“Sovyetler Birliği'ndeki ve özellikle Rusya'daki 1960'ların sonunda başlamak için, o zaman dikkat edilmeyen sessiz bir devrim yaşandı. Özü, bir ailede sadece iki çocuğa sahip olma ihtiyacının istisnasız nüfus arasında yayılmış olması gerçeğiyle ifade edildi. Daha fazla sahip olmak isteyen insanlar azınlıktaydı. Diğer bir deyişle, popülasyonun ölmüş sayısını telafi etmesine izin vermeyen dar bir üreme şekli vardır.
55 yıllarında emekli kadınlarımız var. 5'te Avrupa ülkelerinden daha erken. Sanayileşme sırasında, bununla ilgili bir yasa 1932 yılında kabul edildi. Kadınların üretime büyük bir katılımı olduğu, mevcut durumda, her çalışanın pahalı olduğu ve hükümet gerçekten sayılarını azalttığı görülüyor. Ancak, ana istatistik göstergesine - sözde toplam doğurganlık oranına bakalım. Yani, 1920-x'in sonunda - 1930-in başlangıcında, kadın başına 4,1 - 4,2 çocuğuydu. Birçok ailenin daha fazla çocuğu vardı. Bir iş vardiyasından sonra eve dönen kadınlar eğitimlerine bakmak zorunda kaldılar.
Kadınların, toplumsal üretimde çalıştıklarında nüfusun üremesine katkısı dikkate alınarak, yukarıda belirtilen yasa kabul edilmiştir.
“Ama şimdi doğum oranındaki durum tamamen farklı ...”
- 1992'ta katsayısı kadın başına 1,2 çocuğa düştü. 2007 - 2008, 1,4 bebeğe yükseldi. Şimdi yaklaşık 1,6 bebeğim. Bu rakam devam ederse, ülkenin orijinal nüfusu her 50 yılda yarı yarıya düşecektir.
Ve eğer 1,1'i telafi etmek, şuan için ön şartların ne olduğunu (eğer bunu sonra söylerim) söylerse, o zaman ülkede yaşayan insanların sayısı zaten her 25 yılda azalacaktır. Enflasyonun ana faktörü olan nüfusun azalması ölüm değil doğurganlıktır. Ve bu aileye bağlı. İşlevlerini nasıl yerine getirdiğine göre, toplumdaki konumu nedir.
“Yetkililerin temsilcilerini dinleyeceksin, bu yüzden son yıllarda demografik durumumuzun faaliyetleri sayesinde düzeldiği ortaya çıktı ...”
- 2007 Sağlık ve Sosyal Kalkınma Bakanlığına başkanlık eden Golikova - 2012, 2011 yılında, son 20 yıllarında ülkenin en yüksek doğum oranına sahip olduğunu söyledi.
- Fakat 1990’un girdiği bilinmektedir. tarih çok düşük doğum oranı ve çok düşük yaşam beklentisi.
- Onları referans için aldı. 1990'te toplam doğurganlık oranı 1,8 civarındaydı. Sonra azalmaya başladı, ölüm oranı arttı. Evet, son yıllarda doğum oranlarında küçük bir artış oldu, ancak seviyesi doğum oranının önemli ölçüde yüksek olduğu yıldaki 1987 ile karşılaştırılamaz. Ancak Tatyana Golikova için, yalnızca son “reform sonrası” 20 yılı var.
Bakanlar sadece katsayıların arttığına veya azaldığına dikkat ediyor. Bu dalgalanmaların ardında yatan erkek sayısı, kadın sayısı, kaç evlilik - bir kural olarak, buna girmiyorlar. Ve en önemli şey, nüfusun daralmış üreme şekli çalışmaya devam ettiği için, nüfusun azalmasına eğilimin hiçbir yere gitmediğine dikkat etmemeleridir. Yani, kendini çoğaltmaz. Ancak, nüfus azalması, herhangi bir ülke ya da bölgenin mutlak popülasyonundaki nüfusun daralmış üremesinin bir sonucu olarak, müteakip nesiller bir öncekinden sayısal olarak daha küçük olduğunda, sistematik olarak azalmasıdır.
