Mia hastanedeki gece vardiyasını yeni bitirmişti, eve sadece kısa bir yürüyüş mesafesindeydi, bu yüzden parasını taksi arayarak boşa harcamak istemiyordu. Eve yürürken yağmur yağmaya başladı, ıslandı ve üşüdü, kısa yoldan gitmeye karar verdi ve onu az ışıklı küçük bir parktan ve karanlık bir tünelden geçirdi. Bu rotayı seçme fikrinden hoşlanmadı ama ıslak, soğuk ve yorgundu ve sadece evde olmak istiyordu.
Tünele giden yolda yürürken siyah bir minibüs fark eder. Bunu ürkütücü bulduğu ve devam edip etmeyeceğini bilemediği için olduğu yerde duruyor. Arkasından bir çatırtı sesi duyuyor, sanki biri kırık cama basıyormuş gibi geliyordu. Hızla arkasını döndü, daha gergin hale geldikçe nabzı artıyordu ama hiçbir şey göremiyordu.
Sonra bir anda arkadan yakalanır. Panikle tekmelemeye ve çığlık atmaya başlar ama adam onun için fazla güçlüdür ve kollarını yanına kenetlemiştir. Yardım için bağıramadan adam yüzüne beyaz bir bez örter.
Adam ona “Şşşt, nefes al, savaşma” diyor.
Hâlâ kloroforma maruz kaldığını bildiği adamla savaşmaya çalışıyor. Her an bayılacağını biliyor. Bununla savaşmaya çalışıyor ama her saniye kloroformun etkisini göstermeye başladığını hissediyor ve giderek daha fazla başı dönüyor. Bir dakika kadar sonra artık onunla savaşamaz hale gelir, görüşü bulanıklaşır ve göz yuvarlanması ve yumuşak bir inilti ile bilincini kaybeder.
“hayır benimsin” der adam
“Bunu uzun zamandır planlıyorum ve artık benimsin”
Onu kaldırıyor ve beşik onu taşıyor, bacakları ve başı kollarından sarkıyor. Onu minibüsün arkasına yerleştirir, ayaklarından ve ellerinden bağlar ve devam etmek için …… geceye doğru yola çıkar.