tarih öncesi
Şimdi uzak olan 2017 yılının Aralık ayında, Rusya'yı ziyareti sırasında, Sırbistan Cumhurbaşkanı Aleksandr Vucic'e bir dachshund'un solunum sıvısı ile doldurulmuş özel bir şişeye daldırıldığı bir deney gösterildi.
Bu olay Rus medyasında şu şekilde yer aldı:
Görünüşe göre haber akışı modern standartlara göre eski - neden 2021'de ona geri dönmeniz gerekiyor?
Gerçek şu ki, Rus bilim adamlarının gelişmeleri için o zamanki reklam kampanyası etkisini gösterdi. Sonuç olarak, son makaleme yapılan yorumlarda Rus savaş yüzücülerinin ekipmanlarının uzman değerlendirmesi yorumlar aşağıdaki içerikle görüntülendi:
Teknolojik avantajlara gelince, sıvı solunum sadece Rusya Federasyonu'nda mevcuttur. Bunun yanında parlak balonlar kayboluyor.
Bu bağlamda, bu yöndeki gerçek durumu vurgulamaya karar verdim.
Sorunun alaka düzeyi
Jacques Mayol, 1927'de Şangay'da doğdu.
Bu adam, başkaları uçmayı hayal ederken, Jacques'ın fantezilerinin su altı dünyasına yönelik olmasıyla dikkat çekiyor. Dahası, denizin derinliklerinin fethi, herhangi bir yardımcı teknik araç kullanılmadan - teçhizatsız ve nefesi tutan - gerekiyordu.
Bir kişi derinlere daldığında, göğsün üzerine etkiyen basınç her 1 metrede 10 atmosfer artar ve halihazırda 40 metre derinlikte 5 atmosferdir.
O dönemin fizyologları, bir kişinin nefesini tutarken fiziksel olarak 50 metreden daha derine dalamayacağına inanıyorlardı çünkü bu, göğsün tahrip olmasına ve yaşamla bağdaşmayan yaralanmalara yol açacaktı.
Ancak Jacques Mayol daldı. Önce 50, sonra 60 ve sonra 100 metrede.
Bu tür dalışlardan sonra neden hayatta kalmayı başardığını araştırdı. Ve fizyologlar, su altı atalarımızın mirası olarak insan vücudunun yeni, "belgelenmemiş" işlevlerini keşfeden ilk kişilerdi. Her insanın vücudunun, derinlikte olmaya uyum sağlamasına izin veren bazı uyarlanabilir mekanizmaları "hatırladığı" ortaya çıktı. Daha sonra bu mekanizmaya "kan kayması" adı verildi.
Kan kayması, vücudun periferik bölgelerinden merkeze, özellikle pulmoner alveollerin kılcal damarlarına kan akışından oluşur. Böylece kan, yüksek su basıncı altında akciğerlerin sıkışmasını engeller ve 40 metreden fazla derinliklere dalmaya izin verir (kan kaymasını hesaba katmadan teorik sınır).
Bu etki, 40 metreden 100 metreye ve daha sonra 170 metreye sıçrama yapılmasını mümkün kıldı.
Bu, Fransız Loic Leferm'in "kısıtlama yok" kategorisine ulaşmasını sağlayan sonuçtur (kesin olarak 171 m).
Biraz ileride, işte 1982 Dünya Çevresi programında Jacques Mayol. Baskının yaşayan bir kişi üzerindeki etkisi konusunda kimin araştırma yaptığı sorusu üzerine.
Bununla birlikte, bir kişi için daha fazla hareket imkansızdır.
Bir noktada, göğsün tahrip olması ve / veya akciğerin çökmesi (çökmesi) meydana gelebilir ve bu da ölüme yol açacağı garanti edilir.
Solunum aparatının kullanılması, akciğerlerin içinde dışarıdakine eşit basınç oluşturarak sorunu çözer. Bununla birlikte, derinlik ne kadar derinse, o kadar fazla gaza ihtiyaç duyulur.
Örneğin, 12 metre derinlikte 200 bar ile doldurulmuş standart 200 litrelik bir silindir, stres ve fiziksel efor dikkate alınmadan sakin bir durumda sadece 6 dakika dayanacaktır.
Gaz çözeltisiyle ilgili bir başka sorun da, nitrojen ve helyumun dokulara nüfuz ederek basınç altında doyurması ve dekompresyonu gerektirmesidir. Maksimum doygunluk formatında büyük derinliklerde çalışan dalgıçlar için toplam süresi bir haftadır.
