Kan bedeli, çoğunlukla cinayet olaylarında, cinayeti işleyenin ya da akrabalarının, ölenin akrabalarına gelenek uyarınca ödediği bedel. Birçok toplumda, düşmanlıkların kan davası biçiminde sürüp gitmesini önlediği düşünülür. Bazı topluluklarda, mağdur olan tarafın öcünü kanla alma ya da kan bedeli isteme arasında seçim yapma hakkı vardır.
Kan bedelinin en eski biçimleri, öldürenin klanından ölenin klanına bir ödemeyi ifade eder. Eski Anglosakson kabilelerinde, katilin akrabaları kan bedelini ortaklaşa öderler ve erkek akrabalar katille aralarındaki yakınlık derecesine göre bu bedele katkıda bulunurlardı. Toplanan bedel, ölenin akrabaları arasında da aynı ilkeye göre bölüşülürdü. Bu durum, klanların bağrında aile ocaklarının belirginleşmiş olmasını yansıtır. Kuzey Amerikada, Kuzey Pasifik kıyısındaki Yerliler arasında da, bir cinayetin öcünü gerçekten kanla almak gerektiğinde bile, barışı sağlamak için kan bedeli ödenmesi zorunluydu.
Çoğu yerde kan bedelinin değişmez bir ölçütü yoktu; her grup olabildiğince yüksek bir tutar talep etmekte, anlaşmaya varılamaması ise kan davasıyla sonuçlanabilmekteydi. Kavimler Göçü zamanındaki Germen kabilelerinde ise, şergildi ya da wergeld olarak bilinen kan bedelinin inceden inceye saptanmış hiyerarşik miktarları, kabile toplumunun bağrında beliren katmanlaşmayı yansıttığı gibi, klanlar arası, yatay bir ödemeden, giderek dikey bir ödemeye, krala ödenen bir para cezasına geçişe de işaret eder. Osmanlı Devletinde ise, eski adı kanlık olan ve daha sonra cerime ya da cürüm ve cinayet akçesi olarak tanımlanan para cezalarında bu geçişin tamamlanışı somutlanmaktadır.