Sessiz film - Silent film
Bir sessiz film a, filmin bir senkronize ile kaydedilen ses (ve özellikle de, herhangi bir sesli iletişim ). Sessiz filmler anlatıyı ve duyguyu görsel olarak aktarsa da, çeşitli olay örgüsü öğeleri (bir ortam veya dönem gibi) veya diyalogun ana hatları gerektiğinde başlık kartları kullanılarak aktarılabilir .
"Sessiz film" terimi, bu filmlere neredeyse her zaman canlı sesler eşlik ettiğinden, yanlış bir adlandırmadır. 1890'ların ortasından 1920'lerin sonlarına kadar var olan sessiz dönemde, bir piyanist , tiyatro orgcusu - hatta büyük şehirlerde küçük bir orkestra - filmlere eşlik etmek için genellikle müzik çalardı. Piyanistler ve organists gelen ya oynayacağı nota veya doğaçlama . Bazen bir kişi, izleyiciler için ara yazı kartlarını bile anlatırdı. O zamanlar sesi filmle senkronize edecek teknoloji mevcut olmasa da, müzik, izleme deneyiminin önemli bir parçası olarak görülüyordu. Bu terim aynı zamanda, City Lights ve The Artist gibi diyalogsuz, yalnızca müzikten oluşan bir film müziğine sahip sesli dönem filmlerini tanımlamak için de kullanılır .
Terimi sessiz film bir olduğunu retronym geriye dönük sonraki gelişmeler bir şey ayırt etmek oluşturulan -a terim. 1927'de The Jazz Singer ile başlayan ilk sesli filmler, çeşitli şekillerde " talkiler ", "sesli filmler" veya "konuşan resimler" olarak adlandırıldı. Hareketli görüntüleri kaydedilmiş sesle birleştirme fikri neredeyse filmin kendisi kadar eskidir, ancak içerdiği teknik zorluklar nedeniyle, senkronize diyalogun tanıtımı ancak 1920'lerin sonlarında Audion amplifikatör tüpünün mükemmelliği ve ortaya çıkmasıyla pratik hale geldi . Vitafon sistemi. On yıl içinde, popüler eğlence için yaygın olarak kullanılan sessiz film üretimi durmuş ve endüstri , filmlere sesli diyalog, müzik ve ses efektlerinin senkronize ses kayıtlarının eşlik ettiği ses çağına tamamen geçmiştir .
O dönemde kullanılan nitrat film son derece dengesiz ve yanıcı olduğu için erken dönem sinema filmlerinin çoğu kayıp olarak kabul edilir . Ek olarak, birçok film, bu çağda ihmal edilebilir bir finansal değere sahip oldukları için kasıtlı olarak imha edildi. ABD'de üretilen sessiz filmlerin yaklaşık yüzde 75'inin kaybolduğu iddia edildi, ancak bu tahminler sayısal veri eksikliğinden dolayı yanlış olabilir.
Elementler ve başlangıçlar (1833-1894)
Film projeksiyonu çoğunlukla , cam slaytlardan bir duvara görüntüleri yansıtmak için bir cam mercek ve kalıcı bir ışık kaynağı (güçlü bir fener gibi ) kullanan sihirli fener gösterilerinden gelişti . Bu slaytlar orijinal olarak elle boyanmıştı, ancak 19. yüzyılda fotoğrafın ortaya çıkışından sonra, bazen hala fotoğraflar kullanıldı. Pratik bir fotoğraf aparatının icadı sinemadan yaklaşık elli yıl önceydi.
1833'te Joseph Plateau , Fantascope (daha çok phenakistiscope olarak bilinir ) ile stroboskopik animasyon ilkesini tanıttı . Altı yıl sonra, Louis Daguerre ilk başarılı fotoğraf sistemini tanıttı . Başlangıçta, kimyasallar, hareketli nesneleri düzgün bir şekilde yakalamak için yeterince ışığa duyarlı değildi. Plateau, 1849'da stereoskopik fotoğrafları canlandırmak için stop motion tekniğiyle erken bir yöntem önerdi . Jules Duboscq , 1852'de basitleştirilmiş bir cihaz üretti, ancak çok başarılı olmadı. 1850'lerin sonlarında anlık fotoğrafçılıktaki ilk başarılar, animasyonlu (stereo) fotoğrafçılık sistemleri geliştirmek için yeni umutlara ilham verdi, ancak sonraki yirmi yılda birkaç girişim bir kez daha stop-motion tekniklerini kullandı.
1878'de Eadweard Muybridge , koşan bir atı kaydetmek için bir dizi düzine kamera kullandı (daha önce başkaları tarafından önerildiği gibi) ve küçük hareketsiz resimlerden oluşan The Horse in Motion dolap kartları olarak yayınlanan sonuçlarla dünyayı şaşırttı . Diğerleri kronofotografi ile çalışmaya başladı ve sonuçları canlandırmaya ve yansıtmaya çalıştı. Ottomar Anschutz , 1887'den beri Elektrotaşiskobu ile çok başarılı oldu ; 1894'te görüntüleri büyük bir ekrana yansıtmaya başlayana kadar, küçük bir süt camı ekranda veya madeni para yuvalı izleyicilerde çok net animasyonlu fotoğrafik görüntüler görüntülendi. Edison Şirketi'ne 1893'ten itibaren Kinetoscope gözetleme kutusu film izleyicilerinde yaklaşık 20 saniye sürebilen filmlerle rekabet etmesi için ilham verdi .
sessiz film dönemi
Muybridge, Marey ve Le Prince'in çalışmaları, bugün bildiğimiz sinemanın gelişmesine yol açan sinema kameraları, projektörler ve şeffaf selüloit filmin gelecekteki gelişiminin temelini attı. 1878'de ilk kez fotoğrafik kuru plakalar üreten Amerikalı mucit George Eastman , 1888'de sabit tipte bir selüloit film üzerinde ilerleme kaydetti.
Sinema sanatı "sessiz çağda" tam olgunluğa ulaştı ( 1894 filmde - 1929 filmde ). Sessiz çağın zirvesi ( 1910'ların başından 1920'lerin sonlarına kadar) sanatsal yeniliklerle dolu, özellikle verimli bir dönemdi. Klasik Hollywood sinema akımlarının yanı sıra Fransız İzlenimciliği , Alman Dışavurumculuğu ve Sovyet Montajcılığı da bu dönemde başlamıştır. Sessiz film yapımcıları, 20. ve 21. yüzyılın neredeyse her film yapımı tarzı ve türünün sanatsal köklerinin sessiz çağda olduğu ölçüde sanat biçimine öncülük ettiler. Sessiz dönem, teknik açıdan da öncü bir dönemdi. Üç noktalı aydınlatma, yakın çekim , uzun çekim , kaydırma ve süreklilik kurgusu , 1920'lerin sonlarında sessiz filmlerin yerini " konuşan resimler " veya "konuşmalar"a bırakmadan çok önce yaygınlaştı . Bazı akademisyenler, 1930'ların başlarında, film yönetmenleri , oyuncular ve yapım ekibi 1930'ların ortalarında yeni "konuşmalara" tamamen adapte olana kadar, sinemanın sanatsal kalitesinin birkaç yıl boyunca düştüğünü iddia ediyor .
Sessiz filmlerin -özellikle 1920'lerde çekilenlerin- görsel kalitesi genellikle yüksekti, ancak bu filmlerin ilkel olduğu ya da modern standartlara göre zar zor izlenebildiğine dair yaygın bir yanılgı var. Bu yanılgı, genel halkın medyaya aşina olmamasının yanı sıra endüstrinin dikkatsizliğinden kaynaklanmaktadır. Sessiz filmlerin çoğu kötü korunur ve bozulmalarına yol açar ve iyi korunmuş filmler genellikle yanlış hızda oynatılır veya sansür kesintilerinden ve eksik kare ve sahnelerden muzdariptir ve bu da kötü düzenleme görünümü verir. Birçok sessiz film, yalnızca, genellikle zaten zarar görmüş ve ihmal edilmiş film stokundan yapılmış ikinci veya üçüncü nesil kopyalarda bulunur. Bir başka yaygın yanılgı da sessiz filmlerin renkten yoksun olduğudur. Aslında, sessiz filmlerde renk, sesli filmlerin ilk birkaç on yılında olduğundan çok daha yaygındı. 1920'lerin başlarında, filmlerin yüzde 80'i bir tür renkte, genellikle film renklendirme veya tonlama ve hatta elle renklendirme biçiminde , ancak aynı zamanda Kinemacolor ve Technicolor gibi oldukça doğal iki renkli işlemlerle de görülebiliyordu . Filmde ses teknolojisinin benimsenmesiyle geleneksel renklendirme süreçleri sona erdi . Tamamı bir şekilde boyaların kullanımını içeren geleneksel film renklendirme, yerleşik kayıtlı ses için gereken yüksek çözünürlüğe müdahale etti ve bu nedenle terk edildi. 30'ların ortalarında tanıtılan yenilikçi üç şeritli technicolor işlemi maliyetliydi ve sınırlamalarla doluydu ve renk, filmde neredeyse kırk yıldır sessizlerde olduğu gibi aynı yaygınlığa sahip olmayacaktı.
Arayazılar
Hareketli görüntülerin çalışma süresi giderek arttığından, filmin bölümlerini izleyiciye açıklayacak olan şirket içi tercümanın yerine bir başkasına ihtiyaç duyuldu. Sessiz filmlerin diyalog için senkronize sesi olmadığından, hikaye noktalarını anlatmak, önemli diyalogları sunmak ve hatta bazen seyirci için aksiyon hakkında yorum yapmak için ekran ara yazıları kullanıldı. Başlık yazar sessiz sinemanın önemli bir profesyonel oldu ve sık sık ayrı idi senaryo yazarı hikaye yarattı. Arayazılar (ya da o zamanlar genel olarak adlandırıldığı gibi başlıklar ) "çoğu zaman eylem hakkında yorum yapan illüstrasyonlar veya soyut süslemeler içeren grafik öğelerin kendileriydi".
Canlı müzik ve diğer ses eşlikleri
Sessiz film gösterimleri, Lumière kardeşlerin 28 Aralık 1895'te Paris'te ilk halka açık film gösterimiyle başlayarak hemen hemen her zaman canlı müzik içeriyordu. Bu, 1896'da Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Koster ve Bial's Music Hall'da New York'taki ilk sinema sergisiyle daha da ileri götürüldü . Bu etkinlikte Edison, tüm sergilere bir orkestranın eşlik etmesi gerektiğine dair emsal oluşturdu. Başından beri müzik, temel, katkıda bulunan ve izleyiciye hayati duygusal ipuçları veren bir atmosfer olarak kabul edildi. (Müzisyenler bazen benzer nedenlerle çekimler sırasında film setlerinde çaldılar.) Ancak sergi alanının büyüklüğüne bağlı olarak müzik eşliğinde ölçek büyük ölçüde değişebilir. Küçük kasaba ve mahalle sinemalarında genellikle bir piyanist bulunurdu . 1910'ların ortalarından itibaren, büyük şehir tiyatroları orgculara veya müzisyen topluluklarına sahip olma eğilimindeydi . Basit bir piyano solisti ile daha büyük bir orkestra arasındaki boşluğu doldurmak için tasarlanan devasa tiyatro orgları , çok çeşitli özel efektlere sahipti. Böyle ünlü "olarak Teatral organlar Mighty Wurlitzer " Böyle bas davul ve ziller ve vurmalı etkileri bir dizi ile birlikte bazı orkestra sesleri taklit olabilir ses efektleri araba boynuzları ve kuş ıslık [to] tren ve gemi ıslık" arasında değişen; .. hatta bazıları tabanca atışlarını, çalan telefonları, sörf sesini, atların toynaklarını, kırılan çanak çömlekleri, [ve] gök gürültüsünü ve yağmuru simüle edebilir".
Erken dönem sessiz filmlerin müzik notaları ya doğaçlamaydı ya da klasik ya da tiyatro repertuar müziğinden derlendi. Bununla birlikte, tüm özellikler yaygınlaştıktan sonra, müzik piyanist, orgcu, orkestra şefi veya film stüdyosunun kendisi tarafından filmle birlikte bir ipucu sayfası içeren photoplay müziğinden derlendi . Bu sayfalar genellikle uzundu ve izlenmesi gereken efektler ve ruh halleri hakkında ayrıntılı notlar vardı. Tarafından bestelenen büyük ölçüde özgün film müziğinden başlayarak Joseph Carl Breil için D. W. Griffith 'in temel atma, ancak ırksal epik yıkıcı Bir Ulusun Doğuşu (1915), bu orijinal ile sergileyen tiyatro gelmesi büyük bütçeli filmler için nispeten yaygın oldu özel olarak oluşturulmuş puanlar. Bununla birlikte, belirlenen ilk tam gelişmiş notalar aslında 1908'de The Assassination of the Duke of the Guise için Camille Saint-Saëns ve Stenka Razin için Mikhail Ippolitov-Ivanov tarafından yazılmıştı .
Organizatörler veya piyanistler nota müziği kullandıklarında, ekranda dramayı yükseltmek için doğaçlama süslemeler ekleyebilirler. Müzikte özel efektler belirtilmemiş olsa bile, eğer bir orgcu "dört nala koşan atlar" gibi olağandışı bir ses efektine sahip bir tiyatro orgunu çalıyorsa, dramatik at sırtında kovalamaca sahneleri sırasında kullanılacaktı.
Sessiz çağın zirvesinde, filmler, en azından Amerika Birleşik Devletleri'nde, enstrümantal müzisyenler için en büyük istihdam kaynağıydı. Bununla birlikte, Büyük Buhran'ın kabaca eşzamanlı başlangıcı ile birleştiğinde talkie'lerin tanıtımı birçok müzisyen için yıkıcı oldu.
Bazı ülkeler sesi sessiz filmlere taşımanın başka yollarını tasarladı. Örneğin, Brezilya'nın ilk sinemasında fitas kantatları (şarkı söyleyen filmler) yer aldı , operetleri filme aldı ve şarkıcıların ekranın arkasında performans sergilediler. In Japan , filmler canlı müzik değil, aynı zamanda sadece vardı benshi , yorum ve karakterleri seslendiren bir canlı anlatıcı. Benshi yanı yabancı (çoğunlukla Amerikan) filmler için çeviri sağlayan olarak, Japon filmde merkezi bir unsur haline geldi. Benshi'nin popülaritesi, sessiz filmlerin 1930'larda Japonya'da varlığını sürdürmesinin bir nedeniydi.
