Büyük Buhran Neden Oldu? (Bölüm 3)
Amerikalılar Generational Borçlu'nun Hapishanesine Mahkum Edildi. Öğrendik gibi Bölüm 1 ve Bölüm 2 “Büyük Buhranlığa Neden Olanlar” dizisinin, ABD Kongresi'nde özel insanların, Beyaz Saray'ın ve Federal Rezerv'in bilinçli seçimler Amerikan halkını borçlunun hapishanesine göndermek için Amerika Birleşik Devletleri'ne hiçbir önemli varoluşsal veya ekonomik tehdit oluşturmayan bir dış savaşı ödemeye mahkum etmek. Sözde yaklaşık 500 milyar dolar (2016 USD) Özgürlük Tahvili 1917-1919 yılları arasında ABD ekonomisine, sahne, borçla savaşan savaşların ve gizli rejimin değişim maceralarının nesillerine kuruldu. Bu Bölüm 3'te, ABD Hükümeti'nin, ABD ekonomisinden bugüne kadar bütün yaşamı ve zenginlikleri emmeye devam eden, WWI’nın en önemli parasal ve ekonomik politika yapıcılarına odaklanıyoruz.
Para Politikasının Yükselişi Politika Yapma Aracı. 1913 Federal Rezerv Kanunu ve ABD'nin 1917'de Birinci Dünya Savaşı'na girmesi arasında, büyük bankalar ve kurumsal özel çıkar grupları, ABD Hazine ve Federal Rezerv Bankası'nda kariyer odaklı politikacıları “para politikası” olarak adlandırılan yeni bir aracın gerekli olduğuna inandırmaya ikna etti. için kurtarmak altın standarttan federal hükümet. Bu durumda, “serbestleşmek”, borçların, emeğin ve savaş makinesini beslemek için gereken tüm diğer mal ve hizmetlerin fiyatını ve miktarını sıkı bir şekilde kontrol etmek için faiz oranlarını manipüle edebilecekleri anlamına gelir. Bu özel ilgi gruplarına göre, avukatları ve bankacıları, para politikasının büyüsü Başkan Wilson'un meşhur ilan ettiği gibi, ABD'nin “tüm savaşları sona erdirmek için savaşı kazanmasını” kolaylaştıracaktır. (Bankaların tüm bu borcu konvüle edici bir dünyaya satmanın sağladığı yüksek kârlılığın sadece bir tesadüf olduğunu mu düşünüyorsunuz?)
Faiz Oranı Manipülasyonu Ağrıyı Sürdürür. Faiz oranlarının sürekli ve yapay olarak manipüle edilmesi ve tutulması, federal hükümetin ve büyük perakende bankalarının küresel ekonomi boyunca borç (özellikle “Özgürlük Bonoları”) yaratmasını ve satmasını kolaylaştırdı. 1929 borsa çöküşüne neden olan borç balonunu körükleyen Fed'in 1929 öncesi para politikası manipülasyonuydu. Daha sonra, kriz devam ederken, Roosevelt yönetimi 1928'de federal İskonto Oranını% 3,5'ten% 6'ya çıkararak acıyı dramatik bir şekilde artırdı. sadece bir yıl sonra. “İndirim Oranı” nın, bankaların Federal Rezerv'den borçlandıkları para için ödedikleri faiz oranı olduğu ve bu oranın ABD ekonomisinin tamamında herkesin ödediği faiz oranlarını belirlediği göz önünde bulundurulduğunda, bu olay neredeyse her zaman ciddi biçimde yıkıcı bir etkiye sahipti. Amerika'da her şirket ve her erkek, kadın ve çocuk.
Kesintisiz ve Dik Alınan Faiz Oranları, Sermaye Piyasalarının Yakalanması ve Kurumasına Neden Olur. Eğer Fed 1929'a kadar çıkan faiz oranı manipülasyon oyununun dışında kalsaydı, önceki parasal politika hatalarını aniden düzeltmeye gerek kalmazdı, çünkü tüm serbest ve adil piyasalar, tanım gereği, serbest oldukları zaman kendilerini doğru bir şekilde fiyatlandıracaklardır. hükümetin çarpıklıkları ve tekelci, hükümeti tarafından suistimal edilen özel çıkar gruplarının yolsuzluğu. Federal İndirim Oranı'nın, 1928'deki yapay% 3.5'lük düşük orandan doğal piyasaya dayalı bir orana yükselmesi kesinlikle gerekliydi; Ancak, kriz zaten başladıktan sonra, faiz oranını bu kadar keskin bir şekilde yükselterek, ekonomiyi bir kez daha altın standartlara uyacak şekilde zorluyor ve 15 yıllık borç bültenlerinden hemen sonra para arzını agresif bir şekilde kısıtlamaya çalışıyor. . . . Bu eylemlerin hepsi kuşkusuz ABD sermaye piyasalarının ömrünü çok çabuk bir şekilde boğdu. Bu, kredi ve sermayenin küresel ekonomi boyunca tam olarak yanlış zamanda kurumaya neden oldu.
Topluluk Bankalarının imhası, Büyük Bankaların Büyüklüğünü Artırdı ve Banka Sistemini Kararsızlaştırdı. 1913 tarihli Federal Reserve Yasası, küçük topluluk bankalarının sahip olmasını gerektirdi. neredeyse iki katı Büyük bankalar olarak sermaye rezervleri (toplam mevduatın yüzdesi olarak). Bu gereksinim, küçük bankaların büyük bankalarla rekabet etmelerini imkansız kılıyordu. Bu da en büyük bankaların çok daha düşük bir maliyetle borç verebilmelerini sağladı. Federal Rezerv Yasası'nın yazarları arasında JP Morgan, Nelson Aldridge, Paul Warburg ve Benjamin Strong'un yer aldığı düşünüldü - bunların hepsi büyük bankalar ve büyük bankaların muazzam müttefikleriydi - Federal Rezerv Yasası'nın Topluluk bankalarının pahasına en büyük bankalar. Bu durum, tüm ABD bankalarının yaklaşık% 50'sinin 1921 yılında yaklaşık 30.000 bankanın zirvesinden 1933'te 15.000 bankadan daha azına düşmesine önemli ölçüde katkıda bulunmuştur. Aşağıdaki grafik bu dönemde son derece yüksek banka başarısızlık oranını göstermektedir.
Banka Arızaları 1921-2015
(Veri Kaynağı: Federal Mevduat Sigorta Şirketi)
Çok Fazla Stok ve Kapasite. Birinci Dünya Savaşı sonrası ABD ekonomisindeki envanter ve üretim kapasitesine yapılan büyük yatırımlar, bankaların aşırı düşük sermaye oranları ve yüksek kaldıraçlı bilançolarla çalışmasına izin vermenin kaçınılmaz bir sonucuydu. Bu, bankaların küresel ekonomi boyunca borç alanlara çok fazla kredi vermesini, düşük kredi-değer oranlarına sahip olmalarını sağladı. Daha sonra 1930'da politik güdümlü Smoot-Hawley Tarife Yasası, ABD ihracatının neredeyse tamamen buharlaşmasına neden oldu. ABD GSYİH'sının% 70'inden fazlası 1929'dan önce ulusal çapta hizmet verilemeyen bir borç ve arzın her biçiminde bir düşüş, her şeyin fiyatında daha da aşağı bir baskı yaratan öngörülebilir bir sonuçtu.
