En çok satan “Kayıtsızlığın İnce Sanatı”nın yazarından üç neden ve kısa bir eylem rehberi.
Herhangi bir karar, birinin diğerinin lehine reddedilmesidir. Aynı zamanda her söz, eylem ve özlem, kayıp ve yararlar taşır. Bazen anında olmaktan çok uzak bir noktaya gelirler: kazançlar anlıktır ve bunun için ödeme uzaktır. Bazen bu kayıplar ve faydalar somut değil, psikolojiktir.
Bu açıdan bakıldığında, iyi yaşamak kötü seçeneklerden vazgeçmektir. Yani, pek çok fayda ve az kayıp getiren kararlar almak.
Sorun şu ki, şu ya da bu kararın sonucunda ne kaybettiğimiz ve ne elde ettiğimiz konusunda genellikle zayıf bir tahmine sahibiz. Sizi bilmem ama ben seçtiğim fiyatı göremediğim için başarısızlık payımı yaşadım. Bu yüzden bugün kötü kararların arkasında ne olduğu ve onlardan nasıl kaçınılacağı hakkında konuşmak istiyorum.
Sana böyle bir oyun oynamayı teklif ettiğimi hayal et: bana bir dolar veriyorsun ve ben yazı tura atıyorum. Tura düşerse 50 dolar kazanırsınız, tura gelirse hiçbir şey almazsınız ve dolarınızı kaybedersiniz. Oynamaya değer mi? Tabii ki, çünkü potansiyel kayıp küçük ve potansiyel kazanç büyük.
Bu, iyi bir kararın ne olduğunu açıkça açıklar: çok şey elde etme fırsatı için biraz risk aldığınız bir adım. Örneğin, sevdiğiniz bir kişiyle sohbete başlayın, uygunsuz sayılabilecek bir soru sorun, çalışmanın ulaşılmaz göründüğü bir şirkette boş bir pozisyona yanıt verin.
Kötü bir karar, biraz alma fırsatı için çok fazla risk aldığınız bir adımdır.
Örneğin bir yere varmak için trafik kurallarını çiğniyorsunuz, yalan söyleyip başkalarını memnun ediyormuş gibi yapıyorsunuz, önemli bir toplantı veya sınavdan önceki akşam sarhoş oluyorsunuz.
Ancak “çok” ile “az” nasıl ayırt edilir? Karar verilmesi gereken çoğu durum benim jetonlu oyunum kadar basit değil. Kafa karıştırıcı ve taraflıdırlar. Sürekli eğitim, bir yıl boyunca tüm sosyal hayattan vazgeçmeye değer mi? Önümüzdeki 10 yıl için bir ev satın almak tasarruf etmeye değer mi?
Her şey sizin değerleriniz tarafından belirlenir. İyi bir karar vermek için, sizin için neyin önemli olduğunu bilmeniz gerekir.
Yukarıdaki örneklere baktığınızda, muhtemelen ilginç bir şey fark etmişsinizdir. Bazı nedenlerden dolayı iyi kararlar vermek zordur. Hangi seçimin doğru olduğu bizim için açık olsa bile (ve bu her zaman böyle değildir), bunu yapmak bizim için zordur. Aksine, kötü kararları takip etmek kolaydır.
Nedenmiş? Neden bize zarar verebilecek riskli şeyleri kasten yapıyoruz ve iyi bir seçim için inanılmaz çaba sarf etmemiz gerekiyor? Düşündüyseniz: “Evet, çünkü hepimiz bir avuç aptalız!” - gerçeklerden uzak değilsin.
Kötü seçenekleri seçiyoruz çünkü doğamız gereği riskleri ve faydaları objektif olarak değerlendiremeyeceğimiz şekilde düzenlenmişiz. Bu, beynimizin kaçışı olmayan çalışmasının bir özelliğidir. Yapabileceğimiz tek şey bunun farkında olmak ve karar verirken ön yargılarımızı dikkate almaktır.
Bizi mantıklı düşünmekten alıkoyan çeşitli düşünme tuzakları hakkında koca bir kitap yazabilirsiniz, ama kısaca olsun diye, onları üç kategoride birleştireceğim ve sadece onları anlatacağım.
En aptalca kararlarından bazılarını hatırla. Büyük olasılıkla, çoğunu duyguların etkisi altında yaptınız. Örneğin, işyerinde bir şeye kızdılar, patronla tartıştılar ve işi bıraktılar. Ya da çok içtiler, ayrılık yüzünden acı çektiler, direksiyona sarhoş oldular ve bunun bedelini ödediler.
Duygular gerçeklik algımızı bozar. Ve şimdi açıkça iyi bir çözüm çok korkutucu ve tatsız görünüyor ve açıkçası kötü bir fikir bir mıknatıs gibi çekiyor.
Gerçek şu ki, duygular düşüncelerden ayrı hareket eder. Bunu daha iyi anlamak için iki beynimiz olduğunu hayal edin: düşünmek ve hissetmek. Ve ikincisi birincisinden çok daha güçlü.
Düşünen beyin: “Oh, sevdiğimiz kız harika bir fırsat, onunla sohbet etmemiz gerekiyor.”
Hisseden beyin: “Korkunç! Bu bir utanç! Beceriksiz! Seni asla sevmeyecek! Seni kimse sevmeyecek!”
Düşünen beyin: “Tamam, tamam, sessizim.”
Bir jetonla oynamakla temelde aynı olan şey (bir kızla konuşmaya başlamak 10 saniye sürer ve bu girişimden neredeyse hiçbir şey kaybetmezsiniz) aniden inanılmaz derecede riskli ve korkutucu görünmeye başlar. Yani olduğun yerde kalıyorsun ve sonra ne olabileceğini düşünerek bir hafta daha geçiriyorsun.
Duyguların etkisinin üstesinden gelmek çok zordur. Onlara tamamen hakim olmanın mümkün olup olmadığını bilmiyorum. Ancak ilk adım, onları fark etmeyi öğrenmektir. Pek çok insan aptalca bir şey yapana kadar üzgün ya da kızgın olduklarının farkına bile varmaz. Duygusal durumunuza daha dikkatli olun.
Bir sonraki adım, önemli kararları sesli veya kağıt üzerinde düşünme alışkanlığını kazanmaktır (bununla ilgili daha fazla bilgi aşağıdadır).
Beyin bizimle oynamayı ve şaka yapmayı sever. Örneğin, araştırmalar, insanların genellikle bir yılda daha fazla para almaktansa şu anda daha az miktarda para almayı tercih ettiğini doğrulamaktadır.
Uzak gelecekte bizi bekleyen ödül, bize hemen verilen kadar değerli görünmüyor. Bu düşünce hatasına hiperbolik amortisman denir ve çeşitli yaşam alanlarında kendini gösterir.
Onun yüzünden para biriktirmekte ve ertelemekte zorlanıyoruz. Onun sayesinde, bir yıl içinde alacağımız fazla kiloları düşünmeden her cumartesi pizza yemeye hazırlar. Onun sayesinde yarın işte nasıl hissedeceğimizi düşünmeden bu gece eğleneceğiz.
Zaman içindeki sonuç ne kadar uzak olursa, bize o kadar az önemli görünüyor.
Ve bu, zaman algımızdaki tek “aksaklık” değil. Beynimiz, bugün karmaşık bir eylemi gerçekleştirmenin verdiği rahatsızlığı abartıyor ve bu eylemi düzenli olarak yaparsak ortaya çıkacak olan kümülatif etkisini hafife alıyor.
Bu, üstel olarak değil, doğrusal olarak düşündüğümüz için olur. “Önemli değil, bir kez antrenmanı kaçıracağım! Korkunç bir şey olmayacak." Kaçırılan bir dersin hiçbir şey üzerinde gerçekten çok az etkisi olacaktır.
