Sponsor
Sponsor
1876 Yüzüncü Yıl Sergisi, Sonuç
Sponsor
Bu dizinin birinci bölümü, Otis Brothers'ın buharla çalışan asansörlerini inceledi ve ikinci bölüm, her ikisi de Avusturya delegasyonunun 1850'da sergilenen asansörler hakkındaki raporunun yazarı olan mühendis Alois Riedler'in (1936-1876) gözünden Amerikan hidrolik asansörlerini inceledi. Philadelphia'daki Yüzüncü Yıl Sergisi. Riedler'in Personen- und Lastenaufzüge und Fördermaschinen (Yolcu Asansörleri, Yük Asansörleri ve Maden Kaldırıcıları) başlıklı raporu, okuyuculara 19. yüzyıl Amerikan asansör teknolojisinin kısa bir özetini sundu. Ayrıca sergilenen tek Avrupa sistemi olan Mégy, de Echeverria ve Parisli Bazan tarafından tasarlanan bir asansörün resimli bir tartışmasını da içeriyordu.
Riedler metninde “Mégy, Echeverria & Bazan firmasından” bahsetmesine rağmen, üçlünün kesin iş ve ortaklık yapısı belirsizdir. Léandre Mégy (1835-1910) École des Arts et Métiers'den (Aix) 1851'de mezun oldu ve 1864'te Pétrus Dubar ile ortaklaşa çalışarak daha iyi bir vinç tasarımı arayışına başladı. Çabalarının sonucu, kullanıcının azalan yüklerin hızını kontrol etmesine izin veren elle çalıştırılan bir frene sahip, elle çalıştırılan bir vinç veya vinçti. Mégy ve Dubar, Kasım 1864'te ortaklaşa bir patent başvurusunda bulunmuş gibi görünüyor; ancak 1867'de patent nihayet verildiğinde, Mégy tek patent sahibiydi: Fransız Patent No. 78,476, Perfectionnements Dans les Appareils de Levage (Kaldırma Aparatındaki İyileştirmeler). Aynı zamanda José de Echeverria ve Felix Bazan ile ilişkisine de başlamış görünüyor. Ne yazık ki, Mégy'nin yeni ortakları hakkında çok az şey biliniyor. De Echeverria, 1867 Paris Uluslararası Fuarı'na katılan İspanyol bir mühendisti; Şimdiye kadar, Felix Bazan hakkında hiçbir şey bilinmiyor.
Fransız basınında inşaat mühendisleri olarak tanımlanan ekip, frenleme hareketini kaldırma mekanizmasının otomatik bir işlevi haline getirmek amacıyla Mégy'nin orijinal buluşunu geliştirmeye devam etti. Onların çabaları, Fransa, Birleşik Krallık, ABD ve Almanya'da patenti alınan gelişmiş bir cihazla sonuçlandı: Fransız Patent No. 90,391, Embrayage-Frein à Ressort Intérieur (16 Haziran 1870); Büyük Britanya Patenti No. 1,777, Hareket İletmek, Durdurmak veya Düzenlemek için Bir Dahili Yay Bağlantısı ve Freni (22 Haziran 1870); ve ABD Patenti No. 143,293, İç Yay Kaplinlerinde ve Frenlerde İyileştirme (30 Eylül 1873). Bir Alman patentinin varlığını destekleyen kanıtlar, 1870'lerin ortalarından başlayarak Stauffer-Mégy patent yükselticisine atıfta bulunan mühendislik dergilerinden elde edilir (Stauffer, Mégy ile buluşu patentlemek ve sistemin Almanya'da Hannover'de Dreyer, Rosenkranz & Droop ve Gotha'da Briegleb, Hansen & Co.).
