Sus!
Un Geom kılıcını aldı.
Alnından aşağı ter damlaları akıyordu.
“İyi bir kılıç sanatı.”
Hua Dağı’ndan öğrendikleri Yedi Bilge Kılıcı ve şu anda takip ettiği şey hakkında kesinlikle farklı bir şeyler vardı. En iyisi denemez ama kılıç yine de harikaydı.
Bu kılıç sanatını gerçekten anlamak ve ustalaşmak için ağır bir zaman yatırımı gerekirdi. Bununla birlikte, sığ başarılarına rağmen Un Geom, bu Yedi Bilge Kılıcı’nın şu anda onlara öğretilenden daha yüksek bir seviye olduğunu anlamıştı.
“Eğer bu kılıç düzgün bir şekilde öğretilebilirse, Hua Dağı daha da güçlenecektir.”
Şimdiki öğrenciler güçlenecek ve gelecek nesiller daha da güçlü olacak.
“Öhö.”
Bunu düşünmek bile Un Geom’u gülümsetti.
“Hmm.”
Un Geom hızla gülümsemesini sildi.
“Bu oldukça zor.”
Hâlâ bir öğretmendi, bu da öğrencilerine karşı katı olması gerektiği anlamına geliyordu. Ancak son zamanlarda gülümsemesini engelleyemiyor.
Şimdiye kadar, üçüncü sınıf öğrencilerinin paylaştığı deneyimler sadece zorluklar olarak özetlenemezdi. Hua Dağı’na girdikleri günden bu yana, mücadele ve ıstıraptan başka bir şey olmadı.
Yine de gençliklerini Hua Dağı’na adadılar. Omuzlarında çökmekte olan tarikatla, sürekli olarak zorlukların üstesinden geldiler ve acılara katlandılar. Bu kadar uzun bir karanlıktan sonra, ışığı ancak şimdi görüyorlardı.
“Henüz beladan tamamen kurtulmuş değiliz.”
Un Geom sonunda uzun tünelin sonundaki ışığı görebilse de, daha gidilecek çok yol olduğunun fazlasıyla farkındaydı.
Yine de yüzündeki gülümsemeyi silemezdi. Bunların hepsi, son zamanlarda garip bir şekilde hızlı büyümeye başlayan üçüncü sınıf öğrenciler sayesinde oldu.
Yaşlılar ve tarikat lideri, Hua Dağı’nın mali açıdan istikrarlı olması ve kayıp dövüş sanatlarını bulmuş olması gerçeğinde en büyük neşeyi buluyor gibiydi, ancak Un Geom için durum farklıydı.
Beyaz Erik Çiçeği Pansiyonunun başı olarak, öğrencilerinin büyümesi onu en çok tatmin eden şeydi.
“Bizden farklılar.”
İkinci sınıf öğrenciler ellerinden gelenin en iyisini yapmaya çalıştılar ama ne yazık ki Mount Hua’nın eğitmek veya geliştirmek için uygun bir ortamı yoktu. Dürüst olmak gerekirse, dövüş sanatlarına da pek tutkuları yoktu.
Ancak üçüncü sınıf öğrencileri, kendilerini kişisel eğitimlerine Mount Hua’nın önceki öğrencilerinin herhangi birinden daha tutkuyla adamışlardır.
“Hmm.”
Un Geom gülümsedi, kılıcı beline dayadı ve hafif adımlarla eğitim salonundan ayrıldı. Çocukları eğitmenin zamanı gelmişti.
Hayal gücü hoş düşüncelerle doluydu.
Mount Hua’nın çaresiz durumu çözülmüştü. İyileşmiş dövüş sanatları ve dövüş yeteneklerini geliştirmek için güçlü bir arzu gösteren üçüncü sınıf müritleri ile, Hua Dağı’nın diriliş saati yaklaşıyor gibi görünüyordu.
Ve o canlanmanın ana karakterleri üçüncü sınıf müritler olacak.
“Bunun olması için daha çok çalışmam gerekecek!”
Kendi başlarına çok çalışan öğrencilerine bile liderlik edemiyorsa, kendisine nasıl akıl hocaları diyebilirdi?
Un Geom kızarmış bir yüzle bağırmadan önce döndü ve öğrencilerin eğitim salonuna girdi.
“Tamam, bugün başarılı olalım – bu nedir!? Kahretsin!”
Un Geom şok içinde geri çekildi.
Gözlerinin önündeki şey ancak saf kaos olarak tanımlanabilirdi.
“Ahhhh. Kol… kolum!”
“B-sırt… sırtım çöktü… kırıldı!”
“S-kurtar beni… kurtar beni…”
Un Geom farkında olmadan gözlerini ovuşturdu.
Bu eğitim salonunda neler olmuştu? Aniden, Un Geom, Hua Dağı’nın gelecekteki liderlerine öğretmenlik yapma hayalinin ateşe verildiğini ve etrafını sardığını hissetti.
Tüm üçüncü sınıf öğrencileri tahta kılıçlarını tutarken inleyerek yerde yatıyorlardı. Omuzları titriyor ve ağızlarından salyalar akıyor.
