Sezon 25.Bölüm Toxic Shame
Merhaba, Men’s Self-Help Podcast'in 25. bölümüne hoş geldiniz. Ben ev sahibinizim, Dr. John Moore. Chicago, Illinois dışında lisanslı bir akıl sağlığı uzmanıyım ve 15 yılın büyük bir kısmında terapi ve koçluk işleriyle uğraşıyorum.
Bunlara ek olarak, üniversitede psikoloji ve işletme dersleri de veriyorum.
Bu gösterinin bir takipçisi iseniz, bu podcast'i benim oluşturduğumu zaten biliyorsunuz çünkü muayenehanemin duvarlarını genişletmek ve üç belirli erkek grubuna ulaşmak istedim.
İlki, sağlıkla ilgili konulara açık olan ve doğal olarak kendi kendine yardımla ilgili materyallere yönelen adamlardır.
İkinci grup, daha önce bir şeyle teşhis edilmiş olan erkeklerdir - depresyon, anksiyete, DEHB veya bir travma olabilir.
Ve sonra üçüncü grup var. Burada, hayatlarında neler olup bittiğini paylaşmak için benim gibi birinin - bir terapistin - kapısına asla dokunmayan erkeklerden bahsediyorum.
Bu olmuyor, bu da beni bu adamların çoğu için bir balon fabrikasındaki bir kirpi kadar popüler kılıyor.
AMA, bu aynı adamlar kulaklık takacak ve hayatlarında olup biten bir şeyi anlatan bir programı dinleyecek kadar meraklı olabilirler.
Sizi bugünkü gösteriye getiren şey ne olursa olsun, dinlemenizin heyecan verici olduğunu bilmenizi isterim. Oh, ve unutmadan önce - kadınların da bu podcast'i dinlediğini anlıyorum.
Çoğu durumda, erkek zihnine yeni bir bakış açısı kazanmayı ve erkeklerin nasıl düşündüğünü daha iyi anlamayı umuyorlar. Ve bu yüzden, dinleyen bir kadın olursanız, işte size büyük bir hoş geldiniz.
Şimdi hızlı feragatname. Ben kişisel terapistin değilim ve bu podcast, akıl sağlığı danışmanlığının yerini alacak şekilde tasarlanmadı. Bunun yerine, bu gösteriyi öğrenmeye giden bir yol olarak düşünün.
Toksik Utançtan Bahsediyoruz
Tamam - bununla birlikte - erkeklerin Erkeklerin Kendi Kendine Yardım Podcast'ini izlemelerinin nedenlerinden biri, zorlu yaşam sorunlarının üstesinden gelmek için somut, eyleme geçirilebilir araçlar elde etmektir.
Umudum, dinleyerek, değişim için ivme yaratmak için tam olarak aradığınız şeyi elde edeceğinizdir.
Bu da bizi bugünün konusuna getiriyor ... Utanç.
Neden bahsettiğimi biliyor musun? 'Kusurlusun' veya 'Sen daha azsın' diyen, tüm vücudunda dolaşan hissettiğin duygudur.
Hatta bazı insanlar utancı fizyolojik terimlerle tanımlarlar, yani bunu omurgalarından aşağıya doğru akan soğuk bir ürperti veya boynuna kadar uzanan bir ısı olarak hissedebilirler.
İlgilenebilir misin?
Eğer öyleyse, yalnız değilsiniz. İşte tam gerçek - utanç içinde yaşayan birçok erkek var ve bu onların öz-değerlerini doğrudan etkiliyor.
Doğası gereği sinsi olan utanç, tüm yaşamınıza nüfuz etmenin ve kendi algınızı zedelemenin bir yoluna sahiptir.
Ve böylece, bu gösterinin bir parçası olarak, sizinle Nick'in hikayesini paylaşacağım; Kısa süre önce birlikte çalıştığım, bu sorunla mücadele eden yirmi beş yaşında bir adam.
