1863 Vicksburg Seferi
1863 Vicksburg Seferi Haritası
Fotoğraf çekildi İç Savaşın Savaşları ve Liderleri: III: Gettysburg'dan Geri Çekilme, s.494
Geri Dön:Amerikan İç Savaşı Konu İndeksi
İç Savaş Sırasında Vicksburg (1862-1863): Bir Sefer A Siege
Vicksburg, 4 Temmuz 1863'te Birlik birliklerine düştüğünde, Konfederasyon Mississippi Nehri'ni kontrol etmek için son şansını kaybetti.
Amerikan İç Savaşı sırasında Mississippi Nehri'nin kontrolü hem Kuzey hem de Güney için ekonomik ve psikolojik bir faktördü. Uzun yıllar boyunca nehir, orta batılı çiftçiler için mallarını Meksika Körfezi yoluyla doğu eyaletlerine taşıyan hayati bir su yolu olarak hizmet etmişti. Politikacılar ve tüccarlar ile birlikte çiftçiler, 'Suların Babası'nın Konfederasyondan aktığı kıyılarda beliren Konfederasyon topçuları nedeniyle nehrin kapatılması fikrinden hoşlanmadılar.
Konfederasyon için, aşağı Mississippi Nehri'nin kontrolü, eyaletlerinin birliği için hayati önem taşıyordu. Louisiana'nın nehrin batısındaki kısmı artı Teksas ve Arkansas, güney askeri makinesinin geri kalanının ihtiyaç duyduğu insan gücü ve malzemeyi elinde tutan Transmississippi'yi oluşturdu.
ABD Başkanı Abraham Lincoln'ün dediği gibi Vicksburg, Birliğin nehrin kontrolünü ele geçirmesi için "anahtar"dı. Lincoln, Mississippi Nehri'nin bir haritasına baktı ve nehrin yukarısındaki blöflerde yüksekte oturan Vicksburg'un önündeki keskin dönüşünün, her iki yönde hareket eden tekneleri, kıyı şeridindeki Konfederasyon bataryalarından gelen topçu ateşine karşı savunmasız hale getirdiğini gördü. yüksek blöfler.
Sefer, Kuşatma ve Vicksburg Savunması, 1863.
Vicksburg Seferi, Donanmanın yardımı olmadan başarıyla yapıldığı hatlarda planlanamaz ve yürütülemezdi. Yaklaşık 26 hücumbot ve Mississippi Filosu'nun hafif taslakları, gerekli görevliler, komutanlık yapan Tuğamiral David D. Porter ve zamanın bir bölümünde Mississippi Deniz Tugayı Brig. Komutan General Alfred W. Ellet, sefer ve kuşatma operasyonlarında Ordu ile işbirliği yaptı.
16 Nisan 1863 gecesi, “General Price” koçu dahil 8 hücumbot ve 3 nakliye gemisi, Vicksburg ve Warrenton'da nehir hattındaki Konfederasyon bataryalarını geçti. 1 nakliye battı. Altı gün sonra, 5 ek nakliye, maddi hasar olmadan geçti ve 1'i Konfederasyon bataryalarının ateşi tarafından batırıldı. Vicksburg'un altındaki gambotlar, 29 Nisan'da Büyük Körfez'de Konfederasyon bataryalarını etkili bir şekilde susturmadan bombaladı. Onlar ve 7 nakliye aracı o gece bu bataryaların yanından geçtiler ve takip eden iki gün boyunca Ordunun 6 tümenini nehir boyunca taşıyarak Mississippi tarafındaki Bruinsburg'a indirdiler. General Grant'in Ordusunun diğer tümenleri daha sonraki tarihlerde nehrin karşısına taşındı.
Yatırımın başlangıcında, şehrin altındaki gambotlar, daha düşük Konfederasyon bataryalarına saldırdı, Mayıs
19, 20 Mayıs, 21 Mayıs, 22 Mayıs ve 27 Mayıs. Son adlandırma gününde “Cincinnati” gambotu şehrin yukarıdan üst bataryalarına saldırdı ve devre dışı kaldı ve battı. Kuşatma sırasında nehir kıyısındaki yatırımı mümkün olduğu kadar eksiksiz hale getirerek ve Konfederasyon bataryalarını ve siperlerini bombalayarak işbirliği yapan filo müfrezeleri, şehrin karşısındaki yarımadanın arkasına demirlemiş havan gemilerinde 7 havan topu görev yaptı. kuşatma, yarımadanın arkasında ve havan toplarının solundaki –kuzeyinde, 3 ağır silahla, Yazoo Nehri ve kollarında seferler yaptı ve Young's Point'teki Konfederasyon saldırılarının püskürtülmesinde işbirliği yaptı, Milliken's Bend ve Goodrich's Landing. 8 bataryada yatırım hattına monte edilen filodan 13 ağır silah.
Deniz tugayından müfrezeler 15 Haziran'da Richmond, Louisiana'da çatışmaya girdi. Yaralılar, 3'ü yaralandı, Goodrich's Landing'deki Konfederasyon saldırısının püskürtülmesinde işbirliği yaptı, kayıplar, 1 subay öldü ve karşı yarımadada 3 silah görev yaptı. Kuşatmanın ikinci yarısında şehir. Savaş ve kuşatmada gambotlarda hizmet için detaylandırılan piyade alayları da dahil olmak üzere — filosunda bildirilen kayıplar —: 23 kişi öldü, 14 kişi boğuldu, 102 kişi yaralandı, 1 kayıp, toplam 140, 1 subay öldü.
Konular. Bu tarihsel işaretçi şurada listelenmiştir:
bu konu listeleri: Savaş, ABD Sivil ve Boğa Su Yolları ve Gemileri. Bu giriş için önemli bir tarihi yıl 1863'tür.
Konum. 32° 22.593′ K, 90° 51.855′ W. Marker, Warren County, Mississippi, Vicksburg Ulusal Askeri Parkı'ndadır. Marker, Grant Bulvarı'nın 3 mil batısında, güneye giderken solda, Union Bulvarı üzerindedir. Harita için dokunun. İşaretçi bu postane bölgesinde: Vicksburg MS 39183, Amerika Birleşik Devletleri. Yol tarifi için dokunun.
Yakındaki diğer işaretçiler. Bu işaretleyiciye yürüme mesafesinde en az 8 başka işaretleyici vardır. Navy to the Rescue (burada, bu işaretçinin yanında) Vicksburg Donanma Anıtı (bu işaretçiden birkaç adım ötede) BİZ. 8. Batarya, (bu işaretçinin bağırma mesafesinde) BİZ. Batarya F, (yaklaşık 400 fit uzakta, doğrudan bir hatta ölçülmüştür) Çark - USS Kahire (yaklaşık 700 fit uzakta) USS Kahire (yaklaşık 700 metre uzaklıkta) Subay Karargahı - USS Kahire (yaklaşık 700 fit uzaklıkta) Bir Demir Kaplamayı Direksiyon - USS Kahire (yaklaşık 700 metre uzakta). Vicksburg Ulusal Askeri Parkı'ndaki tüm işaretçilerin bir listesi ve haritası için dokunun.
Ayrıca bkz. . . Vicksburg Kampanyasında Federal Deniz Operasyonları. (American Battlefield Trust'tan profesyonel kalitede bir video.) Tarihçi Terry Winschel, Federal deniz kuvvetlerinin Vicksburg Seferinde oynadığı önemli rolü anlatıyor. (4 Nisan 2021'de Cape Canaveral, Florida'dan Cosmos Mariner tarafından sunulmuştur.)
Bol Dövüş Kaldı: Vicksburg Kampanyası
Birlik askerleri, 19 Mayıs 1863'te Vicksburg'a yapılan bir saldırı sırasında bir Konfederasyon tabyasına hücum ediyor.
Ethan S. Rafuse
Eylül 2020
Timothy B. Smith'e teşekkürler, Geçtiğimiz on yıl, Ulysses S. Grant tarafından yürütülen ve Batı Tennessee ve Mississippi Nehri'nin Birlik kontrolünü geri getiren büyük kampanyalara ilgi duyan herkes için iyi bir yıl oldu. Smith, burada, Grant'in ordusunun Vicksburg'un eteklerine ulaştığını ve batı savunmasına iki saldırı düzenlediğini gösteren Mayıs 1863'teki kritik haftanın mükemmel bir hesabını sunarak bilime bir başka mükemmel katkı sağlıyor. Bu saldırıların başarısızlığı, Grant'in Mayıs ayının ilk yarısında yürütülen manevra kampanyası sırasında tekrarlanan taktik yenilgilere rağmen, John Pemberton ve ordusunun hala içlerinde bolca savaş olduğunu gösterdi. Ayrıca, Grant'in tarafında bir baş belası olan küstah siyasi general John McClernand'ın ölümü için zemin hazırlayarak Birlik yüksek komutasındaki büyük bir sürtüşme kaynağını ortadan kaldırdılar.