“Ne oldu….”
O sırada yakınlardan bir yerden bir ses geldi.
“Ahh!”
Un Geom başını çevirdi ve gömleği çıkarılmış halde tahta kılıcını kullanan Jo Gul’un siluetini gördü.
“J—Jo Gül…”
“Uhhhh! Uhhhh! Hmmmmm!”
Vücudundan yağmur gibi ter akıyordu. Kılıcı her sallayışında ter saçıldı ve ağzından sıcak bir nefes çıktığı görüldü.
Parlak kırmızı gözler, odaklanmış ve titreyen omuzlar, sınırlarını zorlayan bir çocuğun hikayesini anlatıyordu. Un Geom bile bu görüntü karşısında tüm vücudunun titrediğini hissetti.
“Tamam, bir tane daha.”
Bu sözler üzerine Un Geom’un gözleri döndü.
“Onun nesi var?”
Jo Gul’un yanında, Chung Myung kılıcını ağır ağır tutuyordu. Bolca terleyen Jo Gul’un aksine, Chung Myung oldukça canlandırıcı görünüyordu.
Saçları düzgündü, tek bir teli bile yerinde değildi. Kılıcını, ölümün eşiğinde etrafa dağılmış sahyungların aksine, rahat bir şekilde savurdu.
“Kılıcını sadece sallamak yetmez! Bir kez sallayacaksan, tüm gücünü sıktığını hayal et. Parmak ucundan başına ve kılıcının içinden! Bir kez daha!
Bu durum neydi?
Chung Myung üçüncü sınıf öğrencilerinin en küçüğü değil miydi? Peki neden Jo Gul’a ders veriyor?
Ancak, Chung Myung’un söylediği her şey doğruydu.
“Tamam, bir tane daha…”
“Kuaaaak!”
Sonunda dayanamayan Jo Gul yere düştü. Bunu gören Chung Myung dilini şaklattı.
“Tch tch. Sizler cidden zayıfsınız.”
Chung Myung derin bir iç çekti.
“Vücudunu fazla çalıştırıyorsun. Sen inek değilsin! O kafanı kullan! Beynini kullan! Vücudundaki tüm gücü kullanabilmek için kılıcı nasıl sallayacağını düşün ve sonra salla!”
Ne?
Un Geom’un gözleri titredi.
Diğer yaşlılar farkında olmayabilir ama Un Geom, Chung Myung’un üçüncü sınıf öğrencileri bir dereceye kadar kontrol edebileceğini biliyordu. Anlaması zor olabilir ama becerileri yaşlarını aşan yetenekli insanlar her zaman yok muydu?
Ancak, Chung Myung’un şu anda tartıştığı şey, basit bir yetenek ya da yetenek olarak geçiştirilebilecek bir şey değildi.
“Bu onun dövüş sanatları hakkında daha iyi bir anlayışa sahip olduğu anlamına mı geliyor?”
Bu çocuğu ne kadar çok gözlemlerse, o kadar şaşırdığını hissetti.
Aniden düşüncelerinden uyanan Un Geom, başını salladı.
Böyle şeylerin zamanı değildi.
“Bu nedir!?”
Un Geom sorduğunda Chung Myung başını salladı.
“Aman Tanrım! Öğretmenim!”
Chung Myung hızla Un Geom’a koştu.
“Dün gece nasıldı?”
Onun bir çocuk gibi davrandığını gören üçüncü sınıf öğrencileri dişlerini gıcırdattı.
“O kurnaz orospu çocuğu!”
“İmparatorluk sarayında olsaydı, onun hakkında olumlu bir şekilde yazılmış kitaplar olurdu!”
“O, omurgası olmayan, sürekli taraf değiştiren bir iblis!”
Neden üzülmesinler? Chung Myung en küçüğüydü ve sahyungları olarak onlara saygı göstermesi gerekirdi ama o sadece Un Geom’a ve diğer büyüklere saygı gösterdi.
Özellikle en büyük kurbanlar olan Jo Gul ve Yoon Jong, Chung Myung’a kısılmış gözlerle üzgün bir şekilde baktılar.
“Burada ne oldu?”
“Antrenman yapıyorduk.”
“Eğitim mi? Bu eğitim mi?”
Hayır, kesinlikle eğitimdi. Un Geom, Jo Gul’un kılıcı kendi iki gözüyle sallamasına tanık oldu. Ama sonuç şuydu…
“Kuaak…”
“Ö-öğretmen…”
“Çok… çok zor. Ölebilirim…”
Üçüncü sınıf öğrenciler, Un Geom’a efendilerini bulan yavru köpekler gibi baktılar. Farkına varmadan, Un Geom onların yüz ifadelerini görünce sesini yükseltti.
“Eğitim, bedeni ve zihni geliştirme sürecinin bir parçasıdır. Çok fazla eğitimin zehirli olduğunu bilmiyor musun? Ve sen…”
“Biliyorum öğretmenim.”
“Ee?”
Chung Myung’un sözleri dersini böldüğünde Un Geom’un gözleri kısıldı. Bu, bu durumda verecek uygun bir yanıtı olduğu anlamına mı geliyordu?
