Charm of the Soul Pets - Bölüm 141: Uçurum Ormanı, Ormandaki Şey
Çeviri: bebebiskuvisi
Qin Menger başını kaldırdığı anda gökyüzünde uçan sayısız siyah figür gördü ve dehşete düştü.
“Çabuk, Alev Kuşun’u geri çağır!” dedi Chu Mu.
Qin Menger hemen Alev Kuşu’nun sırtından aşağı atladı ve onu geri çağırdı.
“Bin.” Chu Mu, Mo Xie’nin sırtına atladıktan sonra Qin Menger’e de binmesini söyledi.
Yukarıdan gelen soğuk hava dalgalarını hissedince, Qin Menger tereddüt etmeden Mo Xie’nin sırtına atladı.
“Wuwu!” Mo Xie, sırtına başkalarının oturmasını sevmiyormuş gibi hoşnutsuz sesler çıkardı!
“Bize yardım etmek için buraya geldi, buna biraz dayan!” Chu Mu, Mo Xie’nin kulağını okşayarak onu yatıştırdı.
Mo Xie sadece numara yapıyordu. Düzinelerce kanat tipi ruh hayvanının onlara doğru uçtuğunu ve onların yarattığı güçlü rüzgarı fark ettiğinde, ilerlemeye başladı. Alevli pençeleriyle karanlık ormanın içine daldı ve karanlığın içinde kayboldu…
“Hanımım!” Yaşlı Teng afalladı. Qin Menger’in ‘kaçırılmasını’ izlerken ne yapacağını bilemedi. Sonuçta kanat tipi bir ruh hayvanına sahip değildi.
“Bağırma, onları başımıza toplayacaksın!” Chu Ning, hemen Yaşlı Teng’e bir bakış attı.
“Yi!! Yi!!”
Chu Ning konuşmayı daha yeni bitirmişti ki, uçurumun altından tiz bir çığlık geldi. Ardından farklı yönlerden rüzgarlar gelmeye başladı.
“Şimdi başları belada. Önce buradan ayrılalım, sonrasında Wangluo Şehri’nin batı ormanına bakalım. Burada kalmak çok tehlikeli.” dedi Chu Ailesi’nden yaşlı bir hizmetli.
“Nasıl ayrılacağız? Hanımım hâlâ aşağıda!” dedi Yaşlı Teng endişeyle. Qin Menger’e bir şey olursa, Yaşlı Teng de bundan sorumlu olurdu.
“Buradan aşağıya inemeyiz bile. Wangluo Şehri’ne dönmeliyiz. Uçurum ormanını araştırmak için klanlarımızın güçlerini birleştirebiliriz.” dedi Chu Ning sakinliğine korumaya devam ederek.
Chu Ning çok dikkatliydi. Bay Chu’nun Chu Mu olduğunu söylememişti. Sonuçta sadece canlı geri dönmeyi başarmıştı. Qin Menger’in bunu açığa çıkarmayacağına inansa da, Yaşlı Teng’e güvenmiyordu.
“Sanırım tek yol bu. Önce şehre gidelim.” Ting Yu da başka bir yol düşünemedi. Tek yapabileceği, Wangluo Şehri’ne gidip orada bir Kabus Sarayı şubesi olup olmadığına bakmak ve varsa, Kabus Sarayı uzmanlarını Chu Mu’yu aramak için uçurum ormanına göndermekti.
…
Arkalarından gelen çığlıklar yavaş yavaş azaldı. Çılgınca koşan Mo Xie, sonunda kanat tipi ruh hayvanlarını atlatmayı başardı.
“Çok yakındı…” Dinlenmek için durduklarında, Qin Menger inip kalkan göğsüne vurdu ve derin bir nefes aldı.
“Böyle uçurumlar, kanat tipi ruh hayvanları için cennettir. Ve bu ruh hayvanlarının bölgesinde uçmak, en büyük tabudur!” dedi Chu Mu, Qin Menger’e.
“Ben...Bilmiyordum…” Qin Menger hemen kızardı ve biraz utanarak dedi ki: “Üzgünüm, sana yardım edemedim, hatta başına bela açtım.”
Chu Mu böyle ufak şeyleri kafasına takmazdı, bilhassa Qin Menger’in uzun zamandır görmediği şapşal ifadesinden sonra…
“Bu ormandan nasıl çıkacağımızı biliyor musun?” diye sordu Chu Mu.
“Teng Amca, ormanın doğu tarafının Wangluo Şehri’nin batı ormanına bağlandığını söyledi. Doğuya gidersek Wangluo Şehri’ne ulaşabiliriz. Ama bu uçurum ormanında çok tehlikeli canlıların yaşadığını duydum.” dedi Qin Menger yumuşak bir sesle.
“O zaman doğuya gidelim.” dedi Chu Mu.
“Hangi taraf doğu?” Qin Menger etrafına bakındı ama karanlık ormanda yönünü tespit edecek bir şey göremedi.
