işte bu Paskalya Pazarı açık bir şekilde tasarlanmıştır ve ne yazık ki, Koy henüz bu ruttan çıkacak gibi görünmüyor. Başlıkta tatilde yer alabilir, ancak gerçekten kiliseden sonra yemek yiyemeyeceğiniz herhangi bir zorunlu aile toplantısı ile ilgili olabilir. (Ağustos’ta yakınınızdaki bir tiyatroya gelmesi bu yüzden önemli değil.) Kültürel olarak, film daha spesifiktir, tartışmaları, tuhaflıkları ve Filipinli-Amerikalı aile hayatının savurganlıklarını yakalar – Koy’s filminde de ortak bir konudur. ayağa kalk. Sahnede, tüm ailesini temsil ediyor, renkli tek kişilik bir gösteride onların seslerini ve kişiliklerini taklit ediyor. Burada, bu karizma büyük bir oyuncu kadrosuna yayılıyor ve bu da adamın kendisini karşılaştırmaya göre daha az ilginç kılıyor. Film bile bunu biliyor gibi görünüyor, Koy’a bağlamda pek bir anlam ifade etmeyen bir stand-up sahnesi veriyor – ama yapmak filme çok ihtiyaç duyulan enerjiyi enjekte edin.
Ve Koy’un ekrandaki ikinci kişiliği Joe Valencia, oyuncunun kendisine ya da en azından onun bir versiyonuna çok benziyor. Yorgun ve çalışkan, genç oğlu Joe Jr. (Brandon Wardell) için orada olmak için elinden gelenin en iyisini yapar, ancak nadiren başarılı olur. Erken bir sahne, Joe’nun, Joe Jr.’ın berbat notlarını tartıştığı bir veli-öğretmen konferansına gelmek için mücadele ettiğini ve başarısız olduğunu gösteriyor. Eski karısı (Carly Pope) pek anlayışlı değil. Bu boku her zaman çekiyor.
Doksanlı yılların aile filminden fırlamış gibi bir baba olmak yetmezmiş gibi, Joe da güvensizliklerini katı bir görev yöneticisi görünümünün arkasına saklayan annesi Susan’ın (Lydia Gaston) sürekli baskısı altındadır. Film, bunun Filipinli bir şey olduğunu açıklıyor, tıpkı kanlı teyzeler, karaoke partileri, Lou Diamond Phillips ve odanın içinde gözleriyle sizi takip ediyormuş gibi görünen Santo Niño’nun ürkütücü heykelleri gibi. Paskalya Pazarı bilenler için şakalar ve tecrübesizler için açıklamalar arasında iğneye iplik geçirmeye çalışır, çoğu zaman hata yapma riskiyle karşı karşıya kalır. (Bir noktada, destekleyici oyuncu Eva Noblezada, traşlanmış buz tatlısı halo-halo’nun Filipin kültürünü özetlediğini açıklıyor: “Ekstra, çok fazla yığılmış.”)
Eski püskü baba şakalarının sevecen bir kaynağı olan Joe, Junior ile Los Angeles’tan Daly City, CA’nın Filipinli yerleşim bölgesine gittiklerinde, filmin daha tuhaf destekleyici karakterleri tarafından gölgede bırakılır. aile ile bir tatil ziyareti için. Bunların başında, Joe’nun kendisine tasarımcı ayakkabı bağcıkları üzerinde bir taco kamyonu ve sözde “Hype Truck” için renkli bir boya işi yapması için verdiği 20.000 doları havaya uçuran zavallı kuzeni Eugene (Eugene Cordero) var. Bu, Eugene’i küçük çaplı gangster Dev Deluxe’ün (Asif Ali) küçücük gazabından kurtarmak için tek bir öğleden sonra 40 bin doları kazıma yarışıyla ilgili çılgın bir alt konuyu ateşler. Eugene’in planı, bir zamanlar boksör Manny Paquiao’ya ait olan çalıntı bir çift boks eldivenini çıkarmaktır. Joe bir şartla yardım etmeyi kabul eder: Eldivenler Sahip olmak bir Filipinliye gitmek için.
Her zaman derin kadro MVP’si olan Tiffany Haddish, o zamandan beri polis olan ve eski erkek arkadaşını onun yerine koymak için yeni keşfettiği yeteneğinin tadını çıkaran Joe’nun eski sevgilisi olarak küçük bir rolle filmin en büyük kahkahalarından bazılarını sağlıyor. Diğer şeyler de işe yarıyor: Joe, bira ticareti yapan bir satıcı olarak bugüne kadarki en başarılı çalışmasından kurtulamıyor ve film, insanların onun sloganını ona tekrar etmelerine kibarca tolerans göstererek ondan çok yol kat ediyor. Bununla birlikte, genel olarak, mizah, göbek kahkahasından daha şaşkın bir sırıtmadır. Koy’u benzersiz bir komedi varlığı yapan aynı şeyler – onun uyumluluğu, arsız duygusallığı – aynı zamanda onu çağdaş film komedileri ve aksiyona verilen önem için garip bir uyum haline getiriyor. (Silah oyunu ne zaman bir Hollywood stüdyo komedisi için ön koşul haline geldi?) İşte burada üretken yönetmen Jay Chandrasekhar (Süper Askerler), aynı zamanda Joe’nun menajeri olarak küçük bir rolde görünen, Paskalya Pazarı biraz oomph.
Ancak, filmin kültürel olarak en belirgin mesajı da dahil olmak üzere, en gerçek hissettiren kısımlar, maudlin kısımlarıdır: Çocukların ebeveynlerinin fedakarlıklarını anlamaları ve Noblezada’nın dediği gibi, babaları özlediğinde “küçük kaltaklar” olmamalıdır. bir parça buluşması ya da her neyse. Bu, empanadas, adobo, lechon ve pancit palabok ile inleyen masaların üzerinde gezinen çekimlerden daha fazlası, Filipinli-Amerikalı aile deneyimini oluşturan karmaşık suçluluk, kızgınlık, şükran ve besleme karışımı hakkında bir şeyler söylüyor.
Jo Koy’un akrabalarını sevdiği ve dünyanın bunu bilmesini istediği açık. Sadece onun tarzı, geleneksel bir çok kameralı sitcom’un daha ciddi sınırları içinde daha iyi sunulabilirdi. Karakteri, akşam yemeği için zamanında evde olduğu düzenli bir iş için özlem duyuyor ve Hollywood’a bilinçaltı bir yalvarış gibi okunuyor ve filmin sonunu dilek yerine getirme gibi hissettiriyor. Umarım oradaki bazı stüdyo yöneticileri ipucu alır.