Sansür geldi, süt getirildi
Belki bu mütevazı değildir, ama durum budur: kitaplarımı yayınladığımdan beri (Rusya federal baskılarının yarısında makaleler yazıyorum, şarkılar söylüyorum, videolarda ve filmlerde rol yapıyorum, ders veriyorum, festival düzenliyor, siteyi yönetiyor ve yazılı basın, radyoda konuşun, vb.) - yani, 90’in sonundan bu yana, şu anki hükümete karşı oldukça radikal bir duruş sergiliyorum.
Yoldaşlarım ve mitingler düzenledik, defalarca kolluk kuvvetleri tarafından gözaltına alındım, bagajımda bir ceza davası ve bir düzine idari dava var. Radikal muhaliflerin arasından yoldaşlarım siyasi nedenlerden dolayı hapishanelerde oturuyorlardı. Dahil, Nizhegorodets Yury Staroverov.
Genel olarak, sadece ne değildi.
Makalelerimi ve kitaplarımı okuyanlar biliyor; kim okumadı - ve tamam.
Tek bir şey söylemek istiyorum: özgürlüğümü sınırlayan herhangi bir sansür hakkında ciddiyetle konuşmak imkansız, yaratıcılık olarak adlandırılıyor.
Burada Kafkasya'daki olaylar hakkında bir roman “Patolojisi” vardı. Onu birkaç kez filme alacaklardı, ama iki kere de dediler ki: “biliyorsun kardeşim, Çeçenya'nın teması acı verici; genel olarak, önerilmez. Ve para vermeyin.
Tavsiye etmeyin, tamam.
Filmin bu kitabı için çekilmedi.
Ya da "Sanya" adlı bir romanım var - Rusya'da sol gençlik muhalefetinin "sıfır" ın 90-x-başlangıcının sonundaki hareketleriyle ilgili. Üç defa, her seferinde iyi bilinen yönetmenleri ve her seferinde aynı romanı çekeceklerdi. tarih tekrarladı: “... biliyorsun, dostum, sonuçta, muhalefetin teması acı verici; genel olarak, önerilmez. ”
Tavsiye etmeyin, tamam.
Kaldırılmadı ve filmin bu kitabı.
Ama kendi kitaplarımı yazabilir miyim? Yapabilirim Satılıyorlar, ülke genelinde kütüphanelerde serbestçe bulunuyorlar.
Kliplerim - Rusya’da bir darbe olasılığı dahil - birkaç kanal üzerinden serbestçe yayınlandı ve şu ana kadar kimse internete müdahale etmiyor.
1999'ten 2014'e kadarki dönemde yazdığım onlarca hükümet karşıtı makaleden bahsetmiyorum; Evet ve şimdi bazen çok az olsa da yazılı.
Sizi sorumlu bir şekilde ilan ediyorum: Çalışmam gereken alanlarda - edebiyat, gazetecilik, müzik - çok az sansür var ya da yok.
Örneğin, müzik hakkında konuşursak, “radyum formatı” çok daha fazla ciddiyet anlamına gelir ya da söylersem, "tadı" dır.
Dahası, son iki yıl tamamen farklı bir anlamda bir sansür getirdi.
Köşe yazarlarının sütunlarında en az beş Rus parlak dergisinde liderlik ettim. Zor zamanlarda, bu iş bana aile gelirinin yarısını verdi.
Beş tane daha parlak dergi zaman zaman beni yayınladı.
Bütün bu çalışmalar - on ve hatta daha parlak dergiler sona erdi - kelimenin tam anlamıyla! - bir günde. Kırım'ın ilhak günü.
Yani, tüm bu insanlar, bir şey söylemeden, beni yazarlarının ve işbirlikçilerinin listesinden çıkardılar. Hiç kimse beni bu yayınlardan arayamadı. Kendilerini açıklamaya bile çalışmadılar. Nasıl kesilir?
Bunların on farklı “parlak” dergi olmadığı, çok sağlam bir dünya olduğu ortaya çıktı.
Öyleyse ne yapmalı?
Geçtiğimiz iki yıl boyunca, bu konuda çok gürültülüydüm. Yayınlama - ve kahretsin onları. “Editör politikası” diye bir şey var. Kırım'la yeniden birleştikten hemen sonra “kurgu politikalarına” göre, aniden profesyonelce uygun olmadım. Bu konuda hiçbir şey yapılamaz.
Ona kaşlarını çatmak ve sansür hakkında bir şeyler söylemek için cesaret var mı? Hayır. Ben kendim bunun hakkında konuşmak komik olacak.
Elleri yerinde, omuzlara doğru gidin: çalışmak için başka bir yer bulacağız.
Sonunda, tüm bunlar - kişisel olarak ve kişisel tiyatro yönetmenleriyle ve bazı müzisyenlerle - hangi görüşe sahip olursa olsun - “aşırılık” kategorisine girebilir.
