Böylece, 1 Mayıs 1982'de Arjantinliler, İngilizlerin yakında inişine ikna oldular ve filolarını savaşa atmaya hazırlanıyorlardı. General Belgrano kruvazörü ve iki eski muhripten oluşan gösteri grubu TG-79.3'ün güneyden bir saldırıyı taklit etmesi ve İngiliz komutanların dikkatini dağıtması gerekiyordu. Şu anda, TG-79.1 ve TG-79.2'nin Bentisinko de Mayo uçak gemisi, modern muhrip Santisimo Trinidad ve Hercules (tip 42, talihsiz Sheffield'in bir analogu) ve üç korvetten oluşan ana kuvvetleri ve üç korvetten oluşması gerekiyordu. İngiliz gemilerinde 120 mil mesafeden Skyhawks tarafından yapılan grev. Saldırıları, Exozet gemi karşıtı füzeleri, bir San Luis denizaltısı ve tabii ki kıta hava üslerinden gelen saldırı uçakları ile bir Süper Etandar bağlantısı ile desteklenecekti. Arjantinli Komutan filo operasyonun taktik grupların konuşlandırılmasından hemen sonra 2 Mayıs sabahı başlamasını emretti.
İlginçtir ki, TG-79.1 ve TG-79.2 başarılı olmuş olsalar da, Arjantin hafif kruvazörlerini savaşa atmayı planlamamıştı. Planlarına göre, İngiliz filosunun kırılması durumunda, TG-79.3 gemileri düşmanın haberleşmesinde korsanlıkla meşgul olmalılar. Böylece, Arjantinliler, eski topçu gemisinin yeteneklerini çok gerçekçi bir şekilde değerlendirdiler, onu rakiplerine tek araçlara atadılar ve İngilizlerin gemilerini tedarik ettiler.
Gelecek savaş için Arjantin planı makul olarak kabul edilmeli ve iyi bir başarı şansına sahip olmalıdır. Bir şey İngilizleri ezerse, yoğun bir darbe havacılık Donanma ("Skyhawks" ve "Super Ethandars") ve Hava Kuvvetleri (kıtadan "Skyhawks ve" Daggers "). TG-79.1 ve TG-79.2, uçak gemisi tabanlı uçakların sayısında İngilizlerin yarısı büyüklüğünde olduklarından ve Skyhawks'ları havaya karşı koruyamadıkları veya hava savunma bağlantıları sağlayamadıkları için, sadece filo tarafından İngilizlere saldırma girişimi delilik olurdu. Aynı zamanda, Arjantin filosunun ana kuvvetlerinin altı gemisinde, İngilizlerin sahip olduğu kısa saçlı bir hava grubuyla bile savaşmak için yeterli olmayan sadece iki hava savunma sistemi (Sea Dart) vardı. Gemi tabanlı Exocets'e gelince, daha önce de belirtildiği gibi, yazar Arjantin filounun elinde bulunan kaç füzenin olduğunu bilmiyor, ancak İngiliz bileşiği ile yakınlaşma fikrinin 35-40 kilometre (MM38 uçuş menzili 42 km olduğu kesin olarak biliniyor) ) ardından muazzam bir gemi karşıtı füze salvo, Arjantin Donanması'nda hiç kimse düşünmedi. İngiliz komutanı Arka Amiral Woodworth, böyle bir saldırıyı mümkün olarak değerlendirdi ve ciddi bir şekilde korktu.
Böylece, Mayıs 2 sabahına, Arjantin filosu orjinaline taşındı ve Hava Kuvvetleri uçakları sadece emirlerin alınmasını bekliyordu. Arjantinli komutanların her şeyi doğru hesaplamış gibiydiler: hava savaşları, sahilin bombardımanı ve amfibi grupların geçtiğimiz günün ikinci yarısında inişi, İngiliz seferi kuvvetlerinin hızlı inişini önleyecek gibi görünüyordu. Kontaklar geceleri bile durmadı - 01.55'te “Santisimo Trinidad” destrodu “Sea Harrier” devriyesini buldu ve “Sea Dart” hava savunma sistemi ile ateş etti ancak boşuna. Böylece Mayıs ayındaki 2'in şafağı, Arjantinliler tam hazırlıkla karşılaştı.
İngiliz filosu şu anda ne yaptı? Arjantin'le aynı şekilde, genel bir savaşa hazırlanıyordu. İngiliz 317'in operasyonel bileşiği, savaş oluşumlarını Stanley'den bazı 80 millerine yerleştirdi: askeri formasyonun merkezinde hem uçak gemileri hem de doğrudan bekçileri: Brilliant ve Frigates firkateynleri vardı. Yere yakın hava savunma bölgesi, muhrip Glamorgan, firkateyn Alakriti, Yarmouth ve Arrow tarafından yaratıldı. Ana kuvvetlerden 30 milinde tehdit edici yönleri dağıtan üç yıkıcı daha uzun menzilli bir radar devriyesi kurdu ve elbette, X Harrier hava devriyeleri herkesin önünde idi.