Maksimum doygunlukta dekompresyonu gösteren diyagram parçası. Derinlik 180 metre. En üstte, ölçek boyutu günler: saat biçimine sahiptir.
Yukarıda, 180 metrelik bir dalış için bir dekompresyon profili örneği bulunmaktadır. Bir kez daha, kısa süreli dalıştan değil, "rotasyonel" derinlikte çalışmaktan bahsettiğimizi not edeceğim.
Bu nedenle, birkaç dalgıç ekibinin su altı çalışması için, gaz karışımlarının hazırlanması ve depolanması için yüksek performanslı sistemlere sahip bütün bir destek gemisi yer almaktadır.
Görünüşe göre "Rogozin'in icadı" bu alanda bir atılım sağlar. Ve rakip yok. Yani başka bir ürünle karşı karşıyayız,
"Dünyada eşi benzeri olmayan" mı?
Ancak, her şey çok basit değil.
Ve diğer ülkelerin bu tür kararların yokluğunun oldukça nesnel nedenleri var.
Bu cazip fikri uygulamanın önündeki zorluklara bir göz atalım.
Sorun 1
Solunum, karmaşık dış solunum mekanizmalarını (solumanın nasıl gerçekleştiği ve gazın akciğerlere nasıl girdiği) ve iç solunumun (gaz taşınması, kan ve dokular arasında gaz alışverişi ve hücresel solunum) içeren son derece karmaşık bir süreçtir.
Zaten hantal olan malzemeyi zorlamamak için, zamandan ve sunumun basitliğinden tasarruf etmek adına bazı şeyleri basitleştireceğim, ancak anlam değişmeden kalacaktır.
Akciğerlerin alveollerinde, alveolar hava ile kan arasında gaz değişimi gerçekleşir. Kandaki taşıma işlevi, gazı iki yönde taşırken hemoglobin tarafından gerçekleştirilir - daha önce vücut dokularından aldığı akciğerlere CO2 verir ve oksijeni alarak dokulara iletir. Dokularda süreç tersine çevrilir - oksijen salınır ve CO2 akciğerlere taşınmak üzere "tutulur".
Yüzeyde yaşadığımız için tüm gaz değişim sistemi normal atmosfer basıncına karşı dengelenmiştir. Ve yüzeyde İsviçre saati denen saat çalışıyor. Ancak denge bozulduğunda saat atlamaya başlar. Artan basınçla, gazların kısmi basıncı değişir, bu da iki miktara bağlıdır - karışımdaki gaz yüzdesi ve aslında basınç.
Belli bir basınçta, oksijenin hemoglobin ile afinitesi o kadar artar ki, ikincisi CO2 taşıma kabiliyetini kaybeder. arasında kumaşlar. Sonuçta, merkezi sinir sisteminde hızla gelişen ciddi hasara ve ardından bilinç kaybı, kasılmalar ve ölüme yol açar.
Bu senaryo, birçok senaryodan sadece biridir.
Karışımdaki her gaz dengelenmelidir. Bu gerçek, teknik dalışta farklı derinlikler için farklı gaz karışımlarının kullanımını belirler. Dalgıç bir gazla dalmaya başlar, ardından (ayarlanan derinliğe ulaştıktan sonra) diğerine geçer ve dalışın bitiş noktasına ulaşarak "dip gazı" na geçer.
Yükselirken gazlar ters yönde değişir.
Genellikle oksijen, nitrojen ve helyum içerikleri birleştirilir. Alttaki gaz maksimum miktarda helyum ve minimum miktarda oksijen içerir.
Ve dalış, saf oksijenle 5–8 metrede aşırı dekompresyon durmasıyla sona erer.
Farklı derinlikler için karışımlar içeren silindirlere sahip teknik dalgıçlar.
Bunun sıvı solunum deneyiyle nasıl bir ilişkisi var?
Deneyler sabit basınçta yürütüldüğü sürece herhangi bir sorun yoktur. Ancak iniş ve çıkış sırasında basınç değişecektir. Bu, solunum sıvısında çözünen gazın içeriğinin değiştirilmesi gerektiği anlamına gelir. Laboratuvar koşullarında sıvı kesinlikle önceden hazırlanabilir. Ancak bu, kompakt bir solunum cihazında nasıl yapılabilir? Tamamen anlaşılmaz.
Sorun 2
Dachshund'un çözeltiye dikey olarak baş aşağı yerleştirilmesi tesadüf değildi.
