Ermeni Şövalyeleri 1050-1350
Cesur bir adam gördüğümde değil -
Şimdi uzun zamandır mezarlardalar.
Ve karınca bile yüzünü uzaklaştırmak için,
Aslanlara gittiler, yapamazlar.
Hovhannes Tlkuranzi. Ermeni ortaçağ sözleri. L. O. yayınevi "Sovyet yazar", 1972
Şimdi uzun zamandır mezarlardalar.
Ve karınca bile yüzünü uzaklaştırmak için,
Aslanlara gittiler, yapamazlar.
Hovhannes Tlkuranzi. Ermeni ortaçağ sözleri. L. O. yayınevi "Sovyet yazar", 1972
Üç yüzyıl şövalyeleri ve şövalyeleri. "Chainmail Şövalyeleri çağında" geçen "yolculuğumuzda" çoktan geçtik birçok ülke ve son olarak, Avrupa'yı terk ederek kendilerini Kafkasya dağlarında buldu. Ermeniler Orta Doğu'nun en eski halklarından biri olduğundan Ermeni askerleri ile başlayacağız. İncelenen dönemde, ilk önce kuzeydoğu Anadolu’da orijinal vatanları ve ikincisi Kafkasya’da olmak üzere iki ayrı alanda yaşamışlardır. Ayrıca Van Gölü'nün kuzeyinde çok sayıda Arap-Ermeni emirliği vardı. Bu bölgelerde çok sayıda Hristiyan ya da Müslüman prens ile farklı bir özerklik seviyesi vardı, ancak genellikle Bizans ya da Müslüman suzerliği altında kaldı. Uzun süren bağımsızlık mücadelesi, 9. yüzyılın sonunda ve 10. yüzyılın başında, Bizans İmparatorluğunun, en azından orada bulunan Hristiyan devletleriyle ilgili olarak, Güney Kafkasya'da Ermenistan'ın siyasi hegemonyasının olduğu gerçeğini kabul etmesine neden oldu. Ermeni kralları Ashot I, Smbat I ve Ashot II, Bizans oryantasyonuna bağlı kalarak, diğer tüm Transkafkasya yöneticilerine üstün yetkinlik veren “Archon the Archons” unvanını aldı. Arap Halifeliği ise, Ermenilere krallar olan shahinshah - “kralların kralı” unvanını verdi. Ermenistan krallarına Ermenistan ve Transkafkasya'daki diğer tüm toprak sahiplerine yasal üstünlük hakkı verdi. Aynı zamanda, Bagratids hanedanından gelen Ermeni kralları “Büyük Ermenistan” terimini kullanmaya başlamışlardı.
Aziz Theodore Stratilates yılanı öldürür. Bunun için minnettar sakinler onu bir stratilat olarak ilan ettiler - yani bir savaş ağası, sonra şehitlerinin ölümüne kadar inanç adına bir şeyler yapmaya devam etti. Bununla birlikte, bu durumla ilgili olarak bu kısma anlatılan zırhla ilgileniyoruz. Onlar oklardan korunmak için tasarlanmış plaka! (Ermenistan Surb Khach Kilisesi'nin kabartmalarından biri)
Büyükten ihmal edilebilirliğe bir adım
Ancak, 1045’te (biri askeri yenilgiye uğrayan) bir dizi nedenden ötürü, Ermenistan bağımsız bir devlet olarak varlığını bıraktı ve Bizans’ın yetkisi altında kaldı. Ermenilerin göçü, Bizanslıların yetkisi altına giren toprağı terk eden kitleler tarafından başladı. Ermeniler ulusal-devlet yapılarının kalıntılarını sadece bazı yerlerde korumayı başardılar: Syunik (Zangezur), Tashir ve Dağlık Karabağ. 1080’te Kilikya’da Ermeniler ayrıca, 1198’te Levon II’de bir krallık haline gelen bağımsızlık ilkelerini oluşturdular. Ayrıca, birçok Ermeni kentinde bulunan önemli bir İslam nüfusunun varlığına rağmen, bölgelerinde kültürel olarak baskın olan Ermeni Hıristiyanların olduğu da açıktır.
Mutlu ülke demir açısından zengin
İngiliz araştırmacı D. Nicole, geleneksel Ermenistan askeri kültürünün, Batı İran'ın askeri kültürüne ve daha az oranda Bizans ve Arap topraklarının kültürüne benzer olduğuna inanıyor. Askeri elit ağır zırhlı bir biniciydi. Ayrıca, Ermenistan'ın demir açısından zengin olması nedeniyle nispeten sayısız oldu. Büyük kalkanlar, mızraklar ve kılıçlar tercih edildi. silah bu tür biniciler XI. yüzyılın sonunda bile, tek kenarlı kılıçların silah olarak kullanıldığı zamanlar. Atlı okçuluk da biliniyordu, ancak saldırının başlangıcında ve takibinde Orta Asya göçebeleri tarafından kullanılmadı. Biniciler dizildi ve düşmana voleybolla ateş ettiler. Ayrıca, Ermenilerin nitelikli kuşatma mühendisleri olduğu kabul edildi.
Burada ayrıca zorlu savaşçı Goliath'ı betimleyen bir kısma da görüyoruz. Ayrıca üstte (zırhın üst kısmı) ve altında (altta) metal plakalardan zırh giyiyor ve bağlantılarının delikleri alt plakalarda görülebiliyor.
Batıya, Edessa ve Antakya'ya!
1071’te Manzikert’in yenilgisinden önce, Ermenilerin toplu göçü batıya, Kapadokya’ya yönlendirildi. 1050'lerden bu yana, Doğu'da kalan Ermeniler mümkün olduğunca kendilerini savunmaya çalıştılar, ancak Manzikert'ten sonra her yerel feodal efendinin hem kendi bölgesini hem de halkını savunmaktan başka seçeneği yoktu. Türkmen göçmenlerinin Orta Anadolu platosuna atılımları, bu kez Güney Kapadokya'dan Toros Dağları'na kadar olan ikinci Ermeni göçüne yol açtı. Yeni Ermeni kültür merkezleri ortaya çıktı. Bunlardan en önemlileri, bir zamanlar Güneydoğu Anadolu'da Bizans sınırının çoğunu kontrol eden Ermeni askeri lideri Filaret Varazhnuni tarafından kontrol edilen Edessa (Urfa) ve Antakya (Antakya) idi. Filaret, Bizanslılara ve Türklere boyun eğmeden, çeşitli komşu Arap prensleriyle ittifak yapmıştır. Bu zamana kadar, Ermeni "ordusu" piyade ve süvari, ayrıca çok sayıda Batı Avrupalı paralı asker - daha önce Bizans'a hizmet etmiş olan Normanlardı. Bununla birlikte, bu tür birliklerde bile Filaret, Selçuklu Türkleri tarafından hala yenildi. Ancak, tüm Ermeni beyliklerini arka arkaya parçalamadılar ve yöneticileri daha az hırslı ve engelli olanlar, güçlerini, topraklarını ve öznelerini, muhtemelen Fırat ve Kuzey'in Arap Emirlikleri ile daha ciddi bir mücadelede piyonlar olarak kullanmalarına izin verdiler. Suriye. Urfa, sürekli garnizonu ve şehir milisleri ile Birinci Haçlı Seferi'ne kadar varolan militarize olmuş şehir devletlerinden biriydi. Antakya gibi diğerleri, Selçuklu hükümetine doğrudan bağlıydı ve Haçlılar ortaya çıktığında, yerel askeri seçkinler büyük ölçüde Türkiydi.
XIV. Yüzyılda “İskender hakkında Roma” el yazması minyatürleri olan Ermeni askerleri. (San Lazzaro Kütüphanesi, Venedik)
Düşman halkasında devlet
Kilikya'daki Küçük Ermenistan, neredeyse her taraftan ve hatta denizden gelen düşmanlarla çevrili olmasına rağmen, uzun bir süre boyunca varlığını sürdürmüştür. Gücü, servet olmasa da kuzeydeki Toros dağlarında uzanıyordu. Bütün bölge, yüzyıllarca Bizans ve İslam dünyası arasındaki sınırdı ve yerel Rum nüfusunun çoğunun buradan çıkarıldığı 1080'lerin başında Ermenistan'ın kontrolü altına girmesine rağmen, kaleler ve kalelerle doluydu. Ve bütün bu zaman boyunca devlette, rakiplerin sadakat yemin ettiği ve birbirlerine ihanet ettiği, sonra Bizans'a gönderilen, sonra onunla kavga eden, daha az Ermenistan'ın devleti olan Hıristiyanlığın son karakoluna kadar, burada yeterince şiddetli bir güç mücadelesi vardı. Nihayet 1375 yılında Mısırlı Memlüklerin darbeleri altına girmedi.
