Tarkan Kaya Kaya itibaren 13841 Rossi BI, İtalya
Bu kitabı gerçekten umursamayan tek kişi ben miyim? Şimdiye kadar büyük bir hayranı değilim ama sadece 300 sayfa içerideyim. Şiddet benim için biraz fazla. Ayrıca Salander'ın karakterini sinir bozucu buluyorum. Dövmeli dizli el işçiliğine rağmen çok acıklı görünüyor. Larsson'un büyük parçalara bilgi sağlama şeklini sevdiğimden emin değilim, sanki okuyucunun araştırmasını yaptığını bilmesini ister, böylece büyük parçalara koyar. İstediğimden daha az zarif. Ayrıca, ibook ve yazılım programları gibi (soy ağacını düz tutmak için kullandığı veri programı gibi) belirli teknolojiyi nasıl bağladığını görünce hayranı değilim. Garip ama zaman zaman bir reklam okuyormuşum gibi hissediyorum. Bunların hepsiyle birlikte, arsanın ilginç olduğunu düşünüyorum. Harriet'e ne olduğunu ve bunun gibi olduğunu bilmek istiyorum, bu yüzden diğerlerinin söylediği kadar hızlı hareket etmemiş gibi görünse de kendimi bu işe sürüklüyorum. :: omuz silkme ::
Bu seri daha iyi hale geliyor. Wraith'in ve Serena'nın hikayesini seviyorum. Gem ve Ky için sonsuza dek mutlu görmek harika. :)
Şatoyu neden kişisel olarak anlamlı bulduğumu bulduğumu söylemek benim için zor, bu da bu derlemede başıma düşeceğim anlamına gelebilir. İlk okumaya başladığımda sıkıldım ve Angela'nın Külleri'nde olduğu gibi karakterlerin yoksulluğunun kirlenip kendi iyiliği için iç karartıcı olacağından korktum. Bunun yerine, insanların her zaman ağzı açıkken çiğnemekte oldukları güzel bir BBC filmi gibi, ama bir şekilde sadece büyüleyici. İlk başta Cassandra’nın “yakalama” kelimesini tekrar tekrar kullanması dahil olmak üzere, bunun hakkında bir şeyler beğenmeye karşı direndim, ama şimdi kendimi bunu veya bunun nasıl tarif edileceğini düşündüğümü ve istemsizce düşüncelerimde “yakalama” kelimesini kullanarak buluyorum. Hikaye bazen vidalı ve bazen zarif ama her zaman keyifli ve beni tamamen kazandı. Muhtemelen bu kitaba karşı koyduğum sebeplerin bir kısmı, romantizm olacağını düşünerek geldiğimden kaynaklanıyor (kitabın film afişi kapağı gibi, "En sevilen bir film haline gelen, sevilen bir klasik. yıl "- bu film afişinin kapaklarından nefret ediyorum), ama aslında, her şeyden çok, bir yaş hikayesi geliyor. Bunu söylüyorum çünkü yaşlanmayı mı yoksa romantizmi mi tercih edersin, bir kitaba başladığında nelerle karşılaştığını bilmek yardımcı olur. Tecrübelerime göre, romantik romanlar, gerçek aşkı karakterleri bir araya getirerek hayatın sorunlarını çözer. Kaleyi Yakaladım, Cassandra'nın gözüyle yazılmıştır, öyleyse, belki de aynı kitaptaki başka bir karakter tarafından söylenmiş olsaydı, öyküyü anlatmak için romantik bir tatmiye dayanmaz. Aksine, herhangi bir güzel yaş hikayesi gelmesi gibi, Cassandra çevresindeki insanların güvenilmezliğinin açığa çıkması ve kendi bağımsızlığını ve yeteneklerini keşfetmesiyle gelişir. İtiraf etmeliyim ki, bu kitapta beni ilk bağlayan şeyin Simon'un sakalı olduğunu. İyi bir balık hikayesi için enayi olduğumu söyledim ve benim de iyi bir sakal hikayesi için enayi olduğumu düşünüyorum. Kızların büyüsü ve sakalına olan korkularının hem komik hem de doğru olduğunu düşündüm. Neden sakallarda daha sık hikayeler görmüyorum acaba. Gerçekten, tanıdığım herkesin