24 Ara 2009
Eldivenler. Hikayeler
Murathan Mungan'ı çok severim. Genelde sade dili, daha önce bu tarz bir şey okumuştum dedirtmeyen hikayeleri ve insanları, özellikle de kadınları tanımlayışıyla Cem Yılmaz komedi için ne ise; Murathan Mungan da öyküleriyle bana aynı hissi verir.
İnsanları, olayları anlattığında; "aa evet tam da böyle değil midir kadınlar? İnsanlar bu durumlarda genelde böyle yapar, haklı valla" diye düşünürüm. Bu açıdan da çok severim onu, gözlemleri, düşünüş şekli ve hayatı anlama ve anlatma biçiminden.
Bu kitapta, kısa öyküler var. Paul Auster'ın hikayelerinde de rastladığım, bazı tesadüfler, başka bir hikayeyle bağlantılar da hoş bir tat veriyor. Eşcinsel hikayeleri de var, olmayanları da.
Bu açıklamayı yaptım çünkü Ferzan Özpetek, Murathan Mungan gibi bazı sanatçılar için, eşcinselliği sanatçılığının önüne çıkıyor, dendiğini duymuştum. Hikayelerinde, senaryolarında çokça eşcinsel olmasından ötürü.
Bu yorumu haklı bulmuyorum. Dünyada yayınlanmış, erkek-kadın arasındaki aşkı anlatan kaç film, kitap vardır? Sayısını bilmiyorum. Yani eşscinsel olmayanlar, aşktan meşkten söz eder ama aşkı farklı bir cinsle değil de kendi cinsinden biriyle yaşamayı tercih eden bir insan, bunu anlatmaya, senaryolaştırmaya çalıştığında, etiketi yer. O da kendi hayallerini, kurgularını anlatıyor. Bir müsaade edin. Kadınların iç dünyasını bu kadar anlamış, suyunu çıkarmadan anlatabilmiş kaç kişi var?
Çifte standart! Sevmiyorum çifte standartları, farklı olanı red etmeleri. Sadece eleştirmek için türlü bahane arayanları.
Sözün özü okuyun bu kitabı.
Not: İlk hikaye burçlarla ilgili bir soru ile bitiyor.Hikayenin kahramanı, sevdiği adamın burcunu "tahmin edin" diyor. Sonra başka bir hikayede bunun cevabını veriyor. Ama bu arada esas kızın burcundan bahis geçmese de ben kendi kendime bu kız kovadır, dedim. Bilmem doğru mu?