Ama bunu her yıl defalarca tekrarlıyoruz ve aslında ne kadar kaybettiğimizi hafife alıyoruz. Ne de olsa, düzenli sınıfların etkisi bileşik faiz olarak birikir. Yani, her gün %1 daha iyi alırsanız, yıl sonunda sonucunuz %365 değil, %3.778 daha iyi olacaktır. Ve orada burada bir gün atlayarak çok şey kaybedersiniz.
Bununla hiç ilgilenmediğini varsayabilirsin. Bir kişinin statüsünün veya bir şeyin prestijinin sizi hiç etkilememesi. Sadece gerçekte öyle değil.
Statüyle ilgili bilişsel çarpıtmalar, çarpık bir zaman algısıyla aynı şekilde bize miras kaldı (uzak atalarımızın bir yılda bir şeyin karlılığını değerlendirmek için zamanları yoktu, şu anda hayatta kalmak daha önemliydi).
Toplum açısından değerli ve arzu edilen bir şey, fark etmesek bile hepimizi etkiler.
İnanılmaz güzellik, zenginlik veya güçle karşı karşıya kaldığımızda, hepimiz biraz daha aptal ve kendimize güvensiz hale geliriz. Sosyal statüsü yüksek insanları abartıyoruz. Güzellerin daha akıllı ya da daha nazik olduğuna, başarılıların daha ilginç olduğuna ve gücü olanların gerçekte olduğundan daha karizmatik olduğuna inanıyoruz.
Pazarlamacılar bunun çok iyi farkındalar ve bundan para kazanıyorlar. Ünlülerin arabaların, kozmetiklerin veya vitaminlerin reklamını nasıl yaptığını hatırlayın. Hayran olduğunuz kişi beğendiği için bir şeye nasıl aşık oldunuz?
Bununla diğer düşünme tuzaklarıyla aynı şekilde başa çıkmak gerekir: statü hakkındaki fikirlerinizin sizi nasıl etkilediğini bilmek ve akıl yürütürken bunu hesaba katmak.
Başarılı ve saygıyı hak ettiğini düşündüğünüz kişinin yanında nasıl davrandığınızı gözlemleyin. Sözlerine ne sıklıkta katıldığınıza ve ona olumlu nitelikler atfettiğinize dikkat edin. Sonra kendinize şunu sorun: "Sadece bir tanıdık, sıradan bir insan olsaydı, ben de aynı şekilde tepki verir miydim?" Büyük olasılıkla, cevap "Hayır" olacaktır.
Objektif düşünmemizi engelleyen tuzaklardan kalıcı olarak kurtulmamız mümkün değildir. Onlar bizim evrimsel gelişimimizin sonucudur. Ama iyi bir seçim yapma şansını artıracak adımlar var.
Herkese bir günlük tutması ve düşüncelerini kaydetmesi tavsiye edildiğini biliyorum, ancak bunun bir nedeni var. Fikirlerinizi not ederek kendinizi onlara daha objektif bakmaya zorlarsınız. Önemli yaşam kararlarını açıklarken, otomatik pilotta hareket etmeyi bırakır ve olasılıkları değerlendirirsiniz.
Büyük bir kararı düşünürken, sayfanın ortasına bir çizgi çizmeyi ve bir yanda riskleri ve maliyetleri, diğer yanda potansiyel faydaları listelemeyi severim. Bu alıştırma tek başına çoğu zaman yanlış anlamalarınızı ortaya çıkarmak için yeterlidir.
Çoğu kötü karar, kolay ve rahat oldukları için verilir. Ve iyi olanlar, tam tersine, zor, korkutucu, mantığa aykırı görünüyor. Onları kabul etmek için korkunuza karşı çıkmalısınız.
Bu beceri ancak pratikle gelişir. Birisi buna "konfor alanınızdan çıkmak" diyor. Bazen bunu "boklu sandviç yemek" olarak düşünürüm. Evet, tatsız, ama gerekli.
