We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Tamam, β Oğlak burcundaki yıldızlar için farklı gösterimler gördüm. Bazı kaynaklar yıldızların Aa, Ab1 ve Ab2, Ba ve Bb olduğunu belirtirken, bazıları ise Aa, Aba ve Abb, Ba ve Bb olduğunu söylüyor. Peki, çoklu yıldız sisteminde yıldızları adlandırmanın doğru yolu nedir ve bu kuralın herhangi bir istisnası var mı?
Notasyonun amacı, sistemin fiziksel olarak nasıl kurulduğunu, hangi yıldızların hangi yörüngede döndüğünü göstermektir - özellikle hirachically organize yıldız sistemlerinde yararlıdır. Yani anlamları anlaşıldığı için her iki yol da doğrudur.
En sık karşılaştığım gösterim, belirttiğiniz ilk gösterimdir: tüm sistemin ortak çevre merkezinin yörüngesinde dönen sistemleri büyük harflerle belirtmek. Büyük olmayan harflerle üst seviyenin bileşenleri ayırt edilir. Ve daha okunabilir kılmak için, 3. seviye için daha fazla ayrım gerekiyorsa, sayılar 3. seviye için kullanılır.
Ancak bu isimlendirme benzersiz değildir ve şu ana kadar genel bir fikir birliği yoktur. Belirli bir zamanda sipariş almak için Washington Multiplicity Kataloğuna ve yıldız isimleri üzerine IAU çalışma grubuna bakın. Belirli bir sistem için atama daha geleneksel olabilir ve sabit bir şemayı takip etmekten ziyade keşif sırasına ve keşfeden tarafından adlandırmaya bağlı olabilir. Ayrıca ilgili wiki makalesinde yıldız sistemi bileşenlerine ilişkin gelecekteki terminoloji tartışmasına da bakın.
Sanırım Uluslararası Astronomi Birliği'nin birden fazla sistemde yıldızları adlandırmak için kuralları var.
Her zamanki kuralın, daha parlak yıldızı A olarak ve daha sönük yıldızı B olarak tanımlamak olduğuna inanıyorum; bu, daha yakın yıldız çok değişken olduğu sürece iyi çalışır.
Böylece Alpha Centauri'deki daha parlak yıldız Alpha Centauri A'dır ve daha az parlak olan yıldız Alpha Centauri B'dir. Bir süre sonra Alpha Centauri A & B'nin yakınında çok sönük bir kırmızı cüce keşfedildi ve o zamandan beri Alpha Centauri C veya Proxima Centauri olarak tanındı. güneş sistemimize en yakın yıldızdır. Sanırım son araştırmalar Alpha Centauri C'nin aslında A ve B'ye ve yıldız sistemlerinin bir parçasına kütleçekimsel olarak bağlı olduğunu gösterdi.
Ayrıca, yıldızların yörüngesinde dönen ötegezegenler bulunduğunda, ötegezegenlere genellikle keşfedilen ilk ötegezegen için b ile başlayan küçük Latin harfleri verildiğini biliyorum. Ve aynı anda aynı yıldızın yörüngesinde dönen birkaç ötegezegenin keşfedildiği bir istisna vardır. Bu durumda yıldızdan artan uzaklık sırasına göre b, c, d, vb. olarak adlandırılırlar. Daha sonra sistemde daha fazla ötegezegen keşfedilirse, örneğin e gezegeni b ve c gezegenleri arasında yörüngede dönebilir.
Bu, güneş sistemimizde Merkür'e bazen Sol I, Venüs'e bazen Sol II, Dünya olarak adlandırıldığı için, dış gezegenleri yıldızlarından artan uzaklık sırasına göre Romen rakamlarıyla belirtmenin normal olduğu bilim kurgu hikayelerindeki sistemden farklıdır. bazen Sol III olarak adlandırılır, vb.
Castor veya Alpha Geminorum, spektroskopik ikili olan görünür üç yıldıza sahip altılı bir yıldız sistemidir. Bu, teleskopların ışık noktaları olarak üç Castor yıldızını gösterdiği anlamına gelir, ancak her yıldızın spektrumu, aslında iki yıldızın birbirinin etrafında döndüğü ve dolayısıyla Dünya'ya göre doppler kaymalarını değiştiren yakın bir ikili yıldız olduğunu gösterir.
Castor, altı ayrı yıldızdan oluşan bir çoklu yıldız sistemidir; hepsi spektroskopik ikili olan üç görsel bileşen vardır. Çıplak gözle tek bir yıldız olarak görünen Castor, ilk olarak 1718'de James Pound tarafından çift yıldız olarak kaydedildi, ancak daha 1678 gibi erken bir tarihte Cassini tarafından en az iki ışık kaynağına ayrıştırılmış olabilir. Castor A ve Castor arasındaki ayrım Castor B, 1970'de yaklaşık 2" (2 yay saniyesi açısal ölçüm) iken 2017'de yaklaşık 6"'ye yükseldi.[18][16] Bu iki ikili çiftin büyüklükleri 1.9 ve 3.0'dır.
https://en.wikipedia.org/wiki/Castor_(yıldız)[1]
Böylece, 1718'de veya sonrasında, Castor'daki en parlak iki çizgi, Castor A ve Castor B olarak etiketlendi. Bir süre sonra üçüncü görünür yıldız keşfedildi ve Castor C veya Alpha Geminorum C olarak adlandırıldı.
Üç yıldızın A, B ve C spektroskopik ikili olduğu keşfedildiğinde, her bir çiftteki iki yıldıza küçük harfler a ve b verildi, bu nedenle altı yıldız şimdi Castor Aa ve Ab, Castor Ba ve Bb olarak adlandırıldı ve Castor Ca ve Cb. Bu, Castor sistemindeki herhangi bir exponet, Castor Aa, Castor Ba veya Castor Ca yörüngesinde olduğu sürece, ötegezegenleri adlandırma sistemiyle çelişmez. ancak Castor Ab, Castor Bb veya Castor Cb'nin yörüngesinde dış gezegenler bulunursa, bunların nasıl etiketleneceğinden emin değilim.
Neyse ki Castor Aa & Ab ve Castor Ba & Bb'nin yörünge periyotları sadece birkaç gün uzunluğundadır ve Castor Ca & Cb'nin yörünge periyodu bir günden azdır. Bu nedenle, Castor sisteminde bulunan çoğu ötegezegen, muhtemelen her iki yıldızın etrafında bir çift halinde yörüngede dönecektir. Ve bu tür çevredeki ötegezegenlerin nasıl etiketleneceğinden emin değilim. Olasılıkla Castor olarak A b,c,d, vb. Caster C c,d,e vb. vb.
Dolayısıyla, bence mevcut sistemle belirsiz bir etiketleme olasılığı var ve insanlar örneğin Castor Ab'nin bir yıldız mı yoksa bir ötegezegen mi olduğundan emin değiller.
Orijinal sorunun, çoklu bir sistemin parçası olarak Arapça bir sayıyla etiketlenmiş yıldızlardan bahsettiğini not ediyorum. Ve bunu daha önce hiç duymadım.
Ve kuşkusuz, birden fazla yıldızı inceleyen bir astronom, adlandırma kurallarını çok daha iyi açıklayabilir.