Ekibin çok uluslu patent stratejisi, ulusal sınırları da aşan bir sergi ve tanıtım kampanyasıyla paraleldi. Mégy, de Echeverria ve Bazan asansörü hakkında resimli makaleler şunları içeriyordu: “Treuil Sans Retour de Manivelle Avec Frein Automoteur,” Le Génie Industriel (Mayıs 1866); “Über den Aufzug mit Regulirtrommel (Sistem Mégy),” Polytechnisches Journal (1874); “Stauffer-Mégy'nin Aufzug mit Regulirtrommel'i,” Polytechnisches Journal (1876); ve “Remplacement des Escaliers par des Ascenseurs Avec Moteur Hydraulique (Système Mégy, Echeverria et Bazan),” Nouvelles Annales de la Construction (Şubat 1876). Bu istikrarlı basın kapsamı, Riedler'in Centennial Sergisine katılmadan önce bu asansöre aşina olmasını sağlamış olsa da, bu tasarımı ilk elden inceleme fırsatı da bulmuş olabilir. Mégy, de Echeverria ve Bazan asansörlerini 1873 Viyana Evrensel Sergisinde sergilemişlerdi. Bu sergiye katılımları ayrıca Fransız mühendis Hippolyte Fontaine (1833-1910) tarafından Description des Machines les Plus Remarquables et les Plus Nouvelles a L'exposition de Vienna en 1873 adlı kitabında ayrıntılı olarak anlatılmış ve tartışılmıştır.
Mégy, de Echeverria ve Bazan'ın tasarımının kalbindeki yenilik, başlangıçta elle çalıştırılan yük vinçlerinde kullanılmak üzere önerilen gelişmiş bir yaylı kaplin veya kavrama mekanizması olarak tanımlandı. Yaylı kaplin, içi boş bir kaldırma kasnağının içine yerleştirildi ve şaft yükü kaldıran yönde döndüğünde, bir dizi düz yaprak yay kaldırma kasnağının iç kısmına bastırılacak ve böylece onu döndürecek şekilde tahrik miline bağlandı, kaldırma zincirinin sarılması. Vinç sabitken yaylar kasnağa karşı basılı kaldı ve yükü yerinde tuttu. Vinci indirmek için operatör, krank veya kaldırma kolunu ters yönde basitçe aşağı bastırdı, bu da iç yaylar üzerindeki basıncı serbest bıraktı ve kaldırma kasnağının ters yönde dönmesine izin verdi. İnişin hızı, kaldırma koluna uygulanan basınç miktarı ile kontrol edildi. Bu buluşun orijinal olarak, bir kanca veya benzeri bir cihaz üzerinde mal taşıyan basit vinçlerde kullanılmak üzere tasarlandığını belirtmek önemlidir. Bu sistemin temel yapısı patent çizimlerinde ortaya konmuştur (Şekil 1).
Mégy, de Echeverria ve Bazan'ın 1873 Viyana Evrensel Sergisi'ndeki sergisi, buluşlarının faydacı doğasını güçlendirdi; bu, tam bir çizim seti ile resmedildi: bir cephe, plan ve üç bölüm (Şekil 2). Bununla birlikte, sergilenmeleri, ekibin buluşun potansiyelini keşfetmeye devam ettiğini de ortaya koydu. Bu çabalar, kayışla çalışan bir yük asansörü tasarımıyla temsil edildi. Buluşlarının bu uygulamasını gösteren çizimler dizisi, motor, kayış tahriki, karşı ağırlık ve şaft erişim kapılarının kurulumunu gösteren iki bölümü içeriyordu; motorun, kayış tahrikli vites değiştiricinin ve kontrolörün ayrıntılı bir çizimi (arabada bir kontrol kolu ve motora bitişik kontrol halatları dahil); ve milin üst kısmında bulunan bir “düzenleyici” (emniyet) kasnağının detay çizimleri (Şekil 3). İkincisi, iç yay sisteminin bir varyasyonunu kullanan karşı ağırlık kasnağına eklenen yeni bir özellikti. Asansörün hızı önceden ayarlanmış bir sınırı aşarsa, düzenleyici kasnağın içindeki yaylar genişler ve hızını düşürür, gerekirse kabini durdurur.