Ayrıca size son zamanlarda utançla yaşadığım bir deneyimi de anlatacağım. İşte bir ipucu - geçtiğimiz haftalarda protez diş takmaya başladım.
Evet, doğru - dişlerimden biri eksik.
Öyleyse, bunun hakkında konuşacağız.
Ayrıca oğlunun doğumundan sonra duygusal olarak var olmaya çalışan ve bu konuda ne yapacağından emin olmayan bir adamın bu haftaki dinleyici e-postasından da bahsedeceğiz.
Duygusal olarak açık olmakla ilgili sorunlarınız mı var? Yeni bir baba olmaktan mı endişeleniyorsun? Cevabınız evet ise, dinlemeye devam etmek isteyeceksiniz.
Bugünün programına pek çok konu geliyor. Burada olmana gerçekten çok sevindim.
Toksik Utanç - Daha Yakından Bakış
Utanç - günümüz toplumunda, özellikle de erkekler ve duygular söz konusu olduğunda, yeterince ilgi görmeyen bir konudur. Ne dediğimi anladın mı?
Bazılarınız merak ediyor olabilir - nedir utanç ? Pekala, size klinik olmayan, sulandırılmış bir tanım vereceğim.
İşte gidiyor:
Onun çekirdeğinde, utanç tüm vücudunuzu saran acı verici bir duygusal durumdur. Anksiyete gibi, otonom sinir sisteminizle bağlantılı yoğun ve çoğu zaman ezici bir etkidir.
Ve işte çirkin kısım - bir şekilde kusurlu olduğunuzu hissettiriyor, yani yeterince iyi değilsiniz ve 'daha az' - tabiri caizse.
Utancın fiziksel belirtileri şunları içerebilir:
- Kızarma
- Göz teması kuramama
- Çökmüş bir vücut gibi diğer beden dili sinyalleri.
- Düşük veya neredeyse fısıldayan tonlarda konuşmak
Ama bekleyin - dahası var:
Utanç bir hayatta kalma tepkisidir , uçuş, savaş ve donmaya benzer. Bu şekilde, gerçekten anksiyeteye benzer. Bir şansınız varsa, kontrol edin bölüm dört bu ilk yanıt hakkında daha fazla bilgi edinmek için.
Her halükarda, utancın bu kadar güçlü olmasının nedeni budur - çünkü kendini psikolojik ve duygusal olarak gösterir. İkisi birleştiğinde, kendisini ebediyen tekrar eden bir kısır döngü yaratır.
Utanç, Kaygı ve Suçluluk
Şimdi sık sık utançla karıştırılan iki kelimeyi ayırt etmek istiyorum. İlk olarak korku ve ikincisi suç . Doğası gereği benzer olsalar da, tam olarak aynı değildirler ve işte nedenleri:
Korku neredeyse her zaman tehdidin kaynağına odaklanır. Ormanda bir an için izlerinizde durmanıza - tereddüt etmenize neden olan bir ayı görmek buna bir örnek olabilir.
Utanç Öte yandan, harici bir şeyle ilgili değildir. Bunun yerine, içinde ne hissettiğinle ilgili.
Farkı gör?
Diğeri suç .
Buradaki bir örnek, geçer not almak için partnerinizi aldatmak veya bir denemede intihal yapmak konusunda kendinizi kötü hissetmek olabilir.
Neredeyse her zaman suçluluk, belirli bir davranış hakkında olumsuz bir değerlendirmeyi içerir.
Ancak utanç bir iç yargı senin hakkında tüm benlik , negatif bir ışığın merceğinden görülüyor mu?
Nasıl çalıştığını gördün mü?
Sanırım şimdi size Nick'in hikayesini anlatmak için zaman kadar iyi. Uzun zaman önce onunla çalıştım ve o sırada yirmi beş yaşlarındaydı.
