29 yaşına geldiğinde, Chris Daniel her şeye sahip olduğunu hissetti: bir eş, iki güzel çocuk ve ömür boyu süren bir ABD havayolu kaptanı olma hayalinin gerçekleşmesi. Ancak 2022 baharında, yıllarca uçtuktan sonra Chris bir şeylerin doğru olmadığını anladı. Geçmişinden gelen gölgeler, COVID sonrası seyahat talebi ve yollarda geçirdiği uzun, yorucu haftalar nedeniyle geriliyordu. Yıllar önce, Chris’in doktoru, moral bozukluğunun ve uyku güçlüğünün hafif depresyon belirtileri olabileceğini öne sürmüştü. Ancak birçok pilot gibi o da bu fikre karşı çıktı. Bir doktor depresyon teşhisi koyarsa veya yardım isterse, Chris bir daha asla uçamayacağını düşündü. Yardım aramak düşünülemez görünüyordu çünkü uçmayı kaybetmek her şeyi kaybetmekle eşdeğerdi; pilot olmak onun kim olduğuydu.
Chris’in hikayesi alışılmadık değil. Akıl sağlığı belirtileri iken uçak pilotlarında sık görülür,yardım almak, çalışma becerilerini büyük ölçüde etkileyebilir. Havayolu pilotlarının aktif bir uçuş statüsünü sürdürmek için belirli tıbbi standartları karşılamaları gerekmektedir ve Federal Havacılık İdaresi’ne (FAA) yeni bir semptom veya durumu açıklamak, onları çalışma ve uçma yeteneklerini genellikle geçici olarak kaybetme riskiyle karşı karşıya bırakır. Bu özellikle ruh sağlığı belirtileri için geçerlidir. bu FAA pilotları kokpitten men etti hafif düzeyde kaygı veya depresyon için bile düzenli konuşma terapisi aradıklarını bildirirlerse; bu, güvenlik için kabul edilemez bir risk oluşturdukları varsayımına dayalı olarak aylarca ve hatta bazen yıllarca sürebilir. Aslında, pilotlar kendilerini ruh sağlığı ziyaretleri de dahil olmak üzere sağlık sistemiyle herhangi bir karşılaşmanın ifşa edilmesini gerektiren bir avuç meslek arasında buluyorlar.
Bir pilotu sıkıntıya sokmak mantıklı olsa da, mevcut sistem genellikle ruh sağlığı semptomlarının dinamik ve çoğu zaman durumsal doğasını fark etmekte başarısız oluyor ve genellikle pilotları tedavi aramaktan alıkoyuyor. İşten izin almanın, ücret kaybı ve tekrarlanan eğitim ihtiyacı gibi olumsuz sonuçları olabilir ve FAA’nın gerektirdiği ek tıbbi değerlendirmelerin masrafları genellikle pilota düşer. Bunların hepsi birlikte, filoda çalışan, sessizce acı çeken ve ihtiyaç duydukları yardımı almaktan korkan bir pilot popülasyonuyla sonuçlanır. Pilotları akıl sağlığıyla ilgilenmekten alıkoyan sistemi yeniden düşünmeli ve havacılıkta akıl sağlığı hizmeti aramanın ne anlama geldiğini değiştirmeliyiz.
Grubumun ve diğerlerinin topladığı veriler, bu sorunun kapsamını ortaya çıkarmaya başlıyor. Bulgularımız dikkat gerektiriyor. 3.500’den fazla ABD pilotu üzerinde yaptığımız son çalışmamızda, yüzde 56 bildirildi özellikle uçuş izinlerini kaybetmekten korktukları için sağlık hizmetlerinden kaçınma olarak sınıflandırdığımız davranışlar (örneğin, belgelemesinden kaçınmak için sağlık hizmetlerini geleneksel sistemin dışına çıkarmak). İlginç bir şekilde, pilotların yüzde 26’sı aynı nedenle FAA sağlık kontrolleri sırasında bilgileri sakladıklarını bildirdi: tıbbi izinlerini kaybetme korkusu. Buna bazen “kanatlarını kaybetmek” denir.
İçinde kardeş çalışma, örneklemimizdeki pilotların yarısından fazlasının kontrol edilmesi gerektiğini düşündükleri bir şeyi vardı – belki akıl sağlığıyla ilgiliydi, belki bir diz yaralanması, hatta sadece bir kızarıklık – ama kariyerleri hakkında endişelendikleri için beklediler ya da vazgeçtiler. Çalışmalarımız genel sağlık hizmetlerine odaklanırken, bu bulgunun ruh sağlığı için de geçerli olduğundan şüpheleniyoruz.
Birçok pilotun sağlık hizmetlerine oldukça iyi erişimi vardır. Buna sağlık sigortası, ücretli izin ve bazen diğer sendika korumaları dahildir. Bunun yerine, bu veriler, pilotlardan yardım aramanın faydalarını yalnızca kendilerinin üstlendikleri profesyonel maliyetlere karşı tartmaları istendiği için bir engelin var olduğunu öne sürüyor. İşten uzun süre uzak kalmayı garanti etmek için hafif kaygının ne kadar kötü olması gerekir? Çoğu pilot için çok kötü.
Seyahate aç, COVID-endemik dünyamızda pilotlara yönelik artan talebin bu sorunu daha karmaşık hale getirmesi muhtemeldir. Çalışma ve İstatistik Bürosu projeleri 18.100 yeni pilot işleri önümüzdeki on yıl boyunca her yıl, hava yolculuğunun sürekli büyümesi. 2022’de tazminat arttıkça, yolcu talebine ayak uydurmak için daha uzun ve daha sık yolculuklar da dahil olmak üzere pilotlardan daha fazla şey isteniyor. Bu, bakım ve idari personel gibi diğer havayolu meslekleri bağlamında, zaten sınırlarında çalışan bir sistem üzerinde daha fazla baskı oluşturan büyük personel eksiklikleriyle karşı karşıyadır. Pilotlara olan daha yüksek talep, aileden ve arkadaşlardan daha fazla ayrı kalmaya yol açarak ruh sağlığı hizmetlerine daha da fazla ihtiyaç duyulmasına neden olabilir. Basitçe söylemek gerekirse, pilotların ruh sağlığı hizmetlerine olan ihtiyacı muhtemelen yalnızca önümüzdeki yıllarda artacaktır.
Yüzeyde pilot havuzunu artırmak durumu kolaylaştıracak gibi görünse de, daha fazla pilot sistemdeki mevcut sorunları çözmeyecektir. Uçuş eğitim programları genişliyor ve bazı havayolları kendi eğitim programlarını oluşturmak için benzeri görülmemiş bir adım atmak. Ancak, sınıf mevcudu büyürken, sınıflar bir daha genç ve daha çeşitli nesil olan öğrenci pilotların sessizce acı çekmeye selefleri kadar istekli olmayabilirler. Aslında, ortaya çıkan veriler mevcut pilotların istekli olduğunu gösteriyor (hala büyük ölçüde 40-60 yaş aralığında olan) iş güvenliği için sağlık hizmetlerinden kaçınmak gelecek nesil için o kadar doğru olmayabilir.
Kuzey Dakota Üniversitesi’nde havacılık öğrencisi olan ve havacılık akıl sağlığı reformunu savunan 21 yaşındaki John Dulski, “Genç pilotlar geçmiş nesillerden farklıdır ve akıl sağlıkları söz konusu olduğunda yardıma ihtiyaçları olduğunu belirlemeye daha isteklidirler” dedi. son bir telefon görüşmesi sırasında. “Birçoğu, uçmaktan uzaklaşma riskini göze alarak bakım almayı seçmeye daha istekli.” Böyle bir fenomenin neden meydana geldiğine dair cevaplar, araştırma grubumuzun anlamaya çalıştığı açık bir soru olmaya devam ediyor. Akıl sağlığı damgasını azaltan sosyal medyayla veya salgınla büyümenin etkileriyle ilgili olabilir mi? Gelecekteki araştırmaların cevabı ortaya çıkaracağını umuyoruz.
