Bir oyun teorisyeni ve Pittsburgh'daki Carnegie Mellon Üniversitesi'nde felsefe profesörü olan Kevin Zollman bu makaleyi WordsSideKick.com'ın Uzman Sesleri: Op-Ed & Insights'a katkıda bulundu.
Bir ebeveyn olarak, özellikle de fildişe kulesi matematikçilerinin ruminasyonlarını değil, çocuklarınızla olan bitmeyen çatışmayı çözmeye yardımcı olabileceğine inanmak zor olabilir. Ancak, oyun teorisi olarak adlandırılan en az bir burs alanının, kavgalara, yanıltıcı cezalara ve çekişmeli aile kararlarına son verilmesine yardımcı olabileceği ortaya çıkıyor.
Oyun teorisi stratejik düşüncenin bilimidir. İsim bir satranç ustası ya da poker savantını akla getirirken, bu çalışma alanı, insanların genellikle "oyun" dedikleri şeyden çok daha fazlasıyla ilgileniyor. Oyun teorisinin izleri bin yıl öncesine dayanmasına rağmen, bu strateji çalışması matematikçi John von Neumann ve ekonomist Oskar Morgenstern tarafından 1940'larda bir alan olarak icat edildi. İlk başta, teori Soğuk Savaş'ta askeri stratejileri incelemek için konuşlandırıldı, ancak bu hızlı bir şekilde genel bir toplumsal davranış teorisine dönüştü.
Ekonomistler, insan karar verme sürecini anlamaya çalıştı ve biyologlar doğal dünyayı anlamak için oyun teorisini kullandılar. Günümüzde psikoloji, felsefe ve bilgisayar bilimi gibi çeşitli alanlar yaklaşımı kullanmaktadır.
Oyun teorisi bazen karmaşık denklemleri ve ezoterik matematiksel muhakemeyi kullanabilirken, dersleri günlük örnekleri kullanarak düz İngilizce olarak iletilebilir. Yazar-yazar Paul Raeburn, ebeveynlik yazarı ve beş yaşındaki babası olduğunu söyledi ve kısa bir süre önce oyun teorisinin derslerini “Ebeveynlik için Oyun Teorisinin Kılavuzu” kitabında kullanımı kolay ebeveynlik stratejilerine ayırdım (Scientific American / FSG, 2016).
Örneğin, çocuklarınızı cezalandırmanın ve ödüllendirmenin ardındaki oyun teorisini düşünün. Herkesin davranmayacak olması durumunda, babanın "bu arabayı çevirmesi" tehdidinde bulunan hikayesini herkes bilir. Ve herkesin sonunu biliyor: Çocuklar babasının boş duruşunu görmezden geliyor. ['Oyun Teorisinin Ebeveynlik Rehberi' (ABD 2016): Kitap Alıntıları]
Oyun teorisi, disiplinin Soğuk Savaş köklerine kadar uzanan, tehditlerin doğasını araştırdı. Babamın tehdidiyle ilgili sorun, güvenilir olmadığıdır; Çocukların yaptığı gibi bir tatil istiyor. Ve çocuklar bunu anlayabilirler.
Mastering davranışı
Beni lisansüstü okulda oyun teorisine çeken şey, bir şemsiye altında farklı davranış biçimlerini birbirine nasıl bağladığıydı. Oyun teorisi, bir fiyat savaşını tehdit eden bir işin, bir diktatörün nükleer duruşunun ve babanın ultimatumunun hepsinin aynı nedenden dolayı başarısız olduğunu gösteriyor.
Fakat ebeveynlik için bir oyun teorisi yaklaşımı, bariz hataları tanımaktan daha fazlasını içerir. Bir alandaki çözümler çoğu zaman bir başkasına aktarılabilir. Bu yüzden Raeburn ve ben ceza sorununa yaklaştık. İktisat ve siyaset biliminden oyun teorisi derslerinin, ebeveynleri çocuklarının davranışlarını geliştirmek için nasıl daha iyi stratejiler tasarlayacağını gösterebileceğini fark ettik.
Umarım, çocuğunuzu cezalandırmak, ebeveyn olarak yaptığınız şeylerin sadece küçük bir parçası olacaktır. Oyun teorisi tüm çatışma ve ceza ile ilgili değildir; aynı zamanda nezaket, fedakarlık ve işbirliğini de inceler.
"Mahkumların ikilemi" olarak adlandırılan klasik oyun teorisi hikayesi, işbirliğinin bazen bencilliklere karşı nasıl çekilebileceğini ve evde nasıl kazanılacağını öğrenmek için nasıl işbirliği yapabileceğinizi gösteriyor. İşte hikayenin klasik versiyonu: İki suçlu, küçük hırsızlık suçu işlerken yakalandı. Polis, iki suçlunun çok daha ciddi bir şey yaptığını düşünüyor: soğukkanlı bir cinayet. Polis haklı olsa da, cinayetleri mahk tom etmek için yeterli kanıtları yok; bir itirafa ihtiyaçları var. Şüpheliler ayrı odalara alındı ve şu anlaşmayı sundular: Cinayete itiraf et, ve polis hırsızlık suçlamasını düşürecek.