Bu kitaptaki eylemlere değinen Vicksburg Seferi üzerine mükemmel bir burs sıkıntısı olmamasına rağmen, hiçbir zaman burada olduğu gibi önem verilmemiş veya bu kadar muhteşem ayrıntılarla kayıt altına alınmamıştır. Bu düzeyde bir taktik ayrıntıya giren işlerde, büyük resmi gözden kaçırma tehlikesi her zaman vardır. Smith bunu asla yapmaz, okuyucunun önünde 19 ve 22 Mayıs'taki daha geniş operasyonel ve taktik resmi ve o günlerdeki savaşların her yönünün buna nasıl uyduğunu, okuyucuların eylemi takip etmesine yardımcı olacak mükemmel haritalarla okurun önünde tutmaya özen gösterir. Vicksburg'da "savaşın yüzü" hissi arayanlar, Smith'in Birlik ve Konfederasyon komuta zincirlerinde her seviyedeki askerlerin deneyimlerini tarihlendirmek için olağanüstü bir araştırma çabasından yararlanma şeklini takdir ederken, okuyucular operasyonların nasıl yapıldığıyla ilgileniyorlar. Mayıs 1863'ten etkilenen yerel siviller, Smith'in bu konuya verdiği alanı takdir edeceklerdir.
Smith bir başka istisnai çalışma daha yaptı. İyi yazılmış, ayrıntılı olarak zengin ve analizinde ilgi uyandıran bu kitap, yalnızca Vicksburg mücadelesinin öğrencilerine ve onun gidişatını ve sonucunu şekillendiren adamlara değil, aynı zamanda iyi bir okuma arayan herkese hitap edecek.
Vicksburg için Kampanya
Şafağın ışıkları karmakarışık ormanlık araziyi kaplarken, Birlik komutanları çevredeki manzaraya şaşkınlıkla baktılar. Etrafta, herhangi bir saldırı planını karmaşıklaştıran kalın kamış frenleri, çapraz vadiler, dik vadiler ve geniş ve dar sırtlardan oluşan bir labirent gördüler.
General McClernand şafakta geldi ve durum hakkında bilgilendirildi. Shaifer evinden kuzeybatıya dönen bir yolun sonunda Bruinsburg yoluna çıktığını öğrendi. Yerel bir siyah adam McClernand'ı Konfederasyon birliklerinin (Tracy'nin Alabamyalıları) bu yönden yaklaştığı konusunda uyardı. McClernand, Birliğin sol kanadındaki bu tehdidi karşılamak için Peter Osterhaus'un tümenini gönderdi.
Bu arada Tracy, Rodney yolunda zor durumdaki Green'i güçlendirmek için bir alay ve bir topçu bölümü göndermesi için acil bir mesaj aldı. Bu noktada, Asiler'in sahada sadece 2500 adamı vardı, Tracy'nin ve Green'in genişçe ayrılmış kanatları arasındaki işbirliği gerekliydi, ancak arazi nedeniyle zordu.
Yardım yoldaydı. William Baldwin, tugayını savaşa doğru koşturdu. Yetenekli Albay Francis Cockrell tarafından yönetilen Missouri tugayı Grand Gulf'ta sabırsızlıkla bekledi. Bowen, Grant'in Büyük Körfez'i geçme fikrinden vazgeçtiği konusunda kumar oynamak istemiyordu. Bowen sabah 7:30 sularında savaş alanına vardığında hatasını anladı. Bir kurye, Missourian'lıların Port Gibson'a acele etmeleri emriyle Grand Gulf'a koştu.
|Tuğgeneral PETER J. OSTERHAUS. (NA)|
Konfederasyonlar takviye beklerken, Osterhaus, Tracy'nin kanadına baskı yaptı ve sayıca üstünlüğünü büyük bir etki yarattı. Vicksburg'dan başka bir Alabama alayının zamanında gelişi yardımcı oldu, ancak aniden İsyancılar liderlikte bir kriz yaşadı. Tracy, Union keskin nişancısının kurşunuyla öldü. Albay Isham Garrott komutayı devraldı ama Tracy'nin savaş planı hakkında hiçbir fikri yoktu. Garrott, Green'den talimat istedi ve pozisyonunu "her ne pahasına olursa olsun" korumak için belirsiz bir yanıt aldı.
Osterhaus hattını her iki yönde de genişletmeye devam etti, ancak Garrott'un adamları, azimleri ve coğrafi faktörleri sayesinde Yankee saldırılarını engellediler. Son olarak, Osterhaus, Garrott'un merkezine topyekün bir saldırı için toplanırken Konfederasyon sağına bir hamle yapmaya karar verdi. Sonra Osterhaus tereddüt etti ve cepheye gelen Grant, Logan'ın tümeninden bir tugay gönderene kadar bekledi.