Toksik Utanç - Nick'in Hikayesi
Beni aradığında, Nick bazı sorunları çözmek istediğini söyledi. benlik saygısı ile ilgili . İlk telefon görüşmemizde, çıkma ve yeni arkadaşlar edinme konusunda sorun yaşadığından bahsetmişti.
Birlikte yaptığımız çalışmalarda, çocukken Nick'in fazla kilolu olduğunu öğrendim. Okulda, okul arkadaşları tarafından zorbalığa uğradı ve son derece incitici isimler çağırdı.
Nick ayrıca zorbalığın sadece okulda gerçekleşmediğini de paylaştı. Ailesi de yorum yaptı; gelişimi üzerinde derin bir etkisi olacak kelimeler.
Örnekler arasında babasının kendisinden 'koca göt' olarak bahsetmesi ve daha formda olmadığı için 'kaybeden' olduğunu söylemesi sayılabilir.
Öte yandan annesi o kadar olumsuz değildi - ama yorumları yine de iğneleyiciydi. Şöyle şeyler söylerdi: 'Biraz daha çok denersen, diğer erkekler gibi olabilirsin ve fazla kilolu olamazsın.'
Şimdi olay şu. Nick, biçimlendirici yıllarında, kilo sorunlarına doğrudan katkıda bulunan, teşhis edilmemiş bir tıbbi rahatsızlığa sahipti.
Onun durumunda, metabolizmasını yavaşlatma etkisine sahip olan yetersiz bir tiroid vardı. Bu durumun tespit edilmesi ve tedavi edilmesi yaşamın ilerleyen dönemlerine kadar mümkün olmayacaktı.
Bu yüzden, ilkokul yıllarının çoğunda, Nick bu sorunla karşılaştı. Neyse ki, lisede, dramatik sonuçları olan bir tedavi görmeye başladı.
Aslında, Nick lise yıllarında kendine gelmeye başladı. Futbol ve beyzbol dahil olmak üzere spor yapmaya başladı. Ayrıca spor salonuna katıldı ve takıntılı bir şekilde çalışmaya başladı.
Şimdi, size bunların hepsini anlatıyorum çünkü ofisime geldiğinde - yine 25 yaşındaydı - Nick aşırı derecede yapılı ve inkar edilemez derecede yakışıklıydı.
Utanç ve Ebeveyn Girişleri
Ama olay şu - erken çocukluktan itibaren vücuduyla ilgili aldığı mesajlar hâlâ kafasında oynuyordu. Psikolojide, bunun için adı verilen bir terim vardır. ebeveyn girişleri .
Bu, gelişmekte olan yıllarda bir ebeveyn tarafından yapılan yorumların ruhun içine gömüldüğünü söylemenin süslü bir yoludur.
Nick'in durumunda, bilinçli ve hatta bilinçaltı düzeyde, travma geçirmişti. Bununla demek istediğim, ailesinin yaptığı yorumlar yüzünden duygusal olarak yaralanmıştı ve zihnindeki bu introjileri tekrarlamasına neden olmuştu.
Sonuç şuydu: derin utanç .
Nick'in bir keman kadar formda olması burada ve şimdi önemli değildi. İnsanların onun çekici olduğunu düşünmesi de önemli değildi.
Hayır, çünkü Nick yeni biriyle ne zaman tanışsa, ister flört beklentisi olsun, ister yeni arkadaşlar edinme şansı olsun, travmanın yaşandığı zamana psikolojik olarak gerilemişti.
Bu, bir yetişkin olarak, randevulara çıkarken kızardı ve gerçekten arkadaş olmak istediği insanlarla göz teması kurmak için mücadele etti.
Ve böylece, birlikte çalışmamızda, zamanımızın çoğunu onun duygularını işlemeye ve onun kafasında çalan ilk ebeveyn mesajlarını yapısızlaştırmaya harcadık.
