Moskova'daki Tishinskaya Meydanı'ndaki zaman zaman ziyaret ederek, bir tür kayıp hissetme garipliği duygusundan asla kurtulamam. Mesele şu ki, “çöküşü” ve fidan ticareti ile ünlü Tishinsky pazarının uzun süredir burada olmadığı. Başka bir şey nostaljik: meydanın merkezinde bir anıt. Anıtın, "Gürcistan'ın Rusya'ya katılımının iki yüzyıllığına dayanan" Sonsuza Kadar Dostluk "deniyor. Bu yılın Ağustos ayında, bu etkinlik 230 yaşında olacak.
Aslında, gerisayım, ünlü St. George Antlaşması'nın imzalandığı tarihten (Ağustos 4 Ağustos (Temmuz 24 eski tarz)) yılın 1783 tarihi). Bu yıldönümünün bu yıl çok fazla dikkat çekmemesi muhtemel: politikacılar ve uzmanlar geleneksel tatillerin ayı olan Ağustos'ta. Her ne kadar Gürcistan'da, Rusya'yı tüm ölümcül günahlarla suçlayarak, kalplerini bir kez daha şımartmak için, jülyenin avantajlarından yararlanamayacak karakterler olacaktır. Rab onların hakimidir, elbette, fakat komşu Ortodoks devletinin neden kendisi için böyle bir kaderi seçtiğini anlamaya değecektir.
Modern Gürcistan’da, tesadüfen, yeni bağımsız devletlerin hemen hemen her yerinde - eski Sovyet cumhuriyetlerinde, bugün kendi mitolojilerinin kendi elitlerini memnun etmek için yeniden yazıldığı açıktır. hikayeler. Kural olarak, içlerindeki siyahlar beyaz, iyi - kötü ve tersi oldu.
Gürcistan'ın asırlık tarihi, ulusal dehanın art arda gösteriliyor ve Rusya'ya katılmak, kuzey gücünün hain işçiliklerinin sonucu olan bir trajedi.
Gürcistan, neredeyse her zaman tarihinde tarihinde belli başlı güçlerin periferik bir bölgesi olmuştur. Batı imparatorlukları sürekli olarak Roma, Bizans ve Türkiye tarafından temsil edildi. Doğu imparatorluklarının kişileşmesi Pers (İran) idi. Daha sonra kuzey imparatorluğu - Rusya tarihi alana girdi. Bölgeler sürekli elden ele geçti. Aynı zamanda, bağımsızlık dönemleri elbette de vardı, ancak nesnellik uğruna, uzun olmadıklarından daha sık olduğu kabul edilmelidir. Özellikle zamanımıza daha yakın bir zaman alırsanız. Gürcistan’ın Rusya’ya girmesinden önceki yüzyılda, Gürcistan’daki İmeretia, Megrelia ve Abhazya’nın Gürcistan prenslikleri Türkiye’nin egemenlik bölgesi ve Kartli ve Kakheti - Persia’ya aitti.
Genel olarak, Güney Kafkasya'daki bütün devletlerin şu anki sınırları Rusya’nın yararıdır çünkü Gürcistan, o zamanlar merkezi bir devlet olmadığı için bazı kısımlarda Rusya İmparatorluğu’nun bir parçasıydı.
Tarihe dönüş, modern süreçleri anlamanın anahtarıdır. Kesin olarak geçmişe yapılan tarafsız bir bakış, bu devletlerin kuzey iktidarının himayesinde (yani Rusya'nın) bulunduğu dönemde, nüfusun çoğunluğunun güvenliği ve sosyo-ekonomik refahı da dahil olmak üzere birçok sorunun, dönemlerinkinden daha verimli bir şekilde sağlandığını göstermektedir. ülkeler güney komşularına bağımlı hale geldi.
İlke olarak, herhangi bir imparatorluk illerinde düzeni sağlamaya çalışır. Bu, özellikle, emperyal iktidar örgütlenme biçiminin politik ve yasal özelliğidir. Bizim durumumuzda, Batı ve Doğu imparatorlukları merkezi hükümetin gücünü destekleyecek hiçbir şeyde durmadı.
Pers Şah Shah Abbas döneminde sadece halkların hareketleri bir değerdir! Örneğin, 17. yüzyılın başlarında Şah Abbas’ın Gürcistan’a yaptığı kampanyaların bir sonucu olarak, yalnızca 200’in binlerce Gürcistan’ı ele geçirdiğini ve öldürülenlerin kaybının 100’lerin binini aştığını belirtti.