Gerçek şu ki, hayvana daha önce solunum merkezini bloke eden ve uyarılabilirliği azaltan bir şey enjekte edilmişti (geliştiricilerin kendileri refleksleri bastırmak için böyle bir ihtiyaçtan bahsetti).
Dachshund'un dikey olarak baş aşağı konumu, akciğerlerin tamamen sıvı ile doldurulmasını ortadan kaldırır.
Bu neden bu kadar önemli?
Gerçek şu ki, alveoller içeriden en ince pulmoner yüzey aktif madde tabakası ile kaplanmıştır.
Sonra, alıntı yapmama izin verin:
Sürfaktan (İngiliz yüzey aktif maddesinden) - "sürfaktan", pulmoner alveolleri içeriden kaplayan yüzey aktif maddelerin bir karışımıdır (yani, hava-sıvı arayüzünde bulunur). Alveol epitelini kaplayan doku sıvısı filminin yüzey gerilimini azaltarak, solunum sırasında alveol duvarlarının çökmesini (birbirine yapışmasını) önler. Sürfaktan, kan plazma bileşenlerinden özel bir tip II alveolositler tarafından salgılanır.
Onsuz akciğerler basitçe çöker (ıslak bir selofan torbanın duvarları gibi).
Yani sıvıdan havaya geçtikten sonra nefes almaya devam etmek için resüsitasyon ekibinin çalışması gerekecektir.
Modern sıvıların bu dezavantaja sahip olmadığı ileri sürülmektedir. Gerçekte, şu şekilde anlaşılmalıdır: ilk örneklerden daha iyidirler.
Ancak ters geçişi (sıvıdan gaza) güvenli hale getirmezler.
Sorun 3
Çok hassas bir sorun daha var.
Gerçek şu ki, akciğerler tek hava boşluğu değil.
Ayrıca maksiller sinüsler ve iç kulak da vardır.
İdeal olarak, oradaki havayı çıkarmak ve ayrıca sıvı ile doldurmak gerekir. Teorik olarak bu mümkündür. Benzer manipülasyonlar, özel koşullarda eğitimli bir doktor tarafından gerçekleştirilir. Ama tehlikedeki bir denizaltıda değil.
Bir mühendis iç kulak şemasına bakarsa, o zaman (mühendislik açısından) herhangi bir büyük problem görmeyecektir. Bununla birlikte, karmaşıklık büyük ölçüde tıbbi yönlerden kaynaklanmaktadır.
Gerçek şu ki, tüm iç boşluklar, son derece hassas olanlar da dahil olmak üzere belirli reseptörlerle doldurulmuştur.
Örneğin, iç kulak, vestibüler aparat için reseptörler içerir.
Tüplü dalgıçlar, basınç dengeli bir şekilde dengelenmediğinde ortaya çıkan, çıkışta rahatsız edici baş dönmesi hissine aşina olabilirler. Beyin, sol ve sağ kulaktan farklı sinyaller alır. Ve uzayda yolculuk edemez.
İç kulağın kendisi yutaktan ayrıdır. Ayrıca tesadüf de değil.
Bu projede reflekslerin ve alıcıların etkisi sorunu pratikte çözülmedi.
Bu çok geniş bir konudur. Ve hepsini tek bir makalede parçalara ayırmak mümkün olmayacak. Ancak örnek olarak nazolabial üçgenin reseptörlerinin etkisi gösterilebilir.
Yarışma sırasında serbest dalgıçlar bazen suya düşerler.
Genellikle boğulma mekanizması şu şekildedir: su altına düşen bir kişi nefesini tutar ve aktif olarak yaşam için savaşır. Sonra su yutmaya başlar; bunun nefes alma dürtüsünü azalttığına inanılıyor. Bundan sonra derin bir nefes oluşur, ancak laringospazmın bir sonucu olarak su alt solunum yoluna girmez.
Refleksif laringospazm, suyun akciğerlere girmesini engeller, solunum durur.
Aynı zamanda bir kişi yüzeye kaldırıldığında yapılacak ilk şey maskeyi çıkarmak ve yüzüne üflemektir. Reseptörler havanın hareketini tanır. Beyin, ortamın nefes almanın güvenli olduğunu anlar. Ve herhangi bir ek önlem gerekmeden anında devam eder.
Geliştiricilerin kendileri bu sorunları anlıyor mu?
