Bugün Hindistan’ın İngiliz yönetiminden bağımsızlığını kazanmasının üzerinden 75 yıl geçti.
Bu duruma öncülük etmek, çok fazla şatafat ve durum tarafından işaretlendi. Hindistan hükümeti “Azadi ka Amrit Mahotsav”ı başlattı girişim 12 Mart 2021’de 75. Bağımsızlık Günü için 75 haftalık bir geri sayım başlıyor. Girişim, bağımsızlık mücadelesini anmak, ulusu şekillendiren fikirleri, eylemleri ve başarıları kutlamak ve ülkenin Hindistan’ı 100 yaşına basacağı 2047’ye yolculuğunda daha yükseklere çıkaracak hedef ve hedeflere olan bağlılığını pekiştirmeyi amaçlıyor.
Yine de, Hindistan’ın “karnesine” daha yakından bakıldığında, birkaç cephede bocalamakta olduğu görülüyor. Çoğu zaman olduğu gibi, Modi hükümeti birçok vatandaşın ilgisini çeken başarılı bir pazarlama kampanyası daha yürüttü. Ancak 75 yaşında Hindistan hakkında kutlanacak çok az şey var.
Krizde bir ekonomi
Hindistan ekonomisi krizde ve küresel ekonomiyi harap eden COVID-19 salgınının başlamasından çok önceydi. Gerçekten de, ilk COVID-19 kilitlenmesinin arifesinde Hindistan’ın nominal gayri safi yurtiçi hasıla (GSYİH) büyümesi 1975-76’dan bu yana en düşük seviyedeydi. İhracat ve yatırımlar da düşüş eğilimindeydi.
Tüm dünyada olduğu gibi, Hindistan ekonomisi de pandemi sırasında keskin bir gerilemeye tanık oldu. GSYİH büyümesi yüzde 23,9 azaldı ve 2020-21’de GSYİH yüzde 7,3 küçüldü. Bu düşüşün etkisi en şiddetli şekilde ülkenin en yoksulları tarafından hissedildi. 2021 yılında bir ders çalışma Pew Araştırma Merkezi, Hindistan’da günde 2 dolar veya daha az gelirle yaşayan insan sayısının pandemi sırasındaki durgunluk nedeniyle 75 milyon arttığını gösterdi. Bu artış, “küresel yoksulluk artışının” yüzde 60’ını oluşturuyor. Araştırma ayrıca Hindistan orta sınıfının 2020’de 32 milyon küçüldüğünü de ortaya koydu. Bu aynı zamanda orta sınıftan “küresel geri çekilmenin” yüzde 60’ını oluşturuyor.
Şu anda, Hindistan’ın ekonomisi şu anda bir şekilde düzeliyor gibi görünüyor. Bununla birlikte, Rusya’nın Ukrayna’yı işgali nedeniyle küresel enerji ve gıda fiyatlarındaki mevcut artış, pandemi sonrası ekonomik toparlanma üzerinde önemli bir etkiye sahip oldu. Yiyecek ve içecek enflasyonu, yoksul ve orta sınıfın zaten sıkışık olan hane bütçelerini yiyor. Haziran 2022’de işsizlik oranı yüzde 7,8 idi – Mayıs ayına göre yüzde 0,7 artış. 20-24 yaş grubunda işsizlik oranı yüzde 43,7 oldu. Hindistan rupisi de dolar karşısında değer kaybediyor ve bu da ithalat ağırlıklı sektörleri olumsuz etkileyecek.
Hatalı politika oluşturma
Ulusal politika oluşturma da iyi yönetişimin bir kanıtı olmamıştır. Pandemi sürecinde bu daha da belirginleşti. Hindistan, virüsün Çin’de ilk tanımlanmasından kısa bir süre sonra yıkıcı bir COVID-19 salgını için “yüksek risk” altında bir ülke olarak sınıflandırılırken, hükümet önleyici tedbirler almakta yavaş kaldı. Dünya Sağlık Örgütü (WHO), 30 Ocak 2020’de COVID-19 salgınını küresel bir halk sağlığı acil durumu ilan etti. Ancak Başbakan Narendra Modi’nin pandemi hakkındaki ilk açıklaması, tweet şeklinde 3 Mart’a kadar gelmedi. Sağlık ve Aile Refahı Bakanlığı, COVID-19 farkındalık kampanyasını 6 Mart’ta başlattı. O zamana kadar konuyla ilgili tek halk sağlığı tavsiyesi AYUSH Bakanlığı’ndan geliyordu (Ayurveda, Yoga ve Naturopati, Unani, Siddha ve Homeopati). Ve COVID hakkındaki AYUSH tavsiyesi, bir ayurvedik ve homeopatik önleyici tedbirler ve çareler listesinden biraz daha fazlasını içeriyordu.