Akıl sağlığı hizmetleri aramak için uçmaktan uzaklaşmaya daha açık olan yeni nesil Z kuşağı havayolu pilotları, yalnızca pilot eksikliğini daha da zorlayabilir. Ancak daha da önemlisi, endüstriyi, bir havayolu pilotunun zihinsel olarak zinde olmasının ne anlama geldiğini ve filoda çalışırken hangi hizmetleri alabilmeleri gerektiğini yeniden düşünmeye çağırmalıdır. Havacılıkta emniyetin anlamlı bir değişimin temeli olması gerektiği konusunda hepimiz hemfikir olabiliriz. Kesinlikle, ciddi bir akıl sağlığı sorunu olan bir pilot uçmamalıdır. Ancak hafif semptomları olan pilotlar için fırsat yatıyor. Bunlar, belki de hayatın olağan stres faktörlerinden biriyle – boşanma, aile ölümü veya hatta işin kronik stresiyle – karşı karşıya olan yüksek performanslı profesyonellerdir. Bu grubun, onları uçmaktan tamamen kurtarabilecek bir teşhisten kaçınma umuduyla akıl sağlığı hizmetleri aramasını sağlayan bir sistemi nasıl yeniden düşünebiliriz?
Bir cevap açık. FAA, hafif semptomları olan pilotların tıbbi sertifikalarını kaybetmeden profesyonel düzenli ve gerekirse uzun süreli konuşma terapisi almalarına izin verecek şekilde politikasını değiştirmelidir. Böyle bir değişikliğin, semptomların kötüleşmesini önlemek için tedavi ve profesyonel bir akıl sağlığı sağlayıcısı tarafından düzenli pilot değerlendirmesi dahil olmak üzere uçuş güvertesi kapısının her iki tarafındaki insanlar için büyük faydaları olacaktır. Akıl sağlığının dinamik bir spektrumda olduğunun ve birçok pilotun kariyerlerinin bir noktasında profesyonel bir akıl sağlığı sağlayıcısıyla konuşmanın fayda sağlayabileceğinin kabul edilmesi, pilotların sağlıklı uçmasını sağlarken aynı zamanda sistemdeki güvenliği artırma potansiyeline sahiptir. Pilot sendikaları ve havayolları, pilotlarının karşılaştığı sorun hakkında farkındalık yaratarak ve bu değişikliği en iyi şekilde nasıl güvenli bir şekilde hayata geçireceklerini belirlemek için bir paydaş ittifakı için lobi yaparak bu hareketi beslemelidir. Son zamanlarda akıl sağlığıyla ilgili birkaç olumlu politika değişikliği yaptığı için FAA’ya borçlu olsa da, hala yapılacak işler var ve zaman çok önemli.
Chris Daniel, akıl sağlığı semptomları için hiçbir zaman yardım almadı ve mükemmel bir uçuş siciline rağmen, intihardan öldü Haziran 2022’de. Pilotlar arasında intiharın nispeten nadir olduğuna inansak da, bu aşırı sonuç kısmen neden olumlu bir değişiklik yaratmamız gerektiğini gösteriyor. Uygun denetim ve yeniden değerlendirmenin kullanılmasıyla, havacılığın güvenlik kültürü, akıl sağlığı hizmetlerini risk ve hastalık yerine sağlık ve önleme için bir belirteç olarak düşünmeye geçmelidir. Bu değişiklik sadece pilotlara değil, her gün havacılık sistemine güvenen 2 milyon ABD’li yolcuya da fayda sağlayacaktır.
EĞER YARDIMA İHTİYACIN VARSA
Siz veya tanıdığınız biri mücadele ediyorsa veya intihar etmeyi düşünüyorsa, yardım mevcuttur. 988’de 988 Suicide & Crisis Lifeline’ı arayın veya mesaj gönderin veya çevrimiçi kullanın Cankurtaran Sohbeti.
Burada ifade edilen görüşler yazara/yazarlara aittir ve Brooke Ordu Tıp Merkezi’nin, Savunma Bakanlığı’nın veya ABD hükümeti altındaki herhangi bir kurumun resmi politikasını veya konumunu yansıtmaz.
Bu bir görüş ve analiz yazısıdır ve yazar veya yazarlar tarafından ifade edilen görüşler mutlaka o kişiye ait değildir. Bilimsel amerikalı.
Kaynak : https://www.scientificamerican.com/article/we-need-to-change-the-system-that-keeps-pilots-from-seeking-mental-health-care/