Kadınlar Neden Ev Endişesi Yaşıyor?
Ve erkeklerin daha fazlasını yapmasını nasıl sağlarız.
Neredeyse on yıldır ev işlerinde ve çocuk bakımında heteroseksüel çiftler arasındaki cinsiyet farkı hakkında yazıyorum ve her geçen gün daha fazla erkek kendi payına düşeni yapmak için adım atarken, sinir bozucu derecede dengesiz kalan bir şey var: zihinsel yük, ki bu ebeveynliğin bir parçası olan kaygı ve planlamanın çoğunlukla görünmez bir bileşimi.
Bunu kendi hayatımda genellikle tarif etme şeklim şudur: Kocamı Ocak ayındaki yaz kampını ya da sabunluklar için yedeklerimiz bittiğinde (görünüşe göre, ortak bir yakınma!) düşünmeye zorlayamam. Başka bir deyişle, beynimi ona ihraç edemem. Ev işlerinin çoğunda oldukça eşitiz – muhtemelen ben daha çok ev işi yapıyorum ve o daha çok çocuk bakımı yapıyor ama dengemiz konusunda kendimizi iyi hissediyoruz. Ve yine de, zihinsel yük daha çok benim üzerimde.
Burada üç yıl sonra evinden taşındığını tweetleyen kadını ve kocasının şunu söylediğini düşünmek için çok fazla zaman harcıyorum: Lavabodaki sabunlukta sabunun hiç bitmediğine inanabiliyor musun?
— AC Shilton (@ACShilton) 14 Nisan 2021
Bu konunun tehlikeli olması nedeniyle, Ph.D. Allison Daminger’in çalışmalarını okumak beni heyecanlandırdı. Harvard Üniversitesi’nde sosyoloji ve sosyal politika adayı. American Sociological Review’da zihinsel yükü – sosyolojik terimlerle "bilişsel emek"i – dört bölüme ayıran bir makale yayınladı: tahmin et, tanımla, karar ver, izle.
Yaz kampı örneğini kullanıyorsak, "öngörmek" yaz için seçenekler dolmadan önce düşünmeye başlamamız gerektiğini fark etmektir; “tanımla”, ailemizin ihtiyaçlarına uygun kamp türlerini araştırmak; “karar” kampı seçmektir; ve "monitör" çocukların kaydolduğundan ve tıbbi formlarının gönderildiğinden emin olmaktır.
Daminger bu makale için 35 çiftle derinlemesine tartışmalar yürüttü ve sürecin en fazla dengesiz olan iki bölümünün “öngörmek” ve “izlemek” olduğunu buldu – bu adımların büyük çoğunluğunu kadınlar yapıyor. “Tanıma” ve “karar verme”, erkekler ve kadınlar tarafından ortaklaşa yapılma eğilimindedir. Daminger ile çalışması ve ebeveynlerin bilişsel emeklerini nasıl eşitlemeye çalışabilecekleri hakkında konuştum; konuşmamızın yoğunlaştırılmış ve düzenlenmiş bir versiyonu aşağıdadır.
Jessica Grose: Zihinsel yükü dört ayrı kategoriye ayırma şekline bayıldım ve en büyük cinsiyet eşitsizliğinin "öngörü" ve "izleme"de olduğunu merak ettim. Bana bundan biraz daha bahseder misin?
A.D.: Bu projeye başladığımda danışmanlarımın biraz endişelendiği şeylerden biri şuydu: Sadece kadınların bundan daha fazlasını yaptığını göreceksiniz. Bu nasıl ilginç? Bunu içgüdüsel olarak biliyoruz.
İşte bu yüzden gerçekten sadece "kadınlar daha fazlasını yapar" değil, tam olarak neyi daha çok yapıyorlar? Ve giderek daha az cinsiyetçi olan yönleri var mı?
