Ben bakıcı değilim. Çocuklarıma bakıyorum ama gönüllü olma konusunda hiçbir zaman büyük olmadım, özellikle de hastalarla. Facebook akışlarında nadir görülen çaresiz çocukları görmekten kim hoşlanır? Ya da ölümcül hastalıkları olan insanlar? Her zaman kalbimin acı çekemeyecek kadar zayıf olduğunu düşünmüşümdür. Ancak genellikle olduğu gibi, kaderin başka bir yolu vardı.
Bir Facebook arkadaşım beni kadınların lastik figürinler ve tarifler takas ettiği bir yardım grubuna davet etti. Spam ve saçmaydı. Ancak amaç iyiydi: İnsanlar eşyalarını satıyorlar ve parayı yurtdışındaki çocuklara ve yetişkinlere muameleye yönlendiriyorlar (Güneydoğu Avrupa'da küçük bir ülke olan Sırbistan'da yaşıyorum).
Bir gün haber bültenimde kırmızı bir kitap gördüm ve yeni bir bağımlılık buldum. Kendimi yeniden büyük duygulara kaptırdım. Ve oradaki tek ben değilim. Hepimiz , antik Yunanlıların bahsettiği koşulsuz sevginin (veya hayırseverliğin) en yüksek biçimi olan agape'i bulduk . Başkalarına yardım etmeye başladığınızda böyle bir şey:
Bu kırmızı kitap, 1980'den kalma bir çocuk ansiklopedisiydi. Google, gerçek Google'dan önce. Gezegenler, hayvanlar, kıtalar, insanlık tarihi, her şey hakkında bölümler içeriyordu. İki kişi satın almak istedi. Aynısını sağlam bir şekilde rafta tuttum.
Kör ve sara hastası olan 2 yaşındaki ikiz erkekler için para toplamak için gruba gönderdim. 25 dolara çıktı. Diğer kırmızı ansiklopedi 70 dolara ulaştı ve iki kişi hala teklif veriyordu! Bu yazının altına şunu yazdım:
“Miktarın üçte biri için aynı kitabım var. Lütfen bir bak."
Ve içlerinden biri 70 dolara aldı. İnanamadım! Bu, hayatımda birkaç kez açtığım bir kitap için Sırp bir işçinin haftalık maaşıydı.
Endorfinler bana vurdu. Evin etrafında başka kaç tane değerli nesne yatıyordu? Başka bir hazine arıyordum. Her gün yeni bir nesne gönderiyordum. Bir ay sonra neredeyse aylık bir maaş alacaktım. Eşyadan kurtulup başkalarına yardım ediyordum! Kendimi çok temiz ve kutsanmış hissettim.
Mutlu ve heyecanlı olmak için aşık olmanıza gerek yok. Bir kaç fare tıklamasıyla mutluluğunuzu yaratabilirsiniz. Size ait bir şeyi tek bir dileği olan bir kişiye satmak - sağlıklı olmak.
Sonuçta, iyiliğiniz sadece diğer insanlarla ilgili değil. Psikolojik şeker gibi: İyileştikçe beyninizin biyokimyasını değiştirirsiniz. Nazik olduğunuzda, zevk hormonu olan dopamin salgılar. Mutlu ve heyecanlı hissettiğin için beyin bunu tekrar yapmaya can atar . Başkaları için iyilik yapmaya bağımlı hale gelirsiniz çünkü mutlu duyguyu sürdürmek istersiniz.
Sonuçta insanların bencil doğmadığı ortaya çıktı. Evrim boyunca nezaket, yavruları yetiştirmemize ve grubun daha zayıf üyelerine bakmamıza yardımcı oldu .
Hastalar için bir ay mal sattıktan sonra, daha olumlu hisler hissediyorum. Sanırım bu, psikologların başkalarına yardım ederek elde ettiğiniz "sıcak parıltı" dediği şeydir.
Ama bu sadece bir iyilik yapmakla ilgili değil. Bu da insanlarla ilgili.
O ikizler benim çocuklarım olabilirdi. İki bebeğe hamileydim. 35 yaşında, zaten bir "geriatrik gebelik" idi. Jinekologlar öngörülemez oldukları için ikiz gebelikleri sevmezler. Otizmden, kromozom kusurlarından ve erken doğumdan korkuyordum. Erken doğuma girmem durumunda haftaları sayıyor ve bebeklerin hangi organı geliştirdiğini hatırlatıyordum.
Facebook grubunda o gün iki kıvırcık saçlı melek gördüm. Bir düzine teşhisle, az sayıda kuruma sahip fakir bir ülkede bağımsız insanlar olma şansları nedir? Kendimi ilaçlarla doldurmasaydım çocuklarım da aynı kadere sahip olabilirdi. Sistem onlara yardım edemezse, yapacaktım.
Öylece oturup etrafınızdaki insanlar acı çekmiyormuş gibi davranamazsınız. Kendini onların sefaletinden kurtarmazsın çünkü üzülmeyi sevmiyorsun. Üzüntünüz onların sağlık durumuyla karşılaştırılamaz.
