Çok genç bir kadın, Sibirya Alexander Arkhipovna Mankovskaya'nın savaşını biliyordu. Haziran ayında, 1942, arandı ve 33. Uzak Doğu Deniz Hastanesi'ne alındı. Orada, aynı genç denizcilerle birlikte, yaralıları gemilerden aldı, ilk yardımlarını yaptı, onlarla ilgilendi ve savaş saatini korudu.
Ardından, Uzak Doğu Ordusunun 241 askeri birliğinin bir parçası olarak İskender, Mançurya'nın kurtuluşuna katıldı. Alexandra Arkhipovna savaşı, Japonya'nın teslim edilmesinden sonraki yılın 3 Eylül 1945'unda sona erdi.
II. Derece Vatanseverlik Savaşı Nişanı, "Büyük Vatanseverlik Savaşı 1941-1945'ta Almanya'ya karşı kazandığı zafer için" madalyası aldı.
Bir kısmı dağıtım yerine döndüğünde, A.A. Mankovskaya hizmet vermeye devam etti. Öyle oldu, burada onun kaderiyle tanıştı. Başını çektiği askeri depo, üç savaşın ardından acımasız askeri subay tankerin mühürlenmesi için geldi: Fince, Rusça ve Japonca. Bir araya geldiler ve güçlü bir aile doğdu. Bir kariyer memuru olan kocası ve üç oğluyla birlikte, halen Leningrad'daki Chroz, Grozni'deki garnizonlarda yaşamak zorunda kaldı.
Evdokia ve Ivan'ı seviyorum
Yukarı Don'daki Evdokia Yakovlevna Shishikina askeri kaderi terk etti. Savaştan önce, Dusya Komashko (Shishikina) Ukrayna'da, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın başından 1943 yılına kadar faşistler tarafından işgal edilen Cherkassy bölgesinde yaşadı. Bölge Sovyet Ordusu tarafından kurtarıldığında birçok kız harekete geçirildi ve Kharkov'da okumak üzere gönderildi. Böylece, Evdokia askeri bir sinyal oldu ve demiryolu kavşaklarını koruyan köprü uçakları olan 453'e girdi. 1944'te, bölüm Çekoslovakya'ya yeniden yerleştirildi.
Evdokia, taburdaki üç pili olan anahtarın bir işaretçisi idi. Nazi baskınları gerçekleştiğinde, bombalamanın altındaki kız bu bataryalarla temas halinde kalmak zorunda kaldı. Korkunçtu, ama işini dürüstçe yaptı. Savaş, savaş ama insanlar da tanıştılar, aşık oldular ve aileleri savaşa soktular. Ne de olsa, "zamanlar seçilmez, onlar içinde yaşar ve ölür." Aşk ve Dusya ve İvan için başka bir zaman seçilemedi. Zorlu askeri yoldan Ukraynalı kız ve Rostov bölgesinden Kazak ile karşılaştılar.
Zaferden sonra, Başçavuş Ivan Shishikin, sevdiklerini Ukrayna'dan Yukarı Don'a, 50 yıldan uzun süre mutlu yaşadıkları Migulinskaya kasabasına, üç çocuğunu, beş torununu yetiştirdi ve torunlarını bekledi. Ne yazık ki, Ivan Mikhaylovich 17'i yıllar önce vefat etti. 90 yıldönümünün çizgisini geçen Evdokia Yakovlevna, çocuklarını, torunlarını, torunlarını mutlu etmeye ve desteklemeye devam ediyor.
Berlin’e ulaşmak
Evdokia Danilovna Gladkova'nın doğum yeri olan Zaporozhye, 1943'in sonbaharında serbest bırakıldığı zaman, doğduğu Yurkovka'ya Saratov Bölgesi'nden Rtishchevo kentinden gelen bir tahliye hastanesinde hemşire olarak çalışmaya başladı. XXUMX numaralı hastane numarasıyla Dusch, Berlin'e kadar gider. Onunla çalışan arkadaşları gibi, savaşa girmedi, yaralıları savaş alanından çıkaramadı. Bu genç kızlar, gündelik kahramanlıklarını burada, hastanede, ölen savaşçılardan gece ve gündüz ayrılmadıklarında, kanlarını bağışladıkları zaman, hiç şüphesiz, onları emanet ettikleri zaman, umutsuzluğa boğdukları ölüm silahlarından güreşmek istediklerini gösterdiler. tekrar operasyonel hale gelmek. Savaş rahatlığı koşullarında beslenmiş, yıkanmış, temiz ve mümkün tutulmuş, savaşçıların akrabalarına mektuplar yazmış, desteklenmiş, sakat bırakmamış, kalplerini yitirmesine izin vermedi.
