Beşi yürümeye devam etti. Gittikçe, bu salonun bir uzay-gemisine ait olduğuna inanmakta zorlanıyorlardı. Her bir taraf, salgılarla doluydu, duvarlarda kocaman delikler bile vardı. Bu delikler, 3 no’lu odadan 3 no’lu depoya giden yolu bir labirent haline getirmişti.
Zheng yürürken aniden dedi. ”Ben tamamen kayboldum. Ben o son dönüşten sonra tamamıyla yön duygumu kaybettim.”
Jie güldü “Burada nereye gittiğinin önemi yok. Bu iğrenç şeyler her yerde. Burada kaybolmamak istiyorsan, o … “
“Ben yapabilirim” dedi Xuan. “Bunu bana bırakın. Bu yönde düz bir şekilde ilerlersek 2 no’lu depoya ulaşacağız. Ama ben oraya doğru elimizi sallaya sallaya gitmenin, uygun olup olmadığını düşünüyorum … “
Zheng onun lafını yarıda kesti, “Uygun! Biz burada beş kişiyiz ve elimizdeki tek şey bu. Birini yem ya da başka bir şeye zorlamak adına, çoğunluğun seninle aynı görüşte olması için onları kandırmaya çalışma sakın. Çoğunluğun, azınlığa yasal olarak zorbalık yapmasına ne diyorlar biliyorsun, değil mi? Faşizm! Kahretsin, eğer sen kendin yem olmak istersen,bunu anında kabul edebilirim, ama diğer insanların hayatlarını, kullanıldıktan sonra atılan şeyler olarak kullanmana izin vermem.”
Xuan sakin bir şekilde cevapladı. “Ben yem olabilirim, ama sen Kraliçe görünür görünmez onu öldürebileceğinin garantisini bana verebilir misin? Eğer sen kimsenin öncü birlik/gözlemci olmasını istemiyorsan, başka bir planla karşıma gel.”
Bu ikisi arasındaki gerginlik arttıkça Lan bir gülümsemeyle hemen araya girdi. “Çok ciddi olmayın. Aslında ben birini öncü birlik/gözlemci olarak kullanmanın etkili olacağını düşünmüyorum. Yaratıklar bildiğiniz gibi akıllı ve gizli saldırılarda yetenekliler. Birlikte yürüyen iki kişi varsa, onlara en yakın olana saldıracaklardır. Fakat dört kişi ateşli silahlarla arkalarındayken, önde yürüyen bir kişiyi gördüklerinde salak gibi dışarı çıkmazlar. O yüzden bence onlar önce muhtemelen arkadaki dörk kişiye doğru gizlece saldırılarda bulunmaya çalışacaklardır. Bu çıkarım hakkında ne düşünüyorsunuz? “
Xuan parmağını ısırdı ve dedi. “Senin çıkarımın doğru .. korku ve gerginlik yüzünden benim zihnim düzensizleşmeye mi başladı? Öyleyse … artık fikir öne sürmeyeceğim. Ben yolda yürürken kaybolmamak için klavuzluk yapmaya devam edeceğim.”
Zheng, Xuan’ın sırtına baktı, ardından Zero’ya döndü. “Zero, daha önce birkaç kez Yaratıklarla karşılaştığımda bir tehlike hissettim. Senin ve Kampa’nın da bu tehlikeyi hissetme yeteneğine sahip olduğunuzu hatırlıyorum. Tehlikeyi kim daha önce algılarsa, o yöne doğru ateş açsın, tamam mı? “
“Ben şu anda tehlike içinde olduğumuzu hissediyorum … sanki bir şeyler bize bakıyor gibi ve o şey bizleri, yemek olarak görüyor. Bu his dehşet verici/korkunç. Xuan’ın neden bu kadar endişelendiğini biliyor musun? Muhtemelen o da aynı şeyi hissediyor. Dürüst olmak gerekirse, ben şuan o kadar çok tedirgin hissediyorum ki, her yöne doğru ateş etmek istiyorum.”
Zheng yine Xuan’a doğru baktı. Bu adam hala duygusuz ve sakin görünüyordu, ancak Zheng dikkatlice onun gözlerine baktığında, onun gibi zeki bir kişide görünmeyecek çalkantı/tedirginlik ve korku duygularını görebiliyordu.
