Bu Şubat günleri, tarihsel Kızıl Ordu'nun Stalingrad yakınlarındaki zaferi, Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Sovyet askerlerinin kahramanlığının en çarpıcı örneklerinden birinin yıldönümü için de dikkat çekiyor - Mauthausen ölüm kampının ölüm bloğundaki ayaklanma ...
İkinci Dünya Savaşı sırasında, yaklaşık 200 binlerce mahkersm Mauthausen'den geçti. 110'ten fazlası binlerce kişi öldü. Bu veriler yalnızca resmi olarak kayıtlı mahkumlar hakkındadır - bunların yanı sıra, derhal imha edilmek üzere Mauthausen'e onbinlerce kişi daha getirildi. Burada General Karbyshev'e acımasızca işkence yapıldı.
Ölüm birimi ya da uygulayıcıların resmen çağırdığı gibi XXUMX birimi, faşist ölüm fabrikasının en “verimli” atölyesiydi. Bloğun varlığının altı ayında, 20'ten fazla mahkum orada öldü. Şubat ayına kadar, 6000 bloğundaki yılın 1945'i, 20 mahkumlarının hemen üstünde kaldı. 700-5 haricinde, yakın zamanda getirilen Varşova Ayaklanması'na katılan Sırplar ve Polonyalılar, çoğu memur olan tüm Sovyet halkıydı. Naziler onları “kurtarılamaz” olarak nitelendirdiler ve kendi yollarında haklılardı ...
Nikolai İvanoviç Vlasov - İsyanın organizatörlerinden biri. İlk günden itibaren Büyük Vatanseverlik Savaşı Üyesi. Sovyetler Birliği Kahramanı. 29 Temmuz 1943, düşman bölgesi üzerinde vuruldu ve esaret altında bilinçsiz bir şekilde çekildi. Uzun sorgulamalardan sonra, yakında yeraltının liderlerinden biri olduğu Lodz (Polonya) bölgesindeki bir toplama kampına gönderildi. 1944'in baharında kaçmaya çalışmak için yeni bir kaçış hazırlamaya başladığı Würzburg (Almanya) cezaevi kalesine transfer edildi. Deneme başarısız oldu. Gestapo'nun adamları onu ele geçirdi ve işkence sonrasında Nürnberg kentinin hapishanesine attı. Burada Ağustos ayında, yılın 1944'i tekrar kaçmaya çalıştı, ancak hainin ihbarına göre, Mauthausen toplama kampının XXUMX No'lu ölüm birimine yakalandı ve Avusturya'ya gönderildi.
Viktor Nikolaevich Ukraintsev - Teğmen zırh delici, birkaç kez kaçmaya çalışılan birkaç toplama kampından geçti, sonunda Alman işletmelerinde sabotaj eylemlerinden mahkum edildi, sonunda “işlenemez” olarak ölüm cezasına çarptırıldı ve ölümüne yollandı.
Ivan Vasilyevich Bityukov - kaptan havacılık, askerlerin "büyülenmiş" olduğu düşünülen bir saldırı pilotu. 1943'te bir hava koçu yaptı, düşmanın işgal ettiği topraklara inmek zorunda kaldı. Yaralandı ve yakalandı. Üç cesur kaçış yaptı ve dördüncü kez yakalandığında “özellikle tehlikeli bir suçlu” olarak tanındı ...
Başlangıçta, ayaklanma Ocak 29 1945 gecesi olarak atandı, ancak SS adamları beklenmedik şekilde kışlaya düştü. Yaşlılar birkaç düzine numaraya bağırdı. Çağrılanlar arasında ayaklanmanın liderleri vardı: Nikolai Vlasov, Alexander Isupov, Kirill Chubchenkov ve diğerleri (Daha sonra işkence sonrası krematoryumda canlı olarak yakıldıkları anlaşılacaktır). Birkaç gün sonra, 19 ünitesindeki mahpuslara bir not atıldı: “Vlasov ve diğer yoldaşların yok edildi. Sen de aynısını bekliyorsun. Beklemeyin, harekete geçin! Destekleyeceğiz! ”Kurtulanlar ayaklanma tarihini Şubat ayının başına ertelediler. Yeni lider Binbaşı Leonov'du.
