30 Ocak 1945 yıl, Alexander Marinesko komutasındaki denizaltı "C-13" Alman gemisi "William Gustlov" battı. Çeşitli kaynaklara göre, 4'ten 8'a kadar bin kişi öldü. Bu hala en korkunç deniz felaketi. Neden Marinesco'ya Sovyetler Birliği Kahramanı unvanı verilmiyordu ve mürettebatının başarısı gerçekten bir başarı mıydı, yoksa gemideki Alman siviller miydi?
İlk resmi Sovyet kaynaklarına yöneliyoruz:
13’in 3’in üzerinde olduğu 30 Amiral Hipper kruvazörü, avcıları ve mayın tarama gemileri artık taşımaya yardımcı olamıyorlardı, Sovyet botlarının saldırılarından korktuğu için, aceleyle batıya çekildiler. Aynı C-1945 denizaltı gemiyi "Şubat" battı. "25 484 tonluk bir deplasman ile Steuben". Bu kampanyadaki askeri başarı için, denizaltı C-6'e Kırmızı Afiş Emri verildi. "
Marinesko’nun başarıları hakkında söylenen her şey "Hikayeler Sovyetler Birliği'nin Büyük Vatanseverlik Savaşı 1941-1945 "." 6 bin kişi "ve" gemi "kelimelerine dikkat etmelisiniz.
Ancak, opus "Deniz Kaptanı" (yayınevi "Sovyet Yazar", 1984) politikacısı A. Kron'da yazdı:
"30 Ocak 1945'te, 13. rütbe kaptanı A'nın komutası altındaki S-3 denizaltısı I. Marinesko, Stolpmünde bölgesinde dev bir faşist uçağı batırdı filo Askerler, memurlar ve Nazi elitlerinin üst düzey temsilcileri, cellatlar ve cezalandırıcılar: Danzig'den tahliye edilen yedi binden fazla faşist olan 25 tonluk bir deplasmanla "William Gustlov": askerler, memurlar ve Nazi elitlerinin kıdemli temsilcileri. Üç binden fazla eğitimli denizaltı - Hitler filosunun yeni denizaltıları için yaklaşık yetmiş mürettebat - denize gitmeden önce bir dalış okulu için yüzen bir üs görevi gören Gustlova'daydı. Aynı kampanyada Marinesco, büyük bir askeri nakliye "General Steuben" i torpido etti, 484 asker ve Wehrmacht subayı Koenigsberg'den taşındı. "
Ve şimdi "Büyük Ansiklopedik Sözlük", 1997:
MARINESKO El-dr Iv. (1913-63), denizaltı, 3 rütbesinin kaptanı (1942), Sovyetler Birliği Kahramanı (1990, bkz.). Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda, denizaltına komuta eden "S- 13 "(1943-45), Danzig Körfezi bölgesinde boğuldu 30 Ocak. 1945 sessiz. Superliner" Wilhelm Gustlov "(St. 5 gemisinde bulunan binlerce asker ve subay, yaklaşık. Şubat 1300 - yardımcı kruvazör "General Steuben" (St. 10 bin asker ve subay). Savaştan sonra Leningrad Shipping Company'de s-de çalıştı. "
Resmi bir tarihçeye göre, ilk olarak Gustlov'da bir eğilim var, aralarında 6 binin üzerinde denizci, ardından 7 binin üzerinde denizaltı olan ve sonunda da yalnızca resmi kaynakta 3 bin denizaltı ve subayların olduğu 5 bin denizci vardı. Vapur denilen "Steuben" e gelince, bu büyük bir askeri nakliye aracıydı, sonra yardımcı kruvazör (ve opusundaki Kron sadece kruvazör olarak adlandırıldı), Almanlar ise 1300-5 silahlarıyla silahlandırılmış yardımcı kruvazör sivilleri çağırdı.
Marinesko Hitler'in kişisel düşmanını ilan etme ve “Gustlov” un batmasından sonra yas tutma hakkında bisikleti ilk kez kimin başlattığı bilinmiyor. Sovyet kaynaklarına göre, yas Almanlara göre idi - hayır. Bununla birlikte, kuşkusuz bu kadar küçük bir birimin aynı anda bu kadar çok sayıda Alman vatandaşını tahrip etmediğine kuşku yok. Dresden'in ünlü bombardımanı sırasında, binlerce kişinin 250'i öldürüldüğünde bile, binlerce pilot katıldı. Ancak ne o zaman ne de “Gustlov” un batmasından sonra yas ilan edildi - Almanlar Alman halkı arasında paniğe neden olmamak için bu kayıpların reklamını yapmadı.
