Ardından Lei Daqiang: "En büyük çocuk, kabul etmiyorum. Neden tekrar düşünmüyorsun? Cidden taşınmaya niyetliysen, nerede yaşayacaksın? Ormanda mı? Bu konuyu kapat."
Bunun üzerine, gitmek için ayağa kalktı.
Lei Tie gözlerine baktı ve umursamazca: "On yıl önce burayı terk etmiştim; on yıl sonra aynı şeyi yapamayacak değilim."
Lei Daqiang'ın yüzü tamamen değişti ve yanlarında duran elleri hafifçe titredi. "Sen!"
"En büyük çocuk!" Du Shi öfkesini kontrol edebilecek durumda değildi. "Babanı kale almıyor musun? Vefasız evlat!"
Lei Tie ona baktı ve, "Vefasızım çünkü beni dövüp, azarladığında karşılık vermedim. Vefasızım çünkü domuz ahırının karşısında yaşamama izin verdin, itiraz etmedim. Vefasızım çünkü falcının tek sözüyle, bir erkekle evlendim" dedi.
Tekrar Lei Daqiang'a baktı ve açıkça sordu, "Uzun zamandır sormak istiyordum, ben senin oğlun muyum?"
Bir yabancı olan Qin Mian bile bunları duyunca kalbinde bir ağrı hissetmiş ve Lei Tie'ye acımıştı.
Lei Daqiang ağzını açtı ama konuşmadı. Lei Tie'nin gözlerine bakacak cesareti yoktu.
Lei Chuanto'nun gözleri kızarmıştı ve bağırmaktan kendini alamadı, "Baba! Anne! İzin verin! Abim bize borçlu değil!"
Du Shi köpürerek, "Kapa çeneni! Ben varken bir yabancının tarafını tutuyorsun!"
Lei Xiangzhi usulca iç çekti ve nazik bir sesle, "Baba, abimin taşınmasına izin ver. Buradan ayrılsa bile hâlâ bir aileyiz." Kısaca söyleyecek olursak, Lei Xiangyi, Lei Xiangli ve Lei Xiangzhi'nin arasındaki ilişki fena değildi. Lei Xiangren en ayrıcalıklı olanıydı. Ama bunun sebebi, Du Shi'nin ilk oğlu oluşuydu. Çok küçükken, Du Shi'nin ona ve Lei Tie'ye karşı tutumu oldukça farklıydı. Du Shi'nin Lei Tie'ye karşı tutumu onu bir dereceye kadar etkilemişti, o yüzden Lei Tie'den hiç hoşlanmıyordu. Bu bakımdan, Lei Tie'nin taşınmasını destekliyordu. O sıralarda beş yaşında olan Lei Xiangzhi'yi soracak olursanız, bunlardan ne anlayabilirdi ki? Sonradan, iyi bir kardeşin yapması gerektiği gibi sevgi ve saygı göstermeyi öğrendi ve ilke edindi. Her ne kadar Lei Tie ile olan karmaşık ilişkilerini hesaba katsak da ona karşı zorbalık yapıp, küçük görmeye istekli değildi.
"Beşinci çocuk?" Du Shi kuşkuyla Lei Xiangzhi'ye baktı ama tek kelime bile edemedi.
Lei Daqiang kuvvetsizce sandalyesine yığıldı, "İyi. Madem taşınmak istiyorsun, taşın o zaman."
"Bey!" Du Shi kızgınlıkla ona baktı.
Lei Daqiang görmezden geldi.
Lei Daqiang kararını vermişti, Du Shi'nin zorla şunları söylemekten başka seçeneği yoktu: "Taşınmak istiyorsan, taşınabilirsin. Ama bu evden alacak hiçbir şeyin yok."
Lei Xiangzhi ve Lei Chuntao kaşlarını çattı.
Lei Tie yalnızca Lei Daqiang'a baktı.
Lei Daqiang iç geçirdi ve: "En büyük çocuk, evdeki durumları biliyorsun. Evde gerçekten seninle paylaşacak fazladan bir şey yok. Eğer taşınmak için acelen varsa kardeşlerinle ben, önce içinde yaşamanız için sazdan bir kulübe inşa etmene yardım ederiz. Topu topuna sadece birkaç tane ekilebilir arazi var. Dördüncü ve beşinci çocuk evlendiğinde daha kalabalıklaşacağız, o yüzden sana sadece bir mu[1] çeltik tarlası ve bir mu kurak alan verebiliriz. Para meselesine gelince…"
Zhao Shi, Qian Shi, Lei Xiangren ve Lei Xiangyi, hepsi dikkat kesildi.
Du Shi, Lei Daqiang'ın sözünü keserek duygusuz bir şekilde: "Bey, kafan mı karıştı? Evde para yok" dedi.
