Hastanemiz 9 katlı. Bir de yer altındaki 1,5 katlık kısım var. Bodrumdan 8. kata kadar asansörle, kalan 1 kat merdivenle çıkılıyor. Pek işimiz düşmediğinden, hastanenin tepesine bir kaç defa, o da arkadaşlarla çıkmışlığımız vardı. Geçen gün Pataloji Laboratuvarına çıkarken asansör giderek boşaldı, son bir kaç katı yalnız çıktım, merdivenleri de yalnız tırmandım.Duvar kenarlarından çıktım, işim bitince de yine aynı yöntemle indim. Ama trabzanlara yaklaşıp aşağıya bakmak istedim, bayağı sıkıntılı bir durum yaşadım. Telefonu uzatıp fotoğraf çekmeye çalıştım, içim kalktı, başım döndü yine. Zorla da olsa asansöre ulaştım. Asansörde tek başına inmek de pek sevimli değildi aslında.
Gerçi yüksekten korktuğumu biliyordum da, bu kadarını bilmiyordum. Neredeyse akrofobi eşiğindeymişim de haberim yokmuş. Bir kaç hafta önce teyzem İstanbul'a uçakla gitmeyi teklif etti, hem kuzeni ziyaret edecektik, onlar anne-kız hasret gidereceklerdi hem de alışverişin dibine vuracaktık. Zafer havaalanından İstanbul ne kadar sürerdi zaten? Ben hemen tavır koydum, teyzeme: "Ben akşamdan binerim trenime, tıngır mıngır sabaha İstanbul'a varırım, sen de sabah uçakla gelirsin, eve aynı anda gireriz" dedim. Meğer artık İstanbul'a tren yokmuş. Dert mi, otobüsler hala çalışıyor. Amma velakin, ben o çok merak ettiğim Avrupa'yı nasıl göreceğim acaba?