(PDF versiyonu için resme tıklayın)
| PORT GIBSON SAVAŞI, 1 MAYIS 1863, 08:15 sabah 10'a kadar |
Eylem, John McClernand'ın kolordu Martin Green'in Magnolia Kilisesi çevresinde görevlendirilen Konfederasyonlara çarpmasıyla başlar. Peter Osterhaus'un bölümü, Edward Tracy tarafından komuta edilen Konfederasyonlarla tanışmak için harekete geçti. Tracy yakında öldürülse de, halefi Albay Isham Garrott birlikleri bir arada tutar ve öğleden sonra geç saatlere kadar Osterhaus'u durdurur. AP Hovey ve Eugene Carr'ın tümenleri, Magnolia Kilisesi çevresinde Green'in İsyancıları ile mücadele ediyor. Çok kanlı bir savaşın ardından, sayıca az olan Green, Centres Creek'e geri döner.
Rodney yolunda, General Green'in küçük kuvveti, Carr ve A. P. Hovey'in tümenleri tarafından bozguna uğratılmıştı. Virginia Boutetort Topçu'dan iki top (Virginia topçuları bu eyaletten Vicksburg kampanyasına katılan tek katılımcılardı) yanı sıra bir keson ve 200 mahkum kaybedilmişti. Arazi, Green'in Magnolia Kilisesi sırtının yakınındaki standına yardım etmesine rağmen, sayıca çok fazlaydı. Bowen, Green'in parçalanmış komutasını Garrott'a yardım etmesi için sağ kanada gönderdi.
General Baldwin'in tugayı, Rodney yolunda Konfederasyonlar için savaşmak için kaotik bir Port Gibson üzerinden zorunlu bir yürüyüşten geldi. Cockrell'in Missourian'ları Grand Gulf'tan hızlı bir yürüyüş yaptı ve Baldwin'in kanadında yedekte bekledi. Bowen şimdi Bayou Pierre ve Big Black su yollarını koruyan tüm birliklerini çağırdı.
Bruinsburg yolunda, Osterhaus Garrott'a saldırılarını yeniledi ve Asi'nin sağ kanadında yavaş yavaş çöktü. Saat 17.00'de Green, olay yerindeki kıdemli komutan Bowen'dan gün batımına kadar beklemesi için bir mesaj aldı. Green o zamana kadar taarruza geçemezse, geri çekilebilirdi. Green, günün kaybolduğunun farkındaydı, gün batımının yeterince yakın olduğunu düşündü ve geri çekilme emri verdi.
Bruinsburg yolundaki diğer komutanlardan izole edilen 6. Missouri Konfederasyon alayı, geri çekilme sırasında yakalanmaktan kıl payı kurtuldu. 49. Indiana 46 mahkumu torbalama hilesini zamanında fark etmesine rağmen, Missourian'lıların çoğu sahte bir saldırı yaparak kaçmayı başardı. Green'in komutasının geri kalanı Bayou Pierre boyunca Büyük Körfez'e doğru geri çekildi.


(PDF versiyonu için resme tıklayın)
| PORT GIBSON SAVAŞI, 1 MAYIS 1863, 11 AM 17:30'A KADAR |
Green'in birlikleri Garrott'u desteklemek için gönderilir. Federaller, Logan'ın McPherson'ın kolordu bölümü tarafından destekleniyor. Akşam 5 civarı Federal bir saldırı, Bowen'ı Garrott ve Green'e geri çekilme emri vermeye zorlar. Bowen'ın sol kanadında Baldwin, Green'in geri çekilmesinden sonra mücadeleye başlar. Cockrell ve Missourian'ları Green'in hattının soluna gider ve Slack'in birliklerini Merkezler Deresi'nin Beyaz Şubesi boyunca cezalandırır. Smith'in tümeninden piyade ve Hovey'in topçusu Cockrell'i durdurdu. Konfederasyon sağındaki geri çekilme başlamıştı ve Baldwin ve Cockrell geri çekildi.
Zafer nihayet Birlik solunda gelirken, McClernand'ın sağdaki mavi sütunu Green'in yenilgisinden sonra inatçı bir muhalefetle karşılaştı. Illinois valisi McClernand ve Richard Yates, savaşı gözlemlemek için birlikte, Grant sessizce geri çekilen Konfederasyonları takip etmeye çağırmadan önce siyasi konuşmalar yaptılar. Yankee duraklaması John Bowen'a değerli zaman kazandırdı.