“Ama bu eğitimi ben başlatmadım. Mount Hua ve Southern Edge Sect konferansında rezalet yaşamak istemeyen Sahyunglar-“
“C-konferansı mı?”
Sağ. Konferans birazdan yaklaşıyordu. Bu doğruydu…
“Sahyunglar geçen sefer karşılaştıkları aşağılanma yüzünden üzgündü…”
Üzgün?
Un Geom yavaşça başını çevirdi ve üçüncü sınıf öğrencilerine baktı.
Çocuklar çaresizce ellerini Chung Myung’un arkasında sallıyorlardı. Tepkilerini gören Un Geom, dedi.
Çocuklara bakınca durum pek de öyle görünmüyor” dedi.
“Ne? Bu mümkün mü? Sasuk! Güney Kenarı piçlerinin ellerinde yenilgiye uğrayan biri, kendisini Hua Dağı’nın öğrencisi ilan etmekten nasıl gurur duyabilir!?
Ha?
Haklıydı.
“Bir kez kaybedebiliriz. Ama iki kez kaybetmek affedilemez! Büyük Hua Dağı’nın bir öğrencisi bu tür sonuçları asla kabul etmemelidir.”
“… Sağ.”
Un Geom başını sallamaya başladığında kafası karışmıştı.
Dünyada en çok değer verdiği iki şey vardı. Biri Hua Dağı’nın gururu, diğeri ise müritleri doğru yetiştirmekti.
Şimdi, her iki değeri de bıçaklarını birbirine çevirmiş ve çatışmış gibi görünüyordu.
Un Geom’un gözlerindeki şaşkınlığı okuyan Chung Myung yaklaştı ve fısıldadı.
“Sasuk, bir düşün. Hua Dağı’nın onurunu yükseltmenin en iyi yolu Sahyungları güçlendirmek ve o Güney Kenarı Tarikatı piçlerini parçalamak, değil mi?”
“O…”
“Yaşlılar da Sasuk’un sıkı çalışmasını takdir edecek ve övecekler.”
“Bu kurnaz piç!”
Un Geom habersiz değildi; Chung Myung’un onu manipüle ettiğini anlayabiliyordu ama böylesine tatlı ve ballı sözler Un Geom’un görmezden gelemeyeceği kadar baştan çıkarıcıydı. Çabaları için övgü almakla ilgilenmiyordu, ama Güney Kenarı Tarikatını yenmek….
“Bunun mümkün olduğunu düşünüyor musun?”
Un Geom bilmeden Chung Myung’un fikrini sormuştu.
Bunu duyan Chung Myung gülümsedi.
“Ben Chung Myung.”
“…”
Un Geom, Chung Myung’a baktı ve öksürdü.
Geriye dönüp baktığımızda, bu çocukları değiştiren Chung Myung’dan başkası değildi. Bu çocuklar Chung Myung sayesinde antrenman yapmıyor muydu?
Belki de bu süreç, yeni bir kılıç sanatı öğrenmekten daha gerekliydi. Ne kadar şanslı olursa olsun, bu yeni kılıç tekniğini kısa sürede öğretmek ve Güney Kenarı Tarikatı’nı alt etmek imkansızdı.
“Sadece bir kez daha…”
Un Geom herkese baktı ve konuşmak için ağzını açtı.
“Öğrenciler! Beni dinleyin!”
“Evet Sasuk!”
Üçüncü sınıf öğrencileri yorgun gözleriyle çaresizce yalvararak tüm dikkatlerini Un Geom’a verdiler. Son umutları…
“Eğitiminizde bu kadar hevesli olmanızdan dolayı ne kadar gurur duyabileceğimin bir sınırı var. Sonuçta hepinize rehberlik etmek benim sorumluluğum. Ancak, hırslarınızı rahatsız etmem doğru olmaz. gönüllü olarak çok kuvvetli bir şekilde antrenman yaptığınızda.”
… Bu nedir?
Ah? Parçalara ayrılan umudun sesi mi bu?
“Konferansa kadar eğitimi hepinize bırakıyorum. Bu arada eğitim salonuna gelmenize gerek yok ve dilediğiniz yerde antrenman yapabilirsiniz. Ancak kendinizi incitmemeye dikkat etmelisiniz.”
Usta?
… bu doğru değil! Sasuk?
“Öhö. Şimdi devam edebilirsiniz.”
Un Geom vücudunu başka tarafa çevirdi.
Bazı üçüncü sınıf öğrenciler, solan umutlarını tutmak için farkında olmadan ellerini uzattılar. Ama Chung Myung’un gözlerindeki bakışı görünce hemen geri çekildiler.
Sonunda, Un Geom uzaklaştı ve Chung Myung vücudunu ve kafasını terk edilmiş öğrencilere doğru çevirdi.
“Zor zamanlar geçirdiğini Sasuk’a kim söyledi?”
“….”
“Çabuk söyle.”
“…”
Üçüncü sınıf öğrencilerinin gözleri, Chung Myung’un belindeki tahta kılıcı çekmesini izlerken çaresizlikle boyandı.