1944'in sonunda genç Dusya, hastanede bir ömür boyu kaderini buldu, neredeyse 50 yıl boyunca birlikte yaşadıkları topçu Alexei Gladkov'la tanıştı, üç değerli çocuk yetiştirdi ve torunları için bekledi. Dusya, hastanesiyle birlikte savaş yollarında Çernigov bölgesi, Batı Ukrayna, Polonya ve Almanya'yı geçti. Mayıs ayındaki 8'tan 9'e kadar geceleri Berlin yakınlarındaki Cottbus şehrinde, Almanların teslim olduğunu öğrendi.
Ve Mayıs 13'te, hastaneleri düşmanlıkların devam ettiği ve askerlerimizin öldüğü Prag'a taşındı. Zaten zaferden sonra.
ED Gladkova, "Büyük Vatanseverlik Savaşı 1941-1945'ta Almanya'ya karşı zafer için", "Prag'ın kurtarılması için" madalyalarına layık görüldü.
Taisia Tsygankova hatırlıyor
Kazan köyünde o zaman üç cadde vardı. Aşağı Kamenka denir. Don boyunca boyunca bahçeleri ve bahçeleri olan birçok ev vardı. Hayat zaten daha iyi hale geliyor. Bir fırıncılık yaptı, raymag açıldı, bir tank çiftliği inşa edildi, Don boyunca buharlı botlar gitti, kolektif ve eyalet çiftlikleri üzerinde ekmek yetiştirdiler.
Babam Stefan Sidorovich Tsygankov, kamyonda şoför olarak çalıştı, yükleri sürdü. Ancak bu mutlu zaman yarıda kesildi - acımasız bir savaş başladı. Herkesin sevdiklerini savaşa verdiğini gördüğümde, vedaları iyi hatırlıyorum. Ağlama ve inleme Don'un üzerinde duruyordu. Annem ve ben babama eşlik ettik. Bizi ancak kendinden kopardı. Feribot ayrıldı ve o zamandan beri sevdiklerimizi uzun süredir görmüyoruz ve bazıları hiç beklemiyor.
Her askerin kendi kaderi vardı. Genellikle cenaze töreni geldi. Ağlayan anne ve karısı Hepimiz radyodaki mesajları dinledik.
Düşman gittikçe daha fazla yeni şehir ve köy ele geçirdi ve bize yaklaştı. Tahliye açıklandığında korku herkesi tuttu. Biraz çanta yükledik, ineğe düğüm attık ve bir yere gittik. Uzaktan çocuklu mülteciler vardı. Kazan köyünde, tüm sokaklar hendek ve hendeklerle kazılmıştır. Askeri silahlarla askeriydi. Sokaklarda tanklar, arabalar. Bu yapılar kıyı boyunca Don'a ve aşağıya kilometre boyunca uzanıyordu. Düşman uçakları aniden ortaya çıktığında, gürültünün gece gündüz çökmediğini, bombaların atıldığını hatırlıyorum. Fakat askerlerimiz hayatta kaldı, lanet olası Almanımıza köyümüzü vermediler. Ondan sonra bombalamadan sonra sadece kırık kulübeler ve çukurlar vardı.
Bir süre sonra, saldırgan bir saldırı başlattı ve büyük savaşlar ve kayıplarla düşmanı bölgeden uzaklaştırdı. Tahliye yaptığımız Lopatin'de, esir İtalyanları nasıl sürdüğümüzü hatırlıyorum. Saman üzerinde oturdukları bir volkanın üzerinde bir ahırda kilitliydiler ve biz çocuklar üniformaları içinde onları izleyip patates fırlatıp koştuk. Köpekler gibi açlardı. Almanlardan vaat edilen iyi yaşamı almadılar, başlarında ölüm aldı.
Yakında Boguchar'a gönderildiler.
Evet ve acıkmadık. İnsanların ne ekmeği ne de tuzu vardı. Kazan Raymag'ımızın nasıl bombalandığını ve tahta kutuların bodrumunda tuz depolandığını hatırlıyorum. Günlerce bütün çiftliklerden kırılan Raymagu'ya kadar insanlar vardı. Ordu bodrum penceresine geçişi ortadan kaldırdı ve hepimiz çamurla karışık tuzları toplamak için pencereden tırmandık. Mutfak bahçelerinde, bahçelerde yetişen yedi. Birinin kendi inekleri vardı. Böylece kurtuldular.
