Bazı günler gelir, insan kendi masalını unutur. Ama şu unutulmamalıdır ki; masalları insan yazar. En son ne zaman kendin için bir masal yazdın? En son ne zaman biri sana masal yazdırdı? Yazmaya çalıştığın masal her neyse bilmiyorum ama güzel insan, yazmaya devam et. Bazen insanın hayata tutunacak bir dalı kalmıyor. Bu bile insana masallar yazdırabiliyor. Benim ilk masalımı yazmaya vesile olan şey güvendi. İlk defa güvendiğim bir dal kırılmıştı. İnsan güvenmeden yaşayabilir mi ki? İşte bu soruyu ilk o zaman sordum kendime. Bu konuyla ilgili en güzel sözü Gabriel García Márquez söylemiş. Şöyle diyor; “Her zaman seni üzecek birileri olacaktır. Yapman gereken, insanlara güvenmeye devam etmek; ancak kime ikinci defa güveneceğine daha fazla dikkat etmektir.” Hayatımı neredeyse bu söze bağladım. Kısacası benim masalım bu oldu. İnsanı çok yaralıyor ilk masalının güven olması. Ama insan önce kendine inanıp güvenmeli. Bir yerde duymuştum, şöyle diyordu; “Hayatta en çok kendine güveneceksin çünkü kendine ihanet edemezsin.” Ben de masalımı unutmamak için kendime güvenmeye karar verdim. Çünkü bu masal benim. Ve insan kendi masalını ancak kendi güzelleştirebilir.