Tek Partili Özellikler, Çeşitleri, Avantajları ve Dezavantajları
tek parti İktidara ulaşma seçenekleri olan tek bir partinin olduğu siyasal sistemdir. Bu, mevcut tek parti olduğu anlamına gelmez, ancak birkaç tane olsa bile, tüm kamu ve devlet idarelerini seçimlerin kazanmasını imkansız kılacak şekilde işgal etti..
Aslında, valilerin kendilerinin bu seçimlere kimin dayanabileceği konusunda son sözlerinin olduğu durumlar var. Diktatörlüklerde olanlardan farklı olarak, tek bir partinin olduğu ülkelerde seçimler var ve genelde parlamentolarda muhalefet temsilcileri var.
Bu davaların çoğunda muhalefet referans oldu ya da rejimin kendisini tamamen demokratik olarak ilan etmesi için bir bahane oldu. Bu bağlamda, çeşitli unipartidismo türleri vardır: 20. yüzyılda İtalya'da görünen faşistten, Doğu Avrupa Marksistlerine ve diğer yerlere.
Bunun seçilen siyasal sistem olma ihtiyacına ilişkin teorik gerekçeler, onu sürdüren ideolojilere bağlı olarak değişir. Her durumda, tek partili rejimlerin çoğu diktatörlük olarak değerlendirilmekten bir adım ötede.
Aynı şekilde, bu tipteki diğer rejimler doğrudan diktatörlük haline geldi. Buna bir örnek yukarıda bahsedilen İtalyan örneğidir; bu, parti genel meclis çoğunluklarının bir sonucu olarak kuralları değiştirdiğinde oldu.
indeks
- 1 Tarihçesi
- 2 Tek parti sisteminin özellikleri
- 2.1 Düzenli seçimler
- 2.2 Kurumların toplam kontrolü
- 3 Tek parti sistem çeşitleri
- 3.1 Bir Marksist-Leninist parti
- 3.2 Faşist bir parti
- 3.3 Milliyetçi parti
- 3.4 Baskınlığa göre bir parti
- 4 Avantajlar ve dezavantajlar
- 5 Kaynakça
tarih
Diktatörlükler insan kadar eski olsa da, tek parti sistemi yirminci yüzyıla kadar görünmüyor ya da en azından bu konuda teorik değil..
Bu geç görünmenin sebebi, siyasi partilerin varlığının gerekli olması ve unipartidismo'nun gerçekleşebilmesi için gerekli olması ve bunlar tarihte oldukça yeni olmalarından kaynaklanmaktadır..
Bazı tarihçiler için daha önce bazı küçük ölçekli örnekler olmasına rağmen, İtalya Ulusal Faşist Partisi bu sistemin başlatıcısı olarak belirtiliyor..
Bu parti 1921’de iktidara geldi ve yakında tüm siyasi ve sosyal kontrolün kontrolünü ele geçirdi; II. Dünya Savaşı'nda Hitler'in müttefik diktatörlüğüne yol açtı.
Sık sık, devrimler ya da sömürgeci güçlerin bağımsızlığı, tek partili sistemlerin kökeni olmuştur. İlk durumda, devrimin galipleri daha sonra hüküm sürecek ve diğer muhaliflere izin vermeyecek olan partiyi kurdular ya da o kadar güçlü oldular ki hiç kimse onları gölgede bırakmayacaktı..
Bağımsızlık durumunda, benzer bir şey olur. Aynı liderlerin liderleri genellikle kendilerini daha sonra iktidarda sürdürürler. Bazı Avrasya cumhuriyetlerinde, SSCB'den bağımsız olduktan sonra Özbekistan gibi tek partili rejimlere yol açan son örnekler var..
Unipartidismo'nun özellikleri
Bazı ortak özelliklere sahip olmalarına rağmen, çeşitli tek partili sistemler vardır. Birincisi, rejime adını veren şey: yönetebilecek tek bir parti var.
