Fransa’da kelleler sepetlere doldurulmadan hemen önce, parlamento salonunda kralın sağ tarafında orta yolda kralcılar, sol tarafında radikal cumhuriyetçiler oturuyordu. Sağ taraf aristokrat vesaire, sol taraf aristokrat karşıtı vesaire. Sol taraf sosyalist ve liberal ve (sıkı durun) kapitalist idi. Ben çok kırıntı bilgimle bunu önce anlayamayıp, sonra açıklamasının çok basit olduğunu görüverdim. Aristokrasinin sadece aristokrat aileye doğmakla elde ettiği parasal güce karşı, solun herhangi bir insanın- halkın- çalışarak edindiği parayı savunduğu, serbest pazarın aleşade insana açık olduğu bir kapitalizm.
Ancak ondokuzuncu yüzyılda başka türlü bir sosyalizmin doğuşuyla sol kapitalizm düşmanı olmuştur.
Fransa’da o sıralar bile sol ve sağ yer değiştirip durdular ki, Amerika’da da benim çok hayranlık duyduğum Abraham Lincoln, bugün sağ parti Cumhuriyetçiler’den başkan olmuştur. Sağın sol, solun sağ olduğu tuhaf durumlar…
Fransız İhtilali’nden sonra solcular konservatif ve orta karar, otokratik, ihtilalci; onların solunda hakların önceliğini savunan liberaller. Sağda kraliyetin geri gelmesini isteyenler.
Sonunda solun da solu olan komünizm. Sadece hakların yetmediği, başka türlü istekler. Eşitlikten haklardan çok, ekonomik düzlemece.
Bizim Tükiye kuşu, sol kanat yokluğundan böyle tek kanadı yukarıda, kafası tepetaklak uçmaya çalışan bir çolak martı.
Cumartesi sabah 5’te kalkmışım. Tahinli ekmek yapmışım. Oğlanın bale dersi ve sonra arkadaşlarda Türk usulü kahvaltı edilecek. Kahvaltıdan önce kan şekeri düşüklüğüyle sol sağ konuları bu kadar oluyor!