Porselen, bu tür anıtsal besteleri bile yaratmanıza izin veren gerçekten eşsiz bir malzemedir. Ünlü Dresden sanat galerisinin açılışında bunu “küçük” (ve o kadar küçük!) Görebilirsiniz.
İnsanlık tarihinde bir ya da iki kez değil, başarılı savaşların belirli bir ülkede sanatın yükselişine dönüştüğü ortaya çıktı. Romalılar Yunanistan'ı fethetti ve sanatı tarafından fethedildi. Onu kopyalamaya başladılar, böylece bugün antik Yunan heykellerinin çoğu yalnızca Roma kopyalarında biliniyor. Rönesans, buna Avrupa'ya ve aynı İtalya'ya zarar veren condottieri'ye yeni bir ivme kazandırdı, ancak ortaya çıkan sanat severlere para verdi ve onlara, Papa'nın bile sanatçıya bıraktığı bir fırçayı vermek için caydırmayacakları çok saygı duyulan sanatçılara ve heykeltraşlara para verdiler. Yani, savaş ve soygundan elde edilen para saraylara ve güzel tablolara gitti ve birinin ter ve gözyaşları kimseyle ilgilenmedi.
Muhteşem tablolarla kaplı bu büyük porselen Çin vazoları da var. Sarayları ve av evleri için bu tür ürünlerin Avrupa'nın tüm hükümdarlarını almaya çalışması şaşırtıcı değil.
Daha fazla - daha fazla! Ülkede bulunan antikalardan ve yurttaşlarının yarattıklarından bıkmış olan Avrupalılar, bizi büyüleyen ve silahlara saldıran yeni ürünler aramak için denizaşırı yola çıktılar. 4 Mayıs'taki Seringapatam'ın son ve kararlı savaşı olan 1799, İngilizlerin tamamen yağmaladığı bir zafer kazandı. Altın ve değerli taş yığınlarına ek olarak, Tipu Sultan’ın kişisel eşyaları, lüks hançerleri ve kılıçları, ateşli silahları da dahil olmak üzere İngiltere’ye çok sayıda sanat eseri getirildi. silâh ve zengin kıyafetler. Bugün, ihraç edilenlerin önemli bir kısmı, İngiliz kraliyet ailesine ve Victoria ve Albert Müzesi'ne ait koleksiyonların bir parçası. Doğru, o zaman bu eşyalardan bazıları açık artırmada satın alındı ve Hindistan'a geri döndü. Böylece, 2004'te ünlü kılıç Tipu Sultan, Sotby'nin Hintli likörü üreticisi Vijay Mallier'ı açık artırmada satın aldı.
Bunların gerçek çiçekler olduğunu mu düşünüyorsun? Hiç de değil! Porselen sadece bir çin!
Fakat daha da Hindistan, XVIII yüzyılın başından önce bile Hollandalı, Portekizli ve İngiliz tüccarların Avrupa'ya porselen ithal ettiği Çin'i bıraktı. Aynı zamanda, yani XVII. Yüzyılın sonunda, Avrupa'da ve Çin porselenleri için bir moda vardı. Ancak Avrupalılar üretimlerinin sırrını öğrenmeye çalışmadıkları için Çin, 6. yüzyıla kadar olan sert porselenlerin yapımında ustalaşmasına rağmen, sıkı bir gizlilik içinde kaldı. Aslında Avrupalılar porselenlere Marco Polo tarafından tanıtıldı, ancak o zaman kitlesel malzemeler konusunda bir soru yoktu. Şimdi, birbiri ardına bir gemi denizden Avrupa'ya yelken açtı ve onların mallarında belki de Çin ve Japon porselenleri belki de en değerli kargo oldu.
Yirminci yüzyılın başlarında Çin porselenleri. "Yumuşak" kategorisine ait, bu yüzden kalın duvarlı. Fakat resim çok ince.
Bu hizmet Avrupa’ya ihracat için tasarlanmıştı, o yüzden bir sütçü var.