Önceki küçük resim ile aynı kaynaktan gelen küçük resim. Askerler, doğu tipindeki sferokonik kaskları omuz başlıkları, barmitsa ve zincir posta ile açıkça görüyorlar.
Ordu maaşta!
Bununla birlikte, bütün iç hukuklara rağmen, 13. yüzyılın ikinci yarısından itibaren, Kilikya Ermenistanının yöneticileri, 12 binlerce atlı ve 50 binlerce piyade grubundan düzenli bir ordusuna sahipti. Barış zamanında, bu kraliyet ordusu ülkenin farklı şehirlerine ve kalelerine yerleştirildi. Ordunun bakımı için nüfusa özel bir vergi uygulandı ve hizmet için askerler maaş aldı. Servis yılı boyunca, sürücü 12, piyade ise 3 altın sikkeleri aldı. Asillere "hrog" verildi - bu kendisine tahsis edilen nüfustan bir tür "besleme" dır. Ve elbette askerler de üretimin bir parçası oldu.
Basit ve net sistem
Kilikya ordusunun başında Ermenistan kralın kendisi oldu. Fakat Avrupa kompostosuna benzer bir şekilde sparapet denilen bir komutanı vardı. Sparapet'in iki asistanı vardı: baş komiserlik görevini yapan Marajakht ve süvari şefi Spasvalar.
Avrupa'da olduğu gibi Kilikya Ermenistan ordusu da bir keten sistemi temelinde kuruldu. Bütün büyük ve küçük toprak sahipleri ve devasa şövalyeler krala hizmet etmek zorunda kaldılar. İzinsiz olarak bir vassalın ordusundan ayrılması ya da kralın taleplerini yerine getirmeyi reddetmesi, ortaya çıkan tüm sonuçlarla ihanet olarak kabul edildi. Ama sonra servisi, arazi ödülü şeklinde bir ödül izledi. Ya askerler az önce maaş ödediler ki bu da fena değildi. Daha sonra bu para için toprak alabilir.
Ve burada "aynı konunun devam ettiğini" görüyoruz. Ancak bazı savaşçılarda chainmail'de, bazılarında zırh var ise plakalardan yapılmış.
Ermeni şövalyeliği - dzavori
Ermeni dzhiavor en gerçek şövalyelerdi. Kilikya'da Ermeni şövalye emri bulunmadığına dair bir görüş var, çünkü orada düzenli bir ordu vardı. Bununla birlikte, şövalyelik kurumu orada vardı. Şövalyelere giriş kesinlikle uygulanabilir kurallara göre gerçekleştirildi ve herhangi bir layık olaya, örneğin düşmana karşı bir taç giyme veya büyük bir zafer için zaman verildi. “Şövalyelikle ilgili talimatlar” (orijinal belge korunmuştur!) Bize, feodal lordların arasından gelen kişilerin şövalyeliğe, 14 yıllarına adanmış olduğu yazılı olduğu bize ulaştı. Dziavor altın renginde haç gösteren mavi kıyafetler giydi ve bakanlığını belirleyen bir süvari. Bu durumda, şövalyelik iki saftaydı - en yüksek ve en düşük. Peki, kim ne rütbesine girdi, öncelikle ... arazi tutuşunun hacmine bağlıydı.
Piyade adamları- "ramiki"
Savaş sırasında, hem vatandaşlar hem de köylüler Ramic piyadelerinin (Ermeni "sıradan insanlar") görevlendirildiği orduya alındı. Tam seferberlik sayesinde, 80 - 100'ta binlerce kişiden oluşan bir orduyu (bize ulaşan kaynaklara göre) toplamak mümkündü. Süvarilere ek olarak, okçuların yanı sıra asker, hizmetçi ve askeri doktorların görevlileri de vardı. Çağrının ardından asilliğe mensup olmayan genç savaşçılar askeri eğitimdi.
Denize nişanlandı!
Denizde, Ermenistan Akdeniz'de egemen olmak için sürekli olarak Cenova ve Venedik ile rekabet etti ve çoğu zaman onlarla savaştı. Bu savaşlar genellikle Kilikya Ermenistan'ın toprak sularında ve kıyılarında meydana gelmiştir. Çok sayıda hem Ermeni hem de yabancı görgü tanıklığı bu olayların kronikleri (Sanuto, Dandolo, Ceneviz anonimi, Hetum ve diğerleri) bize geldi, bu yüzden bugün bu savaşların iniş ve çıkışları hakkında biraz bilgi sahibi olduk. Gemiler Ermeni tersanelerinde inşa edildi, denizciler de Ermeni idi ve Ermeni tüccarları Cenevizliler ve Venediklilerden aşağı olmayan cesur denizcilerdi!
