Hayatımın En Kötü ve En İyi Günü
Unutmayı tercih ettiğiniz günler, sizi en çok tanımlayan günlerdir
10
Gözlerim prizler yanıyor, saatlerce ağlıyor.
Kontrol edilemeyen sesler, önümdeki oturma tepsisini tıkayan katlanmış kolların altına gizlenmiş yüzüm ve perde tepemdeki Rocky Balboa'yı oynamış olan ekrana sızan gözlerimin dik durması nedeniyle kötü dengeleme girişimleri arasında gidiyorum.
Duygusal bir bozulma yaşayacaksanız, Frankfurt’tan Chicago’ya 10 dakika mesafede tahminen 9 saat, dolu bir Boeing 767’de koridordan daha az özel yerler var.
Neyse ki, yabancıların yıldızlarını engellemek zihnimde akan ve gözlerimi dökmek düşüncelerinin selini mahvetmekten daha kolay olduğunu kanıtlıyor.
On iki saat önce nefes alıyordu.
48 saat önce o gülmek ve yemek masasının etrafında iskambil oynuyordu.
Şimdi hepsi bitti.
O gitti.
Daha hızlı gelemedim.
Çok üzgünüm anne.
"Çok üzgünüm."
1
Bu an Kodak'tan daha iyi. Cennetsel oyun yazarları tarafından yazılmış olmalı.
Üç yaşındaki çocuğumun minyatürize edilmiş yürüyüş botlarının, ıslak parke taşına çarpan patika pıtırtı, ardından dar geçitlerden geçerken etrafımızdaki çırpma kanatlarının patlaması.
Toskana'da hafta içi öğleden sonra ıslak ve henüz turist mevsimi değil, bu da neredeyse bütün köyü kendimiz için kullanmamız anlamına geliyor.
Kasıtlı olarak hızımı yavaşlattım, oğlumun öne çıkma sahnesinin tadını çıkarıyor, minik bacaklarını yenidoğan yavru olarak koordine ediyordum.
Koşuyor, orta adımda donuyor, dönüyor ve yörüngesini hızla bir sonraki kanatlı hedefe yönlendiriyor.
“Bir gün çok yakında, hepsi bir rüya olacak,” Aklımda şiirsel bir balmumu izliyor, zira onu nefes alırken izliyor ve ilk defa sesler duyuyorum.
En büyüklerimin yeni dünyaları keşfetmesini izlemenin ayrıcalığına maruz kalmış bir duyguya kapıldım.
Hala orada olduğumdan emin olmak için yeterince uzun bir süre geriye baktı.
Güvenle gülümsüyorum.
“Hiçbir yere gitmiyorum dostum.”
Her zaman olmak istediğim yer burası.
9
Ağır bir nefes alıyorum, ciğerlerimde kalanları boşaltıyorum.
Normalde benim için sorun değil, bu gece gece yarısı trenimin uyuyan kabinini yarı yarıya doldurmuş Frankfurt Havaalanı'nı bulmak için can atıyorum.
Daha kötüsü, onlar sırt çantalı.
Kapıyı açıyorum, dikkat çekmeden yatağımın üzerine sürünmeye çalışıyorum, kimsenin küçük bir gömme dolabın büyüklüğünde bir odaya gizlice erişen bir insanı farketmeyeceğini söyleyerek.
“Lütfen sorma,” Onları Jedi zihinsel numaralarıyla susturmaya çalışıyorum.
Ne yazık ki, backpackers klişeleşmiş, meraklı, açık fikirli ve birlikte olmak için her konuda keyifli kibar. Bu ikisi farklı değil, bu yüzden Milano'dan ayrıldıktan yirmi dakika sonra, ortak ilgilerini bana yönelttiler.
“Peki, seni Frankfurt'a ne götürür?” Diye soruyor.
“İş mi tatil mi?” Diğerinde çanlar.
“Annem komada” diye yanıt veriyorum, bir bomba attığım için üzgünüm ama aynı zamanda durumu yumuşatmak için havamda değildim.
“Kalbi birkaç gün önce çalışmayı bıraktı.”
“Ah,” diyor biri.