- Belki birkaç yıl görevlerini sürdüren bakanların durumu daha da derinleştirmek için yeterli zamanı yoktur?
- Her şey daha basit ve daha karmaşık.
Hayal edin: birkaç yıl boyunca çok sorumlu bir bakanlık görevine bir kişi atadılar. Ve eğer “normal bir insan” ise (filistin bakış açısından), kendisine emanet edilen işi “öldürdüğünü” açıkça kabul etmeyecektir. İzlendiği tüm göstergeler iyileştirilmeli veya en azından aynı kalmalıdır. Fakat bozulma. Sağlık alanında, sosyal alanda, ekonomide kronik bir kriz içinde olduğumuzdan, bakanlar, refah görünümünü yaratan istatistikleri kavradı. Golikova, demografiye ilişkin geliştirilmiş istatistikleri yayınlayan böyle bir yaklaşımın canlı bir örneğini gösterdi. Bakın, doğum oranlarımız arttığına, kürtaj sayısının azaldığına dikkat çekti. Ve şunu anlamalıyız: Bakan bunun hakkında konuştuğunda - bu onun etkin yönetiminin sonucudur.
- Fakat sonuçta, son yıllarda Rusya’da doğum oranı biraz arttı. Sence buna hangi faktörler katılmıştır?
- Bu, Sovyet döneminin gerilemesinde yürütülen politikanın uzak bir yankısıdır. Sovyetler Birliği’nde 1981’ten 1987’e doğum oranı artmış, şimdi yeni yüzyılın ilk on yılında evlenecek yaşa giren erkek ve kızların oranı artmıştır. Bu nedenle son yıllarda bu yaşta daha fazla erkek ve kadın olmuştur. Evlendiler ve çoğunlukla bir çocuk edinmelerine rağmen, oranlar biraz arttı. Ancak bu konuda mevcut yetkililerin esası.
- Doğum sermayesinin getirilmesi ve doğum ödeneğinin verilmesi durumu etkiledi mi?
- Üç veya dört yıl içinde tek bir çocuğu doğurması gereken gençler, bu politika daha önce böyle bir adım atmaya itti. 20-25 civarında gençlerin yüzde ikinci bir çocuğa sahip olma ihtiyacı vardı ve hepsi aynı olmasa da aynısını yaptılar. Bu yıl 20-24, 25-29 yaşında üreme grupları, ikinci bir çocuğa olan gereksinimlerini daha tam olarak anladılar - yaklaşık yüzde yedi ila on. Çok fazla etki yaratmayan üçüncü doğum oranını biraz artırdım. 4-5 çocukların doğumlarıyla ilgili olarak, burada önemli bir artış gözlenmedi.
Dolayısıyla, kadın ve erkek sayısındaki önceki artış ve son zamanlarda - evlilik sayısı - doğurganlığın yapısını etkilemiştir. 30-39 yaştaki kadınlar bile (küçük bir yüzdesi olmasına rağmen) ikinci çocuklarını doğurdu. Sonuç olarak, doğumların bir birikimi vardı.
Ama sonra zor zamanlar gelir. Yukarıda belirtilen “üreme kohortları” zaten otzrozhali'ye sahiptir ve daha fazlası doğum yapamaz. Bir "demografik mola" olacak. Doğumu teşvik etmek için, doğum sermayesi miktarını artırmak gerekecektir. Örneğin, 400 bin değil ve 800 bin ruble ayırın. Ek olarak, nafaka miktarını arttırın. Bunu bir buçuk yıla kadar değil, 16'e, yani bir çocuk pasaport alana kadar, zaten yetişkin olduğunda ödemeyi öneriyoruz.
