

Üç Yavrulu Keçi (Romanya)
Bir zamanda varmış, bir zamanda yokmuş. Bir keçi annenin üç yavrusu varmış.
Büyük ve ortanca kardeşler çok yaramaz oldukları halde en küçükleri akıllı ve
çalışkan imiş. Atasözüyle de belirtildiği gibi "Elin beş parmağı vardır ama,
hiçbiri diğerine benzemez." Birgün anneleri oğlaklan çağırarak onlara:
"Canım yavrularım! Ben ormana gidip yiyecek getireceğim. Siz kapıyı
kilitleyin, sessizce beni bekleyin, kapıyı da kimseye açmayın. Ben geldiğimi de
size şöyle seslenirim: 'Üç yavru oğlağım Annenize kapıyı açın! Çünkü anneniz
size Ağzında yemeye yiyecek Memelerinde içmeye süt Sırtında tuz, Ellerinde çiçek
getirmiştir.' Beni duydunuz mu?"
Yavrular:
"Evet anneciğim."
demişler. Anne keçi:
"Size güvenebilir miyim?"
diye sorunca da:
"Sen hiç merak etme anne."
demiş büyük oğlaklar.
"Biz büyüyünce erkek olacağız; verdiğimiz söz sözdür."
"Peki, gelin sizi öpeyim! Tanrı sizi korusun, hoşça kalın!"
Anneleri gittikten sonra oğlaklar kapıyı kilitlemişler. Ama derler ya,
duvarların kulakları, pencerelerin de gözleri vardır. Onların düşmanı olan bir
kurt da her şeyi dinlemiş. Çünkü o, çoktandır oğlakları yemek istiyor, ancak
fırsat bulamıyormuş. Bu yüzden keçinin gittiğini gören kurt kapıya gelerek
annelerinin dediğini tekrarlamış. Büyük ve ortanca oğlaklar;
"Koşun, annem geldi, açın kapıyı!"
diye bağırmışlar. Ancak en küçükleri:
"Hayır, yapmayın!"
demiş.
"Bu annemin sesi değil. Onun sesi o kadar kalın değildir, ben onun sesini
tanırım!"
Bunlar duyan kurt, hemen bir demirciye gitmiş ve dişlerini sivrileştirmiş
sesi daha incelsin. diye Sonunda oğlakların kapısına gidip:
"Üç yavru oğlağım, annenize kapıyı açın! Çünkü anneniz size ağzında yemeye
yiyecek, memelerinde içmeye süt, sırtında tuz, ellerinde çiçek getirmiştir."
demiş. Bu sefer büyük oğlak dayanamamış ve en küçük yavrunun ısrarlarına
rağmen kapıyı açmış. Kurdu gören en küçük oğlak ocağın içine saklanmış, ortanca
da divanın altına. İçeri girip önce en büyük oğlağı yiyen kurt diğerlerini
aramaktan yorulduğu için divana oturmuş. Hapşırığına oturduğu divanın altından
"Çok yaşa amca!"
sesini duyunca ortancayı da tutup yemiş ve evden çıkıp gitmiş. Bunu gören en
küçük oğlak ocaktan çıkarak ağabeyleri için ağlamaya başlamış ve nihayet bayılıp
kalmış.
Bir süre sonra anneleri sevinç içinde evine dönmüş. Kapıda durup
şarkısını söyleyince en küçük oğlak annesini karşılamış ve olanları ağlayarak
anlatmış. Anne keçi bu duruma çok üzülmüş ve kurttan intikam almak için
düşünmeye başlamış.
Bulduğu çareyi uygulamaya karar veren anne keçi yaptığı çeşit çeşit
yemeklerin piştiği ocağın korlarını evin yanındaki hendeğin içine doldurmuş.
Tahta ile örttüğü bu yerin üstüne bir halı sermiş. Halının üstüne de mumları
eriterek yaptığı sandalyeyi koyarak sofrayı hazırlamış ve ormanda bulduğu kurdu;
çocuklarının duasını yapacağını söyleyerek yemeğe davet etmiş. Kurt, bu daveti
sevinerek kabul etmiş ve iştahla birbirinin ardına lokmaları yuvarlarken
sandalye, korların sıcaklığıyla
erimiş ve hendeğe düşmüş. Canı yanan kurt yardım isterse de keçi ona:
"Benim de canım yanmıştı yavrularım için. İşte gör bakalım nasıl
oluyormuş!"
diyerek en küçük yavrusuyla birlikte bulduğu bütün taşları kurdun üstüne
atmış ve cezasını vermişler. Komşu keçiler bu işe çok sevinmişler ve anne keçiyi
tebrik için evine gelmişler. Çünkü yavruları için hiçbir tehlike kalmamış.
Bu sayfa hakkında yorum ekle: