Bu yazar için, şimdiye kadar tasarlanmış en havalı korku filmi ölüm sahnelerinden biri. Garson bir telefon kulübesinin içinde barikat kurar, dışarıda ise titrek bir hisli jöle bataklığı içeri girmeye çalışır. Garson ayağını kapıya sıkıştırır ve yardım için telefon hattına bağırır - her zaman, yapışkan madde sızar boşluklardan içeri.
Müzik bir kreşendoya yükselir. Kabin, bloğun ham gücü altında gıcırdamaya başlar. istediğini biliyoruz; Garsonun mahkûm olduğunu biliyoruz. Ama en büyük şoku sağlayan şey bundan sonra olacak. Tepeden çekime geçtik, pembe, yarı saydam yapışkan maddenin telefon kulübesine girdiğini ve merceğin kendisini sarıyormuş gibi görünene kadar garson kızı ayaklarından başının üstüne kadar sardığını gördük.
Bu sahne, 1988'lerde neyin harika olduğunu özetliyor kabarcık : gergin, yaratıcı, gülünç derecede komik ve aynı zamanda ürkütücü. kabarcık bir karakterin öleceğini bilsek bile, ölümünün neredeyse her zaman beklediğimizden daha abartılı ve sert olduğu filmlerden biridir. Çoğu korku filminin, şanssız bir serseri kolunun bir atık imha birimi tarafından ezilmesinden memnun olacağı yerde, kabarcık önce kafalarını emdiler.
70'lerin sonları ve 80'ler, Philip Kaufman'ın çarpıcı Watergate döneminden korku ve bilimkurgu yeniden yapımları için yoğun bir zamandı. Vücut Hırsızlarının İstilası David Cronenberg'in tam kanlı tavrına Sinek . Yine de bu remake'lerin hepsi başarılı olmadı; John Carpenter'ın Şey (gevşek bir şekilde Howard Hawks ve Christian Nyby's'e dayalı Başka Bir Dünyadan Gelen Şey ) haklı olarak bugün bir klasik olarak kabul edilir, ancak 1982'de sinemaseverler ve eleştirmenler tarafından reddedildi. . Tobe Hooper'ın 1986 versiyonu Mars'tan İstilacılar , bu arada, o kadar beceriksiz ve plastik görünüyordu ki, bize korkunç olanı getiren aynı adam tarafından yapıldığına inanmak zor. Teksas Testere Katliamı , hatta 1985'lerin çılgın melodiler bilimkurgusu Yaşam gücü .
Bütün bunlar nedenini açıklayabilir kabarcık ilk çıkışında sinemalarda büyük ölçüde göz ardı edildi: 80'lerin sonunda, seyirciler 50'lerin B-filmlerini Reagan dönemi boyalarıyla doldurmuş olabilir. Yine de sinemaseverlerin gözden kaçırdığı şey, şimdiye kadar yapılmış en eğlenceli korku uyarlamalarından biriydi.
kabarcık 1988, 30 yıl önce yayınlanan orijinaliyle büyük ölçüde aynı konuyu paylaşıyor. Küçük bir Kaliforniya kasabası, yoluna çıkan her şeyi tüketen, gezici, görünüşte zeki, yapışkan bir damla tarafından ziyaret edilir ve pembe canavar ne kadar çok tüketirse, o kadar büyür. Bununla birlikte, film sansürünün gevşemesi ve pratik efektlerdeki gelişmeler sayesinde, blob artık yüzleri ve uzuvları grafik biçiminde çözme yeteneğine sahip; ayrıca gövdelerin içinde saklanabilir ve çarpıcı bir şekilde görüş alanına girebilir; kurbanlarını yakalamak için dokunaçlar oluşturur ve bunun yanında daha pek çok şey.
kabarcık 1978'lerin amorf efekt çalışmalarına bir miktar borçludur. vücut hırsızları ya da özellikle, Rob Bottin'in eşsiz yaratık tasarımları Şey . Yine de, Tony Gardner'ın etkileri kabarcık kendi başlarına etkileyici; filmin öncülü ne kadar komik olursa olsun, işi yapışkanın tehditkar, kötü niyetli bir yaratık olarak satılmasına yardımcı olur. The Thing'in değişken canavarı gibi, Gardner'ın blob'u da kara komik ve mide bulandırıcı arasındaki çizgide yürüyor: liselinin vücudunun mızraklı bir balon gibi büzüştüğü bir sahne aynı anda hem komik hem de grotesk.
Senaryoyu genç bir Frank Darabont ile birlikte yazan yönetmen ve senarist Chuck Russell da övgüyü hak ediyor. kabarcık ' korkunç hayal gücü. Russell ve Darabont daha önce Elm Sokağında Bir Kabus 3: Rüya Savaşçıları , ve 80'lerin keskinliğinin hoş bir unsurunu getiriyorlar kabarcık 1950'lerin öncülü. Kabul edelim, orijinali bir kült eşyası kadar sevilen, özellikle harika bir film değildi: kabarcık kendi pop yenilik rekoru vardı , dini kısa filmler çekmeye daha alışkın bir yönetmen tarafından yapıldı ve Steve McQueen'i (27 yaşında ama 40 yaşlarında görünüyordu) bir genç olarak göstermeye çalıştı.
Kevin Dillon'ın 1988'deki yeniden çevrimindeki kefal hakkında ne sevdiğinizi söyleyin - en azından Shawnee Smith'i ve kasabanın eksantrik sakinlerini sızan terörden kurtarmak için motosikletiyle sallanan başarılı bir genç anti-kahraman yapıyor. Ve tahmin etmediyseniz, kimse blobdan gerçekten güvende değil - normalde bu tür filmlerde hayatta kalan gıcırtılı sesli ve yarı küresel saç kesimli sevimli çocuklar bile.
Gerçekten de, Russell ve Darabont'un, konformist, tamamen Amerikan bir kasabada blob'larının çılgına dönmesine izin vermekten oldukça hoşlandıkları duygusu var. Partinin en sağlıklı, yakışıklı karakterinin - Shawnee Smith'in karakterinin erkek arkadaşı Meg'in, filmi Kevin Dillon'ın küçümseyen, deri ceketli serserisinin ellerine bırakarak ilk ölenlerden biri olması dikkat çekici. Aynı şekilde, Mukaddes Kitabı savuran bir papazdan (Del Close) bir hükümet bilim adamına (Joe Seneca) ve çeşitli askerlere kadar çeşitli otorite figürleri ya deli, güvenilmez, işe yaramaz ya da bu üçünün bir karışımıdır. (Blobun kökenleri aynı zamanda anti-otoriter temayla da bağlantılıdır, ancak burada o kısmı bozmayacağız.)
Diğer bir deyişle, kabarcık gibi bir şey gibi 80'lerin sinizminin benzer bir havasında sırılsıklam robot polis bu da filme orijinal filmin soğuk savaş paranoyasına çok farklı bir yön veriyor. O zamanlar filmler, bu sinir bozucu, istilacı komünistler olmasaydı, beyaz ekmek Amerika'nın iyi olacağı izlenimini verme eğilimindeydi. 1988'de kabarcık , gerçek sürünen tehdit olan uygunluktur.
Aynı zamanda harika görünen bir film ve sadece efektlerinden dolayı değil; İlk korku filmlerinde David Cronenberg'le birlikte çalışan görüntü yönetmeni Mark Irwin, burada harika görseller sunuyor. Garsonun bir telefon kulübesinde yapışkan madde tarafından yutulduğu o muhteşem tepeden çekimi yapanın Irwin olduğunu düşünmeyi seviyoruz. Filmde David Bowie'nin yanında unutulmaz bir şekilde oynayan Candy Clarke'ı kim seçtiyse ona gelince; Dünyaya Düşen Adam – peki, keşke ellerinden sıkabilsek.
Yapımı için toplam 19 milyon dolar harcandı. kabarcık ve distribütör Tri-Star o yaz açılış hafta sonundan sonra bilet makbuzlarını aldığında, hiç zahmet etmemiş olmayı dilemiş olabilir. Ancak zaman, bu yıl 30. yılını kutlayan 80'lerin bu korku eşyasına iyi davrandı. yapımcıları kabarcık küçük Amerikan kasabalarını bariz bir zevkle paramparça ettiler - ve onca yıl sonra bile bu zevk bulaşıcıdır.