Utançla Çalışmak
Bunun bir kısmı, duygularını onaylamayı ve aynı zamanda toksik düşünceyi bozmak için bilişsel davranışçı terapinin ilkelerini kullanmayı içeriyordu.
Aynı zamanda, düşüncelerinden uzaklaşmasına yardımcı olmak için, farkındalığın bazı yönlerini de içeriyordu, böylece onları kontrol etmenin aksine, onları gözlemleyebiliyordu.
Onaylardan bahsetmişken, Nick'e verdiğim hala bende. Günde üç kez kafasının içinde şunu söylemesini istedim:
Kendimi tamamen kucaklıyorum ve seviyorum
Kendimi tamamen kucaklıyorum ve seviyorum
Kendimi tamamen kucaklıyorum ve seviyorum
Biliyor musun, Nick'in yaptığı en güçlü şey - en azından benim görüşüme göre - utancını gün yüzüne çıkarmaktı. Görüyorsunuz, utançla ilgili olan şey bu - onu açığa çıkardığımızda, siğiller ve her şey bizim üzerimizde daha az güce sahip oluyor.
Bu, 'Daha iyi bir vücuda sahip olmalıyım' ve 'Boşluğu dolduracak kadar güçlü olmalıyım' gibi 'gerekir ifadelerine' dikkat etmek anlamına gelir.
BDT'de - pekala, Akılcı Duygusal Davranış Terapisi olarak adlandırılan ilgili bir yaklaşım - buna 'Kendimize ihtiyacımız var' diyoruz. Bunu yapar mısın
Her halükarda, şu konudaki bir makaleye bağlantı vereceğim: Bugün Psikoloji Utançla çalışmanın beş yolunu sunan Dr. David Sack'ten. Bunlar, az ya da çok derecede, Nick'le yaptığım yaklaşımlar.
İşte 5 yoldan kısa bir özet:
1. Utancı açığa çıkarın
2. Hissettiklerinizi çözün
3. Yaptıklarınızı kim olduğunuzdan ayırın
4. Tetikleyicilerinizi tanıyın
5. Bağlantılar kurun
Şimdi bu gösterinin başında, utançla ilgili yakın zamanda yaşadığım bir şeyi sizlerle paylaştım. Özellikle, protez diş taktığım yeni gerçekliğimden bahsediyorum.
Evet, doğru - Ben bir 'kanatlı diş' takıyorum.
Nedenini merak ediyor olabilirsiniz? Sonuçta, 40'lı yaşlarımın sonundayım, öyleyse neden böyle bir şeyim olsun ki?
Benim Zehirli Utancım
Oldukça basit. Yaz boyunca, yerleşmiş bir oyuğum vardı. Orada olduğunu bildiğim halde, lanet olası şeyi görmezden gelmeyi seçtim çünkü ilk başta ona sahip olmaktan utanıyordum.
Aptalca gelebilir ama doğru. Bu utancın bir kısmı, bu boşluğu önlemek için gerekli olanı yapmamakla ilgilidir. Aslında, yatmadan önce dişlerimi fırçalamakta daha iyi olabilirdim. Ama seninle gerçek olmasını sağlamak için, çoğu zaman yapmadım.
Bu utancın diğer nedeni çocukluğumdan geliyor. Çocukken önümde büyük bir boşluk olan dişlerim kırılmıştı. Bazen çocuklar bana 'gappy' gibi isimler takarlar ve sonra bana aptalca bir bakışla sırıtıyorlardı.
Hayatımın ilerleyen zamanlarına kadar, 'boşluğu' gidermek ve diğer bazı sorunları düzeltmek için bazı kozmetik çalışmalar yapmam gerekecekti.
Yine de, geçen yaz bu boşluğa kavuştuğumda, dişlerimle ilgili tüm o erken utanç duygularını ve buna bağlı olarak, bir insan olarak benimle ilgili tüm o utanç duygularını tetikledi.
