Düşen Alev Tüccar Loncası'ndan çıktıktan sonra Yun Che'nin figürü hızlıca insan kalabalığının arasında gizlendi. Anka Ayçiçeği artık elinde olduğu için şu an rahatsız edilmeyeceği sessiz bir yer bulması gerekiyordu.
O anda Yun Che'nin ilerleyişi aniden durdu ve yıldırım hızıyla arkasına döndü. Keskin gözleri arkasını taradı ama bakışları farklı bir şey bulamadı, bir anlığına kalan o his bile hiçbir iz bırakmadan kaybolmuştu.
Yanılmış mıydı?
İmkânsız, iş bu konulara geldiğinde nasıl olur da yanılabilirdi?
Örneğin, daha önce ona doğru bakan özgün bir bakış hissetmişti. Düşen Alev Tüccar Loncası'ndan ayrılmadan önce de aynı hissi hissetmişti. Böyle bir his onun algılarından değil 'içgüdüsünden' geliyordu.
Ölümle yaşam arasına getirene kadar avlandıktan sonra kazanılmış bir içgüdüydü bu!
Eğer bu his algılarından gelseydi bu belki de onun yanlış anlaması olabilirdi. Ama bu tür bir 'içgüdüsünden' geldiği için yanlış olamazdı çünkü bu Yun Che'yi daha önce defalarca kurtarmış bir şeydi.
Ancak Yun Che'nin bu hissin kaynağını aramak için gösterdiği yıldırım hızındaki tepkileri herhangi bir sonuç vermemişti.
Eğer hatalı değilse bunun tek bir anlamı vardı... Karşı tarafın gizlenme yetenekleri korkutucu derecede yüksek bir seviyedeydi. Bu Yun Che'nin Kaynak Gökyüzü Kıtası'nda fark ettikten sonra hedefinin varlığını hissedemediği ilk seferdi.
Bu tam olarak kim... neden bana bakıyor? İlahi Anka Şehri'nde beni tanıyacak biri olmaması gerekiyor.
"Jasmine, beni takip eden birini hissettin mi?" Yun Che alçak sesle sordu.
"Jasmine?"
"Uyuyorum, rahatsız etme!"
“……”
Yun Che burnunu büzdü, bakışlarını çekti ve doğrudan ileriye doğru ilerledi.
Yun Che'nin altmış metre bile arkasında olan ve kalabalığın içinde zorlukla fark edilebilen bir figür yavaşça kafasını kaldırdı. Gözleri şaşkınlık ile parladı.
Bir saat sonra Yun Che geçen gece kaldığı hana geri döndü. Zaten dolmuş olan İlahi Anka Şehri'nde bir han bulmak son derece zordu ama birisi zengin olduğu sürece popülasyon iki kat fazla olsa bile yine de bir problem olmayacaktı. Yun Che'nin kaldığı konuk odası gelmeyen birinin verdiği orijinal ücretin otuz misli fiyatına alınmıştı.
"Sevgili konuğumuz, dönmüşsünüz, dinlenmek için odanıza mı dönmek mi yoksa bir şeyler yemek mi istersiniz?"
Yun Che hana döner dönmez yakışıklı görevli onu karşıladı. Böyle lüks bir handa kalabilen kişilerin hepsi tanrı seviyesindeki zengin figürlerdi bu yüzden de ona hizmet etmek için elinden gelen her şeyi yapıyordu.
"Daha sonra yemek yerim, hava kararmadan doğrudan odama gönderirsiniz." Yun Che yanıtladı.
"Emredersiniz, iyi istirahatler. Değerli konuğumuz eğer herhangi bir isteğiniz varsa söylemekten çekinmeyin." Görevli saygılı bir şekilde konuştu.
Yun Che odasına döndükten sonra doğrudan Gökyüzü Kaynak Evrensel Hapı'nı arıtmaya başlama planına göre davranmadı. Bunun yerine kapıyı kapadı ve yatağına uzanıp uyudu. Oldukça yorgun görünüyordu çünkü yatağa yattıktan kısa süre sonra sanki rüyalar alemine girmiş gibi gözüken horlama sesleri yavaş yavaş duyulmaya başlanmıştı.
Yun Che öğleden akşama kadar uyudu. Tam olarak o zaman sessiz ve kokusuz, çıplak gözle görülemeyen bir duman yavaşça odanın arka penceresinden yükseldi ve odadaki havaya karıştı. Yun Che hala uyuyor ve horluyordu. Nefes alışı da olanlara herhangi bir tepki vermiyordu.
Hafif duman onlarca nefes sonra durdu. Her şey sessizdi ve herhangi bir şey olmamış gibiydi.
Yedi buçuk dakika sonra Yun Che'nin kapısı çalındı.