Karar verme söz konusu olduğunda hepimizin kendi zayıf yönleri var. Bazı insanlar daha duygusaldır, diğerleri daha çok sosyal onaya ihtiyaç duyar ve diğerlerinin gelecekteki riskleri ve faydaları değerlendirmesi daha zordur.
Sizin için neyin kötü olduğunu belirlemeye çalışın. Ve sonraki kararlarınızı düşünürken bunu aklınızda bulundurun.
Onlarla irade gücüyle başa çıkmaya çalışmaktan daha kolay. Örneğin, fast food'dan vazgeçmek benim için zor, bu yüzden onu evde tutmamaya çalışıyorum. Satın alıp kendimi sınırlamaktansa hiç almamayı daha kolay buldum.
Veya başka bir örnek. Evden çalışırken Zoom veya Slack'te rapor verdiğim arkadaşlarım var. Bu düzenleme hepimizin sabah dokuzda masaya oturmamıza yardımcı oluyor. Karmaşık veya ustaca bir şey yok, ama işe yarıyor. Herkes çalışırken uyuyan kişi olma korkusu yataktan çıkmama yardımcı oluyor. Ve daha üretken olun.
KANALI DESTEKLEYİN:https://paypal.me/arturuskh?country.x=RU&locale.x=ru_RU TEŞEKKÜRLER!
Kedi Felix'in 9. doğum gününde, yetişkin hayatımın en büyük kayıplarından birini hatırlıyorum - 2013'teki Sophie'm. Bu makaleyi yazdım ve 2013'te bu platformda kısaca paylaştım.
"Merhaba, bir kişilik masanız var mı?" Birkaç müşteriyi oturttuktan sonra hostesin hostes standına ne zaman döndüğünü sordum. "Merhaba, rezervasyon yapılmadıysa barımız var," diye cevapladı hostes, kulağının arkasından gelen başka bir hostes ile konuşmamızı böldü.
Tarih boyunca insanlar yalnızlık veya ilham aramak ya da ruhsal farkındalıklarını derinleştirmek için vahşi doğaya yalnız gittiler. Yerli Amerikalılar genellikle genç erkekleri vizyonlarını aramak için haftalarca vahşi doğaya gönderirdi (Farb 1967).
Sathya Krishnan Suresh, Shunmupapriya P Bu yazıda, stili ve içeriği iki ayrı görüntüden gelen yeni görüntüler oluşturmak için kullanılabilecek bir yöntem olan “Nöral Stil Transferi” adlı ilginç bir konuyu tartışacağız. Bu makale Leon A Gatys ve arkadaşlarının A Neural Algorithm of Artistic Style (Sanatsal Stilin Sinirsel Algoritması) temel alınarak hazırlanmıştır; burada yazar, Evrişimsel Sinir Ağı (CNN) katmanlarını kullanarak yeni bir görüntünün oluşturulması hakkında ayrıntılı bir açıklama sunar.
asla kırılmayan, kendi yolunu bulan, ateşle şıngırdayan, her zaman inanmak isteyen, başka her şey neden önemli olsun ki, her şey bir yolunu bulup dururken, yavaş yavaş kalbimi veren türden. Bir yabancıya, hiç ayrılmak istemeyeceklerini umarak, umarım yeterli olur, her şey zorlaştığında ve umarım bir gün, o kadar da sert olmadığımı bilerek, kendimi yeterli bulurum. gerçekten blöf dediğim bu 'korkusuz Varlık'ta.
Bu blogda, İngilizce'ye yaklaşımımı nasıl ve neden değiştirmeye karar verdiğimi ve yaptığım bazı etkinliklerden para kazanarak bir yıldan kısa bir sürede fakir bir B1'den başlayarak B2 seviyesine nasıl geldiğimi tartışacağım. İçindekiler Okulda örnek bir öğrenci olmasam da İngilizce öğrenmek her zaman kültürel geçmişime eklemek istediğim bir şeydi.