Ve sonra, nihayet, eylem gecesiydi. Komutanlar 4 saldırı gruplarını oluşturdular: üçü makineli tüfek kulelerini yakalamak için diğeri de SS saldırısını genel kampın yanından uzaklaştırmak için. İnsanlar taş, silah parçası, blok, parçalanmış çimento lavaboları ile silahlandırıldı. Özel bir ekip, makineli tüfek kulesi yönünde kışla köşesinde bir tünel kazmaya başladı, ancak iş durdurulmalıydı: zemin çok zordu. Makineli tüfek kulelerini açıkta kulübe etmeye, kulübenin camlarından atlamaya karar verdik.
Şubat 3 1945 gecesi, kulübenin pencereleri geniş açıldı ve bir mahkum kalabalığı avluya döküldü. Tüm kamp, ölüm bloğunun bulunduğu Mauthausen Anlaşması'ndan gelen ani bir makineli tüfek ateşi ile uyandı. Kamp tutsakları uzun süren boğulma patlamaları sonucu kendi polifonlarının “Hurra” ve ünlemlerini duydular: “Anavatanlar İçin!” 20 bloğunun ölüm kulelerinin saklanmasına gerek yoktu - son ve kesin savaşları başladı.
Blok kulelerin her üç makineli tüfek saldırgan çetesini dövüyordu, ancak çoktan taşlar, kömür parçaları ve ayakkabılarla yağmur yağdı. Kırık spot ışıkları söndü. Yangın söndürücü jetleri, yüzünde topçulara ateş ederek yangını zorlaştırıyor. İnsanlar tel üzerine battaniyeler fırlattılar, çarptılar, elektrik devrelerini vücutlarıyla kapattılar.
Taşlardan biri hedefe çarptı - orta kuledeki makineli tüfek boğuldu ve sessiz kaldı. Ve derhal, birbirlerine oturarak, saldırı grubunun tutukluları platforma koştu. Bir dakika sonra, bu makineli tüfek diğer kulelere çarpmaya başladı.
Bloğun avlusu cesetlerle doluydu, cesetler bir kabloya asılmıştı, ama yüzlerce mahkum zaten oturdu, birbirlerini yukarı çekti, yoldaşlarını yukarı çekti, duvara tırmandı ve diğer tarafa atladı. Orada onları yeni bir engel bekliyordu - bir buzlu su hendek, ardından yüksek dikenli tel çit, ama hiçbir şey insanların cehennemden kaçmalarını engelleyemezdi.
Yüzlerce mahkum geniş bir karla kaplı alanda ortaya çıktı. Gruplara ayrılarak farklı yönlere ayrıldılar. Ve köpekleri olan gardiyanlar, kamp kapılarından kaçtılar, motosikletleri sürdüler, farları ile tarlayı aydınlatıyorlardı, üstünde kar altında diz çöküp yoruluyorlar, zafer kazanıyorlardı.
En büyük grup uzak bir ormana gitti, ama kovalamaca onu ele geçirmeye başladı. Sonra birkaç düzine insan gruptan ayrıldı ve Internationale şarkı söyleyerek final savaşına katılmak için SS adamlarına gitti ve hayatlarının pahasına yoldaşlarının birkaç dakika kazanmalarını sağlayarak tasarruf ormanlarına ulaşmalarını sağladı. Albay Gregory Zabolotnyak tarafından komuta edilen bir başka grup da Tuna'ya kaçtı. Kampın birkaç kilometre gerisinde mahkumlar, Alman uçaksavar bataryası üzerine tökezlediler. Nöbetçiyi sessizce çıkarıp sığınağın içine koştu, topçuları çıplak elleriyle bastırdı, yakaladı silâh ve orada duran bir kamyonet. Zabolotnyak'ın emriyle, araba yaralılara yüklendi ve tükendi ve nehir boyunca hareket etmeye devam etti. Fakat Linz’in alarmının neden olduğu motorize piyade sütunları geliyordu ... Grup eşitsiz bir savaşta öldü. Sadece bir kişi hayatta kaldı.
