Her yıl soruyoruz Kurgu Merkezi Birinci Roman Ödülü Finalistleri aşık oldukları ilk kitabı anmak için. Bu yıl Finalistlerden sadece kalplerini çalan ilk hikayeyi değil, başkalarının kötü durumlarına karşı merak ve empati tohumlayan ve yeni kimlik ve deneyim alanlarının kapılarını açan hikayeyi düşünmelerini istedik.
Sanal için kaydolun İlk Roman Filmi edebi bilgiler ve İlk Roman Finalistlerinin okuması için 3 Aralık'taLeon Addison Brown, Marin Ireland, Eisa Davis, Austin Scott, Morven Christie ve Pearl Sun tarafından gerçekleştirilen çalışma. Sanal için bizi izlemeye devam edin Yıllık Ödül Avantajı 2020 İlk Roman Ödülü'nün kazananının açıklanacağı Fȇte'nin hemen ardından.
*
Amina Cain, yazarı Belirsizlik , açık
Şemsiye Taro Yashima tarafından
Ben küçükken, ailem ve ben her ay birkaç kez kütüphaneye gider, yanımızda eve kitap getirmek için kitap yüklerdik. Şimdi kütüphaneden ayrıldığımız kitap yığınlarını ve ardından evimizin etrafındaki yığınları hayal edebiliyorum. Okurlardan oluşan bir aileydik ve okumanın önemli olduğu bir evde büyüdüğüm için minnettarım.
Ebeveynlerim bana yazarların kitaplarını satın almakta oldukça iyiydi ve kendi kültürlerim dışındaki ülkelerden çocuklar hakkında da minnettarım. Şemsiye Taro Yashima, Momo adlı küçük bir kızın yeni şemsiyesini ve yağmur botlarını kullanabilmek için heyecanla yağmur beklediği yazıda. Çocukluğumdaki kitaplarımın çoğu uzun zaman önce gitmiş olsa da, hala Şemsiye . Çizimler basit ama güzel, biraz yumuşak ve bulanık, tıpkı yağmur yağarken bir manzara veya şehir manzarası gibi.
Bakmak Şemsiye şimdi, daha sonra yazacağım türden bir kurgu için tüm unsurların mevcut olduğunu görüyorum: bir şehirde bir kız, hava durumu, arzu, atmosfer, güçlü ve renkli görüntüler. Ve merak ediyorum eğer Şemsiye o zamanlar okuduğum diğer kitaplarla birlikte, her zaman kendimin ötesine, kendi gerçekliğimin ötesine, başkalarınınkine geçmek istememe neden olan şeyin bir parçası, eğer bu benim için okuma heyecanı ve heyecanının bir parçasıysa çok yaşamak.
*
Maisy Card, yazarı Bu Hayaletler Ailedir , üzerinde
Korku Sokağı Efsanesi Üçlemesi ( İhanet, Sır, Yakma ) R.L. Stine tarafından
Yedinci sınıfta Manhattan'da bir mıknatıs okuluna kabul edildim. İlk günümde sabah 5: 00'de uyandım ve annem benimle Q9 otobüsü ile South Ozone Park, Queens'ten Jamaica Center'daki E trenine bindi ve bana Midtown'daki 6'ya nasıl transfer edileceğini gösterdi. Yolculuk her yönden bir saat otuz dakikadan fazla sürdü. Yarı uykulu ve terli bir şekilde oraya vardığımda, altıncı sınıf öğretmenimin ve annemin beni gitmeye ikna etmesine izin verdiğim için çoktan pişman olmuştum.
Gün boyunca, her öğretmen bize girmiş olduğumuz için ne kadar şanslı olduğumuzu, bu özel kulübe girmenin bizim için ne anlama geldiğini anlattı, ama zaten oraya ait olmadığım hissine kapılmıştım. İki Siyah çocuktan biriydim ve tüm sınıflarımdaki tek Siyah kızdım, bu da hazırlıklı olmadığım bir tür bilişsel uyumsuzluk ve kültür şoku yarattı.
