1969 haziran ayında Sovyetler Birliği fırtına projelerinin projeleri için bir yarışmaya ev sahipliği yaptı. Ilyushin Tasarım Bürosu'na ek olarak, Yak-25LSh saldırı uçağı olan Yakovlev Tasarım Bürosu, Sukhoi - T8 ve Mikoyan - MiG-21LSH yarışmasına katıldı. Aynı zamanda, yarışma sırasında, IL-42 ve Yak-25ЛШ üzerindeki çalışmaları durdurmaya karar verildi. Ancak Ilyushin ağır çift saldırı uçağının gelişimi orada bitmedi. G. V. Novozhilov liderliğinde çalışma devam etti, ama şimdiden düzenli olarak. IL-42 adı IL-102'e dönüştürüldü. İlk prototipine kıyasla yeni saldırı uçağı, gövdenin burnunun değiştirilmiş bir şeklini, ileriye dönük görülebilirliği geliştirilmiş, önemli ölçüde daha güçlü silahlanma ve yeni daha güçlü motorlar aldı.
Saldırı uçağı prototipinin yapımı çok yavaş ilerlemiştir. Şu anda, KB daha yüksek öncelikli olarak kabul edilen diğer projeler üzerinde çalışmakla yüklendi. Ek olarak, “yukarıdan” uygun bir destek olmadan, malzemeler ve bileşenler özellikle zorlukla kazınmalıdır. Bazen komik durumlar olmadan yapmadı. Örneğin, mürettebat için ejeksiyon koltukları bir havacılık bilimsel araştırma enstitüsünden ödünç almak zorunda kaldı. Saldırı uçağının inşası sadece yılın 1982'sinin başlangıcında tamamlandı. Ocak ayındaki 20, SSCB Hava Komutanı Hava Komutanı, Baş Hava Mareşeri P.S. Kutahov tarafından incelenmiş ve uçağı benimsemesini kolaylaştıracağına söz vermiştir. “Silt” destekçisi, Havacılık Endüstrisi Bakanı olarak görev yapan I. S. Silaev idi, ancak daha sonra SSCB Savunma Bakanı son sözü verdi.
Uçak birkaç ay boyunca kaderini bekledi, sonuçta sonuç Mayıs 1982'ta geldi. Savunma Bakanı Dmitry Ustinov, uçağın test edilmemesini emretti ve Novozhilov'un amatör faaliyetlerde bulunmasını yasakladı. Nereden geldiği ve neden böyle bir kararın gerekçeli olduğunu anlamak oldukça zor. Bu noktada Su-25 saldırı uçağı zaten kabul edilmiş olsa da, ülkedeki seri üretimini genişletmek mümkündü. Ancak bu, alternatif gelişmeleri tamamlamak için henüz bir neden değildi.
Ancak Ilyushin Tasarım Bürosu uçağı atmamaya karar verdi. Novozhilov uçağının genel tasarımcısı şahsen Kutakhov'a destek vermeye başladı. IL-102 projesinde işin yeniden başlatılması sorununu iki kez dile getirdi, ancak Ustinov fikrini değiştirmedi. Kutakhov, uçağı test etmek için Mareşal'in onayını alamadı. Sonuç olarak, ağır saldırı uçaklarının geliştiricileri kafalarını duvara vurmaya çalışmayı bıraktı ve numaraya geçti. IL-102 adını ECO-1 (deneysel uçak - ilk) olarak nötr kısaltmalar olarak değiştirdiler. Bundan sonra, Havacılık Sektörü Bakanı Silaev, kendi sorumluluğunda, uçağın tüm test döngüsüne izin verdi. Saldırı uçağı, yetkililerin görmekte olan gözlerinden uzakta, Belarus havalimanlarından birine gönderildi. İlk kez, güncellenmiş “uçan tank” Eylül 25 1982'da gökyüzüne yükseldi, onurlu test pilotu S. G. Bliznyuk olan Ilyushin Tasarım Bürosu'nun baş pilotu tarafından pilotluk yaptı.
