Acaba birden önüne geçtiğim için mi söylendi?
Bacaklarıma mı baktı?
İç geçirip laf mı attı?
Yoksa kendi kendine mi söyleniyor?
Şarkı mı mırıldanıyor??
Yok yok kesin bana laf attı!!
Bunları hızlıca muhasebe edip son cümleye geldiğimde, daha hızlı düşünmeye başladım,
-şimdi bu laf atma hususunda benim payım nedir? acaba uzun bi etek yahut pantolon giyseydim gene laf atar mıydı? buna ben mi sebep oldum? Peki onun yerinde başka biri olsaydı aynı şeyi yapar mıydı? O halde bu kişisel bir durum, yani bakış açısıyla alakalı.. Acaba mutaassıp biri mi? O yüzden "şu zındığa bak hele" demiş olabilir mi? Peki onun yerinde mesela benim amcam olsa aynı şeyi söyler miydi? -hayır. Peki o halde bu inanç-görüş-kültür-aile ve kişisel tabuların bir karışımı sonunda benimsediği bir görüş olabilir mi? -evet.
O halde benim payım olduğu söylenebilir mi? -Hayır.
Yani; mesela, Osman ismini düşünelim. Bu ismi, hayatında osman isimli birileri olan 4 farklı kişiye söylediğimizde ki tepkilerini değerlendirelim;
-Mesela, bir anne. Oğlunun adı Osman ve ölmüş olsun. Ona Osman dediğimizde gözleri dolar, ağlar..
-Mesela, bir kadın, onu aldatıp boşayan eski kocasının ismi Osman olsun. Bu kadın Osman'ı duyunca küfür eder, beddua eder..
-Mesela, bi genç, Osman adında çok komik bir arkadaşı olsun.. İsmini duyunca yüzü gülsün..
-Mesela, bi kız, Osman diye birini aşık olsun ve ismini her duyduğunda heyecanlanıp kızarsın..
O halde buradaki bakış açıları, tamamen bizim onlara yüklediğimiz anlamlarla şekilleniyor..
Yani Osman'ın bi suçu yok. Aynı örneği bu duruma uygulayıp hızlıca düşündüğümde, bu amca artık her ne dediyse benim tavrım "bana ne" oluyor. Çünkü Osman isminin bir günahı yok, ona anlam yükleyenlerin yaklaşımları farklı sadece..
Osman'a ne bundan..