sakalı olduğu zaman, konuşmadan hemen hemen kişi ne zaman bahsedilirse ortaya çıkıyor - ve haklı olarak. Bir keresinde, nişanlısı ile tanışmadan önce gür sakalı olan bir arkadaşıma neden böyle büyümeyi seçtiğini sordum. Büyük bir gür sakalı büyüten herhangi bir erkeğin sebebi, sakalınız ne kadar büyükse, genel olarak insanlar üzerinde ve özellikle de diğer erkekler üzerinde o kadar fazla otoriteye sahip olmanız gerektiğini söyledi. Başkalarının ne istersen yapmasını sağlayan koca bir gür sakalıyla ilgili neredeyse büyülü bir şey olduğunu söyledi. Ona kesinlikle saçma olduğunu söyledim. Sonra, yaklaşık bir hafta sonra bakkalda hangi hattın geçeceğine karar verdim ve aksi halde çok sıradan görünen damalardan birinin kocaman, gür bir sakalı vardı. İçgüdüsel olarak çizgisine gittim ve bir saniye sonra sadece sakal yüzünden bunu yaptığımı anladı. Arkadaşımın amacını kanıtlayıp kanıtlamadığını bilmiyorum ama bir anlamı olmalı. Şato kızlarının, romanın başında bu sakal hipnozuna benzer bir şey yaşamamış olup olmadığını merak ediyorum. Devam etmek ve sakalın ölümüne işaret etmek: Dodie Smith'in sakalın hikayesini geliştirmesinin çok güzel olduğunu düşündüm. Her zaman, sevginin kadınlara getirdiği, ancak erkeklerin getirmediği fiziksel değişiklikleri gösteren yazarları görüyorum. Kadınlar aşık olduklarında soluk ve zayıflar, aniden sağlıklı göründüklerinde. Şatoyu Yakaladığımda Simon, aşık olunca ve sakalını tıraş edene kadar Şüpheli bir şekilde Şeytan'a benziyor. Parlak! Ayrıca, konağın Bay Darcy'nin davranışlarını farklı bir ışıkla gösterdiği zaman Elizabeth Bennet'in Pemberly'yi Pride and Prejudice'deki Pemberly'ye ziyaretinin kendi kendine hizmet eden taşlarına sahiptir. Sakallı Simon, sakallandığında bile daha az uğursuz davranır. Sevdim. Bu kadar okuduysanız, Simon'ın sakalının bu hikaye hakkında benim için kişisel olarak anlamlı olmadığını söylediğimde bana inanmayabilirsiniz. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, sanırım çok derin gözüken Cassandra'nın kendisi idi. Birçok yönden onunla tanımadım, ama onu sevdim. Kendimi zaman zaman ağlarken buldum, zorunlu değil çünkü büyüyen ağrıları kendimi açığa vuruyordu, ama sadece bulduğum bu yeni arkadaşa sempati duyuyordum. Ne kadar akıllı, nazik ve kederli olduğunu çok sevdim. Aslında bu romandaki her karakteri çok sevdim, çünkü hepsinde büyülü ve eğlenceli bir şey vardı.
Şu anda görünüşte bunu okuyorum.
Bu kitap hızlı tempolu, heyecan verici, şüpheli ve şaşırtıcı bir şekilde romantikti! Bu seriden ne bekleyeceğimi bilmiyordum .... ama ilk bölümde, Katniss'in güncelliğini ve Açlık Oyunlarının ne olduğunu ve nasıl başladıklarını hemen gördüm. Karakterleri kesinlikle sevdim. Dediğim gibi, bu kitabın çoğunun Peeta ve Katniss'in tomurcuklanma ilişkisine dayandığını NASIL bilmiyordum; ama şimdi okuduğum başka bir yolla olmazdı! Bu, benim için dizinin en iyi parçasıydı… (peki, belirtmeliyim: MİLYON'un dışında bu kitabın tadını çıkarmak için farklı sebepler vardı, en iyiler arasındaydı!) Her şey bittiğinde üzülmüştüm. (Bayan Collins tarafından herhangi bir ek kitap ekleyerek onu mahvetmek istemem!) Ama utanç verici bir şekilde, bu üçlemenin son sayfasını bitirdiğimde birinden ayrıldığımı hissettiğimi itiraf etmeliyim.