“Adam,” diyor diğeri.
“Üzgünüm,” diyorlar ikisi de ani bir sessizlikle.
Bunu kastettiklerini biliyorum. Belki daha önce sevdikleri birini kaybettiler. Belki bir baba, erkek kardeşi veya anne bile.
Artık bunun hakkında düşünemiyorum.
Yatak lambamı tıklayıp gözlerimi kapatıyorum.
Keşke bu sadece kötü bir rüya olsaydı.
2
“Buona sera!”
Orta yaşlı tabelasını bize bara arkamdan gülümser, eski bir zilin halkası girişimizi açıklar.
İçeride küçük, rahat ve bir yüzyıldan fazla bir süredir kahve ve çikolata ile marine edilmiş gibi kokuyor.
Bir avuç dolusu yerli halk, bir espresso için bir öğleden sonra önce bir espresso için ortaya çıkmış ve hiç gitmemiş gibi görünen bardaki birkaç yüksek masaya rahatça yaslanıyor.
Herkes animasyonlu tartışmalarla uğraşır, sesleri üst üste istiflenir, elleri sözlerinin aldığı her yere çılgınca el sallar.
Onaylayıp onaylamadığını görmek için küçük seyahat arkadaşıma bakıyordum.
Çoktan büyüdü, kocaman kahverengi gözleri yakındaki bir ekranda dev bir çikolata Paskalya yumurtasının parlak ambalajına yapıştırılmıştı.
Evet, doğru yerdeyiz.
8
Kirli bir pisuar işliyor, sabırsızlıkla Frankfurt'a giden trenimin kalkmasını bekliyordum.
Güçlü idrar ve temizlik solüsyonu karışımı burun kıllarımı yakıyor, zonklama kafamdan anlık bir rahatsızlık yaratıyor.
Arkamda ağır metal bir banyo kapısı, insanlar girip çıkarken çarpmaya devam ediyor, animasyonlu İtalyanları can sıkıcı bir bulanıklık bulanıklığı.
“Sadece eve gitmeliyim.”
“Sadece eve gitmeliyim.”
Altı kelimeyi tekrar tekrar tekrarlıyorum, istenmeyen bir sokak kedisi gibi aklımda sürünen olası en kötü sonucu çıkarmaya çalışıyorum.
Gidemez.
Bu olamaz.
Ya başaramazsa?
Ya zamanında yapmazsam?
“Sadece eve gitmeliyim.”
“Sadece eve gitmeliyim.”
Gözlerimi kapatıyorum ve onu beş gün önce bıraktığım gibi hayal ettim.
İtalya'ya gitmeden önce bir şeyler almak için evine koşmuştum.
Geç oldu, ama oradaydı, beni o aptalca bulanık pembe elbisesiyle bekliyordu.
Hoşçakalına sarıldığını, bornozun pembe tüyleriyle yumuşak, sıcak vücudunu hissettiğini hatırlıyorum.
Aklımın gözünde, arabasını araba yolundan yavaşça geri çektiğimde ve havaalanına gittiğimde, verandasında duran, hoşça kal sallayarak hala görebiliyorum.
Şimdi çeken kişi o.
Kafamda sesini duyuyorum ve bana hoşça kal diyor.
Sadece karamsarlık yapıyorum.
En kötüsünü düşünmeyi bırak.
Yapma. Kışt!
“Sadece eve gitmeliyim.”
“Sadece eve gitmeliyim.”
3
“Ragazzi,” barmen masamıza kayar, gözleri sıcak ve davetkardı.
“Seni içmeni ne sağlayabilirim?”
“Due cioccolati caldi,” iki sıcak çikolata, oğlumun sevindirdiğini duyurdum.
İngilizce kelime hazinesinin tamamını kavrayacak kadar yaşlı değil, ama “sıcak” ve “çikolata” lezzetli bir şey ifade ediyor, biliyor.
“Tabii ki,” barmen oğlumun arkasına doğru kaymadan önce ışınlanır.
Bir dakika sonra ikimiz de buharda pişirilmiş çikolata pudingi gibi görünen bardaklara bakıyoruz, kalın eritilmiş çikolata kokusu, burun deliklerimizi% 70 zengin beklentiyle dolduruyor.