Peki kim ve kaç kişi Marinesko'yu boğdu? Binlerce insan veya faşist cellat mı yoksa ordu mu? Çeşitli kaynaklarda, yolcuların "Gustlova" bileşimi büyük ölçüde değişmektedir. Boğulan sayısına göre - 4'ten 8'a binlerce. Kompozisyon açısından sadece “mülteciler”, sonra “mülteciler ve askeri”, sonra “mülteciler, askeri, yaralı ve hapsedilmiş” diyorlar.
"Gustlova" yolcuları hakkında en ayrıntılı rakamlar aşağıdaki gibidir:
918 askeri denizciler, filonun kadın yardımcısından 373, 162 yaralı askerler, 173 mürettebat üyesi (sivil denizciler) ve 4424 mülteci. Toplam 6050. Bunlara ek olarak, listelenen, "Gustlov" gemide 2 bile binlerce mülteci elde etmeyi başardı. Toplam 876 kişi kaydedildi. Denizaltı kuvvetlerinin eğitim bölümünün 16 görevlileri, 390 öğrencileri, 250 kadın askeri personeli, 90 ekip üyeleri ve yaralı askeri personelin öldürülmesi. Gustlov'un batmasından kaynaklanan askeri hasar böyle.
Steuben'de boğulanlara gelince, gerçekten (Sovyet kaynaklarında yazıldığı gibi) 3 binden fazla asker ve subay vardı - 2680 yaralı ve 100 sağlıklı askeri personel, 270 sağlık personeli, 285 mürettebat üyesi ve yaklaşık 900 mülteci. Toplam 659 kişi kurtarıldı. Bazı kaynaklar arasında, en büyükler listesinin ilk satırında Stoiben'in batması, deniz felaketlerinin kurbanlarının sayısıdır. Bu arada, "Gustlov" in batması her zaman bu tür listelerde bulunur - navigasyon tarihinin tamamındaki ölümlerin sayısında birinci veya ikinci sırada. İkinci sırada "Gustlov" diyorlarsa, ilk etapta ya "Goya" (3 Nisan 17'te Sovyet denizaltı L-1945) batmasına - 5 ila 7 bin mülteciye ya da geminin Cap Arkona'ya (İngiliz batmasına) havacılık 3 Mayıs 1945), bunun sonucunda 5 bin mahkum boğuldu.
Şimdi bu olayın tarihsel arka plana nasıl baktığını hayal edin.
Almanya karşı konulmaz bir uçuruma doğru gidiyor. Bu, yakın zamana kadar "Heil Hitler!" Diye bağıranlar tarafından bile anlaşılıyor. Savaşın alevleri Üçüncü Reich ülkesinde şiddetleniyor. Sovyet tanklar Berlin'e giden yollarda gürlemek, uçan kaleler Alman askerlerini düzenli bir şekilde geri çekilmekten korkutuyor.
Şubat ayının başlarında, Müttefik Kuvvetler Hükümeti Başkanları, faşist Almanya'nın son yenilgisini sağlayacak önlemleri tartışmak ve savaş sonrası dünya düzeninin yollarını çizmek için Kırım'da 1945'te bir araya geldi.
Yalta'daki Livadia Sarayı'ndaki ilk toplantıda Churchill Stalin'e sordu: Sovyet birlikleri Danzig'i ne zaman ele geçirirdi, belli sayıda Alman denizaltı yapım aşamasında ve hazır mı? Bu limanın ele geçirilmesini hızlandırmak istedi.
İngiliz galasının kaygısı anlaşılırdı. Büyük Britanya'nın askeri çabaları ve nüfusunun arzı, büyük ölçüde deniz taşımacılığına bağlıydı. Bununla birlikte, faşist denizaltıların kurt paketleri deniz şeritlerinde öfkelenmeye devam etti. Elbette, etkinlikleri artık savaşın ilk yıllarında olduğu gibi aynı olmamasına rağmen, İngiliz gemilerinin Alman U-şek'in tehdidine karşı basitçe güçsüz oldukları ortaya çıktı. Danzig faşist sualtı korsanlarının ana yuvalarından biriydi. İşte Alman Dalış Lisesi, astarında "Wilhelm Gustlov" olan yüzer kışlalardı.