Dünyanın her ülkesinde de benzer aşırılıklar yaşanıyor.
Herhangi bir Avrupa ülkesinde, ABD'de, Avustralya'da ve Kanada'da ve İsrail'de, hiç davet edilmeyecek yazarlar, müzisyenler ve Rusya'nın bütün tiyatroları var, metinleri çevrilmeyecek, şarkılar söylenecek ve gösteriler gösterilmeyecek. Sadece yapmayacakları için. Noktası.
Dahası, kendi sebeplerinden biri ya da bir başkası oksijeni tıkayan kendi yazarları, müzisyenleri ve tüm tiyatroları var. Ya tamamen ya da kısmen.
Doğru mu
Yanlış. Ancak dünya öyle kuruludur ve bunun “Stalinizm” veya “zulüm” ile ilgisi yoktur.
Bütün bu yutturmaca beni sadece bir yönüyle ilgilendirir.
Bir keresinde, bu andan itibaren bu konuya olan yaklaşımımın derinden, onarılamaz biçimde öznel olacağı konusunda bir rezervasyon yapacağım.
Kasete hızla bakıyor Haber, Sansüre karşı çıkan sanatçıların adlarını birleşik cephe olarak gördüm.
Özgür sanatçılara dokunmayacağız - onlardan gelen talep nedir.
Biz sadece bununla ya da devletle olan ilişkilerden bahsederiz.
Kırım tarihi sırasında hiç kimse bu insanların adlarını görmedi veya duymadı: Kırım meydanındaki yüzbinlerce Rus insanı ayağa kalkmak istediğinde.
O zaman bu sanatçılar dostane bir şekilde sessiz.
Suriye tarihi sırasında hiç kimse bu insanların adlarını görmemiş veya duymamıştır: Rus ordusu tüm ilerici dünyaya karşı savaştığında. Ve bu güne kadar savaşıyorum.
Ve elbette, hiç kimse bu insanlardan Donbas'taki durum hakkında en az bir kelime duymayı umuyor - yüz binlerce insandan onları Rus olarak tanıması ve öldürmeyi bırakması isteniyor.
Tüm Kırım’daki insanlar ile Donbas’taki insanlar Rus vatandaşlarının çoğunluğunu anlıyor ve destekliyor. Suriye'de olanların anlamı da aynı şeyin farkındadır.
Bu durumda, yaratıcı insanlar ceza üzerine iki yıl sansür uyguladılar: bir söz söylememek, bir el vermemek, başımı sallamamak veya göz kırpmamak.
Donbas'taki on bin kişilik ölüm sorunu hiçbir iki yılda bulamadı - yani hayır! - ne tiyatroda ne de sinemada yansımalar.
Belki yaratıcılarımıza yasaklandılar? Hayır, çoğu zaman, kendileri bu konuları düşünmeyi bile yasakladılar.
Belki bu bir istek değildi? Hayır, istek çok büyüktü.
Bu sessizlikte sosyal uyumsuzluk veya başka bir çelişki aramak için bir neden var mı?
Hayır, özünde hiçbir çelişki yoktur.
Bazı insanlar dövüşür, savaşta ya da bombalama altında ölür, diğerleri boyar, tekerlemeler arar, "Alındı!"
Hepsi yerlerinde.
Bu yazıyı Donetsk'te yazıyorum ve şu anda bir çatışmada sesini duyuyorum. Bulunduğum yerden yaklaşık beş kilometre uzakta bir savaş var. Bu savaşı önemseyen Rusya'da pek çok kültürel figür var mı? Emin değil.
Daha doğrusu öyleyse: Onların ezici azınlık içinde olduklarından eminim.
Fakat tiyatroya istedikleri her şeyi yazan, söyleyen, ateş eden ve koyanlar varsa, başkaları da olmalı. Tiyatroda yazan, çeken ve koyanlar hakkında istedikleri her şeyi söyleyenler.
Özgür bir ülkede yaşıyoruz. Bize hiçbir şey borçlu değilsin, sana veriyoruz. Kimse bana da hiçbir şey borçlu değil ve ben bile sormuyorum.
Aynı zamanda şaşırtıcı, zalim, gösterişli, yaramaz, muazzam, sersemletici ve havlayan durumumuz birbirimizle uzlaşmamızı sağlıyor.
Bu devlet olmazdı, dayaklara ulaşamazdı.
Ve böylece - Andrei Makarevich'in (kimsenin canı yanmadı) konserinde gaz püskürten adam beş yıl aldı ve hapishanede kaldı. Makarevich ise Kiev'den Lviv'e bir tur attı.
Neden yaşam değil, doğru kelime?
Sevinmeye ihtiyacım var.
“Böyle başka bir ülkeyi tanımıyorum ...”
- Zakhar Prilepin
- http://www.apn-nn.ru/563746.html
- http://www.sensusnovus.ru/uploads/2010/10/Prilepin6.jpg
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.