Ülkemiz, annenin sermayesine ve çocuk desteğine, AB gelirlerinden ulusal gelir miktarından on kat daha az para harcıyor. Ancak normal bir demografik ülke olmak istiyorsak, bu maliyetleri 10 sürelerini artırmak zorunda kalacağız. Hükümet gitmek istemiyor.
Neye yol açacak? Doğum artışı alamayacağımız gerçeğine. Doğurganlıktaki düşüş eğilimi artacaktır. Kadın ve erkek sayısının arttığı “Brezhnev politikasındaki” artış, zarar görmeye başlıyor ve önümüzdeki 10-15 yıllarında üreme koşullarının yarısı azaltılacak. Şimdi, ülkede 14 ve 25 yaşları arasında 34 milyon kadın varsa, onlardan 7 milyon civarında olacak.
Günümüzde bir nesil, evlilik çağına gelir ve soyundan gelenlerin doğum ve yetiştirilmesinde “atalarından” daha havalıdır. Ancak, “reform sonrası” zamanların ekonomik kargaşası da zor demografik durumu etkiledi.
- Fakat neden Bilim Adamlarının Merkezinde önceden bahsedilen toplantıda olan meslektaşlarınız bu konuyu özenle önlediler? Daha yaşlı nesiller gibi bir yaşamı olmayan bir yaşamı olmayan birçok genç ve orta yaştaki insanın enflasyon ve fiyatlarındaki sıçramalarıyla “şok tedavisi” açısından ilk çocuklarını veya ikinci çocuklarını doğurmaya cesaret edemedikleri açık değil mi? Yerli vatandaşlarımızdan bazılarının, yerleşik sosyal stereotiplerin parçalanmasına dayanamadığı ve başka bir dünyaya girdiği gerçeği hesaba katılıyor mu? Yetişkinler uzun zamandır unutulmuş çocukluk hastalıklarından ölmeye başladı!
- Ben ve meslektaşlarım tekrar tekrar bu konuları Bilim İnsanlarının Merkezindeki demografik bölümün bir toplantısında tartıştık ...
Kesinlikle: Ülkemizde, eski sağlık bakım sistemi çöktü ve daha da kötüleşmeye başladı. Ama bu sadece faktörlerden biri. Sovyet halkı güneye gitmeden önce dinlenmişse, artık birçok vatandaş bunu karşılayamazdı: “dönmeleri”, kendilerini ve ailelerini beslemek için para kazanmaları gerekiyordu. Sağlık kurtarma kaynakları çalışmayı durdurdu. Ölüm oranları keskin bir şekilde artmıştır.
Rusya'da erkeklerin ortalama yaşam beklentisinin 1990'in ortasında 58 yılına düşeceğini asla hayal edemezdim. Bu göstergedeki Sovyetler Birliği, 133'i (tabii ki bizi renklendirmeyen) dünyada bir yere aldıysa, şimdi Rusya zaten listenin en altında. Şimdi düşüş durmuş gibi görünüyor, ancak yaşamda düzelme olmadı, ancak belli bir seviyede stabilizasyonu oldu.
- 20 yıldan daha uzun süren iddia edilen "doğal nüfus azalması" sırasında, Rusya 5 milyondan fazla insanı kaybetti. Bu kayıpların çoğu “reform yıllarında” gerçekleşti ... Ancak suçlu partiler henüz isimlendirilmedi ve gelecekte benzer bir felaketten kaçınmak için uygun kararlar alınmadı.
- “Şok terapisi” insanların yoksullaştırılmasına ve moralinin bozulmasına neden oldu, bu konuda size katılıyorum. Moskova Üniversitesinde profesör olan mütevazi hizmetçiniz, 1990-x'in başında 10 dolar maaşına sahipti. Kendilerini beslemek için karım ve ben alışveriş yaptık, darı ve tahıl satın aldık. Dört yıl bahçeden çıkmadım ...
