Antoine de Saint-Exupéry
Küçük Prens
XXVI. BÖLÜM
Kuyu yanında eski taş duvarın harabesi vardı. Bir sonraki akşam işten döndüğümde, uzaktan baktığımda küçük prensimin orada oturduğunu gördüm, bacakları asıldı. Ve onun konuştuğunu duydum:
- Hatırlamıyor musun? dedi. Tam burada değil!
Başka bir ses ona hiç şüphesiz cevap verdi:
-Eğer! Eğer! o gün, ama bu yer değil ...
Duvara doğru yürümeye devam ettim. Ben kimseyi görmedim ya da duymadım. Yine de küçük prens tekrar cevap verdi:
- elbette. İzimin kuma nerede başladığını göreceksin. Sadece beni beklemek zorundasın. Bu gece orada olacağım ...
Duvardan yirmi metre ötedeydim ve hala hiçbir şey göremedim.
Küçük prens bir sessizlikten sonra tekrar diyor:
-İyi zehirin var mı? Beni çok fazla incitmeyeceğine emin misin?
Durdum, kalbim sıkı ama hala anlayamadım.
"Uzak dur," dedi, "Tekrar inmek istiyorum!
Böylece gözlerimi duvarın dibine indirdim ve atladım! Oradaydı, küçük prens'e, otuz saniyede seni icra eden sarı yılanlardan biri duruyordu. Cebimden ateş etmek için arama yaptığımda, koşuyu aldım, ama yaptığım sesle, yılan kendini yavaş yavaş kumun içinde batırır, bir su jeti gibi ölür ve çok fazla Sıkmak için, hafif bir metal sesiyle taşlar arasında gizlice dolaşın.
Kollarımda almak için tam zamanında duvara ulaştım küçük prensim, kar gibi soluk.
-Bu hikaye nedir? Şimdi yılanlarla konuşuyorsun!
Sonsuz altın susturucusunu geri aldım. Tapınaklarını ıslattım ve onu içtim. Ve şimdi ona hiçbir şey sormaya cesaret edemedim. Bana güzel baktı ve kollarını boynuma doladı. Vurulduktan sonra bir kuşun ölmesi gibi kalbinin yendiğini hissettim. Bana dedi ki:
"Makinenden eksik olanı bulmana sevindim. Eve gidebileceksiniz ...
-Ne biliyorsun?
Tüm ümitlere rağmen, işimi başarıyla gerçekleştirdiğimi açıklamıştım!
Soruma cevap vermedi, ama ekledi:
- Ben de bugün eve gidiyorum.
Öyleyse melankoli:
-Daha fazla ... çok daha zor ...
Olağanüstü bir şey olduğunu hissettim. Onu kucağımda küçük bir çocuk gibi tuttum, ve bana öyle görünüyordu ki, onu dikte edemediğim için bir uçurumun içine dikey olarak akıyordu ...
Ciddi bir bakış attı, çok uzağa kaybetti:
- Koyunlarım var. Ve koyun için sandığa sahibim. Ve bende namlu var ...
Ve melankoli ile gülümsedi.
Uzun zaman bekledim. Azar azar ısınıyormuş gibi hissettim:
-Küçük adam, korktun ...
Elbette korkmuştu! Ama o yumuşakça gülüyor:
-Bu gece daha çok korkardım.
Yine onarılamaz hissi ile soğutulmuş hissettim. Ve bir daha asla gülmediğini duyma fikrine dayanamayacağımı anladım. Benim için çölde bir çeşme gibiydi.
-Küçük adam, hala seni güldüğünü duymak istiyorum ...
Ama bana diyor ki:
-Bu gece bir yıl olacak. Yıldızım geçen sene düştüğüm yerde olacak.
-Küçük adam, bu yılan ve buluşma ve yıldız hikayesi kötü bir rüya değil ...
Ama soruma cevap vermedi. Bana dedi ki:
-Ne önemli, göstermiyor ...
-Tabii ki ...
-Çiçek gibi. Eğer yıldızdaki bir çiçeği seviyorsanız, gökyüzüne bakmak için geceleri tatlıdır. Bütün yıldızlar çiçeklidir.
-Tabii ki ...