Astronominin Garip Adlandırma Kuralları
Astronomik literatürde zaman geçirdiyseniz, muhtemelen gökbilimcilerin neden böyle yaptığını merak etmenize neden olan en az bir terim duymuşsunuzdur. bu?” G-tipi yıldızlar, erken/geç tip gökadalar, büyüklükler, nüfus I/II yıldızları, sodyum “D” çizgileri ve çeşitli süpernova türleri, hepsi, astronomi terimlerinin büyük, gururlu ailesinin üyeleridir. görünüşte geriye doğru, altta yatan fizikle ilgisiz veya sinir bozucu derecede karmaşık. Şimdi şaşırtıcı görünse de, bu terimlerin kökenleri, yaratıldıkları sırada mantıklıydı. Bugün, gökbilimcilerin neden böyle yaptığını anlamak için bu terimlerden birkaçının tarihine bakalım. bu.
Yıldız Spektral Tipleri
Tüm yıldızlara spektral tipler atanmıştır. En sıcaktan en soğuğa, bu türler O, B, A, F, G, K, M, L, T ve Y'dir ve güneşimiz G tayf türünün daha sıcak ucundadır. Burada bir düzen olabilir gibi görünüyor: B ve A yan yana, F ve G de yan yana. O halde O neden sıcak uçta?
Bu spektral tiplerin kökenleri 19. yüzyılın sonlarındadır. 1877'de Edward Charles Pickering, astronomik verileri analiz etmek için bir kadın ekibi topladı. Evren son zamanlarda tartışılan ekip. [Git o makaleyi oku. Hayır, gerçekten. Bekleyeceğim.] Bu kadınlardan biri olan Williamina Fleming, bu yıldızların büyük çoğunluğunu yıldız atmosferlerinde gözlemlenen hidrojen soğurma çizgilerinin derinliğine göre sınıflandırdı. A yıldızları en derin çizgilere sahipken, M, N ve O yıldızlarının esasen hiçbir çizgisi yoktu. Eldeki gözlemsel verilere dayanan tamamen makul bir sistem.
Görünür ışıkta hidrojen absorpsiyon çizgileri (işaretli). Bir yıldız en derin çizgilere sahipken, M cücelerinin hidrojen çizgileri zar zor görülebilir. RIT Physics'ten görüntü.
Ne yazık ki, fizik araya girdi. Bu çizgiler, n=2 uyarılmış duruma hidrojen geçişlerinin varlığında oluşur. Bu enerji seviyesindeki hidrojen A yıldızları için bol miktarda bulunur, ancak daha sıcak O yıldızlarından kaçan fotonlar o kadar çok enerjiye sahiptirler ki bu atomları hemen harekete geçirirler, M cüce fotonlar ise çok az enerjiye sahiptirler ve hidrojeni bu yüksek seviyelere çok nadiren uyarırlar. Sonuç olarak, bu çizgiler ara yıldız sıcaklıklarında çok güçlüdür. Bu, Antonia Maury ve Annie Jump Cannon tarafından 1897'den 1901'e kadar üzerinde çalışıldı. 1990'larda ilk kahverengi cücelerin keşfiyle birlikte, L, T ve Y spektral tipleri, yine azalan sıcaklıkta eklenmiştir.
büyüklükler
Astronomide parlaklığın geleneksel ölçüsü büyüklüktür. Büyüklük, Richter veya desibel ölçekleri gibi logaritmik bir ölçektir. Bununla birlikte, bu ölçeklerden farklı olarak, akıdaki 100'lük bir artış faktörünün beş büyüklükteki bir değişikliğe karşılık geldiği şekilde normalleştirilmiştir. Oh, ve geriye doğru: bir astrofizik nesne ne kadar soluksa, büyüklüğü o kadar büyük olur. Modern fotonlar ve ışınım akışı anlayışımızla, bu sistem can sıkıcı ve saçmalık arasında bir yere düşüyor. Yine de başlangıcında bir sebep var! Bu kökenler için antik Yunanistan'ı ve MÖ 2. yüzyılda bulduğumuz astronom Hipparchus'u ziyaret etmemiz gerekiyor. Hipparchus, ilk dinamikçilerden biri olmanın yanı sıra (Dünya'nın yörüngesinin eksantrikliğini ve ekinoksların devinimini ilk ölçen ve yılın uzunluğunu altı dakika içinde hesaplayan ilk kişiydi), Hipparchus bir yıldız konumları kataloğu geliştirdi. ve parlaklıklar, astrometri alanı yaratıyor. (1990'ların astrometrik Hipparcos misyonu onun adını almıştır). Her yıldıza 1'den 6'ya kadar gözlemlediği parlaklığa karşılık gelen sayılar verdi. Her adım, parlaklıkta eşit bir azalmaya karşılık gelecek şekilde tasarlandı.
O zamanlar göz çok iyi anlaşılmamıştı ama artık gözün logaritmik bir araç olduğunu biliyoruz. Bu 19. yüzyılda Ernst Heinrich Weber ve Gustav Theodor Fechner tarafından kanıtlanmıştır. İlki, ölçülen parlaklıkta gözlemlenen küçük bir değişikliğin iki kaynak arasındaki parlaklık oranının bir fonksiyonu olduğunu kanıtladı (matematiksel olarak, iki kaynak için bir ve B, δm = A/B). İkincisi, Weber'in bulgularını, bir uyarıcının gerçek büyüklüğünü algılanan yoğunluğuyla ilişkilendiren ve ilişkiyi logaritmik olarak gösteren bir ölçeğe dönüştürdü.
Weber-Fechner yasalarının bilgisiyle, Hipparchus'un büyüklüklerinin akış halindeki logaritmik bir sisteme karşılık geldiği bizim için açıktır. Ne yazık ki, bu kanunlar, bu sistemin başlangıcından sonra 2000 yıl boyunca tam olarak anlaşılamadı. Sonuç olarak, büyüklükler sıkışmış. Sistem 19. yüzyılda rafine edildi: Gözlerinden daha karmaşık araçlar olmadan, Hipparchus'un orijinal tanımları oldukça keyfiydi. 1856'da Oxford'dan Norman Pogson, büyüklüğü, farkın beş büyüklüğü, akıdaki 100 fark faktörüne karşılık gelecek şekilde tanımlamayı önerdi. Sonuç olarak, bir büyüklük, akıda yaklaşık 2,5'lik bir faktöre karşılık geldi; bu, bugün hala kullanılan sistemdir.
Kaçırdığım favori bir astronomi tuhaflığı var mı? Bazı birimleri merak mı ediyorsunuz? Harika bir tarihi adlandırma kuralı hikayesini paylaşmak ister misiniz? (Kişisel favorilerimden biri kalsiyum “H” ve “K” çizgilerinin kökenidir.) Yorumlarda bize bildirin, önerileriniz bir sonraki makalede yer alabilir!
Milyarlarca ve milyarlarca yıldız
Galaksimiz Samanyolu ile ilgili en güzel şey, yaklaşık 300 milyar yıldıza ev sahipliği yapmasıdır.
Tüm bu yıldızlar, şirketlerin satması için neredeyse sonsuz bir mal arzı anlamına geliyor.
Size bir yıldız ismi satmayı teklif eden birkaç şirket var ve birçok farklı fiyattan.
Bir şirket, 1979'dan beri "2 milyon yıldızın adını" koyduğunu ve tek bir yıldız adı için mevcut paketinin 110 dolardan başladığını söylüyor.
Satın alınan herhangi bir ismin "bilimsel değil, sembolik" olduğunu söylüyor.
Diğer birçok şirketin ince yazılarını okursanız, genellikle astronomların yeni satın aldığınız yıldızın adını resmi olarak tanımadıklarını söylerler.
Ancak karşılaştığım tek sorun bu değil. Unutmayın, yıldız isimleri satan birçok şirket var.