Seminerlerden birinde Egor Gaidar'a sordum: neden reformlar yaparken hükümette göz önünde bulundurmadınız, demografiyi nasıl etkileyecekler? Ruhunda, buna bağlı olmadığını, genç reformcuların başka amaç ve hedefleri olduğunu söyledi. Ancak bir başka liberal iktisatçı - 1997 Ekonomi Bakanı - 1998 yıl, Jacob Urinson - televizyonda yapılan bir konuşmada, aile ve aile işçiliğinin sömürülmesi sayesinde “reform” un gerçekten yapıldığını kabul etmek zorunda kaldı. Eğer aile bahçeleri ve ev işleri ile kendilerini savunmasaydı, doğal çiftçiliğe geçmemiş olsaydı, her şey çökecekti.
Evet, sözde "reformlar", sağlık durumuna, kişinin psikolojik korunmasına sert bir şekilde çarptı. Demografik durumu daha da kötüleştirdiler. Ancak, böyle bir ölçekte olmasa da, nüfus azalmaya devam edecektir. Aile kriz okulunun temsilcileri ve doğurganlığın artırıcı politikasını destekleyen bizler, 1970’taki kaçınılmazlığı konusunda uyardık. Durumun çirkin tezahürlerini hafifletmek için, 1981 - 87'te yürütülen aileye yardım etme politikasını geliştirmek gerekiyordu. Ancak, bunu 1988 - 91 içinde yapmayı bıraktık. Demografik göstergeler kötüleşti ve burada hala "radikal reformlar" başımıza düştü ...
Çok bilge İsveç'e geldi. Orada, aile ile ilgili faydalar ve ayrıcalıklar politikasının, gerginlik gerektirmesine rağmen, toplumda istikrarı sağladığından, bir insanın kendine güvenmesine izin verdiğine inandılar. İnsanlar daha kötü yaşamak istemiyorlar. Ölüm ve uzun ömür, ruh halindeki değişikliklere açıkça yanıt verir. Gelişmiş dünyada hiçbir yerde ülkemizde olduğu gibi bir vahşilik yok: ölüm sayısı bakımından ikinci olan cinayetlerden, intiharlardan, iş yerindeki yaralanmalardan, ulaşımdan kaynaklananlar tarafından alındı… Genellikle diğer ülkelerde bu ölümlerin oranı daha düşüktür; Sayı olarak, diğerleri arasında beşinci ila altıncı sırada yer alıyorlar.
- Sorun nedir: çirkin "reformlar" sonucu, birçok insan örgütsüz mü oldu?
- Özünde, şu anda emek koruması yoktur. Mevcut kapitalizm neye yol açtı? 12-14 saatlerinde çalışan kızlarımıza ve oğullarımıza bakın. Bir hafta hastalanırlarsa, ya da Tanrı korusun, iki hafta, kimse buna tahammül edemez; ve hızla ateş etti. Ve Sovyet döneminde acı çekti, oy kullandı.
Mevcut ekonomi yoğun bir ter sistemidir. Hükümet, liberal ekonomistler ve politikacılar bu sistemi kasıtlı olarak koruyorlar. Sevgili Amerika Birleşik Devletleri'nde bile ülkemizdeki gibi bir avuç dolusu zengin insanın elinde böyle bir mülk yoğunluğu olmadığı gerçeğini görmezden gelin. Rusya'da, 100 binlerce aile eski devlet mülkiyetinin yüzde 95'ine sahip! Ve bu bir avuç oligarş karşıtlığına ve yoksul nüfusun çoğunluğunun demografik sonuçları olmamasını mı istiyorsunuz? Mortalitede zıt bir toplumsal eşitsizliğe sahibiz.
Liberaller: "Özgür bir ülkede yaşıyoruz, başka seçeneğimiz var."
Ancak demografik olarak başka seçenek yok. İnsanların tek bir çıkış yolu var: doğum sayısını, evliliği, boşanmayı ve aileliliği arttırmak.