Japonların kendileri, porselen üretim teknolojisini yılın sonlarına doğru 1500 civarında Çinlilerden ödünç aldılar. Japon porselenlerinin Hollanda gemilerine yüklendiği liman adına "imari" adı verildi. Japon porselenleri Çinlilerin kalitesinden daha düşüktü ancak dekorasyonu daha zengindi. Çinlilerin kullandığı renklerin yanı sıra, altınla ilk boyayan Japonlar oldu.
Japon çay ve kahve servisi, özellikle yabancılar için yapılmış. Her bir kabın dibinde bir Japon kadınının yazılı bir portresi var ve duvarlar renkli engoblarla boyanmış. Dahası, eğer tüm bardaklar ve tabaklar aynı ise, o zaman resim hiç farklı değildir. Bir ejderhayı canlandırdığı açık, ama ikisi birbirine benzemiyor, her biri farklı görünüyor, bıyık ve kanatlar. Ayrıca, bu hizmetin resminde kullanılan kilin bir kısmı beyaz ve gözeneklidir. Bu nedenle, damlamaları ondan yıkamak mümkün değildir! Ama bu sadece Japonların iyi görünmesi! Bulaşıkları kullandıkları ve “yaşlı” olduğu hemen belli oluyor. Emayede minik köz yamaları var, yani, "el ateşi"!
Avrupa'daki porseleni onuruyla takdir eden ilk kişi, Bomboli'nin ünlü Florentine bahçelerinde 1575'te “yumuşak porselen” üretimini düzenleyen muhteşem Duke Francesco I di Medici idi. “Medici porselen” olarak adlandırıldı ve onu Vincenz'den kilden yaptı. Bununla birlikte, yarı saydam olmasına rağmen, beyaz değildi, görünüşte sarımsıydı. “Medici porseleninden” 50'ten daha fazla ürün korunmuş ve bunun ilk Avrupa porselen olduğu söylenebilir, sadece kalite ve görünüm açısından hala Çinlilerden daha düşük olduğu söylenebilir. Ardından İngiltere ve Fransa'da porselen üretimini organize etmeye çalıştılar, ancak başarılı olmadılar. Gizem bir gizem kaldı!
Peki, yaşayan maymunları sarayda tutmak imkansız ya da çok zahmetli ise, kimse porselen olanları saklamak için canını sıkmaz!
Polonya Kralı ve Sakson Seçmeni Augustus Bilimlerin güçlü bir patronu ve çok savaştı, aynı zamanda hevesli bir koleksiyoncuydu. Ordu için paraya ihtiyaç vardı, para toplama için daha çok ihtiyaç vardı, bu yüzden Johann Böttger adında biri “cıvaların altına dönüşmesini” gösterdiğini gösterdiğinde çok mutluydu. Naif Elector, fiziksel olarak istisnai olarak güçlü olmasına rağmen - bir demir pokeri bir halkaya çevirebileceğini söylüyor, görünüşe göre çok güçlü değildi, çünkü Böttger'e zengin bir şekilde para vermeden önce baron unvanını verdi. Ve o da çok zekice değildi, çünkü hemen vahşi bir yaşam sürmeye başladı ve hükümdarın verdiği sözü yerine getirmemesine aldırmadı. Bu nedenle, para da olmadığını görmek ve müttefikinin Büyük Peter’in yükümlülüklerini yerine getirememesi konusunda utanmak, 1701’ta, ümitsiz simyacının tutuklanmasını emretti ve onu “altın ev” e koydu. selefi - başka bir simyacı Johann Kunkel tarafından tutuldu. Altın madenciliğinde Böttger, 1704 yılına kadar çalıştı, ancak tahıl alamadığı açık.
Ve burada olduğu gibi Augusta’nın şafağa dayandığı söylenebilir - kendi porselen üretimini kurmaya karar verdi ve aynı zamanda hazinesini ve koleksiyonunu doldurdu.
1704’te Böttger, Sakson İsviçre’de bulunan Königstein’in kalesine, matematik ve fizikle uğraşan ve ayrıca porselenlerin kurulduğu bir cam fabrikasına sahip olan Kont E.V. Von Chirngauz, Saksonya'daki üretimi için uygun hammadde arayışı içinde olduğu ve Böttger'in bilgisini değerlendirdiği için onu şirkete götürmesiyle de meşguldü.