Evet, anlıyorlar. Ayrıca, portalda Andrey Filippenko ile yayınlanan bir röportajın bir kısmından alıntı yapıyorum. tass.ru.
Aparata dahil olma, öksürüğü bastırmamız gerektiği gerçeğiyle başlar - belirli bir kişi için gerekli bir dozda inhalasyon yoluyla özel bir madde enjekte edilir. Bu, harici bir inhaler veya cihaza yerleştirilmiş bir inhaler olabilir. Bir kişi öksürmemeli, glottisin kapanmaması gerekir (başka, daha zor bir seçenek var - bir inhalasyon tüpünün ayarlanmasıyla)
Sorun 4
Plevranın ve akciğerlerin yapısı ile ilgili anatomik detaylara girmezseniz, nefes almak için çok az çabamız vardır, bu nedenle kişi kendi başına yoğun bir sıvıyı "soluyamaz".
Durum, akciğerlerin tüm hacminin gerçek gaz değişiminde değil, sadece alveolar hacminde yer alması gerçeğiyle daha da kötüleşir. Bu nedenle alveolar havanın sürekli değişmesi için akciğerlerde sürekli hava dolaşımı bizim için hayati önem taşır.
Yani, nispeten konuşursak, bir kişinin akciğerlerine, tüm hacminin kullanılmasını istiyorsak, solunum sıvısını sürekli "karıştıracak" bir mekanizma kurulmalıdır.
Bu durumda vücut tarafından salınan CO2, solunum sıvısından bir şekilde uzaklaştırılmalıdır.
Havalandırma sorunu doğrudan çözülmemiş başka bir sorunla ilgilidir - ısı kaybı.
Normalde akciğerler toplam ısı kaybının sadece% 15'ini oluşturur. Ancak bu, havayı solurken ve normal durumda.
Donduğumuzda ve akciğerler sıvıyla dolduğunda ne olacağını düşünmek önemlidir.
Hipotermi ile mücadele mekanizması şu şekildedir: periferik damarlar daralır ve uzuvlardan kan akışı azalır. Vücut, iç kan akışını artırarak, iç organların ve beynin çalışmasını sağlamak için kendi içinde ısınmaya çalışır.
Derin bir nefesle akciğerlerin solunum yüzeyinin alanı 100 metrekareye ulaşır. Bu cilt alanının 30 katıdır.
Aslında bu, vücudun ısıyı tutmaya çalışacağı ve sıvı solunum aparatının kalan ısıyı bu rezervden en etkili şekilde alacağı büyük bir radyatördür.
Sorunların listesi, dile getirilen dört sorunla sınırlı değil. Bununla birlikte, bunlara bir makale çerçevesinde daha fazla daldırma pratik değildir (örneğin, dalgıçların dışarı çıkacağı bölmeden defalarca nasıl üflenmesinin planlandığı, akciğerlerindeki sıvıdan nasıl kurtulacakları, çünkü bir dachshund gibi, kimse onları yüzeyde çevirmeyecektir).
Gerçek Rus projeleri neye benziyor
Tarihsel olarak, SSCB'de bu konunun kökeninde duranlardan biri Andrei Filippenko'dur. 1980'lerde doğrudan katılımıyla köpekler üzerinde deneyler yapıldı.
Şu aşamada, (FPI) İleri Araştırma Vakfı projeye katılmıştır.
Sırbistan Cumhurbaşkanı'na gösterilenlere benzer deneyler, 1980'lerde yerli bilim adamları tarafından gerçekleştirildi. Ve o zamandan beri, onlarda çok az şey değişti.
A. Filippenko'nun arşivinden video.
Videoya yapılan yorumlarda, izleyicilerden biri tamamen mantıklı bir soru sordu (ekran görüntüsünün altında).
Ancak burada da bir düzeltme yapılmalıdır. 1988'den itibaren yerli deneyim hakkında yazdı.
1966'da (yani, 22 yıl önce) aynı yöndeki çalışmalarının sonuçları Amerikalı bir bilim adamı tarafından yayınlandı.
Jstore bilimsel yayınlar sitesinden bir ekran görüntüsü.
Ve ondan önce, 1962'de (Sovyet deneylerinden 26 yıl önce), aynı konuyla ilgili başka bir makale "Balık olarak fareler" yayınlandı.
Başka bir deyişle, sonuç nedir?
Rogozin 2017'de Sırp cumhurbaşkanına (ve tüm dünyaya) 1962 örneğinin deneyimini gösterdi (55 yıl fark)?
Medyanın hangi sıfatları kullandığına göre: "icat edildi", "atılım", "yenilikçi" ve "benzersiz"?
Habr.ru sitesinden deneyimi bir "buluş" olarak sunmanın bir örneği
Ancak, reklamın dediği gibi ve
"Hepsi bu değil"!
Bu konu hakkında yorum yapan bir avatarı olan bir kişi,
"Filippenko'ya çok benziyor",
"Andrei Filippenko, PhD" hesabından şunları yazdı:
Bu nedenle, FPI'nin tüm eleştirilerine rağmen, 2014 yılında onları bu konuda araştırmaya devam etmeye, vakıf personelini ve uzman kuruluşları eğitmeye ve biriken bilgileri aktarmaya ikna etmeyi başardığım için mutluyum. Beni pek çok şeyin bağladığı bir şehir olan Sevastopol'a bu işe dahil etmeyi başardığım için özellikle gurur duyuyorum.
Bir şey söyleyeceğimi sanmıyorum ama bir bütün olarak durum şüpheli bir şekilde 1960'ların deneylerinin minimal kozmetik değişikliklerle tekrarı gibi görünüyor.
Ama bir şey yapıldı, değil mi?
Aslında, projede bazı ilerlemeler kaydedildiği söylenebilir.
Örneğin, başlangıçta kullanılan solüsyonu yeni nesil bir sıvı perfloran ile değiştirmek.
Bununla birlikte, tamamen farklı görevler için (bağışlanan kanın yerine) tamamen farklı bilim adamları tarafından oluşturulmuştur.
Perftoran, 1984 yılında Rusya Bilimler Akademisi Teorik ve Deneysel Biyofizik Enstitüsü'nde prof. F.F. Beloyartseva ve G.R. Ivanitsky. Hemoglobin olmayan oksijen taşıyıcısının ("yapay kan") oluşturulması, bilim ve teknoloji alanında Rusya Federasyonu Devlet Ödülü'ne layık görüldü (1998). Corr liderliğinde Dnepropetrovsk Devlet Tıp Akademisi Anesteziyoloji ve Yoğun Bakım Bölümü personeli. Ukrayna NAS ve AMS, prof. L.V. Usenko.
Dolayısıyla kronolojik olarak projenin gelişimi şu şekildedir:
1. Amerikalıların 1960'lardaki deneyimlerini inceledi.
2. Bu deneyler, minimal değişikliklerle 1980'lerde tekrarlandı.
3. Nefes tutma dalışı ile ilgili Fransız araştırmalarının sonuçlarını inceledi.
4. Projemizde diğer bilim adamlarının ürettiği perftoranı kullanmaya karar verdik.
Okuyucuların kendi sonuçlarını çıkarmasına izin verin.
Genç profesyonelleri birbirine bağlama
Gelecek vaat eden teknolojinin tasarım projeleri de dachshund odağına iyi bir ektir.
Andrey Filippenko, Stieglitz Akademisi öğrencilerinin (görünüşe göre) mezuniyet projelerinde bilimsel danışman olarak görev yaptı.
Bunun bir sanat-endüstri akademisi olduğunu anlamak önemlidir.
Yani projeler mühendisler tarafından değil tasarımcılar tarafından geliştirildi. Bununla birlikte, resimler, yönü popülerleştirmek için de kullanılabilir.
Örnek olarak, bu projelerden birini düşünmeyi öneriyorum.
Teklif, helikopter veya diğer araçlarla 5 tona kadar ağırlığa sahip özel bir aparatın oluşturulmasından ibarettir. havacılık Kaza yerine nakliye ile birkaç saat içinde teslim edilir. Mürettebat, biri kürede, diğer ikisi ıslak bir kompartımanda sıvı solunumlu takım elbiseli üç kişiden oluşuyor.
Hasar gören denizaltının denizcileri elverişsiz koşullarda olduğundan, başarılı bir kurtarma şansı zamanla azalır. Aynı zamanda, destek gemilerini kullanan mevcut modern kurtarma sistemleri, doğal olarak, sahaya varma hızında bir sınıra sahiptir.
Geliştirilen konsept tam olarak hıza dayanmaktadır. Aynı zamanda, kıza bir soru sorulur - cihazın neden manipülatörler gibi herhangi bir teknik araçla donatılmadığı.
Buna manipülatörlerin çok ağır olduğunu söylüyor. Ve sonra cihazı hava yoluyla taşımak mümkün olmayacaktır.
