Lejyonerler hastalığı
Legionnaires hastalığı , bulaşıcı hastalıkların etiyopatogenetik varyantlarından biridir ve spesifik etken maddesi Legionella cinsine ait L. Pneumophila mikroorganizmasıdır. Lejyoner Hastalığı Altında sadece L. pneumophila tarafından tahrik edilen pnömoni olarak anlaşılırken, diğer lejyonella türleri de " legionellosis " terimini birleştiren bulaşıcı hastalıkların gelişimine neden oluyor.
Çoğu vakada, lejyoner hastalığı, hastalığın seyrini ilerleten insan vücudunun tüm organlarında, özellikle de böbreklerde ve beyinde patolojik değişiklikler gözlemlenmesine rağmen, pulmoner parankimin baskın bir lezyonu olan ağır genel toksikasyon sendromunun gelişimine neden olur.
Legionnaires hastalığının etken maddesinin iletimi esas olarak aerosol yöntemi ile yapılır. Bu mikroorganizmaların yaşam alanı ve çoğaltılması için olumlu bir ortam, çeşitli soğutma sistemleri, su kompresörleri, duşlar ve havuzlar olup, bu ekipman soğuk bir su sıcaklığına sahiptir.
Lejyoner hastalığının klinik bulguları maalesef her zaman kesin olarak belli değildir, bu nedenle güvenilir bir tanı doğrulamasındaki temel bağlantı, hastanın balgam bakteri kültürü, plevral sıvı ve radyasyon görüntüleme teknikleri şeklinde kapsamlı bir laboratuvar ve enstrümantal muayene olmasıdır. Lejyoner hastalıklarında tıbbi önlemler, legionella'ya karşı etkili ilaçların kullanımı ile yeterli antibiyotik şemasını ima eder.
Legionnaires hastalığının salgınlarının gelişimi, sağlıklı bireylerin bu patolojiden muzdarip hastalardan değil, tedavi edilmemiş klima sistemlerinin işletilmesinden, çamur temizliği sırasında sıhhi normlara uyulmamasından ve sulama sistemlerinin inşasından kaynaklanıyor. Doğal koşullarda Lejyoner hastalığı, tatlısu gövdelerinde yaşayan lejyonella kaynaklı olarak ortaya çıkar. İnsan vücudunun bu mikroorganizmalara karşı duyarlılık seviyesi, doğrudan insan bağışıklık cihazının durumunun bireysel özelliklerine bağlı olan% 70 ila% 100'dür.
Lejyoner Hastalığının Nedenleri
Lejyoner hastalığı sağlıklı herhangi bir insanda gelişebilir, ancak bu patolojinin gelişimine azami duyarlılık, bağışıklık aparatının işlevinde fizyolojik bir düşüş yaşayan yaşlılar kadar çocuklara da sahiptir. Solunum yollarının organlarını etkileyen diğer bulaşıcı patolojilerin aksine, Legionnaires hastalığı mevsimsel gelişme ile karakterize edilmez ve yılın herhangi bir zamanında ortaya çıkabilir. Legionellae, ortam sıcaklığının yükseldiği şartlarla kararsızdır ve optimum sıcaklık sınırı 36-60 ° C'dir.
Lejyoner hastalığı, etken madde uzun süre çevresel koşullarda yaşam aktivitesini sürdürebilmesi, taşınması için vücuda sıcak kanlı hayvanların girilmesini gerektirmediği ve protozoonlarla simbiyotik ilişkilere aktif olarak katılabildiğinden, tipik sapronotik enfeksiyon kategorisine girer. Lejyoner hastalığının etken aracının kişiden kişiye aktarıldığı vakalar, hastalığın varlığının tüm döneminde görülmedi.
Duyarlı bir organizmada Legionnaires hastalığının nedeni olan ajanı, enfekte aerosol damlacıklarıyla temas eder ve enfeksiyon yaymanın daha seyrek yolları sudur. Lejyoner hastalığının bir hastada exanthema gelişimine neden olduğu bir durumda, onun organizmasının değişen reaktivitesi kastedilmelidir. Bir kişinin lejyoner hastalığı olan bir hastada bulaşma ihtimalini gösteren hiçbir kanıt bulgusu bulunmamasına rağmen, bu kategorideki hastalarla temas halindeki tıbbi çalışmacıların belirli anti-legionella antikorlarının titresini arttırma eğilimi vardır.
