2 KALEMSORLER, bir çoğunuzun tanıdığı Serhat ve kremkramel'in ortak oluşturdukları bir blog. 6 kelime veriyorsunuz ve size bir öykü oluşturuyorlar. Bende geçen gün onlara 6 kelime verdim ve bende bir öykü yazacağım dedim.
Kırmızı arabasıyla bilmediği sokaklardaydı Mehmet, umarsızca kullanıyordu arabayı. Sadece sokak nereye götürürse onu izliyordu. Hız yapmıyor olması, aslında dikkat çekmemesi açısından iyiydi. Kafasını toplamalıydı önce, sonrada şehirden kaçma planı oluşturmalıydı, arabadan da kurtulmalı ve hatta kılık değiştirmeliydi. Bu düşünceler kafasını bulandırdı, doğru düşünemiyordu, rahatlamak için gözlerini kapattı ve kapatıp açması bir oldu. Hemen otomobili sağa çekti, bir derin nefes aldı, ve kararını verdi, önce otomobilden kurtulmalıydı.
Arabayı sağda gördüğü otoparka park etti ve dikkat çekmeden otoparktan uzaklaştı, çıkarken otopark görevlisi "abi 8'de kapatıyoruz ona göre" dedi. Mehmet " Tamam abi merak etme " dedi, ama içinden " zaten hiç acelesi yok " diye de ekledi. Sokak boyunca ilerlemeye başladı, gördüğü bir hamburgerciye girdi, üç hamburger ısmarladı ve "Hamburgerler ketçapsız ama bol mayonezli olsun lütfen" diye ekledi. Kurt gibi açtı ve dün sabahtan beri, hiç bir şey yemiyor, içmiyordu. Gelen üç hamburgeri bir çırpıda yedi, hesabı öderken 3 şişede su istedi. Şişenin birini açmasıyla, kafasına dikmesi bir oldu. Dükkandan çıktı ve yolda ilerlemeye devam ediyordu. Yemek yediğinden beri artık daha net düşünebiliyordu. Olanların etkisinden hala çıkamamıştı. Gözünün önüne gelen kan görüntüsünü hemen uzaklaştırdı ve yürümeye devam etti.
İstiklal caddesine ulaşmıştı nihayet. İkinci el kıyafet satan bir dükkandan içeri girdi, kıyafetleri uzunca bir müddet inceledi ve durumları pek iyi olmayan bir pantolon, gömlek, şapka ve ceketi satın aldı. Aldığı kıyafetleri ve suları bir torbanın içerisine koydu. Bir kafeye girdi ve çay söyledi, çayı bir kaç yudumda içti, bir çay daha içmek için neler vermezdi oysa ki, ama gitmeliydi, kaçmalıydı bir an önce. Eşyalarını alıp, lavaboya girdi, üzerini değiştirdi, eski kıyafetlerini torbasına doldurup, çıktı. Masaya göz ucuyla bile bakmadan, kafeden çıktı, gitti. Bu ikinciydi, ikinci suçuydu, birincisi onun suçu muydu? Bilmiyordu, hiçbirşey bilmiyordu.
Yol boyunca ilerlemeye devam etti, poşetin içinden suları aldı, birini içti, diğerini eline aldı ve poşeti sokağın kenarına fark ettirmeden bırakıverdi. O sırada boyacı çocuğu gördü, boyacı çocuk "abi boyayayım mı ?" dedi. Mehmet düşündü ve " yok evlat boyama ben senin ayakkabılarını boyayayım" dedi. Çocuk " abi olur mu ya sende ayakkabı boyası bile yok sen nasıl boyayacaksın?" dedi. Mehmet "sende bana satarsın olmaz mı" dedi. Çocuk " yok abi olur mu öyle şey, o benim ekmek param" dedi. Mehmet cebinden 250 TL çıkarttı ve bu yeter mi dedi. Çocuğun gözleri parladı ve peki satıyorum dedi. Mehmet sandıktan biraz boya çıkarttı ve biraz yüzüne, biraz ellerine sürdü. Şimdi onu birilerin tanıması neredeyse imkansızdı. Mehmet sandıkla birlikte İstiklalden Karaköy'e doğru inerken, planında yavaş yavaş oluşturuyordu kafasında, önce Harem'e gidecekti, Haremden İzmit'e bir bilet alacak ve sabaha kadar otogarda oturacak, daha sonrada kalacak bir yer edinecekti kendisine. Parası sınırlıydı, ATM kullanamazdı, birini arayıp para isteyemezdi ne yapacaktı? Ayakkabı mı boyayacaktı? Neden olmasın dedi kendi kendine, neyse bir İzmite varalım da, yarın ola hayrola dedi. Vapurda hayatını düşündü, düşündü, tüm yaşananları süzgeçten geçirdi zihninde ve hatalarını düşündü, yapmasaydım dedi, yapmasaydım acaba o hayatta olur muydu diye düşündü kendi kendine.
Harem'e kadar olaysız bir şekilde ulaştı. Harem'de biletini aldı ve koltuğuna oturdu, çok yorgundu, bacakları, kolları, aklı yorgundu. Akıl yorgunluğu gibi var mıydı? Bir de kalp yorgunluğu vardı, ama o da bir çeşit akıl yorgunluğuna dönüşüyordu zaten.
Otobüs kalkarken, bir çift göz deydi gözlerine, kara, kapkara... Gözlerini ovuşturdu, bir daha baktı ne gözler vardı ne de adam. Yorgunluğuna verdi, uyudu. Rüyasında, tüm o olaylar aklına adeta projeksiyon makinası yansıtılmış gibi, bir bir görüntülendi... her dakikası, her saniyesi...
Ve son sahne bembeyaz gelinliği kana bulanmış güzelini gördü ve kan ter içinde uyandı. İzmit tabelasını gördü.
Bu hikaye burada bitmez elbette ama, çok uzadığını düşünerek burada kesiyorum devamı gelecek. (malum uzun yazıların pek alıcısı olmuyor)