|Paylaş|


|Tweet|
Toprakları “Cezayir ve “Libya ile sınırlı olan Tunus, “Akdeniz’in iki havzasını da denetim altında bulunduran stratejik bir konuma sahiptir. Ülkenin kuzeyindeki Mecerda vâdisi, ormanlık (mantar meşeleri) Krumiri Dağları’nı, en yüksek tepesi 1 544 m olan Tunus sırtından ayırır. Akdeniz “ikliminin hüküm sürdüğü, bol yağış alan bu bölge tarıma (tahıllar, bağlar, zeytin) ve hayvancılığa elverişlidir. Nüfusun büyük bir bölümü de bu bölgede yaşar.
Güneye doğru inildikçe yüzey şekilleri yavaş yavaş alçalır: burası, önce Sahil tepeleriyle, sonra Ceffara kıyı ovasıyla denizden ayrılan geniş bozkırlar ve çöller bölgesidir. Ülkenin güney kesiminde iktisadi hayat, hurma yetiştirilen vahaların (Tozeur) dışında tamamıyla göçebe koyunculuğa dayanır. Kıyılarda ise balıkçılık (ton, sardalye) ve deniz tuzu işletmeciliği yavaş yavaş gelişiyor.
Nüfusun üçte birini barındıran şehirler daha çok kıyı şeridinde toplanmıştır. Kerkenna ve Cerbe adalarının yer aldığı körfezlerle (Tunus, Hamamet, Gabes) yarılmış olan bu kıyı şeridi üzerinde ülkenin önemli limanları sıralanır (Bizerte, Sus, Manastır, Tunus, Sfaks, Gabes). Nüfusun hızla artmasına karşılık, Tunus sanayii henüz yeterince gelişmemiştir. Bütün sanayi etkinliği besin maddelerinin (konserve fabrikaları) ve maden yataklarının işlenmesine dayanır: fosfat (Gafsa), demir, kurşun, çinko, biraz da petrol (El- Borma).
Hızla gelişmekte olan turizmin yanı sıra, yabancı ülkelere işçi göçü de Tunus için büyük bir döviz kaynağıdır.
M.Ö. IX. yüzyıldan itibaren “Fenikeliler, kıyılarda ticaret merkezleri kurarak, başlangıçta göçebe Berberlerin yerleştiği Tunus‘u sömürgeleştirdiler; M.Ö. 146 yılındaki Pön Savaşları sonucunda Romalılar tarafından yakılıp yıkılmadan önce parlak bir uygarlığın merkezi olan Kartaca şehri işte böyle kuruldu. Kartaca’lı komutanları (Hannibal) ve Numidya krallarım (Jugurtha) yendikten sonra Roma, «imparatorluğun tahıl ambarı» diye anılan bu bölgeyi tamamıyla egemenliği altına aldı. V. yüzyılda ülke Vandalların istilâsına uğradı, daha sonra da Bizans imparatoru İustinianos taralından ele geçirildi (VI. yy.). VII. yüzyılda bütün bu toprakları fetheden Araplar halka İslâm dinini kabul ettirdiler ve Kay revan çevresinde, bugünkü Tunus’un çekirdeği olan İfrikive eyaletini kurdular.
1574’te Türkler Tunus’u bir Osmanlı eyaleti haline getirdiler bu dönemde ülke. Osmanlı padişaları adına bir bey tarafından (Tunus beyi) yönetildi. Fakat Fransızlar yavaş yavaş ülkenin ticaretini denetimleri altına aldılar ve nihayet 1881 yılında Tunus Fransa’nın himayesine girdi 1957’de, Yeni Destur adıyla kurulmuş milliyetçi partinin zaferi üzerine bu himaye rejimi sona erdi ve ülke Bugiba’nın başkanlığında bağımsız bir cumhuriyet oldu.