okulda iken banliyo treni ile eve gidip geliyordum. bir gün ayakta yolculuk yaparken, yanımda duran hoş bir kızla dayanılmaz bir konuşma isteği duydum. ama bu, onun hoşluğundan değil de, bendeki psikolojik takıntıdan kaynaklıydı. yani o anlık için... oysa uzun zamandır sessiz ve kapalıydım. o zamanlardaki arnold schwarzenegger
imajı vardı üstümde. daha kötüsü, meriç dili ve edebiyatı
na yabancıydım. kızlarla konuşmasını bilmiyordum. trende sessizlik vardı. herkes yorgun ve bitkince duruyordu. tren de bir sebepten dolayı yolda durunca, daha fazla baskıya dayanamadım. yüzümü kıza döndüm ve soğuk bir sesle: "hava çok sıcak, değil mi
" dedim. kız da yüzünü bana döndü ve aynı soğuklukla, "evet"
dedi. sonra ikimiz de tekrar önümüze döndük ve bir daha hiç konuşmadık.
devamını gör...