"Değerli konuğumuz, istediğiniz yemek geldi."
Yun Che hala herhangi bir tepki vermeden uyuyordu.
"Değerli konuğumuz... Değerli konuğumuz? Orada mısınız?"
Görevli kapıyı hafifçe itti. Kapı sadece kapalıydı, kitli değildi, bu yüzden de tek bir itişle birlikte açıldı. Görevli bir anlığına tereddüt etti ardından dikkatli bir şekilde yemeği taşırken odaya girdi.
Görevlinin adımlarının sesi ağırdı ve elindeki tepsideki porselenlerde çarpışma sesleri oluşturuyordu ama yataktaki Yun Che cevap vermemeyi sürdürüyordu. Bu onun derin bir uykuda olduğunun kanıtıydı. Görevli tepsiyi masaya koydu ve gözleri ile Yun Che'ye bir süre baktıktan sonra yavaşça ona doğru yürüdü. Sadece o anda adımları... aslında sessizdi ve daha önceki dikkatli bakışları da su sakinliğindeki bakışlara dönüşmüştü.
Yun Che'nin nefes alışı sabitti ve derin bir uykudaydı. Bedenindeki organlar en ufak bir hareket belirtisi göstermiyordu. Bunları onayladıktan sonra görevlinin dikkatli ifadesi hafifçe yumuşadı. Yun Che'nin yatağının yanına geldi ve onun boyutsal yüzüğünü kavramak için elini uzattı.
(Ç.N: Vay puşt hırsız.)
Parmakları Yun Che'ye değeceği sırada Yun Che'nin eli aniden yıldırım hızıyla hareket etti ve görevlinin bileğini kavradı. Aynı zamanda öğleden beri kapalı olan gözleri aniden açıldı.
Yun Che'nin kavrayışının nasıl büyük bir gücü vardı? Bu şekilde bir Taht kavransa bile temelde kolayca kurtulmayı düşünmemesi gerekliydi. Ama Yun Che onu sağlamca kavradığı sırada aniden avuçlarından bir şeyin kaydığını hissetti ve sanki bir kolu değil bir balığı kavramış gibiydi! Biraz önce sıkıca kavradığı kol avuçlarından çıktı. Hemen ardından hanın görevlisi kıyaslanamayacak bir çeviklik ile atlayarak bambu pencereden dışarı çıktı ve uçarak kaçtı.
Yun Che orijinalde takip etmek istiyordu ama adımını atar atmaz durdu ve afallamış bir şekilde baktı... Çünkü bu kişinin hızı basitçe çok hızlıydı, o kadar hızlıydı ki bu hız anlaşılamaz bir boyuta ulaşmıştı. Kar Ankası Canavarı'ndan bile katlarca hızlıydı... Bu Kaynak Gökyüzü Kıtası'nda Yun Che'nin gördüğü en hızlı kişiydi.
Aceleden telaşlı adım sesleri duyuldu ve daha önceki sesleri duyan han görevlisi kapıyı açtı. Panik içinde sordu. "Değerli konuğumuz, ne oldu?"
Önündeki görevli biraz önce kaçana tıpa tıp benziyordu. İfadesi ve sesinde herhangi bir değişiklik yoktu. Yun Che kafasını salladı. "Bir şey yok. Pencereyi onarmamda bana yardım edecek birini çağır. Zararı ödeyeceğim."
Han görevlisine ayrılmasını söyledikten sonra Yun Che pencere tarafında durdu, elindeki boyutsal yüzüğe baktı ve bir süre düşündü. Gökyüzü Zehir Sedefi'ni gizlemek için bir boyutsal yüzük taşıyordu yani aslında onun içinde bir şey yoktu. Görünüşe göre daha önce birinin onu takip ettiği hakkındaki hislerinde hatalı değildi. Ve bu kişinin takip, gizlenme, kamuflaj, görünüş ve ses değiştirme ve hatta uyku sisi yerleştirme yetenekleri en üst aleme ulaşmıştı. Onun kaçma yeteneği Yun Che'ye doğrudan bir darbe vermişti ve hızı da aşırı derecede çabuktu...
O nasıl bir insandı? Neden beni hedef aldı?
Birisinin ona baktığını ilk kez Düşen Alev Tüccar Loncası'nda iken hissetmişti. Bu da o kişinin de orada ve hatta o odadakilerden biri olduğu anlamına geliyordu...