Birisi için neler yapabileceğinize odaklanırsanız, olumsuz duyguların üstesinden gelirsiniz. Durumlarıyla ilgili üzüntünüz, her gün yaşadıklarıyla kıyaslanamaz. Yani, her şeyi olduğu gibi kabul ediyor ve onlar hakkında fazla düşünmüyorsunuz. Sen sadece rol yap. Bu psikolojik araca radikal kabul denir . Bunu Bugün Psikoloji için yorumlayan Dr. Susan Biali Haas şöyle diyor:
"Bu, bu noktada herhangi bir şeyi düzeltmek veya değiştirmek zorunda olmakla ilgili değil. Bu sadece, anı farklı bir şekilde atlatmanıza yardımcı olmak için yargılamadan olanı kabul etmekle ilgilidir. "
Ve her şeyi iyi niyetle yaşarsınız. Başkalarına yardım etmek katartiktir. Devam etmek isteyeceğiniz bir ihtiyaç haline geliyor. Ve sonra aşkınız başkalarına da yayılır.
Serebral palsili 5 yaşındaki bir çocuğun resmini gördüm ve ona oğlumun kıyafetlerini ve botlarını gönderdim. Ertesi gün annesi bana bir mesaj bıraktı. Küçük, kirli bir kasabada yaşayan, işi olmayan bekar bir anne:
"Çok teşekkür ederim! Tanrı seni korusun!"
Hm, Tanrım… agnostik olduğumu mu söylüyorum? Ben pek bir şey yapmadım.
Gerçekten hiçbir şey. Senin yerinde olabilirdim. "
Partnerimden ayrılsaydım bekar bir anne olabilirdim. Çocuklarım bir şartla doğmuş olabilir. Bize kim bakacak? Orada olmamama sadece şans ve iyi bir gen kombinasyonu yardımcı oldu.
Bu grupta olağanüstü insanlar gördüm. Oğlu kanser olan bir kadın başka bir hasta çocuğa para bağışladı. Evde sıkıntısı yokmuş gibi, başka birine de yardım etmek istedi. O, psikologların “ yaralı şifacı ” dediği şeydir . Başkalarına yardım ederseniz, bundan da yararlanırsınız. Başkalarına yardım etmek seni iyileştirir.
Yardım grubu kinizmimi yumuşattı. Başkalarıyla özdeşleştikçe, insanların düşündüğünüzden daha fazlasını yapabileceklerini fark edersiniz.
Gruptaki kadınların çoğu ayda 400 dolara çalışıyor. Ve paralarını hayır işleri için bir saç stiline harcıyorlar.
Grup sizi o kadar çok emer ki bu tekliflerden alabileceğiniz her şeyi satın alırsınız: kitaplar, giysiler, birinin doğum günü hediyesi, hatta Noel pencere dekorasyonu. Ve insanlar sevdikleri eşyalarını satıyor: bir motosiklet, taşradaki bir büyükbabanın evi, hatta alyanslar. Bilinmeyen bir çocuğun hayatı, bu nesnelerin getirdiği anılardan daha değerlidir.
Beslemede gezinirken bu bağışçılar için üzülüyorsunuz. Saldırganlık, cehalet ve hırsızlıkla dolu yozlaşmış bir sistemde daha iyi bir yaşam için pek şansları yok. Ve hala iyi niyetleri var. Onlar için nazik olmak, ahlaki bir kendini koruma meselesidir. Ve onlar için de hissediyorsun.
Diğer insanlar nazik davrandıkça, onları daha çok seversiniz. Bu yabancılarla, her seferinde bir çocuğun geleceğini değiştirebilirsiniz. Ve hayata karşı sağlıklı bir tutum benimsersiniz.
Neil Burton MD diyor ağzı açık Eğer fedakârlık yoluyla ifade herkes için faydalıdır:
"Özgecilik daha iyi zihinsel ve fiziksel sağlık ve daha uzun ömürle ilişkilendirilmiştir (…) Agape, bizi koruyan, sürdüren ve zenginleştiren psikolojik, sosyal ve aslında çevresel dokuyu oluşturmaya ve sürdürmeye yardımcı olur."
O zaman kim hastalara ve fakirlere yardım etmek istemez ki?
Başlangıçta iyilikten yararlanmak istedim. Bir Excel sayfası hazırladım ve yardım ettiğim kişiyi, sattığım nesneyi ve ne kadar kazandığını yazdım. Ama zamanla bu mükemmelliği unuttum. Daha minimalist bir stile sahip olma arzumdan, 3 ay sonra bile bir şey satmak için sabırsızlanan biri oldum.
Hayır işleri yoluyla başkalarını sevdikçe, birkaç şekilde ödül alırsınız:
Altı yıl sonra ilk kez geri döndüm. Bunu ne kadar zamandır beklediğimi size anlatamam.
İnsanlara şans verme konusunda hayatta biraz geç kalındığına inanıyorum. Cömertçe.
Her 1 Ocak'ta, doğum günlerinde, bir sömestirin başlangıcında, ayın 1'inde, Pazartesi sabahı veya diğer keyfi belirteçlerde, dünyanın her yerinden sayısız insan, şimdi olduğu gibi, bir araya geleceğini ilan ediyor. Bundan böyle her şey farklı olacak.
Kendini sevmeyi ve kendini iyileştirmeyi uygulamanın birçok yolu vardır. Bilinçli rüya görme bunlardan biridir.
Yıllar önce sevimsiz bir kendi kendine yardım blogunda yazmaya başladım. Beğeniler için peynir yazdım.
Holly Riordan 1. Bazen insanlar gücün gerçekte ne anlama geldiğini yanlış anlar.