TURNİKE
a. (fr. tournıquet, tourner, dönmek'ten). Düşey bir eksen üzerine yerleştirilmiş, hareketli ve çapraz iki koldan oluşan ve yalnız yayaların ya da bir kerede yalnız bir kişinin girmesi istenen yerlere koyulan düzenek.
Ask. Bir ucu çevresinde dönebilecek biçimde iki ucu da demirden yapılmış kirişe verilen ad. (Kazıklardan yapılmış bir duvar üzerindeki boşlukları kapatmak amacıyla kullanılır. Günümüzde, kol ya da bacağından yaralanan personelin kanamasını durdurmak için yaranın üst bölümünden boğulmasıyla alınan önleme de turnike" denir.)
Cerr. Acil durumlarda bir kol ya da bacağın ana atardamarını sıkıştırmak ve kanamaları durdurmak için kullanılan alet.
Tic. Bazı eşyanın teşhirinde kullanılan çokyüzlü döner tertibat.
Kaynak: Büyük Larousse