“Benimle gel sadece.” Chu Mu bir yıl boyunca Hapis Adası’nın en derin kısımlarında tek başına yaşamıştı ve orası, bu uçurum ormanından çok daha karmaşıktı. Böyle küçük bir uçurum ormanında yönünü nasıl kaybedebilirdi ki?
Qin Menger başıyla onayladı ve Chu Mu’yu izlemeye başladı. Ama karanlık ormanda ilerlerken korkuyormuş gibiydi.
“Aurasını gizleyebilecek ruh hayvanına sahipsen çağırabilirsin. Öyle bir ruh hayvanın yoksa çağırma, yoksa başımıza bela açarsın.” Chu Mu, Qin Menger’e hatırlatmada bulundu.
Qin Menger tam korkusunu hafifletmek için ruh hayvanını çağırmak üzereydi ki, Chu Mu’nun sözlerinden sonra vazgeçti ve Chu Mu’ya iyice sokuldu.
“Deminki ruh hayvanın, Şeytani Altı Kuyruklu Alev Şeytanı Tilkisi’ydi, değil mi? Çok hızlıydı!” dedi Qin Menger yumuşak bir sesle.
Li Nan daha önce Chu Ning ile savaşmış olduğundan savaş gücü epey eksilmişti. Qin Menger bu yüzden onu icabına bakarken zorluk yaşamamıştı.
Qin Menger, Chu Mu’nun savaşını da dikkatle izlemişti, bu yüzden Buz Perisi’nin olağanüstü gücü de onu hayrete düşürmüştü. Ama çağırdığı Şeytani Altı Kuyruklu Alev Şeytanı Tilkisi, nadir Karanlık Yıldırım Düşü Hayvanı’ndan bile daha güçlü görünüyordu.
“En.” Chu Mu başıyla onayladı ama açıklama yapmadı. Uçurum ormanından çabucak ayrılarak Wangluo Şehri’ne dönmeye odaklanmıştı.
Qin Menger’in, Chu Mu ile konuşmak istemesinin nedeni korkmasıydı ama Chu Mu konuşmak istemiyormuş gibi görünüyordu ve soğuk duruşu, Qin Menger’in keyifsiz bir şekilde surat asmasına neden oluyordu.
Qin Menger güzeldi ve bu yüzden etrafında her zaman yakışıklı ve yetenekli gençler olurdu. Qin Menger onların yaltaklanmalarından ve ona asılmalarından hoşlanmıyordu ama merak ettiği bir adam tarafından görmezden gelinmek de hoş değildi.
Daha önce başka erkeklerle yalnız kalmaktan endişeleniyordu ama şimdi, güzel görünüşlü bir kız olsa da, bu adamın önünde hiç cazibeye sahip değilmiş gibi hissediyordu.
Ama kimse Chu Mu’yu duyarsızlıkla suçlayamazdı. Qin Menger’le de ilgilenmiyor değildi. Hatta durum tam tersiydi. Geçmişin hatıralarından dolayı bu küçük kız kardeşten oldukça hoşlanıyordu, bilhassa şimdi güzel ve dolgun bir vücuda sahip olmuşken…
Ama Chu Mu’nun kişiliği böyleydi. Yanındaki yüce Prenses Jin Rou olsa bile Chu Mu’nun buzları çözülmezdi.
Gece boyunca yürüdükten sonra Qin Menger yoruldu ve bu yüzden Chu Mu durdu. Yetişimine başlamadan önce kalan ruh gücüyle Beyaz Kabus’u doyurdu…
Chu Mu tüm bu süreç boyunca başka biri olmuş ve neredeyse Qin Menger’in varlığını tamamen görmezden gelmişti. Ama bu, Qin Menger’in daha da meraklanmasına sebep oldu. Karanlık ormanın derinliklerinde duran bir kız olarak, ruh hayvanı çağıramamak ve bir ağacın altında dinlenmek zorunda kalmak onu iyice huzursuz etti. Bu adamla konuşmak istedi ama adam ormanla ve karanlıkla tamamen bütünleşmiş bir heykel gibiydi. Qin Menger sık sık adam onu bırakıp da gitmiş gibi hissediyordu.
Qin Menger’in düşünceleri, onu gecenin işkencesinden bir türlü kurtaramazken, güneşin ilk ışıkları yavaş yavaş ufuktan yükseldi ve engin ormanı aydınlatmaya başladı.
Tüm canlılar uyanıyordu. Güneş ışıkları yüzüne düşüğünde, Qin Menger de uykulu gözlerini açtı ve ışıktan rahatsız olan gözlerini kırpıştırdı.
Qin Menger gözlerini açtığında karşısında yakışıklı ama mesafeli bir yüz gördü. Bilinçsizce biraz geri çekildi…
“Bu meyveler açlığını bastırır.” Chu Mu elindeki meyvelerin birazını Qin Menger’e uzatırken nazik bir şekilde konuştu.
Qin Menger gözlerini kırptı ve yavaşça meyveleri aldı. Küçük bir ısırık aldı ama parlak gözleri hâlâ Chu Mu’nu üzerindeydi…
“Sorun ne?” Qin Menger’in bakışlarını görünce, Chu Mu şaşırdı.
