Yerde çaresiz…
Uzatılan ellerden ürküyor,
kalp atışını kendi bile duymuyor.
Hissettiği tüm yanları yaralı,
acıdan uyuşmuş sonraları…
Kaldırımın soğuğuna ağır ağır sızıyor canı,
sızan canına karışıyor gözünün iki damla yaşı…
Etrafındaki sesler daha mı uzaktaydı,
yoksa ruhu mu yükseliyordu?
Başucunda iki çift ayak,
kendi telaşına yenik düşmüş iki can..
Birazdan kapanacak gözlerin
bir daha hiç açılmayacağını,
bilmiyorlar mıydı?..
Ömrü yokluğa bulaşanı
kurtarmaya çalışmanın bir anlamı,
var mıydı?..