Yun Che'nin kaşları battı... Ses ve görünüşü değiştirme, uyku sesi, kaçma yeteneği ve hızı... Bunların hepsi açıkça uzman bir hırsızın sahip olduğu yeteneklerdi! Ve böyle korkutucu bir hırsız tarafından hedef alınmak basit bir mesele değildi. Bu hırsızın tüm yol boyunca onu takip etmesi ve bu kadar çaba harcaması onun ilgisini çeken bir şeye sahip olduğunu kanıtlıyordu. O zaman... muhtemelen bir kez başarısız olduktan sonra vazgeçmeyecekti. Yeniden gelmeliydi.
Çok geçmeden pencere tamircisi geldi. Yun Che handan ayrıldı. Biraz düşündükten sonra Düşen Alev Tüccar Loncası'na doğru yöneldi. O kişi onu oradan beri takip ettiği için kendisinden hemen sonra oradan ayrılmış olmalıydı. Bu da kendisinden sonra ayrılan kişiyi öğrenirse bir şey fark edebileceği anlamına geliyordu.
Alacakaranlık çoktan çökmüştü ama yine de sokaklar önceki gibi parıltılıydı. Sadece Düşen Alev Tüccar Loncası'nın bölgesine geldikten sonra sokaklar tenhalaşmıştı. Yun Che kalabalık birkaç sokak seçerek yürüdü ve o anda genç bir kadın çığlık attı. "Kurtarın beni... Kurtarın beni..."
"Hehehehehe, bu büyük lordun ellerine düştün ama yine de kaçmayı düşünüyorsun! Hahahaha..."
Önündeki köşede genç bir kadın aceleyle koşuyordu. Genç kadın mavi renkli giyinmişti. Olgunlaşmış bir yüzü ve saf gözleri vardı, bir erkeği anında hayran edip hassaslık hissettirecek bir güzelliğe sahip olduğu düşünülebilirdi. Onun arkasında sağlam cüsseli bir orta yaşlı adam onu acelesiz bir şekilde takip ediyordu. Ağzından çıkan şehvetli kahkahalar sanki kedi fare oyunu oynuyormuş gibiydi.
Genç kadın Yun Che'ye doğru sanki çaresizliğin içindeki son umut kırıntısını bulmuş gibi baktı. Hayatı buna bağlıymış gibi koştu, Yun Che'nin arkasına saklandı ve yalvardı. "Bayım, lütfen merhametli olun ve beni kurtarın, bu kötü eşkıya, o... o beni kullanmaya çalışıyor... Bayın, lütfen kurtarın beni..."
Yun Che elini uzattı ve arkasındaki kadını sakladı ardından yaklaşan adama soğukça baktı. Haklı bir şekilde konuştu. "Hanımefendi korkmayın ben buradayken o, sizin kılınıza zarar vermeyi bile düşünmemeli... İç çekme! Her şeyin açık olduğu huzur dolu parlak ay ışığı altında sen bir kadına açıkça saldırmaya cüret ediyorsun, son derece cesursun ve bu basitçe affedilemez."
"Hahahaha!" Orta yaşlı adam içten bir şekilde güldü. "Daha sakalı bile büyümemiş bir gençsin ama yine de başka insanların 'güzelliği kurtaran prens' kavramını taklit etmeye cüret ediyorsun. Acele et ve bu bacağının görüşünden basıp git, aksi halde bu babacık önce seninle ilgilenecek."
"Ölümüne susamışsın!" Yun Che öfkelendi. Tek bir adım ile birlikte yumruğunu salladı. Sıktığı yumruğu orta yaşlı adamın göğsüne acımasızca çarparken kulak delici bir tiz ses duyuldu. Orta yaşlı adamın gözleri aniden genişlerken bir inilti çıkardı ve uzağa uçup oracıkta bayıldı.
"Ah..." Genç kadın aniden bir şaşkınlık haykırışı attı.
"Hmph!" Yun Che elini çekti ve küçümseyerek konuştu. "Bu kadarcık yeteneğe sahipsin ama yine de kötü bir şey yapmaya cüret ediyorsun, sen gerçekten kendi mezarını kazıyorsun." Arkasını döndü ve kaygıyla konuştu. "Hanımefendi, iyi misiniz?"
Genç kadın içten içe selamladı. Korku ve minnettarlık ile dolu sesiyle hıçkırarak ağlarken konuştu. "Bayım, beni kurtardığınız için teşekkürler... Büyük adınızı öğrenebilir miyim? Bu küçük kesinlikle sizin büyük lütfunuzu geri ödeyecek"
"Heh heh, bu çaba harcanmayacak bir şeydi endişelenmeyin." Yun Che gelişigüzel bir şekilde konuştu. Bakışları aşağıya doğru kaydı ve güzel bir kadın için takdir edici bir bakış ortaya çıkardı. "Adınızı öğrenebilir miyim?"
Genç kadın usulca konuştu: "Bu küçüğün adı Yan Xiaohua."