Ancak İngiliz Başbakanı sorusuna geç kalmıştı. Danzig'de, Sovyet silahlarının voleybolu ve Katyuşa çoktan duyuldu. Aceleci düşmandan kaçış başladı. “Binlerce asker, denizci ve sivil“ Wilhelm Gustlov ”a girdi. Geminin yolcularının yarısı yüksek nitelikli uzmanlardı - Nazi denizaltı filosunun rengi. Denizdeki güçlü güvenlik Danzig'den Kiel'e geçişlerinin güvenliğini sağlamaktı. Konvoyda kruvazör Amiral Hipper, yok ediciler ve mayın tarama gemileri vardı. ” Sovyet savaş sonrası kaynaklarından şöyle geliyor. Aslında, 9000 mülteciler arasında ezici çoğunluk sivillerdi, aksi takdirde ıssızlar olarak gözaltına alınacaklardı veya tam tersi bir takım takıma indirgenmiş olacaklardı. Genel olarak, 9000 mültecileri arasında bir tür ordunun mutlak bir eksikliğinin, örneğin Franco-Prusya savaşının tek bacaklı gazileri olduğunu varsaymak gariptir. Sualtı Alman seçkinlerinin tümü 42-44'in hayatını kaybetti. Ve bütün konvoy bir (!) Mayın Tarlası'ndan oluşuyordu.
Ocak 1945'un sonunda, Alexander Marinesko'nun komutasındaki Sovyet denizaltı "C-13" Danzig koyuna girdi.
30 Ocak ayında denizde şiddetli bir fırtına çıktı. Teknenin kabini, antenler ve periskoplar hızla kalın bir buz tabakasıyla kaplanır. Komutan ve komiser karanlığa eşlerinde acı çekerek eşlik eder. Ve sonra büyük bir geminin silueti ortaya çıktı.
"C-13" ve Ocak'ta saat yirmi üç buçukta 30, düşman gemisine saldırıyor: birkaç torpido ardı ardına hedefe hücum etti. Güçlü bir patlama var - ve "Wilhelm Gustlov" dibe gidiyor.
Batı Almanya'da yayınlanan "Wilhelm Gustlav'ın Ölümü" adlı kitabında, gemideki Hitlerite subayı Heinz Schön, 30 Ocak 1945'in Danzig yakınlarındaki bir Sovyet denizaltı tarafından torpidolanmadığını doğruladı “Bu olay bir felaket sayılabilirse” yazar, “o zaman şüphesiz navigasyon tarihindeki“ Titanic ”in ölümünün 1913 yılında buzdağına bakan en büyük felaketti. om - hiçbir şey.
Titanik'te, 1517 insanlar öldü. Bu trajedi o zaman tüm insanlığı sarstı. Kimse "Wilhelm Gustlov" hakkında pişmanlık duymadı.
Heinz Shep, geminin ölümünün hikayesini ayrıntılı olarak anlatıyor:
"Wilhelm Gustloff çift emir altındaydı - bir gemi gibi, gemiye ticaret filosunun kaptanı Friedrich Petersen başkanlık ediyordu ve denizaltının 2 eğitim bölümünün yüzen bir birimi olarak, geminin deniz subayı Wilhelm Zahn tarafından yönetiliyordu.
Ocak 22 akşamı, 1945, yolcu binmeleri, dondurulmuş ve donmuş mülteciler olmak üzere yolcuların seyahatleri ve yüklemeleri için hazırlandı. Termometre, 14 derecelerini sıfırın altında gösterdi, kaos ve çöküntü etrafını sardı.
Gotenhafn limanında, yaklaşık 60 binlerce mülteci vardı ve geçitler açıldığında, binlerce insan saldırıya uğradı. İniş sırasında ortaya çıkan ezilme nedeniyle birçok çocuk ebeveynlerinden ayrıldı.
400 kızları hakkında - 17'tan 25 yıllarına kadar olan, donanmanın kadın yardımcı örgütü çalışanları, gemiye tırmandı. Yüzme havuzuna E'nin güvertesinde yerleştirildiler. Elbette, Doğu Prusya'nın yaklaşmakta olan Sovyet işgali nedeniyle, Gotenhafn'ı terk etmek için kızlar çok mutluydu. Ocak 29 sabahı, Gotenhafn'a bir başka hastane treni geldi, yaralılar güneşlenme terası üzerine yerleştirildi.
Şimdi gemide 7-8 ile ilgili binlerce insan vardı, ancak bunların tam olarak kaç tanesi bu güne kurulamadı. Astar kelimenin tam anlamıyla doluydu ve kabin ve koridorlar ve koridorlar kalabalıktı.
Hava savunması olarak, üst güverteye bir çift uçaksavar silahı yerleştirildi. Kurtarma olanakları, yolcuların% 60'i için sağlandı.
30 Ocak Salı günü, yerel saatte 12.30, 4 römorkörü astara yaklaştı ve iskeleden aldı. Hava koşulları kötüydü - rüzgar 7 noktalarına kadar kuvvetle, sıcaklık 10 derece sıfırın altında, çamur (küçük gevşek buz - yaklaşık M. Volchenkova).
