Tarsila do Amaral kimdir? Brezilyalı bir ressam olan Tarsila do Amaral hayatı, sanatı ve çalışmaları hakkında bilgilerin yer aldığı sayfamız.
Tarsila do Amaral (1886-1973), Brezilyalı bir ressamdır. 1928’de yaptığı “Abaporu” tablosu onun en bilinen eseridir. Yazarlar Oswald de Andrade ve Raul Bopp ile birlikte Modernist dönemin tüm hareketlerinin en radikali olan “Antropofajik” hareketi başlattı.
Tarsila do Amaral, 1 Eylül 1886’da São Paulo’nun iç kesimlerindeki Capivari belediyesine bağlı Fazenda São Bernardo’da doğdu. José Estanislau do Amaral Filho ile geleneksel ve Sao Paulo’dan zengin bir aile.
São Paulo’nun iç kesimlerinde “milyoner” lakaplı birkaç çiftliğin sahibi olan José Estanislau do Amaral’ın torunuydu. Babası, Tarsila’nın çocukluğunu ve ergenliğini geçirdiği önemli bir servet ve birkaç çiftliği miras aldı.
Eğitim
Tarsila do Amaral, São Paulo’da rahibeler tarafından yönetilen bir okulda ve Colégio Sion’da okudu. Eğitimini İspanya’nın Barselona kentinde tamamladı ve burada ilk resmi olan “İsa’nın Kutsal Kalbi”ni 16 yaşında yaptı.
1906’da Brezilya’ya döndükten sonra Tarsila, annesinin kuzeni André Teixeira Pinto ile evlendi ve Dulce Pinto adında bir kızı oldu. 1916’da Tarsila, São Paulo’da yaşayan İsveçli heykeltıraş William Zadig’in atölyesinde çalışmaya başladı. Ondan kil modelleme yapmayı öğrendi.
1920’de André Teixeira’dan ayrıldı ve Paris’e gitti ve burada bir resim ve heykel okulu olan Julian Academy’de okudu. Ayrıca Émile Renard ile çalıştı. 1922’de tuvali Fransız Sanatçılar Resmi Salonuna kabul edildi. Aynı yıl Brezilya’ya döndü.
Modernizm
1923’te Tarsila Avrupa’ya döner ve orada bulunan aydınlar, ressamlar, müzisyenler ve şairler olan, aralarında Oswald de Andrade’nin de bulunduğu modernistlerle temasını sürdürür. Büyük Kübist ustalar Albert Gleizes ve Fernand Léger ile çalıştı. 1924’te Brezilya’yı ziyaret eden Fransız-İsviçreli bir şair olan Blaise Cendrars ile yakın bir dostluk sürdürdü.
1925’te Paris’teyken Oswald de Andrade, Tarsila’nın çizimleriyle “Pau-Brasil” adlı şiir cildini piyasaya sürdü. 1926’da Oswald de Andrade ile evlenen Tarsila, aynı yıl Paris’teki Percier Gallery’de ilk kişisel sergisini açtı.
“Semana de 22”ye doğrudan katılmasa da Tarsila modernist aydınlarla bütünleşti. Anita Malfatti, Oswald de Andrade, Mário de Andrade ve Menotti del Picchia ile birlikte “Beşli Grup” un bir parçasıydı. 1929’da Brezilya’da ilk kez São Paulo’daki Palace Hotel’de kişisel olarak sergilendi.
1930’da Oswald de Andrade Tarsila’dan ayrılır ve Pagu ile yaşamaya başlar. Depresyonda, bir yıl boyunca “Kompozisyon (Sadece Resim)” başlıklı tek bir tuval yaptı. Tarsila do Amaral, Modernizmin ilk aşamasının en önemli görsel sanatçılarından biriydi ve çalışmalarında grup tarafından formüle edilen tüm avangard özlemleri gerçekleştirdi. Çalışmaları “Pau-Brasil”, “Antropofágica” ve “Sosyal” olarak adlandırılan üç aşamadan geçti.
İlk aşama, “Pau-Brasil”, 1924’te Oswald de Andrade’nin milliyetçiliği savunan “Pau Brasil Manifestosu”nu yayınlamasıyla başladı.
Muhafazakarlıktan tamamen kopan sanatçı, modernist arkadaşlarıyla Minas Gerais’te yaptığı “Brezilya’yı yeniden keşfetme” gezisinde özümsediği şekil ve renklerle doldu. Tarsila tropik temaları araştırdı ve flora ve faunayı, demiryollarını ve makineleri, kentsel modernitenin sembollerini övdü.
Tarsila do Amaral’ın “Antropofágica” adlı çalışmasının ikinci aşaması, modernist dönemin tüm hareketlerinin en radikalinden kaynaklandı: “Abaporu” (1928) tablosundan esinlenen “Movimento Antropofágico” (antropófago, Tupi’de). ), Tarsila’nın Oswald’a doğum günü hediyesi olarak vermiştir.
Eleştirel bir ilkelciliğin destekçileri olan yamyamlar, sanatsal yeniliklerinden yararlanarak, ancak kendi kültürel kimliğimizi kaybetmeden yabancı kültürün yutulmasını önerdiler. Tarsila do Amaral’ın “Sosyal” adlı çalışmasının üçüncü ve son aşaması, 1933’te, yaratılışının zamanın sosyal sorunlarına ve işçilerin durumuna odaklandığı “Operários” çalışmasıyla başladı.
Tarsila kariyerinde iki pano çizdi: São Paulo şehrinin IV Yüzüncü Yılı anmaları için “Procissão do Santíssimo” (1954) ve Editora Martins için “Batizado de Macunaíma” (1956).
1934 ve 1951 yılları arasında Tarsila, yazar Luís Martins ile bir ilişki sürdürdü. 1936’dan 1952’ye kadar Diários Associados’ta köşe yazarlığı yaptı ve burada büyük şahsiyetlerin portrelerini çizdi. 1951’de I Bienal de São Paulo’ya katıldı. 1963’te VII Bienal de São Paulo’da özel bir odası vardı ve ertesi yıl XXXII Bienal de Veneza’ya özel bir katılım oldu. Tarsila do Amaral, 17 Ocak 1973’te São Paulo’da öldü.