Z00 yıllık ordu mutfağı. Bölüm 2. Majesteleri Konserve Et
Ordu mutfağından bahsetmişken, er ya da geç konserve yemeğine herhangi bir dikkat gelir. Onlar olmadan, uzun bir doğaya sahip askeri eylemler genellikle gerçekçi değildi. İmparatorlukların genişlemesi, fetih ve yeni toprakların keşfi ... vb.
Ve dahası, yanınızda daha fazla yiyecek taşımak zorundasınız.
Tanınmış bir komşuyu fethetmek için gittiğinizde iyi olur, onun nerede soyulabileceğinizi tam olarak bildiği şehirleri ve köyleri bilir. Ve eğer "ufkun ötesinde"?
Prensip olarak, Roma lejyonlarının kendileri peşinde koştukları sürülere canlı konserve de denebilir. Veya kendinden tahrikli et rasyonları. Her durumda, et olmadan, savaş bir şekilde kötü anlaşılmıştır. Etli bir hediye değil, et olmadan çok özlem ve üzüntüdür.
En eski konserve yemekleri konserve sığır eti, sarsıntılı, kurutulmuş ve kurutulmuş balıktır. Yağ. Tuzlu ve tütsülenmiş. Protein ana kaynakları. Çünkü yulaf lapası üzerinde, biraz suyla pişirilmiş, kötü savaşmak için. Romalılar tarafından kanıtlanmış. Ve modern şartlarda, zeytin, rutabaga, peynir ve şarabın restore edilmesine rağmen ete ihtiyacınız var. Persia uzak olsa bile Kartaca'yı bile asabilirsiniz.
Yiyecek ve su olurdu.
Yüzyıllar boyunca, uygar dünyadaki yiyecekleri korumanın tek yolu tuzlama ve kurutmadır. Böylece kurutulmuş domuz ve keçi etli el arabaları ve el arabaları, kurutulmuş balık, sebze, un ve diğer askeri malzemeler yürüyüş ordusuna gitti. Boğalar arabalara takıldı. Bugün boğa taslak ekipmanı, yarın ... Yarın farklı bir uyum olabilir. Boğa için daha az hoş.
Ortaçağ askerlerinin masası, bilirsin, öyleydi.
19. yüzyılda her şey değişti. Mısır kampanyası sırasında bol miktarda tuzlu ve kurutulmuş "lezzetler" olan İmparator Napolyon, Büyük Seferde ordusunun çok iyi bir diyet yapması gerektiği konusunda endişeliydi. Ve bu konuları şaşırttı.
Ve isimler tarihe geçti.
İlk isim Nicolas Upper.
Küçük Alman duklarından birinin mahkemesinde eski usta şefi, ustasının harabesinde hesaplandı ve Fransa'ya döndü, Bonaparte'nin mücadelesini kabul etti ve kazandı.
Evet, Üst askeri kampanyalar için pek uygun olmayan orijinal olarak cam kaplar kullandı, ancak yine de ürünlerin uzun bir süre depolanması mümkündü.
Upper tarafından icat edilen yöntem yerine geçmedi, fakat önceden test edilmiş gıda saklama yöntemlerini değiştirdi - kurutma ve tuzlama. Sadece o sırada Fransa'da, gerekli hacimlerde konserve üretimi için fabrika tesisi yoktu. Örneğin, tüm Napolyon ordusunu tedarik etmek. Yine de, konserve Uperian, subay subaylarına çok yardımcı oldu.
Ve askerler tanıdık konserve sığır eti ile iyi geçinebiliyordu.
1810'da Nicolas Upper, icadıyla ödülü aldı - Napolyon Bonapart'ın elinden 12 bin frank.
Ancak konserve yemeğin tarihi başka bir isim olmadan tamamlanmış sayılmaz.
Lazzaro Spallanzani.
İtalyan doğa bilimci, fizikçi, zoolog ve ... Cizvit. İsa Cemiyeti'nin tüm rahipleri gibi, Spallanzani de çok iyi bir bilim insanıydı.
Rehber tarafından açıklanan yarışmayı bilen Cizvit, Yukarı'nın deneylerini çok dikkatli bir şekilde izledi.
Cam kaplara dökülen yiyecekler, yüksek boyunlu kavanozlar, hermetik olarak kapatılmış ve daha sonra kaynama noktasını arttırmak için tuzlu suda kaynamaya maruz bırakılmış, küçük kutular bir buçuk saat boyunca kaynar suda, üç ila dört saat boyunca 100 ° C'nin üzerindeki bir sıcaklıkta daha büyük olanlar . Yine de otoklavlama.
Pek çoğu bugün söyleyecek - klasik, yeni bir şey değil. Bugün - evet ve 200 yıl önce sadece bir atılım değildi. Bu, bir filozofun taşını keşfetmenin eşiğinde. Ama ne serin - bir filozofun taşı mı yoksa güveç mi? Güveçte oy kullanıyorum. Mide
Bu yüzden, Yukarı casusluk yapan Spallanzani, ya kapaklı teneke kutulara ya da brülör ateşi ile kapatılmış teneke kutulara dökülen kuzu suyu ile ilgili bir dizi deney yaptı. Ve aynı zamanda kaynama zamanını değiştirdi.
Böylece Cizvit sıkıca kapatılmış ve iyi ısıtılmış kavanozlarda “küçük hayvanlar” olmadığını keşfetti. Sadece gevşek bir şekilde kapatılmış ve yeterince kaynatılmayan bankalarda bulunuyorlardı ve büyük olasılıkla havadan içeri girdiler veya kaynattıktan sonra hayatta kaldılar, ancak kendi başlarına çıkmadılar.
Böylece, 1797'de Spallanzani, spontan nesil kavramının başarısızlığını kanıtladı ve eş zamanlı olarak kısa süreli - birkaç dakika kaynamaya tahammül edebilen en küçük organizmaların varlığını ortaya çıkardı. Ödülünü almadı, ancak diğer taraftan, Cizvitte hoş olmayan bir şey olmadı. İlahi kıvılcım teorisi sarsılmadı. Aslında Spallanzani pastörizasyon sürecinin babası oldu.
1810'da, Üst ödülleri "Birkaç Yıl Hayvan ve Bitki Maddesini Koruma Sanatı" adlı eserini yayınladı. Bir girişimci mucit Paris'te "Şişelerde ve kutularda farklı yiyecekler" adlı bir mağaza açtı ve hemen giren her müşteri Napolyon'dan gelen onur belgesini gördü.
Mağaza, Üst yönteme göre hazırlanmış ve paketlenmiş konserve yiyecek satıyordu. Mağazadaki küçük bir fabrikada üretim yapıldı. Bununla birlikte, Üst’ün konserve ürünleri, Napolyon ordusunda bile, özellikle popüler değildi. Ve ortalama bir alıcı fiyattan korktu.
Fakat 1812 yılı başladı ve her şey yolunda gitti ... Tabii ki, planlandığı gibi değil, ama o zaman Rusya’da Yukarı’nın icadıyla tanışmışlardı. Pek çok kutu Rus askerlerinin ellerine düştü, ancak tadı beğenmediklerini söylediler. Söylentiyi kim başlattığını söylemek zor, cam şişelerde bulunan etin kurbağa olduğu, tarihin hatırlamadığı.
Efsaneye göre, konserve denemeye karar veren ilk kişi Rus ordusunun komutanı, meşhur bir obur olan Mikhail Illarionovich Kutuzov'du. Kutuzov, bankalarda kuzu olduğu sonucuna vardı, ancak diğer herkesin konserve yiyecek tüketmesini yasakladı. Sadece durumda.
Kelimenin tam anlamıyla 10 yıl geçti ve bir sonraki konserve gıda evrim aşaması gerçekleşti. Ve İngilizler yaptı.
Başka bir isim. Peter Durand.
Kırılgan cam kavanozları metal olanlarla değiştirme fikriyle gelen oydu. Durant, Üst'ün başarısını kutladığı 1810 yılında buluşu bile patentledi. Durant, kendisi için para bulunmadığı için buluşu üretime sunamadı ve patenti et üreticilerine Brian Donkin ve John Hall'a sattı. Sadece bin kilo için.
Böylece Donkin ve Hall fabrikalarının İngiliz ordusu ve donanmasının ihtiyaçları için ürettikleri konserve ürünleri ile kutuların tarihi başladı.
İngilizlerin o zamanlar ne kadar sert olduğunu hepimiz biliyoruz. Duran'ın kutuları el dövme ve kalay kaplı sacdan yapılmıştır. Kasanın dikişi, teneke kutu içinde, el ile teneke ile lehimlenmiştir. Taban gövdeye lehimlenmiştir ve katı içerikli kavanozun içine konulduktan sonra kapak sonuncuydu. Et veya püresi ile birlikte.
Çorba gibi herhangi bir sıvının kavanozun içine dökülmesi durumunda, kavanoz tamamen lehimlenmiştir, ancak içinden sıvı içeriğinin yüklendiği, ardından deliğin kapatıldığı kapak üzerinde bir delik bırakılmıştır.
En az kilodaki en hafif kavanoz yaklaşık 450 gramdır. Ve çok pahalıydı. Sonuçta el işi. Fabrikada kalifiye bir çilingir, saatte en fazla beş kutu üretti.
Ancak “hile” en şeytani nüansın böyle bir kavanoz açmak için bir takım alete ihtiyacınız olduğuydu. Çekiç, keski veya balta ve kuvvet.
Teknelerde konserve mal tedariki olan gemi mahsur denizcilerin açlığından bilinen ölümler vardı, ancak bu tür kutuları açmanın bir yolu yoktu.
Tarih, Kırım Savaşı sırasında bize İngiliz askerleri için birçok disiplin emri bıraktı. Askerler, sünnetlerini, konserve yiyecek açma girişimleri sırasında, müthiş miktarlarda kırdılar. Komut bu amaçla süngülerin kullanılmasını yasaklayan bir emir verdi, ancak emir sorunu çözmedi. Bankalar süngü ve bıçakları yenmeye devam etti.
Yakında, konserve yiyeceklerin ünü oldukça şımarıktı. Kavanozları lehimlemek için kullanılan lehim kalay ve kurşundan oluşuyordu. Kurşun, söylemeliyim ki, vücut için en kullanışlı metal değildir. Lehimde kurşun bulunması insan vücudunun yavaş bir şekilde zehirlenmesini garanti altına almıştır.
Kurşun, Kuzey Kutbu seferi olan John Franklin’in, konserve yemeğe eklemediği bir ekibinin bir kısmının ölümünün nedenlerinden biri olarak kabul edildi.
Sıradaki isim Henry Bessemer.
Konserve yiyeceklerden biraz sonra, 1813 yılında doğdu, ancak bu konuya büyük katkı yaptı. Genel olarak, Bessemer, 100'den fazla patenti olan birçok faydalı şeyi icat etti, fakat biz icatlarından biri olan Bessemer dönüştürücüsüyle ilgileniyoruz.
1856'da Bessemer, Bessemer işleminin temeli olan, yakıt tüketimi olmadan hava üfleyerek erimiş demiri çeliğe eritmek için bir dönüştürücünün patentini aldı.
Kısacası, Henry Bessemer çıktılarında kalay üretme yöntemlerinden birini icat etti - ince ve hafif çelik.
Kalayın görünümü, kutu imalatında lehimlemeyi bir rulo uygulayarak terk etmesine izin verdi. Yavaş yavaş, kutular modern bir görünüm kazandı. Dahası, onları balta, keski veya süngü olmadan açmak mümkün oldu. Konserve açacağı olmadan bile konserve açmak genellikle mümkündü!
20. yüzyılın başlarında konserve üretimi iki yöne ayrılmıştı. Biri ordunun ihtiyaçlarını ve uzak alanlara giden seferleri karşılamayı amaçladı, ikincisi ise çeşitli lezzetlerin tadını korumayı amaçlıyordu.
Rusya İmparatorluğu'nda ilk konserve fabrikası yalnızca 1870'de St. Petersburg'da açıldı. Tesisin sahibi, Fransız girişimci François Franzievich Aziber, Üst yönteme göre konserve yaptı.
Doğal olarak, emperyal ordusu konservelerin ana tüketicisidir. Üretilen ordu için:
- kızarmış biftek;
- kızarmış kuzu;
- etli sebze güveç;
- etli yulaf lapası;
- bezelye ile et;
- bezelye yahnisi.
Bu tür konserve yiyeceklerin temel avantajı, yüksek kalorili içeriği olan uzun bir raf ömrü idi. Bu kadar konserve yiyecek üretmek için en iyi ve en ucuz malzemelerin kullanıldığına dikkat etmek önemlidir.
1904-1905’te Petersburg'daki özel konserve işletmelerinde, Borisoglebsk, Odessa, Riga ve Mitava, askeri departman için çalışıyor, günde 250.000 kutu üretiliyor. Yılda yaklaşık 70 milyon kutu.
Öyleyse Rusya bir yerde geride kalıyordu, ki o günlerde normaldi, nasıl yakalanacağını / yakalanacağını ve sollanacağını biliyorduk.
Konserve babalar listemizdeki soyadı Rusça olacaktır.
Evgeny Stepanovich Fedorov.
Askeri mühendisi, mucit, Nikolaev Mühendislik Okulu ve St. Petersburg'daki Memur Havacılık Okulu öğretmeni.
Evgeny Stepanovich bir çok şey icat etti, ancak kendinden ısıtmalı teneke kutusuyla ilgileniyoruz. 1897 yılında yetenekli bir mühendis tarafından icat edildi.
Buluşunun özü üretimi çok basit ve ucuzdu. Fedorov'un kabı, içerisinde kireç ve suyla dolu mühürlü bir kabın bulunduğu çift bir tabana sahipti. Tabanı döndürürken, kireçli kap tahrip olmuş, su ve kireç kimyasal bir tepkimeye girmiş ve böylece kutu ısıtılmıştır.
Genel olarak, hemen hemen herkes çocuklukta karbürü suya attı.
Evgeny Fedorov 1909'da çok erken öldü. Çok sayıda Rus bilim insanı gibi, patentler ve telif hakkı koruması ile uğraşmadı. Ve bu olumlu bir an oldu. Birinci Dünya Savaşı başladıktan hemen sonra, birkaç üretici derhal problemsiz kendiliğinden ısınan güveçler üretmeye başladı.
1915'ten bu yana Fedorov'un bankalarındaki kendiliğinden ısınan konserve ürünler cepheye gelmeye başladı. Fedorov bankalarının çoğu zaman savaşçıların sıcak yemek yemeleri için tek yol olduğuna dair çok fazla kanıt var.
Türkler ve Kafkas Cephesi'ndeki arka taraflara yapılan baskınlarda Türklerden çok fazla kan içen Yesaul, Shkuro, maskeleme korkusu duymadan, Türk arka tarafında kullanmak için çok uygun olan kendinden ısıtmalı yahniyi şükranla hatırlattı.
Tabii ki, devrimden ve İç Savaş'tan sonra, konserve gıdanın salınması neredeyse tamamen durdu. Ve kendi kendine ısınan ve sıradan. Konservatuarlara değil.
Bununla birlikte, Yevgeny Stepanovich Fedorov'un fikri hala hayatta. Onun buluşunu kullanarak teneke kutular üreten birçok üretici var. Reaktifler değişir, ancak özü aynı kalır.
Bonaparte'nin cam teneke / kuzu şişelerinden 20. yüzyılın oldukça modern tenekelerine gittik. Yol uzun, ama kullanışlı. Konserve et, birkaç dakika olmasa da kesin olarak savaş hatlarının lideri oldu.
Ancak, aşağıdaki durumlarda Rus askeri mutfağının zorlukları ve mağduriyetleri tartışmaya devam edeceğiz. Peter'dan sonraki zamanlara ayrılacaktır.