Bu güvenlik cihazı daha sonra “poulie régulatrice ou poulie paraşüt” (düzenleyici veya paraşüt kasnağı) olarak adlandırıldı. İkinci atama, belki de, kaldırma kablolarının kopması durumunda sorunsuz ve güvenli bir durma ile sonuçlandığı iddia edilen, eyleminin kademeli doğasını yakalamayı amaçlıyordu. Güvenliklerinin bu özelliği, Charles Oppermann'ın 1876 tarihli “Remplacement des Escaliers par des Ascenseurs Avec Moteur Hydraulique (Système Mégy, Echeverria et Bazan)” makalesinde bulunur. Makale, Mégy, de Echeverria ve Bazan'ın 1875 Paris Fuarı'ndaki (tasarımlarının altın madalya kazandığı) sergisini anlatıyor ve ayrıntılı bir dizi çizimi (mucitler tarafından sağlanan) ve tam ölçekli, çalışan asansörün bir gravürünü içeriyordu. sergilemelerinin en önemli özelliği. Oppermann, kaldırma yüksekliğinin aslında güvenlik cihazını etkin bir şekilde test etmek için çok kısa olduğunu bildirmesine rağmen, sergi sırasında kaldırma halatının üç kez koptuğunu da kaydetti. Güvenlik her seferinde işe yaramış gibi görünse de, bu bölümlerden birinde, beklenmedik bir yolculuk yaşayan yolcular, arabadan çıktıklarında “titreme” olarak tanımlandı.
1875'te görüntülenen asansör, Mégy, de Echeverria ve Bazan'ın sistemlerinin kullanımını fabrikaların ve yük asansörlerinin ötesine, yolcu asansörlerini de içerecek şekilde genişlettiklerini açıkça ortaya koyuyor. Bu çaba, kayış ve kasnaklardan oluşan tipik endüstriyel güç sistemi yerine bağımsız bir motorun kullanılmasını içeriyordu. Oppermann'ın başlığında belirtildiği gibi, bu asansör bir “hidrolik motor” kullanıyordu. Grubunun 1876 Philadelphia sergisine ilişkin açıklamasında Riedler, motorun tasarımını “Sistem Schmid” olarak tanımladı. Bu, 1870'lerin başında İsviçreli mühendis Albert Schmid (1857-1920) tarafından tasarlanan, su basıncıyla çalışan, pistonlu, salınımlı bir motordu. 1872'de Engineering'de yayınlanan bir hesaba göre, motor her 5 fit kafa için 100 hp (yaklaşık 43 psi) üretebiliyordu. Gravür, hidrolik motoru, kaldırma tamburunu ve asansör kabinini açıkça göstermektedir (Şekil 4). Çalışan asansöre ek olarak, Mégy, de Echeverria ve Bazan da tam bir çizim seti sergilediler. Ancak, daha önceki sergi stratejilerinden farklı olarak, 1875'te sadece yolcu asansörlerini sundular.
Philadelphia Mégy'de, de Echeverria ve Bazan'ın sergisi, önceki sergilerinin her ikisinden de malzeme içeriyordu. 1876 sergisi için hazırlanan çizimler, orijinal buluşu elle çalıştırılan bir vinçe uygulanan bir dizi ve bunun bir yolcu asansör sisteminde kullanımını gösteren çizimler içeriyordu. Elle çalıştırılan vinç, Viyana için hazırlananlara benzer yeni bir dizi çizimle gösterilmiştir (Şekil 5). Yolcu asansörünü gösteren çizimler Paris'te gösterilenlerle aynıydı. Bunlar, hidrolik motor kurulumunun iki yükseltisini ve asansör boşluğundan bir kesiti içeriyordu. İlki, kablolar veya halatlar yerine kaldırma zincirlerinin kullanımını ve motora bitişik kontrol halatlarını içeren arabadaki bir kontrol koluyla ilişkili mekanizmayı tasvir ediyordu (1873 yük asansörlerinde bulunan sisteme benzer) (Şekil 6 ve 7).