Bu kitabı bir vitrin penceresinde gördüm ve deneyeceğimi düşündüm. Ne kadar bağımlılık yaptığına şaşırmıştım, zaman tüneli içinde sıkışmış gibiydi. Geri kalan her şey soldu ve tamamen zaman kaybettim. Sadece akşam yemeğinde ne kadar okuduğumu fark ettim: L Bu kitap kesinlikle harika. Hem gençler hem de yetişkinler için bunu tavsiye ederim. Hem son derece eğlenceli hem de çok üzücü ve hareketli olmayı başarıyor. Eğer benim gibi bir yakınını kaybettiğin zaman, kendini annesini kaybeden ana karakter Alex ile tamamen ilişkilendirmiş bulacaksın. Sevgi ve kayıp duygularını yakalar ancak aynı anda hem neşeli hem de eğlenceli kalmayı başarıyor. Ana karakter Alex, en iyi iki arkadaşı olan Sarah ve Rachel gibi oldukça inandırıcıdır. Alex'in annesi öldüğünde, babası uzaklaşır ve Alex bir "buz kraliçesi" olur. Yemekleri tadamaz ve babasını engeller. Kendisinin tekrar incinmesini durdurmak için, David Mac Fadden ile tanışana kadar herkesten uzaklaşıyor. Öyle gözükse de, bu senin tipik aşk hikayen değil. Aynı zamanda romantizm için tamamen uygun iken gerçekçi ve inandırıcı. Bu benim en sevdiğim kitaplardan biri çünkü çok iyi yazılmış temalar içeriyor ve karakterler son derece inandırıcı. Ve sadece 9 euro idi. Pazarlık;) Deegan çok yetenekli bir yazar. BU KİTABI OKU!!!!!!!
Jim Butcher'ın Erika @ Badass Hayalet Hikayesi ile İlgili Kitap İncelemeleri ile röportaj. Soru: Yani, Erika, söyle bana - Hayalet Hikayesi beklemeye değdi mi? - ~ Evet. Hayır. Hayalet Hikayesi, Değişikliklerin kaldığı yerden başlar. Harry göğsüne bir kurşun aldı, göle süzüldü ve biz onun ruhuyla birlikteyiz. Harry'nin zihninde, bir saat kadar sürdü, ama gerçek zamanlı olarak - Harry altı aydır öldü. * Gonadlara bir tekme hakkında konuşun. Bazen Harry'nin düşüncelerini temizlemek için diğer Dresden Dosyalarında biraz nefes almaya ihtiyacı olduğunu hissettim. Öfke ve öfke üzerinde koşmak sizi sadece şimdiye kadar götürecek ve - Harry'nin sıkça bildiği gibi - kararınızı bulanıklaştırabilir. Soru: Pekala, işte herkes Harry Dresden'i Kim Öldürdü? ~ Bu sorunun kolay ya da hızlı bir cevabı yoktur. Harry'i kimin öldürdüğü konusunda hem haklı hem de korkunç derecede yanlış olduğumu söyleyeceğim. Aslında Harry'e şu anda oldukça kızgınım. Birkaç hafta içinde bana tekrar sorun, o zaman belki sadık okuyucularımız için bozulmadan konuşabiliriz. Soru: Dresden dosyalarında öğrendiğiniz en şaşırtıcı şey neydi? ~ Zor bir soru. Bence en şaşırtıcı olanı Harry'nin Değişikliklerden aldığı kararların dalgalanma etkisi ve tüm karakterlerle nasıl ilişkili olduklarıydı. En kötüsü Molly idi. ~ Ayrıca, Thomas'ı Hayalet Hikayesinde görmediğimiz için çok şaşırdım. Bir kez değil. Bunun nesi var? Bu şaşırtıcıydı. Soru: Blog okuyucularınıza Ghost Story hakkında söylemek istediğiniz bir şey var mı? ~ Ağladım. Sondan ikinci bölümde gözyaşları yanaklarımdan aşağı yuvarlandı. ~ Aslında bunun belki de son kitap olduğunu düşündüm. Jim'in yazdýđý ţekilde bununla iyi olurdum. Tamam olurdu. Şimdi biraz şaşırdım ve heyecanlandım. Harry'nin bir sonraki 'maceralarından' rahatsız ve korkmuştu. ~ Hayalet Hikayesi'nde gerçekleşen gerçekten büyüleyici şeyler var. Jim'in yaratıcılığına ve yaratıcılığına hayranım. Molly'nin zihninde bir ruh eşliğinde olmak büyüleyiciydi. Ve komik. Ve korkutucu. * Mini etekli Star Trekkians'taki ürpermeler * Soru: Ve böylece .. Sonuç olarak ... Hissediyorum ... ~ Memnun hissediyorum. Ve aç. Çoğunlukla Memnun. Bir okuyucu olarak, Jim kasap beni gezmeye götürdü. İyi bir yolculuktu ve daha fazlasını bekleyemem.
iyi yazılmış, şüpheli ama sonuçta hayal kırıklığı yaratıyor.
Bu kitabı SEVİYORUM! Sonunda UZUN, Amerikalı bir masalda Yunanlılar. Ve okuyabiliyorum. Yani, okuyun ve sevin. Arzu ile olmasa bile başka bir şey nasıl okunur? Mantıklı ve anlamlıdır ve güzeldir. Ve çoğu tutumun doğruluğunu, İngilizce konuşmaya eklenen Yunanca kelimelerin çoğunu doğrulayabilirim ...