1980'den günümüze Skor restorasyonları
Birkaç film müziği sessiz dönemden sağlam bir şekilde kurtulur ve müzikologlar, kalanları tam olarak yeniden oluşturmaya çalıştıklarında hala sorularla karşı karşıya kalırlar. Sessiz filmlerin mevcut yeniden basımlarında veya gösterimlerinde kullanılan notalar, bu durum için yeni bestelenmiş, halihazırda var olan müzik kitaplıklarından bir araya getirilmiş veya sessiz dönem tiyatro müzisyeni tarzında anında doğaçlama yapılmış bestelerin tam rekonstrüksiyonları olabilir.
1960'larda ve 1970'lerde sessiz filmlerin müziklerine olan ilgi biraz modası geçmiştir. Pek çok üniversite film programında ve repertuar sinemalarında, seyircilerin sessiz filmi müzikten uzak, saf bir görsel araç olarak deneyimlemeleri gerektiğine dair bir inanç vardı. Bu inanç, zamanın birçok sessiz film baskısında bulunan müzik parçalarının kalitesizliğinden cesaretlendirilmiş olabilir. 1980'lerden bu yana, sessiz filmlerin kaliteli müzik notalarıyla (ya dönem notalarının veya işaret levhalarının yeniden işlenmesi veya uygun orijinal notaların kompozisyonu) sunulmasına ilgi yeniden canlandı. Bu tür bir erken çaba olduğunu Kevin Brownlow 's 1980 restorasyon Abel Gance s' Napolyon tarafından bir skor özellikli (1927) Carl Davis . Brownlow'un restorasyonunun biraz yeniden düzenlenmiş ve hızlandırılmış bir versiyonu daha sonra Amerika Birleşik Devletleri'nde Francis Ford Coppola tarafından babası Carmine Coppola tarafından bestelenen canlı bir orkestra müziği ile dağıtıldı .
1984 yılında, yapımcı-besteci Giorgio Moroder tarafından yeni bir rock müzik puanı ile Metropolis'in (1927) düzenlenmiş bir restorasyonu yayınlandı . Pop şarkıları dahil çağdaş skor rağmen Freddie Mercury , Pat Benatar'la ve Jon Anderson bölgesinin Evet , tartışmalı oldu, kapı klasik sessiz filmlerin sunumu için yeni bir yaklaşım için açılmıştır.
Bugün, çok sayıda solist, müzik topluluğu ve orkestra, uluslararası alanda sessiz filmler için geleneksel ve çağdaş müzikler icra etmektedir. Efsanevi tiyatro orgcusu Gaylord Carter , 2000 yılındaki ölümünden kısa bir süre öncesine kadar orijinal sessiz film müziklerini icra etmeye ve kaydetmeye devam etti; bu puanlardan bazıları DVD yeniden baskılarında mevcuttur. Geleneksel yaklaşımın diğer tedarikçileri arasında Dennis James gibi orgcular ve Neil Brand , Günter Buchwald, Philip C. Carli, Ben Model ve William P. Perry gibi piyanistler yer alır . Stephen Horne ve Gabriel Thibaudeau gibi diğer çağdaş piyanistler, genellikle puanlama için daha modern bir yaklaşım benimsemişlerdir.
Carl Davis ve Robert İsrail gibi orkestra şefleri çok sayıda sessiz film için besteler yazıp derlediler; bunların çoğu Turner Classic Movies'deki gösterimlerde yer aldı veya DVD'de yayınlandı. Davis, The Big Parade (1925) ve Flesh and the Devil (1927) gibi klasik sessiz dramalar için yeni besteler yaptı . İsrail ağırlıklı olarak sessiz komedide çalıştı ve Harold Lloyd , Buster Keaton , Charley Chase ve diğerlerinin filmlerinin müziklerini yaptı . Timothy Brock , yeni skorlar oluşturmanın yanı sıra Charlie Chaplin'in birçok skorunu geri yükledi .
Çağdaş müzik toplulukları, çok çeşitli müzik tarzları ve yaklaşımları aracılığıyla klasik sessiz filmleri daha geniş bir kitleye tanıtmaya yardımcı oluyor. Bazı sanatçılar geleneksel müzik aletlerini kullanarak yeni besteler yaratırken, diğerleri izleme deneyimini geliştirmek için elektronik sesler, modern armoniler, ritimler, doğaçlama ve ses tasarım öğeleri ekler. Bu kategorideki çağdaş topluluklar arasında Un Drame Musical Instantané , Alloy Orchestra , Club Foot Orchestra , Silent Orchestra , Mont Alto Motion Picture Orchestra, Minima ve Caspervek Trio, RPM Orchestra bulunmaktadır . Donald Sosin ve eşi Joanna Seaton, sessiz filmlere vokal ekleme konusunda uzmanlaşmıştır, özellikle de ekranda gerçek şarkının çalınmasını duymaktan yararlanan şarkı söylemenin olduğu yerlerde. Bu kategorideki filmler Griffith'in dahil Üstyapıların Lady ile Lupe Vélez , Edwin Carewe 'ın Evangeline ile Dolores del Río ve Rupert Julian ' ın Opera The Phantom ile Mary Philbin ve Virginia Pearson .
Sessiz Film Ses ve Müzik Arşivi, sessiz film için yazılmış müzik ve işaret sayfalarını dijitalleştirir ve bunu sanatçılar, akademisyenler ve meraklılar tarafından kullanılabilir hale getirir.
oyunculuk teknikleri
Sessiz film oyuncuları , izleyicinin bir oyuncunun ne hissettiğini ve ekranda neyi canlandırdığını daha iyi anlayabilmesi için beden dili ve yüz ifadesini vurguladı . Sessiz film oyunculuğunun çoğu, günümüz izleyicilerine basit ya da şatafatlı görünmeye yatkındır . Melodramatik oyunculuk tarzı, bazı durumlarda oyuncuların önceki sahne deneyimlerinden aktarılan bir alışkanlıktı. Vaudeville, birçok Amerikalı sessiz film oyuncusu için özellikle popüler bir kökendi. 1917'de yönetmen Marshall Neilan'ın şu çıkışının nedeni, sinemada sahne aktörlerinin yaygın varlığıydı : "Resimlere giren sahne insanları ne kadar çabuk dışarı çıkarsa , resimler için o kadar iyi." Diğer durumlarda, John Griffith Wray gibi yönetmenler, oyuncularından vurgu için yaşamdan daha büyük ifadeler vermelerini istedi. Daha 1914 gibi erken bir tarihte, Amerikalı izleyiciler ekranda daha fazla doğallık tercihlerini açıklamaya başladılar.
Sahne ve perde arasındaki farklar belirginleştikçe, 1910'ların ortalarında sessiz filmler daha az vodvil oldu. DW Griffith gibi yönetmenlerin çalışmaları nedeniyle , sinematografi daha az sahne benzeri hale geldi ve yakın planın gelişimi, abartısız ve gerçekçi oyunculuk için izin verdi. Lillian Gish , sahne ve ekran oyunculuğu arasındaki önemli farkları fark ederek yeni film performans tekniklerine öncülük ettiği için, o dönemdeki çalışmaları nedeniyle filmin "ilk gerçek aktrisi" olarak anıldı. Albert Capellani ve Maurice Tourneur gibi yönetmenler filmlerinde natüralizm üzerinde ısrar etmeye başladılar. 1920'lerin ortalarına gelindiğinde, birçok Amerikan sessiz filmi daha doğalcı bir oyunculuk stilini benimsemişti, ancak tüm oyuncular ve yönetmenler doğalcı, sade oyunculuğu hemen kabul etmemişti; 1927 gibi geç bir tarihte, Metropolis gibi dışavurumcu oyunculuk tarzlarına sahip filmler hâlâ vizyona giriyordu. İlk çıkışını 1926'da yapan Greta Garbo , natüralist oyunculuğuyla tanınacaktı.
