Ad?" diye sordu barista, gözlerim buluşarak. Bir an tereddüt ediyorum.
“Amelia,” diyorum kesin bir dille. Amelia adını yiyecek ve içecek siparişleri için o kadar çok kullandım ki, adını herkesin içinde duyarsam muhtemelen ortalığı karıştıracağım (“Kim, ben?”). Tek sorun, Amelia'nın benim adım olmaması. Bir yiyecek veya içecek siparişi için gerçek adımı kullanmaya yönelik herhangi bir girişimin en iyi ihtimalle çifte çekimle ve en kötü ihtimalle tam bir kafa karışıklığıyla karşılanacağını zor yoldan öğrendim. Zincir restoranlardaki ve kafelerdeki tipik sipariş rutini, bir Starbucks fincanının kenarına kolayca karalanan basit, karmaşık olmayan, tamamen Amerikan isimlerini tercih etme eğilimindedir. Alex ve Emily gibi isimleri olan arkadaşlarım yemek siparişi verirken asla isimlerini hecelemek zorunda kalmazlar.
Benim adım Divya, Hindistan'da oldukça popüler bir isimdir - Sanskritçe "ilahi" kelimesinden gelir - ama bildiğim kadarıyla, Amerikan popüler kültürüne tek girişi Divya karakteri sayesinde olmuştur. USA Network televizyon dizisi Royal Pains'de Katdare. Adımı seviyorum ama yakın zamanda bir hediyelik eşya dükkanının anahtar zincirinde görünmeyecek.
Yani birisi "Ad mı?" diye sorduğunda duraklıyorum. Bugün kim olacağım? "Starbucks ismi" eskiden Jane'e özgü, basit, telaffuzu kolaydı. Ama senden daha trend olan TriBeCa kahve dükkanımdaki baristalar kısa sürede hilemi gördüler. "Jane?" inanmayan kaşlarını kaldırarak bana tekrar edeceklerdi. "Jane," diye mırıldandım, siparişimi alıp sütle meşguldüm. Belki de Jane çok açık bir şekilde benim adım değildi. Ne de olsa sade, basit ya da telaffuzu kolay değildim. Böylece Amelia-Jane'in müzik festivallerine giden ve çiçek taçları takan havalı, küçük kız kardeşi oldum. Bugüne kadar kimse Amelia'nın iddia ettiği kişi olmadığından şüphelenmedi.
"Starbucks adı" olgusu oldukça yaygındır. Ve sözde "etnik" isimlere sahip kişilerle de sınırlı değil. California, Oakland'da bir laboratuvar müdürü olan 25 yaşındaki Ariana Hirsh, "On beş ya da on altı yaşımdan beri yemek siparişleri için Amy adını kullanıyorum" dedi. duy bunu. Ariana dediğimde insanlar iki kez anlıyor ama her zaman değil, çünkü o kadar tuhaf bir isim değil, bu yüzden tekrar kullanmaya başladım.” Hirsh, gerçek adını kullanmanın şimdi pek çok çağrışım ortaya çıkardığını, bunların hepsinin hoş olmadığını itiraf etti. "Artık 'Ariana' kullandığımda insanlar 'Oh, Ariana Grande gibi' diyorlar. Ariana Grande'den nefret ediyorum."
Bazı insanlar, alternatif bir yemek siparişi kimliğini benimsemelerini belirli bir ana kadar takip edebilir. Houston'lı bir işadamı olan 26 yaşındaki Nitin Pawar, üniversitenin birinci yılındaki unutulmaz bir Au Bon Pain kahv altı siparişini hatırladı ve bu sipariş, kendisi için heceledikten sonra bile, adını not alamayan çalışana adının baş harflerini vermesiyle sona erdi. Pawar, “Ona ikinci bir düşüncede baş harflerimin iyi olduğunu ve sadece N. P.'yi bırakmasını söyledim” dedi. "Okumaya gittiğinde, sanki 'Nnnnpppp' gibi bir şey telaffuz etti." Bu deneyimden sonra Pawar, Nate ile gittiğini söyledi.
Bazıları için yemek siparişleri için sahte bir isim vermek, ticaretin çarklarını yağlamak değil, mahremiyetle ilgilidir. New York, Rochester'da bir üniversite profesörü olan L., şaşırtıcı olmayan bir şekilde, anonim kalmasını isteyen 60 yaşındaki L., “Kulağa paranoyak geliyor, ancak kesinlikle gerekmedikçe yabancılara adımı vermekten hoşlanmıyorum” dedi. "Adın senin adın."
Bu, New York'ta bir geliştirme ortağı olan 25 yaşındaki Suhaila Meera'nın farklı nedenlerle hemfikir olacağı bir ifade. Meera, "Aslında asla sahte bir isim kullanmam" dedi. "Mesela, benim adım - telaffuz edemiyorsan, en azından dene." Konuştuğum röportaj konularının çoğu, sadece yerel Starbucks'larında olsalar bile, isimlerini Amerikanlaştırma veya "badana" konusundaki kararsızlıklarını dile getirdi. Pawar, çoğu insanın kendisininki gibi Güney Asyalı isimlere kendi kusurları olmaksızın maruz kalmadığından “Starbucks adı” kullanmaktan çekinmediğini kaydetti. "Tanımadığım bir isim duyarsam kafam karışır," dedi. Ancak diğer Güney Asyalılarla kahve ısmarlarken ya da rezervasyon yaptırırken, "Adlarının telaffuzunu 'Amerikanlaştırmış' biri gibi hissettiğimde kesinlikle bir anlık geçici suçluluk hissediyorum" diye ekledi.
Bu beni Amelia'ya geri getiriyor. Bir yanda, sadece bir kahve siparişi süresince bile, alternatif bir kimliğe bürünme konusunda yadsınamaz bir şekilde aşırılık hissi veren bir şey var. Kostüm giymek ya da peruk takmak gibi eğlenceli. Öte yandan, Fordist verimliliğin homojenleştirici güçlerine boyun eğmek yerine adımı hecelemek için fazladan birkaç saniye harcamak beni gerçekten öldürür mü? Royal Pains iptal olabilir ama benim adım duyulmayı hak ediyor. Bir dahaki sefere tezgâha yanaştığımda ve kaçınılmaz “Ad?”ı işittiğimde duracağım. Ve sonra onun yerine gerçek adımı kullanabilirim.