Uçtan Uca, İngiltere'nin Genelinde Yürüyüş: 3
19. Gün. Bu güzel bir gündü. Monksilver'a giden güzel bir yolu takip ettikten sonra Bricknoller'e gittim, burada oturdum ve önceki geceki ev sahibimin benim için hazırladığı öğle yemeğini yedim. Ondan sonra kamp için biraz riskli bir yer olmasına rağmen güzel olan Quantocks'a gittim.
Onların gardiyanları var.
Bir süre yürüdükten sonra, önceki gün hakkında hatırlamaya başladım. Birdenbire, hiç ödemeden yediğim bardan ayrıldığımı hatırladım. Yürümeye devam edebilirdim - isimlerim yoktu ve çoktan uzaktaydım ama suçluluk çok fazlaydı. Onları çok özür dileyerek aradım ve telefonla ödedim.
Yürüme hızım biraz artmıştı ve her gün ortalama 17 mil yol alıyordum, ancak bu durum araziye bağlıydı. Ayak bileğim acıtmaya başladığında Cheddar'a doğru yola koyuldum, o yüzden fazladan bir gün geçirdim.
Burası beni rahatsız eden birisiyle ilk karşılaştığım yerdi. Ve garip bir şekilde kampın güvenlik görevlisiydi. Bileğimi dinlendirmek istedim 2 gece kalmak için rezervasyonu vardı. İlk gece kendini “Örümcek” e gittiğini söyleyerek kendini tanıttı (Yemin ederim, bunu yapmadım). Wes Anderson'ın The Fantastic Mr Fox adlı filmini hiç izlediniz mi? Örümcek tam olarak insan formundaki fare karakterine benziyordu. Aynı kıyafetleri şapkadan aşağıya giyiyordu ve aynı çirkin görünümdeydi.
İstersem telefonumu minibüsünden şarj edebileceğimi ve evinin bazı elma şarabını paylaşabileceğimizi söyledi. Yol boyunca pek çok insan yardım önerdi ve bir şekilde dostça bir davet olmadığını ne zaman anlarsın… Onu geri çevirdikten sonra gelip benden 2 gün boyunca bana bakmamı istedi. Belki de hayal gücümdü ama gitmekten çok memnun oldum.
İngiltere'nin en uzunluğunu 27 mil uzaklıktaki Cheddar Gorge'i ziyaret etmek istedim, ancak ayak bileğimi dinlendirmem gerekiyordu, böylece dergimde geri döneceğime dair bir not aldım. Bir sonraki yeniden tedarik kutumu almak için de buradaydım. Yol boyunca yiyeceklerden tasarruf etmek ve yüksek kalorili yiyecekler almamdan emin olmak için, yol boyunca kendimi göndermek için kutular yaptım. Enerji barları, kurutulmuş gıda paketleri, çikolata barları ve en son rehber kitabımı içeriyorlardı.
3 haftadır yürüyordum, ama daha da uzun sürdü, ama aynı zamanda hiç vaktimiz yoktu.
Ertesi gün çadırımda biraz aksilik vardı. Sabah 4'te.
Hava son zamanlarda farklı bir dönüş yapmıştı. Bütün iyi ve sıcaktı ama o gece rüzgarlı ve yağmurluydu. Çadır direğim sabah saat 4'te çekildi ve koli bandımı kaybettim, böylece bir arada tutmak için alçı çeşitleri kullandım. Düzelttiğim zaman sırılsıklam ve üşümüştüm. O kadar yorgundum ki, yağmurluğumu giymenin iyi bir fikir olduğunu düşünmemiştim.
Çadırım hakkında biraz bilgi: Asla çok iyi olmadı. Bir sırt çantasıyla çadır için çok ağır, 2.5 kg ağırlığında. Ve bana sadece £ 50'ye mal oldu (pazarlık değil mi?). Çadırım daha önceki alımlarımdan biriydi, bu aslında işe bağlı olmadığı anlamına gelmekteydi, ancak işe yaramayana kadar buna bağlı kalmaya karar verdim. Çadır direklerini değiştirebilirdim ama daha hafif bir şeyler istedim o Bristol'e ulaştığımda daha iyi bir şeyler alacağım ve bunu eve göndereceğine karar verdim. Atmayı düşünmüştüm ama benim için önemli olmuştu ve binmeyi hayal bile edemiyorum.
Ancak bir süredir Bristol’dan çıkamayacağım. Yolda bileğim tekrar ağrıyordu. Bu sefer öncekinden çok, çok daha kötüydü. Üzerine ağırlık vermek istemedim, yapamadım. Eğer deneseydim tokalanacaktı.
Ben dahi olduğum için, 30 kilometrelik bir süre boyunca ağrı kesiciler ve güç kullanmaya karar verdim. Bu bir hata olduğu ortaya çıktı. Bristol'e vardığımda zar zor yürüyebiliyordum. Ayak bileğime ne yaparsam yapayım, hızlıca düzeltilemeyeceğini biliyordum.
Her zaman farkı bildiğimizi düşünüyorum. Kötü bir şey olduğunda hissedebilirsiniz. Vücudumuz, dinlenmek için bir güne veya bir hastaneye gitmeye ihtiyacımız olup olmadığını biliyor.
Bu farklı türde bir acı.
Bristol’e vardığımda, eve Galler’e giden bir trene binmem için yeterliydi.
291 mil yürüdüm ve eve gitmek istemedim.
Galler'e vardığımda bir doktora görünmek için bir randevu aldım ve bir yandan kendimi nasıl yaraladığımdan biraz şaşırdıktan sonra, (hepsi beni aptal olarak adlandırdı), onaylamadan önce ayağımda bir kemik kırdığımı kabul etti. Tendonit geçirdim. Yürümekten 6 hafta uzaklaşmam gerekti.