Yetersiz İşgücü Politikası. Hem Başkanlar Hoover hem de Roosevelt, Amerikan emekçilerine acı çekmek için desteklerinin politik olarak motive edilmiş bir gösterisini yaratmayı amaçlayan sabit ücret ücretlerini çok yüksek bir şekilde belirledi. Ücret oranı donmaları ekonomiye zarar vericiydi, çünkü herhangi bir mal veya hizmetin fiyatı gerçek dünya arz ve talep güçlerine uyum sağlayacak kadar esnek olmadığında, piyasalar çarpıtılıyor; ve eğer fiyat düşemezse, daha az tüketilir. Global ekonomideki tüm mal ve hizmetlere olan talep düşerken, şirketler emek için ödedikleri fiyatları azaltamazdı. Doğal olarak insanları işe almayı bıraktılar. Bu, işsizlik oranını önemli ölçüde artırdı ve ekonomiye akan ihtiyari gelir ve sermaye miktarını azalttı ve böylece her şey için talebi azalttı. Bu, hükümetin politikaya bağlı on yıl süren Büyük Buhran'a geçici ve doğal bir borç deflasyon süreci olması gerektiğini değiştirdi.
Hızlı Borç Tasfiyesi. Mal ve hizmet fiyatları düştükçe, şirketler ve bireyler, giderek daha fazla borç ve envanteri, boğucu borç yükümlülüklerini ödemek için daha ucuz fiyatlarla tasfiye etmek zorunda kaldılar. Bu, binlerce şirket ve bireyi iflasa zorladı çünkü fiyatlar, borçlarını geri ödeyecek kadar para kazanamayacak kadar düştü. Ve tüm bu zehirli kredileri yapan bankalar paralarını geri almıyorlardı, çünkü 1930'larda 9000'den fazla banka iflas etti. tam olarak ne olması gerektiği devleti ve özel finans kurumlarını umursamazca çalıştırır ve yapay olarak düşük faiz oranlarında borç alırlar.
Yapay “Deflasyoner Ölüm Spiral”. 1933 Bankacılık Kanununa kadar FDIC sigortası olmadığından, bankalar çöktüklerinde kaybedeceklerinden korktukları için müşterileri paralarını çeken bankaların ve paniklerin sık sık doğal olarak parası çekiyordu. Bu, bankacılık sistemindeki parayı ortadan kaldırdı ve bu da ekonomideki deflasyonist baskıları daha da kötüleştirdi ve bazen medyada duyabileceğiniz korkunç “deflasyoner ölüm spirali” ni yarattı. Ama bu oldu değil doğal deflasyon; Teknik olarak kusurlu ekonomik politikalar uygulayan yetersiz federal yetkililerin doğrudan neden olduğu yapay deflasyon oldu. Daha önce öğrendiğimiz gibi Deflasyonist Ölüm Spiralleri EfsanesiDoğal deflasyon irrasyonel “deflasyoner ölüm spiralleri” yaratmaz.
Endüstriyel Otomasyonun İlk Dalgası, İşsizlik Oranını Büyütüyor. 1929 borsa çöküşü Amerika Birleşik Devletleri'ni vurduğunda, ABD ekonomisi hala ilk otomasyon dalgasını geçiriyordu. ABD altyapısının, mekanize montaj hatlarının ve büyük ölçekli tarım teçhizatının elektrifikasyonu binlerce işçiyi yerinden etti, ancak diğer yeni endüstriler henüz bunları emecek kadar büyümüş değillerdi. Bu, yalnızca tipik işgücü yerinden etme ve arz ve talep döngülerine dayanan 12-24 ay süren kısa vadeli bir durum olabilirdi, ancak kariyer odaklı ABD'li politikacılar tarafından uygulanan kısa görüşlü iş gücü fiyat kontrolleri, milyonlarca insan için emek piyasası ağrısını uzattı. Amerikalılar gerekenden çok daha uzun sürüyor.