Sonuç, inkar oldu; Bizi gerçeklerden uyuşturan ve eylemsizliğe neden olabilecek bir savunma mekanizması. Sonuçta bana olan buydu.
Bu sonbaharda diş hekimine gittiğimde - aşırı ağrı sayesinde - boşluk kalıcı hasara neden olmuştu. Diş hekiminin koltuğunda oturduğumda bana dişimin röntgenini gösterdiğini hala hatırlıyorum - bu son derece çürük ve korunmasızdı.
O anda, durumumdan o kadar utandım ki gözlerinin içine bile bakamadım. Evet, çocukluğuma geri döndüm ve birkaç yıl önceki travmayı yeniden yaşadım.
Her neyse, aynı gün bir 'Flipper' için ayarlandım ve bir hafta sonra o çirkin dişin çekilmesi için geri döndüm. Bugün, evden her çıktığımda bu cihazı takıyorum.
Eh, eğer hatırlarsam. Görüyorsunuz, onu içeri sokmayı unuttuğum zamanlar oldu. Geçen gün spor salonundayken çok hoş bir kadın benimle bir alet üzerinde çalışıp çalışamayacağını sordu.
Ona kocaman bir gülümseme verdim ve “Elbette” dedim. Evimden çıkmadan önce yüzgeç dişini takmayı unuttuğumu bilmiyordum.
Haha - Gözlerini ağzıma odakladığında yüzündeki ifadeyi hala görebiliyorum.
Size söyleyeyim - kocaman bir gülümsemeden ve takma dişinizi takmayı unuttuğunuzu fark etmekten daha utanç verici bir şey yoktur.
Sana bir Sır verebilir miyim? Şimdi bile, bu bayanı spor salonunda gördüğümde, aceleyle uzaklaşıyorum. Yardım edemem ama kendi kendime düşündüm, 'Gezegendeki en kötü şey olduğumu düşünüyor olmalı.'
Bunu söylediğimde yarı şaka yapıyorum, ama sanırım demek istediğimi anladın.
Nick ve durumuna geri dönelim. Bence birlikte çalışmamızda çok ilerleme kaydettik. Sonunda tekrar çıkmaya başlayabildi ve destek çemberini artırmaya başladı.
Ancak sonunda, şirketi ile yeni bir şehre transfer olduğu için birlikte geçirdiğimiz süre kısaldı. İyi haber şu ki, yeni bir danışmanla bağlantı kurmasına yardım edebildim.
Sonunda iyileşmeye devam etmesini umuyorum.
İşte orada millet - utanç. Neyse ne. Bu bölümü kapatırken sizi şu soruyla baş başa bırakacağım:
Utançla mı yaşıyorsun? Eğer öyleyse, bununla nasıl başa çıkıyorsunuz?
Ebeveyn Doğum Sonrası Depresyon (PPND)
Dinleyici e-postamız bize, karısına ve yeni doğan oğluna duygusal olarak sunulmakta güçlük çeken genç bir adamdan geliyor.
Yazdıklarını sizinle paylaşacağım ve ardından düşüncelerimi ve tepkilerimi sunacağım.
Merhaba John, podcast'inizi birkaç hafta önce keşfettim ve ürettiğiniz için teşekkür etmek istedim. Diğer şeylerin yanı sıra benlik saygısı ile mücadelemde iyi olmadığımı duymak çok yardımcı oluyor. 20 aylık bir oğlun 28 yaşında bir babayım. Oğlumun doğumundan kısa bir süre sonra eşim doğum sonrası depresyon yaşamaya başladı. O zamandan beri iyileşmesine ve iyi görünmesine rağmen, evliliğimizin asla tam olarak iyileşmediğini hissediyorum.
Oğluma baba olma yeteneğime ilişkin yetersizlik duyguları ile felç oldum, bu en açık şekilde karım ve çocuğum için Duygusal Olarak Mevcut olamadığımda ortaya çıkıyor.
