Bazı eleştirmenler Patterson’ın en kişisel filminiz olduğunu söylüyor. Bu açıklamalar sizin için nasıl ?
– Hiç de bile. “Sadece Aşıklar Hayatta Kalır” filmi çıktığında her yerde aynı şeyleri duydum: “Aha! Bu onun en kişisel filmi.” “Kırık Çiçekler” hakkında yazdıklarını hatırlıyorum: “Sonunda Carmush’ın en kişisel filmini gördük.” Bana göre hepsi kişisel. Sadece içgüdülerimi takip ediyorum, bu yüzden filmlerimi birbirleriyle karşılaştırmak benim için çok zor.
İlk başta Paterson bana çok uyumlu bir film gibi geldi. Sormak istiyorum: Uyum sizin için ne ifade ediyor?
– Aman Tanrım. Bilmiyorum, söylemesi zor. Müzikte olduğu gibi: birinin belirli bir ton uyumu var, birinin tam tersi. Uyum öznel bir konudur. Şimdi size bir Budist olarak cevap vermeye çalışacağım. Yani, çok Budist değilim ama Tay dili çalışıyorum ve Budist şiiri okuyorum. Bu yüzden, bence, tüm uyum, “dünyadaki her şeyin birbirine bağlı olduğu ve hepsinin bir bütün oluşturduğu” fikri anlamına gelir. Ve tüm bu şeyler arasındaki uyum her şeydir. Kısacası, film size göre uyumluysa bilemiyorum, o zaman harika.
Form “Paterson” şiirini andırıyor. Haftanın yanı sıra her günün etkinliği, varyasyonlar ve tekrarlarla stanza ilkesine göre düzenlenir. Bilerek mi yaptın?
– Evet, bu arada haklısın. Beni şiire, müziğe ve resme bağlayan şey tekrar ve çeşitlilik. Örneğin, Bkz. veya Andy Warhol. Bu şiirsel biçimin filmde bir metafor olarak anlaşılmasını istiyorum: Her gün, bir önceki günün veya bir sonraki günün tekrarıdır.
Bunun “Günlük Şiir” olduğu ortaya çıktı mı?
– Aha. William Carlos Williams şöyle yazdı: “Hayatın anlamı hayatın kendisindedir.” Başka bir deyişle, dünyayı büyüklüğüyle kabul edin, ancak tüm döngülerinin günlük hayatımızın en küçük detaylarından örüldüğünü unutmayın.
Şiir hayatınıza ne zaman girdi? Senin için hala önemli mi?
– Ben gençken, elbette çeviriden Fransız sembolistlerini okudum. Önce Baudelaire’i kendim keşfettim, sonra Rambon, sonra yavaş yavaş Amerikan şairlerinin, önce Walt Whitman’ın şiirlerini keşfettim. Sonra doğup büyüdüğüm Ohio’dan kaçtım ve sonunda gözlerimi New York’a açtım. Orada bana şiir öğreten insanlarla tanıştım: New York Okulu’nun kurucuları olan büyük Kenneth Cox ve David Shapiro. 1970 yılında, şiirlerini Patterson’da dinlediğiniz Ron Pedcett ve öğretmenim David Shapiro, benim için bir İncil gibi olan The Anthology of New York Poetry’yi yayınladılar. Filmlerimin New York Şiir Okulu’nun sinemasal bir eşdeğeri olarak cesurca sunulabileceğini düşünüyorum. Frank O’Hara’nın bir manifestosu tüm New York okulunun sesidir. Modern Sanat Müzesi’nde küratör olarak çalıştı. Paterson gibi şiirlerini öğle tatillerinde yazmıştır. Manifestosuna “Kişilik” denir ve şöyle der: “Bir kişi için yazın. Doğrudan tüm dünya için yazmak. Birine mektup yazar gibi şiir yaz.” Williams Carlos Williams’ın “Bu arada” şiiri neredeyse kişisel bir not. Ayrıca, New York okul şiiri eğlenceli, hatta cesur olabilir. Örneğin, Frank O’Hara’nın bir şiiri şöyle başlıyordu: “New York, bugün ne kadar güzelsin! Lap Cincer Rogers’ın “Swing Time” gibi. Yani, bu insanlar bana hayatta rehberlik ediyor. Ayrıca, New York okul şiiri eğlenceli, hatta cesur olabilir. Örneğin, Frank O’Hara’nın bir şiiri şöyle başlıyordu: “New York, bugün ne kadar güzelsin! Lap Cincer Rogers’ın “Swing Time” gibi. Yani, bu insanlar bana hayatta rehberlik ediyor. Ayrıca, New York okul şiiri eğlenceli, hatta cesur olabilir. Örneğin, Frank O’Hara’nın bir şiiri şöyle başlıyordu: “New York, bugün ne kadar güzelsin! Lap Cincer Rogers’ın “Swing Time” gibi. Yani, bu insanlar bana hayattaki yolu gösteriyor.
