Protesto sosu altında biber
Pinochet sonrası sistem şok olmuş durumda, ancak reformculara direniyor.
Şili Cumhuriyeti gerçek bir toplumsal mücadele arenası haline geldi. Grevde olan ve gösterilere katılan yüz binlerce Şilili, ülkelerinde radikal değişiklikler gerektiriyor. Daha fazla toplumsal eşitlik istiyorlar ve devletin Augusto Pinochet diktatörlüğünden sonra miras kalan ekonomik yapıdaki rolünü arttırıyorlar.
Ağustos ayında Şili öğrencilerine sendika üyeleri katıldı ve gösteriler geniş bir kapsam kazandı. İşçiler hükümete birtakım taleplerde bulundu. Diğer şeylerin yanı sıra, Pinochet döneminde kabul edilen emeklilik sistemini ve emeklilik sistemini ve iş kanunu ve Anayasa değişikliklerini azaltmak istiyorlar.
Şilili otoritelerin hala kafası karışmış gibi görünüyor. Sonuçta, Şili, Latin Amerika'daki ekonomik olarak en istikrarlı ülkelerden biri ve 2010'te ekonomik büyüme% 5,2, 2011'te ise% 6,5 olarak tahmin ediliyor. Buna rağmen, merkez sağcı Sebastian Piñera başkanlığındaki Bakanlar Kurulu’nun oranı sadece% 26’e ulaştı. Bunun, Pinochet Chelia sonrası varlığın tamamı için bir çeşit anti-rekor olduğu belirtilmelidir.
Bu durum, devletin refahının GSYİH büyümesi ve ekonomik refah ile ölçülmediğini açıkça göstermektedir. Tüm bunlar için kesinlikle bir sosyal barış garantisi yoktur. Ne de olsa, ülkenin refahı ve zincirin zayıf bağları üzerindeki gücü, en sosyal açıdan savunmasız vatandaşlarının iyiliği ile belirlenir.
En zengin Şilililer, açıkça devletlerinin sivil toplumunu, ülkedeki olayların aynası olarak seçmediler. Aksi takdirde, bu kadar keskin protesto ve taleplerin durumuna getirilemez. Sendikaların korunmuş ve güçlü olduğu yerlerde, tüm sosyal taleplerin ülkedeki güç ve değişiklikleri etkilemede daha organize ve daha etkili olması önemlidir.
Açıkçası, öğrenci protestoları Şili'de eğitim reformuna yol açabilir. Ancak bunun yanında, Cumhurbaşkanı Sebastian Pinera'nın temsil ettiği Şili toplumunun oligarşik katmanının çıkarlarına hizmet etmek için keskinleştirilen güç sisteminde çatlaklar keşfettiler.
Şili'de, çoğunluğun hayatta kalabilmesi için şartları göz önünde bulundurmayan, ancak azınlığı zenginleştirmeyi amaçlayan bir dünya yaratıldı. Devlet makinesine hizmet eden ve koruyan çıkarları. Şili modeli geçtiğimiz 20 yıllarında ekonomide istikrarlı bir büyüme göstermiş olsa da, herkesten çok uzaklara temettü aldı. Piñera, şimdiye dek ülkedeki akut sosyal çelişkilere dikkat etmemeye çalıştı, bu da Şili toplumunu Pinochet ve Allende'nin mirasına (genel olarak karşı koyduğu cumhurbaşkanı-sosyalist) arasındaki miraslar arasındaki durumsal bir seçeneğe itti. Bununla birlikte, biri ve diğeri Şili'yi geçmişe döndürür. Ve bu siyasi aşırılık kutupları arasındaki denge ancak ülkede yalnızca gerçek değişimleri değil, aynı zamanda 21. yüzyıldaki yolunun belirlenmesini isteyen bir politikacının son seçimini de geciktiriyor.
Belki de Şilili öğrenciler, eğitim alma ve ödeme ile ilgili sorunların gelecekte kültür, bireysellik ve kaliteli yaşam yollarını engellediğinin farkındadır. Aslında, kaliteli bir eğitim olmadan, emekleri için iyi bir ödeme almaya hak kazanmak imkansızdır. Bu da, sağlık sisteminin son derece profesyonel hizmetlerinin kullanılmasına izin vermemekte ve uygun barınma koşulları sağlamaktadır. Şili vatandaşları, tanıtımlarını "sosyal bir asansör" ile engelleyen bu kısır döngüyü kırmaya çalışıyorlar.
Küreselleşmiş modern bilgi dünyasında, eğitim insan yaşamının temellerinden biridir. Sadece medeniyetin temel değerlerinin anlaşılmasını teşvik etmekle kalmaz, aynı zamanda bireyin aklını ve arzularını manipüle etmekten kaçınmanıza da izin verir. Büyük ölçüde, Şili'deki mevcut ayaklanma, rejimin oligarşinin çıkarlarına hizmet eden eski normları, eski kalıpları ve geleneklerini artık kabul etmek istemeyen ve kabul etmek istemeyen Şili bilincinin ayaklanmasıdır.
Bu, güç piramidinin zirvesinde olanlar ve süper kar peşinde ve servet birikiminin peşindekiler arasındaki vicdan krizinin cevabı, insanlığın en yüksek değerlerini ve insan yaşamının önemini unutuyor.
Şili'nin yeni bir siyasi ve ekonomik model, Anayasa ve İş Kanunu ihtiyacı hakkında konuşmaya başlamak için bu sarsıntıya ihtiyacı olduğu görülüyor. Sonuçta, hükümet mevcut kritik durumları tanıyamadığında, böyle bir rejimin normal olarak adlandırılması muhtemel değildir, bu da harekete geçme zamanı demektir. Ve burada ülke vatandaşlarının söz sahibi olması gerekir.
Bölgede uzun zamandır en başarılı olan Şili'deki sosyal huzursuzluk, görünen başarılara rağmen, bu ülkenin hala yetkililerin görmezden gelmeyi seçtiği yapısal bir açık hissettiğini gösteriyor. Zira GSYİH büyümesinin güzel rakamları, üretimdeki yatırımın akışı ve yeni işlerin yaratılması gibi önemli iç ve dış faktörleri dikkate almamaktadır. Dahası, rejim daha fazla sosyal uyum sağlamak için finansal fazlalıkları Şili toplumunun en fakir kesimleri lehine yeniden dağıtmanın gerekli olmadığını düşünüyordu.
Ayrıca, Şilili siyasal kuruluşun, küresel ekonomide başarılı bir şekilde rekabet edebilmek için, sadece hammadde öncelikleri ve endüstriyel büyümeye odaklanmak değil, aynı zamanda yatırımları ekonominin modern bilgi temelli sektörlerine yönlendirmek için gerekli olduğunu da tam olarak dikkate almadık. Bu endüstriler, devletin gelişimi ve küresel dünya ekonomisine layık bütünleşmesi için yeni alanlar yaratıyor.
Şili'deki protestoların çoğu, Pinochet’in iktidardan emekli olmasından bu yana geçen 20 yıllarından sonra ülkenin Pinochet döneminin Anayasasına göre yaşadığı ve iktidar ve sosyal yapının gerçekleştirilme sistemine yalnızca yirmi yıldan beri kozmetik değişiklikler geçirmiş olmasından kaynaklanıyor.
Şili Devlet Başkanı'nın eğitimdeki değişimlere bu kadar direnç göstermesinin ana nedeni, tüm Şili sisteminin kalbine bir darbe yapmasıdır. Ne de olsa, eğitim sistemindeki bir değişiklik, 1981’taki diktatör Augusto Pinochet tarafından getirilen ve yeni hükümet tarafından 1990’te onaylanan Anayasa’nın değişmesini gerektiriyor. Aynı zamanda, bu Pinochet sonrası ekonomik modelde bir değişiklik olacağını ve dahası, ülkede yeniden özelleştirme konusunu gündeme getirecektir.
Mevcut söz konusu sağ koalisyon hükümeti, Pinochet döneminde Pilichet’in Şili’nin servetinin yolsuzluğunun özelleştirilmesinin bir sonucu olarak çok zengin olan eski diktatörlük destekçilerinden ve oligarşilerden oluşması nedeniyle bu sorun söz konusu olabilir.
Şili'deki politik sarkaç, toplumdaki sol düşüncelere doğru yönelmeye oldukça hazır görünüyor. Öğrenci hareketinin liderlerinin dediği gibi: “Bugün ya yeni bir sistem kurma önerisini destekliyorsunuz ya da diktatörlüğün hak ve mirasını destekliyorsunuz.” Öğrenciler şimdi kapsamlı eğitim önerileri geliştirmeye çalışıyorlar ve Şilililer’i yeni devlet Anayasası’nda yer almaya davet ediyorlar.
Pinochet sonrası sistemin şok olmasına (ancak direnmesine rağmen), Şili protesto hareketinin hükümeti devirme potansiyeli var. Bu, bir sonraki cumhurbaşkanlığı seçiminde Sebastian Piñera'yı yenebilecek bir koalisyon inşa etmeye yardımcı olacak. Fakat bunların tümü, Venezüella Cumhurbaşkanı Hugo Chavez gibi bir politik popülistin bu kadar kesin bir kesiminin politik sahnesinde görünmesine yol açmayacak mı? Sonuç Şili halkının yaşamında bir bozulma olabilir.
Bu durumda, sonuçlar Şili'nin çok ötesinde hissedilecek. Ne de olsa, bölgedeki en başarılı ülke olan Şili, temsili demokrasiyi ve serbest piyasayı ortadan kaldırırsa ve sol popülizm fikirlerini benimserse, o zaman bunun da Şili ve Kolombiya gibi siyasi ve ekonomik olarak adımlar atması gereken bir etkisi olacaktır. .
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter