Hiçbir kitap için bu ifadeyi kullanmak istemem, emeğe gerçekten büyük bir saygı duyuyorum ama bu kitaptan hiçbir fayda göremedim. Niye yazıldığını anlayabilmiş değilim. Gereksiz bir kitap. Heyecan yok, aksiyon yok, verilmek istenen bir mesaj fikrimce yok.
Rus asıllı Astaçev adında bir adam Paris'te yaşamaya başlar. Sigortacılık yaparak hayatını sürdürür. Bir "ıssız adam" versiyonudur, kızın birisini üzer, kız kendini öldürür, adam hafiflemiş hissederek tüm vicdansızlığıyla yolda yürür ve kitap biter. Bu kitap nasıl "The Literary Review"dan çeviri roman ödülü almış, aklım almıyor.
"Dostoyevski'ye özgü ruhsal bir yeraltından çıkan, metafizik boyutları içinde yüce ve acımasız yaşamı simgeleyen bu başyapıt.." ifadesi-ki bu ifadeye aldanarak kitabı almıştım-bile kitabın kendisinden daha edebi. Üslup basit, birçok dilbilgisi ve imla hatası var, konular arasında daldan dala atlamalar var. Bari bir anı ya da bir yaşanmışlığı, bir duyguyu azıcık da olsa irdeleseymiş. Çocuk kitapları gibi, şu oldu bu oldu diye yazmasaymış. Dostoyevski'ye özgü bir şeyler barındırsaymış içinde.
Kısaca, tavsiye etmiyorum.