Filolar belirleyici bir savaş için hazırdı. Aralarındaki mesafe nispeten küçüktü, yaklaşık iki gece, Deniz Harrier ve Arjantinli destroyer birbirlerini gördü, filoların arasında zar zor 200 mil vardı. Şafakta, bu mesafe muhtemelen daha da küçükleşti. Ancak, yine de, savaş olmadı. Neden?
Arjantin’in emri ne yazık ki onlara sunulan fırsatlardan yararlanamadı. Plan, İngilizlerin iniş operasyonu sırasında grev çağrısı yaptı, ancak hiç başlamadı. İngiliz denizcilerini beklerken, Arjantinliler çok can sıkıcı bir hata yaptı - muhtemel iniş alanlarının hava keşifleri ile sınırlı kaldılar ve uçaklarını denize göndermediler. Sonuç olarak, Skyhawks ve Hançerler'in ulaşabileceği adalardan (en azından gemilerin bir kısmı) uzak olmayan İngiliz filosu tespit edilmedi. Arjantinliler, İngilizlerin nispeten küçük güçlerine konsantre bir darbe verme şansını kaybetti. Ne olacağını söylemek zor, Arka Amiral Woodworth'un operasyonel bağlantısı olan Arjantinli 317'i bulup ona saldırmak zor, ama Arjantinli komutanı İngilizleri yenmek için bir şansı olsaydı, Mayıs 2'ta kaçırdılar.
"Rakiplerinden" farklı olarak, İngiliz komutanı Arjantin filosunun ana güçlerini tespit etmek için her türlü çabayı gösterdi, ancak yaptığı aramalar sonuçsuz kaldı. Özel uçaklara sahip olmayan İngilizler, yarı çapları ve zayıf radarları ile VTOL uçaklarının keşif için kullanılmak zorunda kaldılar. Ve İkinci Dünya Savaşı'nın uçak gemilerinin hayır-hayır, evet ve düşmanı buldukları mesafeden fiyasko çektiler.
Ancak İngilizler, Armada Arjantin Cumhuriyeti'nin (ARA) ana kuvvetlerinin ne olması gerektiğini yöneldi. 28 Nisan ayında bile, Amerikalılar İngilizlerine müttefiklerine uzay keşiflerine göre elde edilen TG-79.3'in yerini ve Arjantinli taktik grubunun Nisan ayında "Atkarina" Concare "köyünün kuyruğunda" 30'i söyledi. İngiliz bileşiğinin komutanı bu bileşiği ana tehdit olarak görmedi, bunun bir yem olduğuna inandı, ancak Arjantinlilerin onu kenelere almaya çalıştığını kabul etti. Arjantinliler gemilerinin bulunduğu yerin farkında olsaydı, geceleri ve tam hızla hareket ederek İngiliz filosuna yaklaşmayı deneyebilirlerdi, böylece şafakta ona büyük bir roket saldırısı uyguladılar. Ancak, bu durumda, İngiliz amiraline göre, asıl tehdit kuzeybatıdan geldi, oradan yıkıcıların ve korvetlerin TG-79.1 ve TG-79.2'in gelmesi gerekiyordu ve oradan da sadece Arjantinli uçak gemisinin güverte uçağının saldırması bekleniyordu. Bu argümanların onaylanmasında "Sea Harrier", "Santisimo Trinidad" gecesinde bulundu ve kuzeybatıdaki bir grup Arjantinli gemide rapor edildi. Arka Amiral Woodworth, Arjantinler'in planını çözdüğüne ve ana güçlerini nerede arayacağını bildiğinden emindi, ancak VTOL uçağının sınırlı yetenekleri düşmanı tespit etmesine izin vermedi. Düşmanı denizaltı Splendit'in yardımı ile bulma girişimi (Arjantin gemileriyle son temasının koordinatları hakkında bilgilendirildi) da hiçbir şey yapmadı. Arka Amiral Woodworth kendini zor bir durumda buldu. TG-79.1 ve TG-79.2'in yerinin olmadığı durumlarda, onların çok yakın olabileceğini de anladı.
İngilizler gerginken, Arjantinli beklemekten yoruldu. Şafak çok uzun zaman önce geçti, sabah gün geçtikçe yerini aldı, ancak hiç bir ayrılma olmadı. İngilizlerin bugün saldıramayacağına haklı olarak karar veren, 12.30'teki Rear Admiral G. Allyar, her üç taktik gruba da ilk manevra alanlarına dönmelerini emretti. Arjantinler, asıl konumlarını yeniden kazanmak ve İngilizler iniş operasyonuna karar verdikten sonra yoğun bir grev için ilerlemek için geri çekildi. General Belgrano liderliğindeki TG-79.3, bu siparişi aldı ve 200-mile savaş bölgesine bile girmeden geri döndü. Ancak, gitmesine izin verilmedi.
