyal hayvanlar, Lachmann’ın dediği gibi, sadece işbirliğini ilerletmek için değil, “kendi kafasında olabileceklerin simülasyonlarını sürekli olarak yürütüyor” olarak kendiliğinden, zihin okuma stratejilerine giriyorlar.
Empatimizin ne kadarı Araştırmacılar, insan genomuna ne kadar empatiye eğilimli olduğumuzu dikte edip etmediğini anlamaya çalışırlar. Şimdi okuyun
Bu noktayı açıklamak için, araştırmacılar ışık veren beyin hücrelerinin bir dizi “ayna nöronlarının” varlığından bahseder. iki bağlamda: örneğin bir kişi kendi elini kaldırdığında ve o kişi başka birinin elini kaldırdığını gözlemlediğinde.
Özel olarak geliştirilen modellerini empati ve duygusal bulaşıcılığın gelişimine uygularken, araştırmacılar bir kişinin gözlemledikleri biriyle koordine edebileceğini, hatta bunu yaparken de hiçbir fayda sağlayamayacağını belirtti.
Kısacası, araştırmacılar empatinin ve benzer mekanizmaların, aynı türdeki diğer üyelerin ne düşündüklerini ve hissettiklerini öngören bir araç olarak geliştiğine inanıyoruz.
Manfessoni, şu anki araştırmalarına göre, “Empatinin kökeni yalan söyleyebiliyor. diğer bireyleri anlama ihtiyacında. “
Lachmann, modellerinin” insanlar ve hayvanlar hakkında nasıl düşündüğümüzü tamamen değiştirdiğine “inanıyor çünkü geniş bir duygusal ve davranışsal simülasyon kümesi için ortak bir açıklama bulduğunu düşünüyor. fenomenler.
Gelecekte, yazarlar bölüm olup olmadığını test etmeyi umuyor Başkalarının zihinsel durumlarına ilişkin bakış açısı kazanma ile ilgili simülatif davranışlarda daha fazla bilgi edinmek aynı zamanda bir bireyin işbirliğini desteklemesinin daha muhtemel olduğu anlamına gelir.