Mark Twain, “Eğer her zaman doğruyu söylersen, hiçbir zaman bir şey hatırlamamalısın.” Dedi. Bu, mümkün olan her zaman çocuklarımıza yalan söylemekten kaçınmanın tek sebebidir..
Bir anne olarak, çocuklarıma oldukça düzenli bir şekilde yalan söylemeye başladım. “Hiç dondurma kalmadı mı?” “Yarın doktora gittiğimde bir atış yapmalı mıyım?” “Diş perisi gerçek mi?” “Dün gece ne yapıyordun ki bu tüm gürültüyü yaptı ?!” “ Lisede içtiniz mi? ”
Ve sadece sordukları sorular değil, onlara neye inandığımı onlara anlatmamı temptendir. Diğer anlar da var. İlgilenebilir misin?
- Aslında doğru olmayan bir iltifat vererek kendine güven oluşturmak isteyen?
- Bir aile üyesi gibi davranarak onları acıdan korumak, hasta olduklarında iyi olur.?
- İlk etapta duyulmaması gereken şeyleri açıklamak zorunda kalmadan, bir yetişkin sohbetinin yapılmasını istemek?
- Onları oynamaya ve ayrılmaya bırakmaya çalışmak için, onları yapmak gibi davranmak, gerçekten onlarsız bırakmak?
- Başka?
Tamamen anladım. Sadece kendi hayatımızı kolaylaştırmak için yalan söylemiyoruz, çocuklarımıza yardım ettiğimize inanıyoruz. Ama Mark Twain’in uyardığı gibi – yakalanacağız. Her seferinde değil, kesinlikle, ama sonunda anlamaya çalışırlar. Göreceli ölür ya da hayatlarını kurtarmak için çizemediklerini ya da asla onlar olmadan asla terkedemeyeceğimizin farkına varırlar, sadece istediğimiz şeyi yapmaları için onları manipüle ediyorduk..
Ve sonra iki yeni sorunumuz var ve bu küçüklerin herhangi birine göre çözmek çok daha zordur..
- Artık bize tamamen güvenmiyorlar.
- Bize yalan söylemek konusunda hiç kötü hissetmiyorlar..
Çocuklarımıza yalan söylemenin, söylediklerimize asla inanmayacağı anlamına gelmez demiyorum. Emin olmadıklarını söylüyorum, bazı şüphelerimiz var. Örneğin, gençlere, onları her zaman istedikleri yerden eve götüreceğimi söyledim – yapmaları gereken tek şey metin. Eve giderken sarhoş olurlarsa, polisleri partide aramayacağım – güvenli bir eve gitmek isteyen herkesi sürüyorum.
Bu 16 yaşındaki bir çocuğa inanmak zor bir şey ve arkadaşlarınızı ikna etmek daha da zor. Çocuğum bana güvenebileceğine gerçekten inanabiliyor olmalı, özellikle de arkadaşlarına da güvenmeye çalışıyorsa. Yani, “Sana yalan söylemiyorum” dediğimde, bana güvenebilirsin, bunu bilmek zorunda..
Çocuklarımızı her seferinde doğruyu söylemenin de aynısını yapacağı anlamına gelmediğini söylemiyorum. Başlamazlar. Ebeveynlere yalan söylemek, çocukların farklı yaşlarda farklı nedenlerle tekrar tekrar denemeleridir. Ama anladıktan sonra bunu onlara yapıyoruz? Ailemizde kabul edilemez olduğunu söylemek çok daha zor.
Öyleyse, onlara ne istediklerini sorduğumuzda ne yapmamız gerekiyor? Bu inanılmaz derecede yararlı ve dürüst cevaplarla doğruyu söyle:
- “Bu senin işin değil, tatlım.”
- “Şu anda buna cevap vermeyeceğim.”
- “Üzgünüm, uygunsuz bir konu.”
- “Bunun hakkında konuşmak istemiyorum.”
Çocuklarımıza her şeyi anlatmak zorunda değiliz. Çocuklarımıza her şeyi anlatmamalıyız! Ama onlara yalan mı? Peki, çözdüğünden daha fazla sorun çıkarır.
Deborah Gilboa, Pittsburgh-bölgesi aile hekimi, dört çocuğun annesi ve “Nefret Ettiğiniz Ebeveyn Olmaksızın İstediğiniz Davranışları Getirin” de dahil olmak üzere çok sayıda kitabın yazarıdır..