Berkeley'deki California Üniversitesi'nden sessiz film uzmanı Anton Kaes'e göre, Amerikan sessiz sineması, Alman sessiz filminde bulunan tekniklerden etkilenen 1913 ve 1921 yılları arasında oyunculuk tekniklerinde bir değişiklik görmeye başladı. Bu, esas olarak Weimar Cumhuriyeti'nden "film yönetmenleri, yapımcılar, kameramanlar, ışık ve sahne teknisyenlerinin yanı sıra aktörler ve aktrisler dahil" göçmen akını ile ilişkilendiriliyor .
Projeksiyon hızı
1926 ve 1930 yılları arasında sesli filmler için saniyede 24 kare (fps) projeksiyon hızının standartlaştırılmasına kadar, sessiz filmler , yıla ve stüdyoya bağlı olarak 12 ila 40 fps arasında herhangi bir yerde değişken hızlarda (veya " kare hızlarında ") çekildi. . Lumière kardeşlerin Cinématographe'ının bir sonucu olarak "standart sessiz film hızının" genellikle 16 fps olduğu söylenir , ancak endüstri uygulaması önemli ölçüde farklılık gösterir; gerçek bir standart yoktu. Bir Edison çalışanı olan William Kennedy Laurie Dickson, şaşırtıcı derecede hızlı saniyede 40 kareye karar verdi. Ek olarak, dönemin kameramanları, marş tekniklerinin tam olarak 16 fps olduğu konusunda ısrar ettiler, ancak filmlerin modern incelemesi, bunun hatalı olduğunu, genellikle daha hızlı hareket ettiklerini gösteriyor. Sessiz filmler, amaçlanan hızlarında dikkatlice gösterilmedikçe, doğal olmayan bir şekilde hızlı veya yavaş görünebilir. Bununla birlikte, özellikle komediler ve aksiyon filmleri için, aksiyonu hızlandırmak için çekim sırasında bazı sahneler kasıtlı olarak yetersiz tutuldu.
Selüloz nitrat bazlı filmin yavaş projeksiyonu, her çerçeve projeksiyon lambasının yoğun ısısına daha uzun süre maruz kaldığı için yangın riski taşıyordu; ama bir filmi daha hızlı yansıtmak için başka nedenler de vardı. Genellikle makinistler, müzik yönetmeninin işaret kağıdındaki dağıtımcılardan belirli makaraların veya sahnelerin ne kadar hızlı yansıtılması gerektiğine dair genel talimatlar aldı. Nadir durumlarda, genellikle daha büyük prodüksiyonlar için, özellikle makinist için üretilen işaret levhaları, filmin sunumu için ayrıntılı bir kılavuz sağladı. Sinema salonları da – karı maksimize etmek için – bazen günün saatine veya bir filmin popülaritesine bağlı olarak ya da bir filmi önceden belirlenmiş bir zaman dilimine sığdırmak için projeksiyon hızlarını değiştirir.
Tüm sinema filmi projektörleri, film hareket ederken ışığı engellemek için hareketli bir deklanşör gerektirir, aksi takdirde görüntü hareket yönünde bulaşır. Ancak bu deklanşör görüntünün titremesine neden olur ve düşük titreme oranlarına sahip görüntüleri izlemek çok rahatsız edicidir. Thomas Edison'un Kinetoscope makinesi için yaptığı ilk çalışmalar, saniyede 46 görüntünün altındaki herhangi bir hızın "gözleri yoracağını" belirledi. ve bu, normal sinema koşulları altında yansıtılan görüntüler için de geçerlidir. Kinetoscope için benimsenen çözüm, filmi 40 kare/sn'nin üzerinde çalıştırmaktı, ancak bu film için pahalıydı. Bununla birlikte, çift ve üç kanatlı panjurlu projektörler kullanıldığında, titreme oranı, film karelerinin sayısından iki veya üç kat daha fazla çarpılır - her kare ekranda iki veya üç kez yanıp söner. 16 fps'lik bir filmi yansıtan üç kanatlı bir deklanşör, Edison'un rakamını biraz aşacak ve izleyiciye saniyede 48 görüntü verecektir. Sessiz dönem boyunca projektörler genellikle 3 kanatlı panjurlarla donatıldı. 24 kare/sn standart hızlı 2 kanatlı deklanşörler, 35 mm sinema projektörleri için norm haline geldiğinden beri, amatör projektörlerde sıklıkla kullanılan 16 mm ve 8 mm projektörlerde üç kanatlı deklanşörler standart olarak kaldı. 16 veya 18 kare/sn'de çekilen görüntüler. 24 fps'lik 35 mm film kare hızı, saniyede 456 milimetre (18,0 inç) film hızına dönüşür. Bir 1000 fit (300 m) makara, 24 fps'de yansıtılmak için 11 dakika 7 saniye gerektirirken, aynı makaranın 16 fps projeksiyonu 16 dakika 40 saniye veya saniyede 304 milimetre (12,0 inç) sürer.
1950'lerde, sessiz filmlerin televizyon yayını için son derece yanlış kare hızlarındaki birçok telesine dönüşümü, izleyicileri yabancılaştırmış olabilir. Film hızı, günümüzde sessizlerin sunumunda bilim adamları ve film meraklıları arasında, özellikle de 2002 yılında Metropolis'in restorasyonu örneğinde olduğu gibi restore edilmiş filmlerin DVD sürümleri söz konusu olduğunda, genellikle can sıkıcı bir konudur .
renklendirme
Mevcut doğal renk işlemenin olmaması nedeniyle, sessiz dönemin filmleri sıklıkla boya maddelerine batırılır ve bir ruh halini belirtmek veya günün bir saatini temsil etmek için çeşitli tonlarda ve tonlarda boyanırdı. Elle renklendirme, Edison'un Kelebek Dansı'nın seçilmiş elle renklendirilmiş baskılarını piyasaya sürmesiyle, Amerika Birleşik Devletleri'nde 1895 yılına kadar uzanır . Ayrıca, rengin endüstri tarafından benimsenmesi ve etkili bir sürecin geliştirilmesi çok daha uzun zaman almasına rağmen, renkli film deneyleri 1909 gibi erken bir tarihte başlamıştır. Mavi, gece sahnelerini, sarı veya kehribar ise gündüzü temsil ediyordu. Kırmızı ateşi, yeşil ise gizemli bir atmosferi temsil ediyordu. Benzer şekilde, film tonlaması ( sepya tonlamanın yaygın sessiz film genellemesi gibi ), film stoğundaki gümüş parçacıkları çeşitli renklerde tuzlar veya boyalarla değiştirmiştir. Renklendirme ve tonlama kombinasyonu, çarpıcı olabilecek bir efekt olarak kullanılabilir.