Sınıf sırasında bazı çocuklar ansiklopedi okumaktan gururla övündü ve kimse gözlerini devirmedi. R.L. Stine okumayı sevdiğimi söylediğimde, tanıştığım bir kız, 'Buraya nasıl girdin?' Dedi. Daha sonra İngilizce dersinde en sevdiğimiz kitabın adını vermemiz istendiğinde beynimi farklı bir cevap için zorlamaya çalıştım. Diğer çocuklar Jane Eyre, David Copperfield veya Jane Austen'ın unvanlarını iddia ediyordu.
Benim sıram geldiğinde başka bir şey düşünemeyerek gerçeği söyledim. Fear Street Saga Üçlemesini sevdim ( İhanet, Sır, Yakma R.L. Stine tarafından. Hepsini eşit derecede sevdim; Ben seçemedim. Kimse gülmedi ya da kaba bir şey söylemedi, ama kimse de aynı fikirde başını salladı ve bir anlık rahatsız edici sessizlik oldu. Sonra öğretmenimiz kitapları hiç duymadığını itiraf etti ve başka bir öğrencinin ne hakkında olduklarını (cadılar ve hayaletler) açıkladığını, sessizce oturduğumda utandım ve kendime bundan sonra 'akıllı' kitaplar okuyacağıma söz verdi.
Ama her zaman dehşete kapılmıştım. Annem bana perili bir evde büyüdüğünü, tarlaların üzerine inşa edildiğini ve birkaç amcamın hayalet gördüğünü söyledi. Hikayeleri beni korkuttu ama ben hep oturup dinledim. O zamanlar nasıl başlayacağımı bilmememe rağmen, ailemin hikayelerinin ve korku kurgusunun bana yazmaya ilk ilham veren şey olduğunu şimdi anlıyorum. Ayrıca ortaokul ve lise boyunca gülünç derecede sessizdim; Çok az konuştum ve duygularımı insanlarla nadiren paylaştım. Duygularımızın-öfke, acı-zamanın içinde kalan bir iz yarattı.
O ilk gün, öğle vakti, dostsuz ve şehre aşina olmayan, öğle yemeği yemek yerine, bir kitapçı bulana kadar yukarı doğu yakasını dolaştım. Annem bana bütün hafta dayanması gereken öğle yemeği parası vermişti, ama son bir meydan okuma olarak, Goosebumps serisinin ilk kitabına harcadım. Dead House'a hoş geldiniz , bunun için çok yaşlı olduğumu hissetmeme ve okulun avlusunda kendi başıma mutlu bir şekilde okuyarak oturduğum halde.
*
Hilary Leichter, yazarı Geçici , üzerinde
Doğu 88. Evi sokak Bernard Waber tarafından
Başından beri mahkum olmuştum ve bu bir timsahın hatasıydı. New York City'deki bir apartman dairesinin küvetinde yaşayan bir timsahtan daha hoş, beklenmedik (veya kurgu yazarlarının 'beklenmedik ve yine de kaçınılmaz' demeye alışkın oldukları gibi) ne olabilir? Görünüşe göre hiçbir şey. Daha önce adı geçen timsah Lyle ve ailesi Primms'in maceralarına hâlâ çok düşkünüm. Lyle'ın da nasıl performans yapılacağını bildiğini ve bir tür ünlü olduğunu söylemiş miydim? Bir timsah ve ayrıca bir jambon. Bu benim kaptan köşküm.
Doğu 88. Cadde'deki Ev neşeli, sıcak illüstrasyonları ile Lyle Edebiyat Evrenine sadece ilk giriş, ama bence oyun fikrine en açık, en tatlısı. Henüz oyuncak göğsüme koyamadığım fikir bu; Bir etiket oyunu ya da giydirme oyunu gibi gelmedikçe hiçbir şey yazamıyorum.
