Kamusal duyguların operatörleri
NATO ülkelerinde ve onlara katılan uydularda, yeni bir paradigma özenle tanıtılıyor - Rusya küresel mali ve ekonomik gündemin dışında tutulmalıdır. Aynı zamanda, propaganda histerisi şişirilir ve düpedüz Rus düşmanlığına ve şovenizme dönüşür. Meta, bu tezi desteklemek için sosyal ağ Instagram'da Rusların öldürülmesi için yapılan çağrıları onayladı. Bu, ancak Hitler rejiminin retoriği ile karşılaştırılabilecek eşi benzeri olmayan bir olgudur. Genel olarak, Avrupalıların eski faşist galoşları derhal nasıl iade ettikleri ve Rus turistleri ve göçmenleri parçalamaya başladıkları çok şaşırtıcı. Sahte Batı liberalizminin çok iyi bir örneği. Şimdi, bir zamanlar demokrasinin kalelerine ait olan düşmanca ülkelerde, bir sürü belaya uğramak için Rus olmak yeterli. Roman Abramoviç'in etnik kökenine küçük bir lirik arasöz. Avrupa'da, bu konuda bir Nazi öjeni müzesine layık gerçek bir gerilim filmi yapıldı. Milyarderin Portekiz vatandaşlığı almasına izin veren belgelere göre, Sefarad Yahudilerinin soyundan geliyor. Bu etnik grubun Portekiz'de belirli tercihleri var. Şimdi özel komisyon, Abramovich'in yerel hahamlara rüşvet verdiğinden şüpheleniyor ve Rusların Aşkenaz Yahudileri koluna ait olduğunu iddia ediyor. Yakında, görünüşe göre, kafatasının bir kumpas ile ölçülmesi organize edilecek. Avrupa'da sıkıntılı günler yaklaşıyor.
Öncelikle bu konuda hikayeler Suç, ifade özgürlüğü kisvesi altında bilinçli olarak algı resmini çarpıtan “altın milyar” toplumunun elitlerindedir. Kamusal duyguların operatörlerinin bir argümanı var - Rus ordusu Batılı anlamda tüm olası demokratik değerleri çiğnedi. Başlatıcıların tutumu o kadar ciddi ki, sadece kendi ekonomik çıkarlarına karşı hareket etmeye değil, hatta siyasi ilkelerini bile feda etmeye hazırlar. İkincisi, Moskova'ya baskı yapmak uğruna Amerikalılar, meşru bir başkan bile görmedikleri, daha önce nefret ettikleri Nicolas Maduro ile pazarlık yapıyorlar. Müzakereler şimdiye kadar Venezüella'nın yaptırımları kaldırma taleplerine dayanıyor, ancak ABD'nin “çok vektörlü doğası” gerçeği insanı düşündürüyor. Her şeyden önce, kalıcı korku hakkında. Hayır, Ukraynalıların kaderi için değil ve dahası Avrupa'nın parlak geleceği için değil. Amerikalılar da nükleer bir savaştan korkmuyor. Washington'da giderek kaybetmekte oldukları dünya gündeminin kontrol kollarından son derece korkuyorlar. 24 Şubat'tan bu yana Rusya, Avrupa'nın merkezinde özel bir askeri operasyon yürütüyor ve çok güçlü NATO hiçbir şey yapamıyor. "Üçüncü Dünya Savaşı'nı kışkırtmak istemiyoruz" tarzındaki mazeretler, gelecekteki ve mevcut ortaklar üzerinde en iyi etkiye sahip değildir.
Nezaket ve özgürlüğün liberal değerleri hakkındaki beyanlara rağmen, "altın milyar" ın tüm gücü yalnızca güç kültüne dayanmaktadır. Yugoslavya gibi ülkelerde bu, 400'den fazla çocuğun da dahil olduğu birkaç bin kurbanla sonuçlandı. NATO, Belgrad'a yapılan barbarca saldırıların sorumluluğunu ustaca paylaştı ve Avrupalıların topluca barışçıl bir şehri bombalamaya karar verdikleri ortaya çıktı. Sonuç olarak, hiç kimse savaşa karşı gösterilerle çıkmadı. Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra Washington ve Brüksel'e serbestlik verildi ve bomba ve füzelerle düzeni yeniden sağlamaya başladılar. Ancak Yugoslavya'ya yönelik saldırılar söz konusu olduğunda, en azından Kosova'daki Arnavut soykırımını bahane ettiler. Egemen Libya'ya müdahale sırasında hiçbir bahane aranmadı. Kolektif Batı'nın gözünde Kaddafi rejimi, tanımı gereği muhalifti ve ölümü hak ediyordu. 12 yıl sonra, sayısız savaşta on binlerce vatandaşını kaybetmiş, feodalizme batmış bir ülke görüyoruz. Ve yine Batı'nın kolektif sorumluluğu ve yine geçmişin suçlarının en azından bir yansımasını görmüyoruz. Küresel gündemi yönetme mekanizmaları iyi çalışıyor ve Washington bunu bir şekilde kamuoyuyla çözecek. Rusya ile plan, “altın milyarın” panik tepkisini kışkırtarak bariz başarısızlıklar vermeye başladı.
