"Sadece uçak gemileri hakkında değil ..." döngüsünün bir sonraki bölümündeki çalışmalarının ortasında yazar, VO web sitesinde Alexander Timokhin'in bir makalesini okudu. “1962 Küba Füze Krizi: Hataları Düzeltme. Donanmayı kullanmayı öğrenmek ".
Şüphesiz bunun analizi, iç deniz kuvvetleri için anahtar hikayeler bölüm planlarımın bir parçasıydı. Bunun yukarıdaki döngünün dördüncü maddesinde yapılması planlandı. Bununla birlikte, A. Timokhin'in metni bunlarda bazı düzeltmeler yapmak zorunda kaldı.
Kendi içinde bu konuyla ilgili bir makalenin yayınlanması memnuniyetle karşılanmalıdır. Dahası, orijinal mesajları bu satırların yazarı tarafından paylaşılır. Ancak İskender'in muhakemesinin bir sonucu olarak ulaştığı sonuçlar ve dahası, bu argümanlara eşlik ettiği davetiyeler (saldırılar) en kesin reddiye neden olur.
Bu nedenle eski Sovyet marşında söylendiği gibi “kızgın zihnimiz kaynadı” ve bu metne cevap vermek için planları bir süre bir kenara bırakmak istedik.
Öyleyse başlayalım.
Neye katılıyorum
Daha önce de belirtildiği gibi, A. Timokhin'in ilk varsayımları tamamen uyumludur. İki tane var.
İlk mesaj. Küba füze krizi, SSCB için bir yenilgiydi. Bunu net bir şekilde formüle etmek önemlidir, çünkü bu konu etrafında karışık birçok efsane vardır. En popülerleri, iki süper gücün bu çatışmasında kazanan ya da kaybeden olmadığını söylüyor. Ve tüm dünya bundan faydalandı, çünkü nükleer kullanımla bir dünya çatışmasının başlamasını önlemek mümkündü. оружия... Ve bunun kredisi, cesaret ve bilgelik göstererek, geri adım atma ve dünyayı küresel felaketten ayıran “kırmızı çizgiyi” geçmeme gücünü bulan ülkelerimizin liderlerine aittir. Genel haliyle bu efsanenin okuyucuya tanıdık geldiğini düşünüyorum.
Gerçekte, SSCB gerçekten de kaybetti, çünkü kriz sırasında Amerika Birleşik Devletleri çıkarını gerçekleştirmeyi başardı, yani Küba'da ülkelerinin topraklarını vurmak için kullanılabilecek silahların konuşlandırılmasını durdurmayı başardı: füzeler ve havacılık... Yani, bu silahların orada gizlice konuşlandırılması planı engellendi. Ve Moskova, şimdi, dünya haber ajanslarının televizyon kameralarının gözü önünde, bu kargolarla birlikte gemileri eve döndürmek zorunda kaldı. Yenilgiden başka bir şey çağrılamaz.
İkinci mesaj... Amerikalılar tarafından ilan edilen ve filolarının Sovyet nakliye gemilerini incelemeyi planladığı "karantina" alanında, Sovyet yüzey savaş gemileri ortaya çıkarsa, bu, güçlerin dengesini değiştirecek ve farklı bir sonuca güvenmeyi mümkün kılacaktır. kriz.
A. Timokhin ile kesinlikle aynı fikirdeyim.
Ama dahası ...
Neye katılmıyorum
Makalesinden kesinlikle katılmadığım noktaları listelemeye çalışacağım. Ve nedenini açıklayacağım.
Yani ilk şey. Küba'daki Sovyet operasyonunda yüzey gemilerinin kullanımının reddedilmesinin nedenlerini göz önünde bulunduran Alexander, bu konuda Amerikan literatüründe mevcut olan Sovyet karargahının açık okyanusta operasyonları planlayamaması konusundaki bakış açısına değiniyor. . Sonra açıkça yanlış olduğunu beyan eder ve bir daha geri dönmez. Bu kategorikliğin nedenleri tamamen anlaşılmaz görünüyor.
Bu hipotezde "açıkça yanlış" hiçbir şey yok. Ya da belki de aynı tarihsel dönemde benzer operasyonların fiilen gerçekleştirildiği gerçeği ile yalanlanmış olabilir mi? Ama bildiğim kadarıyla hiçbiri yoktu. Bu nedenle, bu hipotez saygıyı ve analizi hak ediyor ve "kapı aralığından" uzaklaşmadı.
Ayrıca İskender, makalenin ilerleyen bölümlerinde kullandığı, tabiri caizse ana delillerini "masaya yatırır". Timokhin'e göre filonun bu olaylar sırasında kendini tam olarak kanıtlayamamasının nedenleri şunlar:
"Kruşçev'in su üstü gemilerinin modası geçmiş olduğuna dair kişisel inancı, generallerin filoyu kara kuvvetleri altında ezmek (nihayet sadece Serdyukov altında gerçekleşti) ve 30'larda Rus deniz düşüncesinin doğal pogromu, birçok liderin infazıyla birlikte askeri teorisyenler. "
Bu argümanların ciddiyetini değerlendirmeye çalışalım.