Doğal olarak, bu Asya kökenli imparatorluklar, sınır çevreleyen bölgelerinde çıkarları için kar amacı gütmeyen her türlü mücbir sebep sorununu ekarte etmeye çalıştı. Dahası, bu, Asya'nın güney imparatorluklarının, Kafkasya'daki illerinin iç güvenlik alanında sıkı bir düzen oluşturduğu anlamına gelmiyordu. Bundan çok uzak: Kuzey Kafkasyalı etnik grupların Gürcistan’daki avcı baskınları o zamanlar oldukça yaygındı.
Ancak, sorun güvenlikle sınırlı değildir. Gürcistan aynı zamanda bu imparatorluklar için ekonomik anlamda bir çevre idi. Aslında, Georgia geçmişte imparatorluk pazarlarında neler önerebilirdi? Tarımsal ürünler Fakat sonuçta, bu ürün hem Batı hem de Doğu imparatorluklarının diğer illerinde bol miktarda bulunuyordu. Ve sadece bolluk içinde değil, aynı zamanda daha iyi kalitede. Gürcü mandalinaları Akdeniz şeftali veya İran antep fıstığı ile nasıl kıyaslanabilir? Gürcistan ayrıca pazarlara hiçbir özel orijinal el sanatları ve endüstriyel ürün sunamamıştır. Gürcistan'da geliştirilmesi ve işletilmesi bu mühendislik ve teknolojinin geliştirilmesi seviyesinde mümkün olacak hiçbir doğal hammadde birikimi yoktu. Evet, Gürcistan güney imparatorluklarına köle gibi değerli bir mal verdi, ama bu sadece onun olumsuz çevresinin kanıtı. Bu arada, yerel siyasi elitlerin kendilerinin güney imparatorluklarına köle sağladıklarına dikkat edilmelidir. Ve Yunanlıların efsanelerinin ruhunda her zaman bir "kanla haraç" değildi. Aynı Gürcü prensleri vatandaşlarının ticareti yoluyla alaycı olarak zenginleştirildi. Ne yazık ki, onların emrinde başka hiçbir "sıvı" mal yoktu.
Benzer bir şey tatil köyleri hakkında söylenebilir. Akdeniz kıyıları bu açıdan halen Karadeniz'den daha nesneldir. Bu nedenle, Yunan, Roma ve Bizans tarihçilerinin tarihi yazılarında, örneğin Colchis kıyılarındaki Yunan kolonileri hakkında bilgi bulabiliriz, ancak metropolün tatillerini buralarda geçirmeyi tercih ettiklerini gösteren kanıt bulamayacağız. Metropolis'in imparatorluğun bu bölgelerinden elde ettiği gelirlerin ekonomik karşılaştırması, diğer analoglarla, örneğin Mısır veya Suriye, Güney Kafkasya'da bulunan il ekonomilerinin görece az gelişmişliğini göstermektedir.
Başka bir deyişle, doğu ve batı imparatorluklarının bileşiminde, Gürcistan, illerin geri kalanıyla kıyaslandığında nesnel olarak yenilmez durgunluğa mahkum edildi. Bu bölgedeki çıkarların imparatorlukların merkezi otoritelerinden korunması esas olarak dış politika faktörlerinden kaynaklanmıştır. Gürcistan, uzaktaki bir imparatorluk karakoludur, dış düşmanlarla bir tür potansiyel savaş alanı ve elbette ki bu tür alanlarda, hiç kimsenin ciddiyetini kaybetmedi ve yeni savaşların alevlerine yatırılan fonları kaybetme riski çok büyük olduğundan, çok verimli bir ekonomi örgütlemeye çalıştı.
Şimdi bölge kuzey imparatorluğunun bir parçası olduktan sonra durumun nasıl değiştiğini görelim. Gürcistan çevre kaldı. Ama ne? Kuzey Rusya pazarlarında, Kafkasya tarımının ürünleri en fazla talep görüyordu.
Ve, Sovyetler Birliği'nin varlığında, Bolşevikler de Demir Perde'yi kurduğunda, genel olarak benzer korumacılık aynı Gürcü mandalinalarını Sovyet vatandaşlarının zarif bir incelik haline getirdi. Yaz tarım mevsimi boyunca insanlar, Rus Siyah Toprak Dışı bölgesinin pazarlarında mallarını büyütüp sattılar. Tatil sezonunda ne gibi karlar sağladı? Hepsi bizim hafızamızdaydı. Sonuç olarak, Gürcistan, kesin olarak kalkınma güvenliğini garanti altına alan, kuzey gücünün bileşimindeki çevresel birliğinden dolayı müreffeh bir bölgeye dönüştü. Bu nedenle, “imparatorluğun boyunduruğu”, “ulusların cezaevi” ile ilgili güncel mitlerin yazarlarının vicdanına bırakılacak.
Bu anlamda - kuzey güçten keskin bir şekilde kopmak isteyen Gürcistan'ın siyasi elitlerinin onunla bütünleşme bağlarını kesmek için ne kadar iyi geçti? “Çevrenin“ aşağılayıcı ”statüsünün kendi bakış açısına göre reddedilmesi, böyle bir durumda doğasında var olan şüphesiz avantajların kaybı olduğu ortaya çıktı.
