Eski ofisimde kollarımı uzatabilir ve iki yanımdaki iş arkadaşlarıma dokunabilirdim. Bir zamanlar moda olan açık plan, duvarlardan, masa ayırmalarından ve kişisel alanlardan neredeyse yoksundu.
Şubat 2020 civarında, bir komplo teorisyeni olarak gördüğüm bir iş arkadaşım benimle yeni Koronavirüs hakkında konuşmaya başladı. İstatistiklere göre 10 ya da daha fazlasının enfekte olabileceğini ve daha da kötüsü, birkaçının kollarını sallayıp ölebileceğini yarı şaka yollu bir şekilde söyledi.
"Alarmist." Düşündüm. Şimdi bu konuşmayı haftada en az birkaç kez düşünüyorum, benim anlamadığım bir şeyi nasıl kavradığını merak ediyorum.
Evde kalmaya başlamadan ve COVID-19'un Amerikan kıyılarında patlamadan önceki ilk birkaç haftada, marketteki maske takan kişilere merakla baktım: "Ne yapıyorlar?" Yine, benim bilmediğim bir şeyi biliyorlardı.
Şubat, Mart ve Nisan aylarında, birbiri ardına büyük bir olay fişi çekerken, teknoloji konferans alanının yavaş gelişmesini anlatmak için harcadım. Tüm personelimizin evden çalışması için çağrı geldiğinde, birkaç gün içinde döneceğimizi varsayarak ihtiyacım olan tüm ekipmanı toplama zahmetine girmedim.
Eminim bir model seziyorsunuzdur. Durumun büyüklüğünü defalarca anlayamadım. Benim neslim (bebek patlamalarının sonuncusu) hiçbir zaman bir salgın yaşamamıştı ve küresel düzeyde ortaya çıksa bile, modern bilim ve teknolojinin onu günler, haftalar veya en fazla birkaç ay içinde geri alacağını düşündüm.
Gerçekler ortaya çıktıkça, eşim ve ben, nihayet yeni ev ofisimde yararlı olabilecek dizüstü bilgisayarımı ve diğer teknolojileri toplamak için Mayıs ayı sonlarında New York City'ye geri döndük.
Manhattan'dan geçerken, çoğu boş sokaklara baktım, bugünün kıyamet sonrası bir geleceği. Times Meydanı'nda sokak sanatçıları insan etkileşimi için bir dolardan daha çaresiz görünüyorlardı. Sadece konuşmak istediler.
Mağaza raflarında tuvalet kağıdı ve sabunun boşaltıldığı o ilk ayların paniği artık maskeli, sosyal mesafeli ve yalnızlığın istifasına dönüştü.
Son işimden daha uzun süren bir salgınla geçen bir yıl içinde, sağlığım için minnettar olmayı öğrendim (iki kardeşimde olmasına rağmen hiçbir zaman COVID olmadı) ve dijital bağlantının gücü.
Yakınlaştırma seansları artık en önemli noktadır, ancak bu onları daha az değerli kılmaz. İnternet veya WIFI kaybetmek artık basit bir sıkıntı kaynağı değil. Birinin yaşam destek sisteminizin fişini çekmesine benziyor. Bu ikili iplikler, bizi bir araya getirmek ve bir bütün yapmak için sahip olduğumuz tek şey.
Benimle ilgili değişen şey, artık şüpheci olmamam. Çılgın iddiaları göz ardı etmiyorum. Hayatta kalabilmek için eşit derecede umarım satıcısı ve bilgi analisti. Bilime güveniyorum ama doğrulamak istiyorum. Aşıyı istiyorum ama sıramı bekleyeceğim. Bir gün ofislerimize döneceğimize inanıyorum ama eminim ki her türlü iş ve ofis hayatı asla aynı olmayacak. Teknolojiye olan güvensizliğimizin tüm zamanların en yüksek seviyesinde olduğunu biliyorum, ancak buna her zamankinden daha çok ihtiyacımız var.
12 aylık salgın güçlü yönlerimizi, zayıf yönlerimizi, ihtiyaçlarımızı ve normalliğe olan umutsuz özlemimizi ortaya çıkardı.
Bazı açılardan, bulunduğum yerde bu kalma hayatı için nasıl daha donanımlı olduğumu öğrendim. Bununla birlikte, sınırlarımla da yüzleşiyorum, uzak tabelalar gibiler, pandemi uzadıkça gittikçe yaklaşan puslu uyarılar. Biliyorum, hepimiz onlara sahibiz ve birçoğu onları aştı. Önümüzdeki 12 ayı atlatmak için birlikte daha güvenli ve daha sağlıklı bir yola gitmemiz gerekecek.Pandemi Yıldönümünü Düşündüğünüzde Aklınıza Ne Geliyor?
Eylül 2016'da, MIT Media Lab'de doçent olan ve 75'ten fazla patent sahibi olan Dr. Ramesh Raskar, radikal görüntüleme çözümleri geliştirmedeki çalışmaları nedeniyle 500.000 $ Lemelson-MIT Ödülü'ne layık görüldü.
Birkaç hafta önce tartıştığım gibi, bir podcast'im var ve bir şekilde hayatımı ele geçirdi. Bunu kabul etmekten biraz utandım, çünkü Amerikan nüfusunun kabaca onda dokuzu şu anda podcastlere sahip ve görünüşe göre onları diğer sorumluluklarıyla dengeleyebiliyorlar.