Edison Studios'tan Annabelle Serpentine Dance (1894) gibi bazı filmler elle renklendirildi . İçinde, Broadway'den genç bir dansçı olan Annabelle Whitford , dans ederken renkleri değişen beyaz peçeler giymiş. Bu teknik, Loie Fuller'ın 1891'de başlayan ve renkli jellerle sahne ışıklarının beyaz dökümlü elbiselerini ve kollarını sanatsal harekete dönüştürdüğü canlı performanslarının etkisini yakalamak için tasarlandı. El boyaması, Avrupa'nın ilk "hile" ve fantezi filmlerinde, özellikle de Georges Méliès'in filmlerinde sıklıkla kullanıldı . Méliès çalışmalarını 1897 gibi erken bir tarihte elle renklendirmeye başladı ve 1899 Cendrillion (Cinderella) ve 1900 Jeanne d'Arc (Joan of Arc), rengin senografinin veya mizansenin kritik bir parçası olduğu elle renklendirilmiş filmlerin erken örneklerini sağlıyor. sahnede ; bu tür hassas renklendirme , daha yaygın (ve daha ucuz) bir şablonlama işlemi kullanmak yerine, her kareye elle renk katmanları ekleyen kadın sanatçılardan oluşan ekiplerin bulunduğu Paris'teki Elisabeth Thuillier'in atölyesinde kullanıldı . Méliès'in ilk olarak 1902'de piyasaya sürülen Ay'a Yolculuk'un yeni restore edilmiş bir versiyonu , görüntüye doku ve ilgi katmak için tasarlanmış coşkulu bir renk kullanımını gösteriyor.
1908 film tedarik kataloğunda Amerikalı bir dağıtımcı tarafından yapılan yorumlar, erken sessiz dönemde Fransa'nın elle boyama filmleri alanında devam eden egemenliğinin altını çiziyor. Distribütör, Pathé , Urban-Eclipse , Gaumont , Kalem , Itala Film , Ambrosio Film ve Selig'in "Yüksek Sınıf" sinema filmlerini değişen fiyatlarla satışa sunuyor . Katalogdaki daha uzun, daha prestijli filmlerin birçoğu hem standart siyah beyaz "düz stok" hem de "el boyaması" renkli olarak sunulmaktadır. Örneğin, 1907 tarihli Ben Hur'ün sade bir kopyası 120 $ (bugün 3.456 USD) karşılığında sunulurken, aynı 1000 fit, 15 dakikalık filmin renkli bir versiyonu ekstra 150 $'lık boyama dahil 270 $ (7.777 $) tutarındadır. ayak başına 15 sent daha fazla olan ücret. Bahsedilen ekstra ücretin nedenleri müşteriler için muhtemelen açık olsa da, dağıtımcı, kataloğundaki renkli filmlerin neden bu kadar yüksek fiyatlara sahip olduğunu ve teslimat için daha fazla zaman gerektirdiğini açıklıyor. Açıklaması ayrıca 1908'de Amerika Birleşik Devletleri'ndeki film boyama hizmetlerinin genel durumu hakkında fikir veriyor:
Sinema filmlerinin renklendirilmesi Amerika Birleşik Devletleri'nde tatmin edici bir şekilde gerçekleştirilemeyecek bir iş koludur. Ayağa on altı resmin her birinin ayrı ayrı elle boyanmasını veya her 1000 fit film için 16.000 ayrı resmin yapılmasını gerektiren muazzam miktarda emek göz önüne alındığında, çok az sayıda Amerikalı renkçi, ne pahasına olursa olsun bu işi üstlenecektir.
Film boyama Fransa'da diğer ülkelere göre çok daha hızlı ilerlediği için tüm boyamalarımız Paris'teki en iyi boyama kuruluşu tarafından bizim için yapılıyor ve boyamada bile daha kaliteli, daha ucuz fiyatlar ve daha hızlı teslimatlar elde ettiğimizi gördük. Amerikan yapımı filmler, sanki iş başka yerde yapılmış gibi.
1910'ların başında, uzun metrajlı filmlerin başlamasıyla birlikte, renklendirme de müzik kadar sıradan bir ruh hali belirleyicisi olarak kullanıldı. Yönetmen D. W. Griffith , renk konusunda sürekli bir ilgi ve endişe sergiledi ve filmlerinin çoğunda renklendirmeyi özel bir efekt olarak kullandı. 1915 tarihli The Birth of a Nation adlı destanı, "Atlanta'nın yanması" ve Ku Klux Klan'ın doruk noktasındaki yolculuğu gibi sahneler için kehribar, mavi, lavanta ve çarpıcı bir kırmızı renk tonu dahil olmak üzere bir dizi renk kullandı . fotoğraf. Griffith daha sonra bir renk elde etmek için ekranın bazı alanlarında renkli ışıkların yanıp söndüğü bir renk sistemi icat etti.
Film üzerinde ses teknolojisinin gelişmesi ve endüstrinin bunu kabul etmesiyle birlikte, renklendirme işleminde kullanılan boyalar film şeritlerinde bulunan seslere müdahale ettiğinden renklendirme tamamen terk edildi.
Erken stüdyolar
İlk stüdyolar New York City bölgesinde bulunuyordu . Edison Stüdyoları ilk olarak West Orange, New Jersey'deydi (1892), Bronx, New York'a taşındılar (1907). Fox (1909) ve Biograph (1906) Manhattan'da , St George, Staten Island'daki stüdyolarla başladı . Diğer filmler Fort Lee, New Jersey'de çekildi . Aralık 1908'de Edison , endüstriyi kontrol etmek ve daha küçük üreticileri kapatmak amacıyla Motion Picture Patents Company'nin kurulmasına öncülük etti . Takma adıyla "Edison Trust", Edison , Biograph , Essanay Studios , Kalem Company , George Kleine Productions , Lubin Studios , Georges Méliès , Pathé , Selig Studios ve Vitagraph Studios'dan oluşuyordu ve General aracılığıyla dağıtıma hakimdi. Film Şirketi . Bu şirket hem dikey hem de yatay tekel olarak sektöre hakim oldu ve stüdyoların Batı Kıyısı'na göçüne katkıda bulunan bir faktör. Motion Picture Patents Co. ve General Film Co., Ekim 1915'te antitröst ihlalinden suçlu bulundu ve feshedildi.
Thanhouser film stüdyosu kuruldu New Rochelle, New York Amerikan tiyatro menejer tarafından 1909 yılında, Edwin Thanhouser . Şirket üretti ve ilk dahil 1910 ve 1917 yılları arasında 1086 filmleri, serbest filmi seri hiç Milyon Dolarlık Gizem ilk defa 1914'de yayımlanan, westernler South Beach Fred Scott'ın Film Ranch, Staten Island çekildi. Kovboy ve Yerli Amerikalı kostümlü aktörler , Scott'ın sınırda bir ana caddeye, geniş bir sahne arabası yelpazesine ve 56 metrelik bir şaraba sahip olan film çiftliği setinde dörtnala koştular. Ada, Sahra çölü ve bir İngiliz kriket sahası gibi çeşitli yerler için kullanışlı bir yedek parça sağladı. Savaş sahneleri Staten Island , Grasmere ovalarında çekildi . Pauline'in Tehlikeleri ve daha da popüler olan devam filmi The Exploits of Elaine , büyük ölçüde adada çekildi. Yani 1906, kapalı gişe bir kovboy Hayat tarafından, Edwin S. Porter Şirketi ve 1912 civarında West Coast taşındı filme.