Kendime üzülmek için yeterli zaman harcadım ve bundan sonra kız kardeşimle kalmaya gittim.
Bundan çıkan iyi bir şey, uygun çadırları araştırmanın zamanıydı ve 1.3 kg ağırlığında yeni bir Hilleberg Akto aldım.
6 hafta bittikten sonra ize geri döndüm ama bu sefer şirketim oldu. Küçük erkek kardeşim, 100 mil civarı olan Offa’nın Dyke Path bölümü için bana katılmaya karar verdi.
Şirket sahibi olmak garipti ama bir süre için iyiydi. Sessizce sevdiğimden memnun olduğumda yürürken çok konuştuğumuzu söyleyemem.
Offa’nın Dyke Yolu (veya Galce’deki Llwybr Clawdd Offa), yaklaşık Galce-İngilizce sınırını takip eden uzun mesafeli bir patikadır. 1971'de açıldı ve İngiltere'nin ulusal parkurlarından biri. Tamamıyla 177 mil var, ancak sadece yarısını yapıyordum, izini Knighton'da bırakıyordum.
Ayrıca 870 mil boyunca koşan ve ilginç olan, oldukça uzun olan Galli Kıyı Yolu ile de bağlantılıdır; çünkü Galler, tüm sahili kapsayan bir yolu olan ilk ülke Galler'dir. İki seferde bir seferde her şeyi yapmak isterdim ama bu başka bir gün beklemek zorunda kalacak.
Offa’nın Dyke Trail’i hakkında olumlu ve olumsuz yorumlar duydum. Hoşuma gitti ama büyüleyici bir tarihe rağmen en ilginç iz değildi. Güzel olabilirdi, ama parçalar daha sıkıcıydı ve sadece bir iz süreceksem ilk seçimim olmazdı.
Ancak bazı bonusları vardı. Yaygındı; bu, boyunca yaşayan insanların yürüyüşe çok alıştıkları ve çok misafirperver oldukları anlamına geliyordu. Güzergah boyunca kiliseler açıldı ve su ısıtıcılar ve çay poşetleri ile donatıldı, böylece kendinize sıcak bir içecek hazırlayabilirsiniz (muhtemelen kahve de vardı ... ama! Uh!) Bu, parkurun daha çekici görünmesini sağladı; durdurmak ve bir içki ve ücretsiz olduğu için daha iyi bir şey için rahatlatıcı oldu. Yol boyunca barlar da kolay. İsterseniz normalde kahvaltı yaparsanız birçoğunun dışarıda kamp yapmasına izin verilir.
Ayrıca yürüyüşümün bir sonraki bölümünü sabırsızlıkla beklediğim için bu yolda olduğum için de mutluydum. Pennine Yolu'na ulaşmak için. Tüm Pennine Yolu'nda yürümek istedim. Bu yola koyulduğundan beri bir hedef olmuştu ama Edale'ye varmak için oldukça sıkıcı bir rota izlemem gerekiyordu. Küçük köyleri kesmek için yürüyüş yollarını tercih ederim ama Edale'e gitmek istedim…
Offa’nın Dyke’sini nispeten yavaş yürüdük ve ayak bileğime iyi geldi. Yarayı bir daha itmek ve yakmak istemedim. Kısmen, Monmouth'da oturup öğle yemeğini yiyor ve bir arkadaşımızın bizi almasını bekliyorduk. Annemin şair bir arkadaşı, geceyi evinde dinlenip yeniden şarj olmak için geçirmemize izin verir. Bizi, yakın zamanda yayınladığı bir broşürden, Giyinme'den okudu ve şirkete ve ev yapımı bir yemeğe sahip olmak harikaydı.
“Yeterince konuşursanız fikrinizi kaybedeceksiniz”
Amber Run
Dergime not aldığım bir şarkıdan alıntı.
Ertesi sabah yolumuza geri döndük ve Monmouth dışında iz güzeldi. Offa’ların Dyke’sinin tadını çıkarmaya başladım. Belki de biraz zaman aldı. Çiftlik tarlalarını çok sık geçmek zorunda kalmamı istemedim ama ormanlık bölümlerden geçmeyi ve misafirperverliğin tadını çıkarmayı sevdim.
Tekrar yürüdüğüm için mutluydum, ancak izden 6 hafta uzaktayken bir şeyler vermek zorunda kalacağını fark ettim. Yüksek lisansımı başlatmak için üniversiteye gitme planımı iptal etmek zorundayım ya da yürüyüşü bitirmiyordum.
Seçimleri. Seçimleri.
Sonraki birkaç günü iki seçeneğimi dikkate alarak geçirdim.
Sanatsal pratiğimi geliştirmek için zaman harcamak istedim. Bir süreliğine kenara yürüdüğümde izim ortadan kalkmayacaktı, aklımda bir yerde durursam kendime şunu söylüyordum ki, eğer MA'mı şimdi yapmazsam asla yapmayacağımı söylüyordum.
Bir gün Uçtan Uca'mı bitireceğimi biliyordum, ama şimdi kendimi yeniden yönlendirdim.
İskoçya'ya yürürdüm. Bu, orada yarı yolda olacağım ve İngiltere’yi tamamladığım anlamına gelir. Ve bir gün, İskoçya'nın her yerine tek seferde yürüyüş yapmaya geri döneceğim fikrini sevdim. İskoçya’yı seviyorum. Çok güzel manzaraları var ve yürüyüşün büyük bir kısmı İngiltere ya da Galler'de bulabileceğiniz her şeyden çok daha hızlı.
Yani bir planım vardı…