Çin'in dönüşü neden kısıtlayıcı nüfus politikasının işe yaramadığını gösteriyor?
- Kategori: Sütunlar
Hindistan'ın politikası, doğum iznini ve seçim uygunluğunu kısıtlayan geçmişin dilinin ötesine geçmeli
Son zamanlarda Çin, evli çiftlerin en fazla üç çocuğu olabileceğini duyurdu ve bu, 1980'de acımasız tek çocuk politikasına yol açan nüfus kontrol deneyine resmen son verdi. 2010'da yüzde 1,3 olan 60 yaş üstü nüfusun oranı yüzde 18,7'ye yükseldi. Bu gevşemenin başarılı olup olmayacağı belirsizliğini koruyor. Hindistan için, bu dönüşten çıkarabileceğimiz derslerle ilgili daha da büyük bir soru var.
Doğum yanlısı bir dönüşe işaret eden bu duyurunun başarısı, iki sorunun cevabına bağlı olacaktır. İlk olarak, orijinal politikanın etkisi ne kadar güçlüydü? İkincisi, hükümetler insanları daha fazla çocuk sahibi olmaya teşvik etmek için ne yapabilir?
Çin'in tek çocuk politikası, ebeveynlerin umutsuzca bir oğul istediği, ancak yalnızca bir çocuğa sahip olduğu bir toplumda cinsiyete dayalı kürtajı ve kızların terk edilmesini teşvik eden insan hakları ihlallerine yol açtı. Bununla birlikte, son yıllarda, Çin'deki nüfus artışını azaltmada tek çocuk politikasının önemi, şaşırtıcı bir itirazla karşı karşıya kaldı. Çin hükümeti, sosyoekonomik büyümenin etkisinin ötesinde, tek çocuk politikasının 400 milyon doğumu önlediğini iddia etti. Demografi uzmanı Daniel Goodkind, Demoography dergisinde yayınlanan bir makalede bu sonucu desteklemektedir.
Demograflar Wang Feng, Yong Cai, Susan Greenhalgh ve diğerleri aynı fikirde değil. Aynı dergide, Çin'in Toplam Doğurganlık Hızındaki (TFR) 1970'de 5,8'den 2015'te tahmini 1,6'ya düşen doğurganlık düşüşünün çoğunun, nüfus kontrol politikalarından ziyade sosyoekonomik kalkınmadan kaynaklandığını savunuyorlar. 2016'da tek çocuk politikasının iki çocuğa gevşetilmesi doğurganlık düşüşünü durduramadığı ve TFR 2020'de 1,3'e düştüğü için, bu son argümanın bir miktar geçerliliği olabilir.
Daha da önemlisi, hükümet politikalarının doğurganlık düşüşünü tersine çevirmedeki rolü tartışmalıdır. Bir çiftin kendini yeniden üretmesi için 2 TFR gereklidir. Bununla birlikte, birçok ülke olağanüstü düşük doğurganlık yaşıyor. Kore 2018'de son derece düşük TFR (0,98) ile lider olurken, Tayvan (1,06), Hong Kong (1,08), Singapur (1,14), İspanya (1,25) ve İtalya (1,29) çok geride değil.
Nüfusun azalması ve yaşlı vatandaşları desteklemenin artan yükü ile ilgili endişeler, birçok ülkeyi insanları daha fazla çocuk sahibi olmaya teşvik eden politikalar oluşturmaya yöneltmiştir. Bunlar, ebeveynlere nakit yardım sağlamaktan (Fransa), cömert analık ve babalık izinleri sağlamaktan (İsveç, Japonya) ve çocuk bakımına erişimi iyileştirmeye (Norveç, Japonya) kadar uzanmaktadır. Bu politikaların Tomáš Sobotka ve BM Nüfus Faaliyetleri Fonu için meslektaşları tarafından gözden geçirilmesi, karışık bir başarıyı belgeliyor. İsveç gibi ülkelerdeki aile dostu politikalar, İsveç'te TFR 1.7 civarında seyrederken, düşüşü durdurmuş görünüyor. Buna karşılık, birçok politika girişimine rağmen, Japonya'daki TFR yaklaşık 1,4 seviyesinden ayrılmayı reddetti. İspanya gibi ülkelerde bebek ikramiyesi adı verilen büyük nakit teşvikler doğurganlıkta yalnızca küçük bir artış sağladı ve sonunda kaldırıldı. 2018'de İspanya'nın 1,25 TFR'si dünyanın en düşükleri arasındaydı.
Güney Avrupa ve Doğu Asya'daki aşırı düşük doğurganlık, yerleşik cinsiyet eşitsizliğinin bir sonucu olabilir. Çocuk bakımı olanaklarının genişletilmesi, yalnızca ebeveynler üzerindeki bazı yükleri azaltır. Artan eğitim ve artan ekonomik fırsatlarla birlikte, kadınların işgücüne katılma konusunda daha fazla teşviki var. Yine de ev içi sorumlulukların çoğunu ellerinde bulundurarak evliliği ve çocuk sahibi olmayı daha az çekici hale getiriyorlar. Doğu Asya'da yoğun ebeveynlik talepleri bu baskıyı artırıyor. Bu ülkelerde eğitim ve iş piyasasındaki rekabet şiddetlidir, aileleri tek bir çocuğa odaklanmaya teşvik eder, bu çocuğa para ve zaman akıtır.
The New York Times'taki raporlar, bu baskıların Çin'in yeni doğum yanlısı politikasının başarısız olmasına yol açabileceğini öne sürüyor. Artan çocuk yetiştirme maliyetleri, kadınlara yönelik hamilelik ayrımcılığı ve yaşlı aile bireylerinin bakım sorumlulukları, doğurganlık artışını kolaylaştırmayan aileler için zaman ve para sıkıntısı yaratmaktadır. 2016'da Çin, tek çocuk politikasını gevşeterek ailelerin iki çocuk sahibi olmasına izin verdi. Buna rağmen, TFR düşmeye devam etti ve 2015'te 1,6'dan 2000'de 1,3'e düştü.
Hindistan için dersler nelerdir? Birincisi, Hindistan doğurganlığın istikrarlı bir şekilde düşmesinden memnun olmalıdır, TFR 1994'te 3,4'ten 2015'te 2,2'ye düşmüştür. Yakın zamanda yayınlanan Ulusal Aile Sağlığı Araştırması doğurganlığın düşmeye devam ettiğini göstermektedir. Örneğin Bihar için TFR, 2015-16'da 3.4'ten 2019-20'de 3'e düştü. Yaşlı nüfusun oranı artarken, büyüme yavaş ve istikrarlı, demografik bir uçurumu önlüyor. Bununla birlikte, Hindistan'da kendilerini tek bir çocukla sınırlayan hanelerin oranı giderek artıyor. 2015-16'da 18 eyalet ve UT'nin TFR'si 2'den azdı. Ayrıca, Alaka Basu ile 2011-12 yıllarında Maryland Üniversitesi ve NCAER tarafından yürütülen Hindistan İnsani Gelişme Anketi verilerini kullanarak yaptığım araştırma, bire yakın olduğunu gösteriyor. üniversite eğitimli kadınların dördünün tek çocuğu var.
Bu, nüfus politikamızın, doğum iznini ve üçüncü bir çocuk için seçim hakkını kısıtlayan geçmişin dilinin ötesine geçmek isteyebileceğini gösteriyor. TFR'nin yüksek olduğu bölgelerde ve aileler arasında doğurganlık düşüşünü son derece düşük doğurganlığa yol açmadan desteklemek için daha akıllıca bir yol, ailelerin kendileri için en uygun zamanlarda çocuk doğurmayı planlamasına yardımcı olmak olacaktır. Bu, muhtemelen, oldukça rekabetçi bir eğitim ortamında, eşit olmayan ev içi sorumluluk yüküyle birlikte yoğun ebeveynlik yüküyle mücadele eden genç, eğitimli kadınlar için özellikle önemli olacaktır.
Erkeklerin ev işlerine katılımını teşvik etmek, iş ve aileyi birleştirme yeteneklerini geliştirmek ve aile planlaması hizmetlerini iyileştirmek, TFR'mizin Çin'in karşı karşıya olduğu demografik uçurumdan kaçınacak bir seviye olan 1.7 civarında sabitleneceği bir ortam yaratacaktır.
Bu makale ilk olarak 5 Haziran 2021'de basılı baskıda 'Dönüşümden Ders' başlığı altında yayınlandı. Yazar, profesör NCAER ve Maryland Üniversitesi, Amerika Nüfus Derneği Başkanıdır.
Görüşler kişiseldir