Geçenlerde msn'de bir arkadaş ne iş yaptığımı sordu.
"Veresiye köpek taşlarım" deyince de şaşırdı..
O kafasından bana başka işler yakıştırırmış meğer.
"İdealin neydi" dedi..
İdealim yoktu dedim.
Gerçi meslek seçeceğim yaşlarda "ideal" meselesini
irdeleyecek durumum yoktu.
Bi ipim bi de gözümde tikim dalgama bakıyordum;hiç
bir şey umurumda değildi.
Ama bugün geriye dönüp baktığımda bilmeden de olsa
doğru davrandığımı düşünüyorum.
Çünkü ideal = stres.
Niye mi?
Neticede ideal dediğin şey ulaşmayı planladığın,yaşamını
ona endekslediğin bir hedef.
Önce o hedefe ulaşacaksın,yapmayı hayal ettiklerini daha
sonra yapacaksın.
Sanki Allah'la senet yaptın.
Sittin sene yaşacaksın;garanti verdiler çünkü..
Aslında o ideale ulaşmaya çalışırken resmen hayatı
erteliyorsun,ıskalıyorsun..
Tıpkı süratle giden bir arabanın camından dışarı baktığında
manzaranın daha ne olduğunu anlayamadan fırt fırt geçmesi gibi..
Hayatı stres yapmadan biraz da kendi haline,doğal akışına
bırakmak gerekmiyor mu?
...
Son olarak Atalet'i dellendirmek için şöyle diyorum:
Düşündüm de..
Aslında "olmazsa olmaz"ım değildi ama bir idealim vardı.
Doktor olmak..
Azz sonra..:))