İnsanları birleştiren duygular, ayıran fikirlerdir. Duygular bizi bir araya getiren basit bir bağdır. Fikirler ise çeşitlilik prensibinin temsilcisidir ve bu yüzden insanları çeşitli gruplara ayırırlar.
Gençliğin dostluğunu meydana getiren duygulardır. Yaşlılığın hiziplerini de yaratan fikirlerdir. Eğer bunun vaktinde farkına varabilir ve başkalarına daha toleranslı bir gözle bakacak şekilde düşüncelerimizi eğitebilirsek daha barışçı bir mizaca sahip olur ve fikirlerin dağıttığı insanları his bağları ile bağlamaya muvaffak oluruz.
***
Her kuş, kanatlarını çırparken kendini izleyen kuşu yükselten bir güç yaratır. Bütün sürü "V" şeklinde uçarak, kuşların ayrı ayrı uçacağı duruma göre %71 daha hızlı uçar. Ortak bir yön ve birlik duygusunu paylaşan kişiler hedeflerine daha çabuk ve kolay ulaşabilirler. Çünkü birbirlerinin kaldırma kuvveti üzerinde yükselmektedir. Bir "Kaz" bu grubun dışına çıkarsa, yalnız yol almanın sürtünme kuvvetini hemen hisseder ve öndeki kuşların kaldırma kuvvetinden yararlanmak için hızlıca oluşuma döner. Kazlar gibi bizler de aynı doğrultuya yöneldiğimiz kişilerle birlik olup en uygun grubu yaratırsak, ayrıca onların yardımına açık ve yardım etmeye istekli olursak başarı olasılığımız artmaz mı?
Öncü "kaz" yorulduğunda yerini başka bir kaza bırakarak gruba geri katılır. Bu durumda insanların da zorlu işlerinde nöbetleşe çalışmaları yaralı olmaz mı?
Kazlar gibi insanlar da birbirine bağımlı değilmidir? Arkadaki kazlar hızlarını yüksek tutmaları için öndekilere seslenerek onları yüreklendirir. Bizim de arkadan seslenmemizin yüreklendirme niteliğinde olması gerekmez mi?
Son olarak, bir kaz hastalanır veya yolda yaralanarak yere düşerse, iki kaz ona eskortluk ederek o iyileşene veya ölene kadar yanında beklerler aksi halde ayrılmazlar.