Lei Daqiang: "Başta sen bana 20 gümüş Tael vermiştin ve ben bu süre boyunca birazını harcadım. 10 Tael'i duruyor. Sana 2 Tael vereceğim."
Qin Mian içinden alay etti. Sabah, Zhao Shi balık aldığında Du Shi fiyatını sormuştu. Zhao Shi'nin cevabını net bir şekilde duymuştu: 11 Wen. Bu balık yaklaşık iki jindi ve bu da jin başına yaklaşık olarak 5 Wen ediyordu. O halde 20 Tael az para değildi. O ve Lei Tie, evlenirken tören yapmamışlardı ve Lei ailesinde bir aydan fazla bir süredir bir şey olmamıştı, öyleyse 10 gümüş Tael neye harcanmıştı? Özellikle, Du Shi öylesine taşralı bir cimriydi ki Lei ailesinin hiç birikimi olmadığına inanmadı.
O zamanda bile Lei Daqiang hâlâ kendi oğluna karşı hesap kitap tutuyordu. Herkesin önünde Qin Mian, Lei Tie'nin omzunu sıvazlayamadı o yüzden Lei Tie'yi teselli etmek için yavaşça masanın altından bacağına vurdu.
Lei Tie'nin yüz ifadesi her zamanki gibiydi, ruh hali anlaşılmıyordu.
Lei Daqiang beraberinde yüzündeki utancı da atmak istercesine yüzünü sildi. "Ev aletlerine vesaire gelince, fazladan bir şey yok… İki domuzdan biri ay yeni yılında kesilecek, zamanı gelince sana da biraz veririm. Sen ne düşünüyorsun?"
Lei Tie sordu: "Ev nereye inşa edilecek?"
"Bu…" Lei Daqiang kekeledi, "Burada fazladan arazi yok ve gerçekten sana arazi alacak kara gün parası da yok…"
Du Shi bir kahkaha attı ve yavaşça: "En büyük çocuk, en başta tek seferde 20 gümüş Tael verdin. Hiçbirini kendine saklamadığına inanmıyorum."
Sakın bana ağabeyin, babasına verdiği 20 gümüş Tael'i geri vermenin hata olduğunu söyleme! Lei Chuntao o kadar utanmıştı ki neredeyse utancından masanın altına girecekti.
Lei Xiangzhi'nin yüzüne de Du Shi'ye kaşlarını çatarken sıcak basmıştı, "Anne, lütfen uzatma artık."
Lei Tie ayağa kalktı. "Li Zheng'i çağıracağım."
Lei Xiangzhi hemen: "Ağabey, ben çağırırım."
Lei Tie başıyla onayladı. "Sağ ol."
Lei Xiangzhi, Li Zheng'i çağırmaya gittikten sonra salonda kimse konuşmadı. Üç çocuk önceden odada oynamaları için aceleyle getirilmişti. Sessizlik, odadakilerin başlarının üzerine kara bir bulut gibi çökmüştü ve odadaki atmosfer çok kasvetliydi.
Hepsinin arasında, sadece Lei Tie ve Qin Mian sakindi. Lei Tie'nin bakışları donuk ve sakindi, kimse onlarda bir duygu kırıntısı bulamazdı. Qin Mian heyecanını ve mutluluğunu bastırarak, ara ara ifadesiz bir şekilde kapıya bakıyordu.
Çok geçmeden Lei Xiangzhi, Li Zheng'i getirdi.
Köylü aileler, çiftlik işleriyle uğraşırken rahat etmek için duanda giyerlerdi ama Li Zhang, içine gri bir changpao ile üstüne ince, pamuklu siyah bir kruvaze ceket giymişti. Pamuklu kruvaze ceketin üzerine altın iplikle, soylu bir kelime "福[2]" işlenmişti. Emin ve ağır adımlarla ilerledi. Ellili yaşların başında, canlı ve dinç görünüyordu, gözleri kurnazlıkla parlıyordu.
Lei Daqiang ve diğerleri onu selamlamak için kalktılar.
"Li Zheng, seni çağırarak sana da zahmet verdik." dedi Lei Daqiang kibarca ve mahcup bir yüzle.
Lei Tie, Li Zheng'e selam vermek için ellerini kavuşturdu.
Li Zheng başını salladı ve salondakilere göz gezdirdi. Gözleri konuşmaya başlamadan önce bir süreliğine Lei Tie'nin üzerinde oyalandı: "Kardeş Lei çok ciddi konuşuyorsun, bu hafif bir çabadan fazlası değil. Aile mülkünü nasıl paylaşacağınıza gelirsek, eğer kendi aranızda bunu tartıştıysanız, bana sadece kâğıda dökmek kalıyor."
