SORU:
Siz hariç tüm hukukçuların sapmış olması mantıklı mı? Yönlendiren ve yol gösteren tek kişi Şeyh Yasser mi? Yargı konularında daha bilgili ve daha kapsamlı olan tek kişi Şeyh mi? Biri web sitenizi okuduğunda, birçok hukukçunun standartlarınıza göre sapkın olduğunu keşfedecektir. Yaklaşımınız Şiiler arasında ayrılığa yol açıyor. İran İslam Cumhuriyeti Hükümeti Ehl-i Beyt’in mesajını yaymak için muazzam bir çaba gösterdi? Neden onları gözden düşürüyorsunuz?
CEVAP:
Bismillahirrahmanirrahim
Allah, Muhammed’i ve ailesini selat eylesin, yeniden ortaya çıkmalarını hızlandırsın ve düşmanlarını lanetlesin.
İnsanlar din değiştirme tarzımızın tek ve mutlak gerçek olup olmadığını merak ediyorlar! Şiiler, yolumuzun Şiiler arasında birliğe katkıda bulunup bulunmadığını sormaya devam ediyor. Şeyh Yasser hiçbir zaman tüm hukukçuların saptığını iddia etmedi. Çoğunun saptığını bile söylemedi. Sayed al-Sistani, Sayed M. S al-Hakeem ve Şeyh İshak Fayyad gibi Necef’teki tüm tanınmış hukukçulara saygı duyuyor. Ayrıca Sayed al-Shirazi, Sheikh Wahid al-Horasani ve Sayed Sadiq al-Rohani gibi Kum’daki bilinen tüm hukukçulara da saygı duyuyor. Bazı görüş ve fermanlarda bunlardan herhangi biriyle ayrışsa, onlara sapkın âlimler demezdi. Normalde, bazı bakış açılarına katılmıyordu.
Şeyh Yaser, yalnızca hükümetler tarafından yapılan ve atanan veya siyasi partiler tarafından yapılan hukukçularla tartışır. Batri ve / veya Tasavuf eğilimlere sahip sözde hukukçulara açıkça ve kitlesel olarak karşı çıkıyor. Onlar küçük bir grup, bu yüzden tüm hukukçuların sapmış olduğunu söylediği bir sonuca atlanamaz. Bazıları evet ve onlar bir azınlık.
Şeyh Yaser, hukukçularla ilgili değerlendirmesini İmam El-Askari’nin kaydettiği rivayete dayandırıyor:
Kendilerini koruyan, inançlarını koruyan, arzularına karşı çıkan ve Efendilerine itaat eden hukukçulara gelince, sıradan Şiiler onları takip edebilir. Ancak bu sadece bazı Şii hukukçularda olabilir, hepsinde değil.
Wasail al Shia, cilt 27, sayfa 131.
Halkın alimlerine (‘Sünniler’) benzer günah ve suçlar işleyenlere gelince, onlardan hiçbir şey kabul etmemelisiniz. Ehl-i Beyt dediğimiz şeyde bol bol karışıklık ve yanlış anlaşılma olacak. Ahlaksız alimler sözlerimizi alacaklar, ancak cahillikleri nedeniyle sözlerimizi yanlış yorumlayacaklar. Bilgisizliklerinden dolayı kararlarında başarısız olacaklar. Diğerleri yalan söyleyecek ve dünyevi çıkarlar elde etmek için onları bize atfedecek. Bu tür pozisyonlar onları cehenneme götürecektir. Bazı âlimler Nawasib’tir; bizi gözden düşüremezlerdi. Ancak sözlerimizi öğrenecekler ve bununla Şiileri aldatacaklar ve düşmanlarımızın önünde bizi küçümseyecekler. Onlar da kendi adlarından sayısız yalanlarla sözlerimizi artıracaklar. Bazı Şiiler bu uydurma masalları dinleyecek ve bu masallar bizim sözlerimizmiş gibi boyun eğecekler. Bu tür yalanlar bizim olmadığımız zaman, onlar sapkın alimlerdir. Zayıf Şiilerimize verdikleri zarar, Al Hüseyin ve sahabelerden karşı olan Yezid ordusunun, daha kötü.
Lütfen İmam El-Askari’nin sözlerine dikkat edin: “Ancak bu sadece bazı Şii hukukçularda olabilir, hepsinde değil.” Hukukçu, saygın, erdemli ve iyi âlimler olarak görünenlerin tümüne sahip olamayacağımız sonucuna varıyoruz. Aralarında ‘Sünnileri’ taklit eden yalancılar, sapkınlar, Nevasib ve ahlaksız âlimler olacak; ve onlar – zararları – zayıf Şiiler için Yezid’in ordusundan daha kötü.
Gerçek, bilinçli bir inanan, sonucu değerlendirmeden önce nedenleri gözden geçirmek zorundadır. Eğer böyle yaparsanız Şeyh’in Ehl-i Beyt’in katillerini överken hukukçu olduğunu iddia edenleri kınamada haklı olup olmadığını veya haklı olup olmadığını öğrenebilirsiniz. Şeyh, hukukçu olduğunu iddia eden, ancak masum Şia’nın öldürülmesini, hapis cezasını ve zulmünü emreden kişiye kanıt sunar. Şeyh, hukukçu olduğunu iddia eden, ancak gizemci sapkın ilkeleri kalbinde tutanlara kanıt sunar.
Alarm çalmaya veya meseleyi bu kadar dramatik bir şekilde aşırı basitleştirmeye gelince, sanki Şeyh tüm hukukçuları gözden düşürüyormuş gibi, bu ancak ‘Sünni’ pazarlama ve medya taktikleriyle uyumlu olabilir. “Sünniler”, Şiilerin sadece bazı yoldaşlarını, ikiyüzlüleri ve sapmış olanları kesin olarak kınadığımızda bütün yoldaşları kınadıklarını gece gündüz vurguluyor.
Sapmış hukukçulara karşı bir tutumumuz olabileceğini kendimize öğretmeliyiz. Şeyh Yasser hiçbir zaman tek yol gösterici ve yol gösterici olduğunu iddia etmedi. Hukuk alanındaki konularda ne en bilgili ne de en bilinçli olduğunu iddia etti. Kendisine bazı kişiler sorulduğunda, cevabı yağlayıp çalıları dövüp Allah’ın hoşnutsuzluğunu çağrıştıracak bir şey söyleyemedi. Yanıldığı anlaşılsaydı, Allah için kendisini bu kişilerin düşmanı olarak konumlandırdığı için Yüce Allah tarafından affedilirdi.
Örneğin: Şeyh El Mufeed, öğretmeni Şeyh Al Sadooq’a karşı çıktı, onu itibarsızlaştırdı ve “İnançlara Cevap Verme” olarak bilinen çürütmesiyle yolunu kınadı. Bunu kişisel bir kinle yapmadığını biliyoruz, ancak Allah rızası için ve O’nun memnuniyetini istemek için ferman ve hükümlerini aldı. 14 masum dışında hiçbiri masum değildir. Şeyh, hukukçuların çoğunun saptığını ı söylese bile – ki yapmamıştı – ama yine de öyle dediğini varsayalım, yine de böyle bir tutum makul olabilir. Birçok ayet ve rivayet, çoğunluğun her zaman haklı olmadığı gerçeğini vurgular.
“Ama kullarım içinde şükreden azdır.”
(Kuran 34:14)
Kendilerine Şii diyen herkesin Kıyamet Günü kurtarılmayacağını belirtmeliyiz. Çoğu kurtarılmayacak. Şiiler 13 gruba ayrılacak, bunlardan 12’si Cehenneme gönderilecek ve sadece biri kurtarılacak. İmam Ali şöyle dedi:
Ey İnsanlar! Yahudiler 71 gruba ayrıldı, bunlardan 70’i Cehenneme, 1’i Cennete gönderilecek. Bu, Nun oğlu Yeşu’nun ardından gelen gruptur; Hristiyanlar 72 gruba ayrılacak, 71’i cehennemde ölecek, biri kurtulacak. Simon Peter’ı takip eden grup budur. Müslümanlar 73 gruba ayrılacak, 72’si Cehenneme, 1’i Cennete gönderilecek. Bu beni takip eden grup. ” Ve aynı anda göğsünü işaret etti. Ekledi: “Bu 73 gruptan 13 grup beni takip ediyor ve seviyormuş gibi yapacak. Bu 13 gruptan sadece biri cennete gidecek ve 12 cehenneme gidecek. Bu orta kısımdaki grup. “
Şeyh El Tousi, Al Amali’de, sayfa 524.
Örneğin Şeyh Yaser, böyle sözde bir hukukçu üstlendiği pozisyonun koşullarını yerine getirmediğinde bir hukukçu pozisyonunu üstlenen herkesi kovar. Örneğin Hamaney, İnanç koşulunu yerine getirmez. İnancını Sufi doktrini ve Felsefe ile karıştırır. Hamaney, aynı zamanda, dini hükümler türetmek için hukuki yeterlilik koşulundan da yoksundur. Dahası, Hamaney adalet koşulundan yoksundur. İran’da alimlere ve sıradan müminlere ait kan akışları onun dikkatli gözleri altında döküldü. Dolayısıyla Hamaney, dini hükümler çıkarmaktan acizdir. Argüman uğruna, onun nitelikli bir hukukçu olduğunu varsayalım – ki o değil-o zaman sözde “Sünni kardeşlerimizin” sembollerini itibarsızlaştırmamızı yasaklama hakkına sahip değil. Yasağı, mutlak yasak bağlamında çıkarıldı. Bunun dini kanıtı neredeydi? Onun kararını kabul etmek zorunda olsaydık, İmamlarımızı yanlış bir konuma düşürürdük. İkiyüzlülüğün sembollerini hem açıkça hem de özel olarak ifşa ettiler.
İmamlarımızın sapma sembolleri ile ilgili tavsiye ve uygulamalarına ilişkin aşağıdaki örneği okuyun:
Ebubekir, Ömer ve Ebu Ubeyde, kötü şöhretli Saqeefa’nın en önemli sembolleriydi, ancak İmam Ali onlarla yüzleşti ve onlara şöyle dedi:
Ey, kökenleri pis, pis kokulu bir sperm olan hain, utanmaz hainler! Ayağa kalktın, sapma arayışında kollarını sıvadın! İkiyüzlülüğü arıyorsunuz ve cehalet ve anlaşmazlığa aşıksınız! Kendinize sunduğunuz şey ne kadar korkunç! Ey, siz taşan kanalizasyonlar …!
“Kashf Al La’ali’deki Ibn Al A’randas’a” bakın.
Buradaki nokta, İmam Ali’nin sadece Allah’a merhametini onlardan reddetmesi için dua etmemiş, onlara yemin etmiş ve açık dille onlara hakaret etmiştir. Onları kanalizasyona benzeyen, kirli pislik, lekeli kokulu meni vb. gibi sert terimlerle söz etti. Peygamber, İmam El Sadık’a göre bu, Kafi’de bulunan rivayete çok uygun olduğunu söyledi:
Benden sonra sapma ve yenilik rakamlarını görürseniz, onlardan ayrışmanızı açıkça gösterin, onlara hakaretlerinizi en üst düzeye çıkarın, onlara sözlü olarak karşı çıkın, onları keskin sözlerinizle şaşkına çevirin ki İslam’ı bozmasınlar ve sıradan insanlar onlara karşı uyarılsın ve yeniliklerini imanla gerçekleştirsin. Bunun için Allah size mükafat yazacak ve ahirette statünüzü yükseltecektir.
Bu, Al Kafi’nin 2. cilt, 375. sayfasındaki anlatımla çok uyumludur.
Kötülüğün simgelerine yemin edemeyeceğimiz veya onlara hakaret edemeyeceğimiz konusunda yaygın bir hata veya yanlış anlama var. Kim söylüyor? Kötülüğün ikonlarına küfretmenin ya da hakaret etmenin yanlış olduğunu iddia etmek, yukarıdaki rivayete göre bir illüzyondur. Onlara lanet gönderebilir ve onlara hakaret de edebilirsiniz. Sorun şu ki, podyuma çıkanların okumaması, ve okurlarsa, olayları bağlama oturtmayı anlamazlar, ve bunu nasıl yapacaklarını bilirlerse, bulgularını izleyicileriyle paylaşmaktan kaçınırlar.
Aşağıda, yenilikçilerin ve kötülüğün önde gelen figürlerinin sözlü olarak kötüye kullanılmasına izin veren anlatımı onaylayan akademisyenlerin özet bir listesi bulunmaktadır. Anlatım al Kafi, 2. cilt, sayfa 375’te bulunabilir.
İnandırıcı, güvenilir ve sahici bir anlatım olduğunu söyleyen âlimler:
- El Meclisi. Bu anlatının gerçek olduğunu söyledi –
Mir’aat Al-`Uqool, cilt 11, sayfa 77‘ye bakın.
- Yoosuf el-Bahraani. Bunu –
al-Hadaa’iq al-naadirah, cilt 18, sayfa 164‘te söyledi.
- Murtada el-Ansaari (ö. 1281). Bunu –
Kitaab al-Makaasib, cilt 1, sayfa 353‘te söyledi.
- Al-Khoei. Bunu –
Misbaah al-Faqaahah, cilt 1, sayfa 354′te söyledi.
- Cevad el-Tebrizi. Bunu –
Irshaad al-Taalib ‘ila al-Ta’leeq’ ala alMakaasib, 1. cilt, s.162’de söyledi.
Şu anda bazı okuyucular şunu söyleyebilir:
“Ama İmam Ali, Sifeen savaşı sırasında sahabelerden Muawya ordusundaki askerlere küfür ve hakaret etmemelerini istemedi mi?”
Cevap:
İmam Ali, Sifin’deki askerlerinin küfür etmesini yasaklamadı. Onlara şunları söyledi: Dedi ki: “Aşağılayıcı bir dil kullanman hoşuma gitmedi.”
Muawya’yı takip eden sıradan insanlara / askerlere hakaret etmenin yasak olduğunu söylemedi. Bu nedenle, sıradan ‘Sünnileri’ sözlü olarak taciz etmek hoş karşılanmaz, ancak inananları sözlü olarak taciz etmesi yasaktır. Mümin, Ehl-i Beyt’in İlâhi Otoritesine olan inancını destekleyen ve düşmanlarından ayrılan kişi olarak tanımlanır. Karadhawi, Dymashqya ve Arour gibi şahsiyetleri sunmak için (Ebu Bekir, Ömer ve Ayşe’den oluşan) ‘Sünni’ kutsal olmayan üçlü gibi inovasyon insanlarının kıdemli geçmiş figürlerinin sözlü olarak kötüye kullanılması tavsiye edilir ve hatta bazen zorunludur. İnovasyon insanlarının geçmiş ve şimdiki sembollerine yaraşır küfürlerin gönderilmesini boşverin.
Ehl-i Beyt imamlarından, 1., 2. ve 3. zorbaların kamuya açık isimlendirilmesi ve utandırılması konusunda daha fazla örnek var.
İmam El Sadık,
Bihar Al Anwar’ın 30. cildinde kaydedildiği gibi:
Bihar Al Anwar, cilt 30’a bakın.
İmam Ali, Şeyh Al Mufid’in 92. sayfadaki Al Jamal’da kaydedildiği gibi Ömer aleyhine bir dua okurken şunları söyledi:
“Ey Allahım, Ömer’i cezalandırın, çünkü kayalara bile haksızlık yapmıştır.”
Al Jamal, Şeyh Al Mufeed, sayfa 92
İmam Ali, Bihar Al Anwar’ın 53. ciltte olduğu gibi:
“Elini uzat ki sana bağlılığımı sunayım!” İmam, “Hangi temelde?” dedi. “Ebubekir ve Ömer geleneği üzerine” diye cevap verdi. İmam elini uzattı ve şöyle dedi: “Allah’ın ikisine lanet ettiği temelinde elimi sıkın. Hala kalbinde sapma tutarken seni ölü görüyorum. “
çünkü onun için olmasaydı, kötü olmadıkça, Mut’a Müslümanlara zina yerine zina edeceği için kimse zina etmezdi.”
İmam Ali’ye bir adam geldi ve şöyle dedi: “Elini uzat ki sana bağlılığımı sunayım!” İmam, “Hangi temelde?” dedi. “Ebubekir ve Ömer geleneği üzerine” diye cevap verdi.
İmam elini uzattı ve şöyle dedi: “Allah’ın ikisine lanet ettiği temelinde elimi sıkın. Hala kalbinde sapma tutarken seni ölü görüyorum.”
Basair Al Darajat, Al Safar, sayfa 412.
İmam Ali, bu adamın en kutsal iki şahsiyetini halka açık bir ortamda, şahsen biat edilmediği için yüzünün önünde lanetledi.
Ömer’in adı İmam El Sadık’tan önce geçtiği zaman şöyle dedi:
“O bir zina oğluydu.” Ve ne zaman Ebu Cafer El Dawaneeqi’nin adı imamdan önce zikredilse, o da ona zina oğlu dedi ”.
Bihar Al Anwar, cilt 30’a bakın.
İmam El Hüseyin’in Yezid’e karşı tavrını hepimiz biliyoruz, ancak kimse size Ebu Bekir ve Ömer’e karşı tutumunu söylemeye cesaret edemiyor. Bir adam, İmam El Hüseyin’e Ebu Bekir ve Ömer’i sordu ve cevap verdi:
Vallahi ikisi de İlahi hakkımızı aldılar; bize ait olan liderlik pozisyonunu devraldılar, boynumuza bastılar ve insanların da boynumuza basmasını sağladılar. “
Taqreeb Al Ma’arif, El Halabi, sayfa 243.
İmam Zain Al Abedin’in Ebu Bekir ve Ömer’i şöyle tarif ettiği anlatılıyor:
“Kâfirler ve onları seven kâfir olur.”
Taqreeb Al Ma’arif’te de 244. sayfada
Talha, Ayşe ve Zübeyir, Ehl-i Beyt’in muhaliflerinin inancının güçlü sembolleriydi. Ne zaman bir grup erkek Seyahat dan Basra için Medine, bir araya geldi İmam Sadık ve sordu ona ne söylüyor Savaşı’nın Ali karşı Talha, Zübeyr ve Aişe, bizim İmam değil, geri çekil, ama oldukça da dediği gibi, bir kısmı da uzun anlatım:
“Ayşe’nin suçu çok büyük, günahı muazzam ve dökülen her damla kan onun boynunda ve iki partnerinin boynunda.” Imam Al Sadiq şunları ekledi: “Talha ve Zübeyr iki kafir imamdı”.
Mustadrak Al Wasail, cilt 11, sayfa 63.
İmam El Bakir, Şii rivayetleri akredite etme kriterimize göre otantik bir anlatımda şöyle dedi:
“İki ihtiyar, Ebu Bekir ve Ömer, hayatlarını terk ettiler ve tövbe etmediler ve İmam Ali’ye yaptıklarını umursamadılar.
Al Kafi, 8. cilt, sayfa 246
Ebu Salamah Al Saraj’a göre, İmam El Sadık’ın her zorunlu namazdan sonra söylediği Al Kafi, 3. cilt, sayfa 342’de okuduğumuzda nereye saklanabiliriz:
“‘Allah, Ebu Bekiri, Ömeri, Osmanı, Muawiya’yı, Ayşe’yi, Hafsa’yı, Hind’i ve Um Al Hakam’ı lanetlesin.” Hepsine isim verdi ve hepsine isim verdiğini duydum. “
Al Kafi, 3. cilt, sayfa 342
Nahj Al Balagah’daki tanınmış Shaqshaqya Sermon’da İmam Ali, Osman’ı şöyle biri olarak tanımladı:
“Hayattaki asıl mesele ve amacı kendi dışkısını kendi çevresinde yemek ve boşaltmak olan, ancak kendini beğenmiş gibi bir gösteri sergileyen bir çiftlik hayvanı.”
Nahj Al Balagah
Şimdi, ‘Sünnilerin’ sembollerini kınamak için mutlak bir yasak sunan sözde Hamaney fermanını okuduğumuzda, Hamaney’in bu bağlamda Ehl-i Beyt’in sözlerini reddettiği sonucuna varmalıyız. Bazı takipçileri, onun fermanını tanıtımla bağlantılı yaptığını savunarak cevap vereceklerdi; yani, bu sembolleri halka açık forumlarda kınamamak.
Bu karşı argüman satırı kusurludur. Hamaney, sözde fermanını halka açık forumlarda kınama yasağına bağlamayı başaramadı. Ayrıca, bu tür karşı argümanlara uymak için sözde fermanını sıralar veya aşamalarda izin verilebilirlikle ilişkilendirmeyi başaramadı. Hamaney ayrım gözetmeyen sözde fermanını gelişigüzel ve temelsiz bir şekilde yayınladı. Bu tavır, ancak Peygamberimize meydan okumak olarak görülebilir. Onun sözde fermanının “Sünnilerin” sevgisini kazanmayı ve hükümetinin çıkarlarına hizmet etmeyi amaçlayan bir beyan olduğu bilinen bir gerçektir. İfadesi materyalist kazanımlar arayışındaydı.
Peygamber dedi ki:
Ey Ali! Sizin Şialarınız, Hakikat ve Doğru Yolda kararlı olanlardır. Rakiplerinin sevgisini kazanmayı amaçlamazlar. Kendilerini dünyevi işlerden koparırlar.
Amali Al Saduq, sayfa 658.
Peygamber, İmam El Sadık’a göre demişki:
Benden sonra sapma ve yenilik rakamlarını görürseniz, onlardan ayrışmanızı açıkça gösterin, onlara hakaretlerinizi en üst düzeye çıkarın, onlara sözlü olarak karşı çıkın, onları keskin sözlerinizle şaşkına çevirin ki İslam’ı bozmasınlar ve sıradan insanlar onlara karşı uyarılsın ve yeniliklerini imanla gerçekleştirsin. Bunun için Allah size mükafat yazacak ve ahirette statünüzü yükseltecektir.
Al Kafi, cilt 2, sayfa 375.
İkiyüzlülüğün sembollerini ilan etmek bir gerekliliktir. Bu görev, ancak bir müminin kendisini hakikati duyurmaktan mahrum bırakan ve boynunu kılıçtan kurtarmaya zorlayan şiddetli imtihan koşullarını tecrübe ettiği Takiya şartı altında eylemden uzaklaştırılamaz. Bazıları bu tür sembollerin kutsallığına inandıkları için bu görevi sadece askıya alamazsınız. Aksi takdirde, bazı insanlar teknik olarak Şeytani tapanlara taparken Şeytan’a saygı duymalıdır. Aklı başında biri Şeytan’a saygı duymamız gerektiğini söyleyebilir mi?
Gerçekten de bu sapkın kişilikleri çeşitli yollarla kınayabilir. İlk olarak, kişi “şok terapisi” kullanabilir ve diğer durumlarda yavaş, adım adım bir teknik kullanılabilir. Her şey koşullara ve koşullara bağlıdır. Ancak ihbarın temeli hiçbir şekilde tamamen ortadan kaldırılamaz.
Biri sorarsa: “Sünni” bir aileyle yaşıyorum. Ayrışmayı açıkça ve zorla ilan etmeli miyim? ” Cevap şudur: Açık ayrışmayı uygulama konusu o kişiye bağlıdır. Durumu değerlendirmesi ve ona uygun olanı seçmesi gerekiyor. Yavaş adım adım bir teknik işe yararsa, o zaman sorun değil. Değilse, bir “şok tedavisi” yaklaşımı kullanılabilir. Burada çok önemli olan, İlahi Otoriteyi çağırma görevinden, Ehl-i Beyt’in dostluğundan ve ikiyüzlü düşmanlarının reddinden vazgeçilmemesidir. En iyi yaklaşımın seçimi, dini sınırlar ihlal edilmediği sürece, dikkate alınması gereken kişiye bırakılmıştır. Bu arada Şeyh Yasser al-Habib, hem genel koşullara hem de bireysel “Sünni” vakaların entelektüel potansiyeline göre yaklaşımı kullanıyor.
Hamaney rejiminin din değiştirme çabaları nedeniyle pek çok insanın Şiiliğe dönüştüğü söylenecek olursa, Suudi rejiminin çabalarıyla çok daha fazla insanın Müslüman olduğu unutulmamalıdır! Suudi rejimi, “kendi İslam versiyonunu” tüm dünyaya yaymada büyük roller üstleniyor. Avrupa’da burada, Avrupalı gençlerin “kendi İslam versiyonlarına” dönüştürülmesine katkıda bulunan yüzlerce cami ve hayır kurumu var. Bu, Suudi rejiminin bu konudaki rolüne saygı duymamız ve onu tanımamız gerektiği anlamına mı geliyor? Bu onların faaliyetleri için minnettar olmamız gerektiği anlamına mı geliyor?
Benzer şekilde, Hamaney rejimi de “kendi Şiilik versiyonunu” yaymada büyük roller üstleniyor. İnsanlara imamlarımızın otantik halini göstermiyorlar. Yaygınlaşan versiyon, Batri ve Sufi bileşenlerinin zengin bir Felsefe katmanıyla süslenmiş bir kombinasyonunu temsil eden bir markadır. Bu markayı yaymanın arkasındaki motivasyon yalnızca politiktir. Suudi rejimi tarafından yayılan İslam versiyonu, siyasi bir gündem tarafından yönlendirilen sapkın ve geçersiz bir İslam versiyonu.
Şiiler arasındaki ayrılığı etkileyenlere gelince, sıradan Şiiler, temelsiz fermanlar çıkaran ve alimlerin insani ve dini kutsallığını ihlal eden “Yüce Lider” in eylemlerini kaydetmelidir. Onun rejimi, alimlerden bahsetmeye gerek yok, İran’da binlerce mümini tutukladı, işkence gördü ve öldürdü. Öyleyse, Şiiler arasında bölünmeye neden olmaktan sorumlu parti şimdi kim?
Yaklaşımımızın mutlak gerçeği temsil ettiğini uzaktan iddia edemeyiz! Böyle bir iddiada bulunacak bir âlim bulamazsınız. Bu nedenle, hiçbir nesnel kişi yaklaşımımızın masum olduğunu söylemez! Bunu doğrulamak için, ister web sitemizde ister diğer forumlarda sunulan yanıtları okuyup dinlemeniz yeterlidir. Bu yanıtlar, sorgulayan kim olursa olsun, argümanlara ve karşı argümanlara yer verildiğinin kanıtıdır.
Yetkili bir hukukçu bir ferman çıkardığında, fermanının mutlak gerçeği temsil ettiğini ilan edemez. Elbette, bulduğu delillere dayanarak böyle bir karara varması onu mazur görür. Bu nedenle, bilgisini en iyi yetenek ve niyetlerine göre uygular. Yaklaşımımız ve yolumuz bu açıdan benzer. İçtenlikle tüm Şiilerin, örneğin Ayşe’nin Cehennem ateşinde olduğuna inanmasını umuyoruz. Bazı sıradan ve hatta Şii “âlimler”, Peygamberimizin hatırı için cennette olabileceğine inanıyor.
Ayrışma konusundaki yaklaşımımıza karşı çıkanların, “Sünniler” için bir yatıştırıcı görevi gören kınama beyanlarını yayınlamayı bırakmalarını istiyoruz. Tek yapmaları gereken, örneğin şunu söylemek: Kendini temsil ediyor. Burada bize yöneltilen herhangi bir suçlamayı savunmamız söz konusu değil. Yaptığı işlerden sorumludur. ” Onların onursuz ve namussuzluk yerine, ‘Sünnilerin’ onurlu huzuruna çıkmalarını diliyoruz!
Gerçek bir Şii, eğer aşağılayıcıysa çevresine isyan eden kişidir. O, böylesine şerefsiz bir çevrede hapsedilmiş biri değil. Gerçek bir Şii böyle bir ortamı değiştirir. Gerçek bir Şii kendisine özgürlük sağlar ve başkalarının ona özgürlük sağlamasını beklemez! Irak-İran savaşı (1980-1988) sırasında, Suudi rejiminin Doğu Eyaletindeki Şiilere yönelik tehditleri, sindirmeleri ve baskıları, Ayşe’nin ölümünü kutladığımız zamandan ve fırsattan çok daha fazlaydı. Doğu Eyaletindeki Şiiler, Humeyni’yi resmen veya gayri resmi olarak kınamayı veya reddetmeyi reddetti. O zamanlar kan ve can kaybına rağmen dayandılar. Ancak günümüzde ölçüt, maalesef, ‘kim tarafından söylenen’ yerine ‘kimin ne dediğiyle ilgili bir kriter haline geldi.
Bir şair, en yakın akrabanızın neden olduğu adaletsizliğin vücudunuza bir kılıcın düşman tarafından vurulmasından daha acımasız ve şiddetli olduğunu söylüyor!
Şeyh el-Habib Dairesi