Kısa Görüşlü Uluslararası Ticaret Tarifeleri. Smoot – Hawley Tarife Yasası, 1930 yılında ithal edilen 20.000'in üzerinde ürünü engellemek için yürürlüğe girmiştir çünkü sürekli politikacılar, Amerikan şirketleri için desteklerinin bir tiyatro gösterisini yapmak istemişlerdir. ABD'li üst düzey yetkililer, Amerikan halkına tarifelerin onları yabancı rekabetten koruyacağını söyledi. Ancak, en az 1000 iktisatçı, ABD Kongresi'ni tarife felaketine yol açacağı konusunda açıkça uyardı, ancak ABD uluslararası ticaret politikasının kontrolündeki kariyer politikacıları, kısa vadeli bir siyasi popülerlik artışı sağlamak için bir tiyatro gösterisi yapmaktan daha fazla endişe duyuyorlardı. Bu gibi kısa görüşlü bir ticaret politikasının uzun vadeli sonuçlarının gerçeklerini, mantığını ya da korkunç uyarılarını dinlemeye ilgisi yoktu. Öngörülebilir sonuç: Uluslararası bir tarife savaşı başladı ve uluslararası ticaret, Büyük Buhran'ı daha da uzatan ve acıyı diğer ülkelere yayan bir öğütme duruşuna geldi.
Borsa Spekülasyonu. Büyük Buhran'a giden borsa spekülasyonu, sadece bu üç bölümlük dizide açıklanan tüm ihmalkar, politik güdümlü politika oluşturma kararlarının bir yan ürünüdür. 1927'den 1929'a kadar, Kuzey Amerika ve Avrupa kıtalarının tükettiği kadar para borçlandı; Böylece, yüksek getirili kredi karları azalmaya başladı. Bu, bankaların, tüm Ponzi parası Bu hala bankacılık sistemi etrafında süzüldü. Bu noktada, büyük kurumlar ve onların en önemli müşterileri borsada spekülatif alım satım fonlarını fonlamak için tüm Ponzi paralarını kullandılar. Tahmin edilebileceği gibi, bu 1929 yılında kaçınılmaz olarak atılan borsa balonunu körükledi.
Tahmin Edilebilir Her Türlü İnsan Problemi Önlenebilirdir. Bu üç bölümlü dizide anlattığım her şey, taraf olmayan, önyargısız ABD politik ve bankacılık sistemlerinin perspektifi. İnsan yapımı sistemlerin neden olduğu her problem, öngörülebilir ayrıca önlenebilir. Böylece, Büyük Buhran'a katkıda bulunan her sorun öngörülebilir ve önlenebilirdi.
2008 Krizi Gelecek Bir Önizleme Oldu Büyük Depresyon. Çok fazla borç, yapay olarak düşük faiz oranları, opak menkul kıymet alım satım faaliyetlerinin mevcudiyeti ve yetersiz banka sermayesi rezerv oranları, Büyük Buhranın temel nedenleriydi. Tesadüfen değil, aynı sorunlar 2008 mali krizinin tam olarak nedeniydi. Devam eden ve yıkıcı etkisi göz önüne alındığında politik ve ekonomik toksik bulutDodd-Frank Yasası'nın tüm politik tiyatrosundan sonra bile, bugün en büyük “çok büyük başarısız” ABD bankalarının daha da büyük olması, ABD ekonomisi boyunca görülen özel ve kamu borcunun fazlalığı çok uzak değil. daha büyük, işgücüne katılım oranı tarihsel olarak düşüktür, her yıl oluşturulmaktan çok daha fazla şirket imha edilmektedir ve Amerikalıların% 99'unun yaşam kalitesi en az 15 yıl boyunca sürekli olarak düşmektedir. Gelecek bir makalenin konusu olan bir başka büyük ekonomik krizin ortaya çıkması kuşkusuzdur.
Gini, başka hiçbir kuruluşun istekli olmadığı veya yapamadığı çok önemli çalışmalar yapıyor. Önemli Gini haberleri ve etkinliklerinden haberdar olmak için aşağıdaki Gini Bültenine katılarak bizi destekleyin ve takip edin Twitter'da Gini.