Sık sık çocuğumla sohbet etmek için kelimeleri toplayamadığımı hissediyorum, bu, başkalarının zahmetsizce yaptığı bir şey. Bu ve diğer konularda bir terapistle görüşüyorum.
Böyle hisseden tek kişinin ben olduğuma inanamıyorum.
Sorunumun zahmete değer olduğunu düşünüyorsanız, babalar için duygusal varlığınızı ele aldığınız bir podcast bölümünü dinlemekten çok memnun olurum.
Teşekkürler,
Michael
-
Demek Michael’ın e-postası var. Onun notunu düşünürken, yıllar içinde bana benzer bir şey söyleyen erkeklerin sayısını düşünmeden edemiyorum.
İşte cevabım, hemen hemen kelimesi kelimesine.
Merhaba Michael,
Öncelikle podcast'i dinlediğiniz için teşekkür etmek istiyorum. Bazı şovların size yardımcı olduğunu duyduğuma sevindim, özellikle Benlik Saygısı Üzerine Bölüm 9 .
E-postanızda şu anda bahsettiğiniz konular ve diğerleri hakkında bir terapistle çalıştığınızdan bahsettiniz. Hemen, bunu yaptığın için sana iyi diyeyim.
Bunu başka podcast'lerde de söyledim ama tekrar etmeye değer. Tanıdığım en güçlü adamlardan bazıları, zorlu bir dönemden geçerken rehberlik arayanlar.
Şimdi notunuzdaki et ve patateslere geçelim. E-postanızı okurken, bahsettiğiniz üç konunun da birbiriyle ilişkili olduğunun farkındayım. İlki oğlunuzun doğumu. İkincisi, doğum sonrası depresyonu. Üçüncüsü, duygusal mevcudiyet ve mevcudiyet ile kendi mücadelelerinizdir.
Hemen hemen, birçok erkeğin, özellikle ilk çocuk olmak üzere, yeni doğmuş bir bebekle ilişki kurma mücadelesi verirken tarif ettiğiniz şeyi tam olarak yaşadığını düşünmekte kesinlikle haklı olduğunuzu paylaşabilirim.
Danışmanınız olmadığım için emin olamasam da, birçok yönden erkek doğum sonrası depresyon denen bir durumla mücadele ediyormuşsunuz gibi görünüyor - bazen Ebeveyn Doğum Sonrası Depresyon (PPND) olarak da anılır
Bunu daha önce duymuş muydun? Sizi temin ederim ki bu çok gerçek ve her dört babadan birinin mücadele ettiği bir şey. Post-Partum Men web sitesi .Kontrol edebilmeniz için bu yanıta bir bağlantı yerleştiriyorum.
PPND'nin temel özelliklerinden biri sosyal olarak geri çekilme, kendini yetersiz hissetme ve başkalarıyla, özellikle de çocuklar ile ilişki kurmada zorluk çekmektir.
Yıllarca doğum sonrası depresyonun kadınları etkilediğini düşündük, ancak artık klinik araştırmalara dayanarak bu durumun hem kadınları hem de erkekleri etkilediğini biliyoruz. Bir bağlantı koyuyorum Web MD bu yanıta da daha fazla fikir veriyor.
Bu bir PPND vakasıysa, muhtemelen bu konuda ne yapabileceğinizi merak ediyorsunuz? Öncelikle, şu anda olduğunuz gibi bir terapistle çalışmak çok önemli. Paylaşmak için güvenli bir yere sahip olarak, hissettiklerinizden bazılarını boşaltabilir ve yeni başa çıkma stratejileri keşfedebilirsiniz.
Yapabileceğiniz başka şeyler de var. Yararlı biri bir çevrimiçi destek grubuna katılıyor olabilir. Facebook'ta 13.000'den fazla üyesi olan ' Yeni Babanın Yeri ”. Burada, yeni bir baba olmakla ilgili deneyimlerinizden bazılarını paylaşabilir ve sizinle aynı şeylerden bazılarını yaşayan diğerlerine katılabilirsiniz.