- Ben şahsen bir şekilde İtalyan gazeteci Giulietto Chiesa'nın kararına abone olmak istemiyorum: “Elveda, Rusya!” ...
- Ve şahsen ben ülkemizdeki 2025 - 2030 yıllarında halkın iktidara geleceğini düşünüyorum, devletin kaderinin demografiye bağlı olduğunu anlıyoruz. Kendimizi üremezsek ve demografik bir gelecek sağlamıyorsak, Rus devleti çökecek. Bunu anlayarak, yeni hükümet küçük ailelere karşı acımasızca savaşmaya başlayacaktır. Ve hiçbir şey onun attığı adımları durduramaz.
- Muhtemelen, küçük aileler sadece sosyal nedenlere değil, aynı zamanda çirkin kentleşmeye de katkıda bulunmuştur. Bu sorunu çözmek için, bazı bilim adamları mevcut kentsel yurt tipi bloğundan nüfusun yerel yeniden yerleşmesine geçmeyi teklif ediyorlar.
- İstenirse, muazzam miktarda toprak verildiğinde Rusya'da doğum oranı artabilir. Her ailenin kendi evi olmalı. Ve yeni hükümet arazileri, insanların evler inşa etmeye başlayacakları tercihli şartlarda dağıtacak.
Tek katlı bir Rusya'ya ihtiyacımız var. Ancak evde rahat bir şekilde donatılmış olmaları gerekir, böylece dört ila beş çocuğu olan aileler onlarda yaşayabilir. İnterneti kullanan çocuklar, ebeveynleri ile birlikte birçok çalışmaya katılacaklar.
Bu geleceği daha da yakınlaştırmak için aşağıdaki adımları atmanız gerekiyor. Her şeyden önce, ev hanımı-annenin durumunu yükseltmek için. Kamunun zihninde teyit etmek, babanın işe alınan sektördeki tek kazancının (işadamlarını düşünmüyorum) üç veya dört çocuk bulundurmasını mümkün kılan gerçek bir Rus ailesinin imajını teyit etmek. Adam sağlam bir şekilde ayağa kalktığını hissettiğinde, alkol kötüye kullanımı sorunu kendiliğinden kaybolacaktır. Ek olarak, bence “Rus sarhoşluğu” hakkındaki hikayeler büyük ölçüde abartılıyor; bu "düşünceler" bir efsaneye dönüştü. Birçok ülkeye gittim ve halkımızın diğerlerinden daha fazla içmemesini sağladım.
Genç aileyi desteklemeliyiz: örneğin dördüncü veya beşinci çocuğu doğurursa, o zaman devlete olan konut kredisi otomatik olarak geri ödenir.
Bir grup sosyolojik demografi uzmanı olarak, uzun zamandır genç ve büyük bir aile için bir yardım programı uygulamaya başlamayı teklif ediyoruz. 2003’te, projemiz - her genç aileye çocukların doğması ve yetiştirilmesi için binlerce dolar tahsis etmek - 50 için hükümet yapıları tarafından onaylandı, 8 bakanları tarafından imzalandı; ancak ardından gelen personel değişikliği ile ilgili olarak, bu proje unutuldu.
Genç ve geniş bir aileye yardım programı halkın desteğine ihtiyaç duyuyor: gelecekteki sürdürülebilir demografik, sosyo-ekonomik gelişme için ön koşulları belirlemeliyiz. Maalesef, liberallerimiz bu yaklaşımı reddediyorlar. Kendilerini filantropi için görünürde savunan, ancak aslında insan sahtekarlığı gibi davranan, kendilerini hümanistler olarak ortaya koyarlar. Çünkü sosyal olarak sorumsuz olan, bir günlüğüne yaşayan bir kişinin standardı, yalnızca zevk ve rahatlık uğruna bir model olarak kabul edilir.