Aynı zamanda, tamamen belirsizliğini koruyor - gelen iki dalgıç, teknedeki denizcilere nasıl yardım edebilecek? Yiyecekleri yok, su kaynakları yok, havaları yok, kurtarma ya da yardım araçları yok. Hiçbir şeyleri yok.
Bir dalış alanına süper kıyafetleri içinde hızlı bir şekilde gelmenin pratik bir anlamı yoktur.
Kursk ile trajedi üzerine spekülasyon
Kursk'un başına gelen trajediden sonra, sıvı solunum yönünün taraftarları bu trajediye atıfta bulunmaya başladılar ve "çığır açan projelerine" (60 yıldır patlak vermekte olan ve kırılmak üzere olan) ihtiyaçları olduğunu tartıştılar.
Bu durumda yanlışlıklar düzenli olarak yapılmaktadır.
İlk yanlışlık kimse nasıl kurtarılacağını bilmiyor.
1939'da Amerikalılar, USS Squalus denizaltısından bir kurtarma operasyonu gerçekleştirdi.
Kurtarma, klasik senaryoya göre gerçekleşti - bir destek gemisi ve kendisi ile acil durum botu arasında dolaşan bir kapsül, kazadan sonra hayatta kalanların tümünü 5 "yolculukta" yüzeye çıkardı.
Şema alınan сайта aşağıda sunulmuştur.
Tekne 240 fit (70 metre) derinlikte yatıyordu.
Ve bu oldu, bir düşünün, 1939'da.
Kursk'un 110 metre derinlikte battığını hatırlatmama izin verin, ancak teknenin boyutları USS Squalus ile karşılaştırılamazdı - 154 metre uzunluğunda, 18 metre genişliğinde ve acil durum kapağına kadar yaklaşık 15 metre.
Kaçış kapsülü buna benzer bir şeye benziyordu - bire bir olduğu gerçeği değil, ancak model benzer.
İkinci belirsizlik şudur: "saat içinde" kaydedilemedi.
Bunun Atlantik Okyanusu boyunca askeri bir harekat olmadığını hatırlatmama izin verin. Bu bir egzersizdi - planlanmış bir olaydı. Ve bu, kurtarma gemisinin denize getirilmesini hiçbir şeyin engellemediği anlamına gelir (ayrıca eğitilmeleri gerekir).
Ve kurtarma gemisi önceden denize çıkarılmamış olsa ve Murmansk'a olan mesafe sadece 300 km olsa bile, o zaman bölgeye 12 saat içinde varabilirdi.
Burada açıklığa kavuşturmak gerekiyor.
Evet, insanları 600 metreden kurtarmak kolay değil. Ancak dalış çanını 100 metre indirmek önemsiz bir iştir. Ve burada hiçbir mazeret olamaz. Temel işlemler için eksiksiz malzeme ve teknik hazırlıksızlık beyanına ek olarak.
Günümüzde böyle bir operasyon egzersizler sırasında rutin olarak yapılmaktadır (ki bu hoştur).
Bulgular
Sıvı solunum konusu potansiyel olarak umut vericidir. Bununla birlikte, daha fazla gelişmesi doğrudan makalede bahsedilen bir dizi karmaşık sorunun çözümüne bağlıdır.
Bu görevler de çözülmüyor.
Bu aynı zamanda, genel olarak kişinin çözümlerine nasıl yaklaşılabileceğinin anlaşılamamasından da kaynaklanmaktadır (akciğerlerdeki sıvının nasıl havalandırılacağı, bir kişiye nasıl yiyecek ve yiyecek sağlanacağı, termoregülasyon ve reflekslerin nasıl çözüleceği).
Ama paradoks şu ki olmadan bu sorunlara çözümler - projede geliştirilecek hiçbir şey yoktur.
Zaten yapılabilecek her şey yapıldığından beri. Ve sonra - sadece zamanı işaretlemek ve eski deneyleri göstermek.
Tüm ciddi bilim adamları bunun farkındadır. Bu nedenle, çığır açan araştırma kisvesi altında eski deneyleri göstererek tüm dünyayı güldürmek için hiçbir neden görmüyorlar.
Başka bir bakış açısından, bunu göstermek oldukça mümkündür. Örneğin, sektöre dikkat çekmek ve genç profesyoneller arasında bilimsel ilgiyi motive etmek için teknik üniversitelerin genç öğrencileri için açık günlerde veya özel etkinliklerde.