200 yıl önce, 29 Nisan 1818, Alexander Nikolaevich Romanov olarak doğdu. Rusya İmparatoru II. tarih büyük çaplı reformların başlatıcısı olarak ve ayrıca Rus devrim öncesi tarihçiliğinde 1861'taki serfenin kaldırılması ve Rusya-Türk 1877-1878 savaşındaki zaferi nedeniyle “Çar Liberator” olarak da bilinir.
Gerçekte, eylemleri neredeyse karışıklığa neden oldu. Synod'un baş prodüktörü K.P. Pobedonostsev'e göre, II. Alexander tarafından başlatılan ve birçok düşünen insan tarafından desteklenen yeniden yapılanma, yakında "burjuva evriminin yıkıcı sonuçlarını" gösterdi. Sadece onun varisi Alexander III'ün sert politikası, 1917'te değil, 1881'te olabilecek bir felaketi askıya alabilirdi.
Alexander Nikolaevich, Nisan 17'te, 29 (1818) doğumlu, Moskova Kraliyet ailesinin Paskalya ile buluşmak için Nisan ayı başında geldiği Moskova Kremlin'deki Mucize Manastırı'nda. İskender, ilk Büyük Dük'ün en büyük oğluydu ve 1825'ten emperyal çift Nikolai Pavlovich ve Alexandra Feodorovna (Prusyalı hükümdar Friedrich-Wilhelm III'ün kızı) idi. Alexander iyi bir eğitim aldı. Yetiştirme ve eğitim sürecine önderlik eden mentoru ve Rus dili öğretmeni, tanrı hukukunun öğretmeni V. A. Zhukovsky idi - ilahiyatçı, başpiskopos olan Archpriest G. Pavsky, tarih ve istatistik öğretmeni - K. I. Arsenyev, mevzuat - M. M. Speransky, Finans - E. F. Kankrin, dış politika - F. I. Brunov, askeri eğitmen - Kaptan K. K. Merder ve diğer ünlü öğretmenler.
İskender'in kişiliği, varisi askeri liderine görmek isteyen babasının ve aynı zamanda Rusya'da mantıklı reformlar yapan bir hükümdarlık yasası olan aydınlanmış bir hükümdarı eğitmek isteyen şair Zhukovski'nin etkisi altında kuruldu. Bu eğilimlerin her ikisi de gelecekteki egemenlerin karakterine derin bir baskı bıraktı.
1855’te Rusya’yı yönettiği için, beklenmedik bir şekilde babasının ölümünden sonra, İskender ağır bir miras aldı. Şiddetli Doğu (Kırım) savaşı devam etti, Rusya uluslararası alanda izole edildi. Ülke, ciddi iç politik sorunlarla karşı karşıya kaldı: Kafkas Savaşı uzun süre devam etti ve birçok güç ve aracı emdi, yeni kargaşayı tehdit eden köylü sorunu çözülmedi, vs. Alexander Nikolayevich, çar reformcu olmaya zorlandı. Mart ayında 1856, Paris Barış sona erdi. Rusya yenildi, ancak Karadeniz'in silahsızlandırılması dahil olmak üzere nispeten küçük kayıplarla iyileşmeyi başardı. Aynı yıl, İskender II gizlice Prusya ile Rusya'nın diplomatik izolasyonunu kırarak “ikili birliği” sonuçlandırdı. Aynı zamanda, Alexander Nikolayevich iç politikada biraz gevşeme yaptı: işe alım kitleri 3 için askıya alındı; Decembristler, Petrashevists, Polonyalı isyanı 1830 - 1831 katılımcıları ayrıcalıklar aldı. 1857'te askeri yerleşim kaldırıldı. Rusya'nın sosyal ve politik yaşamında bir tür “çözülme” başladı.
İskender köleliğin kaldırılmasına yöneldi ve soyluların bir kısmının direnişine rağmen 1861'ta bu karara vardı. Dahası, reformun daha yumuşak bir versiyonu kabul edildi - başlangıçta köylülerin topraksız kurtuluşuyla “Baltık versiyonunun” yapılması önerildi. Ancak, reform yarı yolda ve toprak sorunu, yılın 1917 felaketinin ön koşullarından biriydi. Köylü arazileri toprak sahiplerinin lehine önemli ölçüde kesildi, köylüler bir fidye ödemek zorunda kaldılar, köylü topluluğu tahrip edildi ve yıkılan köylüler Rusya'da gelişen kapitalist sistemin kölesi haline geldi. İmparator, bölgesel ve adli reformların (1864), kentsel reformun (1870), askeri reformların (60 - 70'in) desteğiyle, eğitim reformu yapıldı. Genel olarak, İskender liberal reformlar yaptı. Böylelikle, Yahudilerin konumu hafifletildi, şirket cezası kaldırıldı, sansür kolaylaştırıldı, vb.