Yıllardır hikayelerime timsahları koyuyorum - gerçek timsahları değil, ama mantıksız, çılgın ve hatta belirsiz şeyler. Edebi timsahlar. Lyle hem eğlencenin hakimi hem de New York versiyonu. Nora Ephron kazaklı bir sonbahar Central Park'ta yürüyüşe çıkarıyor ve Lyle'da Türk havyarı, saksı fıstık ağaçları, kalabalığın sevdiği sürüngenler ve spontane geçit törenleri var. Göz kırpan veya kuyruklu Eloise.
Bende Lyle ve ailesi hakkında kalan şey, kabul etme fikridir. Bir timsahın evini bir apartman dairesine çevirmiş olması, Waber'in kitaplarının en şaşırtıcı yanı değildir. Aile kalmasına izin vermesidir. Benim derinden bulduğum şey bu empati ve açıklık, ailelerimizi büyütebileceğimiz, uygunsuz bir şeye yer açabileceğimiz ve kapılarımızı dünyaya açabileceğimiz fikri. Ve sonra dünya içeri giriyor, bir daireyi yuva yapıyor. Bayan Primm'in dediği gibi, 'Her evde bir timsah olmalıdır.' Ve neden her kitap da olmasın?
*
Raven Leilani'nin yazarı Parlaklık , üzerinde
Eğlenceli Ev Yazan Alison Bechdel
Alison Bechdel'in grafik anısını okumaya başladığımda Eğlenceli Ev , Daha önce böyle bir şeyle karşılaşmadığımı hemen hissettim. Zihnimi açtı ve bir kişinin sayfaya getirmesi gereken özgürlük için bir dava açtı. Bechdel, ailenin karmaşıklığı hakkında, kendimizin bilinmeyen ve dikkatle gözden uzak tutulan taraflarımız hakkında samimi bir şekilde yazıyor.
Sayfada cilasız ve derinden insancıl bir baba-kız dinamiği sergiliyor. Dürüstlüğüne ve hem görsel hem de metinsel medyalara tam hakimiyetine hayran kaldım. Yazı dikkatli ve sanat karmaşık ve temiz. Bechdel'in vücudu ve ince ifadelerini tasvir etme biçimi, derin bir çalışma ve özen düzeyini açıkça ortaya koyuyor. Her parçası bana bir vahiy gibi geldi, bir hikayenin kendi biçimini dikte edebileceğinin kanıtı.
*
Corey Sobel, yazarı The Redshirt , üzerinde
Toplanan Şiirler Yazan: Sylvia Plath
Dokuz yaşında bir çocuk Sylvia Plath'ı nasıl öğrenir? Hatırlayamıyorum Massachusetts'teki dördüncü sınıfım, bize ezberlememiz için ayetler atayan (Robert Frost, EE Cummings) ve ayrıca kendi şiirlerimizi yazmamızı sağlayan bir şiir bileşenine sahipti ('The Talons of the Hawk' adlı eski bir şahesere götüren) bu, adıyla anılan raptor için akşam yemeği olmanın eşiğinde olan zavallı bir fareden yakınıyor). Ama öğretmenimizin bizden 'Babacığım' okumamızı istemeyeceğinden oldukça eminim.
Yine de Plath'ı duydum ve bunun nasıl olduğunu bilmiyorsam, onu neden aradığımı gayet iyi biliyorum - başını fırına koyarak kendini öldüren kadındı. Trajik kaderi, erken gelişmiş hastalıklılığımın yemiydi (bkz: şu şahin şiiri) ve o kadar ilgi çekiciydi ki ağabeyim Conor'a satın alması için yalvardım Toplanan Şiirler benim için bir dahaki sefere kendimizi Natick Mall'da bir öğleden sonrayı boşa harcarken bulduğumuzda.
Plath hakkındaki çocukça, sansasyonel düşüncem, o kitabı açar açmaz yok oldu. Burada hiç karşılaşmadığım bir dil vardı, sırayla keskin ve keskin, şiddetli ve narin, açık sözlü ve emekli oluyordu. Dokuz yaşındaydım ve nadiren belirli bir şiirin birkaç satırından fazlasını anlıyordum; ama o zaman bile nasıl olduğunu hissedebiliyordum canlı bu koleksiyon ölü bir kadındı.