Öyleyse, Kruşçev (onsuz nerede!) İzin vermedi filo mevcut durumun gerektirdiği gibi yapmak. Söyleyin, başka hangi yüzey gemileri var? - Onları göndermeye cesaret etme! Yani göndermediler.
Pekala: Bu sürüm, diğerleri gibi, belgesel değilse de ciddi bir tutum ve doğrulama gerektirir (bu durumda deniz komutanlığına rehberlik eden güdülere ışık tutabilecek belgelerin bilimsel ciroya dahil edilmediği durumlarda pek mümkün değildir), o zaman en azından mantıklı.
Ve burada A. Timokhin'in bu versiyonunun ne yazık ki böyle bir mantıksal teste dayanmadığını söylemeliyim.
Kendisi daha önce, CPSU Merkez Komitesi'nin 20 Mayıs 1962 tarihli kararına uygun olarak, Genelkurmay'ın Küba'ya silah nakletmek için bir operasyon planlamaya başladığında, diğer şeylerin yanı sıra kullanılması planlandığını yazdı , yüzey gemilerinin oluşumları. Sonuç olarak, Kruşçev'in bu aşamada onlara karşı olumsuz tutumu hiçbir şekilde kendini göstermedi.
Sonra, İskender'in de doğru bir şekilde yazdığı gibi, 25 Eylül'de Amerikalıların Küba'ya Sovyet malzemelerini açmasının ardından, Savunma Konseyi o bölgeye yüzey gemileri göndermeme kararı aldı. Ayrıca metnin başka bir paragrafında da vurgulandığı üzere bu karar, kendi eylemlerinin gizliliğini sağlama arzusuna dayanılarak verilmiştir.
Evet, bu gizlilik zaten ihlal edildi - öyle. Ama parti ve devlet liderinin kötü (ve başka herhangi bir) iradesinin tezahürü nerede? Sadece görünmüyor. NK'yi göndermeyi reddetme ile Kruşçev'in olumsuz tutumunu ilişkilendirme girişiminin, "bahçedeki bir ihtiyar ve Kiev'de bir amca var" ruhunda bir özdeyiş olduğu ortaya çıktı.
İskender'in muhakemesinin bir sonraki noktası (daha doğrusu suçlamalar), "filoyu kara kuvvetleri altında ezme" arzusuyla güdülen ordu komutanlarına adanmıştır. Ve kişi buna kısmen de katılabilir. Ama dedikleri gibi, "a" dedikten sonra, "b" demeyi de unutmamak gerekir. Bunu İskender için yapmaya çalışalım.
Bu askeri liderler neyi motive ediyordu? Çoğu profesyonel askeri adamla aynı şekilde - kazananların içgüdüsü. Bu tür insanlar için (örneğin sporcular için olduğu gibi) zafer duygusu hayati önem taşır. Savaşta bu arzuyu düşmanla mücadelede, canlarını riske atarak, kendilerine şan ve hizmet ettikleri ülkeye kurtuluş getirerek gerçekleştirirler. Ancak barış zamanında durum daha karmaşıktır. Bir kazanan gibi hissetme ihtiyacı, silahlı kuvvetlerin diğer kollarının temsilcileriyle "faulün eşiğinde" şiddetli bir şekilde yüceltilir. Ve bu hiçbir şekilde toprağımızın özelliği değildir. Diğer ülkelerde denizciler, pilotlar ve kara kuvvetleri temsilcileri arasında şiddetli çatışmalar yaşandı. Bir sonraki makalede en ünlülerinden birinden bahsetmek niyetindeyim.
Ama burada anlamak önemlidir: "kara" nın "denize" hükmetme niyetini gerçekleştirebildiği şey sayesinde. Ve bu aynı zamanda kendi lehlerine tanıklık edecek bazı argümanlar öne sürdükleri için de oldu. sağ böyle bir egemenliğe. Ve bu argümanların ana kısmı açıktır: Bunlar, Almanya ile yakın zamanda sona eren savaşta liderlikleri altında yürütülen başarılı operasyonlardır. Ne yazık ki amirallerimiz bu tür operasyonlara yer vermedi.
Karşı tarafın övünemeyeceği kendi muzaffer deneyiminize hitap etmenin, rekabetçi mücadelede her zaman önemli bir argüman olduğu açıktır. Bu, genel olarak, ülkenin en üst düzey askeri liderliğindeki güçlerin uyumunu büyük ölçüde belirledi.
İskender'in makalesinde bu puan üzerinde uzlaşı sağlanamaması, bunun generallerin ve mareşallerin onları gizli mücadelede saf ruhlardan, saf ve deneyimsiz amirallerden ayıran bazı olumsuz ahlaki niteliklerinden kaynaklandığı varsayımına yer bırakıyor. Ne yazık ki, Küba füze krizi sırasında donanma liderlerinin gerçek davranışları bu tür varsayımlara yer bırakmıyor.