“Hiçbir şey...Hiçbir şey...Bunların tadı çok güzel…” Qin Menger başını salladı ve tatlı meyveyi ısırmaya başladı.
“Dün gece iyi uyudun, değil mi? Ama bir dahaki sefere omzuma salyalarını akıtma…” dedi Chu Mu.
“Ah? Uyurken sana mı yaslandım? Ben...Ben…” Qin Menger hemen kızardı, o kadar paniğe kapıldı ki, neredeyse elindeki meyveleri düşürecekti.
Chu Mu şaşkın şaşkın ona baktı. Utanan Qin Menger’e baktıktan sonra, bakışlarını omzundaki Mo Xie’ye çevirdi ve meraklı bir ifade sergiledi.
Chu Mu’nun omzundaki Küçük Mo Xie kafasını kaldırdı ve mahçup ‘wu’sesleri çıkardı ve dün akşam geceyarısı atıştırmalığı almadığını hatırlatırken ağzından salyalar akmaya başladı…
Chu Mu’nun omzundaki sevimli küçük tilkinin Chu Mu’ya cevap verdiğini görünce, Qin Menger hemen Chu Mu’nun deminki sözlerini küçük ruh hayvanına hitaben söylediğini fark etti. Güzel yüzü hemen kıpkırmızı olup sevimlileşirken yaslandığı ağaçta saklanacağı bir delik olması için dua etti.
“Burası uçurum ormanı. Burada bir sürü Mo Ye’nin yaşadığını hatırlıyorum. Duyduğuma göre buradaki Mo Ye’lerin kalitesi de oldukça yüksekmiş. Belki komutan sınıfı bir Mo Ye yakalayabiliriz.” dedi Chu Mu.
Qin Menger onunla mı yoksa omzundaki ruh hayvanıyla mı konuştuğunu anlamak için dikkatle Chu Mu’ya baktı. Bu sözleri ona bakarak söylediğine emin olduktan sonra cevap verdi: “Burası oldukça tehlikeli bir yer, korkunç ruh hayvanlarıyla karşılaşırsak…”
“En. Doğru, seni de yanımda götürmem tehlike yaratır. Unutalım bunu öyleyse.” Chu Mu başıyla onayladı.
Chu Mu tek başına olsaydı, güçlü ruh hayvanlarından kaçınabilirdi. Ama Qin Menger kesinlikle ona yük olurdu.
Qin Menger’in ifadesi dondu ve öfkelenerek düşündü ki: “Bu adam neden bu kadar sinir bozucu? Ya benimle hiç konuşmuyor ya da kalp kırıcı sözler söylüyor. Hiç değilse dördüncü andaç Ruh Öğretmeni’yim…”
Qin Menger, Chu Mu’yla çok uzun zaman beraber kalmak istemedi ve mümkün olduğunca çabuk Wangluo Şehri’ne dönmek için doğuya doğru yürümeye başladı.
Bir günlük yürüyüşte birkaç ruh hayvanıyla karşılaştılar. Ama Chu Mu, Karanlık Yıldırım Düşü Hayvanı’nın onlarla ilgilenmesine müsaade etti. Karanlık Yıldırım Düşü Hayvanı beşinci evrenin beşinci seviyesindeydi ama Chu Mu onun çabucak altıncı evreye ulaşmasını istediğinden, savaşlarda onu kullanmaya özen gösteriyordu.
“Sorun ne? Neden aniden durdun?” Qin Menger durdu ve önünde yürürken birdenbire duran Chu Mu’ya bakarak sordu.
“Yakında bir orman gölü olmalı!” dedi Chu Mu.
“Orman gölü mü?” Qin Menger’in gözleri parladı. Su varsa, yüzünü yıkayabilir ve hatta yıkanabilirdi. İki günlük yürüyüş onu çok rahatsız hissettirmeye başlamıştı.
“Mo Ye’ler göllerin olduğu bölgelerde yaşamayı sever!” dedi Chu Mu.
“Bir Mo Ye mi yakalamak istiyorsun?” diye sordu Qin Menger.
Chu Mu kafasını sallayarak konuştu: “Ruh hayvanı standartlarım çok yüksek. Bu kadar kısa sürede ruh hayvanı seçemem; seçmek için yeterli zamanım yok…”
“Gölden gelen orman rüzgarı doğuya gidiyor. Ama biz yürürken rüzgar kuzeye doğru esmeye başladı. Göl muhtemelen rüzgarın yönünü değiştirdi, yani gölde özel bir ruh nesnesi olabilir; varsa, rüzgarın göle girememesi ve yönünün değişmesi mantık kazanır!” Chu Mu derin bir nefes alarak ormanı kokladı.
Qin Menger küçük ağzını şaşkınlıkla açarak parlak gözleriyle Chu Mu’ya baktı.
Bir insanın, açıklanamaz bir rüzgar değişimi sayesinde bir ruh nesnesi olacağına dair çıkarım yapabileceğini asla düşünmemişti.