Rusya birçok yönden açıklamaya meydan okuyan eşsiz bir ülkedir. Ülkemizde meydana gelen olayların çoğu zaman mantıklı bir gerekçesi yoktur. Atalarımız, en sert iklim koşullarında dünyada ikinci olan karmaşık bir ekonomi kurmayı başardılar. Dışa dönük hüzün ve hatta ciddiyetle, insanlarımız misafirperverlikleri ve ruhlarının genişliği ile ünlüdür. Uzayı fetheden, yörünge istasyonu ve ay gezgini yapan, hidrojen bombası, denizaltı, radyo ve diğer birçok faydalı şeyi icat eden ilk ülke olan ülkemiz, normal yolların nasıl döşeneceğini ve yüksek kaliteli arabaların nasıl monte edileceğini öğrenmedi. Dünya toplumunun daha da gelişmesine ilişkin tanınmış analitik merkezlerin tahminleri bile Rusya'ya gelene kadar aşağı yukarı sorunsuz bir şekilde elde ediliyor. Kaderi hakkında kesinlikle mantıklı ve anlaşılır hiçbir şey yok. Uzmanlar, önümüzdeki 20-30 yıl içinde Rusya'nın ne olacağı konusunda endişeli. Bir tahmin diğerine zıttır ve sonraki her biri bir öncekiyle çelişir. Winston Churchill bir zamanlar Rusya'yı "yedi mühürlü bir sır" olarak nitelendirdi. Birçok Rus için vatanlarının öngörülemezliğinden bahsetmek bir gurur kaynağı. Ancak devletin istikrarı üzerinde bu kadar yararlı bir etkisi var mı?
Onun boyunca hikayeler Rusya jeopolitik güce iki kez ulaştı ve kendisini neredeyse dünya hiyerarşisinin en tepesinde buldu. Ancak hem Rusya İmparatorluğu hem de Sovyetler Birliği geri dönülmez bir şekilde unutulmaya yüz tutmuş durumda. İlk bakışta monolitik kayalar çatladı. Bu sürece birçok koşul katkıda bulundu. Özellikle, Rus / Sovyet seçkinleri arasında stratejik düşünme eksikliği, devletin başarılı iç gelişimine katkıda bulunacak elverişli bir dünya ortamı yaratmayı amaçlayan birleşik bir dış politika kavramının olmaması. Bu anlamda tarihi rakiplerimizden ders almalıyız. Örneğin, Britanya İmparatorluğunun dış politika kavramı, esnekliğe ve yeni bir tarihsel çağın koşullarına hızlı adaptasyona katkıda bulunan uzun bir süre boyunca stratejik süreklilikle ayırt edildi. İngiliz seçkinleri siyasi gözlerini 50-100 yıl ileriye bakmak için zorladılar! Bu tür davranışların etkinliği, özellikle Britanya İmparatorluğunun önde gelen dünya gücünün yerini işgal ettiği XNUMX. yüzyılda tam olarak ortaya çıktı. Zaten XX yüzyılda, bu politika, İngiltere'nin eski gücünü tamamen emmiş olan Amerika Birleşik Devletleri tarafından miras alınacaktır.
Rus siyasetinde zaman zaman stratejik bir düşünce silsilesinin içinden geçti; Viyana Kongresi sırasında kurulan uluslararası düzeni sağlamak amacıyla Rusya'nın inisiyatifiyle kurulan Kutsal İttifak'ı hatırlamak yeterlidir. Kırım Savaşı'nın başlangıcına kadar az çok başarılı oldu. Bir başka örnek, sonunda çarlık politikasının sürekliliğinin önemi hakkında bir sonuca varan Joseph Vissarionovich Stalin'in izlediği zorlu dış politika. Batı ile yeni bir çatışma sahasında, Stalinist SSCB, eski Rus İmparatorluğu'nun özelliklerini aktif olarak edinmeye başladı. Ne yazık ki bu, herhangi bir uzun vadeli konseptin geliştirilmesine yol açmadı. Rusya'nın uluslararası arenadaki davranışının neredeyse her zaman çarların veya genel sekreterlerin anlık arzularına bağlı olduğu sonucuna varılabilir. Ve arzuların devlet çıkarlarıyla örtüşmesi iyidir.