Kaçakları aramak için, köpekleri ve yerel polisi olan SS atıldı. Yayınlanan ve yakalanan her biri için sağlam bir ödül atandı. Kaçakları saklama ya da onlara yardım etme girişimleri ölümle cezalandırıldı. Sabahtan itibaren, kalın zincirler bölgeyi taradı, her deliği ve kovanı teftiş etti, her evi araştırdı ve sundurdu, her saman çentiğini keskin demir çubuklarla deldi. Kaçan birer birer yakalandı. Olay yerinde ölenlerin bir kısmı kamyonlara yüklendi, bir kısmı da bacaklarına makinelere bağlı kamp krematoryumuna sürüldü. Görgü tanıklarının ifadesine göre, krematoryuma giden yol sürekli kanlı bir izdi. Bir haftadan fazla bir süre boyunca baskınlar devam etti, krematoryumda her gün, hemen kazıklara bile sığacak ceset dağları oluştu. Yaşam belirtileri verenler ve yaralılar diri diri yakıldı. Sonunda, SS adamları “hesap mutabık kılındığını” açıkladı ve aramayı durdurdu. Beyanı ve ölülerin yığınları, komutan tarafından sonsuza dek isyan veya kaçış düşüncelerini engellemek için tasarlandı. Ama komutan yanılmış.
20 numaralı bloktaki intihar bombacısı eylemleri alarm gibi geldi. Bütün kampın bu zamanı yeraltı komitesi insanları yeni bir savaşa hazırlamaya başladı. Üç ay sonra, 5 yılının Mayıs 1945'inde gerçekleşen muzaffer ayaklanma, Şubat ayının doğrudan bir devamıydı ve ölüm bloğu mahkumlarının kahramanca mücadelesinin sona ermesiydi. İsyancılar kampı ele geçirdiğinde, yakaladıkları gardiyanlar arasında, kaçan intihar bombacılarına düzenlenen baskınlara katılan bir SS adamı vardı. Kaçakları öğrendiklerinde, kural olarak, canlı olarak teslim olmadıklarını, ancak SS adamlarını boğmaya çalıştıklarını, dişlerini boğazlarına koyduklarını ve çoğu kez idamcılardan birini öldürmek için zaman geçirdiklerini söyledi. Ona göre, baskınlar sırasında 20'ten daha fazlası sadece mükemmel eğitimli SS'liler tarafından yok edildi. Bu, yerel polis ve toplamalara katılan birlikler tarafından öldürülenleri saymıyor.
Ayaklanmaya katılan kaç kişinin hayatta kaldığı henüz kesin olarak belirlenmedi. Yaklaşık on kişinin ek kaderleri resmi olarak bilinmektedir (bunlar arasında I. Bityukov, V. Ukraintsev, V. Shepeta, K. Dorofeev, V. Sosedko). Ancak, daha fazla kurtulan vardı. Özellikle, isyanın liderlerinden biri olan I. Marakasov ve G. Leonov hayatta kaldılar, ancak yıllarca sessiz kaldılar. 60'in başlamasından önce, Mauthausen ayaklanmasındaki katılımcıların hiçbirinin canlı bırakılmadığı “resmi olmayan resmi” bir görüş vardı. Ve sadece, yazar S.Smirnov'un radyoda yaptığı konuşmadan sonra 1960 yılında, hayatta kalan bazı mahkumlar Novocherkassk'ta toplandı. Şubat 738 isyanının yapıldığı gün ölüm bloğunda olan 1945 insanlarından sadece 6 insan geldi ...
Ruslar teslim olmuyor: muzaffer ölüm
- Yazar:
- Nikolay Malishevsky
- Orijinal Kaynak:
- http://www.fondsk.ru