Ortadaki yemek Avrupa'da popüler olan "chinoiserie" tarzı yani "Çin'in altında" yapılır.
Bir yıl içinde, von Chirngauz ve Böttger, yüksek oranda demir oksitler içeren Plauen'den kırmızı kil “bolus” un kullanıldığı kırmızı (veya jasper) porselenlerini yapmayı başardı. Jasper porselenden yapılmış sofra takımları kıymetli jasper'den yapılmışa benzemekte ve dışbükey desen ve ejderhalarla Çin tarzında dekore edilmiştir. Daha sonra, bu porselen “Bettgerovsky” olarak adlandırıldı.
Kırmızı "Bettgerovsky" porselen cezve (1720 öncesi).
Ne korkunç bir gergedan, değil mi? Ayrıca, genellikle gerçek bir taş gibi görünen porselen “Byotgerovsky” porseleninden de yapılmıştır.
Bu başarı Augusta'ya ilham verdi ve Dresden'de 1707'te özel bir laboratuvarı donatması için para verdi. Porselen üretimi için üç ana bileşenin gerekli olduğu tespit edildi: Schneeberg bölgesinden kaolin ve Aue, akı olarak feldispat ve kaymaktaşı, ilk karışımın optimum bileşimi ve kavurma şartlarının. 1708 yılında, on iki saatlik kızartmanın ardından, ilk porselen sünger kek plakalarını almak mümkündü. Bu, Böttger'in deneylerinin günlüğünde kaydedildiğinden, Avrupa katı porseleninin doğum zamanı bir saat olarak biliniyor. Böylece o dönemin en pahalı sırlarından biri ortaya çıktı. Aynı zamanda, yeni Avrupa katı porselenleri, kaliteli Çin porseleninin yumuşak çeşitlerini aştı. 1708'te Chirnhaus dizanteriden öldü ve Bettger yalnız çalışmaya devam etti. Porselen ürünlerin üretim teknolojisinde hata ayıkladı ve sır tarifi icat etti ve tarifi bugün hala kullanılıyor.
Sözde "kraliyet porselenleri", kraliyet ve ustaca armalarla süslenmiş.
Peki, bu turistlerin ihtiyaçlarına göre atık bir "porselen" dir. Böyle bir hatıra plakası bile almadan birisinin Meissen'den ayrılması pek mümkün değil!
Bundan sonra, 1710'te Meissen'deki Albenhtsburg kalesinde bir yemek fabrikası düzenlendi ve dekorasyonu Çin illerinden birinin sanatsal tarzını taklit eden yemekler üretmeye başladı. Ancak Çin'den farklı olarak Maysen porseleninde kaolin içeriği daha fazladır, bu nedenle “zor” olarak kabul edilir.
Sadece bir porselen çardak ...
Daha sonra 1717'ta, kobaltlı porselen resmin sırrı keşfedildi. Ham kil için yeşil renk tonu uygulamaya başladılar, ancak ateş ettikten sonra parlak mavi bir renk kazandılar. Kobaltın yardımıyla, daha önce olduğu gibi, popüler Çin motifleri chinoiserie tarzında yeniden üretildi. Ancak kısa sürede ürünlerde kendi tabloları ortaya çıktı - örneğin: ünlü “soğan süsü” ve Meissen'deki tesiste “soğan” tarzındaki yemekler bugün hala üretiliyor.
Beyaz porselen vazo, Meissen (1713 - 1720).
Çeşitli toksik maddelerle karışmanın sağlığını baltalayan 1719 yılında, Bettger öldü ve kargaşada tutukluların porselen üretim sekreterlerinden biri olan Samuel Stoltsel, fabrikasını kurduğu Viyana'ya kaçmayı başardı.
Fakat burada, Elector Augustus, Güçlü'nin takma ismini tamamen boşuna alarak konuyla ilgilendi. Zamansız Samuel Stolzel'in ölümüne tehdit eden halkı, kaçakları Viyana'dan geri döndü ve sanatçı Johann Gregorius Gerold, kurfyust'un sağlam bir maaş vaat ettiği Meissen'e geldi. Ve bu durumda, o yanılmadı çünkü Herold Meissen porselenini geliştirebildi: kaymaktaşı yerini kuvars ve feldispatla değiştirdi, bunun sonucunda ateşlemeden sonra ürünlerin gerçekten kar beyazı olduğu ortaya çıktı. Sanatçının kendisi Japon tarzı "kakiemon" da çalışmayı tercih etti. Renk paleti oldukça sınırlıydı, ancak Herold renk paletini birkaç yüz tonuna genişletti.