Nereden başlayacağından emin değilim, oğlumun üç yaşındaki dudaklarına doğru beyaz bardağı yatırarak tepkisini görmeye istekliyim.
Kalın kahverengi sıvı, lav akışı gibi yavaşça ileriye doğru yavaş yavaş ilerleyerek yumuşak dudaklarıyla temas eder. İlk başta süzüldü, sıcağa uğradı, ama sonra gözleri sadece İtalyan sıcak çikolatasının getirebileceği bir zevkle patladı.
Kısa süre sonra her iki kupa da masanın üzerinde boş duruyor, geriye kalan tek şey bardağın her bir dudağının etrafındaki ince bir halka ve artık oğlumun yüzüne dövülmüş kalın çikolata bıyık keçisi.
Çağın gerçek gelme belirtisi.
Sıcaklık ve mutluluktan başka hiçbir şey midemizi doldurmuyor
7
Tren şartlara uygun olarak Floransa'daki platformdan çekilmeye başladığında soğuk ve sislidir.
Eşim ve oğlumun platformda hoşça kal sallayarak görüşünü gördüm. Gözlerinde benim için ne kadar güçlü olmaya çalıştığını, üzüntüyle mücadele ettiğini ve görüşüm bitene kadar gülümseyecek kadar endişe duyduğunu görebiliyorum.
Onu olabildiğince görmek için boynumdan çıktım, birdenbire su dolu olan bir dünyadaki tek çıpa.
Bir gece öncesinden yatağımıza ve kahvaltımıza girdiğini, Hawaii cildinin beyazlatıldığını, gözlerinin karanlık olduğunu, dudaklarının uzaklaştığını ve korkunç bir şeyden saklandığını hatırlıyorum.
“Baban son 48 saat boyunca sana ulaşmaya çalışıyor,” dedi bana gözyaşlarının eşiğine.
“Annen iki gün önce çöktü.”
“Hastaneye hayat verdi.”
“Komada.”
O ve hatıra gözden kayboluyor ve bilinmeyen ve derin sulara doğru sallanmaya başlıyorum.
Camdan dışarı bakıyorum. Trenler hızlanırken kalın bir öğleden sonra sis tarlaların üzerinde durur.
Pencerede yağmur damlacıkları oluşur, burnumdan, binadan ve binadan iki inç uzakta bulunur, sonra sadece görüş alanından düşmek için çapraz şekilde aşağı inerler.
Soğuk dünya burnumun ucuna sızıyor.
5
Oğlum ve ben kafeden fatihi olarak yürüdük, karınlarımız başarılı bir haçlının vasiyeti.
Güvercin avı, parke taşıyla sıçrayan su birikintileri kaplı ve ilk kez İtalyan sıcak çikolata içerdi.
Hayatın çok küçük şeyler için bu kadar çok şey sunmasının nasıl mümkün olduğunu merak ediyorum.
Oğlumu araba koltuğuna yüklüyorum ve Tuscan tepelerini yatak ve kahvaltımıza doğru yuvarlayarak yola koyulduk.
Dikiz aynamın içine bakıyorum. Arkamda, yeni dünyasının göz açıp kapayıncaya kadar geçtiğini izlerken pencereden dışarı bakıyor.
Kalbim dolup taşırken, hayatın hazinelerini paylaşabileceğim bir oğul için Tanrıya şükrediyorum.
4
Çakılların üzerinden geçen lastiklerin sesi, asırlık bir villanın “misafir odaları” olan uykulu oda ve kahvaltımıza dönüşümüzü açıklıyor.
Arabadan boşalıyor ve villaya takılıyoruz.
İçimde, üvey oğlum ve ikinci oğlum sessizce oturur, mutfak masasının etrafında beklerler.
Alanı dolduran tuhaf bir hava var.
Bir şey pek doğru değil.
“Eşim nerede?”
“Babanızdan bir arama yaptı. Acil olduğunu söyledi. ”
“Acil?” Merak ediyorum.
Eve ne acil olabilir?
3
O girer.