Arka Amiral Woodworth'un savaş bölgesi dışındaki Arjantin gemilerine saldırmak için izin talep ederken neye rehberlik edildiğini söylemek zor. Geri çekilen eski kruvazör ve iki askeri tarzda yıkıcı onu tehdit etmedi. Öte yandan, hala düşman bir ülkenin savaş gemileriydiler ve barış içinde gitmelerine izin vermek en iyi İngiliz denizcilik geleneğinde değildi. Tek kişinin ölümünün psikolojik etkisi, ancak Arjantinli kruvazörün büyük bir mürettebatına sahipti, Arjantin filosunu büyük ölçüde demoralize etmiş (belki de yapmış). Ek olarak, herhangi bir enerjik kişi (ve enerjisizlik için Rear-Admiral Woodworth'u kınamak için tek bir nedenimiz yok), hiçbir şey yapmamak yerine zor bir durumda bir şey yapmayı tercih etti. Kim bilir, “Belgrano” nun ölümü düşman emrini herhangi bir kızarma eylemine zorlamaz, böylece İngilizlerin filosunun ana güçlerini keşfetmesine ve yok etmesine izin verir mi?
Ancak, yukarıdakilerin dışında, başka düşünceler de vardı: yüksek politikalar açısından, İngilizlerin denizde bir zafere ihtiyacı vardı ve ne kadar erken olursa o kadar iyi. Maalesef, şimdiye kadar, 317 bileşiğinin eylemleri, uzaktan bile olsa hiçbir şey yapmadı. TG-79.3’in ayrılması, İngiliz amiraline, Arjantin gemilerinin geri kalanının da tam tersini yapmasını ve genel bir savaşın yapılmamasını sağlayabilirdi. Bu, İngiliz operasyon planının tamamen başarısız olduğu anlamına geliyordu - Falkland'daki hava üsleri tahrip edilmedi, hava üstünlüğü kazanılmadı, Arjantin filosu tahrip edilemedi ... Peki sonra ne yapmalı? Hiçbir şey elde etmedin, Falkland'lardan takıl, takviye mi bekliyorsun? Ancak, “filonun nerede olduğu, zafer olduğu” gerçeğine alışan İngiliz kamuoyu? Ve Kraliyet Donanması'nın Arjantin’deki bariz iktidarsızlığını nasıl algılayacak?
İngilizlerin karar vermelerine neden olarak tam olarak hangi sebeplerle karar verdikleri bilinmemekle birlikte, Belgrano'nun imhasına ilişkin sonuca vardıkları anda, derhal kendileri tarafından belirlenen “oyunun kurallarını” değiştirdiler - filonun, Arjantin gemilerini 200-mil bölgesi dışındaki tahrip etmesine izin verildi. Tabii ki, onları kırmamak için neden hala kurallara ihtiyacımız var?
15.57'te Concauror ölümcül bir darbeye maruz kaldı, üç torpilden ikisi eski kruvazöre çarptı ve ... birkaç dakika içinde her şey bitmişti. Belgrano'daki ışıklar söndü, geminin elektrik ağı geri dönüşümsüz bir şekilde hasar gördü, tüm sabit drenaj sistemleri ve sıvı kargo pompalayabilen tüm pompaların çalışması durdu ve sayaç seli kullanarak listeyi düzeltti. Hayatta kalma mücadelesi imkansız hale geldi, grevden 20 dakika sonra liste 21 dereceye ulaştı ve komutan gemiden ayrılmak için mümkün olan tek emri verdi. Sesle iletmek zorunda kaldım - gemi iletişimi de başarısız oldu.
İngiltere sevindi, gazeteler "Arjantinlileri denize atma", "Isı ver", "Alındı" ve hatta "Son skor: İngiltere 6, Arjantin 0" başlıklarına doluydu. Sokaktaki İngiliz adam zaferini kazandı ... Aksine, Arjantin acı çekiyordu - binlerce miting, yarım direk bayrağı.
Genel olarak, “Belgrano” nun batması ile ilgili durum, Birinci Dünya Savaşı'nda Alman zırhlı kruvazör “Blucher” ın ölümünü acı bir şekilde hatırlatıyor. Sonra, yanlış anlaşılmış bir sinyal yüzünden, geri çekilen Alman savaşçıları bitirmek yerine, Amiral Beatty'nin filosu ağır bir dövülmüş gemiye saldırdı ve onsuz İngilizlerden uzaklaşmayacaktı. Beatty, “Herkes büyük bir başarı elde ettiğimizi düşünüyor, ancak gerçekte korkunç bir yenilgiye uğradık” diyor. Bu yiğitlik (yazar bunu bir kötüye işaret etmeden yazıyor) İngiliz amiral gerçeği nasıl karşılayacağını biliyordu ve Almanlara hassas bir yenilgiyi vermek için mükemmel bir şansı kaçırdığını, ancak bunun yerine genel olarak değersiz gemiyi “mağlup ettiğini” anlamıştı. Ancak, Birinci Dünya Savaşı sırasında, can sıkıcı bir hata Beatty'nin başarıya ulaşmasını engellerse, 1982'te Arka Amiral Woodworth, Armada Cumhuriyeti Cumhuriyetinin ana kuvvetlerini etkili bir hava keşfi gerçekleştirememesi nedeniyle tespit edip yenemedi. onu üretebilecek hiçbir uçak yoktu. Sonuç olarak, gerçek bir zafer elde etmede başarısız olan İngiliz komutan, hayali bir zaferle yetinmek zorunda kaldı.
Ancak, psikolojik zafer (ve bu da oldukça fazla!) İngilizlere gitti: General Belgrano'nun ölümünden sonra, Arjantin filosu artık kaderini hissetmedi ve APA yüzey gemileri artık çatışmaya müdahale etmeden Arjantin kıyılarına çekildi. Büyük olasılıkla, Arjantinliler, Falkland Adaları'ndan modern denizaltılara "yürüme mesafesinde" manevra yapan taktik gruplarının ne kadar savunmasız olduğunu fark ettiler, ancak Arka Amiral Allyaru'nun Arjantinli politikacılar tarafından filosunu pamuğa mutasyona sokması zorunluluğu vardı.
Fakat bütün bunlar daha sonraydı, fakat şimdilik İngilizler kuzeydeki Arjantin gemilerini aramamaları için havadaki uçakları ve helikopterleri yükseltiyordu. Bununla birlikte, APA filosunun ana güçleri çoktan gitmişti ve bir teselli ödülü olarak İngilizler, her biri 700 tonluk deplasmanlı iki küçük gemiye sahipti. Aynı zamanda mayın taşıyan "Comodoro Sameller" patladı, bir helikopter "Deniz Kralı" roketi "Deniz Squay" ı ile çarptı ve tüm mürettebatla birlikte öldü ve iki füze alan "Alferes Sobraal" hala kendi limanına dönmeyi başardı. Füzelerinin ve yanan ateşin patlamasını izleyen İngiliz pilotlar, tahrip olduğunu düşündü, ancak ekip kendilerini ve gemiyi kurtarmayı başardı. 2 veya Mayıs 3 hakkında daha ilginç bir şey yok.
Talihsiz "General Belgrano" karşısında "zafer" kazanan İngilizlerin düşünce için birçok nedeni vardı. Kamuoyu sevinir - sorun değil, ama sonra ne yapmalı? Ne de olsa, İngiliz seferi kuvvetlerinin karşılaştığı tek bir görev çözülemedi. Batan bir Arjantinli kruvazörün büyük gövdesi, İngiliz operasyonunun her şeyden başarısız olduğu gerçeğini başarıyla rötuşladı: Hava limanları tahrip edilmedi, hava üstünlüğü ancak hayal edilebiliyor, Arjantin filosu kırılmadı, bu nedenle, iniş kuvvetlerinin başarılı bir inişi için tek bir ön şart yaratılmadı. İngiliz emri, Çernişevski'nin gölgesini ebedi sorusuyla yükseltti: "Ne yapmalıyım?"
Ne yazık ki, kasvetli İngiliz kadrosu dahi, henüz tamamlanan operasyonun bütün olaylarını tekrarlamaktan daha iyi bir şey düşünmedi! Mayıs 3'teki 4 gecesinde, İngilizler tekrar Malvinas Adaları üssünü (Port Stanley Havaalanı) ezmek için iki Vulcan stratejik bomba gönderdi. Yine, 10 Victor uçan tankerlerin iki savaş uçağını desteklemek için gönderilmesi gerekiyordu. Daha fazla uzatmadan yapılan operasyon "Black Bac 2" olarak adlandırıldı ve "Black Bac 1" ile olan tek fark sadece bu sefer iki bombacının hedefe uçabilmesiydi. Ancak tek bir bomba havaalanının pistine tekrar çarpmadı, bu yüzden nihai sonucu etkilemedi.
4 Mayıs sabahı, 317-e görev gücü az sayıda “Deniz Harrieri” yardımı ile Condor ve Malvinas Adaları hava üslerine saldırmak üzere yeniden görevlendirildi. Fakat eğer İngiliz VTOL son olarak Arjantin’e maviden cıvatayla düşerse, şimdi İngilizler empoze etmeye karar verdi: ilk önce 08.00’te uçacak ve Vulkans’ın etkilerini izlemesi gereken bir çift Sea Harrier vardı ve sonra da akşam yemeğine daha yakındı. , planlanan hava saldırısı. Akşamın küçük keşif gruplarına inmesi gerekiyordu.
Tabii ki, gerçek bir İngiliz beyefendi geleneğe bağlılık göstermeli ve düzenli bir yaşam biçimine bir yük ile ayrılmalı, ancak bu eğilimler düşmanlıkların planlanmasında kategorik olarak kontrendikedir. Bu kez acı deneyimlerle öğretilen Arjantinliler, İngilizlerle hediye vermeyeceklerdi, ama tamamen farklı davrandılar.
Sabah 05.33’te dolu bir Vulcan bombası Stanley hava alanına saldırdı ve kimseye zarar vermedi, ancak Arjantin’e İngiliz filosunun tekrar savaşmak istediğini söyledi. Arjantin komutasının cevabı hem mantıklı hem de taktiksel olarak okuyucuydu - kıtasal üslerden avcı uçağı olan uçakları kullanmaya kalkışmak yerine, Arjantinliler Falkland’a saldırması gereken İngiliz gemilerini aramak için uçaklarını gönderdiler. Neptün keşif uçağı, yaklaşık olarak 08.00 ve 09.00 arasında, İngiliz emrinin yerini ve Süper Endandar görev ekibinin, her biri bir Exocset gemi karşıtı füze taşıyan 09.00'ta yükseldiğini ortaya çıkardı. 09.30'te Neptün, iki İngiliz gemi grubunun koordinatlarını Süper Standart pilotlara iletti.
Arjantin operasyonu harika bir şekilde tasarlandı ve harika bir şekilde yürütüldü. Neptün'den alınan hedefleme, Süper Standartların en uygun savaş rotasını düzenlemesine izin verdi - saldırı uçakları, İngilizlerin en az saldırı beklediği güneyden geldi. Dahası, bu alanda kurtarma uçağı uçuşları ve gemi ve uçaklar arasında çoklu telsiz iletişimi (“General Belgrano” ekibi aranıyor), Arjantinli savaş grubunun tespit edilmesini oldukça zorlaştırdı. Süper Standartların kendileri alçak bir irtifaya düştüler, radar kapalıydı ve radyo sessizliği modundaydılar; Ek olarak, batıdan bir saldırıyı taklit etmek ve hava savunmasının dikkatini dağıtmak için Rio Grande hava üssünden (Arjantin sahili) rahatsız edici bir manevra yapıldı, uçak gemisi Liar Jet 35A-L yükseltildi. Süper Standartlar ve Neptün'ü örtmek için iki çift Hançer havada görevdeydi. 10.30'te "Neptün" bir kez daha saldırı için seçilen gemi grubunun koordinatlarını ve kompozisyonunu açıklığa kavuşturdu: üç yüzey hedefi, biri büyük diğeri iki küçük. 46 km'yi İngiliz gemilerine yaklaştırırken, Süper Standartlar 150 m'ye yükseldi ve Agav'lerini (RLS) açtı, ancak düşmanı bulamadı ve hemen düştü. Birkaç dakika sonra, Arjantin pilotları manevralarını tekrarladılar ve yaklaşık 30 saniyede radar operasyonunda düşmanı tespit ettiler. Doğru, destroyer Glasgow'un radyo istihbarat istasyonu aynı zamanda gemiyi büyük bir sıkıntıdan kurtaran Agave radyasyonunu da tespit etti. Arjantinliler saldırdı, ancak Glasgow yakınlardaki bilinmeyen uçakların varlığı konusunda uyardı, müdahale etmeyi başardı, bu yüzden de hedeflenen Exochet'i reddetti. Sheffield çok daha az şanslıydı: Saldıran roket, geminin gövdesine çarpmadan önce sadece altı saniye bulundu.
Daha da iyi bilinmektedir. Sheffield'in hayatta kalabilmesi için mücadele hiçbir şeye yol açmadı, mürettebat boşaltıldı, yanan gemi yangına kadar bir süre sürüklendi, ulaşabileceği her şeyi yutmaya başladı, Mayıs'ta 5 kendiliğinden ölmedi. Yanmış merkezi bölmeleri olan ve (kısmen) üst yapının bulunduğu geminin Yeni Gürcistan'a götürülmesine karar verildi. 8 Mayıs'ta fırkateyn “Yarmouth” çekilmeye başladı, ancak öfkeli fırtına İngilizlerin başarı umutlarını bırakmadı ve 10 May Sheffield dibe gitti.
Sheffield'a yapılan başarılı saldırıdan bir saat sonra, üç Sea Harrier Goose Green havaalanına (Condor hava üssü) saldırdı. Bu eylemin anlamı tam olarak belli değil. Rear Admiral Woodworth, anılarında, bu baskının amacının "birkaç uçağı yok etmek" olduğunu, ancak bir oyunun maliyetine değdiğini mi yazıyor? İngilizler hava alanını devre dışı bırakmadı, çünkü kıyafet açıkça yetersizdi, İngiliz gemilerine yapılan saldırı ise Arjantinlilerin İngilizlerin varlığından haberdar olduklarını ve savaşa hazır olduklarını açıkça belirtti. VTOLP troyası sırasıyla hava sahasının hava savunmasını engelleme kabiliyetine sahip değildi, saldırı çok riskli olduğu ortaya çıktı, ancak başarılı olsa bile, İngilizler sadece birkaç vidalı uçağı imha ettiler ... Genel olarak, bu eylemin nedenleri belirsiz ve sonuç ne yazık ki mantıklı: Bir "Sea Harrier" uçaksavar topçu ateşi tarafından düşürülen, geri kalan hiçbir şey ile geri döndü. Bundan sonra, 317 inci operasyonel bağlantı işlemi kesintiye uğrattı ve TRALA bölgesine çekildi. İngilizlerin su alanını ve Falkland Adaları hava sahasını kontrol etme konusundaki ikinci girişimi ezici bir fiyaskoya maruz kaldı. Destroyer ve VTOL'u kaybettikten sonra, 317-e operasyonel bağlantısı geri çekilmek zorunda kaldı ve Mayıs 8'e kadar, yüzey gemileri herhangi bir faaliyette bulunmadı.
