“Cennete sadece kitap okuyanlar gidecektir” denilseydi dünya nasıl bir yer olurdu? Daha mutlu olur muyduk? Yaşadığımız
gezegen daha iyi bir yer olur muydu? Olurdu bence. Hemen herkes okurdu. Düşünen, yorumlayan, bilen, algılayan, seven ve mutlu olan insanlar olurduk.
Kimse kimseyi öldürmez, egolar küçülür savaşlar olmazdı. Sırf küçük bir azınlıklık istediği için savaşlar çıkmazdı. Herkesin elinde beş vakit kitap olurdu. Dedikodu, kıskançlık, insan kayırma olmazdı. Doğa katledilmezdi. Kapitalist düzen olmazdı. İnsanlar komün bir hayat yaşardı. Sırf birileri bizi yönetecek diye siyaset kavramı olmazdı. “Sözde” din adamlarına gerek kalmazdı. Herkes sorumluluğunu bilir, dünya daha iyi bir yer olurdu. İnsanlar okudukça sevgi dilini, iyiliği bilir, maddiyata değil maneviyata önem verilirdi. Belki de bilgiyi yaymak için bu kadar kitap yazılıp ağaçlar kesilmek zorunda kalmazdı.
Sırf birileri daha fazla zengin olacak diye, birileri çok çalışıp kıt kanaat geçinmezdi. Ve herkes daha fazla çaba harcadığında dünya güzel bir yer olur, insanlar mutlulukla yaşarlardı.
Ne demiş Goethe mutlulukla ilgili;
“İnsan her gün bir parça müzik dinlemeli, iyi bir şiir okumalı, güzel bir tablo görmeli ve mümkünse birkaç mantıklı cümle
söylemelidir.”
– GOETHE