Figür rekonstrüksiyonu M. Gorelika. Ermeni askerini sağ alt tarafa çekmek için kimin ve nereden aldığını görmek kolaydır. (Görelik, M. Avrasya Savaşçıları: MÖ VIII. Yüzyıldan, XVII. Yüzyıl'a. L.: Montvert Yayınları, 1995.)
Talep edilen paralı askerler
Paralı asker birimlerinin büyük bir kısmının, Ermenilerin kompakt ikamet ettiği bölgelerle Ortadoğu'nun birçok bölgesine gelmesi de ilginçtir. Haçlı devletlerinde görev yapanların çoğu muhtemelen Kilikya, Toros ya da Küçük Ermenistan bölgeleridir ve Ermeni paralı askerleri süvari ve piyadelerde savaştılar. Ermeniler uzun süredir Bizans ordusunda önemli bir rol oynadılar. Örneğin, yaklaşık 50 000 Ermeni milislerinin, yalnızca 1044 yılında Bizans makamları tarafından dağıtılması gerekiyordu, ancak diğer Ermeni birliklerinin, özellikle batı Kilikya'nın vaşal prenslerinden, hala Bizans imparatorlarının hizmetinde olduğu ve bir yüzyıldan daha uzun süredir hizmette olduğu sanılıyordu.
Ancak Ermeniler, Bizans düşmanlarının ordularında da dikkat çekiyorlardı. Örneğin, Ermeniler, Selçukluların işgalinin ilk aşaması sırasında Bizans'a karşı müttefiki olarak Selçuk-Roma birliklerinde (Türkiye Anadolu) görev yaptı ve ardından yeni fatihlere teslim oldu. Aslında, Ermeni asaletinin önemli bir kısmı orjinal Doğu Anadolu anavatanından asla kaçmadı ve sonrasında yavaş yavaş da olsa Selçuklu askeri seçkinleri tarafından emildi. Ermeniler, Selçuklularla ve Moğollarla ve aynı Moğollarla savaşan Memlüklere karşı yan yana savaştılar! Bunlar paradokslar. hikayeler...
Aynı Suriye'de Ermeniler, Sultan Nur ad-Din ordularında ve mirasçılarında okçuluk yaptı. Ayrıca, 1138’te Şam’da bulunan Ermeni süvarilerinin kadrosunun, Mesih'in güneş olduğuna inandığı iddia edilen Arevorik olarak bilinen dev bir mezhebe ait olması da ilginç. Yani, sekreterlerin ve o zamanların bile kendi askeri mühimmatları vardı ve dünyayı terk eden ve paçavra kılığına giren sadece fanatikler bırakmadılar. Ancak, Ermenilerin Müslüman dünyadaki asıl rolü, zaman zaman gerçekte bu ülkeyi yönettikleri Fatimid Mısır'da oynamaktı.
Ortaçağ kronikçilerinin raporu ...
Ermeni ordusunun büyüklüğü ne kadardı? Böylece, 9. -10. Yüzyılların başında yaşayan tarihçi Tovma Artsruni'ye göre, Smbat'ın emri altında ... 100-bininci ordusu vardı. Gagik I tahtına yükselme vesilesiyle Ani'nin başkentinde düzenlenen şenlikleri rapor eden Mateos Urhaezi: “O gün, iyi donanımlı, savaşta ünlü ve seçkin binlerce kişiden oluşan 100'tan oluşan birlikleri hakkında inceleme yaptı. Son derece cesur. " 974'te Kral Ashot III, paralı askerler içeren John Tzimiskes'in 80-bin ordusuna karşı toplandı. Ordu iki ana bölümden oluşuyordu - marzpetakan ve arkunakan. İlki ülke genelinde toplandı ve kumandan - marzpet veya marzpan'a tabi oldu. Çar Smbat I'in altında, marzpan bir Gurgen Artsruni idi, Gagik I - Ashot. Dahası, süvarilerin sayısı piyadelerin yarısı kadardı, yani tüm ordunun sayısının yaklaşık 1 / 3'iydi. Avrupa'da olduğu gibi, Çar ordusunun bir parçası olan feodal birliklerin kendi lordları, komutanları ve kendi bayraklarını ve aynı renkteki kıyafetleri vardı. Mesela, Kral Abbas askerleri (II. Vassal Smbate) kırmızı giysilidir.