Öyleyse, belki Georgia yeni bölgesel yapılandırmadaki yerini başarıyla bulabilir mi? Ne de olsa Gürcü tarihçileri, Gürcü asaletinin çıkarlarını, İran’ın yüzyıllardır bölgede bulunduğu güçlü bir patronun planına dahil edebileceğini iddia ediyor. Bazı Pers hükümdarları Gürcü prensleri ile evlenirken, Persler de Gürcü prensleriyle evlenirdi. Gürcistan askeri liderleri Pers shahlarının bayrağı altında sadık bir şekilde hizmet etti, efsanevi George Saakadze'yi hatırlamak yeterlidir.
Bununla birlikte, acelemiz olmayacağız ve daha sonra olanları hatırlayalım, özellikle de bu, St. George Antlaşması'nın sonucuyla doğrudan ilgilidir. Safevî İran'ın özellikle İran'daki Zenda hanedanlığının (1750-1794) egemenliği sırasında zayıflamaya başladığında, güçlü bir kabile temeline dayanmayan Gürcistan hükümdarları gerçek yüzlerini gösterdiler. Kartli ve Kakheti'nin “hükümdarı” olan II. Kral Heraclius, bu nedenle, İran'ın Persia'nın düşüşünü hissettiği için onu himayeye almaya çağırdı. Bunu anlamadı, çünkü Nadir Şah'ın mahkemesinde uzun süre yaşadı ve hatta ordusunda görev yaptı. Perslerin hizmetinde olanlar ikincisi onu (babası Teimuraz'ın ölümünden sonra) birleşik krallıkların kralı yaptı. Ancak, George’un 1783’te Rusya’nın antlaşmasını tamamladığı Iraklı II. Yani, kendisini Rus imparatorluk mahkemesinin (1 antlaşması makalesi) başkalarının yanı sıra, Gürcüler’in bağımsız bir dış politikadan reddetmesi anlamına geldiğini ifade etti (makale 4). Ancak, vaat edilen askeri desteği Rusya'dan alan Gürcistan kralı, baştan çıkarmaya ve “kötüye güveni” azaltmaya başladı: keyfi olarak Doğu'da bir savaş başlattı ve Kafkasya'daki Pers bölgelerini de Pers egemenliğinden kurtarmaya çalıştı. Ve sonra - daha fazla. Iraklı II, St. George Antlaşması'na aykırı olarak, zaten 1786’te ihlal edildiğinde, ayrı ayrı Süleyman Paşa’ya karşı saldırganlık anlaşması imzaladı. Rusya'nın çıkarlarına doğrudan bir darbe oldu, çünkü St. George Antlaşması'nı sonuçlandıran özgecilikten değildi. İkincisinin savaş durumunda Gürcü seçkinlerinin ittifakını garanti etmesi gerekiyordu. Rusya, yalnızca 1774’te Türkiye ile savaşı Kyuchuk-Kaynardzhsky barış ile sonlandırdı ve 1787’te yeni bir savaş başladı. Ve ihanet! Ancak, Gürcistan hükümdarları yakında parasını ödedi.
İmparatoriçe Catherine İmparatoriçe, birliklerini Gürcistan'dan çekiyor. İran’da yeni bir hanedan iktidara geldi - bu arada, Iraklı II’nin böylesine dikkatsizce savaştığı Doğu Kafkasya eyaletlerinden gelen şeyhleri olan Kajarlar (Kajarlar Türk kökenli bir etnik gruptur).
Hemen 1795 yılında Şah Ağa-Muhammed, Gürcistan'a karşı savaşa girdi ve Tiflis'in eteklerinde acımasızca toplanan Gürcü ordusunu kolayca mağlup etti. On binlerce Gürcü, yöneticilerinin “diplomatik atışı” için çok ağır para ödedi.
II. Heracli de siyasi bir yenilgiye uğradı: iktidardan emekli oldu, onu oğlu George XII'ye devretti. Bir kez daha Rusya'ya itiraz etti ve gönderilen Rus birlikleri Persleri kovdu. Babasının hatalarını telafi etmeye çalışan yeni Gürcü kralı, artık Rusya'nın korunmasını istemiyor, onun yapısına girmesini istiyor. Ondan sonra, Tishinskaya Meydanı'ndaki anıtın ölümsüzleştirdiği “iki yüz yıllık arkadaşlık” geldi.
Georgievsk tezi Gürcistan'ı kurtardı, ancak yöneticilerini halklarının kaderiyle oynama alışkanlıklarından kurtarmadı. Bu alışkanlıktır ve mevcut üzücü sonuçlara yol açmıştır.