Beyin hasarının yerini, yaralanmayı takip eden hastalarda depresyon seviyelerine bağlayan yeni bir çalışma, iki farklı beyin ağı tanımladı; biri artan depresyon belirtileriyle, diğeri de depresyon belirtilerinin azalmasıyla ilişkili. University of Iowa Health Care ile araştırmacılar tarafından yürütülen büyük ölçekli çalışma, önceki bulguları genişletiyor ve bu beyin ağlarının depresyon tedavisinde nöromodülasyon terapileri için potansiyel hedefler olabileceğini öne sürüyor.
Transkraniyal manyetik stimülasyon veya derin beyin stimülasyonu gibi nöromodülasyon tedavileri, duygudurum bozuklukları için yeni farmakolojik olmayan tedaviler olarak ortaya çıkmaktadır. Bununla birlikte, en iyi terapötik etkiyi elde etmek için beynin hangi bölgelerinin hedef alınacağını anlamak hala sınırlıdır.
Dergide yayınlanan yeni bulgular Beyin, inme veya başka bir travmatik beyin hasarından dolayı lokalize beyin hasarı alanlarını edinmiş 526 hastadan alınan beyin görüntüleme taramalarını ve depresyon puanlarını kullandı. Hasta verilerinin ayrıntılı bir istatistiksel analizi, araştırmacıların beyin lezyonu konumlarını, beyin hasarını takip eden aylarda hastaların yaşadığı depresyon seviyeleri ile ilişkilendirmesine izin verdi.
“Lezyon sonrası daha yüksek depresyon seviyeleri ile ilişkili belirli beyin yapılarını tanımlayan gerçekten ilginç bazı sonuçlar bulduk ve şaşırtıcı bir şekilde, lezyon sonrası ortalamanın altında depresyon seviyeleri ile ilişkili bazı alanlar da bulduk.” UI psikiyatri yardımcı doçenti ve çalışmanın baş yazarı Nicholas Trapp, diyor.
Depresyonda risk ve dayanıklılık ağları
Araştırmacılar, bu yapıların nasıl birbirine bağlı olduğunu anlamak için sağlıklı deneklerin fonksiyonel beyin taramalarından elde edilen verileri kullanarak, risk ve dayanıklılık bölgelerinin beyin içinde rastgele dağılmadığını keşfettiler. Bunun yerine, artan depresyonla en güçlü şekilde ilişkili bölgeler, görevin yeniden yönlendirilmesi, dikkat ve duygu işleme ile ilgili olan sözde belirginlik ağının düğümleriyle çakıştı.
Buna karşılık, daha az depresyonla ilişkilendirilen en yüksek dayanıklılık bölgeleri, varsayılan mod ağı olarak bilinen ve iç gözlem veya kendine referanslı düşünme ile ilgili olduğu düşünülen bir ağın parçasıydı.
Aynı zamanda Iowa Nörobilim Enstitüsü üyesi olan Trapp, “Önceki çalışmalar, bu ağın düğümlerinin, geviş getirmeye eğilimli depresyonlu kişilerde hiperaktif olabileceğini öne sürdü” diyor. “Bu ağdaki lezyonların, bu devreyi, insanları daha az depresyon bildirmeye yönlendirecek şekilde değiştirmesi mümkündür.”
Beyin lezyonları her iki ağın içine de girmeyen hastalar, beyin yaralanmalarını takiben ortalama bir depresyon puanına sahipti ve çalışmada bir karşılaştırma grubu sağladı.
Sayılardaki güç
Trapp ve meslektaşları tarafından kullanılan ilk lezyon haritalama yaklaşımı, bir davranış, duygu veya bilişsel yetenek için bir beyin bölgesinin gerekli olup olmadığını anlamak için güçlü bir araçtır. Belirli bir alana verilen hasar, yeteneğin kaybolmasına neden oluyorsa, alan büyük olasılıkla yetenek için gereklidir. Bununla birlikte, bölgeler beyin içindeki bir ağ üzerinden yayıldığında bir etkinin belirlenmesi, daha önceki daha küçük çalışmaları engellemiş olabilecek birçok hastadan veri gerektirir.
Trapp ve ekibi, çalışmalarını iki büyük hasta kaydı sayesinde yürütebildiler: UI tabanlı Iowa Nörolojik Hasta Kayıt Defteri ve Northwestern Üniversitesi’ndeki araştırmacılara bağlı Vietnam kafa travması çalışması.
Trapp, “Bu beyin bölgelerini tanımlayabilmek, gerçekten çalışılacak büyük bir örneğe sahip olmanın bir ürünüdür” diyor. “Bu hastaları işe almak ve gerekli verileri toplamak çok zor. Burada Iowa Üniversitesi’nde (Iowa Nörolojik Hasta Kayıt Defterini kurmak ve sürdürmek) onlarca yıllık çabalar, bu tür çalışmaları yapmak için bizi son derece iyi konumlandırıyor.”
Nöromodülasyon için potansiyel yeni hedeflern
Trapp, bulguların depresyonun nedenlerinin anlaşılmasını geliştireceğini ve potansiyel olarak daha iyi tedavilere yol açacağını umuyor.
“Bu, derin beyin stimülasyonuna veya TMS gibi non-invaziv stimülasyon biçimlerine bakan potansiyel çalışmaların kapılarını açabilir; burada, tanımladığımız belirli beyin alanlarını veya ağlarını, antidepresan etki elde etmeye çalışmak için modüle edebiliriz. veya potansiyel olarak diğer terapötik etkiler” diyor.
UI araştırma ekibi Trapp’e ek olarak, UI Nöroloji Departmanından Aaron Boes, Joel Bruss, Kenneth Manzel ve Dan Tranel ve Chicago’daki Northwestern Üniversitesi Feinberg Tıp Fakültesi’nden Shirley Ryan AbilityLab’den Jordan Grafman’ı içeriyordu.
Çalışma kısmen Ulusal Ruh Sağlığı Enstitüsü, Ulusal Nörolojik Bozukluklar ve İnme Enstitüsü ve Kiwanis Nörobilim Araştırma Vakfı tarafından finanse edildi.
Kaynak ve İleri Okuma: https://www.sciencedaily.com/releases/2022/10/221013145640.htm