Büyükbabam saksafon dışında nadiren konuşurdu. Az konuşan ama çok yürekli bir adamdı. Onun şu anda Kuzey Kore olarak adlandırılan yerde doğduğunu tam olarak ne zaman öğrendiğimi tam olarak bilemiyorum ama şunu düşündüğümü hatırlıyorum: “Bunu ilk kez öğrenemeyecek kadar yaşlıyım.” Binlerce Koreli Amerikalı gibi benim ailem de Kore’de devam eden savaş ve ABD’nin Kuzey Kore’ye yönelik mevcut seyahat yasağı nedeniyle hâlâ bölünmüş durumda.
Salı günü Dışişleri Bakanlığı, Biden yönetiminin Kuzey Kore’ye yönelik seyahat yasağını bir yıl daha uzatacağını duyurdu. Bu acımasız yasak ilk olarak 2017 yılında eski Başkan Trump döneminde uygulamaya konulmuştu ve binlerce Koreli Amerikalının Kuzey Kore’deki aileleriyle yeniden bir araya gelmesini engelliyor. Amerikalılar hâlâ Küba ve İran gibi seyahat kısıtlaması olan bazı ülkeleri ziyaret etmek için ABD pasaportlarını kullanabiliyor. Ancak HAYIR ABD pasaportu Kuzey Kore’ye seyahat için geçerlidir. Bunun yerine ABD vatandaşlarının tamamen ayrı bir “özel doğrulama pasaportu” için başvuruda bulunmaları gerekiyor. Dışişleri Bakanlığı’nın bu pasaportu verip vermeme konusunda sınırsız takdir yetkisi vardır ve bunu yalnızca son derece istisnai durumlarda yapar.
2017’den önce binlerce ABD vatandaşı Kuzey Kore’ye seyahat etti; bunların çoğu, Kore Savaşı sırasında ayrıldıkları aileleriyle yeniden bir araya gelmek isteyen Koreli Amerikalılardı. Dışişleri Bakanlığı bu kararı, aktivistlerin bu insanlık dışı yasağın kaldırılması yönündeki ısrarlarına rağmen aldı.
Babamın büyükbabası savaş sırasında Kuzey Kore’den kaçtı ve hayatının geri kalanını kardeşlerinden ve aile üyelerinden ayrı yaşadı. Bu ayrılıktan onlarca yıl sonra, 2017’den önce Kuzey Kore’ye seyahate hala izin veriliyorken, bölünmüş Koreli aileleri yeniden bir araya getirmek için bir sivil toplum kuruluşu tarafından koordine edilen bir çabaya katıldı. Kuzey Kore’de, doğrulamak için kendisine Pazar okulundaki ilkokul dersinin soluk bir fotoğrafı gösterildi. aslında yeniden bir araya gelmeye çalıştığı aile üyeleriyle akraba olduğunu söyledi. Dedem bu fotoğrafta gençliğini tanıyamamış ama öğretmenini tanımış. Bu tesadüf eseri tanınma, yaklaşık 50 yıldır ayrı kaldığı kız kardeşiyle tanışmasına olanak sağladı. Çocuklarıyla ilk kez tanışabildi ve küçük kardeşinin vefat ettiğini öğrendi.
Ailemiz bunun dışında bölünmüş durumdaydı.
Yıllarca Kuzey Kore’deki akrabalarımızın fotoğraflarına bakmaktan çekindim çünkü ne hissedeceğimden korkuyordum. Bu seyahat yasağının kaldırılma ihtimalini hayal etmek bile korkutucuydu çünkü değişim için mücadele etmek beni kalp kırıklığına uğratırdı. Karamsarlığa kapılma ve değişim girişimlerini saflık olarak görme eğilimine kapıldım. Yaşlı bir Koreli barış aktivisti bu eğilimi “çok Koreli” olarak tanımladı: Başkası benim için kırmadan önce kendi kalbimi kırmak. Bunun yerine bana barış savunuculuğu yapmamı ve diasporanın dört bir yanından onlarca yıldır mücadeleyi alevlendiren nesiller arası Korelilerden bir şeyler öğrenmemi tavsiye etti.
