“ABBA bana çok şey yaşattı. Dünyanın tepesindeyken onları dinliyorum; En düşük seviyemdeyken onları dinliyorum. İsveçli süper gruba iki erkeğin aşkını konu alan bu komedi-dramanın ana karakteri Peter böyle diyor ve bunun aynı zamanda Peter’ı oynayan dizinin yaratıcısı Ian Hallard tarafından paylaşılan bir duygu olduğunu söyleyebilirsiniz. Ben de: ABBA’sız bir dünya düşünemiyorum, müzikleri hayatımı ölçülemez bir şekilde zenginleştirdi. Yani bu oyunun hedef kitlesi benim – ama satın almak için gereken tek şey ortak bir tutku.
Değerlendirme
İyi
Retro komedi, kültürel bir fenomenin dalgasında ilerliyor.
“ABBA bana çok şey yaşattı. Dünyanın tepesindeyken onları dinliyorum; En düşük seviyemdeyken onları dinliyorum. İki erkeğin İsveçli süper gruba olan aşkını konu alan bu komedi-dramanın ana karakteri Peter böyle diyor ve siz de bunun iki kişi tarafından paylaşılan bir duygu olduğunu söyleyebilirsiniz. Ian Hallard, dizinin yaratıcısı ve aynı zamanda Peter’ı oynuyor. Ben de: ABBA’sız bir dünya düşünemiyorum, müzikleri hayatımı ölçülemez bir şekilde zenginleştirdi. Yani bu oyunun hedef kitlesi büyük ölçüde benim – ama hikayeyi satın almak için gereken tek şey ortak bir tutku mu?
Bahsedilen hikaye Peter (Brummie, kamp) ve Edward (havalı, ultra kamp, James Bradshaw), Grindr ve teatral icat tarafından yeniden bir araya getirilen orta yaşlı eski okul arkadaşları. Peter görünüşte biseksüel ama henüz sevgili Nan’ına açılmadı (önceden kaydedilmiş bir Miriam Marggolyes), Edward ise görünmeyen Melvin ile medeni bir ortaktır. İkisi de birbirleriyle cinsel olarak ilgilenmiyor, ancak ABBA ve ötekiliğe dayalı önemli çocukluk arkadaşlıkları yeniden canlanıyor.
Feci bir okul konserinde ABBA’yı birlikte söylemenin travmatik anılarına rağmen, Peter ve Edward aptal genç aktris Jodie (Gül Şalloo) ve yerel piyanist Bayan Hermione Campbell (Sara Crowe) Agnetha ve Frida’larına Benny ve Bjorn oynamak.
Gösteri çok geniş bir şekilde eğlenceli: bir hayali gerçekleştirmeye çalışan küçük insanların cesur bir İngiliz-flick hikayesi, 70’lerin eski moda bir sümüklü böcek sitcomu ile vuruldu. Gerçekten komik repliklerden oluşan bir parça var ve tamamı, konuya yönelik elle tutulur bir sevgi duygusuyla hareket ediyor.
Kamp hakkında ne hissettiğiniz, kampa nasıl tepki vereceğinizi belirleyebilir. Eski Arkadaşın Yaptığı Yol. Hallard ve yönetmeni/kocası Mark Gatiss, eşcinsel erkeklerin popüler kültürde çoğunlukla görünmez olduğu bir çağda büyüdüler. Bunlara yalnızca Larry Grayson ve John Inman gibi gülünç eğlendirici biçimleriyle müsamaha gösterildi: bilekleri gevşek alay figürleri. Queer temsil için karanlık bir zamandı, bu yüzden çağdaş bir oyunun bize neden Edward gibi bir karakter – Alan Carr’ın bile muhtemelen onu bir adım aşağı çekmesini tavsiye edeceği şirret bir kraliçe – sunması gerektiği bir muamma. Oyunda bana eşlik eden heteroseksüel arkadaşım karakterden çileden çıktı: eşcinsel amcası, vücudunda kamp kemiği olmayan bir askerdi ve bu tür sığ, kaba klişeler onu çok kızdırıyor.
Seyircilerin çoğu, diyebilirim ki, yarısı onu çok komik buldu. Oyuncu kadrosunun başka yerlerinde, Hallard, Peter rolünde sağlam, bilen bir varlık, Shallo da ahmak Jodie kadar iyi, olduğu gibi donna berlin lezbiyen sahne yöneticisi Sally’nin yazılı rolünde. Benim için göze çarpan performans Crowe’un Bayan Campbell’ıydı, pek de orijinal bir karakter değildi, ancak saf bir tavırla bu tatlı İskoç hanımefendi, June Whitfield’ın sevimli notlarını çizgi roman oyunculuğunda keyifli bir ustalık sınıfına getirerek mükemmelliğe göre değerlendirildi.
İlk yarı, oyun ilk kez sahneye çıkmadan hemen önce, Agnetha ve Frida’nın zıt perukları bireysel spot ışıklarında ikonik bir şekilde seçildiğinden, takdire şayan derecede şık bir ışıklandırma ile sona eriyor. İkinci bölüm, başarılı gösterinin hemen ardından başlıyor ve bizi ateşli genç fotoğrafçı Christian (Andrew Horton) – grubu devam etmeye ikna eden bir ABBA adananı. Güler yüzlü gelişlerine rağmen, Christian işlere birkaç somun anahtar atıyor, ancak oyun gerçek psikolojik gerçeklerle başa çıkmaya çalıştığında, yazımı ve kağıt inceliğindeki dramatis karakterleri, denenmiş gerçekçiliğin ağırlığını kaldıramıyor ve çabalar benim için gerçek duygu halkası içi boş.
Ama oyunun tüm kusurlarına rağmen sonunda kendimi gözyaşları içinde buldum. Ani ve beklenmedik bir ton değişikliğiyle, Peter ve Edward, gösteriye adını veren şarkının açılış dizelerini birlikte nazikçe söylerken harika bir şefkatli anı paylaşıyorlar: “Sen ve ben sessizliği paylaşabiliriz, birlikte rahatlık bulabiliriz, yol bu.” eski arkadaşlar yapar. Ve kavgalar ve şiddet içeren sözlerden sonra, eski dostların yaptığı gibi barışırız…” Kendimi hüzünlü melodi ve umut dolu sözlerle taşınmış buldum ve kamp saçmalıklarını ve son iki saatin zayıf tanımlamasını umursamayı bıraktım. sadece bir güzellik anının tadını çıkarmak için. ABBA’nın dehası ve büyüsü budur. Gösteri, etkileyici sahne tabancasının bir kez daha döndürülmesi ve mutlu bir alkış perdesi için ABBA kostümlü tüm karakterlerle sona erer. Horton’ın kötü çocuk Christian rolündeki performansı, ona gülümseyerek omuz silktiği pandomim “Boo!”lar kazandırıyor. Şovun yaratıcılarının, yapımı eleştirenleri benzer bir özgüvenle alt edeceklerini umuyorum.
Senaryo: Ian Hallard
Yönetmen: Mark Gatiss
Yapımcı: James Seabright tarafından Jason Haigh-Ellery ve Park Theatre ile birlikte sunulan bir Birmingham Temsilcisi yapımı
The Way Old Friends Do, 15 Nisan’a kadar Park Theatre’da oynuyor. Daha fazla bilgi ve rezervasyon burada bulunabilir.