ABD'de en çok hasılat yapan sessiz filmler
Aşağıdakiler, 1932 itibariyle en yüksek brüt geliri elde eden sessiz film döneminden Amerikan filmleridir. Verilen miktarlar, gösterim brütünün aksine brüt kiralardır (dağıtıcının gişe payı).
|Başlık||Yıl||yönetmen(ler)||Brüt kiralama|
|Bir Ulusun Doğuşu||1915||D.W. Griffith||10.000.000$|
|Büyük Geçit Töreni||1925||Kral Vidor||$6.400.000|
|Ben Hur||1925||Fred Niblo||5.500.000$|
|Çocuk||1921||Charlie Chaplin||5.450.000$|
|Doğu Yolu||1920||D.W. Griffith||5.000.000 $|
|Şehir Işıkları||1931||Charlie Chaplin||4,300,000$|
|Altına Hücum||1925||Charlie Chaplin||4.250.000$|
|Sirk||1928||Charlie Chaplin||3.800.000 $|
|Kapalı Vagon||1923||James Cruze||3.800.000 $|
|Notre Dame'ın kamburu||1923||Wallace Worsley||3.500.000 $|
|On Emir||1923||Cecil B. DeMille||3.400.000 $|
|Fırtınanın Yetimleri||1921||D.W. Griffith||3.000.000 $|
|Allah aşkına||1926||Sam Taylor||2.600.000$|
|Yıkım Yolu||1928||Norton S. Parker||2.500.000$|
|7. Cennet||1928||Frank Borzage||2.500.000$|
|Hangi Fiyat Zaferi?||1926||Raoul Walsh||2.400.000 $|
|Abie'nin İrlanda Gülü||1928||Victor Fleming||1.500.000$|
Ses çağında
Geçiş
Senkronize sesli hareketli görüntüler yaratma girişimleri 1896'da Edison laboratuvarına geri dönse de, yalnızca 1920'lerin başlarından itibaren vakum tüplü amplifikatörler ve yüksek kaliteli hoparlörler gibi temel teknolojiler mevcuttu. Önümüzdeki birkaç yıl bir yarış tasarlamak, uygulamak ve pazar birkaç rakip gördüm ses disk-on ve ses-on-filmi gibi ses formatlarını, Photokinema (1921), Phonofilm (1923), Vitaphone (1926), Fox Movietone ( 1927) ve RCA Fotofon (1928).
Warner Bros. , sesi film yapımında bir unsur olarak kabul eden ve bunu yapmak için bir disk üzerinde ses teknolojisi olan Vitaphone'u kullanan ilk stüdyoydu. Stüdyo daha sonra 1927'de, ticari olarak başarılı ilk sesli film olan The Jazz Singer'ı yayınladı , ancak sessiz filmler, hem 1927'de hem de 1928'de yayınlanan uzun metrajlı filmlerin yanı sıra keçi salgılı filmler olarak adlandırılan filmlerin çoğunluğunu oluşturuyordu . ses filmi yerleştirildi. Bu nedenle, modern sesli film döneminin 1929'dan itibaren egemen olmaya başladığı kabul edilebilir.
Dikkate değer sessiz dönem filmlerinin bir listesi için, bkz . Filmin başlangıcı ile 1928 arasındaki yıllar için filmdeki yılların listesi. Aşağıdaki liste, yalnızca, sessiz olma özel sanatsal niyetiyle sesli dönemde üretilmiş filmleri içerir.
- Şehirli Kız , FW Murnau , 1930
- Dünya , Aleksandr Dovzhenko , 1930
- Sessiz Düşman , HP Carver, 1930
- Sınır Çizgisi , Kenneth Macpherson , 1930
- Şehir Işıkları , Charlie Chaplin , 1931
- Tabu , FW Murnau, 1931
- Doğdum, Ama... , Yasujirō Ozu , 1932
- Geçen Süslü , Yasujirō Ozu, 1933
- Tanrıça , Wu Yonggang , 1934
- Yüzen Yabani Otların Öyküsü , Yasujirō Ozu, 1934
- Osen'in Çöküşü , Kenji Mizoguchi , 1935
- Legong , Henri de la Falaise , 1935
- Tokyo'da Bir Han , Yasujirō Ozu, 1935
- Mutluluk , Aleksandr Medvedkin , 1935
- Kozmik Yolculuk , Vasili Zhuravlov, 1936
Daha sonra saygılar
Çeşitli film yapımcıları da dahil sessiz dönemin komedi, saygı ödemiş Charlie Chaplin ile, Modern Zamanlar (1936), Orson Welles ile Too Much Johnson (1938), Jacques Tati ile Les Vacances de Monsieur Hulot (1953), Pierre Étaix ile The Suitor (1962) ve Mel Brooks , Silent Movie (1976). Tayvanlı yönetmen Hou Hsiao-hsien'in beğenilen draması Three Times (2005), ara başlıklarla tamamlanmış, ortadaki üçte birlik bölümünde sessiz; Stanley Tucci 'ın Sahtekarlar erken sessiz komedi tarzında sessiz bir sahneyle sahiptir. Brezilyalı film yapımcısı Renato Falcão'nun Margarette's Feast (2003) filmi sessizdir. Yazar/Yönetmen Michael Pleckaitis, Silent (2007) ile türe kendi dokunuşunu katıyor . Sessiz olmamakla birlikte, Mr. Bean televizyon dizileri ve filmleri, benzer bir mizah tarzı yaratmak için baş karakterin konuşkan olmayan doğasını kullandı. Bir az bilinen örnektir Jérôme Savary 'ın La fille du garde-barrière (1975), kullandığı arabaşlıklar ve karışımları komedi, dram ve bunun yol açan açık seks sahneleri (bir sinema sertifikası reddedilmesinin o sessiz dönemi filmlere bir saygı İngiliz Film Sınıflandırma Kurulu tarafından ).
Alman filmi Tuvalu (1999) çoğunlukla sessizdir; az miktarda diyalog, Avrupa dillerinin tuhaf bir karışımıdır ve filmin evrenselliğini arttırır. Guy Maddin , kısa filmi The Heart of the World ile Sovyet dönemi sessiz filmlerine olan saygısından dolayı ödüller kazandı ve ardından uzun metrajlı sessiz filmi Brand Upon the Brain'i çekti ! (2006), belirli gösterilerde canlı Foley sanatçıları , anlatım ve orkestrayı bir araya getiriyor . Vampirin Gölgesi (2000), Friedrich Wilhelm Murnau'nun klasik sessiz vampir filmi Nosferatu'nun (1922) çekimlerinin oldukça kurgusal bir tasviridir . Werner Herzog aynı filmi kendi versiyonunda onurlandırdı, Nosferatu: Phantom der Nacht (1979).
Bazı filmler, sessiz film dönemi ile sesli filmler dönemi arasında doğrudan bir karşıtlık kurar. Sunset Boulevard , sessiz film yıldızı Gloria Swanson'ın canlandırdığı Norma Desmond karakterindeki iki dönem arasındaki kopukluğu gösteriyor ve Singin' in the Rain , Hollywood sanatçılarının talkie'lere alışmasını anlatıyor. Peter Bogdanovich'in 1976 filmi Nickelodeon , 1910'ların başında Hollywood'da sessiz film yapımcılığının kargaşasını ele alıyor ve D. W. Griffith'in epik filmi The Birth of a Nation'ın (1915) gösterime girmesine yol açıyor .
