Kara Delik Nedir?
Kara delik, hiç bir şeyin hatta ışığın bile kaçmadığı son derece yoğun bir yer çekiminin kozmik bedeni. Büyük bir yıldızın ölümüyle bir kara delik oluşabilir. Böyle bir yıldız, yaşamının sonunda iç termonükleer yakıtları kendi çekirdeğinde tükettiğinde, çekirdek kararsızlaşır ve yerçekimsel olarak kendi üzerine içe doğru çöker ve yıldızın dış tabakaları patlar. Kurucu maddenin tüm taraflardan düşen ezme ağırlığı, ölmekte olan yıldızı sıfır hacim ve tekilli olarak adlandırılan sonsuz yoğunluğa sıkıştırır.
Ayrıca bakınız;
Nasıl Oluşur?
Karadeliğin yapısının detayları Albert Einstein’ın genel görelilik kuramından hesaplanır. Tekillik bir kara deliğin merkezini oluşturur ve olayın nesnesi olan “yüzey” tarafından gizlenir. Olay ufkunun içinde kaçış hızı (yani, kozmik bir nesnenin yerçekimsel alanından kaçmak için gerekli olan hız) ışığın hızını aşar, böylece ışık ışınları bile uzaya kaçamaz. Olay ufkunun yarıçapı, 1916’da radyasyon yaymayan çökmüş yıldız gövdelerinin varlığını tahmin eden Alman astronom Karl Schwarzschild’den sonra Schwarzschild yarıçapı olarak adlandırılır. Schwarzschild yarıçapının büyüklüğü, çökmekte olan yıldızın kütlesi ile orantılıdır. Güneş’in 10 katı kadar kütleli bir karadelik için yarıçap 30 km (18,6 mil) olacaktır.
Sadece en büyük yıldızlar, üç güneş kütlesinden daha fazlası, hayatlarının sonunda kara delikler haline gelirler. Daha az miktarda kütleye sahip yıldızlar, beyaz cüceler veya nötron yıldızları gibi daha az sıkıştırılmış cisimlere dönüşürler.
Kara delikler, hem küçük boyutları hem de ışık yaymadıkları gerçeğinden dolayı doğrudan gözlenemez. Bununla birlikte, yakındaki madde üzerindeki muazzam çekim alanlarının etkileriyle “gözlemlenebilirler”. Örneğin, bir kara delik bir ikili yıldız sisteminin bir üyesiyse, onun içinden akan madde yoğun bir şekilde ısıtılır ve daha sonra kara deliğin olay ufkunu girmeden ve sonsuza dek yok olmaya devam etmeden önce X-ışınlarını bolca yayar.
Bazı kara deliklerin görünüşte yıldız olmayan kökenleri vardır. Çeşitli gökbilimciler, büyük miktarlarda yıldızlararası gazın kuasar ve galaksilerin merkezlerinde süper kütle kara deliklerine toplandığını ve çöktüklerini tahmin etmişlerdir. Bir kara deliğin içine hızla düşen bir gaz kütlesinin, nükleer füzyon yoluyla 100 kat fazla enerji vereceği tahmin edilmektedir. Buna göre, milyonlarca ya da milyarlarca güneş enerjisi kütlesinin kütleçekim kuvveti altında büyük bir kara deliğe çökmesi, kuasarların ve belli galaktik sistemlerin muazzam enerji verimini hesaba katar.
Araştırmalar
Samanyolu Gökadası’nın merkezinde süper baskın bir kara delik olan Yay A (Yay burcu A, Samanyolu Gökada’nın en güçlü kozmik radyo dalgaları kaynağıdır.) bulunmaktadır. 2005 yılında, Yay A’nın etrafında dönen yıldızların kızılötesi gözlemleri, 4,310,000 Güneş’e eşdeğer bir kütleye sahip bir kara deliğin varlığını gösterdi. Diğer galaksilerde de süper kütlesel kara delikler görülmüştür.
1994 yılında Hubble Uzay Teleskobu, M87 galaksisinin merkezinde süper kütleli bir kara deliğin varlığı için kesin kanıtlar sağlamıştır. Altı milyar Güneş’e eşit bir kütleye sahiptir, ancak güneş sisteminden daha büyük değildir. Kara deliğin varlığı, en yüksek hızlarda etrafındaki bir gaz zarfı üzerindeki enerjik etkilerinden çıkarılabilir. Samanyolu’na yakın olan, NGC 3842 ve NGC 4889 galaksilerinde 10 milyar Güneş ağırlığında kara delikler tespit edilmiştir.
İngiliz astrofizikçi Stephen Hawking tarafından başka bir tür, yıldızdan olmayan kara deliğin varlığı öne sürülmüştür. Hawking’in teorisine göre, büyük patlama sırasında, evrende oluşan aşırı derecede yüksek sıcaklıklar ve yoğunluk, muhtemelen bir asteroid veya daha az kütleye sahip çok küçük, ilkel kara delikler yaratmış olabilir. 13.8 milyar yıl önce. Bu büyük çeşitlilikteki mini kara delikler, Hawking radyasyonuyla zaman içinde kütle kaybeder ve kaybolur. Ekstra boyut gerektiren evrenin belirli teorileri doğruysa, Büyük Hadron Çarpıştırıcısı önemli sayıda küçük kara delikler üretebilir.
Kaynak : https://www.britannica.com/science/black-hole