“Yoksullara yiyecek verdiğimde bana aziz diyorlar,” diyordu Brezilyalı piskopos Helder Cámara, “neden yiyecekleri olmadığını sorduğumda ise bana komünist diyorlar.”
Tarihteki bütün isyanların itici gücü olan adaletsizlik yirminci yüzyıl boyunca bize yalnızca dayatılmakla kalmadı, aynı zamanda öyle aşırı biçimde katlandı ki eğer ona kader olarak boyun eğmek ve gelenek olarak kabul etmek için bu kadar antrenmanlı olmasaydık bize inanılmaz gelebilirdi. Ama iktidar, adaletsizliğin her seferinde daha adaletsiz ve tehlikenin her seferinde daha tehlikeli olduğunu bilmiyor değil.
Berlin Duvarı yıkıldığından ve komünist denilen rejimler devrildiğinden ya da tanınmayacak kadar değiştiğinden beri kapitalizm bahanesiz kaldı. Soğuk Savaş yıllarında dünyanın her iki yarısı işlediği suçların dayanağını ve yarattığı dehşetlerin haklılığını diğer tarafta bulabiliyordu. Her biri kendinin daha iyi olduğunu söylüyordu, çünkü diğeri daha kötüydü. Şimdi birdenbire düşmanından yetim kalan kapitalizm kendi hegemonyasını kutluyor ve bu hegemonyayı sınırsızca kullanıp suistimal ediyor, ama kendi eylemlerinden korkmaya başladığını gösteren somut alametler de var. O zaman, halk öfkesinin şeytanlarına karşı bir şeytan kovma ayini olarak ekonominin sosyal boyutunu keşfediyor. Kapitalizme pazar ekonomisi adı verilmişti ama şimdi soyadını uzattılar ve yoksul ülkelere yeni isminin tam olarak yer aldığı bir pasaportla yolculuk ediyor: Sosyal pazar ekonomisi.
“Yoksullara yiyecek verdiğimde bana aziz diyorlar,” diyordu Brezilyalı piskopos Helder Cámara, “neden yiyecekleri olmadığını sorduğumda ise bana komünist diyorlar.”
Eşitler arasında yatay olarak gerçekleşen dayanışmadan farklı olarak, iyilik yukarıdan aşağı uygulanır, kabul edeni aşağılar ve iktidar ilişkilerini asla -azıcık bile- değiştirmez: En iyi durumda, adalet bir gün tecelli edecektir; ama öteki dünyada.
Burada, yeryüzünde, iyilik adaletsizliğe müdahale etmez, yalnızca onu gizlemeye çabalar.
[Eduardo Galeano, Tersine Dünya]