Uçaksavar mürettebat şefi olarak atandım. Dışarı çıkarken buzlanmalar güvertelere başladı ve aletleri buzdan sürekli temizlemek zorunda kaldık. Bir mayın tarama gemisi, mayın aramak ve yok etmek için geminin önündeydi. Hava karardı ve daha da soğudu. Alt katta, neşe ve rahatlama hisleri depresyon ile değiştirildi, çünkü Birçok mülteci, hareket rahatsızlığı çekmeye başladı. Ancak çoğunluk kendilerini tamamen güvende tutuyorlardı, birkaç gün içinde Stettin veya Danimarka'ya ulaşacaklarına inanıyorlardı.
Saatim 21.00'ta başladı. Her şey sessiz ve sakindi. Ve aniden, 21.10'in bir yerinde patlamalar başladı. İlk başta mayınları vurduğumuzu sanıyordum. Fakat daha sonra, Alexander Marinesko tarafından komuta edilen Sovyet denizaltı C-13 tarafından serbest bırakılan torpillere çarptığımızı öğrendi. Binlerce insan paniğe düştü. Birçokları Baltık'ın buzlu sularına denize atlamaya başladı. İlk önce, gemi sancak tarafına doğru eğildi, ama sonra düzeldi ve şu anda tank alanında başka bir torpido gemisi çarptı. Pomeranya, Stolpmünde sahilindeydik. Hemen SOS sinyalini verdi ve sinyal fişeklerini serbest bırakmaya başladı.
İkinci torpilin etkisi, yüzme havuzunun bulunduğu geminin alanına düştü. Neredeyse tüm kızlar öldü, kelimenin tam anlamıyla parçalara ayrıldılar. Kulübeme geri dönüp birkaç kişisel eşya almak istedim, ama zaten imkansızdı. Binlerce insan aşağı destelerden tepeye, aşağıdan su akıntısı tarafından sürüklendi.
Yukarı tırmanırken, insanlar bağırdı ve durmadan ve korkunç bir şekilde bağırdı, düştükleri mahkum edildi, ölümüne ezildiler. Hiç kimse çaresiz - hamile kadınlar ve yaralı askerler yardımcı olamaz. İnsanların kalabalıklar filikaları fırtınayla ele geçirdi ve “Kadınlar ve çocuklar ilk!” Ün ünlü emrinin yerine getirilmesi konusunda hiçbir soru yoktu. Kimse kimseye itaat etmedi, fiziksel olarak daha güçlü olanlar üstündeydi. Buzla kaplı birçok tekne tamamen indirilemedi ve bir sıra indirilmiş teknenin yanına düşen kavislerden birinin düşmesini izledim ve tekne içindeki tüm insanları buzlu cehenneme attı. Astar, burnuyla suya batmaya devam etti, tank rayları çoktan su altındaydı ve teknelerin fırlatılması daha da zorlaştı.
Bir süre bu kabusu izlerken güneşlenme terasında durdum. Bazı aileler ve şahsi şahıslar silâh, buzlu suda ve karanlıkta çok daha acı verici bir ölüm olmak yerine kendilerini vurmayı tercih ettiler. Binlerce kişi de gemiye tutunmaya devam ederken dalmaya devam etti.
Çıkamayacağımı düşündüm. Suya atladım ve hızlı bir şekilde yana doğru yola çıkmaya başladım, böylece huniye sürüklenmeyecektim. İlk başta soğuk algınlığı hissetmiyordu ve kısa sürede kalabalık filika kapağını yakalayabiliyordum (bu amaç için cankurtaranların kenarları boyunca özel kurtarma hatları uzanıyordu - auth.). Keşfettiğim resim gerçekten berbattı. Can yeleği giymiş çocuklar ters döndü ve sadece çaresizce sarsıntılı bacakları suyun üstünde durdu. Ölüler zaten etrafta yüzüyorlardı. Hava ölen çığlıklarla doluydu ve yardım çağrısında bulundu. İki çocuk bana sarıldı, bağırdılar ve ebeveynleri için çağrıda bulundular. Onları tekneye kaldırmayı başardım, ama kurtarıldılar veya kurtarılmadılar, asla öğrenmedim.
Sonra zayıflığımı hissettim - hipotermi meydana geldi. Batan astardan yaklaşık 50 yarda kadar uzakta metal bir kurtarma salına bağlayabildim. Burun neredeyse tamamen daldı, kıç havaya yükseldi ve yüzlerce insan hala oradaydı, çılgınca çığlık atıyordu. Daldırma hızı arttı. Sonra aniden ölü bir sessizlik oldu. Wilhelm Gustloff su altında kayboldu, onlarla birlikte binlerce insanın hayatını aldı. Navigasyon tarihindeki en büyük felaket yaklaşık 50 dakika sürdü.
