Bunun sert bir kış olduğunu söylemek sanırım yetersiz kalır. Tüm Covid kaosuna, kar ve doluya rağmen, çok azımız Miami Beach’e doğru ilerlemeyi düşünüyoruz. Ah, tabii ki bunu yapmayacağız, çoğumuz hala güçlü bir öncü ruha sahibiz ve kendimize başımız belada kalıp bununla yüzleşeceğimizi söylüyor. Dolu, kar ve buz asılı kalacak.
Dış dünyadaki bizler için, kışın bize getirdiği gibi tutunma, tahammül etme ve üzülmeme daha büyük bir görevimiz var gibi görünüyor. Avcılar, avcılar ve takip etmeyen çöpü çiğneyenler olarak, Arktik patlamalar karşısında güçlü olmamız gerektiğini düşünüyoruz. Bunların hepsi doğru olabilir, ancak katı gerçeklerden uzaklaşmaz. Herkes gibi kıştan yorulduk.
Birkaç yıl önce, konu hakkında aynı satırlarda bir köşe yazdım ve iyi tanıdığım belirli bir Mountain Cur köpeğiyle konuştum. Bana izin verirseniz, anlatmak için bu satırlardan bazılarını alacağım.
“Benim sorunum ne?” Cur uyuyan köpeğe kanepede uyurken söyledim. Bahar hindileri ışık hızıyla üzerimize geliyor ve sanırım doğru coşku seviyesini bulamıyorum.
Yaşlanma süreci mi, yerleşik tembellik mi yoksa 40 yıldan beri yapmayı sevdiğim bir şeye olan ilgimi mi kaybediyorum? Benim sorunum ne?
Çaresizce dikkatimi gerektiren bir çift tüfek ve iki hindi ceketinden uzaklaştım. Kalıpları ayarlamak, birine kırmızı nokta koymak ve temizlemek ve yeniden düzenlemek için hindi yeleklerinden geçmek için silahları vurmam gerekiyor. (Asla favorilerim arasında değildir.)
Bazı nedenlerden dolayı doğru yapamıyorum. Her zaman bir erteleyici, uzaklaş ve git bir kahve kabı al. Gerçekten kötü eski biradan bir fincan daha dolduruyorum ve tekrar Cur köpeğine hitap etmek için geri dönüyorum. “Sen ne düşünüyorsun?”
Kıvrılan köpek gözlerinden birini açtı ve hapşırdı. “İnsanlar,” dedi dişlek bir esneme ile. “Cevap burnunuzun önündeyken her zaman bir şey hakkında düğüm atarsınız.”
Bir doz kötü kahve daha aldım ve ona baktım ve “tamam mı?” Dedim. Lanet köpek, lise cebir öğretmenime hatırlatmak için burnunun dibine baktı. “Gerçekten çok basit” dedi. “Hindinin yediğini duymalısın.”
Şimdi bazılarınızın ne düşündüğünü biliyorum, “Hayır, gidiyoruz, önümüzdeki üç ay boyunca tek duyacağımız hindi avı!” Pekala, bu doğru olabilir, ama benim açımdan, Cur köpeğinin bana söylediklerinde ve kendi kendine empoze ettiğiniz depresyondan kurtulmak için yapmanız gerekenlerde çok fazla bilgelik olduğu.
Evden çık, fırçaları kır, ayakkabıları ıslak ve çamurlu hale getir ve biraz D vitamini yap.
Hindinin yediğini duymana gerek yok (bunu şiddetle tavsiye etmeme rağmen) Git kendi işini yap. Düşündüğünüz patikada yürüyüşe çıkın, belirli bir tepeden beğendiğiniz manzarayı yakalayın veya bir günlüğüne keşfe çıkın. O kaygan küçük alabalığı avlamaya meyilliysen, dikkatli ol. Biraz ateşli silah çıkarmanız ve biraz gürültü yapmanız mı gerekiyor? Aslında, menzile gitmek için güzel birkaç günümüz olacak gibi görünüyor. Fikri buldun.
Kış sonsuza dek sürmez, bunun farkında olduğunu biliyorum ama sanırım bir hatırlatmaya ihtiyacın olabilir. Her şeyin ötesinde, bu yıl daha önce bahsettiğim Cur köpeğini kaybettim. Bu onun zamanından önceydi ve ben hala onun ve yaşadığımız tüm maceralar hakkında, belki daha sonra yazmaya hazır değilim. Ben gittim ama bu bana söylediklerini daha az gerçekçi yapmaz.
Bu senin üzücü kışınsa, dışarı çık ve hindiyi dinle.
Larry Case, Bluefield Daily Telegraph için harici bir köşe yazıyor. [email protected] adresinden onunla iletişime geçin