Tüm bunlardan ne gibi sonuçlar çıkarabiliriz?
Yılın 1'inin 4-1982'inin en doğru analizleri bile, dikey kalkış ve iniş uçaklarının taşıyıcıları etrafında inşa edilen uçak taşıyıcı grupları kavramının tam tutarsızlığını göstermektedir. Bu günlerde, İngiliz uçak gemisi tabanlı uçak sürekli olarak karşı karşıya kaldığı tüm işlerde başarısız oldu.
Falkland hava üslerinin tahrip edilmemesine ve adalar üzerindeki hava üstünlüğünün feshedilmemiş olmasına rağmen, planın bir noktasına göre, İngilizler şunları başardı: İngiliz filosunun cezasını çekerek İngiliz inişinin kaçınılmazlığına inanmaya zorladılar. Şimdi İngilizler savaşta APA'nın ana güçlerini imha etmek zorunda kaldılar ve bu tamamen kendi gücündeydi. Arka Amiral Woodworth'un ihtiyaç duyduğu tek şey, TG-79.1 ve TG-79.2 gemilerini bulmaktı. Ardından, Sea Harrier'in saldırılarıyla bağlantılı olarak atomarinlerin kullanımı Arjantinlilere fırsat bırakmayacaktı.
Ancak 317 operasyonel bağlantısının keşif yetenekleri, ondan önceki görevlerle hiç uyuşmuyordu. İngilizlerin uzun menzilli radar algılama uçakları yoktu, elektronik keşif gerçekleştirebilecek uçakları yoktu. Ne diyebilirim ki, İngilizlerin, bu “Deniz Harrier” i için kesinlikle amaçlanmayan Arjantinleri aramak zorunda kaldıklarından hiçbir şekilde keşif uçağı yoktu. İkincisinde oldukça ilkel bir radarın bulunması, çoğu zaman pilotların, kötü hava koşullarında (Atlantik'in bu bölgesinin tipik haliyle) yeterince kötü olan gözlerine güvenmek zorunda kalmasına neden oldu. VTOL uçağının küçük savaş yarıçapı, düşmanın arama süresini sınırlandırdı ve bunların hepsi birlikte İngiliz uçak gemisi grubunun arama yeteneklerini II. Dünya Savaşı uçak gemileri seviyesine, hatta en iyi ihtimalle ilk yarısına düşürdü.
İngiliz pilotlar iyi hazırlanmış ve uçakları (daha modern pahasına) оружияArjantin Hava Kuvvetleri savaşçılarından bireysel olarak daha güçlü olduğu ortaya çıktı. Bu, İngiliz pilotların hava zaferini kazanmalarına izin verdi, ancak yukarıdakilerin hiçbiri düşmanı zamanında saptama ve hava sahasını kontrol etmelerine izin vermedi. Sonuç olarak, üç Arjantinli görev kuvvetinden İngilizler yalnızca bir tane bulabilmişlerdi (General Belgrano liderliğindeki TG-79.3) ve Amerikan uydu istihbaratının verileri sayesinde. Eğer Amerikalılar, İngilizlere TG-79.3 gemilerinin yerini sağlamamışlarsa, ConCair'in General Belgrano'ya kadar eşlik etmemesi muhtemel.
Denizaltılardan bahsediyorsak, düşmanı tespit etme yeteneklerinin de istenenden çok uzak olduğu ortaya konmalıdır. ARA'nın ana güçlerinin olası hareket yolları boyunca konuşlandırılmış atarinler Spartan ve Splendit, düşmanı bulamadılar. Dahası, Splendit, TG-79.1 gemilerini Arjantinlerin (“Deniz Harrier'ın Santisimo Trinidad ile gece temasıyla) konumlarının“ talep etmesinden sonra ”bile bulamadı.
