" Her uygar toplulukta, sınıflar arasındaki farkın bir kez iyice yer ettiği her toplulukta, iki ayrı ahlak düzeni ya da sistemi hep aynı zamanda yürürlükte olmuştur. Bunlardan birine, imsakçı ya da sert; ötekine geniş... sistem denilebilir. Birinci sistemi genellikle halk tabakası çok beğenir. Ötekisini, kibar takımı denilenler (genellikle zengin kesim)... daha çok ... benimserler."Milletlerin Zenginliği, Adam Smith
" Yoksul bir işçinin tek bir hafta... hovardalık etmesi, çoğu kez bir daha belini doğrultamaması ve umutsuzluğa kapılarak en büyük suçları işlemeye sürüklemesi için yeterlidir."
"Kralların ve bakanların; özel kişilerin ekonomisini gözetmeye kalkışmaları, ihtişam kanunlarıyla yahut yabancı süs ve gösteriş maddelerinin ithalini yasak ederek, bunların masrafını sınırlandırmaları, münasebetsizliğin ve haddini bilmezliğin son kertesidir. Onlar kendileri, hep istisnasız en büyük savurganlardır... Kendi israfları, devleti batırmazsa, uyruklarınınki hiç batırmaz."Milletlerin Zenginliği, Adam Smith
"Kölenin (böyle demem yakışık alırsa) yıpranıp tükenmesini giderip onarmaya dönük ödenekler, çoğu kez, ihmalci bir efendi veya savruk bir idareci eliyle yönetilir. Bağımsız adama gelince; aynı işi görecek olan ödeneği, bağımsız adamın kendisi yönetir. Genel olarak; birincinin idare edilmesinde zenginin tutumuna egemen bulunan düzensizlik kendini gösterir. Yine tabii, ötekinin idaresine, fakirin pek sıkı, pek tutumlu özeni karışır... Bundan ötürü, öyle sanıyorum ki, özgür insanların yaptığı işin, eninde sonunda, kölelerin yaptığından ucuza geldiğini, bütün çağlardaki, bütün milletlerdeki tecrübeler göstermektedir."Milletlerin Zenginliği, Adam Smith
TİCARET SİSTEMİ YAHUT MERKANTİLİST SİSTEMİN İLKESİ HAKKINDAMilletlerin Zenginliği, Adam Smith (Sayfa 6 - İş Bankası Kültür Yayınları)
Genel olarak parayı kullanmayı bilmeyen tüm diğer çoban uluslarda olduğu gibi, Tatarlar arasında da, sığır hem ticaret aracı hem de değer ölçüsüdür. Bu nedenle de, tıpkı Ispanyollara göre zenginliğin altın ve gümüşten ibaret olduğu gibi, Tatarlara göre de zenginlik hayvandan ibaretti. Bu ikisi arasından Tatarların yaklaşımı belki de gerçeğe en yakın olanı idi.
Bay Locke para ile diğer taşınır mallar arasında bir ayrım gözetir. Diğer tüm taşınır malların tüketilebilir bir niteliğe sahip oldukları için onlara dayalı bir servete pek güvenilemeyeceğini, bir yıl bu mallardan bol miktarda bulunan bir ülkenin, hiç ihracat yapmadığı halde, sırf savurganlığı ve tedbirsizliği yüzünden ertesi yıl kıtlık çekebileceğini söyler. Oysa para, elden ele dolaştığı halde, sadık bir dosttur; ülke dışına çıkması engellenebilirse, kolay kolay harcanıp tüketilemez. Öyleyse Bay Locke’a göre, altın ve gümüş, bir ulusun taşınabilir servetinin en sağlam ve dayanıklı bölümüdür; bu yüzden de bu metalleri çoğaltmak bir ulusun siyasal iktisadının en büyük amacı olmalıdır.