Doktora öğrencileri, akademik alanların sömürgesizleştirilmesinin önündeki engeller üzerinde derinlemesine düşünürler.
Yazarlar * - Caitlin Laughney MSW, Kelsey Reeder LCSW, Oscar Jimenez-Solomon, MPH ve Anonymous. * Bu makalenin yazarlarının tamamı sosyal hizmet doktora öğrencileridir. Bu parçanın dördüncü yazarı isimsiz kalmak istiyor.
Dekolonizasyon konusu akademi içinde giderek daha popüler hale geldi ve birçok akademisyen bu kavramı araştırma pratiklerine uygulamak ve pedagoji öğretmekle ilgileniyor.
Sosyal hizmet doktora öğrencileri olarak, kurumumuz tarafından şunları dikkate almamız istenmiştir: "mevcut doktora öğrencileri olarak, akademinin dekolonize edilmesine nasıl yardımcı olabilirsiniz?"
"Mevcut doktora öğrencileri olarak, akademinin sömürgesizleşmesine nasıl yardımcı olabilirsiniz?"
Bu makale, bu soruya bir cevaptır ve üç ana temadan oluşur:
“Dekolonizasyon, Yerli topraklarının ve yaşamının ülkelerine geri gönderilmesini sağlar; toplumlarımızı ve okullarımızı geliştirmek için yapmak istediğimiz diğer şeyler için bir metafor değildir. Sömürgeden arındırıcı söylemin eğitim savunuculuğu ve bilgin tarafından kolayca benimsenmesi, artan sayıda “okullarımızı sömürgeleştirme” ya da “sömürgelikten arındırma yöntemleri” veya “öğrenci düşüncesini bağımsızlaştırma” çağrılarının kanıtladığı gibi sömürgelikten arındırmayı bir metafora dönüştürüyor ... dekolonizasyon, yerleşimcilerin suçluluğunu ve suç ortaklığını sorunlu bir şekilde uzlaştırmaya ve yerleşimcilerin geleceğini kurtarmaya çalışan bir dizi kaçağı veya "yerleşimcilerin masumiyete doğru hareket etmesini" mümkün kılar. " (Tuck ve Yang, 2012)
Şu anda işgal ettiğimiz toprağa yerli olmayan dört kişi olarak - kaplumbağa Adası'ndaki amansız Lenni Lenape indi - okuyucuları yerli seslerden sömürgelikten kurtulma hakkında daha fazla bilgi okumaya teşvik ediyoruz.
Sosyal hizmet, sosyal adalet adına hegemonik sosyal sistemleri bozma özlemleriyle beslenir. Eşitliği, insan haklarını, topluluk katılımını ve yetkilendirmeyi teşvik etmek, sosyal hizmet uygulamalarının ve araştırmasının merkezinde yer alır. Fakat pratikte gerçekte ne olur?
Akademide hem çalışan sosyal hizmet uzmanları hem de sosyal hizmet uzmanları, her şeye gücü yeten politikalar, hiyerarşiler, bilimsel uygulama (akran değerlendirmesi), finansman sistemleri ve açık ve örtük beklentiler tarafından şekillendirilen bağlamlarda (örneğin, kar amacı gütmeyen, kamu kuruluşları, üniversiteler) çalışır. doğası gereği kesintiyi caydırmak. Doktora öğrencileri sömürgeleştirilmiş akademinin dokunaçlarından onu bozmak için nasıl kaçarlar?
Sorun sadece kurumlarımız içinde değil. Bizim bilim mefhumumuza ve onun egemenlik sistemlerine dayanmaktadır.
Pozitivist paradigmalar, sosyal bilimler de dahil olmak üzere bilim anlayışımıza hakimdir. 'Nesnellik', tümdengelimli akıl yürütme (bilimin nihayetinde önceden belirlenmiş hipotezleri test etmek için organize edildiği) ve ampirisizm (sosyal gerçeklerin gözlemlenebilir olması gerektiği fikri), inovasyonu, bozulmayı bırakın, özünde ezip geçen pozitivist bilimin ilkelerinden bazılarıdır. . Sonuç olarak, bir topluluk veya sorun hakkında 'yeterli veri' olmadığında, bu tür topluluklar ve sorunlar genellikle çalışmanın dışında tutulur. Bunun bedelini ezilen ve yeterince çalışılmamış topluluklar ödüyor.