Kilikya egemenlerinin kraliyet standardı.
Ermeni devletinin zayıflaması sırasında, 1040’te, çağdaşlarına göre Ermeni ordusunun sayısı, 30’in binlerce olduğunu belirtti. Ancak, bunların yalnızca başkent Ani ve çevresinde toplanan insanlar olduğu vurgulanmaktadır. Bugün bu rakamlara ne kadar güvenilebileceği bir başka soru.
Ermeniler usta inşaatçılar!
Ermenilerin yetenekli inşaatçılar olduğu ve erişilemeyen yerlerde güçlü kaleler inşa ettiği da bilinmektedir. Bu inşaatın bir sonucu olarak, Ermeni krallığının güçlü bir savunma kuşağı kemeri vardı: Syunik ve Artsakh kaleleri ve ayrıca Vaspurakan ve Mocca kaleleri doğuda ve güneydoğuda savundu, batıda Ermenistan Yüksek kaleleri ve Tsopka vardı. Başkent Ani'nin yanında, batıda Kars ve Artagers, Tignis ve Magasaberd batıda, Garni, Bjni ve Amberd kaleleri de güneyden ve doğudan yaklaşıyor.
Kaynaklar:
1. Görelik, M. Avrasya Savaşçıları: M.Ö. VIII. Yüzyıldan MS. L.: Montvert Yayınları, 1995.
2. Sukiasyan A.G. Kilikya Ermeni Devleti ve Hukuku Tarihi (XI-XIV. Yüzyıllar) / res. Ed. Z. G. Bashindzhagyan. Erivan: Mitk, 1969. C. 158-161.
3. Nicolle, D. Haçlı Çağının Silah ve Zırhı, 1050 - 1350. Birleşik Krallık. L.: Greenhill Kitapları. Vol. 2.
Devam edecek ...
- Yazar:
- Vyacheslav Shpakovsky
- Bu serideki makaleler:
- Ortaçağ Macaristan Şövalyesi
Ortaçağ Balkan Şövalyesi
Üç yüzyıl şövalyeleri ve şövalyeleri. Outremer Şövalyeleri
Üç yüzyıl şövalyeleri ve şövalyeleri. Güney İtalya ve Sicilya Şövalyeleri 1050-1350.
Üç yüzyıl şövalyeleri ve şövalyeleri. 11’in bir parçası. İtalya Şövalyeleri 1050-1350.
Üç yüzyıl şövalyeleri ve şövalyeleri. 10’in bir parçası. Arelat Krallığı Şövalyeleri
Üç yüzyıl şövalyeleri ve şövalyeleri. 9’in bir parçası. Cermen effigii
Üç yüzyıl şövalyeleri ve şövalyeleri. 8’in bir parçası. Kutsal Roma İmparatorluğu Şövalyeleri
Üç yüzyıl şövalyeleri ve şövalyeleri. 7’in bir parçası. İspanya Şövalyeleri: Leon, Kastilya ve Portekiz
Üç yüzyıl şövalyeleri ve şövalyeleri. İspanya Şövalyeleri: Aragon, Navarre ve Catalonia (bölüm 6)
Üç yüzyıl şövalyeleri ve şövalyeleri. CH 5. Fransa Şövalyeleri. Orta ve güney bölgeler
Üç yüzyıl şövalyeleri ve şövalyeleri. İrlanda Şövalyeleri (bölüm 4)
Üç yüzyıl şövalyeleri ve şövalyeleri. İskoçya Şövalyeleri (bölüm 3)
Üç yüzyıl şövalyeleri ve şövalyeleri. Şövalyelik ve İngiltere ve Galler şövalyeleri. 2’in bir parçası
Üç yüzyıl şövalyeleri ve şövalyeleri. Şövalyelik ve kuzey Fransa şövalyeleri. 1’in bir parçası
Polonya şövalyeliği. Boleslav'dan Cesur'a, Vladislav Jagiellon'a
İskandinav şövalyeliği 1050-1350.
Baltık şövalyeleri ve şövalyeleri
Bulgar seçkinlerin savaşçıları 1050-1350
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter