Ariel Transit Şirket Posteri
Son zamanlarda, buhar motoru gezegendeki en yaygın enerji kaynağıydı. Buhar motorları kara taşıtlarına kuruldu - ilk trenlerin hareket trenlerinde ve gemilerin prototipleri, pompaların ve takım tezgahlarının çalışmasını sağladı. Buhar enerjisi ve buhar motorları XNUMX. yüzyıl endüstrisinde yaygın olarak kullanılmıştır. Zamanla, buhar motorlu bir uçak inşa etme fikrinin tasarımcıların kafalarına nüfuz etmesi şaşırtıcı değildir. Ancak, bir şifre oluşturma süreci zor ve dikenli olduğu ortaya çıktı.
Hava Buhar Ekibi
nesil havacılık XIX yüzyılın başlangıcını oluşturur. XVIII-XIX yüzyılların başlarında, ilk uçak konsepti önerildi. Bu kavram İngiliz doğa bilimci George Cayley tarafından yapılmıştır. Havadan daha ağır uçaklar yaratma alanında dünyanın ilk araştırmacı ve teorisyenlerinden biri olarak kabul edilen Kaley'dir. Kanat Kaylı'nın aerodinamik özelliklerini inceleyen ilk çalışmalar ve deneyler 1804'te başladı, aynı yıl kendi tasarımının bir planör modelini yaptı. Ona göre, planör 27 metreden fazla hava yoluyla üstesinden gelebilir. 1809-1810 yılları arasında İngiltere’nin ilk aylık bilimsel dergisi Nicolson's Doğal Felsefe Dergisi, George Cayley’in On Air Navigation adlı eserini yayınladı. Bu, planörlerin ve uçakların uçuş teorisinin temel prensiplerini içeren, dünyada yayınlanan ilk bilimsel çalışmadır.
Büyük Britanya'da XNUMX. yüzyılın ortalarına yakın bir ilk uçak, daha doğrusu bir şifre oluşturmaya çalıştıkları tesadüf değildir, çünkü modele bir elektrik santrali olarak bir buhar motoru monte edilmesi planlanmıştır. Olağandışı bir uçak inşa etme fikri İngiliz mucit ve havacılık alanında öncü William Samuel Henson'a aitti. Henson, başka bir İngiliz mucit olan John Stringfellow ile birlikte, klasik pervaneli bir uçağın tüm temel unsurlarını dikkate alan dünyanın ilk uçak projesini geliştirdi.
Tasarımcılar yavrularına "Hava Buharlı Taşıma" (Hava Buharlı Taşıma) adını verdiler. Buluş için bir patent 1843'te elde edildi, aynı yıl mucitler ve ortakları Aeriel Transit Company adında bir anonim şirket kaydettiler. Tasarımcılar 1843'te “hava buhar ekibi” nin ilk modelini yarattılar. Sadece 1 hp kapasiteli bir buhar motorunun monte edildiği altı metrelik bir uçaktı.
Henson ve Stringfellow'un test ettiği model
Henson ve Stringfellow tarafından sunulan şifrenin kanadının tasarımı, gelecekte havacılıkta kullanılacak unsurlar içeriyordu: sparlar, kaburgalar, parantezli payandalar. Parolalarının kanadı, modern uçaklar gibi, bir kalınlığa sahipti. Aynı zamanda, kanat sparları, uçağın tasarımını kolaylaştırması beklenen tutucular tarafından tasarlandı. Kanatın kendisi yukarıdan uçağın gövdesine bağlanmıştı; motorun, mürettebatın ve yolcuların gövdeye yerleştirilmesi planlandı. Santralin iki itici pervaneyi harekete geçirmesi gerekiyordu. Uçağın şasisi, bir burun tekerleği ile üç tekerlekli planlandı.
Aynı zamanda, tasarımcıların fikri sadece XIX yüzyılın ortalarının standartları tarafından değil, çok cesurdu. Hava buhar ekibinin teknik özellikleri eşittir. Uçuşun 12 km'ye kadar olan bir mesafede 1600 kişiye kadar hava yoluyla taşınması gerekiyordu. Aynı zamanda, modelin kanat açıklığı 46 metre ve kanat alanı - 424 m², vidaların çapı - 6 metre olarak tahmin edildi. Kurulu güç makinesinin gücünün 30 beygir olduğu tahmin ediliyor. Bunun, 1360 km / s'lik bir seyir hızında maksimum 80 kg'lık bir kalkış kütlesine sahip bir uçağın sağlanması için yeterli olduğuna inanılıyordu.