Düzenli seçimler
Diktatörlüklerin aksine, seçimler düzenli olarak yapılır ancak başka bir partinin kazanma şansı yoktur. Prensip olarak, vatandaş haklarının kaybını varsaymak zorunda değiller, ancak pratikte bunun gerçekleşmesi çok yaygın.
Bazen döngü bozulur ve birkaç on yıl sonra tek parti yenilir; 75 yıl iktidarda kaldıktan sonra Meksika PRI’sı için.
Diğer durumlarda, Avrupa’daki Berlin Duvarı’nın yıkılmasından ve bölgedeki komünist partilerin iktidarının kaybından sonra olduğu gibi sadece şiddet sistemi yıkıyor.
Kurumların tam kontrolü
Bir diğer ortak özellik ise, benzersiz partilerin, ulusun bütün sosyal, politik ve ekonomik alanlarını kontrol altına alması, bir şeyi diğeriyle karıştırmasıdır. Mussolini iktidara geldikten sonra İtalya'yı yeniden keşfetmeye çalıştı ve aynısı İspanya'da Franco'yu denedi.
Kurumların bu toplam kontrolü, seçimlerin yapıldığı ülkelerdeki partilerin direnişini açıklayan anahtarlardan biridir..
Sübvansiyon ve hibeler sunan ajanstan, kamu medyasına kontrol, rakipleri ile karşılaştırmalı üstünlük sağlıyor..
Bu, seçim otoritesinin (aynı zamanda onların ellerinde) tehlikeli olduğunu düşündüğü adayları veto edebileceği durumları da içermez..
Tek parti sistem çeşitleri
Bir Marksist-Leninist parti
Muhtemelen, 20. yüzyılın ikinci on yılından bu yana dünyada en fazla genişleyen tek partili rejimin türü olmuştur..
Bu eyaletlerde izin verilen tek parti, bazen daha geniş sol koalisyonların bir parçası olmasına rağmen, komünisttir. Bugün hala bu programı takip eden beş ülke bulabilirsiniz: Çin, Kuzey Kore, Küba, Laos ve Vietnam.
Yere bağlı olarak küçük farklılıklar vardır. Bazılarında - çoğunlukta - sadece bir yasal parti vardı, bazılarında ise daha fazlası olabilirdi..
Örneğin, Çin'de 8 adede kadar yasal parti var, ancak Komünist Partinin seçim için ayakta durma yetkisini kabul etmek zorundalar..
Klasik Leninizmin tekdüzelliği savunmak için teorik olarak gerekçelendirmesi, siyasi partilerin insanları gerçekten temsil etmediği, ancak yalnızca kendi çıkarlarını ve ekonomik seçkinlerin haklarını savunduğu inancıdır. Bu böyledir ve bir zamanlar artık bir sınıf farkı olmazsa, ülke için gerekli değildir..
Devletin farklı alanlarını düzenlemek ve koordine etmek için bir tür yapıya ihtiyaç duyulduğundan yalnızca Komünist Parti korunur. Ayrıca, tek bir sınıfın temsilcisi olarak tüm vatandaşları temsil etmesi beklenir..
Faşist parti
Tarihte öne çıkan üç faşist tek taraflılık olgusu var. Bunlardan ilki, İtalya'da söz konusu Faşist Parti olup, iktidara geldiği anda, vatandaşlarının yararına olan hakları azaltan yasaları değiştirmeye başladı..
İkinci vaka ise Almanya'daki Nazilerin durumu. Hitler seçimlerle meclise geldi ve kazanan olmamasına rağmen, diğer partilerin zayıflığı ve iktidarla yakalanma zamanının yasalarından faydalandı..
Kısa süre sonra bazı sol muhalifleri yasaklamaya başladı ve nihayetinde oluşumların geri kalanının gönüllü olarak çözülmesini sağladı. 1933’den itibaren yeni parti oluşturulması yasaklandı.