Yaklaşık 20 dakika boyunca, hayatımın en korkunç dakikaları arasında bir yerlere yüzdüm. Zaman zaman buzlu su ile kaplıydım. Etrafımdaki çığlıklar daha sessiz ve daha da nadiren büyüdü. Sonra bir mucize olduğunu düşündüğüm bir şey oldu. Bana yaklaşan bir gölge gördüm ve bağırdım, son gücümü topladım. Gemide fark edildim ve büyüdüm.
Beni torpido botu T-36'tan kurtar. Teknenin mürettebatı bize, tüm mevcut yöntemlerle kurtarıldı - sıcak çay, masaj. Ancak kurtarılanların çoğu gemide, hipotermi ve şoktan ölüyordu. Kurtarılanlar arasında hamile kadınlar vardı ve ekip üyelerinin kendilerini o gece ebe olarak denemeleri gerekiyordu. Üç çocuk doğdu. T-36, görevi ağır kruvazör Amiral Hipper'e eşlik eden Teğmen Herring tarafından komuta edilen bir filonun parçasıydı. Kruvazör ayrıca mültecileri taşıyan Doğu Prusya'dan da geldi. Birdenbire kayıkla araba değişti, aniden tekne değişti. Daha sonra öğrendiğim gibi, sancak tarafına geçen, biri diğerinden teknenin keskin bir manevradan kaçabileceğini gösteren iki torpil izini gördük. Dönüş o kadar dikti ki üst güvertedeki kurtarılan kısmın denize düştü ve battı. Fakat 550 adamı kurtarıldı. Denizaltının tekrarlanan saldırısının büyük tehlikesi nedeniyle, tekne kaza bölgesinden ayrıldı ve Ocak ayında 02.00'te 31 Sashstitz'e ulaştı. Kurtarılanlar, oraya demirlenen Prinz Olaf Danimarka yüzer hastanesinde aşırı yüklenmiş. Birçoğu sedyelerde kıyıya gönderildi. Biz denizciler kışlalara yerleştirildik. Teğmen Herring her zaman köprüdeydi ve en son kurtarılan teknenin yanını terk ettiğinde selam verdi. Daha sonra öğrendiğim gibi, gemiye 996 hakkında yalnızca 8000 kişi kaydedildi.
Denizcilerden kaçtık, bir kez daha ölümden kaçtık. Alman Donanması denizcileri olarak hepimiz yoldaşdık, vatanımızı sevdik ve onu koruyarak doğru şeyi yaptığımıza inandık. Kendimizi kahraman olarak görmedik ve ölümümüz kahramanca, biz sadece görevimizi yaptık. ”
On gün sonra, Marinesko'nun botu başka bir gemiye battı, geminin gemisi General von Steuben, 3500 insanlar öldü ...
Neden Marinesko Kahraman vermedi, ama neredeyse ilk filodan atılan fırsatta? Ondan daha fazla, Sovyet denizaltılarından hiçbiri almadı. Sarhoşluk yüzünden mi? Yoksa bu sadece bir bahane miydi ve nedenler farklıydı?
Belki de burada sıradan bir politika vardı. Sayalım - bir kaç voleybolu, bir kampanyada, Marinesko en muhafazakar tahminlere göre, 10 bin kişiden fazla, sonraki dünyaya gönderildi! “Gustlova” nın ölümü, insanlık tarihinin en büyük deniz felaketiydi, “Titanik”, Marinesko'nun muzaffer voleybolularıyla kıyaslandığında, sarhoş tatilcilerin gölet üzerinde döndüğü bir tekneye benziyor. Daha dik Marinesko, belki de yalnızca Japonya'yı atomize eden bombalayan B-29 ekipleriydi. Ancak genel olarak, rakamlar karşılaştırılabilir. Burada ve orada - on binlerce. Ancak, ancak Marinesko, atom bombası olmadan, o sırada tüm gezegende sadece iki tane yaptı. Marinesko ve bir düzine torpil yeterliydi.
Gustlov'un yıkılmasının utanç verici olması muhtemeldir, çünkü işgal altındaki Almanya için ekmek yığınları hazırlıyorlardı, Almanlar'ı kazanmak istediler ve daha sonra bu kadar çok sayıda insanın ve kısmen sivillerin, küçük bir denizaltının torpidolarından ölümü istiyorlardı.
Sonunda - Marinesko hakkında. Annesi Ukraynalıydı ve babası, gençliğinde Kraliyet Romanya Donanması'nın bir savaş gemisine itfaiyeci olarak hizmet etti. Yetkililerle biraz kavga ettikten sonra babam Rusya'ya kaçtı ve Odessa'ya yerleşti. Büyüyen Alexander Marinesko okuldan genç bir adam olarak mezun oldu, sonra otuzlu yıllardan ve Odessa Denizcilik Okulu'ndan mezun oldu. Karadeniz'deki gemilerde yola çıkıldı. Uzun mesafeli bir seyirci olarak Marinesko donanmaya hazırlandı ve okuduktan sonra bir denizaltı istedi.
