Kolon ve rektum hastalıkları yakın zamanda daha yaygın hale gelmiştir. Bunun bir çok nedeni var - sedanter, yerleşik bir yaşam tarzı, modern insan beslenmesinin özellikleri, çevresel değişimlerin etkisi. Bölüm, kolon ve rektumun en sık görülen hastalıklarının tanı, tedavi ve önlenmesi hakkında proktolojinin başarılarını anlatmaktadır.
Kolon ve rektum hastalıkları daha sık olarak karşılanmıştır, ancak son zamanlarda bu artışa doğru belirli bir eğilim olmuştur. Bu nedenle, hemoroid popülasyonu, anüste çatlaklar, proktit, kolit ve diğer hastalıklar arasındaki geniş yayılma, cerrahlar, terapistler, gastroenterologlar, bulaşıcı hastalıklar, vb. Gibi çok çeşitli uzmanlar için ciddi bir sorun olmaya devam etmektedir. Klinik uygulamada, bu tür hastalıklar ve kolonun fonksiyonel bozuklukları gibi hemen hemen her gün buluşalım.
Proktolojik hastalıklara karşı mücadelede ciddi bir engel, yanlış bir tevazu nedeniyle pek çok hastanın rahatsızlıklarını gizlemesi, doktorlara uzun süre tereddüt etmeleri ve anus ve rektumdaki çeşitli nahoş hislerden muzdarip olmaları için tereddüt etmeleridir. Sinir sistemi ve iş kapasitesinin durumunu etkileyemez.
Bu arada, proktoloji son zamanlarda oldukça gelişmiştir. VD Fedorov ve rektum ve kalın bağırsak hastalığının ortak yazarlarına göre, 1000'in 306'sı ortalama olarak incelenmiştir. Kolonun prekanseröz hastalıkları% 37.3, kanserli hastalıklar -% 2.6 (1 milyon proktolojik hastadan) oluşturmaktadır.
Bununla birlikte, kolon kanserinin karşılaştırmalı prevalansının istatistiksel kanıtı az ya da çok güvenilir ise, o zaman fonksiyonel ve inflamatuar bağırsak hastalığı üzerindeki materyaller daha dikkatli bir değerlendirme ve bilimsel analiz gerektirir. Bu, geniş bir klinik pratikte, örneğin kronik kolitin teşhisinin, esas olarak klinik semptomlara dayandığı gerçeğinden kaynaklanmaktadır. Aynı zamanda, objektif endoskopik (kolonoskopi) ve morfolojik (kolon biyopsisi) çalışmalar, kalın ayılardaki enflamatuar hastalıkların çok yaygın olmadığını ve verilerimize göre, birincil "kronik kolit" tanısı konmuş 500 hastanın% 28'inde ve büyük çoğunluğun tespit edildiğini göstermektedir. Hastalar (% 72) sindirim sisteminin üst kısımlarındaki hastalıkların arka planına karşı gelişen çeşitli fonksiyonel bağırsak bozukluklarından muzdariptir. Kolonun fonksiyonel hastalıklarının mekanizması tam olarak açıklığa kavuşturulmamıştır - bu çok karmaşıktır. Psikojenik doğanın bağırsaklarının nevrozlarının önemli bir grup oluşturduğuna şüphe yoktur. Hastalıkların patogenezinde büyük önem taşıyan hormonal bir etkiye sahiptir.
Deneyimler, kolon hastalıklarının sindirim sistemindeki ( kronik gastrit , peptik ülser ve duodenal ülser vb.) Çeşitli patolojik süreçlere sıklıkla eşlik ettiğini göstermektedir. Kolonun motor aktivitesinin ihlallerinin mide suyunun asitliğindeki önemli bir artış üzerindeki doğrudan bağımlılığı güvenilir bir şekilde tespit edilmiştir. Böyle hastalarda, peptik ülser remisyonu dönemlerinde bile, örneğin, kalıcı kabızlık ve bağırsak diğer fonksiyonel bozuklukları kalır. Kronik gastritli hastalarda midenin azalmış sekretuar fonksiyonu ile kolonun hipotansiyonu sıklıkla görülmektedir. Bunlar ve diğer pek çok gerçek, gastrointestinal sistemin tüm bölümlerinin, tüm "katları" nın yakın, ayrılmaz bir bağlantısını göstermektedir.
Bu makalelerin ana amacı, çeşitli uzmanlık doktorlarının rektum ve kalın bağırsak hastalıkları, bunların ortaya çıkmasına neden olan etkenler ve terapötik (çoğunlukla muhafazakâr) ve koruyucu önlemler hakkında net bir fikir vermektir. Özellikle cerrahi müdahalelerin detayları olmak üzere, cerrahi tedaviyle ilgili özel meseleler, ilke olarak burada dar uzmanların yetkinliğini ilgilendirdiği için kaçırılmıştır.
- Klinik Anatomi ve Fizyoloji
- Amaç tanı yöntemleri
- basur
- Anüs çatlakları
- paraproctitis
- Epitelyal koksigal geçiş
- proktit
- Spesifik olmayan ülseratif kolit
- polipler
- Kolon ve rektum kanseri
Kolonun ve rektumun bazı, hatta en yaygın lezyonları üzerinde az çok ayrıntıda durduk. Okuyucunun muhtemelen, birçok hastalığın tanı ve tedavisinin başarısının, hastanın sağlığına dikkat etmesi, hastanın zamanında tehdit ve tehlike yaratması tehlikesini ortadan kaldırması gereken doktorun deneyimine ve niteliğine büyük ölçüde bağlı olduğuna ikna olabiliriz.