Translating...
YESSSSS. ETA: Sanırım bunun en sevdiğim yanı Paul Simon'un "Graceland" albümünün nasıl ağladığını anlattığı zamandı çünkü OMG ME TOO MINDY
80'li yılların sonlarında Hindistan-Nepal sınırında yer alan bu kitap, kişisel ve politik arasında güzel bir dengeye ulaşıyor, ancak ikisiyle de çok derinleşmiyor. Okumaktan keyif aldım ama biraz daha fazla düşünmek ve biraz daha az düşünmek için yazmayı özledim.
Normalde spor romanlarına girmiyorum, ama Leverage'ı yaşadıkları en acımasız YA okumalarından biri olarak tanımlayan başka bir kütüphaneciye kulak misafiri olduğumda merakımın köreldiğini itiraf etmeliyim. Her zaman rahatsız edici küçük tüylü toprakları bastıran cesur YA kitapları için bir yakınlığım vardı ve bu kitabın sadece bu güzel kategoriye ait olduğunu değil, aynı zamanda mükemmel bir okuma olduğunu da gurur duydum. Çoğu iyi spor kurgu gibi, bu gerçekten spor hakkında bir roman değil - daha çok topluluk, dostluk, geçmişimizin bizi nasıl etkilediği ve yerleşik normların ve sosyal kodların içinde ve dışında nasıl davrandığımız ve ne kadar zor olduğu hakkında onların dışında kırılmak olabilir. Ve bunu zaman zaman rahatsız edici bir şekilde yapmasına rağmen, bu kitap tüm bu sorunları güzelce araştırıyor. Kurt ve Danny'nin dönüşümlü anlatımı beni hemen emdi. Her ikisi de bu kadar inandırıcı olmayan unutulmaz karakterler. Danny, küçük ama güçlü bir jimnastikçidir ve bazen annesinin ölümünü, babasının duygusal yokluğunu ve alt basamak sosyalini unutturmasını sağlamak için ekibiyle birlikte yüksek barlarda ve arkadaşlıktaki yeteneklerine odaklanır. durumu Oregrove High'da. Kurt, onu hemen popüler hale getirmesi gereken büyük, güçlü bir futbolcu olarak yeni okul yıldızıdır, ancak kekemeli ve yaralı yüzü, anlatıda yavaş yavaş ve ustaca ortaya çıkan karanlık bir geçmişe işaret eder. Kurt, özellikle ağır alkollü, kaba kaptanları ile hiçbir yerde olmadığı için takımına pek uymuyor, ancak Danny gibi oyunu ve oyundaki hazırlıklarını bazı şeytanlarından kaçmak için kullanıyor. Cohen'in bu karakterleri temizlemek için yeterince zaman harcadığını takdir ediyorum, olası müttefikler olduklarında gerçekten şaşırtıcı değil. Arsa gelince, başa çıkmak için bazı zor şeyler vardır --- steroidler en az. Çok fazla açıklama yapmadan, özellikle son derece rahatsız edici ve okunması zor olan en az birkaç sahne var, bu yüzden kendimi fiziksel olarak kitaptan uzağa bakarak buldum ve romanın herhangi bir itfa sunup sunmayacağını merak ettim. Sonunda, yazarın Çikolata Savaşı'ndaki Robert Cormier'in rakibi için zorbalık ve ritüelist istismar tasvirleri için, nihayetinde hala zor kazanılırken ilham verici ve hatta canlandırıcı bir okuma olduğu için hayrete düşürüyor. anlamak için kitap). Ben de bir yerde erkek Speak olarak tarif okudum düşünüyorum, ve bu basitleştirilmiş bir karşılaştırma gibi bir apt gibi görünüyor. Bu kitap hakkında sevdiğim sayısız şeyden biri, erkeklerin bağlanma ritüellerini ve çevrelerini bir yabancının bakış açısından nasıl bu kadar ustalıkla keşfettiği ile ilgiliydi. Bu kitap beni erkek atletik kültürüne çok doğru vurdu, küçük bir kasabada gerçekten herhangi bir şeyden kurtulabileceklerini hisseden korkunç yıldız sporcuları hissini yakaladı (bu anlamda, kitap Carl Deuker'in eşit derecede etkileyici tablosu için değerli bir başarı. "Öldürülebilecek" kadar uzağa giden Siyah). Cohen kesinlikle dikkat etmesi gereken korkusuz bir yetenek.