Johann Joachim Kendler'den rakamlar.
Meissen için 1731 yılı yeni ufuklar açtı: Johann Joachim Kendler girişimde çalışmaya başladı ve hayatında binden fazla kazandığı porselen heykeller yaratmaya başladı! Ve aynı hayvanları tam boyutlu olarak oydu. Ayrıca rokoko tarzında incirlerde nadiren canlı şeref hizmetçisi heykelleri de dahil olmak üzere saraylıların portrelerini yaptı. Ancak, hiçbir emir olmaz, heykel olmazdı. Ve tam o sırada Augustus Strong yine kendini ayırt etti. Gerçek figürlere benzeyecek porselenlerden hayvan figürleri sipariş etmeye karar verdi. Ve Candler bu emri yerine getirdi ama Augustus öldü ve Japon Sarayı için tüm planlar bir gecede çöktü.
Candler'ın tür kompozisyonları büyük canlılığı için dikkat çekiciydi ve büyük talep görüyordu. Elbette onları toplamak mümkün, ancak müzelerdeki eski tüfekler bile daha ucuz.
Daha sonra büyük bir talep gören tür kompozisyonları aldı: o ve o yıllarda moda olan çoban figürleri, ayrı ayrı ve gruplar halinde, bahçıvanlar, seyyar satıcılar, çobanlar ve çobanlar. Maymun orkestrası büyük ün kazandı: 21 figürlerinden oluşan bir kompozisyon, XV. Louis için onun tarafından yapıldı ve daha sonra ünlü Madam Pompadour'a bağışlandı.
Dresden'deki porselen galerisinin iç görünümü.
Yavaş yavaş, porselen üreten tüm imalatçıları kopyalamaya başlayan aynı tarzı yarattı. Gelecekteki kalemlerin enfes bukleleri, buketler ve çiçek çelenkleri şeklinde kompozisyonlar, sepette olgun meyveler ve namaz kılı elleriyle kanatlı ya da bulutların arasında çırpınan melekler pahalı porselen yemekler için klasik tasarımlar haline geldi. Rokoko tarzı modası geçmiş olsa bile, Meissen bu tarzdaki fabrikada masalardaki hükümdarlara hizmet vermeye devam etti.
Ve bu yüzden avludan görünüyor.
Meissen fabrikasının ana sonucu, tam yüz kişi için tasarlanmış ve iki bin farklı ürün içeren “Swan” hizmeti oldu. Dahası, kral veya imparator için değil, fabrikanın yöneticilerinden biri olan zengin burjuvalar için yapıldı. Ve sonra, modeline göre, birkaç tane daha yaptılar. Sonuçta, insanlar büyük maymunlar!
Meissen'deki Porselen Müzesi Salonları.
II. Catherine ayrıca Maisen'i siparişi ile fabrikada onurlandırdı ve mitolojik bir tema üzerine birkaç heykel sipariş etti. Daha sonra siparişler bol miktarda bir boynuzdan aktı, bu yüzden sadece uzak Rusya için siparişler verildiğinde, fabrikada özel “Rus günleri” kurulmak zorunda kaldı.
1762'te sanatçı Michel Victor Asye, beyaz sırlı porselen - bisküvi - nin mitolojik temalar üzerindeki heykelciklerin piyasaya sürüldüğü moda geldi.
Yavaş yavaş, Maysen porseleninin popülaritesi o kadar düştü ki, XIX yüzyılın başındaki işletme kapanma eşiğindeydi. Ancak Meissen sofra takımı ABD ve Rusya'ya ihraç edilmeye başlandı ve işler düzeldi. Şu anda, XVIII. Yüzyılın örneklerini taklit etmek için kullanılan heykelciklerin ve yemeklerin ilginç olması ilginçtir, ancak bugün satılan XIX yüzyılın pahalı eserleri de büyük talep görmüştür - bu aynı zamanda eski rokoko stilinin bir taklididir.