Her zaman sakin, kendinden emin, hedeflerine ulaşma becerisinde çok ısrarcıydı. Geminin emrinde, sesini asla yükseltmedi, astlarına bağırmadı. Bütün bunlar onun için sarsılmaz bir otorite yarattı, denizcilerin sevgisini ve saygısını hak etti.
Bütün bunların aksine, Marinesko'nun sarhoşluk ve kötü disiplin nedeniyle filodan atıldığını sözlerine ekledik. Marinesko iş deposunu aldı. Sonunda sarhoş oldular ve kendisine emanet edilmiş devlet mallarını içmeye başladılar. 1949'te yılın 3'i için yakalandı ve mahkum edildi.
Görebileceğiniz gibi, Alexander Marinesko oldukça tartışmalı bir şahsiyettir. Ve başarı farklı bir şekilde yorumlanabilir ... Tüm çelişkilere rağmen, ödül yine de bir denizaltı buldu: 1990'ta, Sovyetler Birliği Kahramanının altın yıldızına övgüyle layık görüldü.
http://renascentia.narod.ru/
Fines Marinesko ve trajedi "Gustloff"
Alexander Marinesko, etrafındaki tartışmaların henüz yumuşamadığı, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın en tartışmalı isimlerinden biridir. Birçok efsane ve efsane tarafından hayran tutulan bir adam. Haksız yere unutuldu ve sonra unutulmadan geri döndü.
Bugün Rusya'da, ulusal bir kahraman olarak algılanan onunla gurur duyuyorlar. Geçen yıl Marinesko'ya bir anıt Kaliningrad'da göründü, adı St. Petersburg'un Altın Kitabına girdi. İstismarları üzerine çok az sayıda kitap yayınlandı, aralarında Vladimir Borisov'un yayınladığı Submariner Number 1 de var. Almanya'da ise hala "Wilhelm Gustlof" gemisinin ölümünü affedemiyor. Bu meşhur askeri bölüme "yüzyılın saldırısı" diyoruz; Almanlar ise belki de "Titanik" in ölümünden daha korkunç bir deniz felaketi olduğunu düşünüyor.
Almanya'daki Marinesko adının herkes tarafından bilindiğini ve "Gustloff" temasının bugün, yıllar sonra basını ve kamuoyunu canlandırdığını söylemek abartma olmaz. Özellikle son zamanlarda, Almanya'da ortaya çıktıktan sonra ve neredeyse anında en çok satan roman Yengeç Yörüngesi oldu. Tanınmış bir Alman yazar ve Nobel Ödülü sahibi Günther Grass'ın yazarı, Doğu Almanların batıya kaçması için bilinmeyen sayfalar açar ve Gustloff felaketi olayların merkezindedir. Birçok Alman için, kitap gerçek bir vahiy haline geldi ...
“Gustloff” un ölümünün “her iki tarafın da uzun süre saklandığı gerçeği” korunaklı trajedi ”olarak adlandırılmayan bir şey değil: her zaman geminin, Alman tıbbı filosunun rengi olduğunu ve binlerce ölü mülteciden bahsetmediğini ve tövbe duygusuyla büyüyen savaş sonrası Almanların olduğunu söylemiştik. Nazilerin suçları, bu hikaye hakkında sessiz kalıyor, çünkü revanşizm suçlamalarından korkuyorlardı. Gustlof'taki ölüler hakkında konuşmaya çalışanlar, Doğu Prusya'dan kaçan Almanların korkuları hakkında, hemen “çok haklı” olarak algılandılar. Sadece Berlin Duvarı'nın yıkılışı ve birleşik bir Avrupa’ya girmesiyle, doğuya daha sakince bakıp uzun zamandır hatırlamak alışkın olmayan pek çok şey hakkında konuşmak mümkün oldu ...
Fiyat "yüzyılın saldırısı"
İstesek de istemesek de, şu soruyu hala anlamadık: Marinesko ne boğdu - Hitlerite seçkinlerinin veya mülteci gemisinin savaş gemisi? Baltık Denizi’nde Ocak 30 1945 gecesi ne oldu?
O günlerde, Sovyet ordusu hızlı bir şekilde Batı'ya, Koenigsberg ve Danzig yönünde ilerliyordu. Nazilerin vahşiliğinden çaresizlikten korkan yüzlerce Alman, mülteci oldu ve liman kenti Gdynia'ya taşındı - Almanlar ona Gotenhafen adını verdi. Ocak 21’te, büyük amiral Karl Doenitz bir emir verdi: “Mevcut olan tüm Alman gemileri Sovyetlerden kurtarılabilecek her şeyi kurtarmalı”. Memurlar, denizaltı öğrencileri ve askeri mallarını ve mültecileri ve özellikle de kadınları ve çocukları barındıracak gemilerinin herhangi bir serbest kutusunda yeniden dağıtım emrini aldı. Hannibal Operasyonu, navigasyon tarihindeki nüfusun en büyük tahliyesiydi: iki milyondan fazla insan batıya gönderildi.
