Tıkınırcasına yeme bozukluğu ilk kez 1959 yılında Albert Stunkard tarafından gece yeme bozukluğu olarak tanımlanmıştır. Ardından tıkınırcasına yemenin gündüz de olabileceğini savunan Timothy ve Brewerton tarafından gündüz saatlerinde gerçekleşen aşırı yeme davranışı, ‘Tıkınırcasına Yeme Bozukluğu’ olarak adlandırılmış ve tanı kriterleri tanımlanmıştır.
Tıkınırcasına yeme bozukluğunun DSM V el kitabında yayınlanan tanı kriterleri:
- Yineleyici tıkınırcasına yeme epizodları olmaktadır. Bir tıkınırcasına yeme epizodu aşağıdakilerden her ikisi ile belirlidir:
- Benzer koşullarda, benzer sürede, çoğu bireyin yiyebileceğinden açıkça daha çok yiyeceği, ayrı bir zaman biriminde (örn. herhangi iki saatlik bir sürede) yeme.
- Bu epizod sırasında, yemek yemeyle ilgili denetiminin kalktığı duyumunun olması (örn. bireyin yemek yemeyi durduramadığı duygusu, ne ya da ne denli yediğini denetleyemediği duygusu).
- Tıkınırcasına yeme epizodlarına aşağıdakilerden üçü (ya da daha çoğu) eşlik eder:
- Olağandan çok daha hızlı yeme.
- Rahatsızlık verecek düzeyde tokluk hissedene dek yeme.
- Bedensel açlık duymuyorken aşırı ölçülerde yeme.
- Ne denli yediğinden utandığı için kendi başına yeme.
- Daha sonra kendinden tiksinme, çökkünlük yaşama ya da daha büyük bir suçluluk duyma.
- Tıkınırcasına yeme ile ilgili olarak belirgin bir sıkıntı duyulur.
- Bu tıkınırcasına yeme davranışları, ortalama üç ay içinde, en az haftada bir kez olmalıdır.
- Tıkınırcasına yeme epizodlarına, bulimiya nervozada olduğu gibi yineleyen uygunsuz telafi edici davranışlar eşlik etmemeli ve tıkınırcasına yeme, bulimiya nervoza ya da anoreksiya nervoza sırasında ortaya çıkmamalıdır.
Uygunsuz telafi edici davranışların derecelendirilmesi
Ağır olmayan: Ortalama haftada bir-üç kez
Orta derecede: Ortalama haftada dört-yedi kez
Ağır düzeyde: Ortalama haftada sekiz-on üç kez
Aşırı düzeyde: Ortalama haftada on dört ya da daha çok kez