Bir ay içinde, tamamen alakasız iki kişi satın aldıkları bir yıldıza bakmak için bizimle iletişime geçti. Aynı yıldızdı. Bu iki kişi aynı yıldıza isim vermek için para ödemişti.
20 uzak güneş sisteminde ihtiyaç duyulan isimler
Kayıtlı kulüpler ve kar amacı gütmeyen kuruluşlar, ilk kez düzenlenen NameExoWorlds yarışmasında Uluslararası Astronomi Birliği'ne (IAU) ve Zooniverse'e teklif sunmaya davet ediliyor. Buradan kaydolun. Bu, halktan ilk kez ötegezegenleri adlandırmaya ve ayrıca yüzyıllardır ilk kez bazı yıldızlara -etraflarında yörüngede ötegezegenler bilenlere- popüler isimler vermeye davet ediliyor. Adlandırma için 15 yıldız ve 32 gezegen (toplamda 47 nesne) bulunmaktadır. 20 ev sahibi yıldızın adı açıklanmış ve bazı kaşiflerden gelen kişisel mesajlar da burada mevcuttur.
20 ExoWorlds'ün listesi burada bulunabilir. Bazıları tek gezegenli sistemler, diğerleri ise çok gezegenli sistemlerdir. Her kuruluş, yalnızca bir ExoWorld için bir adlandırma önerisi sunabilir. Gönderilmesi gereken ad sayısı, hangi sistemin seçildiğine bağlıdır. Tek ve çok gezegenli sistemler için, her gezegen için bir ad ve ev sahibi yıldız için bir ad sunulmalıdır. 20 ExoWorlds listesinde, beş yıldızın zaten ortak isimleri var. Sonuç olarak, bu beş yıldız, genel adlandırma için dikkate alınamaz.
Daha büyük görüntüleyin. | IAU aracılığıyla 20 isimlendirilebilir ötegezegen
Yarışmaya katılmak için kulüpler ve kar amacı gütmeyen kuruluşlar önce IAU Directory of World Astronomy'ye kayıt yaptırmalıdır. Kayıtlar için son tarih 1 Haziran 2015 saat 23:59 UTC'ye uzatılmıştır.
IAU Exoplanet adlandırma kurallarına uymak zorunda olan tüm adlandırma başvuruları ve seçimleri için ayrıntılı bir argümanla desteklenmelidir. Adlandırma tekliflerini göndermek için son tarih, 15 Haziran 2015 saat 23:59 UTC'dir.
Bu aşama sona erdiğinde, dünya çapındaki halk, favori önerilen isimleri oylamaya davet edilecek.
Nihai sonuçların, 3-14 Ağustos 2015 tarihlerinde Honolulu'daki IAU XXIX Genel Kurulu sırasında düzenlenen özel bir törenle açıklanması bekleniyor.
Alt satır: Kayıtlı kulüpler ve kuruluşlar, IAU ve Zooniverse NameExoWorlds yarışmasına teklif verebilir. Son başvuru tarihi 15 Haziran 2015. Adlandırma için 20 güneş sisteminde on beş yıldız ve 32 gezegen (toplam 47 nesne). Kulübünüzü veya organizasyonunuzu buradan kaydedin.
Kuyruklu yıldızlar herkes için açıklandı. Gerçekler, Türler ve Parçalar.
Kuyruklu yıldızlar, kaya, buz, toz ve donmuş gazlardan oluşan kozmik nesnelerdir. Kuyruklu yıldızlar, tıpkı gezegenler gibi Güneş'in etrafında dolaşır, ancak gezegenlerin aksine, onları Güneş'e çok yaklaştıran uzun, eliptik yörüngelere sahiptirler.
Kuyruklu yıldızlar, görünüşlerinden dolayı bize ilginç görünüyor. Seyahat ederken arkalarında uzun bir ışık izi bırakıyor gibiler. Bu sayede gökyüzündeki diğer nesnelere göre nispeten küçük nesneler olsalar bile izlenecek muhteşem gösteriler haline gelebilirler. Kuyruklu yıldızların çapı sadece birkaç kilometredir ve çağda küçük bir kasaba kadar büyüktür.
Kuyruklu yıldızlarda kuyruk, Güneş'e yaklaştıklarında oluşur. Güneş'in ışığı, kuyruklu yıldızda yoğunlaşan buz ve gazlarla etkileşime girerek çevresinde bir atmosfer oluşturur. Bu işlemle saçılan ışık, kuyruklu yıldızlara parlak görünümlerini verir. Kuyruklu yıldızın içindeki bazı toz, buz ve gaz parçaları buharlaşır ve kuyruklu yıldızın gövdesinden uzağa bir akıntıya fırlatılarak arkalarında gördüğümüz kuyruğu oluşturur.
Kuyruklu yıldızlar Güneş'ten çok uzakta olduklarında, kuyrukları olmadığı, yeterince ışığı yansıtmadıkları ve çok küçük oldukları için tespit edilmeleri zordur.
Kuyruklu yıldız kelimesi Latince kelimeden gelir. comēta bunun anlamı “uzun saç giymek” kuyruklu yıldızın biraz saç tellerine benzeyen kuyruğuna atıfta bulunarak.
Bir kuyruklu yıldızın parçaları
Kuyruklu yıldızlar, anlaşılması en basit kozmik nesnelerden bazılarıdır. Aşağıda detaylı olarak anlatacağımız sadece üç ana bölümden oluşmaktadırlar.
Bir kuyruklu yıldızın parçaları
çekirdek – Bir kuyruklu yıldızın çekirdeği, onun katı çekirdeğidir. Kayalık, buzlu kısım.
Koma – Koma, çekirdeğin etrafında oluşan ince atmosferdir. Çekirdekten atılan gazlar tarafından oluşturulur. Görünen kısmı çekirdekten sadece biraz daha büyük olsa da, koma aslında binlerce kilometre uzayabilir.
Kuyruk – Kuyruk, kuyruklu yıldızın görsel olarak en etkileyici kısmıdır. Kuyruklu yıldızın seyahat ederken geride kalan ve Güneş'in radyasyonuna tepki veren toz ve gaz akışıdır. Kuyruklu yıldızın kuyruğu her zaman Güneş'ten uzaklaşır.
Kuyruklu yıldızlar ne kadar büyük?
Kuyruklu yıldızların boyutları değişir ve çoğunlukla dairesel olan gezegenlerin aksine düzensiz şekillere sahip olma eğiliminde olduklarından tam olarak ne kadar büyük olduğunu söylemek zordur. İkinci sorun, küçük kuyruklu yıldızları tespit etmemiz için çok zor olabilir.
Genellikle daha küçük kuyruklu yıldızların çapı 2 ila 15 kilometre (1,8 ila 9,3 mil) arasındadır, ancak bu yalnızca ana gövdedir (çekirdek). Kuyruğun uzunluğu 150 milyon kilometre (93 milyon mil) kadar olabilir. Bunu hatırlamanın daha kolay bir yolu, kuyruklu yıldızın boyutunun otoparklı bir futbol stadyumu ile Manhattan'dan daha küçük olabileceğini söylemektir. Kuyruk, Dünya'dan Güneş'e olan mesafe (1 Astronomik birim dediğimiz) kadar uzun olabilir.
Kaç tane kuyruklu yıldız var?
Mevcut verilerimizle 6.339 kuyruklu yıldız tespit edilip sınıflandırıldı, ancak sürekli olarak yeni kuyruklu yıldızlar fırlatılıyor ve oluşturuluyor.
Kuyruklu yıldızlar nereden geliyor?
Kuiper Kuşağı ve Oort Bulutu'nun yerini gösteren çizim
Kuyruklu yıldızların nereden geldiğine geçmeden önce Güneş Sistemimizdeki birkaç grubu açıklamamız gerekiyor.
Kuiper Kuşağı – Ayrıca Edgeworth-Kuiper kuşağıKuiper Kuşağı'nın Neptün'ün ötesinde yer alması ve asteroit kuşağından 20 ila 200 kat daha büyük olduğu tahmin edilmesi dışında, tıpkı asteroit kuşağı gibi buz ve metalden ve asteroitlerden oluşan bir kaya halkasıdır.
Oort Bulutu – Ayrıca Öpik-Oort bulutu, Güneş Sistemi'nin dış eteklerinde gerçekten küçük buzlu nesnelerden oluşan devasa bir buluttur. Oort Bulutunun milyarlarca hatta trilyonlarca nesne içerdiği tahmin ediliyor, ancak o kadar uzakta ve nesneler o kadar küçük ki doğru bir tahminde bulunmak zor.
Bu terimler temizlendikten sonra, yörüngelerini tamamlamalarının ne kadar sürdüğüne bağlı olarak kuyruklu yıldızlar için iki sınıflandırmaya girebiliriz. Kısa periyotlu kuyruklu yıldızlar ve uzun periyotlu kuyruklu yıldızlar. Kısa dönemli kuyruklu yıldızların yörüngesi 200 yıldan az, uzun dönemli kuyruklu yıldızlar ise 200 yıldan fazla sürer.
Kısa periyotlu kuyruklu yıldızların Kuiper Kuşağından oluştuğu ve uzun periyotlu kuyruklu yıldızların Oort Bulutundan geldiği tahmin edilmektedir.
Kuyruklu yıldızlar nasıl oluşturulur?
Kuyruklu Yıldız 67P/Churyumov–Gerasimenko
Güneş Sistemi'ndeki birçok cisim gibi kuyruklu yıldızlar da yerçekimi ve yörüngelerinin rastgeleliği sayesinde birbirlerine çekilen daha küçük cisimlerin çarpışmasıyla oluşur.
Yukarıdaki bölümde bahsedildiği gibi, Güneş Sistemi'ndeki kuyruklu yıldızlar, trilyonlarca küçük buzlu ve metalik cismin bulunduğu Oort Bulutu veya Kuiper Kuşağı'nda oluşur. Bu nesneler birbirleriyle çarpıştıklarında daha büyük ve daha büyük kayalar oluştururlar. Arada bir, bu etkilerden biri, bir nesneyi orijinal yörüngesinden çıkaracak ve Güneş'in etrafına yepyeni bir şekilde gönderecek kadar güçlü olacaktır.
Kuyruklu yıldız türleri
Kuyruklu yıldızlar o kadar düzensiz ve birbirinden farklıdır ki, onları sınıflandırmak zor bir iştir. Bu, kuyruklu yıldızlar için kafa karıştırıcı olabilecek birçok kategori ve sınıflandırma yarattı.
Pratik amaçlar için, kuyruklu yıldızların beş ana kategorisine bağlı kalalım.
- Periyodik Kuyruklu Yıldızlar. Olarak da bilinir kısa süre kuyruklu yıldızlar, 200 yıldan daha kısa bir yörünge periyoduna sahiptir. Çoğu periyodik kuyruklu yıldızın Kuiper kuşağında oluştuğu varsayılır. Halley's 8217 kuyruklu yıldızı, yörüngesi 75.3 yıl olan periyodik bir kuyruklu yıldızdır.
- Periyodik olmayan kuyruklu yıldızlar. Genellikle olarak anılır uzun dönem kuyruklu yıldızlar, 200 yıldan daha uzun bir yörünge periyoduna sahiptirler. 1997 yılında 18 aydan fazla bir süre çıplak gözle Dünya'dan görülebilen Hale-Bopp kuyruklu yıldızı periyodik olmayan bir kuyruklu yıldızdır. Bu kuyruklu yıldızların çoğunun Oort Bulutu'ndan geldiğine inanılıyor.
- hiperbolik kuyruklu yıldızlar. Bunlar anlamlı yörüngeleri olmayan kuyruklu yıldızlardır. Bu kuyruklu yıldızların çoğu, Güneş'in yörüngesinde yalnızca bir kez dönecek ve daha sonra Güneş'in Güneş Sistemi'nin dışındaki yerçekimi tarafından sapanla fırlatılacak. Bu kuyruklu yıldızların bazılarının yıldızlararası olabileceğine, yani diğer sistemlerden seyahat ettiklerine inanılıyor.
- Kayıp kuyruklu yıldızlar. Bunlar, herhangi bir nedenle keşfedildikten sonra “kaybolmuş” olan kuyruklu yıldızlardır, yani akıbetleri bilinmemektedir.
2017 yılında, yıldızlararası kuyruklu yıldızları diğer türlerden ayırmak için uluslararası adlandırma kuralına yeni bir harf eklendi, ancak yine de periyodik olmayan veya hiperbolik kuyruklu yıldızlar olarak sınıflandırılabilir.
Kuyruklu yıldız türlerinin tam listesi, alt türleri ve her türdeki kuyruklu yıldızların listesi burada bulunabilir.
Kuyruklu yıldızlar nasıl adlandırılır?
Halley ve Hale-Bopp kuyruklu yıldızları gibi bazı önemli kuyruklu yıldızlar, onları keşfeden gökbilimcilerin adını almıştır. Hepsini bu şekilde adlandırmak zor ve kafa karıştırıcı olurdu, bu yüzden gökbilimciler bir adlandırma kuralı buldular.
Kuyruklu yıldız isimleri çoğunlukla D/1977 C1, C/2002 U6 veya 1P/-239 K1 gibi görünüyor.
Geçerli adlandırma kuralının üç bölümü vardır.
İlk harf, aşağıdaki kuralları kullanarak kuyruklu yıldızın türünü belirtir:
- P – Periyodik kuyruklu yıldızlar
- C – Periyodik olmayan kuyruklu yıldızlar
- D – Hiperbolik kuyruklu yıldızlar
- X – Kayıp kuyruklu yıldızlar
- bir – Yanlışlıkla kuyruklu yıldız olarak sınıflandırılan nesneler. Bu sınıflandırmayı sadece 3 nesne almıştır.
- ben – Yıldızlararası kuyruklu yıldızlar
İsmin ikinci kısmı kuyruklu yıldızın keşfedildiği yıldır. Bazı durumlarda, uzun zaman önce keşfedilen kuyruklu yıldızlar için bir – Keşif yılının tahmin edildiğini belirtmek için işareti eklenir.
İsmin üçüncü kısmı, kuyruklu yıldızın gözlemlenen ikinci geçişinden sonra atanan bir önektir.
Kuyruklu Yıldızların Kaderi
Hale-Bopp kuyruklu yıldızı 1997'de Dünya'dan görüldü
Sürekli olarak yeni kuyruklu yıldızlar yaratılıyor, ancak birçoğu da üç farklı yoldan biriyle yok oluyor.
solma. buna şunu diyebilirsin doğal ölüm kuyruklu yıldızların eşdeğeri. Kuyruklu yıldızın çekirdeğindeki tüm gaz ve buzun Güneş'e birçok kez yakın geçtikten sonra tükendikten sonra olur. Bu gerçekleştiğinde, geriye kalan tek şey kaya ve metaller ve kuyruklu yıldız artık bir asteroit olarak sınıflandırılabilir. Kısa periyotlu kuyruklu yıldızlar Güneş'in etrafında 1.000'e kadar yörüngede hayatta kalabilirken, uzun periyotlu kuyruklu yıldızların çoğu 50 yörüngeyi tamamlamadan söner.