Lejyoner Hastalığının ilk kaydı, tek bir klinik ve patomorfolojik semptomatoloji ile krup pnömonisinin ortaya çıktığı ilk görülen 1976'ya kadar uzanmaktadır. Lejyoner hastalığının etken maddesini tespit eden virologlar, Gram-negatif aerobik floraya ait olduğunu ve daha sonra birçok farklı tür ve Legionella serotipini doğruladığını belirtti. Lejyoner hastalığının patojenleri, besleyici ortamlara, yani asiditesinin göstergesi için son derece hassas olduğundan, legionella yetiştiriciliği yapmak çok zordur.
Çok sayıda doğal ve yapay ekolojik su sistemi lejyonella içerir, ancak bakterilerin yayılması ve nüfusun enfeksiyon açısından en tehlikeli olanı kirlenmiş klima sistemidir. Lejyonerler geliştirme için değiştirilebilir risk faktörleri arasında sigara, kronik obstrüktif akciğer hastalığı ve bağışık baskılama bulunmaktadır. Yaz aylarında hastalığın birkaç vakası daha var, ancak bu patolojinin mevsimselliği tipik değil.
Lejyoner hastalığının gelişmesinin patogenezi, mikroorganizma enfekte sulu aerosol ile birlikte üst solunum yolunun mukus membranlarına çarptığında kendini gösterir. Legionella hastalığında lejyonerlerin solunum sistemi üzerindeki dağılımı çok hızlı gerçekleşir ve pulmoner parankima girdikten sonra bu patojenler drenaj infiltrasyonunun gelişimine neden olur. Lejyoner hastalığı ile inflamatuar süreci, terminal bronşiollerin ve alveollerin izdüşümü sırasında açıkça lokalize edilirken, solunum yolunun proksimal kısımları transittir.
Pulmoner infiltrasyon alanında, interstisyel komponentten dolayı pnömfibroz gelişiminin eşlik ettiği makrofajların ve lökositlerin doğrudan tutulumu ile birlikte kitlesel eksudatif proseslerin aktivasyonu kaydedilmiştir. Böyle bir enflamatuar sürecin gelişimi, legionella'nın patojenik derecede yüksek toksinleri salgılaması gerçeğidir.
Lejyoner hastalıklarının belirtileri ve bulguları
Farklı legionella tiplerinin legionellosis'in çeşitli klinik formlarının gelişimini provoke edebilmesine rağmen, klasik versiyonunda Legionnaires hastalığı en yaygın şeklidir. Legionnaires hastalığının kuluçka süresi, zaman aralıklarında önemli ölçüde değişebilir, ancak çoğu kez kısa süre patojen kuluçka süresi ve hastalığın yüksekliği sırasında klinik bulguları hızlı bir şekilde artırır.
Legionnaires hastalığının klasik versiyonuyla akışı daima şiddetli krupiyal pnömoni eşlik ediyor. Zehirlenme belirtileri, hastalığın ilk iki gününde belirgindir ve baş bölgesinde, genel halsizlikten dolayı ılımlı bir ağrı sendromu olarak gelişir ve 40 ° C'nin üstündeki vücut ısısında keskin bir artışa, şiddetli titreme ve aşırı terleme atakları meydana gelir.
Lejyoner hastalığının bu patognomonik semptomu öksürük olarak da klinik semptomların gelişim evresine bağlı olarak değişir. Öyleyse, klinik resmin başlangıcında öksürük verimsizdir ve artan bir periyot sırasında bol miktarda püplük balgamla birlikte nemli bir öksürük görülür ve vakaların% 20'sinde balgam bir kan karışımı içerir.
Lejyoner hastalığının şiddetli seyrine, plevranın iltihaplanması nedeniyle solunum hareketleri sırasında ilerleyici dispne, ağrı şeklinde solunum bozukluklarının gelişimi eşlik eder. Lejyoner hastalığına yakalanan bir hastanın nesnel bir incelemesi, taşipnanın ve açık hava lokalizasyonuna sahip ıslak hırıltılı solunum varlığının her türlü pnömoni belirtisinden ötürü pnömoninin etyolojik formunun tanımlanmasına izin vermez.
