Yeni Görünümler ve Perspektifler – Portekiz’de Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları
Neoliberalizm Etkisi
1980’ler Avrupa üniversitelerinin tarihinde bir dönüm noktasıydı. Bu on yıl, neoliberalizmin yeni Weltanschauung olarak ortaya çıkışını gördü. Sonraki 15 yıl boyunca, neoliberalizm, daha önce yönetim, toplum ve yüksek öğretim arasındaki ilişkiyi yöneten ve bunu önceki bir buçuk yüzyıl boyunca yapmış olan köklü paradigmayı devirdi.
Daha önceki paradigma en iyi şekilde ‘politik’ olarak tanımlanır. Hükümetin modernleşmesi, kamu yönetiminin profesyonelleşmesi ve ulusal kimliğin oluşturulmasıyla yakından ilgilendi. Bunda, Avrupa’daki Üniversite, Ulusun gelecekteki idari, profesyonel ve entelektüel seçkinlerinin yenilenmesini sağlamak için değişen derecelerde kendi kaderini tayin etmeyi garanti eden Devlet tarafından sağlanan bir kamu hizmeti olarak devralındı.
Buna karşın neoliberalizm, toplumun politik modernleşmesine değil, ekonominin esas olarak imalattan hizmete veya maddi olmayan ekonomiye dönüşümü yoluyla modernleşmesine odaklanır.
Neoliberalizm, 1970’lerin sonuna kadar Batı Avrupa Üniversitelerini şekillendiren siyasi ve tarihi paradigmadan belirgin bir kopuştur; Ulus Devletin bağımsız bir egemen varlık olarak daha az, Ulus Devletin bölgesel veya küresel olarak çeşitli şekillerde tanımlanan ekonomik bir düzende birbirine bağımlı bir birim olarak işgal ettiği yer ile ilgilenir.
Gerçekte neoliberal paradigma, hem kurumları hem de ilerlemeyi yöneten temel varsayımları tersine çevirdi. Siyasi paradigma kurumların ve Üniversitenin amacını ilerlemenin ön koşulları olarak sosyal istikrarı ve tutarlılığı desteklemek olarak kabul ederken, neoliberalizm bu ilişkiyi tepetaklak etti. Ekonomik verimlilik, performans ve çıktı, günümüzde sosyal istikrarın ön ve gerekli koşulu olarak kabul edilmektedir. Kısacası, Adam Smith, Thomas Hobbes’a karşı zafer kazandı.
Yeni paradigma altında Yüksek Öğrenim’in misyonu, sosyal davranış, sosyalleşme ve kültürlenme ile daha az ilgilidir; hizmet ve teknolojik olarak yönlendirilen bir ekonominin daha da büyük bir ölçekte ve daha geniş bir meslek yelpazesi için talep ettiği becerilerin sağlanmasıdır. çeşitlidir, ayrıca ‘sürekli alaka düzeyi beklentilerinde’ her zamankinden daha az istikrarlıdır. Bazıları, neoliberalizmin, gerçekte hiçbir zaman tamamen var olmayan bir pazarı yeniden tanıttığını savundu.
Ekonomik perspektiften bakıldığında, yüksek öğrenimin hiçbir zaman “piyasadan” tamamen ayrılmadığı kesinlikle doğru olsa da, siyasi paradigma büyük ölçüde kamu sektörü istihdamının “sabit fiyatlı işgücü piyasası”nı beslemeye hizmet etti. Gerçekte, kitlesel yüksek öğretim ve neoliberalizm birlikte, yalnızca yüksek öğretimin yanıt verdiği, o zamana kadar egemen olan pazarı parçalamaya hizmet etmedi. Aynı şekilde, bugün yüksek öğretimin uğraşmak zorunda olduğu pazarların çeşitliliğini de çoğalttı.
Piyasa, rekabet ve sergilenen kurumsal performans üçlüsü böylece Ulus Devlet düzeyinde yüksek öğretimin şekillenmesinde birincil rolü üstlendi. Bir buçuk yüzyılın büyük bir bölümünde Avrupa Ulus Devleti içinde yüksek öğrenimi siyasi, yasal ve kültürel bütünleşmenin en üst düzeyi olarak yönlendiren paradigmaya son verdi.
Tek kaçışlı perspektif
Perspektif Nedir
Perspektif Çizimler
3 kaçışlı perspektif
Çift kaçışlı perspektif
Perspektif Nasıl Çizilir
Perspektif Çeşitleri Nelerdir
Renk perspektifi
Avrupa’nın Yüksek Öğreniminde Yeni Görünümler ve Perspektifler
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, bu paradigma kayması farklı şekillerde yorumlanır: kamu politikasında bütçe açığı finansmanına ilişkin neo-Keynesyen konsensüsün sonu, Fildişi Kule üniversitesinin yıkılması, onun yerini Girişimci Üniversitenin alması ya da alternatif olarak zafer olarak alınır.