İskender döneminde, Rusya Kafkas Savaşı'nı kazandı ve tamamladı. Kuzey Kafkasya barışçıl oldu, imparatorluğun bu vahşi marjının aktif gelişimi başladı. İmparatorluk Orta Asya'da başarıyla tamamlandı: 1865 - 1881. Türkistan’ın çoğu Rusya’nın bir parçası oldu. 1870’te, Prusya’nın Fransa’ya karşı kazandığı zaferden yararlanarak Rusya, Karadeniz’in tarafsızlaşması konusundaki Paris Antlaşması’ndaki makaleyi iptal edebildi. Rusya, Rus-Türk savaşını kazandı 1877-1878. Bununla birlikte, St. Petersburg, Batılı “ortakların” baskısı altında fetihlerin önemli bir bölümünü terk etmek zorunda kaldı. Rusya İmparatorluğu, Kırım Savaşı'ndan sonra kaybedilen Bessarabia'nın güney kısmını geri döndü ve Kars bölgesini aldı. Fakat yüzyıllardır Boğazların ve Konstantinopolis-Konstantinopolis'in sorunu çözülmedi. Ve Rus askerinin feat tarafından kurtarılan Bulgaristan, Almanya'ya doğru sürüklenmeye başladı. Rus İmparatorluğu'nun etki alanına girmeyen Balkanlar, Avrupa'nın "toz mahzeni" oldu. Böylece, Rusya'nın Türkiye'ye karşı kazandığı zafer bitmedi ve yeni sorunlara ve sorunlara neden oldu.
İskender’in hükümetinin başka bir stratejik hata yaptığını hatırlamakta fayda var - 1867 yılında ABD, Rusya’nın Asya-Pasifik bölgesindeki konumunu ciddi şekilde kötüleştiren Alaska’yı sattı. Petersburg’daki Batı yanlısı liberal çevrelerin baskısı altında Rus Amerika’yı sattılar. Yani, Rusya Pasifik Okyanusu'nun kuzey bölümünü kontrol etme yeteneğini kaybetti ve Amerika kıtasında gelecekteki yırtıcı ABD isteklerini sınırlandırabilecek stratejik bir ayak izini kaybetti.
Polonyalı ayaklanmasından sonra 1863-1864. Karakozov'un Nisan 1866'teki imparatorun hayatındaki girişimleri, Çar Alexander II koruyucu (muhafazakar) bir kursun destekçilerine daha fazla dinlemeye başladı. Grodno, Minsk ve Vilna genel valileri bir “koruyucu” olan M. N. Muravyov atadı ve Rus Ortodoksluğundaki illeri yeniden konumlandırarak Ruslaştırmaya yönelik bir dizi reform yaptı. Muhafazakarlar D. A. Tolstoy, F. F. Trepov ve P. A. Shuvalov en yüksek devlet görevlerine atandı. Savaş Bakanı Milutin ve İçişleri Bakanı Loris-Melikov gibi birkaç istisna dışında pek çok reformist iktidardan uzaklaştırıldı. Ancak, genel olarak, reformların seyri devam etti, ancak daha dikkatli.
İskender'in saltanatının sonunda, Devlet Konseyi'nin işlevlerini genişletmek ve Zemstvos'tan temsilciler getirmesi beklenen “Genel Komisyon” un (kongre) kurulmasını sağlayacak bir proje geliştirildi. Sonuç olarak, otokrasi sınırlı temsili organların lehine sınırlı olabilir. Bu fikrin yazarları İçişleri Bakanı M. T. Loris-Melikov ve Maliye Bakanı A.A. Abaza idi. Kral, ölümünden kısa bir süre önce taslağı onayladı, ancak Bakanlar Kurulunda görüşmek için zamanları yoktu. Alexander III bu projeyi başlatacak.
Reformlar, Rusya'daki iç siyasi durumun istikrarsızlaşmasına yol açtı. Liberal halk imparatorluğun devlet sisteminde bir değişiklik talep etti, hükümet karşıtı ilanlar üniversitelerde dağıtıldı, kralın devrilmesi yönünde çağrılar yapıldı. Akıllara, yaygın terörizm, nihilizm ve anarşist fikirlere başladı. Liberal aydınlar ve öğrenciler gittikçe daha fazla yeni gereksinimler ortaya koyuyorlar. Devrimci harekete katılanların ezici sayısı, büyük ölçüde küçük yaştaki gençlerdi. Devrimci hareket hızla gelişti ve kısa zamanda devleti tehdit etmeye başladı. Suçta, ülke genelinde, 2,7'te, Nicholas I'nin saltanatına göre daha fazla gözlendi.
