Televizyonun evrensel olarak gözler için kötü olduğu eski günlerde hatırlayın ve yaşam tarzı dergilerinde, oturma odasının televizyonundan “güvenli” olmak için ne kadar uzakta oturması gerektiğine dair karmaşık diyagramlar yayınlandı. 24 inçlik bir CRT renkli televizyon için 10 fitlik bir emir vardı.) Şimdi, bazı video oyunlarının aslında çocukların sağlığını geliştirebileceğini düşünüyoruz ve şimdi Rochester Üniversitesi'nden yapılan bir çalışma bu eylem oyunlarını buluyor. Biliyorsunuz, birinci şahıs atıcılar - oyuncuların vizyonunu yüzde 20'ye kadar arttırabilir.
Beyin ve bilişsel bilim profesörü Daphne Bavelier ve yüksek lisans öğrencisi Shawn Green, geçen sene içerisinde az sayıda video oynamış olduğunu bildiren üniversite öğrencilerine test yaptı. (“Bu sadece oldukça zordu, ” dedi Green, “neredeyse bir kampüsteki herkes video oyunları oynar.”) Öğrencilerden “T” sembolünün yönünü ne kadar hızlı ayırt edebildiklerini ölçmeye yönelik bir kalabalık testine katılmalarını istediler. diğer sembollerin bir kalabalık içinde. Araştırmacılar daha sonra öğrencileri ikiye ayırdılar: Birincisi, bir günde yaklaşık bir saat süren birinci şahıs nişancı Unreal Tournament'i çalarken, diğer grup aynı zamanda Tetris'i oynadı.
Bir ay oyundan sonra araştırmacılar kalabalıklar testini yeniden uyguladılar. Sonuç: Tetris oyuncuları hiçbir gelişme göstermedi (Tetris'deki tüm “T” şekilleri göz önüne alındığında şaşırtıcı!), Ancak Unreal Tournament oyuncuları “T” sembolünün yönelimini bir ay öncesine göre daha kolay tanımlayabildi.
Bavelier, “İnsanlar aksiyon oyunları oynadıklarında, görsel işlemden sorumlu beyin yolunu değiştiriyorlar” diyor. “Bu oyunlar insan görsel sistemini sınırlara zorluyor ve beyin buna adapte oluyor. Bu öğrenme diğer aktivitelere ve muhtemelen günlük yaşantılara taşır. ”
Testler, öğrencilerin görsel becerilerinin sadece kendi vizyonlarının merkezinde değil, aynı zamanda çevrede de geliştiğini ortaya koydu. Araştırmacılar video oyun oyuncularının çalışmasının, hangi görsel becerilerin deneyimle geliştirilebileceğini belirlemede yararlı olabileceğini ve bunun da görsel defektomi olan kişiler için tedavi yöntemleri ve rehabilitasyon yazılımı önerebileceğini düşünüyor.
Bu çalışma gelecek hafta Psikoloji Biliminde yayınlanacak ve Ulusal Sağlık Enstitülerinin hibeleriyle finanse edilecektir.