Ergoterapi Tarihi Ve Dünyada Ki Gelişimi
Okupasyonları bir terapi yöntemi olarak kullanmanın en eski kanıtı antik çağlarda bulunabilir. MÖ 100’de Yunan hekim Asklepiades , terapötik banyolar, masaj, egzersiz ve müzik kullanarak ruhsal hastalığı olan kişileri insani yöntemlerle tedavi etmiş daha sonra ise, Roman Celsus hastalarına müzik, seyahat, konuşma ve egzersiz önermiştir.
18.yüzyıl Avrupa’sında Philippe Pinel ve Johann Christian Reil gibi devrimciler hastane sisteminde reform yaptılar. 18. Yüzyılın sonlarında metal zincirler ve kısıtlamalar kullanmak yerine, iş ve serbest zaman etkinliklerini tedavilerinde kullandılar. Bu, Avrupa’da Aydınlanma Çağı’nda geliştirilen ve ergoterapinin kökenlerinin yattığı ‘Ahlaki Tedavi’ dönemiydi (Ahlaki tedavi , kısmen psikiyatri veya psikolojiden ve kısmen de dini veya ahlaki kaygılardan kaynaklanan, 18. yüzyılda ortaya çıkan ve 19. yüzyılın büyük bölümünde öne çıkan , insani psikososyal bakım veya ahlaki disipline dayanan bir zihinsel bozukluk yaklaşımıdır). Avrupa’da gelişmesine rağmen, 19. yüzyıl boyunca ABD’de reform hareketlerine olan ilgi dalgalanmalar yaşadı. 20. yüzyılın başlarında ‘Ergoterapi’ olarak yeniden ortaya çıktı.
Eleanor Clarke Slagle (1870-1942)
Ergoterapinin “annesi” olarak kabul edilir. Ulusal Ergoterapiyi Destekleme Derneği’nin (NSPOT) kurucu üyelerinden biri olan Slagle, alışkanlık eğitimini birincil ergoterapi tedavi modeli olarak önerdi. Anlamlı rutinlere katılımın bir kişinin refahını şekillendirdiği felsefesine dayanarak, alışkanlık eğitimi, iş, dinlenme ve eğlence arasında yapı ve denge oluşturmaya odaklanmıştır. Alışkanlık eğitimi başlangıçta zihinsel sağlık sorunları olan bireyleri tedavi etmek için geliştirilmiş olsa da, temel ilkeleri geniş bir hasta popülasyonunda kullanılan modern tedavi modellerinde belirgindir.
1915’te Slagle, Chicago’daki Hull House’da ilk ergoterapi eğitim programını, Henry B. Favill Meslek Okulu ‘nu açtı. Slagle, hem AOTA başkanı hem de sekreter olarak görev yapmaya devam etti. 1954’te AOTA, onuruna Eleanor Clarke Slagle Lectureship Award’ı yarattı. Her yıl, bu ödül “mesleğin bilgi birikiminin gelişimine araştırma, eğitim veya klinik uygulama yoluyla yaratıcı bir şekilde katkıda bulunan” AOTA üyesine verilir.
Savaşlar Ve Ergoterapi
Mesleğin kurucuları, 1900 ve 1930 yılları arasında uygulama alanını tanımladılar ve destekleyici teoriler geliştirdiler. 1930’ların başında, AOTA eğitim yönergeleri ve akreditasyon prosedürleri oluşturdu.
Yirminci yüzyılın başları, endüstriyel kazalar, tüberküloz, I.Dünya Savaşı ve akıl hastalığına bağlı olarak artan sakatlık vakalarının, ilgili konularda artan bir toplumsal farkındalığı beraberinde getirdiği bir zamandı. Amerika Birleşik Devletleri’nin I.Dünya Savaşı’na girişi, meslek tarihinde de çok önemli bir olaydı. Bu zamana kadar, ergoterapi esas olarak akıl hastalığı olan kişilerin tedavisi ile ilgiliydi. Bununla birlikte, ABD’nin Dünya Savaşı’na katılımı ve artan sayıda yaralı asker ve komutanlar için ürkütücü bir meydan okuma oluşturdu. Ordu, savaşta yaralananların rehabilitasyonuna yardımcı olmak için 1.200’den fazla kişiyi işe almak ve eğitmek için NSPOT’un yardımını istedi. II.Dünya Savaşı’na giriş ve ardından ergoterapistlerin savaşta yaralıları tedavi etmeleri için artan taleple, mesleki terapi alanı dramatik bir büyüme ve değişim geçirdi. Ergoterapistlerin sadece el sanatları gibi yapıcı etkinliklerin kullanımında değil, aynı zamanda günlük yaşam etkinliklerinin kullanımında da yetenekli olmaları gerekiyordu.
Ergoterapi 1950’lerde büyümeye ve kendini yeniden tanımlamaya devam etti. Ergoterapi, devam eden nitelikli terapist eksikliğini gidermek amacıyla eğitimli asistanların kullanım potansiyelini de değerlendirmeye başladı. 1960’lar ve 1970’ler, ergoterapi için yeni bilgileri dahil etme ve önceki on yıllarda mesleğin yakın zamandaki ve hızlı büyümesiyle başa çıkma mücadelesi veren sürekli değişim ve büyüme dönemiydi. Nörodavranışsal araştırma alanlarındaki yeni gelişmeler, yeni kavramsallaştırmalara ve yeni tedavi yaklaşımlarına yol açtı, muhtemelen en çığır açan, A. Jean Ayres tarafından geliştirilen duyu bütünleme yaklaşımıydı.
Ek olarak, ergoterapi uygulayıcılarının rolleri siyasi savunuculuğu (tabandan daha yüksek mevzuata); örneğin, 2010 yılında, Hasta Koruma ve Uygun Fiyatlı Bakım Yasası başlıklı PL 111-148 , AOTA’nın siyasi çabaları nedeniyle büyük ölçüde kabul edilen bir habilitasyon maddesine sahiptir. Dahası, ergoterapi uygulayıcıları hem yerel hem de küresel etkileri olan okupasyonel adalet ve diğer insan hakları sorunları kavramlarına kişisel ve profesyonel olarak çabalamaktadırlar.
Türkiye’de Ergoterapi
Türkiye’de lisans seviyesindeki eğitime 2010 yılında Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Ergoterapi bölümünde başlanmış olup, şuanda pek çok üniversitede eğitimler artarak devam etmektedir. Ergoterapistlerin meslek yasası ise 22 Mayıs 2014 tarihli 29007 no’lu Resmi Gazete’ de ‘Sağlık Meslek Mensupları ile Sağlık Hizmetlerinde Çalışan Diğer Meslek Mensuplarının İş ve Görev Tanımlarına Dair Yönetmelik’ ile yayınlanmıştır. Türkiye’de Ergoterapistler ile ilgili daha detaylı bilgi için tıklayınız.
Kaynakça: Occupational Therapy