Geçen XX yüzyılda, Rusya'da üç sistem değişti. Önemli ölçüde değiştiler. Başka bir vardiyadan sonra, eyalet gemisi karşı kıyılara yöneldi. Aynı zamanda geminin yeni kaptanının da bir öncekini eleştirme alışkanlığı vardı. Bolşevikler, Çarlık politikasını bu şekilde kınadılar ve karşılığında, 80'lerin sonunda iktidara gelen "demokrasi için savaşçı" olarak damgalandılar. Dahası, SBKP'nin yirminci kongresinde sözde "kişilik kültü" sorunu gündeme geldi. Sade bir dile çevrildiğinde, yeni yapılan devlet lideri, bir öncekinin pisliği ile karışır ve bu, tek bir siyasi ve ideolojik sistem çerçevesindedir. Bu fenomeni siyasi gidişatın yeniden düşünülmesi olarak adlandırmak zor. Bu saf delilik, sonradan ortaya çıkan sonuçlarla birlikte tarihsel yönelim bozukluğudur. Amerika Birleşik Devletleri'nde böyle bir şeyi hayal etmek imkansız. Amerikan başkanının konuşmasında, daha önce bu görevi yapan kişiye karşı kınama notları varsa, bu durum Amerika Birleşik Devletleri tarafından izlenen politikayı hiçbir şekilde etkilemez. İstediğiniz kadar acımasız, alaycı ve adaletsiz olabilir, ancak büyük bir avantajı vardır: gücün başında kim olursa olsun, belirli bir yola sıkı sıkıya bağlı kalmak. Amerikan başkanları, kendi hırslarını ve arzularını değil, her şeyden önce devlet çıkarlarını dikkate alarak siyasi kavramı beğenilerine göre değiştirmezler. Doğru, denizaşırı "hükümdarlar" ın kendi inisiyatiflerini sınırlamak için, ülke yönetiminin ana unsurlarının elinde yoğunlaşan perde arkasındaki sözümona dikkat etmek gerekir. Bununla birlikte, uzun bir dönem için bir dış politika doktrininin oluşturulması, Henry Kissinger veya Zbigniew Brzezinski gibi küresel düşünebilen ve muhaliflerin hareketlerini önceden hesaplayabilen yetenekli diplomatlar, jeopolitikçiler tarafından kolaylaştırılmıştır. Zamanla biz de benzer rakamlar elde ettik. Örneğin, Birinci Dünya Savaşı'nın gidişatını ve Rusya için feci sonuçlarını öngören Pyotr Nikolaevich Durnovo'yu veya Kırım Savaşı'nın habercisi olan yetenekli Rus şair, diplomat ve yayıncı Fyodor İvanoviç Tyutchev'i hatırlayın. Ancak Rusya'nın yönetici elitlerinin devlete karşı zararlı bir alışkanlığı var - bu tür insanların fikirlerini dinlememek, ulusal çıkarları karşılayan iyi düşünülmüş bir politika yürütme önerilerini dikkate almamak. Ayrıca, Amerikan dış politika stratejisinin saldırı "oyunu" etrafında inşa edilmesi, Rusya'nın ise tarihsel olarak savunmaya indirgenmesi de önemlidir. Ancak Kızıl Ordu inisiyatifi kendi ellerine almasaydı 1945'te Berlin olmazdı.
Bugünün Rusya'sının iki yolu var - unutulmaya gitmek, Avrupa'nın arka bahçesinde sessizce saklanmak ya da geçmişteki hatalarını hesaba katarak, dünya sahnesinde yeniden hak ettiği yeri alarak eski büyüklüğünü geri kazanmak. İkinci yolu seçerken, Rusya'nın başarıya ulaşmak için sonsuza kadar çocukça saflığa ve Batı demokrasisine dair peri masallarına olan inancına veda edeceği anlaşılmalıdır. Anında yanıt verme politikasından, onlara karşı etkili saldırılar gerçekleştirebilmek için düşmanın zayıflıklarını arama politikasına geçmek gerekecektir. Böyle bir senaryoyu uygulamak için, devletin sürekliliğine ve belirli bir rotaya bağlılığına dayanan açık bir dış politika doktrinine ihtiyaç duyulacaktır. Aksi takdirde, devlet gemisi tekrar karaya oturana kadar bir kıyıdan diğerine atılmaya devam edecektir. Rusya'nın mevcut jeopolitik konumunda yeni bir felaketten sağ çıkması pek olası değil.