Çoğu durumda, belirli bir düzeye yükselen karar vermenin çok işbirlikçi olduğunu gördüm. Yani, akşam yemeğinde ne yiyeceğimize karar vermek değil, nasıl ebeveynlik yapacağımıza, çocuğumuzu okula nereye göndereceğimize dair kararlar, bunun gibi şeyler. İlerlemeden önce her iki ortağa da danışıldı.
Ancak konuyu gündeme getirme eylemi, kararların alınmasından sonra arka planda olduğu kadar, kadınların da ezici bir çoğunlukla yaptığı bir şey gibi görünüyordu. Ve bu doğruydu, evin bakımı gibi yaşam alanlarında bile, her iki taraf için de olukları temizlemekten nihai olarak adamın sorumlu olduğu oldukça açıktı.
Kadınların anteni sürekli yukarıda ve bu şeyleri arıyor gibiydi. Oysa erkekler, eşleri onları sorun hakkında uyardıktan sonra yardım etmekten genellikle çok mutluydu ve sonunda kendi başlarına halledebilirlerdi, ancak kadınlar sürekli olarak oraya önce gidiyorlardı ve ya kendileri yapıyor ya da şöyle diyorlardı: “Hey, bu halletmen gereken şey. Bunu düşünüyor musun?”
1 milyon dolarlık soru bu konuda ne yapılacağıdır.
J.G.: Ne zaman bu konu hakkında yazsam, insanlar hep bunu bilmek ister!
A.D.: İlk adımlardan biri bu çalışmayı açıklığa kavuşturmaktır. Araştırmamdaki amacımın bir kısmı, insanların bu eşitsizlikler hakkında konuşacak dile sahip olmalarına yardımcı olmak. Ev için daha fazlasını yaptığınızı hissedebilirsiniz, ancak buna parmak koymak zor çünkü kocanız bulaşık ve yemek pişirme konusunda çok yardımcı oluyor. Dile sahip olmak ilk adımdır, ancak elbette bu yeterli olmayacaktır.
Bunun ötesinde, bu görevlerin her birinin neyi gerektirdiği konusunda açık olmak ve hem fiziksel hem de bilişsel emeği buna dahil etmek. Yani, bir ortak çamaşırhaneden sorumluysa, bu aynı zamanda deterjan tedarikini izlemekten de sorumlu oldukları anlamına mı gelir? Bazen gerçekten ayrıntılı olmanız ve ortak bir kabul edilebilir uygulama standardının ne olduğu konusunda anlaşmanız gerekir. Bence Eve Rodsky’nin “Fair Play” kitabı, görevleri atarken bahsetmek konusunda gerçekten güzel bir iş çıkarıyor, sadece bireysel işleri değil, tüm sorumluluk alanlarını delege etmeniz gerekiyor.
Ek olarak, çiftlerle konuşurken bulduğum şeylerden biri, bilişsel emeği neredeyse birey olarak kim olduklarının bir ifadesi olarak anlamalarıdır. Bağlam ve mizaç arasında bu etkileşim var. Benim örneğimde, açıkça ileriyi planlayabilen ve organize olabilen ve meslekleri için tüm bu yönetici işlev çalışmalarını yapan her türden erkek var. Ve yine de aynı özellikler evde aktif değildir. Kendimizi anlama şeklimiz, değişmenin neden bu kadar zor olduğunun büyük bir kısmıdır, ancak gerçek yeteneklerin sınırlama olduğunu düşünmüyorum.
J.G.: Kültürel olarak iyi anneliği endişelenmek ve bu tür zihinsel emek yapmak olarak tanımladığımız için mi, iyi babalığı tamamen aynı şekilde tanımlamadığımız için mi?
A.D.: Bence bu kesinlikle doğru. Katılımcılarımdan sık sık duyduğum şeylerden biri, "O endişeli, gergin." Ve bence bunun bir kısmı, bir şeyler ters giderse, örneğin çocuk o gün okul için ihtiyaç duyduğu malzemelerle hazırlanmazsa, hesabı annesine kesilecek.
Kaynakça
Bu makale Jessica Grose tarafından yazılmıştır. Makalenin orijinal versiyonuna buradan ulaşabilirsiniz.