Bir satranç tahtası üzerinde durduğunuzu hayal edin, oyun oyunun ortasında. Hem siyah hem de beyaz parçalarla çevrilisiniz. Bundan sonra hareket edeceksin, o kadarını biliyorsun, ama siyah mı yoksa beyaz mı olduğunu bilmiyorsun ve bunu söylemenin bir yolu yok.
Kaygı hissini böyle tanımlardım.
Hepimiz bunu bir dereceye kadar hissediyoruz. * Bizden ne beklendiğini bilmeme hissi: yükümlülüklerimiz neler, nasıl davranmalıyız, neye sahip olmalıyız, gelecekte bir noktada nerede olmalıyız. Yapmamız gereken seçimlerle ilgili bir korku duygusu.
Kaygı, pişmanlığın kardeşidir. Pişmanlık yaptığın bir şey için kendini kötü hissetmek iken, kaygı ne yapacağını bilmemek. Satranç taşı gibi, mecbur kalsak bile nasıl hareket edebileceğimizi gerçekten bilmeden yapabileceğimiz olası hamleleri zihnimizde çeviriyoruz.
Hepimizin sahip olduğu normal kaygı duygusuna herhangi bir çözümün radikal olması gerekir. Bu köklü bir duygu. Belki de bizi düşünmeye, hayal etmeye ve - en önemlisi - yapmaya devam ettiren bir zorunluluk, zihin huzursuzluğudur.
Danimarkalı Varoluşçu Søren Kierkegaard, insan olmanın inatçı bir şekilde temel olduğunu, özgürlüğümüzle aynı madalyonun diğer yüzü olduğunu öne sürdü. Korku ve dehşet, kontrol edemediğimiz şeylere verilen duygusal tepkilerdir, kaygı, kendi kaderimizde oynadığımız rolle bağlantılı görünüyor.
Özgür seçimler yapabilmek, sorumluluğun size yüklenmesidir. Kaygıyı ortadan kaldırmak, insanlığımızı reddetmek, planlamayı ve aramayı bırakmak demektir.
Ama bana öyle geliyor ki bundan daha fazlası var. Bir kalp gibi anksiyete yaşam için gerekli değildir; bir gölge gibi yaşama tesadüfi.
Sigmund Freud, korkunun bir nesnesi olduğu ve endişenin olmadığı ayrımını yaptı. Garajınızdaki gerçek örümceklerden veya bindiğiniz trene olası bir terörist saldırısından veya bir seçim sonucundan korkabilirsiniz. Kaygı ise gelecekle ilgili genel bir duygudur. Yenilmeyi bu kadar zorlaştıran şey bu, amansız. Savaşmak, çevredeki sise yumruk atmak gibidir.
Bana öyle geliyor ki anksiyete, başkalarının bizi nasıl yargılayacağına dair korkumuzdur, ebeveynler veya arkadaşlar gibi belirli bir “başkaları” değil (düşüncelerinizde dönüp dursalar da), sizden beklentileri olan spesifik olmayan bir ötekilik - şimdi ve gelecekte - biz bir karar vermeden önce bunu tahmin etmek imkansız.
Franz Kafka'nın Deneme adlı romanında , kaygının psikolojik mekaniğinin mükemmel bir örneğini görüyoruz. Kahramanımız Josef K, işlediği iddia edilen suçun niteliği kendisine asla açıklanmayan bilinmeyen ve ulaşılamaz bir otorite tarafından yargılanır.
Kaygılarımızı birçok yönden yönetebiliriz, ancak onu tamamen kaybedersek kendimizden bir şeyler kaybedebiliriz. Kesin olarak yapabileceğimiz bir şey, başkalarına kaygılarıyla yardım etmektir.
Onları dinleyebiliriz, vermeleri gereken kararlar için sahip olabilecekleri güvensizlikleri konuşmaları için bir sondaj panosuna izin verebiliriz. Onlar için yatıştırıcı bir deneyim ne olabilir bizim için bir öğrenme deneyimi olabilir. İyilik, kaygının gölgelerine götürülen bir ışık olabilir.
Okuduğunuz için teşekkürler.
* En kötü ihtimalle, anksiyete tamamen tüketici olabilir (anksiyete bozukluğu) ve uzman yardımı gerektirir. Endişenizin kontrolden çıktığını hissederseniz bir doktor veya terapistle konuşun.
İnsanlara şans verme konusunda hayatta biraz geç kalındığına inanıyorum. Cömertçe.
Kendimi her zaman bir pragmatist olarak görmüşümdür - bir meydan okumayla karşılaştığımda, sık sık nefes almaya, bir şeyler yemeye, biraz dinlenmeye ve sabahları yeni bir bakış açısıyla yeniden ziyaret etmeye çalışıyorum. Beni yanlış anlamayın - Her zaman içgüdülerime dayanarak kararlar veririm.
Huzursuz uyuyanlar topluluğu haline geldik. Yatak odası çağırıyor, bizi derin uyku vaatleriyle uyuşturuyor.
En iyi başa çıkma mekanizmanızı benimseyin… Bir pandeminin dehşetinde gezinmek, başlangıçta öngördüğümüz şey değildi. Koronavirüse ve onun şok edici tüm dünyayı ele geçirme biçimine kimse hazırlıklı değildi.
Aslında harika. Herşey yolunda.