Latince agora “açık kamusal alanlar” anlamına gelir, ancak aslında agorafobiyi kamusal yaşamdan uzaklaştıran panik atak korkusudur. Ani adrenalin artışları ve rastgele tetiklenmemiş terör büyüleri tipik olarak terapi ve Xanax gibi benzodiazepinlerle tedavi edilir, ancak iyileşme konusunda en büyük adımları özel bir pilotun yardımıyla yaptım.
İlk bölümüm, uzay mekiği programında yapısal mühendis olarak işe alındıktan kısa bir süre sonra geldi. Columbia bir yıl önce düşmüştü ve Keşif geri dönüşünün ilk aşamalarındaydı. Kaliforniya’da tedarikçilerle bir kasırga turunu yeni tamamlamıştım ve ani bir düşüşün acele vücudumdan geçtiğinde bir Delta Airlines 767’nin kanadının altında Arizona çölünü izliyordum. Koltuğu kavradım ve uçak serbest düşüşten toparlanmaya, keskin bir tırmanışa ve yavaş, yuvarlanmaya doğru savrulurken, hastalanmamak için gözlerimi kapattım.
Motorlar perdeyi yüksek bir vınlamadan düşük bir uğultuya çevirdi ve tekrar geri geldi. Öndeki pilotları alarmlarla ve tepkisiz kontrollerle savaşırken, Phoenix kulesindeki kontrolörleri iniş izni için çağırarak hayal ettim. Bu arada şu düşünceyi durduramadım: Bu daha önce olmuştu. Aynı uçak, aynı yolcular, aşağıda aynı boş çöl. Bu daha önce olmuştu ve bir şekilde nasıl biteceğini biliyordum.
Gözlerimi açtığımda kabin beklediğim kaosla dolu değildi. İnsanlar gazete okuyor, dizüstü bilgisayarlara yazı yazıyorlardı… Yanımdaki adam hafifçe horluyordu.
Florida’da bir doktor panik ataklarını açıkladı. Zararlı değiller, dedi, sadece rahatsız. Hızlanan nabız ve tünel görüşü birkaç dakikadan fazla sürse bile panik ataktan ölemezsiniz. Panik ataklar daha ciddi zihinsel bozukluklara yol açmaz. Genellikle bir saldırının en acil tedavisinin içinde bulunduğunuz durumdan çıkıp kaygının yok olmasına izin vermek olduğunu söyledi.
Sonraki hafta, başka bir iş gezisi beni Orlando International’a geri getirdi. Bu sefer Jet A’nın kokusu ve rölantide çalışan motorların uğultusu, diğer yolcuları jet yolundan aşağıya ve kabine kadar takip etsem daha büyük sarsıntıları tehdit eden küçük kaygı gümbürtülerini, artçı panik şoklarını tetikledi. Kapı görevlisi son biniş çağrısının duyurusunu yaptı ve hala bir yolcu daha beklediklerini ekledi. Uçağa binmenin psikolojik acısını, iş gezisine çıkmamanın mesleki riskleriyle tartarak, kafamda doktorun güvencelerinden geçtim. Kapı görevlisi mikrofonunu tekrar kaldırdı ve adımı seslendi. Kapısının 15 metre yakınında oturan tek yolcu olan bana baktı ve terminalin geri kalanına bunun Alabama, Huntsville’e uçmak için 2515 sefer sayılı uçağa binmek için son şansım olacağını bildirdi.
Ayağa kalktım, çantalarımı topladım ve uzaklaştım. Dakikalar sonra, uçağımın kapıdan geri çekilmesini izledim. Piste doğru ilerlerken paniğim azaldı ve yarım ömür boyu pencere koltukları, sık uçuş milleri ve kırmızı göz uçuşlarından sonra artık uçmaktan korktuğumu fark ettim.
Önümüzdeki birkaç ay boyunca, süreç çeşitli yerlerde değişen derecelerde tekrarlandı. Bir marketteki küçük bir panik atak, fast food için geçici bir tercih doğururken, bir sinema salonundaki daha büyük bir atak beni bir video kiralayanına dönüştürür. Büyüyen yapılamazlar listeme eklenenler ne olursa olsun, en çok uçmayı kaçırdım.
Anksiyete emirlerinin bilişsel davranışçı tedavisinde uzmanlaşmış bir psikolog olan Elke Zuercher-White’a göre, “Agorafobi, esasen dışsal durumlarda içsel duyumlar korkusunu içerir. Her iki bileşenin de tedavi edilmesi gerekir. Panik ataklar, korkulan hisleri uyandıran küçük egzersizlerle tedavi edilir. Bir kişi maruz kalmaya istekli olduğunda [to what they fear] kaygıya rağmen, kişi kaygısının üstesinden gelmeye başlar. Günlük, düşük tehdit durumlarında bize karşı olmaktansa gerçek hayattaki tehlikede kaygının bizim için çalışmasına izin vermeyi öğrenmeliyiz. “
Eyaletler arası yolda araba sürmek sorun ise, sadece garaj yolunuzda bir arabanın içinde oturarak başlayın. Sonra bloğun etrafından dolaşıyorsun. Yavaş yavaş sokaklara, iki şeritli otoyollara ve eyaletlerarası yollara doğru ilerliyorsunuz, böylece her adım sizi aynı anda vurulmadan korkuya daha da yakınlaştırıyor. Uçmak kadar basit değil. Zuercher-White’ın dediği gibi, “Uçmak ya hep ya hiç teşhirdir.” Piste taksiyle çıkıp, bir sonraki kavşakta sizi bırakması için uçuş görevlisini arayamazsınız.
kaynak: airspacemag.com