Lejyoner lekejeni, lejyoner hastalığının klinik bulguları olan bir hastayla ilişkili olarak görselleştirmek için, tek taraflı lokalizasyonun pulmoner dokusunun düzensiz infiltrasyonu kaydedilir, bazen birleşir ve böylece pulmoner parankima önemli bir bölümünü etkiler. Olguların% 30'unda Legionnaires hastalığı, pnömoniye ek olarak, lezyondaki plevral boşlukta sıvı birikimine neden olur ki bu lejyonel eksüdatif plöreziden başka bir şey değildir.
Lejyoner hastalığı bulunan standart kan testleri ile hastanın rutin laboratuvar tetkikinde, beyaz küre sayısı ve artmış ESR'de belirgin bir artış var. Bakteriyolojik kan kültürü, kural olarak lejyonella doğrulamasına ilişkin bilgilendirici değildir. Lejyoner hastalığının teşhisi, özel laboratuvarlarda, hasat edilen biyolojik maddenin cilt transtracheal aspirat, bir lavaj sıvısı şeklinde ekili özel medya kullanılması ile mümkündür.
Yeterli antibakteriyel terapi kullanılmadığında, iltihaplanma sürecinin yoğunluğunun artması ve akut solunum ve böbrek yetmezliği şeklinde oluşan komplikasyonların gelişmesi ile ortaya çıkan, hastanın durumunun ilerleyici bozulması kaydedilir. Çözülmüş infiltrasyon projeksiyonundaki kalıcı etkiler olarak osteoskleroz odakları oluşur ve pulmoner parankimde geri dönüşsüz değişiklikler kategorisine dahildir. Nüksetme döneminde, Lejyoner hastalığına yakalanmış hastalarda astenik sendromun uzamış bir gelişimi vardır ve bu da insan hayatının kalitesini kötüleştirir.
Lejyoner Hastalığının Tedavisi
Antibiyotik tedavisi kullanmadan lejyoner hastalıklarının tedavisi etkisizdir. Etiyotropik tedavi için bir ilacın seçimi ile ilgili olarak, Erythromycin antibiyotiği ağız yoluyla en az 2 gramlık bir dozda tercih edilmeli ve şiddetli hastalık durumunda Erythromycin ve Rifampicin'in intravenöz uygulamasını 1.2 g birleştirmelidir Antibakteriyele karşı iyi bir terapötik etki Antibakteriyel fluorokinolon serisi preparatları (Medaxone 1 g günde iki kez kas içine), lejyoner hastalıklarını tedavi etmek için kullanılır.
Oral rehidrasyon hafif derecede lejyonerlerde detoksifikasyon önlemleri olarak kullanılmalı ve hastalığın şiddetli klinik bulguları, kristaloid solüsyonlarla parenteral infüzyon terapisi için temel teşkil etmektedir (400 ml'lik bir hacimde Reopoliglyukin).
Nonsteroid antienflamatuvar ilaçlar (38 dereceden fazla sıcaklık artışı ile Nimide 1 tablet), mukolitik ajanlar (Ambrotard 1 kapsülü günde bir kez), semptomatik ilaçlar vitamin kompleksleri hastanın durumunu hafifletmek için kullanılır ve lejyonerler hastalığında öncelikli kullanım aracı değildir.
Pulmoner parankim perfüzyonunu düzeltmek için, lejyoner hastalıklarından mustarip hastalar için, indüktoterapi ve elektroforez şeklinde fizyoterapi önlemleri almak önerilir. Lejyoner hastalığı hastalığının bağışıklık aparatının işlevinde bir azalmanın zemininde geliştiği hastalar, immünostimülan tedavinin uygulanması önerilir ve bu durumda interferon indüsleyiciler seçilecek ilaçlardır.
Tedavi önlemlerine ek olarak, Lejyoner hastalığının önlenmesi büyük önem taşımaktadır, bu öncelikle patojenlerin rezervuarının belirlenmesi ve dezenfeksiyonu termal dezenfektan tedavi yöntemleri ile yapılmaktadır. Legionnaires hastalığının aşılardaki spesifik önlenmesi henüz geliştirilmemiştir ve uygulanmamaktadır.
? Lejyoner hastalığı - hangi doktor yardımcı olacak ? Hastalığın gelişmesi ya da şüphesi varsa, lejyonerler hemen bir bulaşıcı hastalık uzmanı, bir akciğer uzmanı gibi doktorlardan tavsiyeler almalıdır.