Filmlerinizi bir tür şiir olarak görüyor musunuz?
– Filmlerim şu ya da bu şiire göndermeler içeriyor. Örneğin, “Outlaw” da karakterler Robert Frost hakkında konuşuyor. “Limits of Control” filminin başında Rembo’dan bir alıntı var. Şairleri severim çünkü hiçbiri para için şiir yazmaz. Herkesin bir ana işi vardır. William Carlos Williams bir çocuk doktoruydu. Wallace Stevens bir sigorta şirketinde çalışıyordu. Charles Bukowski mektubu dağıttı. Şiir onlar için bir gelir kaynağı değildi, sadece şiiri seviyorlardı. Bu samimiyet beni büyüledi.
Senaryoyu nasıl yazdın? Her şey basit bir konuyla mı yoksa Paterson’ın şiirleriyle mi başladı?
– Hatırlamıyorum, ilk taslakları yapmaya yirmi yıl önce başladım. O zaman Paterson’ın tarihiyle ilgilenmeye başladım. Burası New York yakınlarında aptal, pis kokulu bir kasaba. Herkes varlığını çoktan unutmuş. Paterson’ın tek ünlüsü “Trap Queen” adında popüler bir şarkısı olan rapçi Fetty Wap. Kalbim rap için atıyor, ama tabiri caizse Fetti Vep benim hoşuma gitmiyor. Pop.
Hip-hop sizin için ne ifade ediyor?
– Hip-hop, blues’un, yani ruhun tehlikeli bir halefidir. Kalipsodur. Rep-savaş ve DJ’lerle birlikte. Kul Herk, babası bir diskoda çalışan Jamaika’lı, hip-hop’un öncülerinden biridir, bu yüzden nereden geldikleri açıktır. Hip-hop metinleri ayrı bir konudur. Bir keresinde, blues’un büyük bir hayranı olan bir Rolling Stone gazetecisiyle tartışmıştım. Bana “Jim, kayboldun mu?” diyordu. Ohio’lusun ve beyazsın. Bu bariga müziğine neden ihtiyaç duydunuz? Ama ikisini de seviyorum. İster rap ister blues olsun her müziğin temelinde birinin bir hayat hikayesi olduğunu düşünüyorum. Ana sorun bu.
Modern hip-hop’u ne sıklıkla dinlersiniz?
– Bütün “batı kıyısı”. Earl Sweatshirt fena değil. Elbette Kendirik Lamar. O bir dahidir ve başka türlü olamaz.
Röportajlarınızdan birinde, Çin imparatorunun biyografisini değil, köpeğini gezdiren bir çocuk hakkında bir film yapacağınızı söylemiştiniz.
– Aha, harika ama bunu söylediğimi hatırlamıyorum. Açıkçası köpeğini gezdiren bir Çin imparatoru hakkında bir film yapmak istiyorum.
Ve son olarak, Adam Driver’ın (Paterson’ın kahramanı) bir bulldog kullandığı hakkında bir film yaptınız.
– Aha. Senaryo bir jack-russell teriyeri (bir tür köpek) hakkındaydı, ancak Adam çok uzundu ve sekiz kiloluk bir köpek ona uygun değildi. Yirmi kiloluk bir bulldog farklı bir konudur. İyi bir iş çıkardı.
Köpeğin artık bizimle olmadığını fark ettim.
– Sağ. Çekimden iki ay sonra öldü.
Filmdeki bazı işaretleri alırsak Paterson’ın eski bir asker olduğu sonucuna varabiliriz. Neden bu geniş konu üzerinde çalışmadın, sadece küçük bir ipucu?
– Çok önemli olduğunu düşünmüyorum. Malcolm X, oyuncak bebeği değil oyuncak bebeği hedefleyin diyor. Evet ülkemin dış politikası iğrençlikten başka bir şey değil ama buradaki askerlerin suçu ne? Komutanlarını yargılayın. Adam Driver eski bir denizci, disiplini yerinde, bu hem kendisinde hem de oynadığı karakterde hissediliyor. Seyirciye gençliğinde onun bir deniz piyadesi olduğunu söylemek istedim. İyi ya da kötü olması önemli değil. Bu onun biyografisinin sadece bir parçası.
Cannes’da bu sefer iki film sundunuz. Gimme Danger’ı yapmaya nasıl karar verdiniz?
– Iqqi Pop ve ben birbirimizi yıllardır tanıyoruz. Sekiz yıl önce bana şikayet etti: “Herkes benim hakkımda bir film yapıyor, kimse The Stooges hakkında bir film yapmıyor.” Belki ateş edersin? ” “Arkadaşım yarın çekim yapalım” diye cevap verdim. Burası sıcak.
Çeviren: Matlab Muhtarov
Kaynak: “FILM FICTION” Dergisi’nin 31. sayısı