Curtis Whitson şelalenin geldiğini biliyordu. Daha önce Kaliforniya'nın merkezindeki bir nehir olan Arroyo Seco'yu rafine etmişti. Salından sığ suya atlayacağını, düşmelerin her iki tarafındaki kayalardan aşağı ineceğini ve daha önceki bir yolculukta olduğu gibi yoluna devam edeceğini düşündü.
Ama bu yıl farklıydı. Şiddetli kar yağışı ve bahar yağmurları genellikle yönetilebilir düşmeleri şiddetli bir şeye dönüştürmüştü. Ve bu yıl, arkadaşı yerine Whitson’un arkadaşları kız arkadaşı Krystal Ramirez ve 13 yaşındaki oğlu Hunter'dı. Üçü kamp gezilerinin üçüncü gününün öğleden sonra geç saatlere yaklaşırken, Whitson daralma kanyonundaki artan su kükremesinden ciddi sıkıntı yaşadıklarını söyleyebilirdi. Planlandığı gibi kayaları aşağı doğru indirmenin hiçbir yolu yoktu.
45 “Whitson su muazzam bir güçle fışkıyordu” diye hatırlıyor.
Kıyıya gidebilirlerdi, ama kimse onları orada bulur muydu? Hücre servisi yoktu ve son üç gündür tek bir kişi görmemişlerdi. Ve Whitson orada çıngıraklı yılanlar ve dağ aslanları ile toprak paylaşacaklarını biliyordu.
Ne yapacağını düşünürken, Whitson biraz şans verdi – düşüşlerin diğer tarafından gelen sesleri duydu. Bağırdı, ama acele eden suyun sesi onu boğdu.
Whitson, bu insanlara bir mesaj almamız gerektiğini düşündü.
Bir sopa aldı ve içinde “Yardım” yapmak için çakılarını çıkardı. Sonra bir ip bağladı, böylece insanlar bunun sadece bir sopa olmadığını anlayacaklardı. Düşüşlerin üzerinden savurmayı denedi, ama yanlış yönde yüzdü.
“Bir şeyler yapmalıyız!” Whitson oğluna bağırdı. “Başka bir şeyimiz var mı?”
Sonra yeşil Nalgene su şişesini gördü. Whitson onu yakaladı ve “Yardım!” üstünde. Ramirez ayrıca sırt çantasında oyun oynamak için getirdiği bir kalem ve kağıda sahip olduğunu hatırlattı.
Whitson bunun uzun bir atış olduğunu biliyordu. Ama “6-15-19 Biz şelaleye sıkışıp kaldık. Lütfen yardım alın ”ve notu şişeye itti.
Bu sefer şelaleye atışı mükemmeldi.
“Tamam, yapabileceğimiz tek şey bu,” dedi Whitson Hunter'a.
Öğle yemeğinin yapıldığı plaja giriş yönünde geri gitmek 30 dakika sürdü. Ateş yaktılar ve bir muşamba koydular. Bir şişedeki mesajlarının kimseye yol göstereceği konusunda makul bir beklenti olmadan, başka bir Hail Mary pass attılar: Mavi muşamba üzerine koydukları beyaz kayalarda SOS'u dile getirdiler. Akşam giyilirken, bir çıkıntıya yanıp sönen ışıklı bir far yerleştirdiler, böylece SOS tepeden görülebilir.
22: 30'a kadar muhtemelen o gece kurtarılmayacaklarına karar verdiler, bu yüzden uyku tulumlarını çıkardılar. Teslim etmeden önce Ramirez, dağ aslanlarını uzak tutmak için ateşi yaktı.
Sonra, gece yarısından hemen sonra, üzerlerinde uçan bir helikopter duydular. Whitson oğluna döndü ve onu sallamaya başladı.
“Onlar buradalar!” dedi.
Whitson farlara koştu ve helikopterde yanıp sönmeye başladı. O, Ramirez ve Hunter, sihirli kelimeleri duyduklarında sallıyor ve bağırıyorlardı: “Bu, Arama ve Kurtarma. Buldunuz. ”
Pilot, inmek için iyi bir yer ararken daire çizdi. Mürettebat bulamayan mürettebat kampçılara PA sistemi üzerinden sabaha kadar kurtarılmayacaklarını açıkladı ve yakacak odunlarını korumalarını söyledi.
Ertesi sabah, helikopter geri döndü ve bir mürettebat üyesini bir kabloya indirdi. Ardından kurtarıcılar Hunter, Ramirez ve Whitson'u tek tek kaldırmış ve onları ve teçhizatını helikopterin güvenli bir şekilde inebileceği en yakın blöf üzerine bırakmıştı.
Üçü de onları kurtaran memurlarla sohbet ederken saf bir mutluluk anıydı. Birlikte, hepsinin ihtimal dışı olduğuna hayret ettiler.
“25 yıl içinde bu tür kurtarmaları gerçekleştirdiklerini, hiç kimsenin şişedeki bir mesajla kurtarılmadığını söylediler” diyor Whitson.
Memurlar onları Arroyo Seco Kamp Alanı'na geri attığında, üçlü onları kurtaran uzun atış olayları hakkında daha fazla şey öğrendi: İki adam su şişesinin suda sallandığını görmüştü. Onu aldıklarında, üzerine yazdıkları – “Yardım!” – meraklarını uyandırdılar. Sonra içeride bir not olduğunu fark ettiler. Onu okuduktan sonra kamp alanına taşıdılar, şişeyi teslim ettiler ve isimlerini terk etmeden havalandılar.
“Bu, kötü şöhretle ilgili değildi; isimlerini bırakmakla ilgili değildi, ”diyor Whitson. “Bu sadece bir konuydu: İşte su şişesi, not burada, bildiğimiz bilgiler.”
Kurtarma haberlerinin yayınlanmasından birkaç gün sonra yürüyüşçülerden biri Whitson ile temasa geçti. İşte o zaman hikayenin geri kalanını öğrendi. Aslında o gün erkeklerle birlikte yürüyen iki küçük kız vardı. Şişeyi ilk fark eden ve almak için yüzen kızlardı. Whitson yürüyüşçülerle tanışmak ve onlara teşekkür etmek için büyük bir barbekü yapmayı planlıyor.
“Hayatımın en büyük anlarından biri olacağını hayal ediyorum” diyor.
Merhaba Ben Enes 2009’dan beri websiteleriyle uğraşıyorum. Hiç Kimseden Herhangi Bir Eğitim Almadım Kendim Araştırarak Yaptım Şimdi İse Bildiğim Konular Hakkında Yazı Yazmak İçin Bu Blogu Açtım Beni Takipte Kalın 🙂