Ancak havacılık eylemlerine geri dönelim. Bu kez, Arjantin sahip olduğu en iyisini keşfe gönderdi - Neptün devriye uçağı SP-2H. Neptün'ün prototipi ilk olarak Mayıs 17'te 1945'e uçtu, operasyon Mart 1947'ta ABD Donanması'nda başladı, uçağı için son derece başarılı olduğu ortaya çıktı, ancak elbette, 1982 yılı çok eskiydi. Ancak üzerine desim radarı AN / APS-20 kuruldu. 1944'taki Cadillac programı tarafından oluşturulan bu sistem, forex torpido bombacısı Avenger'ın bir ARL uçağına dönüştürdüğü güvertede kuruldu ve hatta Eveninlerin savaşı için Okinawa Muharebesi'nde bir 1945 vaftiz töreni yapıldı. 20'taki AN / APS-1982'in yetenekleri artık şaşırtıcı değildi, ama onları sefil demek imkansızdı. Kompakt bir uçak grubu veya yüksek bir rakımda uçan tek bir büyük uçak, yaklaşık 160-180 km'yi saptayabilirdi, ancak düşük uçan hedeflerin tespit menzili, muhtemelen dekaratör radarların, altta yatan yüzeyin arka planına karşı çok iyi çalışmadığı için daha düşüktü. Amerikalılar, Idjis radarı AN / SPY-1’un çalışması sırasında çarpıştı. En derin pişmanlık için, yazar AN / APS-20 ile yüzey hedeflerinin tespit aralığını bulamadı.
"Neptün" ün teknik koşulu korkunçtu. Radar periyodik olarak kapatıldı ve uçağın kendisi havada çökmedi. Falkland ihtilafının başlangıcında, Arjantin bu tür 4 makinelere sahipti, ancak 2'leri havaya giremedi. Geri kalanlar hala düşmanlıkların başında 51 dizileri yaptılar, ancak X Mayıs'ta, Arjantinliler sonsuza dek şakaya en iyi keşiflerini koymak zorunda kaldılar - makinelerin ömrü sona erdi.
Hiçbir durumda İngiliz kuvvetlerinin komutanı, Arka Amiral Woodworth'u rotostey'de suçlayamazsınız. Onun gücünde her şeyi yaptı. Radar devriyesinin üç gemisini en tehdit edici yönde iterek 317-e operasyonel bağlantısına son verdi. Arkalarındaki 18 milinde, bir destroyerden ve üç fırkateynden oluşan ikinci bir savunma hattı geçildi, hemen ardından üç yardımcı gemi ve ardından yalnızca koruma sağlandı. İngiliz komutan da hava görevi düzenledi. Ona verilen bağlantının hava savunma organizasyonu ile ilgili olarak, her şeyi doğru bir şekilde yaptı, ama ...
Falkland ihtilafını incelemeye yeni başlayan birçok insan aynı soruyu soruyor: destroyerdeki saldırıyı neden kaçırdılar? Süper Endandar radarı neden İngiliz gemisini fark etti ve Sheffield radarı herhangi bir Arjantin uçağı veya ona saldıran bir roket görmedi? Sonuçta, gemi radarı teoride, uçak radarından çok daha güçlü. Bu sorunun cevabı uzun zaman önce biliniyor - Sheffield radarı, Northwood'daki Deniz Kuvvetleri Genel Merkezi ile yapılan bir iletişim oturumu ile bağlantılı olarak kapatıldı; Oldukça anlaşılabilir ve açıklayıcı bir cevap: İngiliz gemisi şanssızdı, Destiny bu şekilde karar verdi ...
Fakat gerçekte, asıl soru, Sheffield radarının neden Exocet füzesini ona doğru uçarken görmediğini değil. Mesele şu ki, eski “Neptün” İngiliz filolarının hareketlerini birkaç saat boyunca nasıl takip etti ve onlar tarafından keşfedilmedi mi ?!
Sonuçta, SP-2H "Neptün", B-2 "Ruh" değildir ve F-22 "Raptor" değildir. Bu, planör sadece HG Wells'in (görünmez Adam'ı görünmez) HG Wells'in ofisine görünmezlikle geçtiği bir zamanda tasarlanan otuz metreden fazla kanat açıklığına sahip uçan bir ahır. Ve bu planörün İngiliz radar ekranlarında Yeni Yıl ağacının çelenkleri olarak parlaması gerekiyordu. 09.00’ten 11.00’e ingilizce ph’nın tüm radar istasyonlarını kapattığını ve Northwood ile uydu iletişiminde coşkuyla konuştuğunu düşünmemi sağla. Bir an kozmik dalgalanma nedeniyle tüm İngiliz radarlarının aniden kör olduğunu hayal edelim. Ya da deniz tanrısı Neptün, Arjantinli "adaşına" geçici radar görünmezliği verdi. Peki ya pasif radyo istihbarat istasyonları hakkında? İngiliz radyosunun yaydığı radarda "Neptün" İngilizleri tespit etmek zorunda kaldı!
Yok edici "Glasgow" "Agave" nin radyasyonunu kaydetti - "Süper Etandara" standart radarı, "Sheffield" - başarısız oldu ve bu kaynakların çoğu "mürettebat eğitimi seviyesine ilişkin soruları" açıklıyor. Ancak bununla yüzleşmelisiniz - operasyonel bağlantının tek bir 317 gemisinde, Arjantinli "Neptün" radar istasyonunun çalışmasını tespit edemedi. Peki, bütün İngiliz filosu aniden şeklini kaybetti mi? Aslında, kabul etmek ne kadar üzücü olursa olsun, ancak 1982 yılında, İngiliz filosunun, birçok konumlandırıcının, radyo istihbarat istasyonunun ve diğerlerinin varlığına rağmen, bir düşman keşif uçağının güvenilir şekilde tespit edilmesine imkân yoktu. Bu uçak İkinci Dünya Savaşı döneminin ekipmanıyla donatılmış olsa bile.