Savaşın ilk günlerinden itibaren Kazan'da hastane çalıştı. Yaralılar, kendileri buraya geldi. Ancak, çoğunlukla arabalarda sağlık personeli, beyaz bayrak altındaki arabaları ve kırmızı haç eşliğinde alındı. Yaralılara nasıl yemek giydiğimizi hatırlıyorum, kim ne yapabilir: bahçeden süt, meyve.
Annelerimiz çalışmak için hastaneye gittiler. Kirli çamaşırları, kanlı bandajları yıkadılar. Yaralıların hepsi hayatta kalmayı başaramadı. Birçoğu öldü ve Don topraklarındaki bahçelere gömüldü. Sonra mezarlıklarımızdaki toplu mezarlara tekrar gömüldüler. Yukarı Don topraklarını özgür bırakıp canlarını verenlerin çoğunun isimlerini bilmiyoruz.
Nadiren babalar savaştan geri döndü ve sağlıklı ve uygulanabilirdi, bu nedenle annelerimiz tüm yaşam problemlerini çözdüler. Hepsi kötü yaşadı, pantolon ve gömleklerinde düz ayakkabılarla okula gitti. Sağ bankanın çiftçi okullarında, ayrıca bir çocuk için yapılan üniforma üniformalarını da giydiler. Yaz aylarında, üniforma sadece külottan oluşuyordu. Hepsi yalın ayak koştu ve zımbalanan chirik ayakkabılar sadece bir sokağın olduğu inekleri, koyunları, buzağıları ve diğer tarımsal işleri izlemek gerektiğinde giyildi: Tarlada, çayırda, bozkırda ... Babaları ölenlerden Savaşta, harç ücreti alınmadı.
Dunyasha Vyalikova
Vyalikova Evdokia Andreevna, şu anda Krasnoarmeysky, Almanlar ve İtalyanlar olan Kalmykovsky çiftliğine geldiklerinde on bir yaşındaydı. Çok korkunçtu.
İlk faşist baskını havacılıkDon üzerindeki sabit köprüyü tahrip eden, Temmuz 1942'nin başlarında yapıldı. Ve sonra Kazan köyü ve tüm Pridonia çiftliklerinin bombalanması ve bombardımanı başladı. Don bankaları, cephenin karakteristiği olan her türlü savunma yapısı ile çekildi.
Aileleri, diğer birçok aile gibi, kendi evlerinden de ihraç edildi. Nazilerin ev sahipliği yaptığı çiftlikte, yerli halk ahırda yaşıyordu. Çiftçiler yiyecek, tavuk, sığır, kendilerine hizmet etmeye zorlandılar.
Kızıl Ordu bir saldırı başlattığında Almanlar, İtalyanlarla birlikte aceleyle mezinden kaçtılar. Onlardan biri, büyükanne Dusya hatırlıyor, dış evde beyaz bir çarşaf aldı, bir tüfeğe bağladı ve bir “beyaz bayrak” kaldırdı.
Don topraklarındaki düşmanla hesaplaşma saati, Stalingrad'daki birliklerimizin ilerlemesi ile Kasım 19, 1942'ta başladı. Aralık ayından itibaren, bölgemizi işgal eden İtalyanlar, 18 ve Sovyet tank kolordu 17'in aktif etkisi altında, yaşanabilir sigara içenlerin dışında kaldı. Sonsuza dek ısınan on binlerce İtalyan, Don bozkırlarında donları dinlendirir ve kar fırtınası kaplar. "Ayçiçekleri" filminde iyi gösterildi.
Almanlar sürüldü, ama savaş devam ediyordu ve cephenin yardım edilmesi gerekiyordu. Büyükanne Dusya, kadınlarla, yaşlı erkeklerle ve gençlerle birlikte, tarlada çalıştı, kız arkadaşıyla birlikte tahılları boğalarla birlikte Meshkovskaya köyüne sürdü. Yükleri boşaltılmış, çantaları sürüklemişlerdi. Savaş çocukları tarafından birçok zor iş yapıldı.
