Bu fotoğrafla başlayalım. "Okul Çocuklarının Beslenmesi" kitabındaki en sevdiğim tariflerden biri "Mantar Salatası". Kızı ve sonra torunu onu çok sevdi. Üstelik altındaki salata kaseleri hala o uzak Sovyet döneminden ...
Geçmişin hatıraları. Yayın materyali "SSCB'de mutfak: bir eş-aşçı nasıl seçilir ve sabahları mağazada sıraya girilir" VO okuyucularının büyük ilgisini uyandırdı, bu nedenle bugün biraz farklı bir açıdan da olsa, anılar ve yemek teması temasına devam ediyoruz. Yani 1985-1991 yılları arasında SSCB'de gıda arzının ne hale geldiği anlatılacak, ancak yemeklerin fotoğrafları resim olarak verilecek ve biraz anlatılacaktır. Bu bir hikaye içinde bir tür hikaye olsun.
SSCB'deki yemeklerin kaliteli olduğu söylenmelidir. Özellikle eski fabrikalarda, hala çarlık dönemlerinde yapılmıştır. Burada, örneğin, salamura ve tuzlanmış mantarlara yönelik bir tereyağı yağıdır. Orada masamıza servis edildi. Ve çocuklukta onu çok sevdim ve her zaman bunların gerçek mantarlar olduğunu ve onları topladığımı hayal ettim ... Çocukların fantezileri - bunlar!
Böylece, son materyal, Mikhail Gorbaçov'un 1985'te iktidara gelmesiyle birlikte, insanlarda umutların gerçekten canlandığı gerçeğiyle sona erdi: nihayetinde "taçlandırılmış büyüklerin" yerini alan nispeten genç inisiyatif genel sekreteri, gerçekten bir şeyler yapabilir. Ve sonra "hakikat dersi", "insan yüzlü sosyalizm" den bahsedildi ... Kısacası, insanlar artık her şeyin yoluna gireceğini ummaya başladılar. Genelde insanlar genellikle biraz beklemek ve pratikte nasıl ortaya çıktığını izlemek yerine en iyisini umarlar ve bunun hakkında yüksek sesle konuşurlar.
Ve Dulevo Porselen Fabrikasından alınan bu meyve tabağı sade bir şekilde lüks bir şekilde dekore edilmiştir. Ancak, gereksiz bir şey yok. Sofra takımlarının üretiminden sorumlu iyi sanatçı-tasarımcılarımız vardı. Çok iyi!
Bana gelince, şahsen çok fazla düşünecek vaktim olmadı. Haziran ayında, adayın asgari son sınavını geçtikten sonra, 1 Kasım'da gelmem gereken Kuibyshev Eyalet Üniversitesi'nde yüksek lisans eğitimine kaydoldum ve ondan önce enstitümde çalışmak zorunda kaldım. Ama karım ve ben o kadar meraklıydık ki tatile gitmeden önce önümüzdeki üç yılı nerede geçireceğimi görmek için Kuibyshev'e gittik. Pansiyona baktık, alışverişe gittik ve ikisi de vardı ve hatta ... çok renkli metalize kağıt parçalarında çikolata mantarlar - yani artık Penza'da olmayan bir şey. "Burada yaşayabilirsin!" - karar verdik ve böylece ayrıldık.
Çin bize çok yemek sağladı. İşte büyük bir çay setinin kalıntıları - benim yaşım, henüz Çin'de yapılmış. Onu çok sevdim, sadece ondan çay içtim ama sonunda ondan çok az şey kaldı. Çok yazık…
1 Kasım'da zaten oradaydım, oldukça sefil bir odaya girdim ve ... hemen ertesi gün yemek sorunuyla karşılaştım. Yaz aylarında gördüğümüz her şey aniden bir yerlerde, daha doğrusu dört ay içinde kayboldu, bu yüzden kahvaltıda kendime irmik pişirmek zorunda kaldım. Ancak bunun başka bir nedeni vardı. Kabulle ilgili tüm deneyimlerimden, sıfır asitli şiddetli gastrit geliştirdim, bu yüzden sürekli olarak yiyecekle birlikte pepsidil içmek zorunda kaldım - domuzların bağırsaklarından üretilen mide suyunun bir analogu olan pislik. Öğrenci kantininde yemek yeme girişimi hemen başarısız oldu, bu yüzden üç yıl boyunca sadece materyal toplayıp bir tez yazmadım, aynı zamanda bir şef gibi yemek yaptım. Gerçek şu ki, benden başka, lisansüstü öğrenci bloğunda yaşayan üç veya dört yüksek lisans öğrencisi vardı, iki ile arkadaş oldum ve hepimiz hayatta sofistike bir aile insanı olduğumuz için, hızlı bir şekilde hesapladık ki herkes için yemek pişirmeye istekli biri varsa, o zaman bu herkesin kendisi için yemek pişirmesinden veya öğrenci yemek odasında yemek yemesinden daha uygun. Bir aylığına bir miktar eklemeye karar verdik ve sorumluluklar verdik. Bu yüzden bulaşıkları yıkamaktan ve patates soymaktan kurtuldum ama günde üç kez yemek pişirmek zorunda kaldım.
Ve işte bu çay bardağı ve meşhur "Kuznetsov" porseleninden bir tabak. Yayın yılı - 1912. Savaştan, devrimden ve perestroyka'dan sağ kurtuldu. Haha ve hala yaşıyor. Porselen - en ince, Japonlara oran verecektir. Hatta böyle ...
Bu arada, en diyetle yedik, bu nedenle, muhtemelen okuldan mezun olduk ve sağlığa herhangi bir zarar vermeden bizim için geçtik. Piyasadan tereyağı ve süt dışındaki tüm ürünler satın alındı. Menü böyleydi. Kahvaltıda, genellikle irmik lapası, ancak sadece değil, kuru üzüm, kuru erik, kuru kayısı ile. Süt erişteleri (tuzsuz) ve sütlü pirinç lapası. Omlet, çırpılmış yumurta, haşlanmış sebzeler, domatesli krutonlar, "boğa gözü" - bir rulodan aynı krutonlar, domates sosu ile yağlanmış, ancak ortada yumurtanın döküldüğü yerde bir delik var ve sonra tüm bunlar pişirilmiş ve gerçek bir "göz" elde edilmiş ... peynirli kekler, krepler, reçelli krepler. Öğle yemeği için: pirinç çorbası, bezelye çorbası, şehriye çorbası, taze lahana çorbası - hepsi et veya sebze suyunda. İkincisi - çorbadan etli patates püresi, sebzeli güveç, bazen (nadiren) bölgesel komitenin kantininden sosisler. Sonra çay ve akşam yemeği için - "çörekli çay", kefir ve ... işte bu!
Bununla birlikte, Japon porselenim de var. Annem onu 1974'teki düğüne verdi. Fincanların dibinde geyşalar ve duvarlarda ve tabaklarda elle yontulmuş ejderhalar bulunan Japon, çay ve kahve. Dahası, tüm ejderhalar farklıdır ve bazı detaylar beyaz gözenekli kilden yapılmıştır ve dökülen kahveyi emer. Bundan, birkaç yıl çalıştıktan sonra fincanlar çok eski görünüyor ve bu da Japonların takdir ettiği şey. Sulama, bir kömür fırınında ateşlendi. Orada burada minik kömür parçacıkları ona yapıştı ve içinde eridi. İşin garibi, Rostov'daki "itme" sırasında bir tüccar denizciden satın almış olması. filo sadece ... 80 ruble!
Bu Japon kafası her fincan, çay ve kahvenin dibinde göründüğü gibi!
Evden diğer yüksek lisans öğrencileri kime ne getirdi. Biri et (köyden olanlar), diğerleri - reçel, biraz ev yapımı turşu. Balık bize çok yardımcı oldu. Gerçek şu ki, KUAI ve "Yeraltı Geçitleri" nde çatalla tramvay durağına kocaman bir demir tank koydular ve dona kadar canlı sazan sattılar. Onları aldım, folyoya sardım ve fırında pişirdim. Lezzetli ve sorunsuz! Yediğimiz popüler bir tatil yemeği kabak kebabıydı. Et, soğan ve domates ile hafifçe kızartılır, pilav yarı pişene kadar kaynatılır, sonra tüm bunlar içten gutted ve tuzlanmış bir balkabağına konur, delik tekrar bir balkabağı kapağıyla kapatılır, ardından yaklaşık dört saat fırında kısık ateşte pişirilir. Çok lezzetli ve balkabağı ekmek yerine yenebilir!
Ve bu Venedik porseleni - 1976'da satın alınan bir kahve seti. Annem daha sonra beni Rostov'a telgrafla aradı. Mesela babam hastalandı, hastaneye gitti, kış için hazırlıklarla diktim - gel. Geldim ve yaptığım ilk şey karımın kot pantolonunu "basit" (250 ruble için) ve kadife (180 için) satın almak için "zorlamak" oldu. O zaman "bunu" gördüm ve onlar için sadece 320 ruble istediler, bu yüzden pazarlık bile yapmadım ... Bu arada, yayın yılı 1870'ti! Getirdi, çıkardı, etrafına oturduk, oturduk, izledik ve sevintik. Ve sonra kotunu Penza'dan aldım ...
Üç yıl boyunca, sık sık karabuğday lapasıyla ziyafet çekmeyi başardık. Gerçek şu ki, bölümümüzün lisansüstü öğrencileri arasında hikayeler KPSS, OK KPSS'nin ikinci sekreterinin kızıydı - ziyaret ettiğimiz çok tatlı, kibar ve sempatik bir kızdı ve o ... bize her zaman ufalanmış karabuğday lapası için davrandı. Hatta ona Karabuğday Lapası adını günahkâr bir eylemle çağırdık ve üçümüzden hangisinin onu ziyaret edeceğine periyodik olarak karar verdik.
Bir Alman müzesinden bir Bavyera bira bardağı. Üzerinde bir ikonu vardır. Ama SSCB'de bize geldi. Ne zaman, nasıl, bilinmez ... İçeride, altta, bir tavernada sarhoş bir gulbisch sahnesi basılmış ve bunun nasıl yapıldığı şaşırtıcı, çünkü bunun için bir damga gerekiyordu ve boyun zaten altta!
Yine ilginçtir ki, o zamanlar Kuibyshev'de lezzetli dondurma ve tatlıların sunulduğu birçok bar ve kafenin açılması: şekerli çırpılmış yumurta akı, çeşitli meyveler ve ezilmiş fındık. Ve tatlı bir şeyler istediğimizde, genellikle böyle bir bara gider ve ... kendimizi tedavi ederdik.
Birçoğu muhtemelen şaşıracak: Böylesine iyi bir yaşam için para nereden geldi? İşte buradan geliyor: Uzmanlık alanlarında lisansüstü okula girmeden önce çalışan lisansüstü öğrencilere 75 değil, 90 ruble ödeme yapıldı, bu, ilk olarak ve ikincisi, hepimiz Bilgi Topluluğu ve RK KPSS aracılığıyla ders verdik. 5 ruble bir ders biraz gibi görünüyor, ancak ayda 20 ders okursanız, düzgün bir şekilde çıkar. Buna ek olarak, yerel televizyonda da televizyon yayınları yaptım ve Kuibyshev bölgesinde Penza bölgesinden daha fazla insan olduğu için ücret de daha yüksekti - 50 yerine 40 ruble. Ve sonra gazetelerde makaleler, dergilerde makaleler vardı, öyle ki bir ay bazen 200'den fazla ruble çıktı, bu sadece pazardan yemek yemeye değil, aynı zamanda eve para göndermeye ve hatta deniz kenarında bir yaz tatili için ertelemeye izin verdi. Tabii ki, şarap ve barbekü olmadan, ama yine de deniz kenarında!
Ancak bugün için bu şey belki de daha az benzersiz değil. Üçüncü yapay Dünya uydusunun uzaya fırlatılmasına adanmış gümüş bardak tutucu. O zamanlar böyle bir gelenek olduğu ortaya çıktı. Dedem miras olarak aldı ve bizi terk etti ...
Ancak 1986'da gıda durumu daha da kötüleşti. Ardından Kuibyshev'de sosis kuponları tanıtıldı. Bölgesel ve altı aylıktı ve baş bize verdi. Pansiyon. Ve onlarla ilgili bir sorun vardı ... Mağazaya giriyorsunuz: bir sosis var ve kuyruk yok. Ama ... senin bölgen değil, o yüzden yürüyün. "Dükkanınıza" gidiyorsunuz - bir sosis var, kapıda bir sıra var ve arşive acele ediyor ya da bir ders veriyorsunuz. Ve sonra 15'i gelir ve tüm pazarlanamayan kuponları çöpe atarsınız! Bu arada, ilginç olan o sosis. İlk gün çok lezzetli, sarımsaklı. Ama bir gece buzdolabında yattıktan sonra tüm tazeliğini ve tadını kaybetti ve kesiğinde garip yeşil bir halka belirdi ... Bizim katımızda yaşayan kara kedi bu sosisleri hiçbir koşulda yemedi.
Pek çok Sovyet ailesi için standart bir çay seti: bir bardak tutucuda bir bardak, yer tapalı bir Çin çaydanlık ve Moskova'ya bakan bir tabakla birlikte bir çay fincanı. Peki ya böyle bir bardak olmadan? "Moskova başkenttir, benim Moskova'm!"
Aynı yıl beni Minsk'ten aradılar ve "Polymya" yayınevine sunduğum "Eldeki her şeyden" kitabımın yayına hazırlandığını söylediler. Ancak yayınevinin metne birçok sorusu ve yorumu olduğu için acilen Minsk'e gelip her şeyi yerinde çözmem gerekiyor. Aralık ayıydı, ancak Krasnoyarsk-Minsk uçağında bir günlük gecikmeyle hala oraya geldim. Şaşırmanın bir sınırı yoktu: Kuibyshev'de bele kadar kar vardı, bir kar fırtınası süpürüyordu ve burada hafif bir don vardı ve hiç kar yoktu ve hatta 1898'de RSDLP'nin Birinci Kongresinin yapıldığı, evin bulunduğu kıyılarında Svisloch Nehri bile donmamıştı!
30'lu yıllarda anneannem tarafından çok basit bir ringa balığı satın alındı.
Ama bu boyanmış, 50'li yıllarda annem tarafından satın alındı ...
Beni "Minsk" oteline, küçük bir süite yerleştirdiler - lobideki tüm iş yolcularının kıskançlığına. Sabah bir yayınevi aramak için Masherov Caddesi boyunca gittim - ve hemen gözümü yakaladım: trafik ışıkları kırmızı, araba yok, geçitlerde bir kalabalık var, ama yoldan kimse geçmiyor! Birden biri tek başına koştu. Bağırmalardan hemen sonra: "Rusça, Rusça!" "Ancak, - bence - bunu yapmak gerekli değil!"
Görünüşe göre 70'lerin ortalarında, SSCB'de çok moda oldu "Madonna" GDR tarafından boyalı porselen, antika yapılmış. Annem gitti, sıraya girdi, üç gün boyunca yoklama yaptı ve yine de Madonna masa setini aldı. Joy sınır tanımadı! Artık Madonna'mız var. Sonra 90'ların başında aynı çay setini bulduk ve setten önce aldık. Ve sonra bir şekilde, bizim zamanımızda, görüyorum - yeniden satılıyor. Baktım ve "çıkartma" yapmak yerine parmağımı dokunarak bile hissediyorum. Ancak fiyat çok yüksek. "Gerçek Madonna", pazarlamacı, ilgilendiğimi fark ederek ona burnunu çekmeye çalıştı. Cevap veriyorum: "Bu ... gerçek Madonna'nın yanında bile durmadı!" Ve ona "gerçek" olduğu söylendiği için gücendi. Farkı açıklamak zorundaydım
Şafak sökmüştü ama daha erkendi. Kahvaltı yapmaya karar verdim ama nerede? Karşılaştığım ilk mağazaya girdim ve orada ... şişelerde süt ve çeşitli, ekşi krema, varenetler, fermente pişmiş süt, sosis, ev yapımı peynir, Rus peyniri ve - beni en çok şaşırtan ve memnun eden - kaynatılmış kan sosisi. Borodino ekmeği, fermente pişmiş süt, ev yapımı peynir, kan sosisi aldım: “Onu ısıtmak ister misiniz? Haydi şimdi yapalım! " Kuibyshev'imden sonra neredeyse susuyordum. Başını salladı, bütün bu yiyecekleri aldı - ve Svisloch kıyısına. Bir taşın üzerine oturdum, yerim, içerim. Güzellik! Sonra bir polis yürüdü ... Kefir yediğimi gördü ve devam etti.
Çarlık döneminden bu yana evimizde büyükbabadan, büyükannesinden, akrabalarından şaşırtıcı derecede çok sayıda yemek korunmuştur. Belki de bu yüzden XNUMX. yüzyılın başları hakkında tarihi romanlar yazmak benim için kolaydır. O zamanın eşyaları arasında yaşadım. Örneğin, devrim öncesi bir plaka
Ve bu onun markası
Yayınevine gittim, tanıştım ve bizimle çalışmaya başladım. Ve sonra - sonra çay. İşte burada izlenimlerimi paylaşmaya ve yeşil bir daire ile sosisimiz hakkında konuşmaya başladım. Ve inanmıyorlar! Yarım ay boyunca onlara bir rulo kupon veriyorum. Yayıncılar şok oldu. "Nasıl yani? Tek bir ülkede yaşıyoruz! "
Çok basit bir yemek gibi görünüyor. Ama ne zarif, ölçülü bir güzellik!
Ve Polonya'da yapıldığı ortaya çıktı. İşte markası. Ve Penza'da bize nasıl geldiğini kimse bilmiyor. Onu erken çocukluktan hatırlıyorum
Sabah yapmam için gece bana bir iş verdiler. Otelde hizmetçiye diyorum: her saat odada limonlu çay. Ve sabahın beşine kadar bütün gece sorgusuz sualsiz giydiler! Ve limonun tadını çoktan unuttum! Piyasada Kuibyshev'de çok pahalıydılar ... Trabzon hurması daha da ucuzdu.
100 yıldan daha eski olan tamamen müze tabağı, ancak yine de her zaman kullanıyoruz.
Markası!
Ayrılmaya başladı - "Minsky" kekiyle bir veda çayı partisi düzenledi. O zaman daha iyi kek yemedim. Şey, ben geldim ... ve bol miktarda Minsk'i ziyaretim uzun süre hem departmanda hem de evimde tartışma konusu oldu, çünkü karıma ve kızıma tayt ve başka bir şey getirdim ... tek kelimeyle, Oz'dan dönmüş gibi döndüm. Ve bilimsel danışmanım beni dinledi ve Alman saldırganlığından muzdarip bölgelere ve cumhuriyetlere yardım etmek için alınan önlemler hakkındaki 1943 tarihli Tüm Birlik Komünist Partisi (Bolşevikler) Merkez Komitesi kararının metnini önümde açtı ve parmağını metne işaret etti ve şöyle diyor: "Tahliye edilen sığırları maaş bordrosuna göre iade edin ". Yani sürüler halinde sığırlar Penza, Ulyanovsk ve Kuibyshev bölgelerine tahliye edildi. Aynı zamanda ölüm oranı yüzde 50 veya daha fazlasına ulaştı. Sonra sığır orduya et için teslim edildi. Daha sonra, etkilenen alanlarla ilgilenirken, hepsini listelere göre geri verdiler (!), Kurtarılan bölgelerde gelişen bir tarımın temelini attılar ve bu üç bölgedeki kollektif çiftlik ve köylüleri ve diğer birkaç bölgeyi kemiğe soydular. Eh, SSCB'ye Borç Verme-Kiralama kapsamında tedarik edilen yeni makineler, ekipman, kereste, çimento, tuğla - her şey ilk etapta oraya gitti. "Sosyalist ekonomimizin savaş sonrası yükselişinin vitrini!" Yurt dışından tüm misafirleri alıp onlara her şeyi gösterdiler, ancak Ulyanovsk'ta sadece V. I. Lenin'in ev-müzesini gösterdiler ... Amirim “İşte böyle başladı” dedi.
Yenilen Almanya'dan askerlerimiz tarafından birçok tabak kupa olarak getirildi. Örneğin bu basit tabağın sadece çevrilmesi gerekiyor ...
İlginçtir ki, 1990'da ikinci kitabım (“Dersler bittiğinde”) aynı yayınevinde ve aynı Minsk'te yayınlandı ve yine oraya üzerinde çalışmaya çağrıldım, oradaki yiyecek tedariki önemli ölçüde kötüleşti. Kan sosisi kayboldu, peynirli raflar ve süt ürünleri boşaltıldı, doğal keten ürünleri ortadan kalktı ve Minsk keki ortadan kayboldu. Yayıncılar bana "Ah, yemeğimiz ne kadar kötü," diye şikayet ettiler. Yani gıda sorunu tüm ülkemizde yaygın hale geldi.
... bu işaret onun üzerinde nasıl görünecek! Ve ailemize nasıl girdi? Dedem orduda hizmet etmedi, komşular hizmet etmedi. Büyükannem marketten almadıysa. Ama neden? Kendimize ait yeterince Sovyet yemeği yedik. İnanılmaz ...
1988'de tezimi savunduktan sonra geri döndüğüm kendi Penza'mda, kendim için bir çıkış yolu buldum, çünkü aslında birçokları da bulmuştu. Yerel televizyonda tekrar yayın yapmaya başladığımdan beri, her hafta orada 4 ruble değerinde bir rasyon aldım. 50 kopek Tavuk, bir paket şeker (pirinç, irmik, darı) ve bir kutu domates sosu içeriyordu. Veya mayonez veya yeşil bezelye. Prensip olarak, birisi kendi rasyonunu reddederse iki tayın almak mümkündü ve bu oldu. Artı, yine, her şeyin geldiği pazar ve tabii ki Moskova şehri tedarik kaynağıydı.
Ancak bu Dulevo su ısıtıcısının fotoğrafının çekilmesine bile gerek yoktu. Dulevo Porselen Fabrikası kataloğunda fotoğrafını buldum!
Ama orada bile, Gorky Caddesi'ndeki Peynir dükkanındaki aynı peynir sadece bir pound verilmeye başlandı, ancak neyse ki benim için bu kural Rokfor için geçerli değildi. Sıradaki "bütün köy", "Rus" peyniri için boğuluyordu. "Eliseevsky" de kelimenin tam anlamıyla her şey için kuyruklar vardı. Ve yine, eldeki mal miktarı sınırlıydı.
Biz böyle yaşadık ve 1991 sonbaharında Anapa'dan geldik ve TV "Kuğu Gölü" idi. Ama daha sonra olanlar tamamen farklı bir hikaye.
Devam edecek ...