Bir zamanlar, ünlü İngiliz amiral Andrew Brown Cunningham şöyle belirtti: "Hava ile savaşmanın en iyi yolu havada." Ancak İngiliz uçak gemisi uçaklarına yardım edemedi. İngilizlerin iki düzine "Deniz Harrieri" vardı. Arjantinliler onlara bir çift "Süper Etandarov", iki uçan tanker, bir keşif "Neptün" ve bir İngiliz uçağının "Liar Jet 35A-L" olan uçağına karşı çıktılar. Ve uçak o gün Arjantinlilerin görevleriyle başa çıkamayan tek uçak oldu, çünkü İngilizler bunu farketmeyi düşünmediler. Üstelik, bir süredir, iki kuvvetin “Hançer” in havasını üstündeki kuvvetleri kapsayan havada sağlamak mümkündü. Savaş bölgesindeki toplamda en fazla altı savaştan oluşan bir Arjantinli 10 uçağı katıldı. Ancak, her biri bire bir “Süper Standart” ile, hatta “Hançer” ile tek tek uğraşması zor olmayan yirmi İngiliz uçağı hiçbir şey yapamadı.
Arjantinli 4'in eylemleri açıkça gösterilmiş olabilir: bilgi, gerçek yıkım araçlarından daha az ve hatta daha önemli bir rol oynamaktadır (tabii ki, onları unutmamamız gerekir). Savaşa gönderilen Arjantinliler hava kuvvetlerinin yarısı kadar İngilizlerin sahip olduklarından daha büyüktü ve bu da Majesteleri filosunun gemilerini hesaba katmıyor. Ve bunu başardılar, çünkü tek antediluvian Arjantinli istihbarat subayı, hava gruplarıyla birlikte İngiliz VTOL uçak gemilerinden daha değerli olduğu ortaya çıktı.
Elbette şunu sorabilirsiniz: İngilizler, tam teşekküllü uçak gemileri oluşturmak yerine VTOL gemileri yaratma hakkında ne düşünüyorlardı? Gerçekten hiç kimse erken uyarı uçaklarının ve kalkış için mancınıklara ihtiyaç duyan ve İngiliz Invincible gibi gemilere dayanamayan radyo istihbaratının değerini anlamadı. Hiç kimse Sea Harriers'ın hava sahasını keşfedip kontrol etme konusundaki son derece zayıf yeteneğini öngöremez miydi? Elbette, tahmin ettiler ve öngördüler, ancak İngiltere, baylar ve akranları için çok pahalı görünen tam teşekküllü uçak gemilerinin inşasından tasarruf etmeye karar verdi. İngiliz amiraller kendilerini seçmenin gerekli olduğu bir durumda buldular: genel olarak güverteye dayalı havacılıktan vazgeçmek, ya da VTOL ile “saplamalar” - “Invincibles” almak. Kraliyet Donanması'nın emri, gökyüzündeki vincin elinde bir kuşu tercih ettiği için suçlanamaz. Dahası, İngiliz amiraller, gerçek bir savaşta, keşif ve hedef belirleme araçları olmadan, böyle bir başlığın, bir mezar taşı üzerinde bir güvercin olmasa yatağın altında bir ördek haline geleceğini biliyorlardı. Ve bu kadar radikal bir finalden kaçınmak için VTOL uçaklarının uçak taşıyıcılarını kullanmak için uygun taktikler geliştirdiler; buna göre bu gemiler ve uçaklar yalnızca İngiliz AWACS ve Newrod AEW veya NATO AWACS E-ZA Sentry tarafından kontrol edilen alanlarda kullanılmalıdır. .
İngilizler, Sovyet nükleer denizaltılarının Atlantik'e sızmasını engellemek için sualtı tehdidini önlemek için savaş sonrası filosunu yaratırken, denizaltı karşıtı oluşumların uçaksavar savunması yalnızca tek bir uçağa dayanabilmeliydi. SSCB'den uçak gemilerinin bulunmaması nedeniyle büyük havacılık saldırıları beklenmiyordu. Mantıklıydı, ama ne yazık ki, kendine özgü bir mizah anlayışı var, bu yüzden İngiliz filosunun o rakiple hiç savaşmaması gerekiyordu ve olduğu yerde değil. Bu, bir kez daha, sınırlı bir dizi görevi çözmek için "keskinleştirilen" deniz kuvvetlerinin aşağılıklığını göstermektedir ve yetenekleri herhangi bir zorluğa cevap verebilecek bir filo inşa etme ihtiyacından bahseder.
Liderlikleri, bayları ve meslektaşları askeri bütçenin maliyetini “optimize etti” ancak Kraliyet Donanması denizciler bu tasarruf için para ödemek zorunda kaldı.
Devam edecek ...