Rodney yolunda, Bowen yeni savunma hattını Willow Creek'in White ve Irwin kolları arasındaki dar bir sırtın önüne demirledi. Bowen, geniş Manolya Kilisesi sırtındaki eylemi gözlemledikten sonra bu alçak arazide savunmasını geliştirmeye karar vermişti. Orada birlikleri topçu ateşine karşı hassastı. Aşağıda, vadiler ve bitki örtüsü, Konfederasyonlara daha iyi koruma sağladı.
|ALTINCI MISSOURI (C.S.A.) ALAYI VICKSBURG KAMPANYASI BOYUNCA CESUR BİR ŞEKİLDE SAVAŞTI. BURADA VICKSBURG DIŞINDA MÜCADELE YAPILIRKEN GÖSTERİLİYORLAR. (LC)|
Yeni Asi savunma hattındaki savaş kanlı bir çıkmaza dönüşürken Bowen'ın stratejisi birkaç saat işe yaradı. Ancak Bowen, Federallerin hatlarını güneye, kendi pozisyonunun etrafından Port Gibson'a giden bir yola kadar uzatabileceklerinden korkuyordu. Cockrell'in Konfederasyon solunun ötesindeki rezervine Yankee sağına saldırmasını emretti.
Hovey, Cockrell'in sütununu gördü ve tehlike noktasına takviye almaya çalıştı. O harekete geçmeden önce, Missourians saldırdı ve James Slack'in Birlik tugayını mahvetti. Ancak kitlesel topçu ve çok sayıda Birlik piyadesi kısa süre sonra Missourian'ları isteksizce geri çekilmeye zorladı.
Sağını güvenceye alan McClernand, Green'i büyük bir önden saldırı ile yendiği için Baldwin'i kırbaçlamaya çalıştı. Buradaki Konfederasyon pozisyonu daha güçlüydü ve Green'in ve Cockrell'in saldırısı, McClernand'ın saldırısı için güvendiği güçlerin bir kısmını tüketmişti. Böylece McClernand savaşın kendi kendine gelişmesine izin verdi, ancak Logan'ın tümeninden iki tugayın gelişiyle artan sayısal avantajı, sonunda Asi solunu çökertti.
|LOGAN'IN BÖLÜMÜNÜN KONFEDERATLARIN PEŞİNDE BAYOU PIERRE'Yİ GEÇEN BİR THEODORE DAVIS RESMİ. (LC)|
Bowen bir geri çekilme emri verdi ve adamları Bayou Pierre ve çatalı Little Bayou Pierre boyunca kuzeye kaçtı ve arkalarında köprüler ateşledi. Sayıları üçe birden fazla olan Bowen ve astları, Grant'i gece yarısından hemen sonra 1 Mayıs gün batımına kadar erteleyerek, Grant'in ordusuna 875 zayiat verirken 787 kayıp vererek zekice savaşmışlardı. Port Gibson'daki küçük Konfederasyon kuvveti Pemberton zamanını kazanmıştı. onu ne kadar iyi kullanacağını görmek için kaldı.
Muzaffer bir Grant, momentumu varken baskıyı sürdürmeye karar verdi. Nathaniel Banks'e katılmak ve Port Hudson'a saldırmak için güneye dönmeyi düşünmüştü. Ancak Banks şu anda Kızıl Nehir üzerinde çalışıyordu ve birkaç gün boyunca bir kavşağı gerçekleştiremedi. Böylece Grant, Port Hudson'ı, Asi savunucularından önemli ölçüde fazla olan Federal XIX Kolordusu'na sahip olan Banks'e bıraktı.
Pemberton, Port Hudson'ı terk etmeye karar verdi ve Franklin Gardner'a güçlerini Vicksburg'a göndermesi için telgraf çekti. Ama Başkan Jefferson Davis araya girerek Pemberton'a telgraf çekti, "Trans-Mississippi ile bir bağlantı için hem Vicksburg'u hem de Port Hudson'ı tutmak gereklidir." Davis böyle bir kararı saha komutanına bırakmalıydı ve Port Gibson'ın ve ardından Grand Gulf'un kaybıyla güveni fena halde sarsılan Pemberton protesto etmeliydi. Ancak Pemberton, Gardner'ı hemen Port Hudson'da 2.000 adamla çalışmaya devam etmeye zorladı (yaklaşık 5.000 takviye daha sonra Gardner'ın gücüne katıldı).
|FARRAGUT, HUDSON LİMANINDAKİ SARIK NEHİR KAYIŞLARINI GEÇİYOR. FRANK SCHELL VE THOMAS HOGAN TARAFINDAN RESİM. (AMERİKAN MİRASI RESİM KOLEKSİYONU)|
|PORT HUDSON'UN TESLİM EDİLDİĞİ ŞEKİLDE BU CURIER VE IVES BASKISINDA GÖSTERİLMİŞTİR. (LC)|
21 Mayıs'ta Banks'ın ordusu kuşatma operasyonlarına başladı. Port Hudson kuşatması, 27 Mayıs ve 11 Haziran'da Birlik için savaşan Louisiana siyahları da dahil olmak üzere Federal birliklerin iki umutsuz saldırısını içeriyordu ve her ikisi de eşit derecede umutsuz Asi savunucuları tarafından geri püskürtüldü. Louisiana'daki Port Hudson'ı rahatlatmayı amaçlayan konfederasyon operasyonları başarısız oldu, ancak Birlik güçlerini işgal etti ve sürekli tetikte tuttu. Hayal kırıklığına uğramış bir Banks, Pemberton'ın Vicksburg'u teslim etmesinin Port Hudson'ı savunulamaz hale getirmesinden dört gün sonra, 8 Temmuz'a kadar teslim olmaya zorlayamazdı.
Grant kuzey-kuzeydoğuya doğru hareket etmeye karar verdi ve gerçek hedefi Jackson ve Vicksburg'u birbirine bağlayan Güney Demiryolu olmak üzere Büyük Siyah'a doğru geldi. Bu Konfederasyon tedarik hattının üzerine çıktıktan sonra, Grant batıya dönüp Vicksburg'a saldırabilir. Grant iki kolordu, McClernand'ın XIII ve James McPherson'ın XVII ile yürüdü. Sherman, Snyder's Bluff gösterisini terk etmişti ve XV. Kolordusunu Grant'e katılmak için acele ediyordu. Sherman geldiğinde, Grant yaklaşık 45.000 kişilik bir güce sahip olacaktı.
Grand Gulf'ta kurulan bir sahilden gelen vagonlar, Grant'in ordusunun beslenmesini sağladı. Savaştan sonra, Grant, o zamandan beri birçok tarihçi tarafından sürdürülen, Port Gibson'dan ayrılıp Mississippi'nin merkezine doğru hareket ettiğinde tedarik hattını kestiğine dair bir efsane yarattı. Ordusunun topraktan uzakta yaşadığını söyledi. Gerçek şu ki, iyi tedarik edilen vagon trenleri orduyu iç kısımda takip etti.
Gergin bir John Pemberton, Grant'in yürüyüşüne karşı koymak için tüm Konfederasyon birliklerinin Vicksburg'u korumak için Big Black'in batısında konsolide edilmesi gerektiğine karar verdi. Pemberton, bazı subaylarının ısrarlarına rağmen taarruza geçmeyi hiç düşünmedi. Joseph Johnston, 1 Mayıs'ta Pemberton'a, Vicksburg'u terk etmek anlamına gelse bile, Grant'i vurmak için tüm güçlerini birleştirmesi için telgraf çekmişti. Tel iyi tavsiyeler verdi ama Grant'in Port Gibson'da kazanmasını engellemek için çok geç geldi. Pemberton, Johnston'ı zaten görmezden gelirdi. Başkan Davis, Vicksburg'u tutmasını söylemişti ve Pemberton, Güney Carolina'da, bir yer tutması emredilirse, bunu yapması gerektiğini öğrenmişti.
William Loring, Gibson Limanı'nın yukarısındaki savaş cephesine vardığında, Konfederasyon güçlerinin komutasını aldı ve Hankinson'ın Feribotu'nda Büyük Siyah'a geri çekilmeye öncülük etti. Vicksburg'dan takviye kuvvetler geldi ve Loring, Yankees kuzeydoğuya doğru geniş bir cepheye yayılırken geçici olarak izole olan McPherson'ın birliklerine saldırma fırsatı buldu. Görünüşe göre Pemberton'ın savunmacı ruh halini yansıtan Loring, şansın kaçmasına izin verdi.
|Tuğgeneral JOHN GREGG (NA)|
Loring, birliklerini kuzeye, Pemberton'ın Edwards ve Büyük Kara arasındaki toplama alanına doğru yönlendirdi. Pemberton, Grant'in Edwards yakınlarındaki demiryoluna yöneldiğine dair istihbarat raporları almıştı. Pemberton, ana savaş hattını Büyük Kara'nın batı yakasındaki yüksek kayalıklar boyunca yerleştirmeyi amaçlıyordu.
Ya Grant onun yerine Jackson'a saldırmaya karar verirse? Loring, Pemberton'ı her ihtimale karşı doğuya bir müfreze göndermeye ikna etti. Tuğgeneral John Gregg, Pemberton'u Port Hudson'dan takviye etmek için giderken, yaklaşık 3.000 kişilik tugayını Raymond'a götürme emri aldı. Gregg düşmana göz kulak olacaktı ama sayıca fazlaysa savaşmayacaktı. Pemberton, çok ihtiyaç duyulan birlikleri, özellikle de Gregg'in konumunu gözetlemeye hazır Yankee gazileriyle karşılaştırıldığında tecrübesiz sadece az sayıda devlet süvarisiyle tecrit etme riskini alıyordu. Emirlerin karışıklığı nedeniyle, Gregg'e yardım etmeyi amaçlayan düzenli Konfederasyon süvarileri yanlış yöne gönderilmişti.