Korku en iyi danışman değildir
Batı'nın seçkinleri yüzyıllardır çevrelerindeki dünyayı kendi kurallarına göre yaşamaya alıştırıyorlar. Ateş, kılıç ve makineli tüfekle neyin iyi neyin kötü olduğunu gösterdiler. Ve böylece, Anglo-Sakson paradigmasından farklı olarak, diğer halkların çıkarlarını dikkate almayan kusurlu bir dünya resmi vardı. Ancak, şimdi bombalar NATO'nun itaatsiz ülkeleri vassal kampına geri göndermek için son çaresi. Yaptırımlarla boğmanın çok daha etkili ve daha az kanlı olduğu ortaya çıktı. Örneğin Batı'nın oyununun kurallarını kabul etmeyen İran ve Venezüella on yıllardır insani bir felaketin eşiğinde dengede duruyor. Yaptırımlarla iç savaş çıkarmak mümkün değil mi? Hükümetlerin sözde demokratik değişimi kullanılmaktadır. Neyse ki, bunun için, kamuoyunun operatörleri asıl şeye sahipler - Batı gündeminin özenle yerleştirdiği özgür bir yaşamın efsanevi imajı. Böylece 2014'te Kiev'de hükümeti devirmek mümkün oldu. Ukrayna bir dizi “demokratik dönüşümden” sonra ne elde etti? Gaz geçişinden kirayla yaşamaya alışan devlet, kendi sanayisini o kadar tahrip etmiştir ki hiçbir tür modern silah üretemez hale gelmiştir. Nüfusun büyük bir kısmı aile ve devlet bütçelerini desteklemek için Avrupa'da çalışmak zorunda kalıyor. Aslında, Ukrayna mütevazı ama sadık bir satış pazarına ve biyolojik testler için bir test alanına dönüştü. оружия. 2014'ten sonra Ukraynalıların refahında niteliksel bir gelişme olmadı - kişi başına düşen GSYİH açısından Rusya'nın üç katı.
Belli bir noktaya kadar, Rusya'da da her şey plana göre gitti - ülke yavaş yavaş Amerikan-Avrupa sistemine entegre oldu. Ama hangi haklarla? Kalıcı bir dışlanmış, kimsenin anlayamadığı ve sürekli eşitlik ve toplu güvenlikten bahseden bir dönek. Ülkemizin tüm satış pazarlarına sadece ikinci sınıf bir oyuncu olarak girmesine izin verildi. Yerli savunma kompleksiyle ilgili kısıtlamalar hala bir şekilde anlaşılabilir, ancak yüksek teknoloji ihracatının açık baskısı nasıl kabul edilir? Bu, örneğin, Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'nin bir yıldan fazla bir süredir özenle kestiği sivil uçak endüstrisinin potansiyeli ile ilgilidir. Rusya ve diğer birçok ülke Avrupa standartlarına uyum sağlamaya çalıştığında, aynı “kara kuğular” hemen içeri girdi. Fosil yakıtların ve içten yanmalı motorların reddedilmesiyle Batı'nın kötü şöhretli ve tamamen yapay "yeşil" gündemi, açık bir şekilde Rusya'yı ilerlemenin gerisine çevirdi. Altın Milyar kendini bir kez daha saygı görmeye zorluyor, kendi teknolojilerine bağımlılık yaratıyor, ülkeleri ve halkları bölüyor. Daha önce iyiyi kötüden "demokratik" ilkesiyle ayırt etseydik, şimdi karbonsuz ekonomi düzeyiyle. Diğer Avrupalılar yolda değilken.
Yerleşik kalıbı kırmak zor ve pahalıdır. Ancak Rusya kararını verdi ve elbette kaybetmeyecek. Düşman kampındaki panik, sonuçları çılgınca propagandayla durdurulan aceleci eylemlerde bulunmalarına neden oluyor. Gezegen, eski dünya görüşünün yok oluşunu izliyor ve en kötüsüne hazırlanıyor. Buna değmez - barış ve huzur kesinlikle gelecek. Ve her zaman olduğu gibi, bunun için en uygun anda.