Beşi salonun sonuna gelmişti. Onların önünde geniş bir açık alan vardı. Zemin, yine Yaratık’ın salgılarıyla kaplıydı. Bunun dışında birkaç düzine büyük kutu vardı. Burası 2 no’lu depo gibi görünüyordu.
Zheng hala Zero’nun sözlerini düşünüyordu. Birden kalbi sıkıştı ve başını kaldırdı. Tavana asılı duran dört bilinci-kapalı insan vardı. İki orta yaşlı erkek ve o genç erkek ile kadın. Onların bütün vücudu kafaları dışında beyaz salgılarla kaplıydı.
Xuan, Zheng’i takiben oraya baktı ve hemen ardından dedi. “Zero! Ateş ederek indir onları! Onları öldürsen de önemli değil!”
Sonra hemen Zheng’e döndü. “Görevimiz neydi? Tüm Yaratıklar’ı öldürün! Onların içinde kesinlikle Yaratık kalıntıları var, bu yüzden Kraliçe görünmeden onları öldürmeliyiz! Yoksa Kraliçeyi öldürmeyi başarabilsek bile, onun kanı uzay gemisinin aşınmasına neden olacaktır. Bu yüzden Kraliçeyi öldürür öldürmez hemen bu yerden çıkmamız gerekiyor. Ama ya onların içinde bulunan Yaratıklar birden yumurtadan çıkarsa? O zaman biz hala o dört küçük Yaratık’ı kovalamamız gerekecek. “
Zero silahını kaldırıp onlara ateş ederken, Zheng sadece izledi. O sessiz bir şekilde başıyla onayladı. “Haklısın. Söyleyecek bir şeyim yok … Biz, hepimiz bir mücadele içindeyiz. Beni çok inatçı/dik kafalı olarak görme. Ben sadece yoldaşlarım için merhamet duygusuna sahibim.”
Xuan gülümsedi, o dört kişiye bakmak için başını kaldırdı. Zero iki kişiyi çoktan öldürmüştü, diğer ikisi de vurulmak üzereydi. Sonra aniden bir şey hatırladı ve yüzü değişti. “Bekle. Bekle. Zero, millet, acele edin ve buradan uzaklaşın! Bu bir tuzak!”
Xuan cümlesini bitirir bitirmez, herkes ayaklarının battığını hissetti. Bütün kat sanki çöküyordu.
Xuan hemen bağırdı “Yerinizde kalın ve beni dinleyin! 1 no’lu depo, 2 no’lu deponun hemen altında. Bu dört kişi muhtemelen Kraliçe tarafından bize kurulan bir tuzak.O bizim hareket etmeden bu yerde kalmamızı istiyor! Zero, acele et ve öldür onları. Kraliçe bizim aşağımızda olmalı. Zemin zaten aşınmış durumda. Herkes…”
Zero diğer iki kişiyi vurmayı bitirdiğinde, zemin gıcırtılı bir ses çıkarmaya başladı. Onlar tepki dahi veremeden önce bütün kat çöktü.
Neyse ki, bu yoğun/kalın salgı katmanı onları kurtardı. On metre yüksekten düştükleri halde, salgı sayesinde onlar herhangi bir yaralama almadan kurtuldular. Özellikle Zero ve Zheng, ikisi hemen doğrulmayı başarmışlardı.
Zheng doğrulduğu sırada, hemen üst kısma doğru ateş etmeye başladı. O tehlikenin yaklaştığını hissediyordu ve kaynak hemen onun üstündeydi! Bu filmin başlangıcından bu yana tehlikeyi bir kaç kez daha algılamıştı, ama onlar şimdiki kadar güçlü değildi.
Beklediği gibi, büyük bir gölge tavandan atladı. Yüksek bir patlama ile beş kişinin önüne indi. Zheng dikkatli bir şekilde ona baktı, bu çok büyük bir Yaratık’tı!
Normal bir Yaratık’ın üç katından daha büyüktü, yedi ila sekiz metre uzunluğa sahipti, tabi kuyruğunu da hesaba katarsak Yaratık’ın yüksekliği yaklaşık yirmi metre oluyordu.
Bu canavar Ölüm kabusu gibiydi! Yaratık’ın kuyruğu Zheng’in karnını kırbaçlamadan önce kuyruğun gelişini bile kimse farkedememişti. Büyük bir acıyla, Zheng on metrenin üzerinde uçarak yere yapıştı.