Kutsal Şehir, Tai Ah Kutsal Krallığı’nın Jing Eyaleti’nin en büyük şehriydi.
Bulut Çölü’ne yakın bir konumdaydı ve Yi Yun’un Bulut Çölü’nden çıktıktan sonraki ilk durağı olmuştu.
Hava aracı, Kutsal Şehir’in üzerinde uçarken Yi Yun pencere kenarına gelip canlı şehri izlemeye başladı.
Bulut Çölü’nden çıktığı zaman Kutsal Şehir’de sadece kısa bir mola verip doğrudan Kutsal Yaban’a gideceğini hiç düşünmemişti. Şimdi de, o zamandan bir buçuk sene sonra Bulut Çölü’ne dönmeden önce kısa bir mola için Kutsal Şehir’e dönüyordu.
Gerçekten de başladığı noktaya geri dönüyordu.
Tek fark da, Yi Yun’un gücünün, önceki sefere göre kıyaslanamayacak kadar artmış olmasıydı.
Ama öyle olsa bile birkaç Kutsal Krallığı yok edebilecek hayvan sürüsünün karşısında çok güçsüzdü.
Hava aracı, Kutsal Şehir’de hava araçlarına ayrılmış bir platforma indi. Bu kadar büyük bir hava aracı, hareketli Kutsal Şehir’de sık sık görünmediğinden insanlar işlerine ara verip devasa hava aracını izlemeye başladılar.
Kutsal Şehir hâlâ büyüyormuş gibi görünüyordu. Sabahın erken saatlerinde, Yi Yun tüccarların sokaklarda mekik dokuduğunu görebiliyordu. Dükkan sahipleri, dükkanlarını açmaya hazırlanıyordu. Sakallı yaşlı adamlar güneşten kaçınmak için ağaçların altında oturuyordu.
Gittikçe daha fazla Kutsal Şehir sakini sokaklara dökülüyordu. Bazıları aceleyle koşuştururken bazıları da rahat rahat yürüyordu. Herkes günlük hayatına başlıyordu.
Yaklaşan hayvan sürüsü haberlerini duymamıştılar.
Kutsal Şehir’i geç, İmparatorluk Şehri bile bu konuda bilgilendirilmemişti.
Hayvan sürüsü saldırısını bilenler, Kraliyet Ailesi, İmparatorluk Şehri’ndeki birkaç aşiret ve birkaç münzevi aşiretle sınırlıydı.
Bu bilgi halka açıklanamazdı, yoksa kaos baş gösterirdi.
Tai Ah Kutsal Krallığı’nda bir trilyon insan yaşıyordu ve hepsini tahliye etmek imkansızdı. Umutsuzluk içinde yönetim bürolarına ve ışınlanma düzenlerine toplanıp askerlere bile saldırabilirlerdi.
Ve bu durum gerçekleşirse insanların kaçamayacağı ihtimalinden bahsetmeyi geç, Kutsal Krallık yönetimi ile bürokrasisi bile işlemez hâle gelebilirdi.
Şu anda Tai Ah Kutsal Krallığı’nın yapabileceği tek şey, her şeyi göze alarak ne pahasına olursa olsun ülkeyi, hayvan sürüsüne karşı savunmaktı. Savunamazlarsa da ellerinden Tai Ah Kutsal Şehri’nin genç elitlerini Bulut Çölü’ne göndermekten başka bir şey gelmezdi.
Kutsal Krallık’ın vatandaşları ise, kurtarılamazdı.
“Yi Yun, ben ayrılıyorum…”
Hava aracı indikten sonra, Luo Huo’er Yi Yun’a dedi. Aşiretinin kolundan haberler almıştı. Tai Ah Kutsal Krallığı’ndan ayrılacaktı.
“Kendine iyi bak!” dedi Yi Yun başını sallayarak.
“Kaderimizde varsa tekrar buluşacağız.” Yi Yun’a bakarken bir şey söylese mi söylemese mi diye düşündü ve sonunda bu kelimeleri söyledi. Yanında Hizmetçi Dong’er vardı. Dong’er de Yi Yun’a koyu gözleriyle baktı.
“Büyük Kardeş Yi Yun, hayatta kal.” dedi küçük Dong’er.
“Peki, kalırım.” Yi Yun bir gülümsemeyle karşılık verdi.
Mevcut durum, ona göre gerçekten çok üzücüydü.
Arkadaşından ayrılıyordu, ülke felaketin eşiğindeydi ve ustaları ile kıdemlilerinin akıbetlerini bilmiyordu…
…
Luo Huo’er ayrıldıktan sonra, Yi Yun Kutsal Şehir sokaklarında tek başına gezmeye başladı. Kalın granit kaplı sokaklarda yürüdü. Sabah çiyi, hâlâ granitin üzerindeydi. Granit plakaların çatlaklarında, sokakların yeşil bir çayır gibi görünmesine neden olan yeşil yosunlar büyümüştü.