Aslında, her şey 1844'ten 1847'ye kadar değişen başarılarla devam eden daha küçük bir modelin testleriyle sona erdi. Tüm bu süre boyunca, tasarımcılar projede çok sayıda değişiklik yaptı, parametreleri değiştirdi, uçak gövdesini değiştirdi ve ayrıca giderek daha güçlü bir buhar motoru aradı. İngiliz doğa bilimcilerinin çabalarına rağmen defalarca başarısız oldular. Bunun başlıca nedeni uçak yapımı alanında dünya deneyiminin tamamen olmamasıydı. Hem Henson hem de Stringfellow, çok sayıda zorlukla karşılaşan yeni bir alanda sadece ilk çekingen adımları atan öncülerdi. 1847'de, proje üzerindeki tüm çalışmalar sonunda durduruldu.
Buhar uçağı Alexander Mozhaysky
Rusya'da, Arka Amiral Alexander Fedorovich Mozhaysky, “Rus havacılığının dedesi”, sadece ünlü bir askeri figür değil, aynı zamanda bir mucit, buhar motorlu bir uçak inşa etme fikrini aldı. Mozhaisky, Rus imparatorluğundaki hizmeti sırasında olduğu gibi araştırma ve icatla uğraştı donanmave kamu hizmetinde. Mucit nihayet 1873'te kendi uçağını inşa etme fikrine geldi. Planını 1876'nın sonuna kadar tamamlayan Mozhaisky, projeyi, projenin gözden geçirildiği ve uygulanması için finansman tahsis edildiği Savaş Bakanlığı'na sundu. Özellikle, bilimsel araştırma ve araştırmalara üç bin ruble harcandı, bunların sonuçları yeni bir uçak oluşturmak için daha fazla kullanılabilir.
Alexander Fedorovich Mozhaysky
Uçağın versiyonunu geliştirirken, Alexander Mozhaysky, havacılığın diğer öncüleri gibi, öncelikle birkaç yıl boyunca kişisel olarak tasarladığı ve fırlattığı uçurtmaların tasarım ve uçuş niteliklerine güveniyordu. Mozhaysky haklı olarak ağır ve yavaş bir uçağın geniş bir alan kanadına sahip olması gerektiğine inanıyordu. Aynı zamanda, diğer uçak mucitleri gibi, Mozhaisky uçak seçeneklerinin tasarımını ve özelliklerini birçok kez değiştirerek deneme yanılma sürecinden geçti.
Projeye göre, uçağın yaklaşık 15 metre, kanat açıklığı - 23 metre, kalkış ağırlığı 820 kg olan bir gövde uzunluğuna sahip olması gerekiyordu. Ayrıca, uçağın büyüklüğü, havacılık alanındaki uzmanların çeşitli çalışmalarında değişiklik göstermektedir. Mozhaisky'nin uçaklarını aynı anda 20 hp'lik iki motorla donatmak istemesi değişmeden kalıyor. ve 10 hp Bu durumda, başlangıçta ortaya çıkmaya başlayan bir içten yanmalı motor sorunu vardı. Uçağın tahmini hızı yaklaşık 40 km / s olacaktı. Düşük uçuş hızı, tasarımcıyı orijinal şeklin çok geniş kanat alanına sahip bir uçak yapmaya zorladı. Dışarıdan, Mozhaisky’nin tasarımının uçağı klasik aerodinamik şemaya göre yapılmış bir kümes hayvanı tek kanattı.
Hızla, tasarımcı içten yanmalı motoru terk etmek zorunda kaldı, çünkü bu tür ilk motorlar son derece güvenilmezdi ve çok ağırdı. Sonra Mozhaisky dönemi için klasik buhar motorlarına dönmeye karar verdi. Parolasında, Londra'dan Arbekker Son & Hemkens'in mükemmel bir üne sahip olan ve kendini muhriplerde kullanılan hafif buhar motorları üreticisi olarak kurmayı başaran en hafif buhar motoru modellerini kullanmayı planladı.
Mozhaysky uçak modeli, Moskova Devlet Politeknik Müzesi
Uçağın ilk modeli 1882'de hazırdı. Ancak testler başarısız oldu. Alexander Mozhaysky, pek çok havacılık öncüsü gibi, başkalarının başarılı deneyimlerine güvenemezdi, o yıllarda dünya uçak inşası yoktu. Tasarımcı, gerekli görmediği için şifresini yan rulolara karşı cihazlar ile sağlamadı. Sonuç olarak, gökyüzüne yükselmek için bile zamanı olmayan uçak kendi tarafına indi ve devasa alanının kanadı basitçe “oluştu”. Tasarımın sonlandırılması için izleyen üç yıllık çalışma hiçbir şeye yol açmadı, 1885'teki testler tekrar başarısız oldu, uçak tekrar yanına indi. Bu konuda tarih Bu uçak biter ve 1890'da tasarımcının kendisi vefat etti.
Tek uçan şifre
Sonunda, gökyüzüne uçabilen ve tam uçuş yapan ilk buhar uçağı, sadece 1930. yüzyılda inşa edildi. Bu, 1933'larda, uçak inşası alanında önemli bir deneyimin dünyada zaten biriktiği zaman oldu. 2000'te tek bir kopya halinde piyasaya sürülen Airspeed 1936, sadece havaya uçmakla kalmadı, en azından 1936'ya kadar aktif kullanımdaydı. ABD Postanesinde alışılmadık bir uçak çalıştı, ancak XNUMX'dan sonra yaşam yolu kayboldu.
İlk uçan şifre, Amerikalı kardeşlerin mucitleri George ve William Bessler tarafından mühendis Nathan Price'ın doğrudan yardımıyla inşa edildi. Yenilik 12 Nisan 1933'te Auckland şehrinde Kaliforniya'da gösterildi ve Amerikan basınında geniş yer aldı. Görünüşte o yılların en sıradan uçağı olurdu. Bu şaşırtıcı değil, çünkü kardeşler sadece Travel Air 2000 seri çift düzlemini temel aldılar.Güç santralinin kendisi alışılmadıktı. Airspeed 2000 adı verilen uçak, güçlü bir buhar motoruyla donatılmıştır.
Hava Hızı 2000
Aracın kalbi, maksimum 150 hp güç sağlayan bir V-ikiz silindirli buhar motoruydu. Toplam kapasitesi yaklaşık 10 galon olan bir tankla Bessler kardeşlerin uçağı yaklaşık 600 km uçabiliyordu. Aynı zamanda, buhar motoru standart benzinli içten yanmalı motorlardan bile daha az ağırlığa sahipti - 80 kg, ancak santralin ağırlığına ateş kutusu olan bir su tankı eklendi.
Uçak 1933'te kolayca gökyüzüne uçtu ve daha sonra faaliyete geçti. Araba uçarken problem yaşamıyordu. Aynı zamanda gazeteciler, pilot ile yolcu arasındaki konuşmanın yerden bile duyulabileceğini belirterek uçak motorunun sessiz çalışmasını takdir ettiler. Gürültü sadece pervanenin doğrama havasının ıslığı ile yaratıldı. Sessiz bir uçuşa ek olarak, uçağın başka avantajları da vardı, örneğin benzin yerine su kullanımı. Ayrıca, buhar motorunun gücü uçuş yüksekliğine ve içten yanmalı motorlu tüm uçaklar için bir sorun olan havanın nadirlik derecesine bağlı değildi. Örneğin, iki bin metreden daha yüksek bir rakımda, Airspeed 2000'deki buhar motoru aynı güce sahip gaz motorlarından daha verimli hale geldi.
Avantajlarına rağmen, Airspeed 2000 sivil müşterileri veya ABD ordusunu ilgilendirmedi. Gelecek, içten yanmalı motorlara sahip uçaklar içindi ve Bessler kardeşlerin çift kanatlısı, bariz avantajları olmasına rağmen, XNUMX. yüzyıldan bir merak gibi görünüyordu. Dezavantajları hala ağır bastı. Verimlilik açısından, buhar motoru içten yanmalı motorlardan daha düşüktü. Masif su kazanının ağırlığını telafi etmek için uçak yapısında ultra hafif malzemeler kullanmak gerekiyordu. İçten yanmalı motorlara ve daha kısa uçuş menziline sahip uçaklarla rekabet etmesine izin verilmez. Ve keşif uçağı veya bombardıman uçakları oluşturmak için kullanılabilecek gürültüsüzlük gibi bariz bir kalite bile, askeri departmanın temsilcilerini çekmedi.