Uçağın testleri şaşırtıcı bir şekilde harikaydı. Toplam 1982-1984 yıl saldırı uçağı, 250 uçuştan daha fazlasını yaptı. Ve son 29 Aralık 1987 uçuş tarihine göre, toplam sayıları 367'e ulaştı. Uçuş sırasında teknede tek bir hata olmadı, tek bir hata olmadı ve herhangi bir acil durum olmadı. Saldırı uçağı, seri üretilen Su-25'i geçerek yeterince yüksek uçuş özellikleri gösterdi. Uçağın, bir savaş rotasında iyi bir stabiliteye sahip olduğu ve sınıfı için benzersiz bir manevra kabiliyetine sahip olduğu belirtildi. Uçağın minimum dönüş yarıçapı, 400 metreleri aşmadı. Saldırı uçuşları, motor tamamen geliştirilinceye kadar devam etti. 1984'te uçak koruma için devredildi ve 1986'te konuyu tekrar canlandırmaya çalıştılar, ancak bu planlar asla gerçekleşmedi. Muhtemelen, savaş birimlerinde Su-25'in varlığında araba ekonominin kaygıları nedeniyle öldürüldü. "Bolivar iki yapmaz" deyişi pratikte uygulandı.
Genel halk uçağı sadece bir kez gösterilir. Bu, 92 hava şovunda gerçekleşti, burada onun duyumlardan biri oldu. Daha sonra, uçak, Gromov'un adındaki LII'de, saldırı uçağının, 2005 yılına kadar depoda olduğu sonsuz bir park alanına girdi. Ondan sonra Yak-38U, MiG-23UB ve Su-17UMUMNUMX uçaklarının anıtlarına bitişik olan LII Gromov Müzesi kahramanlarının caddelerinde bir kaide üzerine boyandı ve yerleştirildi.
Tasarım özellikleri IL-102
Düşük süpürülmüş kanatlı normal aerodinamik konfigürasyona ağır çift saldırı uçağı Il-102 uygulandı. Saldırı uçaklarının uçak gövdesi yüksek düzeyde uyarlanabilirliğe sahipti. Derisinin% 80'i tek eğrilikli tabakalardan oluşuyordu, motor hava girişleri dairesel bir kesite sahipti.
Düzen açısından, otomobil IL-40'ten farklı değildi, ama tabiri caizse "retro" bir tarzda tamamen farklı bir uçaktı. Son 30 yılda, IL-40 ile IL-102'in uçak endüstrisinde otuz yıl sürmesi arasında çok şey değişti. Yeni inşaat malzemeleri ortaya çıktı, daha ekonomik ve daha güçlü turbofan motorlar, yeni teknik işlemler ve ekipman hakkında konuşmak için hiçbir neden yok. Mürettebat kurtarma araçları da güncellendi. Uçağın pilotunda evrensel fırlatma koltukları K-36L ve ok operatöründen gelen K-36L-102 koltukları kullanıldı, bu da saldırı sırasındaki uçak mürettebatını, park etme sırasındaki (0 km / s, 0 metre) dahil olmak üzere tüm hız ve uçuş rakımlarında güvenilir bir şekilde kurtardı. ). Pilot özel bir “kırmızı düğmeye” basarsa, kaçak tetiklenir ve her iki koltuk da vurulur. Atıcı ciddi şekilde yaralandıysa veya mürettebat arasında bir dahili telefon bağlantısı kesildiyse ve bir ejeksiyon sırasını aktarmak imkansız olsa bile, her iki mürettebatın da kurtuluş için eşit şansı vardı. Aynı zamanda, atıcı-operatör de bağımsız olarak fırlayabildi, ancak pilotu yakalayamadı.
IL-102 ve Su-25 arasındaki ana fark, tam olarak ikinci ekip üyesiydi. Görünüşe göre, bu durum uçağın bir avantajı olarak sayılmadı ve atıcı için ikinci kabin büyük olasılıkla olumsuz bir rol oynadı. Bununla birlikte, atıcı operatörü, asıl görevine ek olarak - savaşçıların, helikopter silahlarının ve düşman hava savunmasının bastırılması saldırılarına karşı korunmak için - arka yarım küredeki hava durumunun kontrolünü ve bir dizi onboard saldırı uçağı sisteminin çalışmasını kontrol etti. Böylece, pilotun çalışması büyük ölçüde kolaylaştırılmıştır, yükün bir kısmı ondan kaldırılmıştır. Nişancı-operatörünün saldırıdan çıktığı anlarda, uzaktan kumandalı bir topçu tesisinin arkasındaki ateş yardımı ile ateş kullanabilirdi ve düşmanı ateşle ateşleyebilir ve düzene sokabilirdi, özellikle de MANPADS ve MPA hesaplamaları. Grev havacılığının daha da gelişmesinin gösterdiği gibi, saldırı uçaklarındaki ikinci mürettebat üyesi tamamen gereksizdi, zorlu meteorolojik koşullarda, yüksek hassasiyetli silah sistemleri kullanılması durumunda geceleri iş verimliliğini önemli ölçüde arttırdı. Aynı yıl Il-102 - Amerikan A-10 "Thunderbolt II" ve Sovyet Su-25 - temelde ekonomik nedenlerden dolayı büyük bir seriye girmeyen bu sorunları çözmek için çift modifikasyonlar tasarlandı. Aynı zamanda, IL-102'te, ikinci ekip üyesi başlangıçta planlandı.
