Y: Bugün nasıl geçti, Aslı?
A: Normal. Ne çok kötüydü, ne de iyiydi.
Y: Normal iyidir.
Önce itiraz edesim geldi ama gerçekten de normal iyidir, yahu. Standart işte. Ekstra bir kötülük veya harika bir değişiklik yok. Kötülük olmaması iyi de; fazladan mutluluk olmamasını kabullenmek, kulağınıza kötü gelmesin, şimdi.
Ne zaman çok heyecanlansam ya da bir şeye çok tutkulansam, sonunda ya hislerim normalize olur, ya da sonu kötü biter. Kötü bitene de alışırım, normalle de yaşamaya devam ederim. Yani aslında her duygu, bir şekilde normale döner.
İnsanları birden çok sevmem, güvenmem, başımın üzerine çıkarmam da sonunda genelde onları normal olarak sevmem ya da eskisi kadar sevmeyip, uzaklaşmam ile neticelenir. Yani bir şekilde normale döner.
Fazla heyecan ile sonsuza kadar yaşayamazsın. O heyecanlanma hali de normale döner. Bir hediye aldığında, eğer o çok istediğin bir şeyse; sevinirsin, havalara uçarsın ama sonrasında, onu her eline aldığında heyecanlanmazsın artık, sadece sevinirsin varlığına ve hatta bir süre sonra belki umursamazsın bile.
Yani her şey normale döner. Kötü deneyimler, alışana kadar üzer, öfkelendirir ama o da biter işte. Aşırı duygulanmalar ruhu yorar, bir yandan. Onun için normal iyidir.
Haa bu arada, normal nedir, diye sorarsanız; herkesin normal tanımı, kendine, diye cevap veririm. Şu anda, detaya giremem zira girebilecek kadar "normal" değilim.
Müzik: The Alan Parsons Project - Eye in the sky