İspanya'da durum farklıydı. Falange’in İç Savaş sırasında Franco’yu desteklemesine ve onun ideolojisinde tek partili bir sistem oluşturma fikrinin gelmesine rağmen, neredeyse tamamen kişiselci ve seçimsiz bir rejim oldu..
Üç dava, otoriter diktatörlüklere çok çabuk yol açan ortak bir durumdu, bu nedenle tek partili sistemler olmayı bıraktılar.
Onların gerekçeleri benzerdi: milliyetçi gerekçelerden ve dış ve iç düşmanla yüzleşmek zorunda kalmak (diğer taraflara bu “düşmanın” bir parçası olarak işaret etmek), görüntü ve benzetmede yeni bir Devlet yaratma niyeti Farklı düşüncelere yer bırakmadan ideolojisi.
Milliyetçi parti
Faşistlerde de var olan ideoloji olan milliyetçi unipartidismo, birçok yeni bağımsız ulusun veya dış düşmanlara karşı mücadelelerin tipik özelliğidir..
En yaygın örnek, Irak’ı uzun yıllardır tek başına yöneten Arap sosyalizminin örneği olabilir..
Baskınlığa göre bir parti
Daha önce de belirtildiği gibi, geri kalan tarafların tek parti sisteminden bahsetmelerinin yasaklanması gerekli değildir..
Birkaç politik oluşumun olduğu ülkelerde, tek parti sistemi olarak adlandırılan konu baskın. Yani, taraflardan birinin o kadar etkisi var ki, uygulamada yönetim imkânı olan tek kişi haline geliyor.
PRI örneğinin yanı sıra, mevcut Rusya'nın bu tür bir rejime doğru yöneldiği de düşünülebilir..
Saf bir unipartidismo olmadan, evet, bu rejime cevap veren özelliklerinin birçoğuna, özellikle eğitim yapısını ulusal seviyeye kadar birleştirme becerisine sahip..
Avantajlar ve dezavantajlar
Unipartidismo savunucuları, ülkeyi iç ayrılıklar olmadan daha iyi organize eden bir sistem olduğunu göstermektedir. Ayrıca, insanların belirli yönleri seçmeye hazır olmadıklarına ve diğer uzmanların bunu yapmasına izin vermenin en iyisi olduğuna inanıyorlar..
Net avantajlar elde edenler, iktidar partisiyle ilgili olan ve diğerlerine karşı ayrıcalıklı bir tabaka haline gelenler.
Dezavantajları göz önüne alındığında, en açık olanı, bu sistemlerin tam bir diktatörlüğe doğru çok kolay kayabileceğidir..
Benzer şekilde, bazı sosyal desteği sürdürmenin bir yolu olduğu için, anın liderinin kişilik kültüne girmek oldukça yaygındır..
Son olarak, bu sistemler nüfusun gerçek sorunları hakkında bir miktar tecritten muzdariptir.
referanslar
- Eumed. Bir parti. Eumed.net sitesinden alındı
- Silva Bascuñán, Alejandro. Anayasal hukuk antlaşması: İlkeler kuvvetleri ve siyasi rejimler. Books.google.es adresinden kurtarıldı
- Arnoletto. Eduardo Jorge Bir parti. Leyderecho.org sitesinden alındı
- Uluslararası Sosyal Bilimler Ansiklopedisi. Tek Partili Devletler. Encyclopedia.com adresinden alındı
- Ranker.com. Tek Partili Devlet Tarafından Yönetilen Ülkeler. Ranker.com sitesinden alındı
- Solungaç, Graeme. Tek Parti Sisteminin Çöküşü: Komünistin Dağılması. Books.google.es adresinden kurtarıldı
- BBC Dünya Servisi. Bir Parti Devletleri. Bbc.co.uk sitesinden alındı.
- Beatriz Magaloni, Ruth Kricheli. Siyasal Düzen ve Tek Parti Kuralı. Cddrl.fsi.stanford.edu adresinden alındı