- Geceleri, yıldızlara bakarsınız. Benim olduğum yeri sana göstermem için çok küçük. Böyle daha iyi. Yıldızım, senin için yıldızlardan biri olacak. Yani, tüm yıldızlar, onlara bakmaktan hoşlanacaksınız ... Onlar tüm arkadaşların olacaklar. Ve sonra sana bir hediye vereceğim ...
Yine gülüyor.
Ah! küçük adam, küçük adam gülmeyi duymak hoşuma gidiyor!
-Sadece benim hediyem olacak ... su gibi olacak ...
-Ne demek istiyorsun?
- İnsanların aynı olmayan yıldızlar var. Kimileri için seyahat eden yıldızlar yıldızlardır. Diğerleri için onlar küçük ışıklardan başka bir şey değildir. Bilim adamları olan diğerleri için sorunlardır. Benim işadamım için altınlardı. Ama bütün bu yıldızlar sessizdir. Kimsenin sahip olmadığı yıldızlar olacak.
-Ne demek istiyorsun?
- Gökyüzüne baktığınız zaman, geceleri, onlardan birinde yaşayacağımdan beri, onlardan birinde güldüğümden beri, sanki tüm yıldızlar gülüyormuş gibi olacak. Gülecek yıldızlara sahip olacaksın!
Ve yine gülüyor.
-Ve rahatladığınız zaman (her zaman konsol yaparız) beni tanıdığı için mutlu olacaksınız. Her zaman benim arkadaşım olacaksın. Benimle gülmek isteyeceksin. Ve bazen pencereni açıyorsun, bunun gibi, zevk için ... Ve arkadaşların seni gökyüzüne gülmekten görünce şaşıracaklar. Sonra onlara söyleyeceksin: "Evet, yıldızlar, her zaman beni güldürüyor!" Ve seni deli edecekler. Seni kötü bir numara oynadım ...
Ve yine gülüyor.
-Sana vermişim gibi yıldızların yerine, gülecek küçük çanlar gibi olacağım.
Ve yine gülüyor. Sonra tekrar ciddi oldu:
-Bu gece ... biliyorsun ... gelme.
- Seni bırakmayacağım.
- Kötü görüneceğim ... Biraz öleceğim. Bu böyle. Gelme, buna değmez ...
- Seni bırakmayacağım.
Ama endişeliydi.
-Söylerim ki ... bu da yılan yüzünden. Seni ısırması gerekmiyor ... Yılanlar demek istiyorlar. Zevk için ısırır ...
- Seni bırakmayacağım.
Ama bir şey ona güvence verdi:
-İkinci ısırık için zehirleri olmadıkları doğru ...
O gece onu görmedim görmedim. Sessizce kaçmıştı. Ona ulaşmayı başardığımda, hızlı bir adımla karar verdi. Bana sadece şunu söyler:
Ah! buradasın ...
Ve elimi tuttu. Ama yine kendine eziyet etti:
-Sen yanlıştın. Başın belada olacak. Öldüğüm gibi görüneceğim ve gerçek olmayacak ...
Sessizdim.
-Anladın. Bu çok uzak. Bu bedeni alamıyorum. Çok ağır.
Sessizdim.
-Ama eski terk edilmiş bir ağaç kabuğu gibi olacak. Bu üzgün eski havlama değil ...
Sessizdim.
Biraz cesaret kırıldı. Ama başka bir çaba harcadı:
- İyi olacak, biliyorsun. Ben de yıldızlara bakacağım. Tüm yıldızlar paslı bir kasnakla kuyular olacaktır. Bütün yıldızlar beni içmeye dökecek ...
Sessizdim.
-Çok eğlenceli olacak! Beş yüz milyon çan olacak, beş yüz milyon çeşme yapacağım.
Ve o da sessizdi çünkü ağlıyordu ...
-Orada. Bir adım atalım.
Ve oturdu çünkü korkmuştu.
Yine diyor ki:
- Biliyorsun ... çiçeğim ... Sorumluyum! Ve o çok zayıf! VE o çok naif. Onu dünyadan korumak için hiçbir şeyden yoksun dört tane var ...
Oturdum çünkü artık dayanamadım. Diyor ki:
-Bu hepsi ...
Biraz daha tereddüt etti, sonra kalktı. Bir adım attı. Hareket edemedim.
Ayak bileği yanında sarı bir şey yoktu. Bir an için hareketsiz kaldı. Çığlık atmadı. Bir ağaç düştüğünde yavaşça düştü. Kum yüzünden bile ses çıkarmadı.