Lei Xiangzhi odasına gitti ve "alimin dört mücevherini"[3] çıkardı. Lei Chuntao akıllıydı; çabucak masayı toparladı.
"Li Zhang, zahmet olmazsa, bu taraftan buyurun." Lei ailesinin en büyük çocuğu görünüşte korkutucu olsa da görgü kurallarını biliyordu ve istikrarlı davranıyordu. Genel olarak, herhangi birinden çok daha iyiydi. Ama ne yazık ki…
Lei Daqiang bir parça rahatsızlık duymuştu ama nedenini bilmiyordu. Bu durum varoluş duyusunun zayıflamasından ötürüydü ama bunu fark etmedi.
Birkaç adım atıp Li Zheng'in yanına oturdu, lafa başlamadan öksürdü: "Li Zheng, nasıl paylaşacağımızı kararlaştırdık. Seni, söylediklerimi yazma zahmetine sokacağım. Müzakeremizden sonra Lei Tie'ye bir mu çeltik tarlası verilmesine karar verildi, konumu… bir mu kurak arazi, bu da…"
Qin Mian geleneksel Çince karakterleri görmek için eğildi. Az çok anlayabiliyordu. Li Zheng kağıda yazıyordu: "Bugün, Lei Daqiang'ın en büyük oğlu Lei Tie, erkek tabakasına[4] girmiştir, ayrı yaşamak için aile mülkünü sulhen bölmüş ve aile reisi Lei Daqiang'ın Lei Tie'ye verdikleri…"
Qin Mian başını salladı. Bu bir aile mülkünü paylaşma belgesi olduğundan ileride çıkabilecek ihtilaflara karşın, tıpkı sözleşmedeki A Tarafı ve B Tarafı gibi iki tarafın kimlikleri de açıkça belirtilmeliydi.
Li Zheng, Lei Daqiang'ı dinliyor ve elinde olmadan başını sallıyordu. Lei Daqiang en büyük oğluna, kendi oğlu gibi davranmıyordu. Bu köyde Lei ailesine ait 12 mu çeltik tarlası ve 8 mu kurak tarlanın olduğunu bilmeyen yoktu. Tüm kardeşler eşit pay alsa bile, Lei Tie'nin payına düşen sadece 2 mu tarla olmamalıydı.
Ayıca, Lei Tie'nin evini yapacak bir arazisi de yoktu. Bunun hiçbir şeyi olmadan bir evliliği bitirmek gibi olduğu söylenebilirdi. Ama iki taraf da buna razı geldiğinden, onun araya girmeye hakkı yoktu. Lei Tie'nin herhangi bir itirazı olmadığını görünce yazdı.
Lei Daqiang yazmayı bitirdikten sonra şunu demeden önce gözden hiçbir şeyi kaçırmamış olduğundan emin olmak için iyice düşündü: "Bu kadar."
Lei Daqiang'ın yanında duran Du Shi, aceleyle şunları söyledi: "Ayrıca, aileyi daha ayırmadığımıza göre en büyük çocuğun karısının parasının da devredilip, bölüşülüp, bir kısmının kendisine verilmesi gerekmez mi?"
"Anne!" Lei Xiangzhi kızardı. "Abimi rahat bırak, hiç parası yok, varsa bile bu onun parası."
"Tasası sana mı düştü!" Dun Shi ona ters ters baktı ve Lei Daqiang'ın üstüne gitti, "Bey."
Lei Daqiang bütün bakışların onun üstünde olduğunu hissetti. "Beşinci çocuk haklı. Aile ayrılığına gelince kararı erkekler verir ve siz kadınlar çenenizi kapalı tutarsınız!" dedi. Du Shi'ye kızgın bir bakış attı.
Onun kızgın olduğunu gören Du Shi'nin endişesi arttı ve başka bir şey söylemedi.
Lei Tie, dediklerinden azıcık bile etkilenmemişti ve alçak bir sesle: "Lütfen şu cümleyi ekleyin --- bugünden tam iki ay sonrasına kadar evli çiftimiz, sebze tarlasından sebze toplayabilir."
Du Shi'nin gözleri yuvalarından fırladı ve ağzı şaşkınlıktan açık kaldı, bir şeyler söylemek istiyordu.
Li Zheng bunu gördü ama görmemiş gibi yaparak, başıyla onayladı: "Evet. İkinize sebze tarlasından pay verilmedi. Sebze tarlasından sebze toplamanızda bir sıkıntı yok." Lei Daqiang'a gülümsedi. Lei Daqiang buna bile razı gelmiyorsa, gelecekte böyle bir insandan uzak durmalıydı.
