La Plata’nın 9. Biriminde özgürlüğünden yoksun bırakılan bir kişinin hikayesinden alıntıları paylaşıyoruz ve burada son haftalarda Buenos Aires cezaevlerinde meydana gelen şiddet olaylarını cezaevindeki insanların protestoları çerçevesinde nasıl yaşadığını anlatıyor. hapis koşulları. “Hapishane servisi tarafından özgürlükten yoksun bırakılan bir gruba uygulanan Arjantin tarihindeki en büyük baskıydı. Kitle medyasının “Buenos Aires hapishanelerinde bir isyan” olarak sattığı bir şey yüzünden binden fazla insan yaralandı ve işkence gördü. Bunun kimseyi mağdur etmek olmadığını açıklığa kavuşturmak istiyorum. Gözaltına alınan insanların çoğu suç işlemiş ve olmaları gerekir, ancak oldukları koşullarda değil ”,
“Diğerleri gibi, neredeyse on bir yıldır sessiz ve kesintisiz bir dinlenmenin imkansız olduğu bir geceden sonra, küçük kızda cam yapan barlar ve battaniyeler arasında gizlice girebilen bir güneş ışığı tarafından uyandırıldım. hücrede sahip olduğumuz pencere.
Hücre bir tür ‘çatı katı’ gibi olurdu. Orada uyuyorsunuz, yemek yiyorsunuz, sıçıyorsunuz, çiş yapıyorsunuz, yıkanıyorsunuz, yemek yapıyorsunuz, ancak ‘çatı katı’ oldukça küçük ve hiçbirinde neredeyse hiç su yok, iki metre genişliğinde ve neredeyse üç metre uzunluğunda. Son derece küçük bir yer olmasına rağmen bu en kötüsü olmaz. En kötüsü, çoğunlukta dört veya beş kişi olmasıdır.
Yüzümdeki o küçük güneş ışığının yumuşak ve zayıf okşayışından yararlanarak bir an geriye uzanıyorum, ki bu başka herhangi bir durumda önemsiz olacaktır. İşte bu bir yaşam belirtisidir, bazen gün ışığını görmeden zaman geçer. Hücre pencerem, içinde bulunduğum evin üzerindeki, Gençlik-Yetişkin koğuşu olan koğuşun avlusuna bakıyor. 18 ila 24 yaş arası gençler.
Açıklığa kavuşturmak isterim ki, kimseyi mağdur etmek değil, gözaltına alınanların birçoğu suç işliyor ve olmaları uygun, ancak oldukları koşullarda değil. Şimdi, cezalandırma yol ya da çözüm değil, tam tersi. İntikam ve ceza olarak cezanın, sadece bu işkence merkezlerinde değil, toplumun kendisinde de sorunu ve çatışmayı artıran unsur olduğu kanıtlanmıştır.
Yüzeysel olarak hapishanelerin ne olduğu hakkında konuşmak genellikle oldukça yaygındır, ancak çok nadiren içinde kimin olduğu, oraya nasıl geldikleri, neden orada oldukları, nereden geldikleri ve geçen uzun yıllar boyunca bu insanlara ne olduğu hakkında konuşur burada hapsedildi. Unutulmamalıdır ki, döner kapının var olmadığı, yani kitle iletişim araçlarının veya gazeteci olduklarını iddia eden bazı paralı askerlerin icadıdır.
Şu anda, Arjantin hapishaneleri ve özellikle Buenos Aires vilayetindekiler aşırı kalabalıktır -% 113’lük bir aşırı nüfus vardır – neredeyse tamamı, çoğunluğun bulunmadığı Buenos Aires banliyölerinden gelen 18-25 yaş arası gençlerdir. İlk öğrenimini bile bitirmedi. Bir düğme göstermek için, bu açıkça en savunmasız sektörlerin suç sayılmasıdır.
Çoğu aşırı yoksulluktan gelir ve yoksulluk istatistiksel değildir, bundan muzdarip insanlar tarafından bedenen hissedilen ve acı çeken bir kırılganlık durumudur, bu yüzden zaten medyayı görmek veya dinlemek öfke yaratır. farklı siyasi aktörler, yoksulluktan yalnızca istatistiksel bir figür olarak veya INDEC’te veya başka herhangi bir sandık merkezinde, hapishanelerde yaşayan insanlarla yaptıkları gibi, bir gerçek olarak söz ederler. Biz rakamlar, şeyler, tutuklular, yerler, kısacası Buenos Aires Cezaevi Hizmetinin Devletten aldığı bir milyoner bütçesi, vergilerini ödeyen vatandaşlardan gelen ve birkaç güçlü insan tarafından alınan bir bütçe ve sonra dinliyoruz toplumun çoğu, yemek yediğimizi, çalıştığımızı ve pahasına yaşadığımızı söyler, ödedikleri vergilerin oranı. No Doña Rosa, Don Carlos değil, ondan geçimini sağlayamıyoruz, bundan geçimini sağlayanlar, bu kurumları yönetenlerdir: Ceza İnfaz Kurumunun birkaç mülkü ve arabası olmayan, İspanyolca konuşan veya içki içmeyen kıdemli başkanı yoktur. ülke dışındaki tatilleri kolayca kontrol edebilirsiniz.
Bütün bunları zihnimde işledim, sanki gerçeklikten çıkmamak ve aynı zamanda bir enerji jeneratörü olmak için bir egzersiz yapıyormuş gibi, direnmeye ve savaşmaya devam etmek için bir gün daha kalkmama yardımcı oluyor. Bu noktada her şeyin maliyeti giderek artıyor. “
“Annesinin onu ziyaret etmesine izin verilmediğini iddia ediyordu”
Aniden oğlanların bahçesinde çığlık atmaya başladı. Neler olduğunu görmeye çalışarak hemen yataktan fırladım. Pompalı tüfekler patladı. Cezaevi görevlilerinin cezaevinin günlük yaşamında farklı konular için baskı yapması normal olsa da, özellikle her ateşin yaralı, yaralı veya yaralı olduğunu bildiğimiz için, bu yine de bizi endişelendiren bir şeydir. bazı vakalar öldürüldü.
Yaralı gencin ne zaman revire götürülmek yerine yerden kaldırıldığını ve şiddetli bir şekilde ceza hücresine götürüldüğünü görebiliyorum. Birkaç dakika bekledim ve yanında olan diğer adamlara ne olduğunu sordum. Sorun, motor engelli olan annesinin onu ziyaret etmesine izin vermemeleriydi ve tam da annesinin uzun bir yolculuk yaptığını ve oraya gitmek için çok çaba sarf ettiğini, nasıl olur da geçmesine izin vermediklerini iddia ediyordu. Cevap av tüfeğinden geldi.
Buna paralel olarak, sadece sekiz gün önce olanlar, 8 Kasım Pazar günü akla geldi. Hapishane servisi tarafından özgürlükten yoksun bırakılan bir gruba uygulanan Arjantin tarihindeki en büyük baskıydı. Kitle iletişim araçlarının “Buenos Aires hapishanelerinde isyan” olarak sattığı bir şey yüzünden binden fazla insan yaralandı ve işkence gördü.
Tamamen yanlış başlık. İsyan çıkmadı. İsyan, cezaevi makamlarının çatıların üstündeki iddiaya izin verdiği ve bunların yükseltilmesine yardım ettiği bu davadan farklı olarak, yetkililer tarafından gözaltına alınan kişiler tarafından zorla bir cezaevi biriminin kontrolüne el konulmasıdır. (Videolar ve fotoğraflar var).
Şimdi, kurşunlarla yaralanmış, bıçaklanarak (polis çocukları bıçakladı ve kendi aralarında kavga ettiklerini söylediler), kolları kırılmış, bazıları gözlerini kaybedenler, parmakları olan binlerce kişiden daha tehlikeli mesajı olan bir şey var. sopalardan ve darbelerden tamamen mor olan diğerleri ve bu son mesajdı. Hapishane yetkililerinin, ürettikleri kaosun tüm durumu kontrol altına alındığında yaptıkları şey, iki Üniversite Merkezini, San Martín’in 48 Numaralı Ünitesinin CUSAM’ı ve 1 Numaralı Üniteden Juan Miguel Scatolini’yi ateşe vermeleriydi. 31 by Florencio Varela, her ikisi de sembolik yerlerdir, özellikle eğitimsel, pedagojik, iletişimsel, kültürel ve sosyal süreçlerin neredeyse tamamının gerçekleştiği alanlar oldukları için, tartışma ve öğrenme yerleri oldukları için
Tüm bunların, Adalet ve İnsan Hakları Bakanlığı temsilcileri, CPM, Buenos Aires Adalet Bakanlığı İl Koordinasyon ve Cezaevi Lojistiği Müdürü ve diğerleri gibi birimlerde bulunan farklı aktörlerin varlığıyla olduğu açıklığa kavuşturulmalıdır. Ve bu oldu mu? İyi ki öyleydiler.
Yanlışlıkla ceza sistemi dediğimiz şey, kimsenin her şeyden sorumlu olmadığı bir dizi alt sistemden başka bir şey değildir. Polis, bir kişiyi tutuklar, hâkimlere teslim eder, kovuşturur veya mahkum eder ve hapse gönderir, ancak cezaevi birimlerinde olanlardan sorumlu değildir. Cezaevi sistemi, mahkumların alınmasından sorumlu olmadığını ve bu üç aktörün hiçbirinin nihai sonuçtan, bütün olarak sorumlu olmadığını söylüyor.
Birçoğu insan haklarından bahsederken ağızlarını dolduruyor ve Arjantin bu konuda paradigmatik. İşkenceyi, kötü muameleyi, zalimane, insanlık dışı ve aşağılayıcı cezaları yasaklayan uluslararası anayasal hiyerarşi anlaşmaları imzaladı. Ancak yasal bir çerçeve içinde çerçevelenmiş yasadışı işkence merkezleri var. Hapishaneler şu anki Gizli Gözaltı Merkezleridir
Kurumlar ve Devlet, neyin değiştirilmesi gerektiğini değiştirmek için siyasi karar almalı ve ihtiyaç duyulan yapısal reformlar üzerinde çalışmalı, ayrıca toplumun kültürel bir değişim yapması ve buna katkıda bulunması gerekir. Buradan bazılarımız daha iyi hapishanelere sahip olmamak ya da özgür kalmak için çalışmıyor (biz de istiyor olsak da), ama birlikte herkes için daha adil, daha sağlıklı ve eşitlikçi bir toplum inşa edebilmek için çalışıyoruz.
Pekala, güne başlayacağım, bu daha yeni başlıyor, uzun sürecek. “