1999 yılında, Fin yönetmen Aki Kaurismäki üretti Juha diyalogları yerine arabaşlıklar kullanarak, bir sessiz film stilini yakalar, hangi siyah-beyaz. Uluslararası dağıtım için birkaç farklı dilde başlıklara sahip özel yayın baskıları üretildi. Hindistan'da, Kamal Hassan'ın oynadığı Pushpak (1988) filmi, diyalogdan tamamen yoksun bir kara komediydi. Avustralya filmi Doctor Plonk (2007), Rolf de Heer tarafından yönetilen sessiz bir komediydi. Sahne oyunları sessiz film tarzlarından ve kaynaklarından yararlanmıştır. Aktör/yazarlar Billy Van Zandt ve Jane Milmore, Off-Broadway komik komedileri Silent Laughter'ı sessiz sinema çağına bir canlı aksiyon haraç olarak sahnelediler . Geoff Sobelle ve Trey Lyford , Laurel ve Hardy'ye saygı duruşu olarak başlayan ve daha sonra canlı aksiyon ve gümüş arasında ileri geri atlayan Sobelle ve Lyford'un gerçek boyutlu sessiz film sekanslarını içerecek şekilde gelişen All Wear Bowlers'ı (2004) yarattı ve oynadı. ekran. Müzikli sekiz farklı animasyon sekansından oluşan animasyon filmi Fantasia (1940), diyalog içeren sadece bir kısa sahne ile sessiz bir film olarak kabul edilebilir. Casusluk filmi The Thief (1952), Thierry Zéno'nun 1974 tarihli Vase de Noces'i ve Patrick Bokanowski'nin 1982 tarihli The Angel'ı gibi müzik ve ses efektlerine sahip, ancak diyalog yok .
2005 yılında, H. P. Lovecraft Tarih Derneği Lovecraft'ın hikayesi The Call of Cthulhu'nun sessiz film versiyonunu üretti . Bu film, döneme uygun bir çekim stilini korudu ve hem "bugüne kadarki en iyi HPL uyarlaması" hem de sessiz bir film yapma kararına atıfta bulunarak "harika bir kibir" olarak kabul edildi.
Michel Hazanavicius'un yazıp yönettiği Fransız filmi The Artist (2011), sessiz bir film olarak oynuyor ve sessiz dönemde Hollywood'da geçiyor. Aynı zamanda baş kahramanlarının başrolde olduğu hayali sessiz filmlerin bölümlerini de içerir.
Japon vampir filmi Sanguivorous (2011) sadece sessiz film tarzında yapılmakla kalmıyor, hatta canlı orkestra eşliğinde turneye çıkıyor. Eugene Chadbourne , film için canlı müzik çalanlar arasında yer aldı.
Amerikan uzun metrajlı sessiz film Sessiz Yaşam 2006 yılında başlayan, tarafından performansları özellikleri Isabella Rossellini ve Galina Jovovich , annesi Milla Jovovich filmi simgesi sessiz ekranın ömrü dayanmaktadır, 2013 yılında prömiyeri olacak Rudolph Valentino olarak bilinen Hollywood'un ilk "Büyük Aşığı". Acil ameliyattan sonra, Valentino gerçekliği kavrayışını kaybeder ve Hollywood'daki yaşamının hatırasını koma perspektifinden görmeye başlar - bir sinema sarayında gösterilen sessiz bir film, yaşam ile sonsuzluk, gerçeklik ile gerçeklik arasındaki büyülü portal olarak. yanılsama.
Piknik , iki makaralı sessiz melodramlar ve komediler tarzında yapılmış bir 2012 kısa filmdir. Bu sergi bir parçası oldu, No İzleyiciler Burning Man, The Art of küratörlüğünde bir 2018-2019 sergi Renwick Galeri ait Smithsonian American Art Museum . Film,Oakland, Ca tarafından yaratılan The Capitol Theatre adlı tekerlekli12 kişilik Art Deco film sarayınıniçinde gösterildi. sanat kolektifi Beş Tonluk Vinç .
Doğru Sessiz film komedilerine saygı duruşu niteliğinde bir 2013 kısa filmi var.
2015 İngiliz animasyon filmi Koyun Shaun Film dayalı Shaun Koyun olumlu değerlendirmeleri için serbest ve bir gişe başarısı oldu. Aardman Animations ayrıca Morph ve Timmy Time'ın yanı sıra diğer birçok sessiz kısa filmin yapımcılığını da üstlendi .
Amerikan Sinema Organ Toplum sessiz filmlerin müzik yanı sıra anıyor tiyatro organlarının bu tür müzik dinlerdi. 75'in üzerinde yerel bölümle organizasyon, tiyatro organlarını ve müziği bir sanat formu olarak korumayı ve tanıtmayı amaçlıyor.
Globe Uluslararası Sessiz Film Festivali (GISFF) saygın bir üniversite veya akademik ortamda her sene gerçekleşir ve vitrine ve bu alanda aktif olan film yapımcıları filmleri yargılamak için bir platformdur sinemada görüntü ve atmosfer odaklanan bir yıllık bir olaydır. 2018'de film yönetmeni Christopher Annino, türünün uluslararası ödüllü uzun metrajlı sessiz filmini Silent Times'ı çekti . Film, David Blair'in canlandırdığı Memur Keystone ve Charlie Chaplin karakterini canlandıran Enzio Marchello da dahil olmak üzere 1920'lerin birçok karakterine saygı duruşunda bulunuyor. Silent Times , Oniros Film Festivali'nde en iyi sessiz film ödülünü kazandı. Küçük bir New England kasabasında geçen hikaye, küçük bir sahtekar olan ve vodvil tiyatrosu sahibi olan Oliver Henry III'e (Westerly yerlisi Geoff Blanchette tarafından oynanan) odaklanıyor. İngiltere'deki mütevazi başlangıçlardan, mutluluk ve hızlı nakit arayışı içinde ABD'ye göç ediyor. Burlesque sanatçılardan, pandomimcilerden, hobolardan klas sineklik kızlara kadar hayatın her kesiminden insanlarla tanışır, serveti yükselir ve hayatı her zamankinden daha fazla kontrolden çıkar.
Koruma ve kayıp filmler
19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında üretilen sessiz filmlerin büyük çoğunluğu kayıp olarak kabul edilir. Amerika Birleşik Devletleri Kongre Kütüphanesi tarafından yayınlanan Eylül 2013 tarihli bir rapora göre, Amerikan sessiz sinema filmlerinin yaklaşık yüzde 70'i bu kategoriye giriyor. Bu sayının bu kadar yüksek olmasının birçok nedeni var. Bazı filmler istemeden kaybedildi, ancak çoğu sessiz film bilerek yok edildi. Sessiz çağın sonu ve ev videosunun yükselişi arasında, film stüdyoları, arşivlerinde yer açmak için çok sayıda sessiz filmi, kültürel alakayı ve ekonomik değeri kaybettiklerini varsayarak, çoğu kez atardı. işgal ettikleri alan miktarı. Ek olarak, sessiz filmleri çekmek ve dağıtmak için kullanılan nitrat film stoğunun kırılgan yapısı nedeniyle , birçok sinema filmi, yangınlar da dahil olmak üzere kazalarda onarılamaz şekilde bozuldu veya kayboldu (çünkü nitrat son derece yanıcıdır ve uygun şekilde depolanmadığında kendiliğinden yanabilir). ). Bu tür olaylara örnek olarak , her ikisi de katastrofik film kayıplarına neden olan 1965 MGM kasa yangını ve 1937 Fox kasa yangını sayılabilir . Bu tür filmlerin çoğu tamamen yok edilmemiş, ancak kısmen ya da ağır hasar görmüş baskılarda hayatta kalabiliyor. MGM yangınında kaybolan London After Midnight (1927) gibi bazı kayıp filmler, film koleksiyoncuları ve tarihçileri tarafından büyük ilgi gördü .