Bu granit plakalar, her türden insana tanıklık etmişti. Bolluğa ve yokluğa, keyfe ve kedere tanıklık etmişti. Her plaka, Kutsal Şehir’in kuruluşundan beri geçen uzun zamanı kapsayan kalın bir tarih kitabı gibiydi.
Ama...Bu tarihin varlığı, kısa zaman sonra yok olabilirdi.
Artık bu sokaklarda konuşma sesleri gelmeyecek, kahkahalar çınlamayacaktı. Plakaların çatlaklarında yosunlar ve çiçekler büyümeyecekti.
Bunları düşünmek, Yi Yun’un iç çekmesine neden oldu.
Sokaklar giderek daha da kalabalıklaştılar. Yi Yun yaşlı bir kadının arabasını iterken bir yandan da krep sattığını, genç bir kızın ayak uçlarında dikilerek dükkan vitrininden şekerleme seçtiğini gördü.
Tüm bu insanların birkaç ay içinde kemik yığınına dönüşeceğine inanmak çok zordu…
Acınasıydılar. Başlarında bir felaket olduğundan habersizdiler. Bu kitlesel keder, tam bir trajediydi.
“Evime uğramak istiyorum. Benim evim burada.” dedi Yi Yun çok uzağında olmayan bir yasa uygulayıcıya.
“Oh?” Yasa uygulayıcı bir süre tereddüt etti. Kutsal Şehir’in Yi Yun’un evi olduğunu hiç düşünmemişti. Şu an emir bekleseler de askeri disiplin içindeydiler. Arkada kalıp savunma güçlerine katılmayı ya da Bulut Çölü’ne kaçmayı bekliyorlardı.
Askerler dağılırsa hadise çıkabilir ve hatta haberler bile sızdırılabilirdi.
Yasa uygulayıcı en başta kabul etmek istemedi. Ama Yi Yun’un statüsü oldukça özeldi. Biraz düşündükten sonra konuştu: “En kısa sürede geri dön. Unutma, hayvan sürüsü haberlerini sızdıramazsın! Bu bir emirdir!”
“Biliyorum.” dedi Yi Yun başını sallayarak. Bu sıradan insanların cehaletten dolayı ölmelerini görmeye dayanamayacak olsa da konuşamazdı. Kutsal Şehir’i terk edemezdiler. Birçok bilge ve insan lordu onlar için savaşıyor, onlar için kendilerini feda ediyordu. Ama ne yazık ki, insanların gücü, çoğu zaman Gökler’in hükmüne karşı gelmeye yetmezdi!
“Lord yasa uygulayıcı…” Yi Yun sözlerinin devamını getirmeden önce bir süre tereddüt etti. “Bulut Çölü’ne gidiyorsak, birkaç kişi getirebilir miyim…?”
Yi Yun, Jiang Xiaorou’yu ardında bırakamazdı. Zhou Xiaoke de vardı. Sevimli küçük bir kızın hayatının metruk hayvanların midesinde son bulmasına dayanamazdı.
Yasa uygulayıcı kaşlarını çattı. “Getireceğin savaşçı mı ölümlü mü?”
Üç aşağı beş yukarı Yi Yun’un aile üyelerini getirmek istediğini tahmin etmişti.
“Ölümlüler.”
“Pekala…” Yasa uygulayıcı şaşırmadı. Yi Yun’un ailesi, arka planı olmadığına göre doğal olarak ölümlülerden oluşuyordu.
“Getirebilirsin, ama...çok kısıtlı bir sayıda. Ölümlülerle beraberken Bulut Çölü’nde hareket etmenin ne kadar zahmetli olacağını biliyorsundur.”
“Evet...Teşekkür ederim.”
Yi Yun teşekkür edip Yumuşak Bulutlar Dağ Malikânesi’ne doğru koşmaya başladı.
Kısa süre sonra Jiang Xiaorou’yu görebileceğinden dolayı oldukça heyecanlıydı.
Bu alternatif dünyaya geldiğinden beri sahip olduğu tek aile üyesiydi Jiang Xiaorou. Bulut Çölü’nde, Yi Yun hâlâ güçsüzken zor günleri birlikte atlatmış, birbirlerine sahip çıkmıştılar.
Yumuşak Bulutlar Dağ Malikânesi, Kutsal Şehir’den elli kilometre uzaklıktaydı sadece, bu yüzden Yi Yun on beş dakika içinde oraya varmıştı.
Büyük malikâne, ayrıldığı zamankine kıyasla çok daha göz alıcı görünüyordu.
Önünde iki taştan aslan bulunan parlak bronzdan yekpare, kırmızı lake ile kaplı kapı, buranın oldukça önemli bir yer gibi görünmesine neden oluyordu.
“Dur, kimsin?”
Kapıyı koruyan iki hizmetli, Yi Yun’u tanımıyordu sonuçta. Yi Yun’u durdurmaya çalıştılar ama Yi Yun, onlara cevap bile vermedi. Bir parlamayla dağ malikânesine girdi.