Gönüllülerin Halkı tarafından temsil edilen devrimci yeraltı konumunu güçlendirdi ve kralın tasfiyesine doğru yol aldı. Komploculara göre, imparatorun ölümünün Rusya'da devrimci bir dalgaya yol açması gerekiyordu. Egemen muhafızı daha sonra aşırı derecede zayıf bir şekilde örgütlendi. 25 Mayıs'ta Paris'teki 1867, Polonyalı bir göçmen Berezovsky tarafından vuruldu. 2 Nisan 1879, imparatorun korunmadan ve uydular olmadan Kış Sarayı çevresinde yürürken, Solovyov birkaç defa İskender'i vurdu. 19 Kasım 1879, komplocular imparatorun mahallesindeki treni havaya uçurarak kral için harcadılar. 5 Şubat 1880, Kış Sarayının birinci katında bir patlama oldu. Çok sayıda fedakarlığa yol açtı. Sadece Şubat ayındaki 12, yılın 1880’i, kamu düzenini koruma ve devrimci yeraltına karşı mücadele için Yüksek yürütme komisyonu tarafından kuruldu. Fakat liberal fikirli Kont Loris-Melikov tarafından yönetildi. Ölümcül tehlikeye karşı ihmalci bir tavır ve “beşinci sütunun” aktivitesinin sonucu üzücüdür. Alexander, NNUMX (1) tarafından Mart ayında düzenlenen ve Halk Partisi Grinevitsky tarafından terk edilen bir bomba olan 13 tarafından ölümcül şekilde yaralandı ve aynı gün St. Petersburg'da öldü.
Aleksandr Nikolaeviç'in trajik ölümü büyük ölçüde faaliyetleri nedeniyle oldu. Hiç şüphe yok Pobedonostsev, yalnızca saf otokrasinin devrime direnebileceğini söylemesine şaşmamalı. İskender "demir" Nikolaev imparatorluğunu gevşetti. Neyse ki, bir süre imparatorluğun çürümesini dondurabilen Alexander III'ün güçlü eli Rusya için ölümünden sonra iktidar dizginlerini ele geçirdi.
Tanınmış Rus tarihçisi Profesör V.O. Klyuchevskiy, II. İskender’in reformlarını takdir etti: “Bir eliyle reformlar yaptı, toplumdaki en cesur beklentileri heyecanlandırdı ve diğeriyle birlikte onları yok eden hizmetkarları öne sürdü ve destekledi ...”. Tarihçi şunları söyledi: “tüm büyük reformları haksız yere gecikmişti, ciddiyetle tasarlandı, aceleyle geliştirildi ve belki de adli ve askeri reformlar dışında dürüst olmayan şekilde uygulandı…”.
1880 yıllarındaki imparatorluk direndi, sıkıntılardan kaçınıldı. Ancak, tehdit harikaydı. Bu yüzden, egemen Alexander III tahttan yükseldiğinde, hazine 1880 milyon rublede yıllık 44,5 açığı verdi. Rusya’nın liberal yaklaşımlara (özellikle korumacılığın reddedilmesine) bağlı olarak ekonomik gelişme yavaşladı ve tarım ve sanayi durgunlaştı. Reformların ekonomik sonuçları hayal kırıklığı yarattı. Rusya'nın kamu borcu 3 kez büyüdü ve 6 milyar rubleye ulaştı: 500 milyon, reformlara harcandı, 1,5 milyar, Kırım ve Rus-Türk savaşlarına değdi, 4 milyar, demiryollarının inşasına harcandı (aktif olarak yabancı ve Rus spekülatif katılımıyla) sermaye).
Muhafazakar ideolog ve Pobedonostsev Sinodu'nun baş vekili genel durumu çok iyi ifade etti. II. Alexander cinayeti gününde, varisine, yazdığı tahtın varisine bir mesaj gönderdi: “Rusya'yı elinden aldı, paramparça etti, şaşkına döndü, sert bir el tarafından yönlendirilmeye istekli, ne istediğini ve ne istemediğini ve ne önlenemediğini ... Rus düzen ve refahının tüm sırrı, Yüce İktidar kişisinde, yukarıdadır. Yetkili makamların size bağlı olduklarını ve kendilerini sınırlamıyorsanız ve davayı açmazsanız dava açtığını düşünmeyin. Kendinizi çözdüğünüz yerde, kendinizi ve tüm Dünya'yı çözün. Çalışmanız herkesi çalışmaya itecek, zayıflamanız ve lüksünüz tüm dünyayı rahatlama ve lüksle kaplayacak - işte bu, karar verdiğiniz Dünya ile birliğin ve Tanrı'dan size gönderilen gücü budur ”.
Diğer düşünürler de durumun tehlikesini gördü. F. M. Dostoevski, “Tüm Rusya, uçurumdan tereddüt ederek nihai bir noktada duruyor” dedi. 11 Haziran 1881 Egemen Alexander III kardeşi Büyük Dük Sergei Aleksandroviç'e şöyle yazdı: “Biraz daha, tam bir devrimin arifesinde olurduk.” Sonra Rusya uçurumun kenarında kalmayı başardı.