çarpışmalar. Bazen bir kuyruklu yıldızın yörüngesi daha büyük bir cisimle çakışır ve ona çarpar ya da atmosferi olan bir gezegen ise yanabilir. Jüpiter, geçmişte birçok kuyruklu yıldız çarpması almasıyla ünlüdür.
Güneş Sisteminden Fırlatma. Kuyruklu yıldız yeterince hızlıysa, yerçekimi sayesinde Jüpiter veya Güneş gibi büyük bir cismin yakınından geçtiğinde sapanla fırlatılabilir. Bunun bazen kuyruklu yıldızı Güneş Sistemi dışına fırlatma etkisi vardır.
Kuyruklu Yıldızlar ve Meteor Yağmurları
Çoğu insanın bilmediği kuyruklu yıldızlar hakkında öğrenebileceğiniz çok güzel bir gerçek, meteor yağmurlarının nedeninin kuyruklu yıldızlar olduğudur.
Meteor yağmurları, kısa bir süre içinde Dünya'nın atmosferinde hızlı bir şekilde yanan bir meteor akışıdır. Harika bir ışık gösterisi yaparlar ve astronomi ile ilgisi olmayan insanların bile izlemekten keyif aldığı olaylardan bazılarıdır.
Kuyruklu yıldızlar yörüngeleri boyunca hareket ederken, ondan ayrılan toz ve küçük kaya ve buz parçaları bırakırlar. Bu kayalar uzayda uzun süre yüzer. Dünya'nın yörüngesi bu alanlardan birinden geçtiğinde, Dünya'nın hızı ve yerçekimi nedeniyle atmosfere girerler. Bu noktada atmosferde yanarlar ve artık meteor olarak kabul edilebilirler.
Halley'nin kuyruklu yıldızı 2 ayrı meteor yağmuruna bile neden oluyor. Mayıs ayındaki Eta Aquariid meteor yağmuru ve her yıl Ekim ayı civarında meydana gelen Orionids.
Diğer güneş sistemlerinde kuyruklu yıldızlar var mı?
Evet. Arandılar dış kuyruklu yıldızlar. Gökbilimciler, kuyruklu yıldızların en azından galaksimiz Samanyolu'nda nispeten yaygın fenomenler olduğuna inanıyor. Şimdiye kadar dış kuyruklu on sistem tespit edildi, ancak daha fazlası sürekli olarak keşfediliyor.
Çıplak gözle bir kuyruklu yıldız görmek mümkün mü?
Evet, ancak her yıl ortalama olarak sadece bir kuyruklu yıldız görülebilir ve çoğu zaman ilginç bir görüntü olamayacak kadar küçüktürler. Sadece 1997'deki Hale-Bopp kuyruklu yıldızı gibi büyük, parlak kuyruklu yıldızlar gece gökyüzünde bir gösteri sunacak kadar parlaktır.
Ancak bir teleskop yardımıyla kuyruklu yıldızları izlemek gerçekten eğlenceli olabilir. Buna bir şans vermek isterseniz, işte Dünya'dan görülebilen, sürekli güncellenen kuyruklu yıldızların listesi.
Elena, Kanadalı bir gazeteci ve araştırmacıdır. Yıllardır gökyüzüne bakıyor ve daha fazla insanı harika bir hobi olan astronomi ile tanıştırmayı umuyor.
İlgili Mesajlar
Büyük Ayı ve Küçük Ayı Arasındaki Farklar
10 Yaşındaki Çocuklar İçin En İyi 5 Teleskop: İncelemeler ve Satın Alma Rehberi
Kova Takımyıldızı Nasıl ve Ne Zaman Bulunur?
100mm Teleskoplardan Ne Bekleyebilirsiniz? (Fotoğraf ile)
Çocuklara Astronomi İlgisini Nasıl Çekersiniz?
En İyi Barlow Lensler: İncelemeler ve Satın Alma Rehberi
Küçük Astronomi Hakkında
Selam! Elena. Ben çocukluğumdan beri astronomiyle ilgilenen bir gazeteciyim. Bu siteyi astronomi ve teleskoplarla ilgili ipuçlarını ve gerçekleri paylaşmak için kurdum.
Buralarda yeniyseniz ve hobiye başlamak istiyorsanız, önerilen donanım sayfamıza bir göz atın.
Bu bölüm, gözlemlenen kaynaklar (standart yıldızlar dahil) için dosya adlandırma bileşenlerini açıklar.
Önek¶
Dosya türü, ön eki olan kısa bir etiketle belirtilir. Aşağıdaki Tablo, PypeIt Çıktıları için tüm biçimleri listeler. Her birini açıklıyoruz ve olası sonek(ler)i dahil ediyoruz.
çoklu uzantı, ayıklanan nesne başına bir ikili FITS tablosuna UYAR
çoklu uzantı, spektral görüntü başına bir 2B diziye UYAR
Veri azaltma ve veri kalitesini değerlendiren bir dizi rakam
Müzik aleti¶
İkinci etiket aleti gösterir. PypeIt'te şu anda desteklenen araçlar kümesi şunlardır:
Kast çift spektrometrenin mavi kamerası
Kast çift spektrometrenin kırmızı kamerası
LRIS spektrometresinin mavi kamerası
Tarih ve saat¶
UT gözlem tarihini ve saatini en yakın saniyeye ekleyerek, dosya adının artık benzersiz olduğuna inanıyoruz. UT tarihi + saati Başlıktan alınır ve birden fazla zaman damgası varsa gözlemin başlangıcına atıfta bulunur. Diğer DRP'ler (örneğin LowRedux), benzersiz tanımlayıcı olarak Çerçeve numarasını kullanma eğiliminde olmuştur. Bu geleneği bozduk: (1) arşiv adlandırma kurallarını daha iyi takip etmek için (2) bazı tesislerin başlıkta çerçeve numarasını içermeyebileceği endişeleri nedeniyle (3) bazı kullanıcılar kasıtlı olarak veya kazara aynı dosyayla birden fazla ham dosya oluşturabilir. çerçeve numarası.
Tipik bir dosya adı daha sonra şu şekilde görünebilir:
Kaynak Tanımlayıcılar¶
PypeIt, her dedektörü ayrı ayrı küçültür ve tanımlanan yarıkları ve nesneleri o dedektörle ilişkilendirir. Bu nedenle, kaynaklar bu kaynak kimliği değerlerinin bir kombinasyonu ile benzersiz bir şekilde tanımlanır (güncel değil!). İstenirse, Spec1D dosyaları, kaynak başına bir FITS dosyası verecek şekilde patlatılabilir. Bu durumda, dosya adları kaynak tanımlayıcıları tarafından eklenir:
Tam bir dosya adı daha sonra şu şekilde görünebilir:
Akıl sağlığı için, bu şekilde patlatılan dosyalar, alet ve zaman damgası tarafından adlandırılan kendi klasörlerine yerleştirilir.
içinde çok yaygın Yıldız Savaşları, ancak daha önceki bilim kurgu romanlarında ve kısa öykülerde çıktı. Bu adlandırma şemasının en erken oluşumu nedir? İlk ne zaman tarif edildi? ilk ne zaman oldu ima edilen?