Kaybolduğu varsayılan başlıca sessiz filmler şunları içerir:
- Felaketten kurtulanların yer aldığı Titanik'ten (1912) kurtarıldı;
- Pancho Villa'nın kendisininoynadığı General Villa'nın Hayatı
- Havari , ilk uzun metrajlı animasyon filmi (1917)
- Kleopatra (1917)
- Beni Tekrar Öp (1925)
- Arirang (1926)
- Muhteşem Gatsby (1926)
- Gece yarısından sonra Londra (1927)
- Beyler Sarışınları Tercih Eder (1928)
Kaybolan sessiz filmlerin çoğu asla bulunamayacak olsa da, bazıları film arşivlerinde veya özel koleksiyonlarda keşfedildi . Keşfedilmiş ve korunmuş versiyonlar, 1920'lerin ve 1930'ların ev kiralama piyasası için yapılmış ve emlak satışlarında vb. keşfedilen baskılar olabilir. Eski film stokunun bozulması, uygun arşivleme yoluyla yavaşlatılabilir ve filmler güvenlik filmi stokuna veya korunması için dijital ortama aktarılır. Koruma sessiz filmlerin tarihçi ve arşivcilere yüksek öncelikli olmuştur.
Kanada'nın Yukon bölgesinde bulunan Dawson City , bir zamanlar birçok filmin dağıtım hattının sonuydu. 1978 yılında nitrat filmin 500'den fazla makaraların bir önbellek eskiden bir boş arazide kazı tarafından 1903 Works onların eğlence merkezinde filmleri gösteren başlamıştı Dawson Amatör Atletizm Birliği, site sırasında keşfedildi İnci Beyazı , Helen Holmes , Grace Cunard , Lois Weber , Harold Lloyd , Douglas Fairbanks ve Lon Chaney , diğerlerinin yanı sıra birçok haber filmi dahil edildi. Kitaplar, yanıcı nitratın mahkum bir yüzme havuzunda depolama sahası olarak kullanıldığı 1929 yılına kadar yerel kütüphanede saklandı. Yukon'un permafrostu altında 50 yıl geçiren makaraların son derece iyi korunmuş olduğu ortaya çıktı. Tehlikeli kimyasal uçuculuğu nedeniyle, tarihi buluntu, askeri nakliye ile Kanada Kütüphanesi ve Arşivleri'ne ve ABD Kongre Kütüphanesi'ne depolama (ve güvenlik filmine transfer) için taşındı . Bulgu hakkında bir belgesel, Dawson City: Frozen Time 2016'da yayınlandı.
Ayrıca bakınız
Referanslar
Dipnotlar
bibliyografya
- Bromberg, Serge; Lang, Eric (yönetmenler) (2012). Olağanüstü Yolculuk (DVD). MKS/Buharlı Gemi Filmleri.
- Brownlow, Kevin (1968a). Parade Gone By .. . New York: Alfred A. Knopf.
- ——— (1968b). Çaydaki İnsanlar . New York: Alfred A. Knopf.
- Cook, David A. (1990). Anlatı Filminin Tarihi (2. baskı). New York: WW Norton. ISBN'si 978-0-393-95553-8.
- Güncel, Richard Nelson ; Güncel, Marcia Ewing (1997). Loie Fuller: Işık Tanrıçası . Boston: Northeastern University Press. ISBN'si 978-1-55553-309-0.
- Eyman, Scott (1997). Sesin Hızı: Hollywood ve Talkie Devrimi, 1926–1930 . New York: Simon & Schuster. ISBN'si 978-0-684-81162-8.
- Kaes, Anton (1990). "Sessiz Sinema". Monatshfte . 82 (3): 246–256. ISSN 1934-2810 . JSTOR 30155279 .
- Kobel, Peter (2007). Sessiz Filmler: Filmin Doğuşu ve Sinema Kültürünün Zaferi (1. baskı). New York: Küçük, Kahverengi ve Şirket. ISBN'si 978-0-316-11791-3.
- Kula, Sam (1979). "Permafrost'tan Kurtarıldı: Dawson Hareketli Resimler Koleksiyonu" . Arşivvaria . Kanadalı Arşivciler Derneği (8): 141-148. ISSN 1923-6409 . 7 Mart 2014 tarihinde alındı .
- Lewis, John (2008). Amerikan Filmi: Bir Tarih (1. baskı). New York: WW Norton & Company. ISBN'si 978-0-393-97922-0.
- Marks, Martin Miller (1997). Müzik ve Sessiz Film: Bağlamlar ve Vaka Çalışmaları, 1895-1924 . New York: Oxford University Press. ISBN'si 978-0-19-506891-7.
- Morrison, Bill (2016). Dawson Şehri: Donmuş Zaman . KinoLorber.
- Musser, Charles (1990). Sinemanın Doğuşu: 1907'ye Amerikan Ekranı . New York: Charles Scribner'ın Oğulları.
- Parkinson, David (1996). Filmin Tarihi . New York: Thames ve Hudson. ISBN'si 978-0-500-20277-7.
- Oku, Paul; Meyer, Mark-Paul, ed. (2000). Sinema Filminin Restorasyonu . Koruma ve Müzecilik. Oxford: Butterworth-Heinemann. ISBN'si 978-0-7506-2793-1.
- Slayt, Anthony (2000). Nitrat Beklemeyecek: Amerika Birleşik Devletleri'nde Film Koruma Tarihi . Jefferson, Kuzey Karolina: McFarland & Co. ISBN 978-0-7864-0836-8.
- Standish, Isolde (2006). Japon Sinemasının Yeni Bir Tarihi: Anlatısal Film Yüzyılı . New York: Süreklilik. ISBN'si 978-0-8264-1790-9.
- Thompson, Frank T. (1996). Kayıp Filmler: Kaybolan Önemli Filmler . New York: Carol Yayıncılık. ISBN'si 978-0-8065-1604-2.
daha fazla okuma
- Brownlow, Kevin (1980). Hollywood: Öncüler . New York: Alfred A. Knopf. ISBN'si 978-0-394-50851-1.
- Corne, Yunus (2011). "Tanrılar ve Kimsesizler: Ekstralar, Ekim Jübilesi ve Von Sternberg'in Son Komutanlığı ". Film Uluslararası . 9 (6). ISSN 1651-6826 .
- Davis, Lon (2008). Sessiz Hayatlar . Albany, New York: BearManor Medya. ISBN'si 978-1-59393-124-7.
- Everson, William K. (1978). Amerikan Sessiz Filmi . New York: Oxford University Press. ISBN'si 978-0-19-502348-0.
- Mallozzi, Vincent M. (14 Şubat 2009). "Not Not, Sessiz Film Çağını Yaşatıyor" . New York Times . P. A35 . 11 Eylül 2013 tarihinde alındı .
- Stevenson, Diane (2011). " Stella Dallas'ın Üç Versiyonu ". Film Uluslararası . 9 (6). ISSN 1651-6826 .
- Toles, George (2011). "Ateş Kozası: Murnau'nun Gün Doğumunda Aşka Uyanış ". Film Uluslararası . 9 (6). ISSN 1651-6826 .
- Usai, Paolo Cherchi (2000). Sessiz Sinema: Bir Giriş (2. baskı). Londra: İngiliz Film Enstitüsü. ISBN'si 978-0-85170-745-7.
|Wikimedia Commons, Sessiz film ile ilgili medyaya sahiptir .|