Birliğin en önemli askeri hedeflerinden biri, Mississippi Nehri'nin kontrolünü ele geçirmek ve böylece Konfederasyonu ikiye bölmekti. General Ulysses S. Grant bu meydan okumayı 1862'nin sonlarında üstlendi, ancak Vicksburg, Mississippi'nin isyancı savunması tarafından birkaç ay boyunca hüsrana uğradı. Nisan 1863'ün ortalarında Grant, 30.000'den fazla askeri Vicksburg'un arkasına taşıyan bir dizi deniz ve piyade manevrası yaptı. Bu yönerge, Grant'in askeri strateji konusundaki dehasını ve Lincoln'ü 1864'te sonunda onu hayal kırıklığına uğratmayacak bir general bulduğuna inandıran metaneti yansıtıyor.
Tam bir transkript mevcuttur.
ALINTI
. . . Vicksburg doğası gereği o kadar güçlüdür ve o kadar iyi tahkim edilmiştir ki, mevcut Garnizon'a karşı fırtına ile taşımak için ona karşı yeterli kuvvet getirilemez. Düzenli bir kuşatma ile veya Garnizon'u aç bırakarak alınmalıdır. Arkam tehdit edilmediyse, bunun için gerekli tüm güce sahibim.
Jo Johnston'ın Jackson & Canton'da şimdiden yirmi ila yirmi beş bin kişilik bir kuvvet topladığı ve bunu kırk bine çıkarmak için her türlü çabayı gösterdiği artık kesin. Bununla şüphesiz Harris Bluff'a saldıracak ve o buraya gelmeden takviye edilmezse beni Şehir yatırımından vazgeçmeye zorlayacak. Bölgenizin mümkün olan en düşük standartta olmasını istiyorum. Birliklerini uzak tutmak için gerekli olacak süre için olası bir tehlikede olamazsınız. Memphis & Charleston yolunun Kuzey Batı Tennessee'deki tüm noktaları, gerekirse tamamen terk edilebilir. West Kentucky, Paducah ve Columbus'ta küçük bir Garnizon'a indirgenebilir.
Daha önce Denver's olan Smith's'i getirmem için birlikleri Memphis'e göndermediyseniz. Buna, yedekleyebileceğiniz tüm diğer gücü ekleyin. Ayrıca iki Süvari alayı gönderin. Helena'dan son sipariş edilen Süvarileri almadıysanız, iki alay daha göndermek yerine onları bu yere yönlendirin. Bu tarafa gelen tüm birlikler için ulaşım tamamen sağlanana kadar hiçbir teknenin Memphis'i kuzeye gitmesine izin verilmeyecek. Ulaşımdan sorumlu Quartermaster ve Albay W.S. Hillyer'e bu talimatın tam olarak uygulandığını görmesi için özel olarak talimat verildi.
Şimdiye kadar bana karşı olan tüm isyancı güç tamamen benim insafımda. Başka bir yerden takviye edilerek kaçmalarını görmek istemiyorum. Umarım bu size ulaşmadan birlikler komutanızdan yola çıkmış olur.
General Dodge, kuvvetinden Garrison Lagrange & Grand Junction'a yeterince para ayırabilir.
Vicksburg Kampanyası
Amerika Birleşik Devletleri hükümeti, tarım ürünlerini dünya pazarlarına taşımak, Güney'i bölmek ve tedarik hatlarını kesmek için aşağı Mississippi Nehri'ni kontrol etmek zorunda kaldı. 1863 baharında, Tümgeneral Ulysses S. Grant, Tennessee Ordusunu Vicksburg'u ele geçirmek ve savaşı sona erdirmek için bir dizi manevra ve muharebede başlattı.
“Amerikan topraklarında şimdiye kadar yapılmış en parlak harekat” aldatma ve karşı istihbarat, hızlı yürüyüşler, deniz harekatı, büyük ölçekli bir amfibi geçiş ve zorlu arazi ve sert iklimde savaşmayı içeriyordu. Grant'in işgalci gücü, Derin Güney'in içlerine savaş getirdi ve sonunda Vicksburg'u ve bütün bir Konfederasyon ordusunu ele geçirerek Mississippi Nehri'ni yeniden açtı.
Bir Sürüş Turu
Bu tur boyunca, bu orduların 1863'te geçtiği, herhangi bir askeri kampanyanın en çeşitli ve zorlu arazilerinden bazıları olan araziyi deneyimleyeceksiniz. Bazı siteler ve yakındaki yollar, Vicksburg Kampanyasından bu yana çok az değişti. Yol boyunca çeşitli yerlerde ve Vicksburg Ulusal Askeri Parkı'nda yorumlama sağlanmaktadır.