Bu kitabı çok beğendim. Edebi bir hayatın güzel bir anısı. Beni en çok etkileyen şey, yasayı yasaklayan baskıcı yasalara rağmen, Nafisi'nin kararlılığını ve cesaretini, yedi seçilmiş öğrencisiyle gizli bir şekilde öğretmek ve keşfetmekti. Amerikalılar sahip oldukları özgürlükleri takdir etmiyorlar ve sonuç olarak birçoğunu kaybediyorlar. Benim için özellikle anlamlı olan bölümleri yeniden okumak için işaretledim. Özellikle bir kısım - Great Gatsby'nin Nafisi’nin sınıfında yargılanması - mükemmeldi. Kişisel olarak bana dokunan bir pasaj şuydu: “Empati, diğer birçok büyük roman gibi Gatsby'nin kalbinde yatıyor - en büyük günah diğerlerinin sorunlarına ve acılarına kör olmaktır. Onları görmemek, varlıklarını reddetmek anlamına gelir. ”Lolita bölümünde, hikayenin gerçekliğinin, tıpkı Ayetullah Humeyni'nin İranlıların yaşamlarına el koymuş olması gibi, bir bireyin hayatına başka biri tarafından el konulması olduğunu söylüyor. Perşembe günleri gizlice yürüttüğü sınıfın teması, kurgu ve gerçeklik arasındaki ilişkiydi. Bölüm 15, s. 48 harika. Henry James hakkındaki bölüm de çok iyi. Washington Square'i okumayı ve bu yaz Gatsby'yi tekrar okumayı planlıyorum. Nafisi öğrencilerine kurgu okumanın hayatımızı nasıl ve neden zenginleştirdiğini gösterdi.
Bunu üç yıl önce, Missi'nin onur hizmetçisi olmamı istediğinde okudum. Listemde neden bulunmadığı hakkında hiçbir fikrim yok. Hatırlayabildiğim kadarıyla eğlenceli bir okumaydı.
"The Warlord of Mars" (1914) is the 3rd of ll John Carter novels from the pen of Edgar Rice Burroughs. It is a direct continuation of the first two in the series--"A Princess of Mars" and "The Gods of Mars"--and a reading of those earlier titles is absolutely essential before going into this one. Here, Carter tries to rescue his princess, Dejah Thoris, from the clutches of some particularly nasty villains. In his relentless pursuit, one that makes Indiana Jones look like a slacker, Carter travels from the south pole of Mars to the forbidden lands of the north. He encounters many varieties of monster, such as the apt and the sith, and gets into more fights and cliffhanging situations than a reader would believe could be packed into a mere 160 pages. The pace of the book is furious, never pausing for breath, and the final battle in the north polar city of Kadabra, in which the combined armies of Barsoomian green, red and black men attack the yellow tribes of the north, is thrilling in the extreme. What amazing films these first three John Carter novels would make, if done faithfully and with the requisite $200+ million thrown into each one! So why the 3-star rating? Well, there are numerous problems with the book that prevent me from giving it top grades, despite the fun I had reading it. For one, there are countless inconsistencies and implausibilities. For example, it is difficult for the reader to accept that Carter's enemies cannot recognize him, just because he has smeared some red tint over his skin. Difficult to believe that Carter is able to scale the side of a tower in the pitch black of night. Difficult to believe that Carter (or any man) could live in a pit for nine days without food and especially water. Verrry hard to believe that Thurid, Carter's archenemy, could carry the struggling captive princess over a foot-wide ledge without toppling into the abyss beneath. Impossible to believe that Dejah Thoris couldn't recognize Carter by his voice alone, despite his yellow-man disguise. All these are hard to swallow in the extreme. As for the inconsistencies: It is stated that Carter saved Thuvia from the Warhoons in book 2, when in actuality it was Carthoris, Carter's son. The city of Kaol is said to be rendered invisible by the forest that surrounds and tops it, but later it is stated that this forest is cut back from the city. Huh? Worst of all is the aforementioned tower-scaling scene, in which dusk becomes early afternoon in a matter of minutes. Here's something that Ed Wood would have appreciated! This day/night confusion is straight out of "Plan 9," but for me is the hallmark of incredibly sloppy writing and even poorer copyediting. Further, Burroughs' descriptions of the Valley of the Therns, and its geographic proximity to the land of the First Born, are simply impossible to visualize. Throw in a bunch of misplaced modifiers and some awkward turns of phrase and you've got a real mess of a manuscript. So why did I have a tear in my eye by the book's end, when Carter gets his rewards and the entire city of Helium turns out to greet him? I guess that the power of storytelling can outweigh petty matters of consistency and grammar. And Burroughs WAS a great teller of tales, and this book IS as thrilling as they come.