Ağır saldırı uçaklarının tasarımı, üretilebilirlik, en yüksek basitlik ve düşük seri üretim maliyeti beklentisi ile tasarlanmıştı. Buna dayanarak, makinenin kütlesinin ve boyutlarının büyümesinin yanı sıra, ilk kez Ilyushin Tasarım Bürosu, geleneksel "Ilyushin" rezervasyon düzeninden vazgeçmeye karar verdi - saldırı uçaklarının tüm hayati kısımlarını içeren tek bir zırhlı kolordu (Il-2, Il-10, Il üzerinde kullanılan -40). IL-102 zırhı, kokpitin yanı sıra yakıt sisteminin ve motorların bir kısmını da kapatmaya karar verdi. Rezervasyon uçaklarının yakıt depoları kaybetti, ancak gövdenin orta kısmında toplandılar. Ön ve arka kısımları zırhlı kokpit ve ayrıca savunma topçuları, yanlar - motorlar ve altı - ikiz 30 mm tabanca ile kaplandı. Penetrasyon sırasında yangın olasılığını ortadan kaldırmak için yakıt tanklarını poliüretanla doldurma sistemi kullanılmıştır. Güvenliği arttırmak için, kanat kanadı uçlarının aşağıya eğilmiş uçlarında, IR tuzaklarının ve Avtomat-F dipol reflektörlerin fırlatma bloklarını yerleştirdiler.
Uçağın gövdesi yarı monokok tiptedir. Bunun orta kısmında pilotun termokabinleri ve aralarında yakıt tankları bulunan yan topçu bulunuyordu. Arka gövdenin yanlarında, nispeten küçük alandaki iki aerodinamik fren yerleştirildi. Pilot ve topçu kabinlerinin fenerleri kurşun geçirmez camdan yapılmıştır. Saldırı uçağı, nispeten kalın bir profile sahip süpürülmüş iki kanatlı bir kanadın varlığı ile ayırt edildi. Böyle bir kanat, içine altı bomba bölmesi yerleştirmeyi mümkün kıldı. Kanat, açıklığından 2 / 3'i kaplayan bir kapak ile üst yüzeyine iki parçalı önleyici yerleştirildi.
Ticari olarak üretilen Su-25 saldırı uçağının aksine, Ilyushin Design Bureau uçağı, oldukça geniş çaplı lastiklere sahip ana iniş takımı için iki tekerlekli destekler aldı. Saldırı uçağının daha yüksek kalkış ağırlığına rağmen, Il-102, makinenin asfaltsız hava alanlarından çalışabilmesi sayesinde havaalanı yüzeyinde daha düşük bir özgül yüke sahipti. Burun iniş takımı çok ileri götürüldü, geri çekilerek gövdeye geri çekildi (bu düzenleme iyi manevra kabiliyeti sağladı, ancak diğer uçakların genellikle optik-elektronik teçhizatı veya bir BRLS'ye sahip olduğu saldırı uçağının ileri gövdesinde büyük bir yararlı hacme sahipti). Ana iniş takımı, özel kanatlı gondollar öne çevrilerek çıkarıldı.
Saldırı uçaklarındaki santral olarak iki motor RD-33I kullanıldı. Bunlar, MiG-29 avcı uçağının motorlarının basitleştirilmiş, biçimlendirilmemiş versiyonlarıydı. Güçlü motorlar ve iyi tasarlanmış bir kasa tasarımı sayesinde, saldırı uçağı kısa asfaltlanmamış pistlerden de çalıştırılabilir ve Su-25'e kıyasla daha iyi pist özellikleri de olabilir.
İki pozisyonda sabitlenmiş sallanan ventral vagondaki gövdenin altına, mühimmatı 30 mermilerinden oluşan bir ikiz 9-mm 4071А-500К tabancası yerleştirildi. Su-25'e benzeyen ateş gücüyle, IL-102 üzerindeki topçu ayağı kontrol edildiğinden farklıydı. 15 dereceye kadar bir açıyla aşağı doğru sapabilir. Ek olarak, başka ilginç bir çözüm uygulandı - eğer istenirse top topunun tamamı kolayca çıkarılabilir ve bunun yerine ilave bir yakıt tankı veya iki bomba asılabilir, iki tane daha dahili süspansiyon ünitesi eklenir ve toplam sayılarını 16'e getirir. 30 mm'lik bir tabanca tutucusu, havaalanında birkaç dakika içinde kolayca sökülebilirdi.