Otis Brothers ve Lane & Bodley ile yaptığı gibi Riedler, Mégy, de Echeverria ve Bazan yolcu asansörlerinin tipik kurulumları için teknik özellikler ve maliyet bilgileri sağladı. Spesifikasyonlar, 10 yolcu kapasiteli (yedi kişilik) bir araba kapasitesini ve 3 atmosferlik (yaklaşık 44 psi) bir su basıncında çalışan bir Schmid motorunun kullanıldığını varsayıyordu. Çalışma hızları, yukarı ve aşağı hareket için sağlanan farklı hız aralıkları ile saniyede milimetre (m/sn) olarak verildi: yukarı hızlar 200–300 mm/sn (12–18 mpm) iken, tipik aşağı hızlar 500–600 mm/sn olarak listelendi ( 30–36 mpm). Arabanın alçalma hızı motor tarafından kontrol edilmediğinden, daha yüksek aşağı hızlar mümkün oldu; sadece operatör tarafından iç yayları serbest bırakan ve kaldırma kasnağının dönmesine izin veren kontrolöre uygulanan basınca bağlıydı. Maliyet, asansörün duvardan bir kuyuya mı yoksa sergi çizimlerinde gösterilen gibi açık bir metal çerçeveye mi yerleştirildiğine bağlıydı. Yığma kuyulardaki kılavuz raylar, metre başına ortalama 60-100 franktı (20 m'lik bir normatif yükseklik varsayılarak), açık çerçeveli bir şafttaki maliyetleri ise metre başına 300 franktı. Kurulan sistemlerin toplam maliyeti 8,000-9,000 frank (kapalı bir duvar şaftında) ile 12,000-13,000 frank (açık metal bir çerçevede) arasında değişiyordu.
İlginç bir şekilde, bir “hidrolik motor” kullandığı için Mégy, de Echeverria ve Bazan'ın tasarımı Riedler tarafından bir “hidrolik asansör” olarak nitelendirildi ve Riedler, avantajlarının yapım kolaylığı, nispeten düşük maliyet ve kurulum kolaylığı olduğunu iddia etti. Ayrıca Mégy, de Echeverria ve Bazan'ın asansörlerinin “Alman İmparatorluğu'nda Maschinenfabrik Briegleb, Hansen & Co. tarafından Gotha'da ve Avusturya'da Val tarafından inşa edildiğini bildirdi. Başparmak Viyana'da (Mariahilf).” Bu referanslar Alman okuyucuları için kuşkusuz yararlı olsa da, Riedler'in bu asansörleri üreten Fransız firmasının adını atlamış olması ilginçtir. 1876'da Mégy, deniz feneri lambaları ve ilgili ekipmanların tasarımı ve yapımında uzmanlaşmış Paris'teki Sautter-Lemonnier & Co. firmasına ortak oldu. Üç mühendis tarafından tasarlanan Mégy, de Echeverria ve Bazan asansör sistemlerinin ve diğer icatların imalatını denetlemekle görevlendirildi. Ne yazık ki, 1876 yargıçlarının asansörlerini “zekiliği, kompaktlığı ve büyük kullanışlılığı” nedeniyle övdükleri alıntı dışında, Amerikalı mühendislerin veya asansör üreticilerinin Fransız meslektaşları hakkında ne düşündüklerine dair ayrıntılı bir kayıt yok. Bununla birlikte, bu asansör - çağdaş Amerikan tasarımlarıyla karşılaştırıldığında - Atlantik'in her iki yakasındaki mühendislerin benzer zorluklarla karşı karşıya olduğunu ve ilgili çözümlerinin birçok yönden paralel olsa da önemli farklılıkları olduğunu açıkça ortaya koymaktadır.