Bazen kendimde yaşadığım karanlık duygulara şekil vermenin bir yolunu bulmuş bir Boston yerlisi - bulduğum resimlerde güneş çilli kumlu bir sarışın - benim yaşıma yakın bir anne. Yine dokuz yaşındaydım ve bu biyografik ayrıntılar, onun şiirleri gibi, nihayetinde benim için zor ve gizemli kaldı ve merak ediyorum, Plath bu kadar sismik miydi, çünkü bana zorluk ve gizemin her zaman uyaran şeyler olmadığını gösteren ilk yazar oldu. bir deneyimden uzaktasınız, daha çok bir deneyim yaşamaya istekli olduğunuz için ödülünüz.
*
Douglas Stuart, yazarı Shuggie Banyosu , üzerinde
Morvern Hush Alan Warner tarafından
1980'lerde İskoçya'da büyümenin komik bir yanı: Okulda öğretilen tüm kitaplar orta sınıf İngilizler tarafından yazılmıştı. Bu yüzden sayfada kendimi keşfetmeye yirmili yaşlarımdaydı. Bir dönem eşcinsel, işçi sınıfı veya İskoç Edebiyatı dışında hiçbir şey yemedim.
Gerçekten aşık olduğum ilk kitap Morvern Hush Alan Warner tarafından. Batı kıyısındaki bir İskoç liman kentinde yer alan Morvern, bir sabah erkek arkadaşının intihar ettiğini bulmak için uyanan yerel süpermarkette raf istifleyicisidir. Yayınlanmamış el yazmasının adını değiştirir ve sonra iltihaplı vücudunu gizler. Çalınan el yazması başarıya ulaştığında ve para akmaya başladığında (ha-ha-ha!), Morvern, köhne kasabadan kaçmak için ona bir şans verir.
Bu, bana sayfadaki meydan okuyan, kararlı, işçi sınıfının hayatlarını gösteren ilk kitaplardan biriydi. Küçük bir kasabada / küçük bir hayata sıkışıp kalmanın batan hissini bilen herkes için rezonansa girecek. En kasvetli zamanlarda Morvern’ün hedonizmiyle ilişki kurabilirim: İçkinin ve partilerin yok olmasını ya da nemli gri bir kasabada geçirdiği bir hayattan sonra tenindeki basit güneş neşesini ne kadar özlediğini. Bu, kendi kendini yetkilendirme ve özgürlüğe yönelik kırıcı bir övgüdür.
*
C Pam Zhang, yazarı Bu Tepelerin Ne Kadarı Altın , üzerinde
Dağın Benim Tarafı Jean Craighead George tarafından
İlk okuduğumda Kentucky'de yaşadım Dağın Benim Tarafı Yazan Jean Craighead George, Kitaba adını veren Appalachian dağlarının bir ucuna yakın. Ve bu yüzden, sınıfta okuduğumuz diğer kitapların aksine, bu roman bana uzak olduğu kadar da yakındı. Yakınlık ve mesafe arasındaki o titreşimde heyecan verici bir potansiyel duygusu vardı.
Ana karakteri, kalabalık bir evde alışılagelmiş hayatının dışına çıkıp bir başkasına adım atan, devasa bir ağacın çukurunda bir yuva yapan, kökleri ve meyveleri yiyen, vahşi bir şahini onunla avlanması için eğiten bir kitap. Sayfalar, hayvan yaşamının tasvirleri ve yenilebilir bitkilerin çizimleriyle dolup taşıyor, vahşi olanı vahşi değil, bilinebilir, gelişmekte olan, onu merakla karşılayanlara cömertçe sunuyor.
Hala bir parçam, kaçmak ve her gün yavaş yavaş öldürdüğümüz doğal dünya ile daha derin, daha emin, daha düz bir bağlantı bulmak isteyen çocuk.