Akademiyi sömürgelikten arındırmak için, kendi anlayışımız ve 'bilimsel' bilgi arayışımız da dahil olmak üzere, özünde parçalanmalıdır.
İnsan sağlığı ve refahına - bireylerin 'hastalıklarını' tanımlamaya, teşhis etmeye ve tedavi etmeye takıntılı tıbbi bir bakış açısı, pozitivist bilimin halk sağlığı, psikoloji, sosyal hizmet ve diğer yardımcı mesleklere nasıl hükmettiği veya en azından şekillendirdiğidir.
Bilim anlayışımız - tıbbi ya da sosyal - özünde, Batılı ve beyazdır. Antropoloji, sosyoloji ve sosyal hizmet gibi 'eleştirel' disiplinler bile 'ötekini' anlama ve ona yardım etme ihtiyacından veya arzusundan doğdu. Peki, araştırmacıyı ve yardımcıyı kim inceliyor ve onları sorumlu tutuyor?
Sosyal hizmet doktora programları özel olarak düşünüldüğünde, öğrenciler, kendi topluluklarımız için adalet arayan, beyaz üstünlükçü “tek doğru yol” zihniyetini (Okun ve Buford) sürdüren yolları çizmenin aksine, önceden var olan yapılara uymaya teşvik edilmektedir. Beyaz üstünlükçü değerlerin doktora eğitimine yayıldığı tek alan bu değil. Yayınlara artan vurgu ve süper araştırmacıların yüceltilmesiyle, 'aciliyet' ve 'nitelikten fazla nicelik' kültürleri akademide yaygındır. Tüm bu yollarla, akademik sistemler üretime değer verdiklerini ve somutlaşmış anlayıştan daha hızlı olduklarını gösterir.
İnsanları bilime uydurmanın amacı nedir? Ya da daha iyisi, bilimi kim tanımlar? Anishinaabe Ethnobotanist Jonathan Ferrier şöyle yazıyor: “Bir bilim insanı olarak bütünselim. Sosyal bilimleri, yer bilimlerini, müziği, dans kültürünü, töreni, hepsini bilimime getiriyorum ... Yerli insanlar çok bilimsel - sadece bilimimiz kalbi içeriyor. "
“Bir bilim insanı olarak bütünselim. Sosyal bilimleri, yer bilimlerini, müziği, dans kültürünü, töreni, hepsini bilimime getiriyorum ... Yerli insanlar çok bilimsel - sadece bilimimiz kalbi içeriyor. "
Akademi ve özellikle sosyal hizmet akademi dünyası, erişilebilir ve kapsayıcı eğitimin değerini vurgulamaktadır. Ancak cevap verdiği sisteme sürekli meydan okumadan ve 'kim burada değil, neden?' Diye sormadan bu hedeflere ulaşamayız.
Ağırlıklı olarak Siyah, Yerli ve beyaz olmayan insanlara (BIPOC) hizmet etmesine rağmen, bir alan olarak sosyal hizmete büyük ölçüde beyaz kadınlar hakimdir. Sosyal Hizmet Eğitimi Konseyi'nin (CSWE) en son raporu, tüm aktif sosyal hizmet uzmanlarının (Yüksek Lisans seviyesi veya üstü)% 72,6'sının beyaz olduğunu tespit etti (Salsberg, 2017). Beyaz olmayan toplulukların yoksulluktan orantısız bir şekilde etkilendiğini anladığımızda, akademinin sınıfsal kapı bekçiliğini nasıl sürdürdüğünü değerlendirmek önemlidir.
Doktora çalışmalarını tam zamanlı olarak taahhüt etmek için, öğrencilerin herhangi bir şekilde harici istihdamdan vazgeçmeleri şiddetle tavsiye edilir. Bazı programlar, yaz dönemleri için çok az finansman sunar veya hiç finansman sağlamaz ve diğer 'kolaylıklar' (yani, genellikle yerel olarak kiralamadan daha pahalı olan öğrenci konutları) sunarak genel yıllık maaşların daha düşük olmasını haklı çıkarır.