Lei Daqiang'a sıcak bastı ve tekrar tekrar başını sallayarak, "Elbette, elbette. Yaşlılık işte unutuyoruz; söylemeyi unutmuş olabilirim."
"Ekleyeceğiniz başka bir şey var mı?" Li Zheng'in sorusu iki tarafa da sorulmuş gibiydi ama gözleri, Lei Tie'ye bakıyordu.
Qin Mian, Lei Tie'nin kolunu çekiştirerek, "Aileleri ayırmış olsak bile, yakından akraba olan iki aile olacağız. Kardeş Tie, bence ev işi ve mali durum da dahil olmak üzere, iki tarafın da birbirinin aile işlerine karışmayacağını eklemeliyiz. Ne dersin?"
Lei Tie kafasını salladı ve 'Kardeş Tie' sözünü kafasına kazıdı.
Du Shi anında çığlığı bastı, "En büyük çocuk, aileden ayrılırsan erkek kardeşlerin ve kız kardeşinden sorumlu olmayacağını sanma! Dördüncü, beşinci ve en küçük çocuğun evliliğine destek çıkmak ve beşinci çocuğun öğrenim ücretini karşılamak zorundasın. Aksi halde ayrılmanı kabul etmem!"
Lei Tie: "Evlenen dördüncü, beşinci ya da küçük kız kardeşim olsun, babam bana beş gümüş sikke verirse, birini size veririm. Sizin ailede, benimkinden daha fazla iş gücü olduğundan adil olan bu olur. Baba, söylediklerimin mantıklı olduğunu düşünüyor musun?" dedi.
Qin Mian içinden güldü.
Lei Daqiang sadece başıyla onayladı.
Du Shi tekrar ağzını açmaya niyetlendi ama Lei Xiangzhi ona engel oldu.
Li Zheng tekrar yazdı.
Lei Tie tekrar: "Evli çiftimiz, her ay yaşlıların giderleri için 100 Wen verecek. Ama korkarım ki şu sıralar darda olduğumdan, iki ila üç ay kadar bunu karşılayamayacağım."
Du Shi'nin içi biraz da olsun rahatlamıştı. Ayda 100 Wen alacaktı ki bu da yılda bir gümüş Tael'den fazlasına tekabül ediyordu!
Li Zheng onaylarcasına başını salladı. Lei Tie'nin tüm yönleriyle düşünülmüş, muntazam konuşmasına bakılırsa, bunun üzerinde uzun süre düşünülmüş bir plan olduğu aşikardı. "Lei Tie evlat durumundadır. Evrağa 'Ayda 100 Wen sağlayacak' yazacağım. Son cümleyi yazmama gerek yok, değil mi?"
Lei Daqiang teredütteydi ve alelacele: "Son cümlenin yazılmasına gerek yok, gerek yok. Azar azar almak sorun değil." dedi.
Ardından Li Zheng daha yavaş bir şekilde içeriği baştan sona okudu.
Lei Tie itirazı olmadan, başıyla onayladı.
Lei Daqiang iyi bir eğitim almamıştı, dolayısıyla tepki vermesi biraz zaman aldı.
Kısa bir sürenin ardından: "Sorun yok" dedi.
Belgenin, herkeste birer tane olmak üzere üç nüshası çıkarıldı. Lei Tie, Lei Daqiang ve Li Zheng ayrılmayı tamamlamak için parmak izlerini bastılar.
İş hallolduğunda Lei Tie, Li Zheng'i hemen hemen yarım li[6] boyunca giriş kapısına kadar götürdü, "Çok teşekkürler, Li Zheng. Lei Tie daha sonra teşekkürlerini sunmak için sizi ziyaret edecek."
Yanında duran Qin Mian gülümsedi ve Li Zheng'e "teşekkürler" dedi.
"Git ve güzel bir hayat yaşa." Li Zheng'in diyecek başka bir şeyi yoktu, ellerini arkasında kavuşturdu ve yürürken başını salladı.
Qin Mian tepesindeki parlak gün ışığına baktı ve kendini gülmekten alamadı. Hızlı bir şekilde sordu, "Ne zaman taşınıyoruz?"
Lei Tie cevapladı: "Bugün."
[1] Mu – Tarlalar için kullanılan sınıflandırıcı; hektarın on beşte birine eşit alan birimi.
[2] 福fú – nimet, mutluluk, şans, iyi talih.
[3] – Alimin dört mücevheri, yazı fırçası, mürekkep çubuğu, mürekkep levhası ve kâğıttır.
[4] – Hayatta belli bir durum, aşama veya yere gelmek.
[5] 老幺lǎo yāo – En küçük çocuk.
[6] Li – Eski uzunluk ölçüsü, yaklaşık olarak 500 metre.