(...) Toplumsal gerçeklik üzerinde durmak önemlidir. Tanımını yapmadığınız bir şeyin bilimini yapamıyorsunuz. Ama bizim tanımlarımızın önü hep açıktır. Tanımı yapılan bir şey bilinebiliyor. Şöyle bir şey söyleyelim: Bir şeye baktığınız zaman o şeyi tanımlayabilir duruma geliyorsunuz ya da olasılıklardan birini seçtiğinizde onu tanımlıyorsunuz, tanımlamış oluyorsunuz. Günümüzde kapitalizmin krizinden çıkışta bir sürü seçenek olabilir. Sizin esas aldığınız seçenek demokratik modernite, demokratik uygarlık seçeneğidir. Bu noktada bu seçeneği tanımlıyorsunuz.
Biz bir inşa göreviyle karşı karşıyayız. Bir düşüncenin bedenleşmesi tarzında toplumsal inşa gerçeğiyle yüz yüzeyiz. Kadro olarak bunları yapıyoruz. Hakikat rejiminden kast ettiğimiz, esas itibariyle biraz da budur. Politik alanla, düşünce gücünü birleştirme, hakikat rejimi olarak tanımlanabilir. Ulaşılan anlam gücünü politik alan görevleriyle birleştirme, dolayısıyla; buradan bir toplumsal inşa gerçeğini ortaya çıkarmadır. İşte hakikat rejimi biraz bu çerçevede ele alınabilir.
Politik alan özü itibariyle hakikatin örüldüğü, toplumsallaşmanın gerçekleştiği alandır. Toplum politik bir olgudur, toplumsallıkla politiklik nerdeyse özdeştir. Zaten politikanın toplumun özgürlük alanı olarak değerlendirilmesi de oradan geliyor. Demokrasiyle de bir tutuyorsunuz. Nerdeyse demokrasiyle iç içedir, yönetim olgusuyla iç içedir. Ama sadece yönetim değildir. Politika çok daha derinliklidir ve toplumun ayrılmaz karakteristik özelliğidir. Toplumun gelişme alanı, kendisini aşma, yetkinleşme alanı, toplumun gelişerek özgürleşmesi alanıdır. O açıdan hakikat rejimiyle doğrudan bağı var.