Şimdi Siem Reap tuk-tuk sürücüsü ve karısı aylık yaklaşık 500 dolarlık geri ödeme yapmak için mücadele ediyor.
"Ödeme kapasitemiz yok, bu yüzden ödemeleri kaçırdık" diyen Sam, takma ad kullanmak isteyen Sam, El Cezire'ye verdiği demeçte. "Faizin sadece küçük bir kısmını ödeyebildik."
Sam ve ailesi yalnız değil.
Kamboçya'nın geleneksel bankacılıktan dışlanan insanlara finansal hizmetler sunarak yoksulluğu hafiflettiğini iddia eden mikrofinansman sektörü, Uluslararası Finans Kurumu'nun gözlemcisi, kurumun mikrofinans borç verenleri finanse etmesinin yerel topluluklara "ciddi zarar" verdiği yönündeki şikayetleri araştırdığı için inceleme altında.
Kamboçya İnsan Haklarının Geliştirilmesi ve Savunulması Birliği (LICADHO) ve iki yerel savunma grubu olan Adil Kamboçya (AK), Dünya Bankası'nın kardeş örgütünü "hayatları yok eden ve toplulukları mahveden" "pervasız yatırımlar" yapmakla suçladı.
IFC'nin Uyum Danışmanı Ombudsmanı'nın (CAO) bu ayın başlarında incelenmek üzere kabul ettiği şikayet, finans kurumunun son beş yılda altı Kamboçyalı borç verene "performans standartlarına uyumu sağlamak için durum tespiti yapma ve projeleri denetleme" yükümlülüğünü yerine getirmeden 400 milyon dolar sağladığını iddia ediyor.
STK'lar, durum tespiti eksikliğinin, çocuk işçiliğine ve ailelerin evlerini ve topraklarını satmaya zorlanmasına neden olan aşırı borçluluğu körüklediğini söylüyor.
Sam ve karısı gibi birçok borçlu için, mali sıkıntıları bir borç vereni ziyaret etmeden önce başlamıştı.
Koronavirüs salgınından önce, Sam günde 13-15 dolar kazandı ve karısı 2-5 dolar kazandı. Özellikle iyi bir günde, çift toplamda 40 dolara kadar çıkabilir.
Pandemi sırasında turistler gelmeyi bıraktığında, Sam'in geliri kurudu ve karısı bir güzellik salonundaki işini kaybetti.
"COVID sırasında bazı günler hiçbir şey yapmadım ve bazı günler 2,5 ila 5 dolar arasındaydı."
Aynı zamanda bankaya ödeme yapmak ve ailesini beslemek için mücadele eden 33 yaşındaki Sam, 2020'de yasadışı çalışmak için Tayland'a gitti. Ancak bir meyve fabrikasında iş bulduktan sonraki birkaç ay içinde iş kurudu ve eve dönmek zorunda kaldı.
"Banka sadece para için bize baskı yapmaya geliyor" dedi ve bankanın sahip olduğu bazı arazileri satmasını önerdiğini de sözlerine ekledi. "Paranın nerede olduğu umurlarında değil."
Sam, "Bizimle tartıştılar, arazinin fotoğraflarını çektiler ve kimsenin ilgilenip ilgilenmediğini görmek için reklam verdiler, böylece bankayı satabilir ve geri ödeyebiliriz" diye ekledi.
Sam'in komşularının çoğu da benzer bir durumda.
Siem Reap'te bir köy şefi olan Ta Nou, yaklaşık 600 kişilik topluluğundaki konutların yaklaşık yüzde 90'ının bir mikro borç verme kurumundan borç para aldığını söyledi.
Bazı borçlular o zamandan beri Tayland'da çalışmaya gittiklerini, bir ailenin borçlarını karşılamak için evlerini satışa çıkardığını söyledi.
"Onlara üzülüyorum ve acıyorum," diyen Nou, takma ad kullanmak istedi.
2019'dan beri LICADHO, AK ve diğer STK'lar Kamboçya'daki aşırı borçluluk sorununu araştırıyor.
"Sektörün neden olduğu ciddi insan hakları ihlalleri yıllardır devam ediyor ve şikayette verilen ayrıntılı bilgilerin IFC'ye bir uyandırma çağrısı olarak hizmet edeceğini umuyoruz" dedi Adil Kamboçya İcra Direktörü Eang Vuthy, Mayıs ayında yaptığı açıklamada.
CAO davalarında, LICADHO ve EC, iddialarla ilgili daha fazla soruşturmaya yol açacak bir anlaşmazlık çözüm süreci veya bir uyum değerlendirmesi seçme seçeneğine sahiptir.
IFC, Kamboçya'daki mikrofinans sektörünün gelirleri artırdığını, istihdam yarattığını ve insanların işlerini genişletmelerine yardımcı olduğunu, ancak "borçlulukla ilgili meşru endişeleri" kabul ettiğini söyledi.
Bir sözcü, "Kamboçya'da, çoklu borçlanma ve sürdürülemez borç seviyeleri durumlarından kaçınmaya yardımcı olmak ve agresif borç verme uygulamalarını ortadan kaldırmaya yardımcı olacak bilgiler sağlamak için bir kredi bürosu kurmak için Kamboçya Ulusal Bankası ile birlikte çalıştık" dedi.
"IFC, şikayetin CAO'nun sürecinin bir parçası olarak ilerlemesi durumunda CAO ve diğer paydaşlarla verimli bir diyaloğu memnuniyetle karşılamaktadır."