Aniden gerçeği anlayınca, Shen Qingqiu yarı dehşete kapıldı ve tedirgin oldu, yarı üzüldü ve kızdı. Hemen tekme atmak için ayağını kaldırdı!
Luo Binghe kaçmadı ya da kaçmadı. Direk tekmeyi yedi ama bir adım bile geri çekilmedi. Hatta bırakmayı reddetti ve Shen Qingqiu’yu tutmaya devam etti, hem kızgın hem de haksızlığa uğramış görünerek sordu: “Bunu rüyada bile yapamam mı?”
Acele et ve uyan! Sen rüya görüyor olsan da ben senin rüya görürken yaptığın bir şey değilim tamam mı?!!!
Onu tokatlayarak uyandıramam ama bu karışık uyurgezerliğe devam etmesine de izin veremem!!!
Çekiçle örs arasında kalmak diye buna denir!!!
Shen Qingqiu, ruh halini yatıştırmak için henüz kükreyecek bir şey düşünmemişti ki hazırlıksız yakalandı, sırtı yeşil bambuya çarptı ve üzerine itildi. Luo Binghe başını eğdi ve tekrar bastırdı.
Shen Qingqiu’nun ilk öpüşmesi değildi, ama bu, karşı tarafın her an çıldırıp dudaklarını ısırabileceği şeklindeki gerçek tehdidi ilk kez hissediyordu. Kaotik nefeslerinin arasında Luo Binghe fısıldadı: “Shizun, yanılmışım…”
Shen Qingqiu sonunda elini çekip Luo Binghe’nin göğsüne bastırmayı başardı. “İyi bir aileden bir kabadayıya direnen bir kadın” ile aynı duruşu gerçekten yapmak istemiyordu, ama Luo Binghe’nin görünüşü onun hatalı olduğunu anlayan biri gibi mi görünüyordu?!
Yanlış olan, gerçekten yanlış, tamamen ve tamamen yanlış olan Shen Qingqiu’ydu. Ne “boş bir mağaradan gelen rüzgar”1? Jianghu dedikodularının tamamı bilimsel kanıtlara dayanıyordu. Her dedikoducu, geçmiş yaşamlarındaki görünüşleriyle gerçeğin özünü görebilen birer melek olmalıydı!
Erkek kahramanı aseksüel olarak yetiştirmedi ve mazoşist olması da sorun değildi. Gerçek, bu seçeneklerden çok daha korkunçtu: erkek kahramanı gey olacak şekilde yetiştirmişti aaaaaaaahhhhhhhhhh!
Tek bir eş almamasına ve hareminin bu kadar berbat durumda olmasına şaşmamalı. Kadınlar zaten onun ilgisini çekmekten acizdi ve soğukkanlılığıyla ilişkilendirilemezdi!
Ne oluyor!
Shen Qingqiu boyun eğmeyi reddetti, mücadele etmek için hiçbir çabadan kaçınmadı ve inatla direndi. Kendini yeniden patlatmakla Luo Binghe’nin kilit bölgesini tekmelemek arasında hangi kaderin daha sefil olacağını düşünürken… Luo Binghe aniden onu bıraktı. Gökyüzünde dönen bulutların girdabına baktı ve yüzü beklenmedik bir şekilde kasvetli bir hal aldı.
Bir anda, Shen Qingqiu’nun gözlerinin önündeki sahneler ve figürler binlerce parçaya ayrılarak çöktü ve kayboldu. Aynı zamanda Shen Qingqiu, Huan Hua Sarayı’nın ana salonunun çatısına atladı.
Bu gerçek gerçek dünyaydı!
Shen Qingqiu bir süre güçlü nefesler aldı. Sonunda büyük bir güçlükle kararını verdikten sonra, alevlerin tüm ana salonu aydınlattığını görünce şaşırdı. Çeşitli alarm zillerinin çınlaması birbirine karıştı. Başını dışarı uzattı, kıyafetleri gece rüzgarında durmadan uçuşuyordu. Yukarıdan aşağıya, sayısız fener bu tarafa doğru birleşti—Huan Hua Sarayı’nın çeşitli mürit bölümleri şu anda her yönden buraya akın ediyordu.
“İstasyonlarınıza! Tüm departmanlar emirleri dinler, istasyonlarınıza!”
Birisi küfretti: “Yine izinsiz girdi mi? Bu kaç istila oldu? Tek bir başarılı engelleme oldu mu?”
Shen Qingqiu çok sevindi. Kaçmak için kaostan yararlanması için en iyi durum işgaldi. Bu “Göksel İblis Kanı” olayı kimin umurunda? Dürüstlüğün önemi ile nasıl kıyaslanabilir? Önce ben çıkıyorum, sonra konuşuruz, hoşçakalın! Birinin bağırdığını duyduğunda henüz iki adım atmıştı:
“Huan Hua Köşkü’ne gitti—Liu Qingge’yi durdurmak için düzen kurdu!”
Shen Qingqiu’nun ayakları kaydı ve geri gelmek için hemen arkasını döndü.
Kahretsin. Liu Qingge tam bu sırada gelmek zorundaydı. Shen Qingqiu’nun onu, nöbet geçirmenin tam ortasında olan tamamen yıkılmış Luo Binghe’ye atmasının hiçbir yolu yoktu, değil mi?
Huan Hua Köşkü, saray ustalarının önceki hanedanlarının xiulian uyguladığı ve ikamet ettiği yerdi ve şu anki konumundan çok da uzak değildi. Shen Qingqiu birkaç adımda çatıdan atladı ve koşarak gelen büyük ordunun arasına karıştı. Huan Hua Köşküne girmeden önce, güçlü soğuk hava dalgaları onları yüz yüze karşıladı. İçeriden öldürme niyetiyle dolu bir öfke çığlığı geldi.
“Kaybol!”
Kalabalık alarm zillerini duyduğunda, bazı habersiz öğrenciler kapıyı kırmıştı. Kalabalığın ön sırasındaki düzinelerce insan son derece güçlü bir enerji dalgasıyla uçup gitti. Bir sonraki insan grubunda yer alan Shen Qingqiu, bu saldırıyı mükemmel bir şekilde savuşturmayı ve iyi bir pozisyon almayı başardı. Bulanık sularda2 balık avlayarak içeri girdi. Tam kapıdan girer girmez dondurucu soğuktan tüyleri diken diken oldu.
Tüm Huan Hua Köşkü muazzam bir buz mağarasına dönüşmüş gibiydi. İçeriye bir adım atmak, buz ve kardan oluşan donmuş bir dünyaya adım atmak gibiydi. Soğuk hava Shen Qingqiu’nun kollarına ve cüppesine aktı ve alnındaki ve elinin arkasındaki soğuk ter hızla donarak ince bir buz tabakasına dönüştü. Odadaki soğuğun boyutunu tahmin edebilirsiniz.
Sadece sıcaklık son derece düşük değildi, aynı zamanda her taraftaki duvarlar da sıkıca kapatıldı ve kapılar ve pencereler hava geçirmezdi. Tüm oda hem soğuk hem de karanlıktı. Davetsiz misafir (yani Cang Qiong Dağ Yıkım Ofisi müdürü Liu Qingge) büyük bir boşluğu zorla kırmasaydı, her yer buzdan bir tabuta benzerdi.
Pavyonun ortasındaki oturma masasında3 bir perde yarıya kadar geri çekilmişti. Masanın yan tarafında birkaç siyah beyaz dış cübbe dağınık bir şekilde üst üste yığılmıştı.
Luo Binghe’nin kendisi sadece iç kıyafetlerini giymişti, yatağından yeni kalkmış gibi görünüyordu. Siyah saçları dağınık ve gevşek, kıyafetleri dağınık, yakası eğri ve açıktı. Yüzü soluk beyazdı ama dudaklarında kanlı kırmızı bir dokunuş vardı. Gözlerinde soğuk bir ışık parladı, korkunç enerji muazzam bir baskı uyguluyordu. Kılıcının keskin tarafı açığa çıkmıştı ve duruşu savaşa hazırlık gibiydi.
Yedi adım ötede, tam olarak ona bakan Liu Qingge’nin kılıç elinin kemikleri, tutuşundan patlayarak dışarı çıktı. Bütün yüzü yeşil ve maviydi.
Liu Qingge sakinliğe baktı ve Luo Binghe’nin masada oturmasını sağladı. Her heceyi telaffuz etti: “Seni piç.”
Cheng Luan kılıcında, ruhani enerji ve öldürme niyeti korkunç bir şiddetle yükseldi. Shen Qingqiu ihtiyatlı bir şekilde iki taraf arasında ileri geri baktı. Bununla birlikte, Liu Qingge’nin kılıcının işaret ettiği yöne sadece bir kez baktığında, zihninde umutsuzca direnen dünya görüşlerinin tamamen paramparça olan son zerresinin sesini duyabiliyordu.
Luo Binghe’nin sağ eli, yanından hiç ayrılmayan Xin Mo kılıcının üzerine koyuldu ve bembeyaz kılıç kınından çoktan yarı yarıya ayrılmıştı; diğer tarafta sol eli bir kişiyi tutuyordu.
Bunun bir insan olduğunu söylemek yerine, “bir beden” olduğunu söylemek daha doğru olur: tamamen cansız, baş aşağı sarkık, uzuvlar zayıf ama çok yumuşak. İnce bir iç giysi tabakası giyiyordu. Yakası omuzlarının altına kaymış, sırtının yarısı kağıt kadar beyaz görünüyordu.
Liu Qingge, “Ne yaptın?” dedi.
Şu anki sahneyi gerçekten de asla unutamazdı. Cheng Luan kılıcı bir yarık açtığında, oturma masasının üzerindeki perdelerin arasındaki üst üste binen gölgeler dışında oda boştu. Liu Qingge, Luo Binghe’nin içeride olması gerektiğini biliyordu ama içeride sadece kendisinin olmadığını asla hayal edemezdi!
Luo Binghe kaşlarını kaldırdı ve sol elindeki yumuşak bedeni kollarının içine çekti: “Ne yaptığımı söylüyorsun?”
Shen Qingqiu’nun dili tutulmuştu. İki kişi -daha doğrusu bir canlı ve bir ölü- örtünmeden yatak benzeri bir yerden yuvarlanıp topa sarılırken -nereden bakılırsa bakılsın öyle olmuyordu. olumlu bir şey gibi görünüyor!
Liu Qingge tek kelime etmedi ve Cheng Luan bıçaklandı. Xin Mo kılıcı hala tamamen kınından çıkmamıştı. Luo Binghe, sadece kını kullanarak Cheng Luan’ın keskin kenarını engelledi. Şiddetli kılıç enerjisi yaklaşırken hafifçe yana doğru eğildi. Arkasındaki elindeki bedeni korurken, ısıran soğuk kılıcın enerjisini engelledi, öfkesi yüzünden okunuyordu.
Liu Qingge ayrıca Cheng Luan’ı bu kadar dar bir odada etkinleştirmenin keskin kılıç enerjisinin o cesede zarar verme riskini taşıdığını da keşfetti. Hemen kılıcını kınına geri çekti ve ruhani enerjiyi kullanarak Luo Binghe ile savaşmaya başladı.
Sert ve yuvarlanan düelloları sırasında, vücudunun giysileri gevşedi ve beline doğru kaydı ve Luo Binghe’nin avucu doğrudan güzel tene yapıştı. Liu Qingge’nin gözleri tamamen kan çanağına döndü: “Brute, ne olursa olsun, o senin Shizun’un!”
Luo Binghe sakince şöyle dedi: “Başkası olsaydı, sence bunu yapar mıydım?”
Çevreyi saran Huan Hua Sarayı öğrencileri tamamen şaşkına dönmüş ve çeneleri gevşekti. Luo Binghe de onlara aldırış etmedi, tamamen Liu Qingge ile ilgilenmeye odaklandı. Her iki adamın da vücudunun etrafındaki havada, ruhsal enerji her yöne ateş ederek kaynar su gibi dalgalanıyordu. Yüzlerindeki ifade her geçen dakika daha da korkunçlaşıyordu. Kaosa daha fazla katkıda bulunma korkusuyla kimse Huan Hua Köşkü’ne girmeye cesaret edemedi.4
Shen Qingqiu kaosa katkıda bulunmaktan korkmuyordu. Bu manzaraya doğrudan bakamıyordu.
…çok sert. Çok sert!
Beyni ayın yüzeyi kadar deliklerle5 doluydu, ama bir gün gelip bu sert OYUN’un ana karakterlerinden biri olacağını bir kez bile hayal etmemişti. Luo Binghe’nin kollarında tuttuğu kişi gerçekten ölmüştü, değil mi? Kesinlikle doğru, çünkü o onun cesediydi, tamam mı?!
Bu artık “dikkatlice düşünüldüğünde korkunç” bir şey değildi. Dikkatlice düşünmeden bile, bu açıkça korkunç bir çıkmazdı!
Doğrudan bakamasa da neden geri döndüğünü hâlâ unutmamıştı.
Shen Qingqiu, Liu Qingge’nin arkasından parladı. İkincisi, sinsi bir saldırgan olduğunu düşünerek gardını kaldırdı. Kıkırdadı ve ruhani gücünü bu karşı tarafı şaşırtmak için kullanmaya hazırlandı. Ancak, bir el sırtına kondu ve nazik ama sağlam bir güç akışı ruhsal dolaşımına akmaya başladı.
Liu Qingge bu yardımı alırken, artık hafifçe bastırılan Luo Binghe idi. Liu Qingge yine de dikkatsizce hareket etmeye cesaret edemedi ve hafifçe başını eğdi. Göz ucuyla arkasına baktığında, sadece görünüşünü gizlemek için bir şey kullanıyormuş gibi görünen bulanık bir yüz görebiliyordu. Liu Qingge fısıldadı: “Orada kim var?”
Shen Qingqiu, eli daha fazla güç kullanırken cevap vermedi. Eşsiz derecede güçlü iki ruhsal güç akışı tek bir akışta birleşti. Luo Binghe buna dümdüz dayanmayı başarsa da, bu saldırgan ruhani güç dalgası kaçınılmaz olarak vücudunu takip edecek ve ellerindeki cesede bulaşacaktı. O, bu enerjiyi dağıtma yeteneğine sahipti, ama kollarındaki ölü kişi bunu yapamadı. Bırakmasaydı, vücut büyük olasılıkla patlayarak patlama noktasına kadar kötü bir şekilde şoka girecekti. Luo Binghe cesede zarar vermeye niyetli değildi, bu yüzden sadece elini gevşetebildi. Beden, kaynayan ruhani enerjiyle anında sıçradı ve uçup gitti.
Luo Binghe zorla bırakıldıktan sonra bile görüş alanı o bedene sabitlenmişti ve yüzü isteksizlik ve çaresizlik gösteriyordu. Onun ifadesini gören Shen Qingqiu aniden buna dayanamadı. Onu bırakmaya zorlamak için bu yöntemi kullanmak, ona zorbalık yapıyormuş gibi geldi.
Bu durumun ciddiyetini takdir etmeyen birkaç öğrenci harekete geçmek istedi ama Luo Binghe bağırdı: “Dokunma!” Kollarını uzaktan sallarken, o taraftan çığlıklar yükseldi. Shen Qingqiu, Liu Qingge’nin sırtına uygulanan ruhani güç akışını kaldırdı. Tabanlarını hafifçe sallayarak ileri atıldı ve o bedeni dikkatle kollarının arasına aldı.
Kendi cesedini tutma hissi gerçekten türünün tek örneği garip bir deneyimdi. Shen Qingqiu kabaca kendine baktı. Eski bedeni hâlâ çok pembe bir tene ve yumuşak uzuvlara sahipti, sımsıkı kapalı gözleri ve nefes darlığı dışında derin bir uykudaki yaşayan bir insandan hiçbir farkı yoktu.
Kendi kendine patlamadan ölüm üzerine, kişinin ruhsal gücü dağılırdı. Cesedin çürümesini önleyen herhangi bir ekin kalmayacaktı. Ölümden beş yıl sonra, onu sadece buzda dondurmak, bedeni bu ölçüde koruyamazdı. Vücutta bitki kokusu yoktu, bu nedenle herhangi bir kimyasal koruyucu ile tedavi edilmemesi gerekiyordu. Luo Binghe’nin hangi yöntemi kullandığı belli değildi.
Shen Qingqiu, dağları yarıp taşları kırmaya yetecek kadar güçlü bir ruhsal patlamadan kurtuldu. Başını kaldırdı ve Luo Binghe’nin bakışlarının tamamen ona odaklandığını, ifadesinin vahşi ve gaddar olduğunu gördü. Shen Qingqiu ancak o zaman cesedin giysilerinin vücudunun üst kısmından aşağı kaydığını, kollarında tutarken kemiklerinin ve etinin açığa çıktığını fark etti. Nasıl dokunduğuna ve ona nasıl baktığına eklendi…. Genel olarak son derece sağlıksız ve oldukça kışkırtıcı bir manzaraydı.
Aceleyle cesedin giysilerini yukarı çekti ve bu sıcak patatesi Liu Qingge’ye gönderdi: “Yakala!”
Luo Binghe onu ele geçirmek istedi ama Shen Qingqiu’nun tuzağına kapılmıştı. Shen Qingqiu başlangıçta Luo Binghe’nin Cennetsel İblis kan parazitini harekete geçireceğinden endişeliydi, ama ister öldürme niyetiyle bunalmış olsun, ister endişesi onu aptal yerine koysun, Luo Binghe aslında bu kozu kullanmayı düşünmemişti. Liu Qingge bir eliyle cesedi yakaladı ve diğer eliyle Cheng Luan’ı çağırarak Huan Hua Sarayı müritlerinin kuşatmasını kolayca geri püskürttü. Onlar tarafından ileri geri fırlatıldıktan sonra, cesedin kıyafetleri vücudunun üst kısmından tamamen sıyrılmıştı. Liu Qingge avucunun hem ince hem de soğuk pürüzsüz cilde yapıştığını hissettiğinde ona dokunmuştu. Dokunduğu bölgenin üzerinde hafif bir elektrik akımı geziniyor gibiydi ve tüm vücudu dondu. Nereden tutarsa tutsun, her yer uygunsuz geliyordu ve neredeyse kendinden uzaklaştırıyordu. Sonunda bu dürtüye direnmeyi başardı. Dış cübbesini çıkardı, beyaz giysileri kanat gibi genişledi ve vücudunu kollarının arasına aldı. Cheng Luan ona geri uçtu ve durmadan ayaklarının önünde süzülmeye başladı.
Luo Binghe’nin gözbebekleri tamamen kıpkırmızı olmuştu. Huan Hua Köşkü’nün tamamı, içine bomba yerleştirilmiş mühürlü bir kutuya benziyordu. Bomba patladığında, tüm duvarlar büyük bir gürültüyle yıkıldı.
Uçan kum ve fırlayan taşların yanı sıra, çok sayıda insanın yanı sıra, yere çarptıklarında çınlayan metalik bir çınlama çıkaran iki nesne vardı. Shen Qingqiu görüşünü odakladı ve bunların aslında iki kılıç olduğunu gördü.
Zheng Yang, Xiu Ya.
Bu iki kırık kılıç bir zamanlar ortak bir kaderi paylaşmış ve sayısız parçaya ayrılmışlardı. Nasıl onarıldıkları, birbirine bağlandıkları ve Huan Hua Köşküne yerleştirildikleri belli değildi. Ancak pavyonun yıkılmasıyla gökyüzünü ve güneşi bir kez daha görmüşler.
Bu iki kılıcı bir kez daha gören Shen Qingqiu, kalbinde belirsiz bir tat hissetti ve Luo Binghe’ye baktı. Giysileri en başta dağınıktı ve şimdi bu bombardıman dalgasından sonra, iyi tanımlanmış köprücük kemiği ve göğsü açığa çıktı. Göğüs duvarında korkunç bir kılıç yarası kalbine yaklaştı.
Luo Binghe’nin kendini yenileme yeteneği son derece güçlüydü. Uzuvları kesilse bile, onları sorunsuz bir şekilde yeniden bağlayabilir ve hatta sorunsuz bir şekilde yeniden büyütebilirdi. Kasten onları iyileştirmemeyi seçmediği sürece, bir iz bile bırakmadan tamamen iyileştiremeyeceği hiçbir yara yoktu.
Luo Binghe şiddetle bağırdı: “Liu Qingge, Shizun’un hatırı için hayatını defalarca bağışladım. Ölümü aramakta ısrar ediyorsan, beni suçlama!”
Ani ruhsal güç patlaması ve öldürücülüğü, Shen Qingqiu’yu neredeyse konum değiştirecek kadar sarstı. Luo Binghe’nin öfkesinin alevlendiğini biliyordu, bu yüzden aceleyle Liu Qingge’ye bağırdı: “Hala gitmiyor musun?!”
Sanki bu tarafa geldiğinden beri, sık sık diğerlerinin geri çekilmesini engellemek için bu özverili fedakarlıkları yapıyormuş gibi geliyordu! Liu Qingge ona baktı ve gerçekten özensiz bir iş yapmadı – şimşek gibi hızla çıkmak için kılıcına atlarken o bedeni kollarının altında taşıyarak hemen ayrıldı.
Luo Binghe başlangıçta saldırmak istedi ama beklenmedik bir şekilde kalbinin sarsıldığını hissetti – Xin Mo kılıcının tepkisi birdenbire ortaya çıktı ve onu bir kıl kadar yavaşlattı. Sadece bu kayıp saçtan, Liu Qingge Shen Qingqiu’nun cesedini kolunun altında bırakıp giderken çaresizce bakabildi.
Luo Binghe sersemlemiş bir halde, sanki karşı saldırı yapmayı bile unutarak, sanki gökyüzü düşmüş gibi olduğu yerde durdu. Bir an yüzünde, dünyadaki en sevdiği şey elinden alınmış bir çocuk gibi bir boşluk belirdi. Shen Qingqiu, bulanık sularda balık tutmak ve sıvışmak için şaşkınlığından yararlanmayı planlıyordu. Ama bu durumu görünce, nedendir bilinmez, topuğu yere saplandı ve o dayanılmazlık şimşeği gitgide şiddetlendi.
Ama dayanamasa da yapabileceği bir şey yoktu. Luo Binghe’nin o cesedi tutmasına izin vermeye devam ederse, hangi korkunç günahkar gelişmelerin olacağı belli değildi!
Sorun, kalbinin bu zamansız yumuşamasıyla ortaya çıktı. Luo Binghe aniden başını çevirdiğinde başarılı bir şekilde kaçmamıştı, o iki şiddetli kırmızı göz doğrudan ona dikilmişti.
Xin Mo kılıcı kınında neşe ve kötü niyetle titredi. Luo Binghe’nin gözleri çok net bir şekilde Shen Qingqiu’ya biraz sonra kesinlikle kıyma olacağını söyledi. Onun öfkeli ve kederli bakışını gören Shen Qingqiu iki adım geri çekildi. Birdenbire, sanki aklı büyülenmiş gibi, Luo Binghe’ye gerçeği söylemek istedi.
Ona “Bu kadar üzülme, Shizun ölmedi” demek istedi.
Dudaklarını hareket ettirdiği anda, Huan Hua Sarayı öğrencilerinin kalabalığından siyah bir gölge parladı.
Şekil olağanüstü bir hızla hareket ederek Shen Qingqiu’yu sardı ve bir kasırga gibi ayrıldı. Luo Binghe’nin üstün görme yeteneği ve tepki verme hızına rağmen, yaptığı patlayıcı atış isabetli olmadı.
Aynı yerde durmuş, Huan Hua Köşkü’nün harap olmuş ve güçlerle dolup taşan kalıntılarına soğuk soğuk bakıyordu. Huan Hua Sarayı öğrencilerinin kalabalığı sürekli olarak müdahale edemiyordu, ancak Luo Binghe’nin bu beklenmedik yenilgilerin ardından bu gece huzursuz olduğunu ve kaçınılmaz olarak bir fırtınada patlayacağını anladılar. Öğrenci yığınları diz çökmek için acele ettiler. Bu sırada, Sha Hualing nihayet işi bitirmeyi başardı ve hızla öne doğru koştu. Geldiği an, Luo Binghe tarafından geriye doğru uçarak gönderildi ve üç litre kan kustu.
Onun kaprisli ve huysuz biri olduğunu çoktan beri biliyordu ve onu yine neyin kızdırdığını bilmiyordu. Sadece korkmuş bir ses tonuyla şunu söyleyebildi: “Tanrım, öfkeni bastır. Tanrım, öfkeni bastır!”
Luo Binghe konuştu: “Geri getirdiğin kişi gerçekten kötü değildi.”
Bu “fena değil”, Luo Binghe’nin infaz emrini hemen oracıkta duymasından bile daha korkunçtu. Sha Hualing’in ruhu neredeyse vücudunu terk edecekti ve aceleyle şöyle dedi: “Bu astın rapor etmesi gereken bir mesele var! İzinsiz giriş gerçekleştiğinde, bu ast istilayı fark etti ve bununla başa çıkmak için harekete geçti. Ama davetsiz misafir olan tek kişi Liu Qingge değildi! Bu Bai Zhan Zirvesi Lordu daha önce geceleri sarayın içini keşfe çıkmıştı ama labirent oluşumunu kıramadı. Bu sefer başka biri labirent oluşumunu önce yok etti ve bu yüzden Liu Qingge başarılı bir şekilde geçmeyi başardı.”
Luo Binghe, Liu Qingge’nin kılıcının üzerinde kaybolduğu yöne baktı. Yumruklarını yavaşça sıktı, parmak boğumları çıtırdadı.