İki hizmetli, ağızları açık şekilde girişte kalakaldı. Önlerindeki kişi aniden kaybolmuştu. Yanlış görüp görmediklerini anlamaya çalışarak birbirlerine bakıyorlardı.
Malikânenin içi, kırmızı tuğlalar ve yeşil fayanslarla kaplıydı. Güneş’i engelleyen birkaç yüzyıllık ağaçlar vardı ve tüm binalar arasında taş döşeli bahçeler ile yeşillik bölgeler vardı. Çok güzel bir bahçeydi.
Ama Yi Yun bunları izleyecek havada değildi. Yüz metrelik bir alanda toprak altındaki solucanın bile yerini tespit edebilecek işitme duyusuna odaklanarak Jiang Xiaorou’nun yerini saptadı.
Ve bir parlamayla zarif bir bahçeye geldi.
Bu küçük avluda çiçekleri sulayan yeşil kıyafetli bir genç kız vardı.
Yi Yun hemen bu yeşil kıyafetli kızın, ablası Jiang Xiaorou olduğunu fark etti.
Bir buçuk yıl boyunca onu görmemişti, şimdi, bu süre içinde daha güzel ve besleyici yemeklerle beslenen Jiang Xiaorou çok zarif bir görünüm kazanmıştı. Bulut Çölü’nden ayrıldıktan sonra hızla büyüyen kendisine benziyordu bu yönden. Cildi daha hassas ve daha pürüzsüzdü. Vücudu inceydi ama kıvrımlı hatlara sahipti. Baharın canlılığına benzer bir his yayıyordu.
“Xiaorou Abla!”
Yi Yun yüksek sesle seslendi. Duygulanmıştı. Tai Ah Kutsal Şehri’ne gittikten sonra erkekler arasında bir ejderha olacağını ve görkemli bir eve dönüş gerçekleştireceğini, kız kardeşine, genç asil bir hanımın hayatını yaşayabileceği birinci sınıf bir prenses unvanı ya da leydi unvanı alabileceğini düşünmüştü. Şansı yaver giderse ona iksirler alacak, dövüş sanatlarında ilerlemesine yardımcı olacak ve ebedi gençliği kazanmasını sağlayacaktı.
Ancak, Tai Ah Kutsal Şehri’nde olağanüstü olsa da görkemli bir eve dönüş gerçekleştiremeyeceği aklının ucundan bile geçmemişti. Kutsal Şehir’e bir sığınmacı olarak dönmüştü.
‘Kader, insanları aptal yerine koyar.’ deyimi gerçekten de doğruydu.
“Yun...Yun’er?” Jiang Xiaorou inanmazlık içinde aniden ortaya çıkan, kendisinden yarım baş uzun gence baktı.
Yi Yun uzamış ve bedeni kaslanmış olsa da gençliklerinde her günü birlikte geçirmişlerdi. Yi Yun ne kadar değişirse değişsin, Jiang Xiaorou onu tek bakışta tanıyabilirdi.
Şaşırmasının nedeni, Yi Yun’un aniden eve dönmesine inanamamasıydı. Ona böyle bir haber verilmemişti.
“Gerçekten Yun’er!”
Jiang Xiaorou o kadar mutluydu ki, elindeki sulama ibriğini yere düşürerek Yi Yun’un yanına koştu.
“Uzamışsın!”
Jiang Xiaorou gözleri nemlenirken Yi Yun’un yüzüne dokundu. Yi Yun ayrılırken Jiang Xiaorou’dan daha kısaydı ama şimdi, biraz çocuksuluğunun dışında tamamen bir yetişkin gibi görünüyordu.
Jiang Xiaorou’nun nazarında, Yi Yun’un başarıları ya da ulaştığı yetişim seviyesi zerre önemli değildi. Güvenle eve dönmesi, onu bir kez daha görüp sesini duyabilmesi mutlu olmasına yeterdi.
“Xiaorou Abla, sana söylemem gereken şeyler var!” dedi Yi Yun aceleyle.
“Ne söyleyeceksin? Hem acelen ne?” Jiang Xiaorou duyarlı bir kadındı. Yi Yun’un aniden geri dönüşünden dolayı çok mutluydu. Ama biraz düşününce, Yi Yun’un Tai Ah Kutsal Şehri’ndeki eğitimini tamamlamadan milyonlarca kilometre katederek geri dönmesini garip buldu! Üstelik geri döneceği haberi de kendisine ulaştırılmamıştı ve bu oldukça sıra dışıydı.
Ve Yi Yun’un ifadesi de ciddi bir şey olmuş gibiydi. Bunları fark etmesinin ardından Jiang Xiaorou’nun ifadesi de ciddileşti.
“Evde konuşalım.” Yi Yun, Jiang Xiaorou’nun elinden tutarak onu çekti. Yumuşak Bulutlar Dağ Malikânesi’ndeki herkesi götüremezdi, sadece birkaç kişiyi götürebilirdi...