Yaşamlardaki hareketleri haritalayan bilge yaşlılar konseyi olmasaydı, bu haftaki duyuru karamsarlığın bir başka nedeni olacaktı. Ancak şunu unutmamalıyız ki ABD’de, özellikle de Koreli Amerikalılarda (gyop) — oynayacak önemli bir role sahiptir. Başkan Biden, seçilmesinden önceki günlerde “On yıllardır Kuzey Kore’de sevdiklerinden ayrı kalan Koreli Amerikalıları yeniden birleştirme” sözü verdi. Ancak yönetimi henüz bu sözünü yerine getirmedi. Biden bunun yerine militarizasyonu tırmandırıyor ve 42 yıl sonra ilk kez Kore’ye nükleer kapasiteli denizaltılar göndererek bizi nükleer çatışmaya yaklaştırıyor. O da yakın zamanda Güney Kore ve Japonya ile üçlü zirve toplandı gerilimi tırmandıran askerileştirilmiş bir yaklaşımın sağlamlaştırılması ile gösterilen bu haftanın büyük ölçekli “Ulchi Özgürlük Kalkanı” savaş tatbikatları katılımını içeren Toplam 12 ülke.
Aktivistler, bu endişe verici militarizasyona ve sürekli savaşa karşı mücadele ediyor; buna kongre yasa tasarısı olan Kore Yarımadasında Barış Yasası da dahil. Bu yasa tasarısı, Kore Savaşı’nı resmi olarak sona erdirecek bir barış anlaşması arayışında acil diplomasi çağrısında bulunuyor ve Dışişleri Bakanlığı’na seyahat kısıtlamalarını gözden geçirmesi ve revize etmesi yönünde çağrıda bulunuyor. ABD kamuoyunun çoğunluğu Kore’deki barış sürecini desteklerken, seçilmiş yetkililerin bunu yansıtmasını sağlamak seçmenlere düşüyor. Şu anda 34 Kongre üyesi Kore Yarımadasında Barış Yasası’nın ortak sponsorudur ve savunuculuğumuz sayesinde bu sayıyı artırabiliriz.
Geçtiğimiz ay Kore Ateşkes Anlaşması’nın 70. yıldönümünde akademisyenler ve aktivistler, Kore Savaşı’nı resmen sona erdirecek bir barış anlaşması yapılması çağrısında bulunmak için bir araya geldi. Bunlardan Harvard Tıp Fakültesi öğretim üyesi Dr. Kee Park, ABD, BM ve diğerlerinin Kuzey Kore’ye uyguladığı mevcut yaptırımları ölümcül ve “ahlaksız” olarak nitelendirdi. Park, Kuzey Kore’ye 20’den fazla kez seyahat etti ve Koreli Amerikalıların topluluğumuzdan genel ABD kamuoyuna bir köprü görevi görmesi gerektiğini söyledi.
İki Kore hükümeti, Güney ve Kuzey Kore sakinleri arasında bir dizi kısa “yeniden bir araya gelme” olanağı sağlarken, Koreli Amerikalılar bu sürecin tamamen dışında bırakıldı. ABD’nin uyguladığı bu seyahat yasağı adaletsiz ve insanlık dışıdır. Koreli Amerikalılar için bu seyahat yasağı kaldırılıncaya kadar nesiller arası bu acıyı iyileştiremeyiz. Bu acımasız yasağın bir daha yenilenmemesini sağlamak için topluluklarımızı strateji oluşturmalı, organize etmeli ve eğitmeliyiz.
Cathi Choi, Women Cross DMZ’nin politika ve organizasyon direktörü ve Korea Peace Now!’ın koordinatörüdür. Taban Ağı. Los Angeles’ta yaşıyor. @CathiSChoi