Savaş yıllarında Dusse daha fazla çalışmak ve postacı düştü. Hangi sabırsızlıkla kadınlar cephesinden gelen haberleriyle evlerinde beklediler. Büyükannenin babası Dusi Medkov Andrei Danilovich bu sırada savaştı. Tüm Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın içinden geçti, maalesef korunmamış, kırk beşinci savaştan dönen iç savaş ve Finlandiya savaşlarına katıldığı için ödüller aldı. Ancak ağabeyi Medkov Kirill Andreevich öldürüldü, NKVD'nin birliğinde görev yaptı. Diğer akrabalar ayrıntıları bilmiyorlar. Başka bir Medkov kardeşi Peter Andreevich de, cepheye giderken Alman uçaklarının bombaladığı bir trende öldü. Savaş yıllarındaki çalışmaları için Evdokia Andreevna, yıldönümü madalyaları ve "For Valiant Labour" madalyasıyla ödüllendirildi.
Anna Maximova
Savaşın çocukları nesnesinden Anna Filippovna Maksimova. Ve düşman işgalinin zor zamanlarını geçirmek için diğer vatandaşlarıyla birlikte, partiye düştü. 1942 yazında, Stalingrad için çabalayan faşistler, Anna'nın ailesinin yaşadığı Rostov Bölgesi'nin Remontnensky Bölgesini işgal etti. Baba ve ağabeyi Vasily önde, kavga ediyordu ve arkada bile küçük çocuklar, yaşlı erkekler ve kadınlar emekçi cephesinde yorulmadan çalışıyorlardı. Annemle evde, üç çocuk daha az mala mala vardı: Alexander 1929, Anna 1931 ve Lida 1936 doğum yılı.
Ani'nin çocuk hafızası, işgalden önce, kollektif çiftçilerin çiftlik hayvanlarını hayvan alanlarından ülkenin iç bölgelerine nasıl boşalttıklarını, tarlalarda gece gündüz çalıştıklarını detaylı olarak ele aldılar. 12 yıllarında, Anya toplu çiftlik koyunları sürdü ve 13 döndüğü zaman, ilkbaharda çiftçilikle boğaya yöneldi. Çocuklar pulluktan iki yaş büyüktü. Karık açılıncaya kadar sürülmüşlerdi, sonra boğalar kullanıldı ve yaşlı bir dedenin onlara baktığı meraya sürüldü. Oradan, yaklaşık üç kilometre kadar, aç ve yorgun çocuklar eve yürüdü.
Tugada boş bir çorba içerek yemek yerlerdi ve evde yetersiz bir akşam yemeği onları bekledi. Sabah erkenden tarlada tekrar zehirlendiler. Sonra temizlik başladıktan sonra, yemleme başladı: ekmeği biçtiler, tarlalarda saman yaptılar. Ve kışın onu çiftliğe götürdüler. Anna Filippovna, Almanların köye nasıl geldiğini ve toplantıda muhtarı ve polis memurlarını yerlilerden seçtiklerini hatırlıyor. Gözyaşlarıyla, yaşlı adam seçilen yaşlı “pozisyonu” reddetti.
Ani savaşı sırasında yapılan en korkunç sınav annesinin ciddi bir hastalığıydı. Sıkı çalışmayı fazlasıyla geçiren kadın, kırk üç kış aylarında yatağa geldi. Ve kız ev işlerini yapmak zorunda kaldı. İstendiğinde annem her şeyi kendi yaptı. Yemek pişirdim, kardeşime ve kız kardeşime baktım, evi temizledim, besledim, suladım, ineği sağdım.
İşten sonra, hasta hasta kız arkadaşını ziyaret etmeye koştular ve bir kadın birlikte kükredi. Babası önden yazdı ki beklemeye devam edecekti, ölmeyecekti, geri döndüğünde söz vermiş, onu tedavi etmek için her şeyi yapmıştı. Anna Filippovna bahar geldiğinde hatırlar, anne kaynak suyu getirir. Ve bu su ile sanki iyileşti. Tüm bu ciddi denemelerin üstesinden geldikten sonra annem 85 yılına kadar uzun bir süre yaşadı.
Ve Stalingrad’dan Berlin’e savaş yollarını geçen baba, yalnızca Eylül 1945’ta döndü. Akşama doğru çoktan kararıyordu, eve doğru yürüyordu. Anna onu ilk gördü, öğrendi ve boynuna attı. Kardeş Vasily de cesurca savaştı ve kaderi onu tuttu. 1945 yazında, Moskova'daki Kızıl Meydan'daki savaş sonrası geçit törenine katıldı. Vasily, 1951 yılında demobilize edildi. Ancak o zaman aile bir araya geldi.