Adlandırma kuralı, bilimkurguda sonsuza dek ortak kullanımda olmuştur. E.E. Smith ilk Galaktik Devriye 1937'deki seri, Velantia III, Rigel IV ve Palain VII gibi gezegenlere atıfta bulundu ve Dünya, seride zaman zaman özellikle Sol Üç olarak anıldı.
Aşağıdaki örnekler Galaktik Devriye:
"Örneğin, Kinnison bir keresinde II. Aldebaran'lı bir hanım ve arkadaşlarıyla oldukça maceralı bir röportaj yaptı."
Şaşırtıcı, Eylül 1937, sayfa 11
"Sol Üç'ten Kimball Kinnison, Arisia'nın Mentorunu arıyor. Gezegeninize yaklaşmama izin var mı?"
"Tellus'un akrabası, selamlar. Tregonsee, Trenco uzay limanından arıyor. Daha önce bu gezegene indin mi?"
"Trenco Uzay Limanı'ndan Lensman - Tregonsee mi yoksa kabartması mı? Sol III'ten Lensman Kinnison inmek için izin istiyor."
". beşinci güvercin, derinliklerinde tüm ışınların işe yaramadığı Corvina II'nin en derin okyanusuna daldı."
Gri Lensman'i Boskonian üssünün bulunduğu Boyssia II'ye taşıyan speedster Radelix'ten dışarı ve derin uzaya ateş etti.
"O Mercator V'den Lageston'du - aynı zamanda iyi bir adamdı. Şimdiki baskınız nedir?"
Smith'in hiçbir noktada "Sol III"ün "Sol yıldızından üçüncü gezegen" veya Aldebaran II'nin "Aldebaran yıldızından ikinci gezegen" anlamına geldiğini açıklamadığına dikkat edilmelidir. Bu, iki şeyden birini ima eder: ya Smith bunu ilk kez kullandı ve okuyucuların açıklama yapmadan ne anlama geldiğini anlamalarını bekledi - ki Smith'in yazı stili göz önüne alındığında, açıklama eğiliminde olduğu için pek olası görünmüyor. her şey--veya gezegenleri bu şekilde adlandırma tarzı, açıklama gerektirmemek için o zamanlar zaten bilimkurgudaydı.
Bu, keşfedildiklerinden beri uydular için kullanılan bir adlandırma şemasıdır. Örneğin, keşfedilmelerinden 20. yüzyıla kadar Jüpiter'in uyduları basitçe Jüpiter I, Jüpiter II, Jüpiter III ve Jüpiter IV olarak biliniyordu. Yeni aylar keşfedildikçe bu uygulama takip edildi. Jüpiter'in en kolay gözlemlenebilir dört uydusu için bile, adlandırma şeması yaklaşık üç yüz yıl boyunca varlığını sürdürdü, diğerlerinin çoğu isimlerini ancak 1970'lerde veya sonrasında aldı.
Güneş merkezli (veya yer merkezli) modeller güneş sistemini iyi bir şekilde tanımlamadan önce, insanların gezegenlerin olduğunu bile bilmediğini unutmayın. vardı bir sipariş. Onlar sadece "gezici" idiler - "sabit" yıldızlara göre ve tahmin edilebilir (bazen karmaşık olsa da) kalıplarda hareket eden yıldızlar. Bu nedenle, sıralama keşfedilmeden çok önce isimlendirildiler ve sıklıkla ilahi nitelikler verildi (bugün hala örneğin Astroloji'de hayatta kalıyor). Jüpiter'in uyduları gibi gezegenler bir şekilde ancak 17. yüzyılda keşfedilmiş olsaydı, onlara basitçe Sol I, II, III adını vermemiz oldukça olasıydı.
Bununla ilgili temel sorun, sıralamanın değişebilmesidir - daha doğrusu, daha önce keşfedilen iki cisim arasında yörüngede dönen bir cisim keşfedebiliriz. Bununla ilgili bazı geçici çözümler var, ancak bu, önceden keşfedilen uyduların adlarını değiştirmeniz gerektiği veya yörünge düzeni yerine keşif sırasını korumanız gerektiği anlamına gelir.
Resmi adlandırma şeması 1975'te IAU'dan geldi. O zamandan beri, Jüpiter'in yeni keşfedilen uydularının, Jüpiter/Zeus'un sevgilileri ve favorilerinden sonra adlandırılması gerekiyor. 2004 yılındaki bir tanım, bunu torunlarına kadar genişletti. İsimlerin artık kesin bir sıralaması olmadığından, Jüpiter III'ün üçüncü ay mı yoksa keşfedilen üçüncü ay mı yoksa üçüncü en büyük ay mı olduğu veya Jüpiter III ve IV arasında bir şey adlandırmak zorunda kalmanız gibi kafa karışıklığından kaçınırsınız. Jüpiter IIIb gibi.
Gösterişli yeni FTL sürücünüzle evreni hızlı bir şekilde keşfediyorsanız, yer tutucu adları kullanmak mantıklıdır. A numbering scheme would work until you have a better name, which would usually follow an actual colonisation or mining operation. In much sci-fi, planets are known under multiple names - some are official designations, some are local names, others are well-known nicknames. So a planet known as Rigel IV might also be known as "Jerryworld" to its inhabitants, but they would still use the "official" name when communicating with outsiders. At least if you preserve the numbering to mean order, it's easier to maintain interstellar maps - presumably, in such advanced interstellar civilizations, the ordering would only change due to astronomical cataclysms, which are far rarer than human naming :) If you never heard of Earth, which helps you find it in your star map - the name "Earth", or "Sol III"?
As for the somewhat popular names like Terra or Luna, I expect they're meant to symbolise how small one planet is in the galaxy, much less the universe. Latin has long been used as the international language of science (even in medieval times), so it's not really a poor choice of one name all of Earth could agree on. Having 200 widely used names for one planet might be rather inconvenient for a galactic civilization.
The Power of Good IT Security Naming Standards
When I first started in information technology, one of the more humorous aspects was the naming convention customers chose for servers. For example, one customer chose starship names from Star Trek, and another customer picked characters from Disney movies. While silly, it was easy to remember that “Enterprise” was a file and print server, and “Hercules” was a Domain Controller.
Unfortunately, as we began adding dozens, hundreds, and thousands of systems we ran out of names, and figuring out that DS9 was a web server became less intuitive. In addition, I remember one customer actually being served a legal notice to stop using trademarked names within their organization to designate assets. That was a disaster in itself because, as a consultant, we needed to rename everything – including taking systems off the domain. This entailed renaming them, fixing broken applications (like MS SQL at the time), and rejoining them to the domain. This was completely separate from all the entitlement and permission problems. As a result, the customer had to adopt a new naming standard for host names and user accounts.
Today, as information technology has evolved, naming standards are critical and impact everything from unique traits in applications to cloud resources and DevOps. Picking a good naming convention that has longevity for future growth is a crucial first step in any deployment and initial design. Getting it right can be the difference between having a sustainable deployment or a management nightmare.
For a privileged access management (PAM) deployment, there is a need to honor the nomenclature chosen for hostnames and credentials. This includes DNS references and differentiators in credentials that designate administrators, standard users, service accounts, and application to application (A2A) accounts. If these are standardized, and not random names (Spock, Wreck_it_Ralph, or Voyager), rules for automated management, onboarding, and account identification are relatively straightforward. For example, all administrator accounts are designated with a “admin-“prefix or all web servers contain “*web*” in their hostnames and DNS entries.