Sonunda, 24 Mart’ta yalnızca dört saatlik bir bildirimle ulusal bir karantina ilan edildi. Dünyanın en büyük karantinasının uygulanma şekli, kötü yönetimin ve yanlış yerleştirilmiş siyasi önceliklerin bir kanıtıydı. Dört saatlik bildirimin, küresel bir kriz karşısında kararlı liderliği temsil etmesi gerekiyordu. Bununla birlikte, karantina sırasında hayati ürünlere erişimin olup olmayacağına dair çok az bilgiye sahip olan panikleyen vatandaşlar, tüm sosyal mesafe kurallarını görmezden geldi ve bulaşmayı önlemek için kilitlenmeden hemen önce temel ihtiyaç maddelerini stoklamak için mağazalara koştu.
Karantinanın uygulanma şekli de yoksullar, özellikle Hindistan’ın büyük şehirlerinin ekonomilerinin bakımında merkezi bir rol oynayan kayıt dışı ve göçmen işçiler üzerindeki etkisini göz önünde bulundurmadı. İşletmeler kapanırken milyonlarca insan kendilerini işsiz ve köylerine geri dönmek için ulaşım araçlarından yoksun buldu. Birçoğu eve yüzlerce kilometre yürüyerek geldi ve karantinayı insani bir krize dönüştürdü. Başbakan, karantinanın ülkenin en savunmasız insanları üzerindeki etkisinden dolayı özür diledi ve “Zavallı kardeşlerime baktığımda kesinlikle düşünüyor olmalılar, bu nasıl bir başbakan bizi yerleştirdi. bu zorluk… Özellikle bağışlanmalarını diliyorum.” Ancak, “Koronavirüse karşı savaş açmanın başka yolu yoktu… Bu bir ölüm kalım savaşı ve onu kazanmak zorundayız” diye ekledi.
Modi, Başbakan’ın Vatandaşa Yardım ve Acil Durumlarda Yardım Fonu’nu kurduğunda, kısaltmanın “PM CARES Fonu” olarak görünmesi tesadüf değildi. Yardım fonu yoksullara yardım etmek içindi. Ancak eleştirmenler, çok daha eski olan Başbakan’ın Ulusal Yardım Fonu’ndaki 500 milyon doların kullanılmaması üzerine böyle bir fona duyulan ihtiyacı sorguladılar. Bazıları, fonun, kanunen net kârlarının yüzde 2’sini Kurumsal Sosyal Sorumluluğa (KSS) tahsis etmesi gereken kurumsal bağışçılar tarafından, KSS faaliyetleri için ayrılan fonu yönlendirmek için kullanıldığını savundu. Maliye Bakanlığı ayrıca PM CARES’e yapılan tüm bağışların vergiden muaf olması için bir talimat yayınladı. Hükümet, fonların harcanmasıyla ilgili bilgileri ifşa etmekte isteksiz davrandı ve birçoğu, fonun kurumsal bağışçıların başbakanın gözüne girmesinin bir yolu olduğu yönünde spekülasyon yaptı.
Salgının ikinci dalgası Mart 2021’de Hindistan’ı harap etti. Ancak trajik sonuç tamamen beklenmedik değildi. Hindistan’da güvenilir ve uygun fiyatlı sağlık hizmetlerine erişim kıttır. Kamu sağlık sistemi zayıf ve küresel bir salgınla mücadele edecek kaynaklardan yoksun. Büyük ölçüde düzenlemeye tabi olmayan özel sağlık hizmeti sunucuları da güvenilmez ve maliyetlidir. Enfeksiyonların artmasıyla özel ve kamu hastanelerinde yataklar çok çabuk tükendi. Ulusal bir oksijen tedarik koordinasyon sistemi olmadan, oksijen üreticileri pandemiden en çok etkilenen bölgelerin ihtiyaçlarını da karşılayamadı.
Bununla birlikte, Hindistan hükümeti tehdidi ciddiye alıp mantıklı politikalar izleseydi, ikinci dalganın nüfusu üzerindeki etkisini yine de sınırlayabilirdi. Modi, imajını güçlendirmek amacıyla ve uzmanların tavsiyelerine karşı, o yılın Ocak ayında pandemiye karşı zafer ilan etmişti. Hükümet, Hindistan’ın en büyük aşı ve jenerik ilaç üreticisi olmasına rağmen, ev içi kullanım için yeterli dozda COVID-19 aşısı sağlamadığı için aşılama hareketi de yavaştı. İkinci dalganın başlamasından kısa bir süre önce Modi, Uttarkand eyaletindeki Haridwar antik kentinde büyük bir dini festivali onayladı. Kumbh Mela, herhangi bir sosyal mesafe önlemine uymadan devam etti ve şu anda dünyanın en büyük süper yayıcı etkinliği olarak kabul ediliyor. Mart ve Nisan aylarında enfeksiyonlardaki artış, Modi hükümetinin salgının zirvesinde meclis seçimlerine bulaşmayı hızlandıracaklarına dair çok sayıda uyarıya rağmen izin verme kararından da sorumlu olabilir.