Son olarak Michael, baba olmanın bir öğrenme süreci olduğunu söylemek istiyorum. Yıllar boyunca, bana notunuzda ifşa ettiklerinizi neredeyse kelimesi kelimesine paylaşan birçok yeni babayla çalıştım.
Hepsinin paylaştığı ortak bağ, iyi bir baba olmama endişesidir. Bunların bir kısmı özgüvenle, bir kısmı da kendi çocukluklarıyla ilgili meseleler ve geçmişteki zararları çoğaltma korkusuyla ilgilidir.
Bu nottaki bağlantılı makaleyi web sitesinde ziyaret etmenizi tavsiye ederim. Babacan Bu konuyu daha çok tartışan. Bildiğim şey şudur… Karınızı ve oğlunuzu derinden seviyor ve önemsiyorsunuz çünkü e-postanız bu gerçeğin bir kanıtı.
İşte bildiklerim. Duygusal olarak mevcut olmak, biz de olmadıkça gerçekleşemez. duygusal olarak savunmasız . Bu, süper olmadığımızı ve kusurlu olmanın insan deneyimimizin bir parçası olduğunu kabul etmek anlamına gelir.
Kapanışta, bir kitaba bağlantı vereceğim Amazon Lewis Howes tarafından Erkeklik Maskesi: Erkekler Savunmasızlığı Nasıl Kucaklayabilir adını verdi.
Michael, yazdığına çok sevindim ve umarım bu yanıt sana yardımcı olmuştur. İşlerin nasıl gittiği konusunda bizi haberdar edin.
İşte orada - cevabım var. Duygusal olarak mevcut olmak hayatınızda bir meydan okuma yaratır mı? Cevap evet ise, değişim yaratmak için farklı yapabileceğiniz küçük bir şey nedir?
Özeti Göster
-
Bugünün podcast'inde çok şey ele aldık, değil mi? Toksik utançtan ve bunun bizi psikolojik ve fiziksel olarak nasıl etkilediğinden bahsettik. Ayrıca duygusal olarak mevcut olmaktan da bahsettik.
Hatta biraz zaman geçirip sahte dişim hakkında konuştuk.
Bugün dinlediğiniz için çok teşekkür etmek için bir dakikanızı ayırın. Bana ulaşmanın birçok yolu var. Web siteme uğrayabilir veya sosyal medya sayfalarımdan birini ziyaret edebilirsiniz.
BeCocabaretGourmet'te Facebook'tayım ve aynı şekilde Twitter ve Instagram'da da yaşıyorum.
Bana e-posta da gönderebilirsiniz. Bana gönderdiğiniz her şey gizlidir. Bir şey yazıyor ve podcast'te paylaşılmasını istemiyorsanız, hiçbir yere gitmediğini söyleyin - söz verin.
Son olarak, şimdi şunu söyleyeceğim, insanların iTunes'da bıraktıkları çok sayıda yorum için çok minnettarım.
İşte gerçek - bu yorumları okuduğumda, beni açıklayamayacağım şekillerde motive ediyorlar. Öyleyse bunun için teşekkür ederim.
İşte orada - başka bir gösteri. Muhtemelen anlayabileceğiniz gibi, profesyonel bir ses mühendisi veya kurgu yapan biri yok. Hayır, kusurlar da dahil olmak üzere duyduğunuz her şey benim tarafımdan yaratıldı.
Burada olduğun için çok teşekkür ederim. Bu ebeveyn girişlerine dikkat edin. Uzmanlığınıza ve güçlü yönlerinize odaklanın. Duygusal olarak mevcut olmanın duygusal olarak savunmasız olmak anlamına geldiğini unutmayın.
Çok iyi bak.
Ben Dr. John ve bu Men’s Self-Help Podcast'in başka bir bölümü.