For a successful BeyondTrust PAM deployment, however, there are up to eight additional new traits that will need a standardized nomenclature developed. These include:
- Workernode Name – The agent name assigned to a distributed worker node. This is inherited from asset host name and may require its own nomenclature schema per location and per serviced client.
- Workgroup Name – The unique ownership classification assigned to assets and users to distinguish collision domains. For a single organization, there is typically only one workgroup name, but if multiple worker nodes are implemented or a multitenant deployment is configured, multiple workgroup names will be required.
- Organization Name – A collection of workgroup names to designate an organization. This is only designated in a multitenant implementation and organization names may be obfuscated to account numbers or other designations to protect the managed identities.
- Policy Name – The name designated to any privileged policy for context and application access by asset (computer) or user (account).
- Smart Group Name – The name logically grouping assets or accounts within BeyondInsight, BeyondTrust’s centralized console. This name is visible to end users with the proper permissions and provides role-based access and reporting capabilities by group.
- Smart Rule Name – The name assigned to an automated rule. Smart Rules can drive automated actions or logical groups (Smart Groups) and be designated for assets, accounts, or vulnerabilities within the solution.Functional Account Name (Alias) – The privileged account on a platform used for management of other accounts, including password rotation. Typically, these are domain accounts, but may exist locally per platform for the management of end user accounts.
- Scanner Agent Name – The reference name displayed in BeyondInsight for a Retina Network Security Scanner or Retina Host agent. The name is manually set (like the workgroup) and does not need to equal the hostname.
From a solution best-practice perspective, keeping this in line with existing standards just makes sense. For example, Workgroup names may be geolocation, VLANs, or ownership-based and may look like “New York Workgroup”, “DMZ X1”, or “Boca Raton Development Lab”, and Functional accounts may look like “WinFunctional-Corp.Domain” or “Linux-PCI-Functional”.
A good nomenclature standard specifies any prefix, suffix, and content by word for the naming convention. This can include granularity down to the number of characters and potential combinations of the characters, like the first three letters designating the operating system or the containing solution owner information in a rule or group name.
While we consider what a successful privileged access management deployment may look like in your environment, it is important to consider what policies and procedures may need to be enhanced to deploy a sustainable solution. Having standard nomenclature for the unique traits of privilege management will certainly help to streamline the implementation and management beyond your initial deployment.
For assistance in planning your privilege management deployment, contact us today for a strategy session.
Morey J. Haber, Chief Technology Officer and Chief Information Security Officer at BeyondTrust
Morey J. Haber is Chief Technology Officer and Chief Information Security Officer at BeyondTrust. He has more than 25 years of IT industry experience and has authored four Apress books: Privileged Attack Vectors (2 Editions), Asset Attack Vectors, and Identity Attack Vectors. In 2018, Bomgar acquired BeyondTrust and retained the BeyondTrust name. He originally joined BeyondTrust in 2012 as a part of the eEye Digital Security acquisition. Morey currently oversees BeyondTrust strategy for privileged access management and remote access solutions. In 2004, he joined eEye as Director of Security Engineering and was responsible for strategic business discussions and vulnerability management architectures in Fortune 500 clients. Prior to eEye, he was Development Manager for Computer Associates, Inc. (CA), responsible for new product beta cycles and named customer accounts. He began his career as Reliability and Maintainability Engineer for a government contractor building flight and training simulators. He earned a Bachelor of Science degree in Electrical Engineering from the State University of New York at Stony Brook.
Loading and Shaping Data
Push Shaping as Close to the Source as Possible
- Wherever possible, you should do your data shaping as close as possible to the data source.
There are many ways that you can shape your data in Power BI. Power Query is a great tool to reshape your data however you can also use DAX (Calculated Columns, Filters on load) and Power BI also includes Calculated Tables. And you can always write SQL code and paste that into the tools to extract the data that way. The main problem with these approaches is you are effectively hard coding a solution for a single data set. If you want to build another data set in the future, the work needs to be done again (either copy or re-write). The data shaping tools are designed to allow you to do whatever you need without having to rely on a third party – use these tools if you need to. However if you have a common need for data in a particular shape and you can get support (from IT or otherwise) to shape your data at the source so you can easily get what you need, then there is definitely value in doing that.
Shape with ‘M’ in Power Query, Model with DAX in Power BI
Power Query (‘M’) and DAX were built to do 2 completely different tasks. Power Query is built for cleansing and shaping while DAX is built for modelling and reporting. It is possible that you can shape your data with DAX (e.g. you can write calculated columns, you can add calculated tables, etc.). But just because you can do these things with DAX, doesn’t mean you should. For example it is possible to write letters to people using Excel, but Word is a much better tool for this task (I knew someone that once did that!).
Best practice is that you should use Power Query to shape your data before/during load, and then use DAX for measures and reporting. I have deeper coverage on this topic here.
Use A Calendar Table
It is possible that you can analyse your data in a single flat table without using any lookup/dimension tables. A Calendar table is a special type of lookup/dimension table because it can be used in the time intelligence functions. I have an article on time intelligence here and another on Calendar tables here. Bottom line – get a Calendar table.
A Star Schema is Optimal
I have an in-depth article about star schemas here that you can read if need be. I am not saying this is the only layout that will work, or that other designs will always be slow. I am saying that if you start out thinking about a star schema and aim to build that design you will be well under way to success. Two key things you should know.
- Don’t just bring in what is in your source transactional database – that would likely put you into a world of pain.
- There is no need to create a lookup/dimension table just for the sake of it. If your sales table has customer name and you don’t care about anything else about the customer (e.g. city, state etc.), then there is no need to create a lookup table just for the sake of creating a star schema. If you have 2 or more columns relating to the same object in your data table, then it is time to consider a lookup table.
You Should Prefer Long and Narrow Tables
- Short wide tables are generally bad for Power BI but long narrow tables are great.
There are 2 main reasons why loading data this way is a good idea.
- Power BI has a column store database. It uses advanced compression techniques to store the data efficiently so it takes up less space and so it is fast to access the data when needed. Simplistically speaking, long narrow tables compress better than short wide tables.
- Power BI is designed to quickly and easily filter your data. It is much easier/better to write one formula to add up a single column and then filter on an attribute column (such as month name in the green table above) than it is to write many different measures to add up each column separately.
Only Load the Data You Need
If you have data (particularly in extra columns) you don’t need loaded, then don’t load it. Loading data you don’t need will make your workbooks bigger and slower than they need to be. In the old world of Excel we all used to ask IT to “give me everything” because it was too hard to go back and add the missing columns of data later. This is no longer the case – it is very easy to change your data load query to add in a column you are missing. So bring in all of what you need and nothing you don’t. If you need something else later, then go and get it later. Focus mainly on your large data tables – the lookup/dimension tables tend to be smaller and hence are generally less of an issue (not always).
If you want a comprehensive lesson on how to use Power Query, checkout my Power Query Online Training course here.
Why Mathematicians Should Stop Naming Things After Each Other
A ny student of modern math must know what it feels like to drown in a well of telescoping terminology.
For a high-profile example, let’s take the Calabi-Yau manifold, made famous by string theory.
A Calabi-Yau manifold is a compact, complex Kähler manifold with a trivial first Chern class.
Before you could even guess what that definition might mean, you would need to find another source to define a Kähler manifold:
A Kähler manifold is a Hermitian manifold for which the Hermitian form is closed.