Gotenhafen, birçok mültecinin son umuduydu - sadece büyük savaş gemileri değil, her biri binlerce mülteciye binebilecek büyük gemiler vardı. Bunlardan biri, Almanlar için batmaz gibi görünen “Wilhelm Gustlof” idi. 1937 yılında inşa edilmiş, sinemaya sahip muhteşem bir yolcu gemisi ve Üçüncü Reich'in gururu olarak hizmet veren bir yüzme havuzu, dünyaya Nazi Almanyası'nın başarılarını göstermek için tasarlandı. Hitler, şahsi kabini olan geminin inişine katıldı. Hitler’in Kültürel Eğlence Kültür Örgütü’ne göre, bir buçuk yıl boyunca Norveç ve İsveç’e tatilciler teslim etti ve II. Dünya Savaşı’nın başlamasıyla birlikte, 2 öğrenci eğitim bölümü ve tüplü dalışın deniz filosu oldu.
30 Ocak Yılın 1945'i Gustlof son uçuşunda Gotenhafen'den çıktı. Gemide kaç mülteci ve ordunun bulunduğu hakkında, Alman kaynaklarından gelen veriler farklı. Mültecilere gelince, 1990'ten önce, bu trajedinin kurtulanlarının çoğu GDR'de yaşadığı için bu rakam neredeyse sabitti - ve bu konu tartışılmayacaktı. Şimdi tanıklık vermeye başladılar ve mülteci sayısı on bine yükseldi. Ordu ile ilgili olarak, rakam neredeyse değişmedi - bin buçuk kişi içinde. Sayma, biri savaştan sonra Gustloff'un ölümcülüğünü yapan Heinz Schön olan “yolcu asistanları” tarafından yapıldı ve bu konuda Gustloff Felaketi ve SOS - Wilhelm Gustlof gibi birçok belgesel kitap yazdı.
Alexander Marinesko komutasındaki denizaltı "C-13" üç torpido ile gemisi vurdu. Hayatta kalan yolcular "Gustlofa" nın son dakikalarının anılarını bıraktılar. İnsanlar kurtarma sallarından kaçmaya çalıştı, ancak çoğu buzlu suda sadece birkaç dakika tuttu. Yolcularının kurtarılmasına dokuz gemi katıldı. Korkunç resimler hafızaya sonsuza dek çarpıyor: Çocukların kafaları bacaklardan daha ağır ve bu yüzden sadece bacakları yüzeyde görülebiliyor. Bir sürü çocuk ayağı ...
Peki bu felaketten kaç kişi hayatta kaldı? Shen’e göre, 1239 halkının yarısı hayatta kaldı, bunların yarısı, 528 insan - Alman denizaltı personeli, 123 yardımcı kadın donanma adamı, 86 yaralı, 83 mürettebat üyesi ve sadece 419 mülteci. Bu rakamlar Almanya'da iyi bilinmektedir ve bugün onları burada saklamanın bir anlamı yoktur. Böylece, denizaltıların% 50'i hayatta kaldı ve mültecilerin yalnızca% 5'i kaldı. Temel olarak, kadın ve çocukların öldüğünü kabul etmeliyiz - savaştan önce tamamen silahsız olduklarını. Bu, “yüzyılın saldırısının” bedeliydi ve bu nedenle bugün Almanya’da birçok Alman Marinesko’nun eylemlerini bir savaş suçu olarak görüyor.
Mülteciler acımasız bir askeri makinenin rehineleri haline geldi
Ancak, sonuçlara acele etmeyeceğiz. Buradaki soru çok daha derin - savaşın trajedisi hakkında. En adil savaş bile insanlık dışıdır, çünkü siviller ondan acı çeken ilk kişilerdir. İnanılmaz savaş yasalarına göre, Marinesko bir savaş gemisi battı ve gemiyi mültecilerle batırması onun suçu değildi. Bu trajedide büyük bir hata, askeri çıkarlar tarafından yönlendirilen ve siviller hakkında düşünmeyen Alman emrinde yatıyor.
Gerçek şu ki, "Gustlof" Gotenhafen'i uygun bir eskort olmadan ve planlanandan daha erken, eskort gemileri beklemeden terk etti çünkü Alman denizaltılarını zaten çevrelenmiş Doğu Prusya'dan acilen transfer etmek gerekiyordu. Almanlar bu bölgenin özellikle gemiler için tehlikeli olduğunu biliyorlardı. Bir Alman mayın mayıs maymunu ekibinin hareketine yönelik bir mesaj alındıktan sonra Gustlof'taki kaderî ışıklar ölümcül bir rol oynadı - Marinesko'nun astarı keşfettiği bu ışıklar boyuncaydı. Ve son olarak, son yolculuğunda, gemi hastane gemisi olarak değil, askeri bir araç olarak gri boyalı ve uçaksavar silahlarıyla donatıldı.
Şimdiye kadar Schen'in rakamları neredeyse bilinmemektedir ve Gustlof'un Alman denizaltı filosunun rengini kaybettiği ve 3700'ten 70 denizaltılarına kadar tamamlanabilecek 80 denizcilerinin kullandığı veriler kullanılmaya devam etmektedir. Şubat 2 1945 adlı İsveç gazetesi Aftonbladet gazetesinin mesajından alınan bu rakam ülkemizde tartışılmaz olarak kabul edildi ve sorgulanmadı. Şimdiye dek, alışılmadık derecede tehlikeli olan efsaneler, daha sonra savaşın bilinmeyen sayfalarını - Marinesko'nun başarısı ve Brest Kalesi'nin savunmasını ortaya çıkaran yazar Sergey Sergeyevich Smirnov'un elinden 1960'lerde yarattı. Fakat hayır, Marinesko asla "Hitler'in kişisel düşmanı" olmadı ve Almanya'da "Gustloff" un ölümü üzerine üç günlük yas ilan edilmedi. Bu, binlerce insanın deniz yoluyla tahliyeyi beklemesinin basit bir nedenden ötürü yapılmamıştı ve felaket haberi paniğe yol açacaktı. Yas, 1936'ta öldürülen İsviçre'deki Ulusal Sosyalist Parti'nin lideri Wilhelm Gustloff tarafından ilan edildi ve katili öğrencisi David Frankfurter, Hitler'in kişisel düşmanı seçildi.
Neden hala trajedinin gerçek ölçeğini belirlemeye cesaret edemiyoruz? Kabul etmek üzücü, ancak Marinesko'nun başarısının kaybolacağından korkuyoruz. Ancak bugün bile birçok Alman anlıyor: Alman tarafı Marinesco'yu kışkırttı. A. Marinesko Denizaltı Kuvvetleri Müzesi Rusya'nın müdür yardımcısı Yury Lebedev, “Baltık’ta deniz savaşında tahakküm girişiminin Sovyet denizcileri tarafından sıkıca engellenmesi parlak bir askeri harekattı” dedi. Savaşın sonu, Sovyet donanmasının stratejik bir başarısıydı ve Almanya için en büyük deniz felaketiydi. Marinesko’nun eseri, yayılan bir rüya gemisi olan Nazizmin görünüşte imkansız sembolüdür. Üçüncü Reich ". Ve gemideki siviller, Alman askeri makinesinin rehineleri haline geldi. Bu nedenle," Gustloff "un ölüm trajedisi, Marinesko'nun değil, Nazi Almanyasının suçlamasıdır."
Batık "Gustlof" un yalnızca Alman denizaltıları değil, aynı zamanda mülteciler olduğunu kabul ederek, bizim için olumsuz olsa da, tarihi gerçeğin tanınması için bir adım daha atacağız. Ancak bu durumdan kurtulmak gerekiyor, çünkü Almanya'da "Gustlof" talihsizlik sembolü ve Rusya'da askeri zaferlerimizin bir simgesi. Gustlof ve Marinesko konusu, Rusya ile Almanya arasındaki ilişkilerin bugününü ve geleceğini etkileyen çok karmaşık ve hassastır. Kısa süre önce, A.I. Marinesko adını taşıyan Rusya Sualtı Kuvvetleri Müzesi'ni ziyaret eden Almanya Başkonsolosu Ulrich Schening'in, şerefli konuklar kitabına böyle bir giriş bıraktığı bir şey değildi: “II. Dünya Savaşı'nın trajik olaylarından sonraki 60 yıllarında, II. Bu, Alman havayolu şirketinin "Wilhelm Gustlof" un Ocak 1945'taki ölümünü çağrısında bulunuyor.
Bugün, bu kadar zor bir konuda bile, uzlaşmaya - tarihsel otantiklik aracılığıyla gitme şansımız var. Gerçekten de, tarihte siyah ve beyaz renkler yoktur. Ve Marinesko'nun benzersizliği, kişiliğinin kayıtsız kimseyi bırakmamasıdır. Efsanevi kişiliği ölümsüzlük için hazırlanmış olabilir. Bir insan efsanesi haline geldi ve onu koruyacak ...