Bu kısıtlayıcı sistemler, aday öğrencileri aşağıdakilerden birine karar vermeye zorlar: bu bir Ph.D. program onlar için değil (mali destek eksikliğinden dolayı); veya programda geçirdikleri süre boyunca dışarıdan istihdamı sürdürmek için gizlice (veya çok gizlice değil) mücadele edeceklerini.
Doktora programlarına pek çok Siyah ve Yerli topluluklar ve diğer beyaz olmayan topluluklar tarafından tamamen erişilemezken, akademi "ırkçılık karşıtı" veya "sömürgelikten arındırma" hakkında konuşmaya nasıl başlayabilir?
Pek çok doktora öğrencisinin akademi içinde hissedebileceği hem gerçek hem de algılanan güçsüzlük duygusu nedeniyle, sömürgeleştirilmiş akademik sistemlere ve iktidar yapılarına karşı konuşmak için çok az teşvik vardır veya hiç yoktur. Hem kişisel hem de profesyonel olarak hayatta kalma modunda yaşamak, öğrencileri akademi içinde daha geniş bir topluluk duygusu geliştirmek yerine refahlarına aşırı odaklanmaya zorlar.
Akademik araştırma bölümlerindeki yerleşik güç yapıları ve profesyonelleşmiş hiyerarşiler iş güvensizliği ile kesişir ve doktora öğrencilerini 'sarsmaktan' caydırır. Sonuç olarak, doktora öğrencileri, akademi içinde kolonizasyonun küçük ortak komplocuları olmaya hazırlanıyor.
Bu sistemleri yapısal değişim yoluyla sömürgelikten arındırmak isteyen doktora öğrencileri, halihazırda hayatta kalmak için mücadele ettikleri akademik topluluk için bir tehdit olarak görülme riskiyle karşı karşıyadır. Sömürgeci statükoya meydan okuyan öğrenciler, küçük ve genellikle nişleri, alanları tarafından dışlanma ve nankör ya da hak etmeyen bir yabancıyı tehdit eden toplum uyumu olarak etiketlenme riski taşır.
Doktora eğitiminin uzun ve meşakkatli sürecini atlatmak için öğrencilerin öğretim üyeleri ve yöneticilerle olumlu bağlantılar kurması gerekir. İptal edilmiş fırsatlar, tavsiye mektupları ve hatta finansman şeklinde misilleme korkusu, genç bir akademisyenin anlık ve uzun vadeli kariyeri üzerinde yıkıcı bir etkiye sahip olabilir.
Ne yazık ki korku, doktora öğrencileri için sadece sessiz kalmakla kalmayıp aynı zamanda onları ve daha pek çoğunu baskı altına alan baskıcı sömürgeci güç yapılarını kopyalamayı öğrenmek için gerçek ve güçlü bir motivasyon kaynağıdır.
Diyelim ki ahlaki ve etik görevden dolayı, araştırma çalışmalarına tam zamanlı bağlılığıma rağmen akademinin sömürgelikten uzaklaşmasına yardım etmeye karar verdim ve çok az fonla zar zor bir araya gelmesine neden oluyor. Bunu nasıl yapmalıyım? Akademi bu uzun emri yerine getirmek için gerekli araçları ve kaynakları sağlayacak mı, yoksa bunun yerine benden yapmamı istediği şeyi yaptığım için beni cezalandıracak mı?
Doktora eğitimi son derece zahmetlidir ve değişen yaşam koşulları ve talepler nedeniyle herkesin sahip olamayacağı bir dayanıklılık, azim ve motivasyon seviyesi gerektirir. Birçoğumuz dünyada bir fark yaratma arayışıyla akademik yolları seçtik ve dekolonizasyon kesinlikle böyle bir hedefin bir parçası. Bununla birlikte, doktora programları olduğu kadar talepkar olduğunda, bu yolda ilerleme şansımızı tehlikeye atmanın ne kadar akıllıca olacağını merak etmeye başladık. Nihayetinde yapmak istediğimiz türden bir değişiklik yapma fırsatını riske atmak anlamına geliyorsa, katı program kursuna, araştırma gereksinimlerine ve akademik danışman eşleşmelerine meydan okumak veya bunları sorgulamak ne kadar akıllıca olur?