After which you would need a third source to define a Hermitian manifold:
A Hermitian manifold is the complex analogue of the Riemannian manifold …
And you’re down the rabbit hole. When everything is named for its discoverer, it can be impossible even to track the outline of a debate without months of rote memorization. The discoverer’s name doesn’t tell you anything about what the landscape is like, any more than the “Ackerman” in Ackerman’s Island helps to convey a sandbar in downtown Wichita. Except in a few one-hit-wonder situations where a famous mathematician had extremely narrow tastes (like an Ackerman who, as everyone knew, could only live on sandy substrates, and never left the state of Kansas), their name gives no mnemonic boost whatsoever. Whatever faint associations it might once have held fade away, especially when the discover was neither famous nor narrow, and the reader is several generations removed.
Some very nice names have sprung up with no clear first use, like “pair of pants” and the Hairy Ball Theorem.
This nesting of proper nouns helps to make higher math impenetrable not just to outsiders, but also to working mathematicians trying to read their way from one subfield into another. The venerable Bill Thurston was known to complain about the perversity which, by the end of his career, had produced Thurston’s theorem, which says that Thurston maps are Thurston-equivalent to polynomials, unless they have Thurston obstructions. Every field has terms of art, but when those terms are descriptive, they are easier to memorize. Imagine how much steeper the learning curve would be in medicine or law if they used the same naming conventions, with the same number of layers to peel back:
A Thurston tumor is a benign Thurston growth in the bones of patients with type-1 Thurstonism.
A Thurston homicide requires a finding of Thurston recklessness and is a Thurston-class felony.
The Ancient Greeks were better about this. Euclid’s Elements is full of common, descriptive names, even though he was drawing on discoveries made by many different people. If he needs a term for something like a triangle with two sides of the same length, he calls it “isosceles,” literally “equal-legged” in Greek. A triangle with sides of all different lengths is “scalene,” or “unequal.” Euclid doesn’t even name the Pythagorean Theorem we all learn in school after Pythagoras, preferring just to state it plainly. In ancient Greece, it was polite for students to attribute their work to their teachers rather than themselves, if attribution was needed at all, so in the same way that Plato credited his own insights to Socrates, the eight or more objects now named after Pythagoras on Wolfram MathWorld might well be due to his students.
Things seem to have gotten out of hand after the Renaissance. Pierre Fermat’s name is on not just his Last Theorem and his Little Theorem, but on points, primes, pseudoprimes, polynomials, conics, spirals, a principle in optics, and a method for factoring odd numbers. Henri Poincaré, working at the end of the 19th century, has at least 21 mathematical entities named after him. It looks to me as though Bernhard Riemann might have as many as 82.
The average number of coauthors on math papers has gone up since 1900. So has the number of working mathematicians in the world, which raises the odds of independent rediscoveries, separated in time or space. These two trends have opened the door to triple and even quadruple hyphen situations, as in the Albert-Brauer-Hasse-Noether Theorem and the Grothendieck-Hirzebruch-Riemann-Roch Theorem.
Imagine how much steeper the learning curve would be in medicine if it used the same naming conventions.
Names may get even longer if Vladimir Voevodsky carries the day and modern math becomes dependent on computer-verified proofs. Papers published through big collaborations on shared technologies in other fields now have thousands of authors, but a theorem cannot have a thousand hyphens. We could pack in more people if we used initials, as with HOMFLY polynomials, named for their six co-discovers (Hoste, Ocneanu, Millet, Freyd, Lickorish, and Yetter) and sometimes even called HOMFLYPT polynomials, to mete out credit to Przytycki and Traczyk as well.
That, or mathematicians could take a pass on immortality and introduce their new objects with sensible, semantically parsable names instead.
For role models in the modern age, we look first to John Horton Conway, lately lost to COVID-19, whose many amazing names include the Monster for the largest sporadic simple group (with over a thousand octillion elements) as well as Monstrous Moonshine for that group’s totally unexpected connection with modular functions. More recently in topology, I have enjoyed Josh Greene’s changemaker vectors, whose components can sum to any integer less than their total value, as if making exact change with cash. David Wolpert and Bill Macready proved the No Free Lunch Theorems often cited in machine learning, which hold that every improvement in an optimization algorithm in one domain must come at the expense of worse performance in another, although Wolpert attributes their name choice to David Haussler. Surely we can agree it is a much better name than “Wolpert-Macready-Haussler Theorems” would have been.
Of course, some credit or blame must lie with the collective response to a new result, not just the individual who presents it. Poor Riemann did not name Riemannian manifolds after himself. Names like that emerge in the wave of secondary scholarship reacting to a new idea, and emergent names aren’t always bad. Some very nice names have sprung up though diffuse consensus with no clear first use, like the term “pair of pants” for a sphere with three holes in it (which I can’t trace further than a Bourbaki Seminar in 1978) and the Hairy Ball Theorem, which says that every vector field on a sphere with even dimensions must have a zero point, so any hairy billiard ball must have a cowlick (whose trail runs cold with Morris Hirsch’s Differential Topology textbook in 1976). But in general, mathematicians seem to feel a Scout’s Honor to name new things after their creators, unless those creators act like Conway and make concerted, repeated efforts to give descriptive names to their own objects instead.
The Deepest Uncertainty
Georg Cantor died in 1918 in a sanatorium in Halle, Germany. A pre-eminent mathematician, he had laid the foundation for the theory of infinite numbers in the 1870s. At the time, his ideas received hostile opposition from prominent mathematicians in Europe, chief among them. READ MORE
In the last decade, the field of algebraic geometry was set on fire by “perfectoid spaces” rather than “Scholze spaces” because Peter Scholze kept on calling them that in his talks and papers. Like Conway and Wolpert, he put his descriptive name into the titles of his work, not just the body. That seems to help. By contrast, Shing-Tung Yau says in his autobiography that the Calabi-Yau manifold was given its name by other people eight years after he proved its existence, which Eugenio Calabi had conjectured some 20 years before that. Calabi and Yau would have had more right than anyone to interject and suggest something else, but as Yau tells it, they were both proud and happy to watch their names spread together through scholarly publications and through popular culture. What we have now is a system which gives naming rights to the discoverers in an implicit way, where your contributions will bear your names by default, unless you decide to agitate for something else.
Why do mathematicians continue to proffer and accept this courtesy, when it increases their own mental load and makes their own work more opaque?
The worst answer I can imagine is the one Pope Gregory VII gave for refusing to let the Holy Scripture be translated out of Latin: “. [I]f it were plainly apparent to all men, perchance it would be little esteemed and be subject to disrespect or it might be falsely understood by those of mediocre learning, and lead to error.” The memory-intensive naming schemes in modern math may have the result of boxing out the laymen, but we must hope the priests of the academy are not doing it on purpose.
A more sympathetic answer would be that mathematicians want the glory of seeing their names outlive themselves as a reward for the long, solitary hours they labor to produce their results. In law or in medicine, research has a practical object, often with money attached. Can we count on the pleasure of finding things out to sustain work in pure math, if we eliminate this appeal to the ego?
I hold out the hope that research culture would be better off without it. One of the most compelling reasons Grisha Perelman gave for refusing his Fields Medal and his Millennium Prize was the unfairness of singling out one person as the progenitor of a 100-page proof, which necessarily represents a stitching together of many people’s breakthroughs, made over many decades of work. Changing the name scheme of modern math might imply a change in motive force, but if that change discouraged some people, it might welcome others in.
Laura Ball is a journalist-in-residence at the Kavli Institute for Theoretical Physics, a Thiel Fellow, and an alumna of the Math Prize for Girls program. She spent the last two years researching computational morality at Mila, the Quebec AI Institute.