Hangi analitik bakış açısı seçilirse seçilsin, 1990’larda paradigma değişiminin Avrupa’daki üniversiteler için doğurduğu sonuçlar çok derindi: yüksek öğretimin özelleştirilmesi, aksi halde ‘maliyet paylaşımı’ deyimiyle bilinen ücretlerin getirilmesi daha yakın. ve akademik kalite, performans, üretkenlik ve çıktı üzerinde daha sıkı bir kamu denetimi, ‘liderlik ilkesinin’ yeniden canlandırılması ve üniversite yönetiminin sözde en iyi ticari uygulamalar etrafında yeniden düzenlenmesi yapılır.
Bu önlemler, egemen paradigma, küresel değilse de bölgesel bir ekonomi içinde belirlenen bir ekonomik amaca karşıt olarak, siyasi bir mantığa uyduğunda, Ulus Devlet üniversitesinin yerine getirdiği daha geniş kolektif kültürel misyona karşı yerleştirildiğinde daha da radikal görünür.
Daha önceki siyasi paradigma on dokuzuncu ve yirminci yüzyıllarda ağırlık ve öz kazanırken, üniversite Ulusun entelektüel belleğinin ve dolayısıyla kimliğinin koruyucusu olarak hizmet etti. Her ikisi de ulusal benlik imajını oluşturan ve bu kolektif kimliğin parçası olma bilincini oluşturan bilimsel, edebi, sanatsal ve politik başarılara dayanıyordu.
Üniversite ayrıca toplumda “değer tahsis eden organlar” oluşturanları Kanun, Kilise, Tıp Mesleği ve ayrıca liyakat ilkesine sıkı sıkıya dayanan bir ulusal kamu hizmeti hazırladı, eğitti ve sosyalleştirdi. Bu son işlevler hala bir Ulusun yüksek öğrenim kurumları arasında daha eski ve daha prestijli olanlarla ilgili ve sıklıkla karakterize edilirken, üniversitenin şimdi yerine getirmesi gereken merkezi görevle, yani öncelikle özel sektöre yönelik hizmetlerin sağlanmasıyla karşılaştırıldığında marjinal hale geldiler.
Gerekçede Dört Nokta
Avrupa üniversitelerini şekillendiren geniş eğilimler arasındaki bu özet gezinin basit bir amacı var. Bu, hem bu çalışmanın mantığını hem de bizim bu konuda izlediğimiz yolu yöneten temel ve açık bir gerçeği ifade etmektir.
Bu apaçık gerçek basitçe şudur: Avrupa Boyutunun amaçladığı ve temsil ettiği tamamlayıcılık, entegrasyon veya işbirliğinin derecesinden bağımsız olarak, bazıları arasında moda olan şu argümana rağmen, yüksek öğretim kendisini Ulus Devletteki köklerinden ayırmamıştır. son 20 yılda Ulus Devletin yaşayabilirliğinde ciddi bir zayıflama görüldü.
Gerçek ortaya çıktıysa, komşularının eksikliklerini gidermek için bir yüksek öğretim sisteminin gücü için değişim ve işbirliği yoluyla kapasitenin tamamlayıcılığı iki yöne işaret eder. Üniversitelerinin ‘uzayılmasını’ bunun ötesine taşımak için genişletmenin getirdiği potansiyel ve önem konusunda yeni bir farkındalık geliştirdiğinden, Ulus Devlet içinde yüksek öğretimin güçlendirilmesine de katkıda bulunabilir.
Buna, bu durumda belirli bir Millete, Portekiz’e odaklanmak için başka bir gerekçe eklenebilir. Zira, Avrupa Boyutunun devam eden yüksek öğrenim destanında bir sonraki aşama olarak önemini inkar ederek hiç kimse nefeslerini boşa harcamazken, hedeflerinin ve niyetinin somut sonuçlara ve uygulamalara ne ölçüde dönüştüğü, bireysel Ulus Devlet içinde hala belirlenir. her zaman onun tarafından.
Bu perspektiften bakıldığında, Ulus Devlet inisiyatiflerinin aksine “Avrupalı”nın elde edeceği “başarı” ne olursa olsun, Ulus Devlet düzeyindeki kadere, kabule ve benimsenmeye bağlıdır.
Değerlendirme ve kamuya hesap verme sorumluluğunun günün sloganı olduğu bir zamanda, Ulus Devlet yüksek öğretim sisteminin tam anlamıyla Avrupa düzeyindeki girişimlerde yer alan amaçların, hedeflerin ve ilkelerin kendileri olduğu asit testi olarak durduğu her zamankinden daha fazla tartışılabilir. Benlikler, genellikle fırlatmalarına eşlik eden abartılı retorik yoluyla inanca yüklenmek yerine, dengede tartıldı.