Kruşçev'e batık bir pozisyondan bir R-21 balistik füzesinin fırlatıldığı gösterilen Kuzey Filosu "Kasatka" nın yaz tatbikatlarına başlamak için. Aynı zamanda, devlet başkanına, fırlatmanın nükleer denizaltı K-3'ten yapıldığı, gerçekte bir dizel K-142 olmasına ve nükleer enerjili denizaltı tarafından su altından ilk füzenin fırlatıldığı bildirildi. K-19 yalnızca 1964 yazında gerçekleştirildi. Böyle. Nikita Sergeevich'in denizcilik meselelerindeki beceriksizliğiyle alay etmeyi seviyoruz, ancak bu beceriksizliği ortadan kaldırmak yerine, deniz komutanları Başkomutanlarına açık bir yalan söylemelerine izin verdiler. Ancak bu yanlış bilgilere dayanarak, sadece ülkenin değil tüm dünyanın kaderini etkileyen en önemli siyasi kararları verdi.
Filo, denizaltı kuvvetlerini Küba kıyılarına gönderdiğinde, liderlerinden hiçbiri denize gitmedi, ancak sahilde kalmayı tercih etti. Ve sonra, denizaltıların kendi üslerine şerefsiz bir şekilde geri dönmesinden sonra, bu aynı şefler onları savaş görevlerini yerine getirememekle suçlayarak onları "aşırı" yaptılar. Neye bakarsanız bakın, bu eylemler dürüstlük fikrine gerçekten uymuyor.
Küba füze krizi sırasında yapılan hataların analizine adanmış bir makalede muhtemelen bahsetmek mantıklı olacaktır.
Ve, füze denizaltılarımızın tamamını Amerika Birleşik Devletleri kıyılarında konuşlandırmak için kullanılmamış bir şans söz konusu olduğunda, Amerikan denizaltı karşıtı savunmanın o dönemde istihbaratımızın bile şüphe duymadığı gerçek yeteneklerini hatırlayın: SOSUS sistemi , vb. Sonuçta, Amerikalılar Atlantik'e yönelen dört Sovyet denizaltısından üçünü keşfedip yüzeye çıkarmaya zorlandıysa, büyük gruplarının daha başarılı davranacağı varsayımı neye dayanıyor?
Bu olay analiz edilirken bu hususlar ihmal edilmemelidir. Okuyucunun dikkatini, bilgilendirme sırasında, denizaltıların Amerikalıların yüzeye çıkma talebine uyduğunu öğrenince öfkeyle gözlüğünü masaya kıran A. Grechko ile bölüme odaklanmamak. Aşağıdaki inme, makaledeki tarihsel güvenilirliğinin düzeyine tanıklık ediyor: Andrei Antonovich, aslında ilk yardımcılığını gözden geçirilen dönemde yürütmüş olmasına rağmen, Savunma Bakanı olarak adlandırılıyor.
Son olarak, İskender'in argümanını analiz etme zamanı geldi: 30'lu yıllarda ülkemizde düzenlenen askeri teorinin (ve taşıyıcılarının) yenilgisi, en azından Küba füze krizi dönemine kadar tüm deniz sorunlarını açıklıyor. Burada aslında doğal bir soru ortaya çıkıyor: eğer deniz komutanlarımız bundan sonra beceriksiz olsaydı, o zaman, görünüşe göre, filonun sorunlarının nedenleri bu durumla tam olarak açıklanmalı ve onları rakiplerin entrikalarında veya içinde aramamalıdır. ülke liderliğinin düşmanca tavrı. Çünkü onlara yanlış şey ve yanlış yol öğretilseydi, o zaman görevlerinde ilke olarak doğru kararlar ne olabilirdi? 1962 krizindeki tüm kararlar dahil mi?
Kısacası, bu argüman ciddiye alınamaz. Ve görünüşü, üniformanın onurunu korumak için her ne pahasına olursa olsun filonun itibarını "silip süpürme" arzusundan başka türlü açıklanamaz. Böyle bir yaklaşım, Küba füze krizinden dersler çıkarmak, tam olarak neyin ve hangi andan itibaren “yanlış gittiğini” anlamak niyetiyle bağdaşmaz.
Ve son şey.
A.Timokhin, makalesinin son bölümünde, filonun, dikkate alınan olayların sonuçlarını takiben, temelde stratejik görevleri çözmek için tasarlanan Silahlı Kuvvetlerin türünden operasyonel taktiklere küme düşürüldüğünü yazıyor. seviyesi, büyük bir hataydı.
Bizim görüşümüz tam tersi. Bu karar tutarlı ve istikrarlı bir şekilde uygulanırsa, bundan ancak ülkenin çıkarları yararlanır. Ama maalesef farklı oldu.
Ancak bu, ileride kesinlikle değineceğim tamamen ayrı bir konu.