Kamu politikası olarak İslamofobi
75. doğum gününde, demokrasi Hindistan’da da düşüşte görünüyor. Azınlık gruplarının insan hakları sürekli saldırı altında ve İslamofobi ülkede bir kamu politikası haline geldi. Gerçekten de, linçler, İslamofobik yanlış bilgilendirme kampanyaları ve kültürel yıldırma, Hintli Müslümanların hayatlarının günlük bir yüzüdür.
Örneğin 2019’da Hindistan Parlamentosu İslamofobik Vatandaşlık Değişikliği Yasasını (CAA) kabul etti. CAA, komşu Pakistan, Bangladeş ve Afganistan’dan gelen Müslüman olmayan göçmenlere Hindistan vatandaşlığı için hızlı bir yol sağladı ve dini vatandaşlık için bir niteleyici olarak ekleyerek “anayasal eşitliği” baltaladı. Hükümet, eyleme karşı protestoları vahşice bastırdı ve onları “ulus karşıtı” olarak nitelendirdi. CAA karşıtı eylemciler tutuklandı ve Hindistan’ın acımasız terörle mücadele yasası kullanılarak kefaletle serbest bırakılmaları reddedildi.
Yine 2019’da, BJP hükümeti Müslüman çoğunluklu Keşmir’in Hindistan anayasasındaki özel statüsünü iptal etti. Hareket, yalnızca Hindistan tarafından yönetilen Keşmir’in (en azından anayasal olarak) Hindistan’ın topraklarının ayrılmaz bir parçası olmasını sağlamak için uzun süredir devam eden Hindu milliyetçisi vaadini yerine getirmekle kalmadı, aynı zamanda devleti Hindulaştırmak için yeni bir yol kurdu. Ayrıca, özel statüsünün ve özerkliğinin iptaline karşı protestoları engellemek için hükümet, bir iletişim kesintisi başlattı ve bölge genelinde birkaç ay boyunca kablolu TV, internet ve telefon hatlarını kapattı.
Muhalefeti susturmak
Hükümet, Hindistan’daki Müslümanları sindirme ve boyun eğdirme çabalarının ötesinde, tüm muhalif sesleri susturmak için daha geniş bir kampanya yürütüyor. Örneğin 2021’de İsrail casus yazılımı Pegasus’un Hindistan’daki muhalif politikacıları, gazetecileri ve aktivistleri gözetlemek için kullanıldığı ortaya çıktı.
Modi ve hükümeti, insan hakları örgütlerine yönelik baskılara da öncülük etti. 2020’de Uluslararası Af Örgütü, banka hesaplarının dondurulması ve ofis binalarına baskın düzenlenmesinin ardından Hindistan’daki faaliyetlerini durdurmak zorunda kaldı. Hükümet, Uluslararası Af Örgütü’nün yurt dışından bağış alma düzenlemelerini ihlal ettiğinde ısrar ederken, STK’nın kendisi – tıpkı uluslararası toplumun çoğu gibi – bunu Hindistan’ın insan hakları siciline yönelik eleştirisine bir yanıt olarak yorumladı.
Son yıllarda hükümet, politikalarını eleştiren birkaç aktivist ve gazetecinin yurtdışına seyahat etmesini de engelledi. Birçok hükümet eleştirmeni de casusluk yaptı, terörle ilgili suçlamalarla tutuklandı ve daha sonra yargılanmadan tutuklandı. Polis, eylemcilerin bilgisayarlarına suçlayıcı deliller yerleştirmek ve onları sahte suçlamalarla tutuklamakla suçlanıyor.
Tüm bunların sonucunda Hindistan, 2019’a kıyasla sekiz sıra gerileyerek Sınır Tanımayan Gazeteciler’in 2022 Basın Özgürlüğü Endeksi’nde 180 ülke arasında 150. sırada yer aldı. Ayrıca bu yılki Freedom House Demokrasi Endeksi’nde 100 üzerinden sadece 66 puan aldı ve “kısmen özgür” kategorisine girdi.
Kabul etmek gerekir ki, bu “rapor kartının” gösterdiği gibi, Hindistan’ın 75. doğum gününde kutlayacağı pek bir şey yok. Ülke, 2047’deki bir sonraki dönüm noktasında kutlayacak gerçek bir şeye sahip olmak istiyorsa, birçok başarısızlığını kabul etmeye ve daha özgür, eşit ve demokratik bir toplum ve devlet inşa etmek için çalışmaya başlamalıdır.
Bu makalede ifade edilen görüşler yazara aittir ve Al Jazeera’nın editoryal duruşunu yansıtmayabilir.
Kaynak : https://www.aljazeera.com/opinions/2022/8/15/india-turns-75-but-there-is-not-much-to-celebrate