XVIII yüzyılın sonunda Venedik'te porselen üretimi yapıldı. Venedik porselenleri, bol miktarda yaldız ve Venedik manzarasına sahip “resimler” açısından dikkat çekiciydi.
Rusya'da devrimden önce, sözde Kuznetsov porselenleri çok popüler oldu. Çok dayanıklıdı, bardakların duvarları tam anlamıyla kağıt gibi ince idi. Altın boya zarif ve çok zarif. Sevgili sadelik - buna denir!
Bu zamanın sanatçılarının eserleri arasında, art deco tarzında daha fazla 100 figürini ve kompozisyonu yaratan heykeltıraş Paul Shoyrich'in figürinleri ve kompozisyonları göze çarpıyor. Ve seyircisi özellikle Berlin'deki bale Sergei Dyagilev'in performansından ilham alan Rus Bale adlı figürlerini beğendi.
Fakat Emil Berner, porselenleri dünyanın en büyük çanları yapabilmekle ünlüydü. Yükseklikleri iki buçuk metredir.
Meissen fabrikasının logosu ve işareti - iki mavi çapraz kılıç.
Bugün, tıpkı 250 yıllarında olduğu gibi, bir işletme için ihtiyaç duyulan kaolin, Meissen'den uzakta değil, burada çıkarıldı. Dahası, Guinness Rekorlar Kitabı'nda da belirtildiği gibi madenciliği üzerinde sadece iki kişi çalışıyor. Ancak üzerinde sanatçılar 450 insanlar.
İngilizler aynı zamanda porselen ticaretinin gelişimine de katkıda bulundular: sert ve yumuşak porselen arasında orta olan "kemik çini" adını vermeyi başardılar. Ve daha büyük “yumuşaklık” ateşlemeden önce porselen kütleye sokulan yanmış kemikler tarafından verilir. Modern İngiliz kemik çini hediye kupası böyle gözüküyor.
Bugün orada ürettikleri ürünlerin yarısı yemek takımları; Yüzde 35 - seramik heykellere ve sanatsal porselenlere aittir; fakat diğer her şey çok yüksek değerli münhasır emirlerdir. Meisen, sanatsal panellere giden seramik karolar üretiyor.
Tüm bu çiçeklerin aynı olmasını sağlamak için çok fazla V-alanınız varsa, böyle bir meyve vazo yapmak o kadar zor değil!
2010'te şirket, kuruluşundan bu yana 300 yılını kutladı. “Maymun Orkestrası, Kuğu Servisi ve Kendler'in hayvanlarının heykel görüntüleri de dahil olmak üzere en ünlü eserlerin tam kopyaları yapıldı. Bütün bunlar muazzam bir başarı elde etti, bu yüzden bu kopyaların çoğu satıldı. Örneğin, ünlü VAZ'ın kopyaları, her biri için 15 bin avro sürdü. İlginç bir şekilde, Rusya'dan varlıklı alıcılar yaldızlı kabartma süslemeli kraliyet tarzı porselen siparişi vermeyi tercih ediyor. Bu bitirme yöntemi XIX. Yüzyılda moda olmuştur. Özel bir altın emaye olan "parlaklık" denilen teknoloji, sanatçı Heinrich Gottlob Künon tarafından geliştirilmiştir. Tabii ki, tüm Maysen ürünleri sade bir şekilde pahalı. Bu nedenle, çevrimiçi mağaza kendisinin iki bin Euro'luk XVIII yüzyıl heykelcikine sahip olduğunu bildiriyorsa, elbette sahte olduğunu düşünmenize gerek yok! Neden bu kadar pahalı? Çünkü el işi! Her ne kadar bilimsel ve teknolojik ilerleme buraya gelmişse de. Örneğin, çerçeveli dekorun tüm küçük detayları - çiçekler, yıldızlar, çelenk bukleleri, bardak kulpları - tüm bunlar eski alçı gibi değil, uzun bir süre boyunca hizmet etmek için yüksek mukavemetle ayırt edilen Vixint formlarında kalıplanır ...