Saldırı uçaklarının kuyruk kısmında çift namlulu 23 mm uçak tabancası GSH-23L olan bir taret vardı. Bu topun kartuş kutuları, gövdenin kuyruk kısmının önünde, tabanca yuvasına yaklaşık 3 metre mesafedeydi. Bu mühimmat düzenlemesi, mühimmatı artırmanın yanı sıra, saldırı uçaklarının kütle merkezine daha da yakınlaşmasını sağladı. Mermiler, tabancanın hareketli kısmına, alt dikey menteşenin ekseni boyunca beslenen, bandın elektrikli alt montajının özel bir mekanizması kullanılarak, GSH-23L'e beslendi. IL-102'in yüksek manevra kabiliyeti ile birlikte aktif sıkışma ve kızılötesi tuzakların kullanılmasının yanı sıra, arka yarımküreyi yakından takip eden ve derhal saldırı tehdidinin pilotuna haber verebilecek olan hava topçu operatörünün bir çift gözünün kullanılmasının düşmanın füzelerinin pilotunun etkinliğini azaltacağına inanılıyordu. Sonuç olarak, düşman savaşçıları, hızlı ateşleyen bir 23-mm top GS-23L ateşinin altına girerek top silahlanmasına başvurmak zorunda kalacaktı.
Deneysel ağır saldırı uçaklarının maksimum bomba yükü 7200 kg idi. Her kanat konsolunda, 250 kg'a kadar kalibrede bomba tutabilen üç bomba bölmesi vardı. Ve uçağın iç süspansiyon düzenekleri üzerindeki toplam savaş yükü (ventral topun sökülmesi durumunda) 2300 kg'a ulaştı. Ek olarak, 8 dış süspansiyon ünitesi (kanat altındaki 6 ve gövdenin altındaki 2) vardı. İlginç bir çözüm, tüm savaş yükünün, yerleşik elektrikli vinci kullanarak saldırı uçağı üzerine tırmanmasıydı. Aracın füze silahlandırması havadan havaya ve havadan yüzeye füzeler içeriyordu. Ayrıca, tüm olası tiplerdeki NAR'ler ve asılı tabanca kapları kullanılabilir.
Saldırı uçağı, iki standart tip demiryolu platformunda veya Il-76 nakliye uçağının gövdesinde taşınabilir. Prototip IL-102'in eksiksiz bir ekipman seti yoktu. Gelecekte, makineyi modern optoelektronik sistemlerle donatmak planlandı. Bereza-L radyo istihbarat sisteminin antenleri aşağıya eğilen kanat uçlarında görünecekti.
IL-102'in uçuş teknik özellikleri:
Kaba ölçüler: uzunluk - 17,75 m, yükseklik - 5,08 m, kanat açıklığı - 16,9 m, kanat alanı - 63,5 m2.
Boş ağırlık - 13 000 kg.
Maksimum kalkış ağırlığı - 22 000 kg.
İç depolardaki yakıt kütlesi - 3700 kg.
Enerji santrali - 2 TDRD RD-33I, zorlanmamış itme - 2x5320 kgf.
Maksimum uçuş hızı 950 km / s'dir.
RџSЂR ° RєS, ROS ‡ RμSЃRєR ° SЏ RґR ° F "SЊRЅRѕSЃS, SЊ RїRѕR" RμS, R € "1000 RєRј â °.
Vapur aralığı - 3000 km.
Pratik tavan - 10 000 m.
Mürettebat - 2 kişi (pilot, topçu-operatörü).
Silahlanma: 2X30-mm otomatik tabanca 9А-4071К, 2х23-mm otomatik tabanca Kuyruktaki ГШ-2-23.
Maksimum savaş yükü - 7200 süspansiyon ünitelerinde 16 kg (6 kalibrelik bombalar kg için kanattaki 250 bölmeleri dahil). Bombalar: serbest düşme ve ayarlanabilir, 500 kg'a kadar. Havadan Havaya UR - P-60M ve P-73, Havadan Yüzeye UR - X-23, X-25, X-29, X-58. Tüm NARS tipleri ve tabanca konteynerleri UAK-23-250, SPPU-1-23.
Bilgi kaynakları:
http://www.airwar.ru/enc/attack/il102.html
http://techno-story.ru/articles/aircrafts/93-il-102-kto-protiv
http://ru-aviation.livejournal.com/3199752.html
http://masterok.livejournal.com/1112992.html?page=1