Bu yoğun titizlik dönemi, geleceğimizin anahtarını elinde tutan doktora yöneticileriyle kavga etme zamanı değil, aileden, arkadaşlardan ve meslektaşlardan destek alma zamanı gibi geliyor. Bu, ötekileştirilmiş kimlikleri olan öğrenciler için özellikle riskli ve zorlu hissettiriyor. Başarmak için bu kadar mücadele ettiğiniz her şeyi kaybetmeyeceğinizi bilerek bu riskleri almak bir ayrıcalıktır. Çok daha yüksek riskli bu durumlarda, bir doktora tarafından açılan tüm kapılara götüren bu yolu terk etmek haklı mıdır? Akademisyenler olarak, ahlaki görevimiz, akademinin sömürgesizleşmesine hâlâ yardımcı olmaktır. Ve yine de, ne pahasına olacağını merak ediyoruz.
Okun, T. ve Buford, D. (nd). Beyaz üstünlük kültürü. Irkçılık Çalışmalarının Sökülmesi (dRworks).https://www.dismantlingracism.org/uploads/4/3/5/7/43579015/okun_-_white_sup_ culture.pdf
Salsberg, E., Quigley, L., Mehfoud, N., Acquaviva, K., Wyche, K. ve Sliwa, S. (2017, 8 Ekim). Sosyal çalışma işgücünün profili ( Council on Social Work Education and National Workforce Initiative Steering Committee; Ekim 2017). George Washington Üniversitesi Sağlık İş Gücü Enstitüsü.https://www.cswe.org/Centers- Initiatives / Initiatives / National-Workforce-Initiative / SW-Workforce-Book-FINAL-11–08–2017.aspx
Tuck, E. ve Yang, KW (2012). Dekolonizasyon bir metafor değildir. Dekolonizasyon: Yoksulluk, eğitim ve toplum , 1 (1).
"Model Azınlık" mitinin Desi halkı için, özellikle 1. ve 2. nesil Güney Asyalı Amerikalılar ve özellikle de çeşitli direniş ve bağımsızlık rol modelleri olmadan kadın sunarak büyüyenler için maliyetlerinden biri hakkında yazmak istiyorum. 1960'larda ABD'ye Green Card ile gelen bir anne babanın çocuğu olarak, bu şekilde yaşayabildiğimiz için ne kadar şanslı olduğumuzun çok küçük yaşlardan beri farkındaydım.
Kadın-Erkek — Eşitlik-Adalet-Özgürlük… So & So… Kadınların medeniyetin gelişimine katkıları gerçekten çok büyük - katılıyorum. Eşsizdir, ancak erkeklerden aşağı değildir.
Yaratıcılık en çok aranan niteliklerden biridir ve istediğimiz şeylerin çoğunun sadece Google'da arama ve kopyala/yapıştır veya sohbet GPT'si kullanılarak yapılabileceği yerlerde önemi daha uygun olamazdı. Ama önce önyargıyı belirlememe izin verin.
Kalbini kontrol et. Çoğu zaman kalbimiz sızlar.
Doğası gereği, spor bizi rekabet etmeye zorlamak için tasarlanmıştır. Rekabetçi sporcular olarak, diğer sporculara karşı sürekli rekabet etme baskısına kapılmak kolaydır, ancak ya dış rekabete odaklanmak yerine, odak noktanızı iç rekabete kaydırsaydınız? Bu, başkalarını yenmeye çalışmak yerine kendinizle rekabet etmek ve kendi performansınızı geliştirmek için çabalamak anlamına gelir.
Albert Einstein'ın ilk karısı olan Mileva Maric, kocasının fizik alanındaki çığır açan çalışmasına yaptığı potansiyel katkılarla ilgili olarak uzun süredir spekülasyon ve tartışma konusu olmuştur. Görelilik ve kütle-enerji denkliği teorileriyle evren anlayışımızı sonsuza dek değiştiren Einstein, geniş çapta 20. yüzyılın en etkili bilim adamlarından biri olarak kabul edilirken, Maric'in çalışmalarındaki rolü genellikle göz ardı edildi veya küçümsendi.