Bir mahkum itiraf ederse ve diğeri susarsa, suçlu, cinayet ve hırsızlık suçundan itirafçı kurtulur. Polis, iticiyi hırsızlıktan çıkaracak, çünkü polis sözlerini tutmaya devam edecek. Suçlu, cinayetten kurtulacak çünkü eğer diğer crook sessiz kalırsa, DA, mahkemede suç ortağı aleyhine ifade vermesi için itirafçı dokunulmazlığını verecektir.
Öte yandan, eğer ikisi de itiraf ederse, DA'nın kimsenin ifadesine ihtiyacı olmayacak, böylece ikisi de cinayet için hapse girecek - her şeyden önce itiraf ettiler. Yine, polis sözlerini tutacak ve itiraf ederse hırsızlık suçundan vazgeçecek.
Yani, işte ikilem: Eğer ikisi de işbirliği yapıyorlarsa ve sessiz kalıyorlarsa, ikisi de hırsızlık için hapse giriyor ve cinayetten kurtuluyorlar. Ama her biri itiraf etmek için cazip. Birinin suç ortağı sessiz kalacağını biliyor. "Eğer diğeri sessiz kalırsa ve itiraf edersem," her biri "hapiste herhangi bir zaman harcamak zorunda kalmam" gerektiğini düşünüyor. Bu benim için harika. " Buradaki bencil bir suçlu için karar açıktır: Eğer diğer kişi sessiz kalacaksa, itiraf etmelisiniz.
Dahası, eğer suç ortağı itiraf edecekse, suçlu da itiraf etmelidir. "Eğer itiraf ederse, ne olursa olsun hapse gireceğim.Ama itiraf ederek, en azından hırsızlık suçundan kurtulabilirim. ”Öyleyse, diğer kişi ne yaparsa yapsın, her mahkum itiraf ederek daha iyi olur.
Bencil akıl yürütme, her iki mahkumun da itiraf etmesine yol açar, bu da onları, ağızlarını kapalı tutup işbirliği yaptıklarından daha kötü hale getirir.
Bu, polis için harika bir haber, muhtemelen bu strateji televizyondaki her prosedürel polis gösterisinde neden ortaya çıkıyor. Bir polisiye, suçluların şüphelilere karşı bencil eğilimlerini döndürdüğü zaman, iyi polis çalışması ve hatta daha iyi bir dramadır.
Ancak, kişisel çıkar ve işbirliği arasındaki bu çatışma, birçok ebeveynlik baş ağrısına da neden olabilir. Bir çocuk bencilce başka bir çocuğun istediği bir oyuncağı alabilir. Küçük bir erkek kardeşi, cumartesi temizliğinde oturup tüm işlerini ablasına bırakmayı tercih edebilir. Ve sonra arka koltuk üstünlüğü için düzenli savaşlar var.
Başlamanız için bazı ipuçları
Oyun teorisyenleri, mahkumların ikilemini araştırdılar ve insanlara işbirliği yapmanın yollarını buldular. İşbirliği için en etkili yöntemlerden biri, çocuklarınıza aynı “oyunu” nu nasıl oynadıklarını göstermektir.
Ağabey bu haftaki temizlikten çıkarsa, ablası gelecek hafta oturacak. Bugün arkadaşının oyuncağını çalarsa, kendi oyuncağı yarın çalınır. Bugün bencilce hareket ederek, kız kardeşini yarın bencil davranmaya teşvik eder.
Ebeveynler, çocuklara "tit-for-tat" denilen bir stratejiyi öğreterek yardımcı olabilirler. Bu kötü gelebilir ("eğer sen bana zarar verirsen seni incitirim"), ama aynı zamanda iyi olabilir ("eğer bana yardım edersen, sana yardım edeceğim"). Ebeveynler bu stratejiyi çocuklarına yönelik işbirliği ahlakını öğretmek için kullanabilirler.
Çocuklarınızı arkadaşlarıyla, kardeşleriyle ya da sizinle birlikte - küçük bir oyun kuramı kullanarak işbirliği yapmaya çalışırken, günlük ebeveynlik görevlerini biraz daha kolaylaştırabilirsiniz.
Çocuklarınızı, nefret edecekleri bir şey yapmaya zorladığınızı savunmuyoruz. Bunun yerine, oyun teorisi, herkesi mutlu eden çocuklarınızla etkileşim kurmanın yollarını bulmakla ilgilidir. Hepimizin istediği sonuçlar bu: kazan-kazan.
Oyun teorisi her derde deva değil; Sahip olabileceğin her ebeveynlik sorusuna cevap veremez. Ancak, bu alanın stratejik bilgeliğinden yararlanarak, çoğu hasta ebeveyni bile aşan bu küçük çatışmaların sıklığını azaltmaya yardımcı olabilirsiniz.
Facebook, Twitter ve Google + 'da Uzman Sesler konularını ve tartışmaları takip edin ve tartışmanın bir parçası olun. İfade edilen görüşler yazarın görüşleridir ve yayıncının görüşlerini yansıtmaz. Makalenin bu sürümü ilk olarak Canlı Bilim'de yayınlandı.