"Yan Xiaohua..." Yun Che gülümsedi. "Hanımefendi çok güzel ve kaynak yolunda gelişim göstermemiş. Sizin dışarıda yalnız olmanız çok tehlikeli, gelecekte biraz daha dikkatli olmanız en iyisi olacaktır."
Genç kadın iç çekerken acılı bir ifade ortaya çıkardı. "Bu küçük genelde odasında kalır ve nadiren dışarı çıkardı. Ama bugün, babam..."
Kadın hikayesinin ortasındayken sessizce dinleyen Yun Che aniden avucunu genç kadının göğsüne doğru çarptı. İkisinin arasındaki mesafe üç adım bile değildi ve Yun Che'nin avucu herhangi bir uyarı vermeden atılmıştı bu nedenle de hikâye anlatan karşı taraftaki genç kadının da bu vuruştan kaçınacak yeteneği olmaması gerekiyordu.
Bang!
Ancak böyle ani bir darbeyle bile Yun Che aslında havaya vurmuştu.
Kulak delici bir ses yankılandı ve çevredeki alan titredi. Önündeki genç kadın kayboldu, arkasında henüz solmayan bir ardıl görüntü bıraktı. Gerçek bedenine gelince, kısa süre içinde çoktan üç metre kadar uzağa gitmiş, ardından ise yıldırım kadar hızlı bir şekilde kaçmaya başlamıştı.
O daha önce Yun Che'nin ellerinden kaçmıştı nasıl olur da bir daha kaçmasına izin verebilirdi? Havaya vurduğunu hissettiği an çoktan harekete geçmişti...
"Ejderha Ruhu Etki Alanı!!"
(Ç.N: Hadi kaçsana len şimdi de düdük!)
Tanımlanamaz bir ejderha ruhu baskısı bir anda çevresindeki yüz elli metrelik alanı sararken çevrede göğü sallayan bir ejderha haykırışı duyuldu. Kaçan 'genç kadının' tüm bedeni sarsılırken dehşete düşmüş bir ifade ortaya çıkardı. Güçsüz bir şekilde havadan düştü... ve yere değeceği sırada Yun Che çoktan Anka Kırığı ile göğsüne saldırmıştı.
Poof!!
'Genç kadın' tarafından giyilen koruyucu elbise anında parçalandı, uzun bir kan oku tükürürken ağır bir şekilde yere indi. Yun Che'nin figürü sallandı, ardından onun yanına geldi. Onun kaynak damarlarının merkezine basarak kaynak enerjisini yönlendirmesine izin vermedi.
"Sen kimsin, beni neden hedef alıyorsun?" Yun Che soğukça sordu, ancak kalbindeki dalgalanma hafiflemedi. Böyle bir durumun altında Yun Che kendisinin bile böyle ani bir saldırıdan sıyrılamayacağına inanıyordu ama yine de bu kişinin elbisesinin köşesi dokunulmamıştı.
Cennete karşı çıkan Ejderha Ruhu Etki Alanı olmasaydı bu hayalet benzeri kişiyi yakalamasının imkansız olduğunu kabul etmeden edemedi.
"Heh heh..."
'Genç kadın' ağzını açtı ve çıkan ses açıkça bir erkeğe aitti. O dargın veya kızgın değildi bunun yerine sakin bir ifade ile gülüyordu. "Hayatım boyunca... asla yenilmedim... Yedi gün yedi gece boyunca beni kovalayan sekiz Derebeyi bile saçımın teline bile dokunamadı... Ancak bugün... gerçekte sana yenildim... Sadece Yeryüzü Kaynak Alemi'nde ki bir velede... Tek bir şey söylemeden edemiyorum... Bu gerçekten etkileyici..."
Yun Che içten içe irkildi... Yedi gün yedi gece herhangi bir hasar almadan sekiz Derebeyi'nin takibinden kaçmak... Tüm Kaynak Gökyüzü Kıtası'nda kaç kişi bunu başarabilirdi? Ve sekiz Derebeyi'nin onu öldürmek için tereddütsüz bir şekilde birleştirmek için... bu kişinin ayakları altındaki nasıl bir tür tanrı olmalıydı?
------------ÇEVİRMEN NOTU-------------
Bu bölümle bitirelim diğer bölümün sonu çok ortada bitiyor. Bölümleri kafama göre mi atsam yoksa belli günlerde mi atsam. Sizce hangisini yapmalıyım?
Yun Che'nin yakaladığı kim? Neden o kadar kişi öldürmek istiyor? Nasıl bir güce sahip? Yun Che ile arasında nasıl bir konuşma geçecek? Merak mı ediyorsunuz? O zaman... Bekleyin, okuyun ve öğrenin. :)