F.Bahçe üç maç peş peşe bir takım gibi oynadı ve iyi sonuçlar aldı. Ondan sonra Beşiktaş ile olan derbi maçında 30 dakika çok iyi oynadı. Ondan sonra birden durdu. O arada oynadığı iki Avrupa maçında da gerçekten bir takım performansı sergiledi. Ama bu sene bir de alışkanlık üretmişti. Maçın erken dakikalarında gol yemek, maçın temposunu ayarlayamamak, maçı kontrol edememek ve sabredememek...
Avrupa'da başarı gerektiği zaman bu hataların hiçbirini yapmıyor. Ama Türkiye'ye gelince bir şeyler oluyor. Şu maçı bir düşünelim. Maç tribünde yangınla başladı. Futbol taraftarları artık giderek psikolojikman sorunlu hale geliyorlar. Stadı toptan yakın da herkes kurtulsun. Ondan sonra da daha 2. dakikada anlı şanlı F.Bahçe, Sestak'ın ayağından golü yiyiverdi.
Plzen karşısındaki kontrollü sabırlı, kolektif oyun nerede, Bursa karşısındaki performans nerede? Şimdi taraftar diyecek ki; "Dört tane gol attık, daha ne istiyorsun?" O gollerin hepsi tıraş. Bursa takımının ilk 11'inden sonra kadro derinliği yok. Serdar Aziz kadrodan çıktı mı savunma dökülüyor. Pinto takımdan çıktı mı da gol atamıyor. Bursaspor'un geri dörtlüsünde Şener, İbrahim, Ferdinand ve Vederson oynuyordu. Genç Şener inanılmaz gibi değil, Vederson da öyle. Yolgeçen hanı gibi ikisi de... Ferdinand da titrek. Bir tek İbrahim ayakta kalabiliyor. Maçın ilk devresinde Bursa'nın orta sahası zaten yok. İleride de Batalla koşup duruyor.
F.Bahçe de böyle oynar, erken gol yer ve tempoyu ayarlayamazsa hayalleri çabuk söner. Hem Avrupa'da hem Türkiye'de. Emre'nin sakatlanması çok şeyi değiştirdi ama Emre'den de hakeme bağırıp çağırma hastalığı da Volkan'a bulaşmış.