O Havana seçildi.
Bir yıl sonra bile onu düşünerek parçalara ayrıldım.
Her sabah onu okuyup meditasyon yapıyorum. Biyografik hesaplar, denizel hesaplamalar, ekonomik analiz. Mantıklı olarak Havana'dan aklımdan çıkmaya çalışıyorum. Fısıldayan bir rüya. Büyük denizciler, korsanlar, kasırgalar. Uzaktaki kronlar ve bunların altın, rom, köleler, pamuk için susuzlukları. Bu kalabalıklara hala daha az altın ve daha fazla romla söylenen gerçekler var. Şehir boyunca tuzlu, tutkulu, masmavi ve habersiz bir şekilde saldırdı. Veya ominiscent. Aşık olduğumu bilmiyorum ve hiç şüphesiz onun tarihinde şu an hatırlamamıştım.
Bu her sabah otuz dakika boyunca beni rahatsız ediyor. Bağlantı istiyorum Ofise vardığımda normale döndüm. Kıskançlıkla Habeneros ve on beşinci yüzyıl korsanları kahve içtiğimde çözülüyor.
Havana'da yürüdüm - ona bu şekilde aşık oldum. Solmuş açık mavi, beton bir hayvanat bahçesinde başladım; Herhangi bir hayvanat bahçesinde olduğu gibi çığlık atan çocuklar da vardı. Muhtemelen hala oradalar. Benim düşüncelerim de öyle. Terör uzun zaman önce gitti - Aslında AirBnb'ye hayvanat bahçesindeki otobüs durağından yürüyerek korktum. Bu kısmı unuttum. Gezinmek için bir pusula kullandım ve Google haritaları yazdırdım. Kuzeyde yürümeye devam edersem, sonunda suya çarpacağımı ve güvenilir bir şekilde Doğu'ya gidebileceğimi bildiğimi hatırlıyorum. Sadece kentin doğu tarafı için haritalar basmıştım ve yataklarımı kazanmak için o sokakları bulmam gerekiyordu. Bu şekilde büyük bir Havana parçası gördüm. Havana'ya bu şekilde aşık oldum.
Son üç yüz yıldır olduğu gibi, herkesin görünmeyen tiendalardan mutlu bir şekilde geri yürüdüğü keyifsiz mahallelerde, yavaşça sallanan çınar ve mango torbalarını ve ekmeği olan güneşteydi. Geçtiğimiz beş yüzyıl boyunca olduğu gibi dolaşan beyaz gringolar. Avrupalı seleflerimin ne kadarının eve döndüğünü ve adayı düşünmeyi hiç bırakmadığını merak ediyorum. Kayıt için asla bir kez kendimi tehlikede ya da gergin hissetmemiştim.
Bu hikayeyi okumaktan yoruldunuz mu?
Castro'nun cilaladığı ve ezildiği beton monolit otoparkın karşısına geçip mücadele ederek hayret ettim.
Sonunda bariyerlerin savaşın parçaladığı görünümü boyunca son bir eğri çizdim ve bir sanat festivaliyle dolu keyifli bir mermer plaza ile ödüllendirildim. Ve turistler. Köşede uluslararası bir Fransız klübü vardı ve kararmış demir telkari arkasında saklanmış lüks kafeler vardı. Arkanı dönersem, pis, eriyen deniz mahsulleri dükkanına geri dönebilirim. Havana sizi bu şekilde şaşırtıyor… görünüşte sonsuz yeni görünümler sunan tüm eğriler.
En canlı hafızam yetmiş beş kuruş pizza yerken, muhteşem bir erkekle çıkarken muhteşem bir sarışın izliyordu ve bu tekil bir hatıra değil… Kübalılar her yerde aşık. Gecekondu, karanlık, savaş gibi görünen şehirlerinde gülümsüyorlardı ve meydanlarda ve meyve stantlarında şehir merkezlerinde toplu işler yapıyorlardı. Ünlü, mistik bir liman kentinin insanları mutlu. Ben sordum ... binanın yaşını sorduktan sonra konuşmayı açan balıkçılarla, avukatlarla ve kilisedeki güvenlik görevlisiyle konuştum. “İyi hükümet, kötü hükümet, gülümseriz”. Bunu söylüyorlar.
En canlı hafızam aslında amdist kumulları ve 90 derece kesişen, düzenli olarak mükemmel dikdörtgen kesikler, kapılar tarafından kesilen koridorlara birleştirilen gri beton duvarlar. Birine çarptım. Çatılar, gökyüzünün yüksek dayanımlı, uzun arapça tarzı çatlaklarını vurarak ısının yükselmesini ve havanın iç, merkezi bir avlu etrafında dolaşımını sağlar. Bu bir sanatçının stüdyosuydu. Muse çılgın bir kedi kadınıydı. Duvarlar, şişman sekmeleri arasında cayır cayır yanan, sigara içen, menopozal bir kadını betimleyen devasa eserlerle doluydu. Muhtemelen elle dokunmuş kanvasın üzerine canlı renklerle bulaşan ağır yağı düşünün. Beklenmeyen. Harikulade. Ben vuruldum.
...
Her sabah otuz dakika Havana hakkında okumak, zar zor tanıdığım bir şey için beni nostaljiyle dolduruyor. Bir doymamış aşk ilişkisinden sonra ne kadar yerine getirilmediğinin normale döndüğünü nasıl hissettiği çok çarpıcı. Aklın sana ihanet ediyor. Kayıp fantezilerde yaşıyorum.
Ve nasıl olması gerektiğini bilmiyorum. Bir aile ile altmış olduğumda kariyer ve istikrar ve fon peşinde koşuyor muyum, yoksa bu aşkları okyanuslarda izliyorum. İlk defa tuzlu, tutkulu, masmavi kasabalara aşık oldum. Havana, olması gerektiği gibi ... en iyilerini kapsıyordu.
Korsanları ve fetihleri yıllarca denizde tutan, yüksek dalgaların fırlattığı küçük bir tekneye sıkışıp kalanları merak etmiyorum. Yeşili kıyı şeridinde kırılan açık okyanus kaygan, puslu, arnavut kaldırımlı limanlarla bezelidir. Hayal gücünde kaybolmuş beyinler, doygunluk için dua ediyorlar.
Havana her zaman olduğu gibi her zaman orada olacak. Bu beni deli ediyor.