(Sol Çizim Altyazısı)
bombardıman
16 Nisan 1863 gecesi Tuğamiral David Porter'ın gambotları tarafından Vicksburg Pillerinin Sayısı. Mississippi Nehri vadisinde savaş yürütmek için kullanılan çeşitli yenilikler arasında, özellikle bu nehirlerde kullanılmak üzere tasarlanmış bu gemi filosu vardı. Bu gambotlardan biri olan “USS Cairo,”'in kalıntıları Vicksburg Ulusal Askeri Parkı'nda görülebilir.
Konular. Bu tarihsel işaretleyici şu konu listesinde listelenmiştir: Savaş, ABD İç Savaşı. Bu giriş için önemli bir tarihsel tarih 16 Nisan 1867'dir.
Konum. 32° 14.668′ K, 90° 26.611′ W. Marker, Raymond, Mississippi, Hinds County'de. Marker'a Mississippi Otoyolu 18'in 0,1 mil kuzeyindeki Port Gibson Caddesi'nden, kuzeye giderken sol tarafta ulaşılabilir. Marker, Raymond Askeri Parkı'nda, yürüyüş parkurunun başlangıcında bir sergi büfesinde yer almaktadır. Harita için dokunun. İşaretçi bu postane bölgesinde: Raymond MS 39154, Amerika Birleşik Devletleri. Yol tarifi için dokunun.
Yakındaki diğer işaretçiler. Bu işaretleyiciye yürüme mesafesinde en az 8 başka işaretleyici vardır. Küçük J Demiryolu (burada, bu işaretçinin yanında) Vicksburg Seferinde Pivotal Nokta olarak Raymond Savaşı (burada, bu işaretçinin yanında) Raymond Savaşı - Bu Yürüyüş Yolu (burada, bu işaretçinin yanında) CS Gregg'in Görevi Kuvvet (bu işaretçinin bağırma mesafesi içinde) Sefer Doğuya Dönüyor (bağırma mesafesi içinde)
(bu işaretçinin) Gregg'in Savaş Planı (bu işaretçinin bağırma mesafesinde) Clinton ve Jackson'a (yaklaşık 0,2 mil uzakta) ayrıca C.S. Gregg'in Görev Gücü adlı farklı bir işaretçi (yaklaşık mil uzakta). Raymond'daki tüm işaretçilerin bir listesi ve haritası için dokunun.
Ayrıca bkz. . . Raymond'ın arkadaşları. Raymond Muharebesi ve savaş alanının korunması hakkında ayrıntılı bilgi içeren Raymond Dostları'nın resmi web sitesi. (4 Temmuz 2015'te gönderildi.)
Harita Vicksburg Seferi, 1862-1863
Harita Koleksiyonları materyallerindeki haritalar ya 1922'den önce Amerika Birleşik Devletleri hükümeti tarafından üretilmiş ya da her ikisi tarafından yayınlanmıştır (yayın tarihi ve kaynakla ilgili bilgi için her bir haritaya eşlik eden katalog kayıtlarına bakın). Kongre Kütüphanesi, bu materyallere eğitim ve araştırma amacıyla erişim sağlamaktadır ve herhangi bir ABD telif hakkı korumasından (bkz. Amerika Birleşik Devletleri Yasası Başlık 17) veya Harita Koleksiyonu materyallerindeki diğer kısıtlamalardan haberdar değildir.
Telif hakkı sahiplerinin ve/veya diğer hak sahiplerinin (tanıtım ve/veya gizlilik hakları gibi) yazılı izninin, adil kullanım veya diğer yasal muafiyetlerin izin verdiğinin ötesinde korunan öğelerin dağıtımı, çoğaltılması veya başka bir şekilde kullanılması için gerekli olduğunu unutmayın. Bir öğenin bağımsız bir yasal değerlendirmesini yapma ve gerekli izinleri alma sorumluluğu, nihai olarak, öğeyi kullanmak isteyen kişilere aittir.
Kredi Hattı: Kongre Kütüphanesi, Coğrafya ve Harita Bölümü.
Doğu Tiyatrosu'nda Çıkmaz
İç Savaşın en önemli ve en kanlı muharebelerinin çoğu, Washington, D.C. ve Richmond arasındaki doğu cephesinde meydana geldi.
Öğrenme hedefleri
Savaşan önemli muharebeleri ve İç Savaşın doğu tiyatrosunda yer alan devletleri ve generalleri tanımlayın
Önemli Çıkarımlar
Anahtar noktaları
- İç Savaş'ın en kanlı günlerinin çoğu, Gettysburg ve Antietam Savaşları da dahil olmak üzere doğu tiyatrosunda gerçekleşti.
- Amerikan İç Savaşı'nın doğu tiyatrosu, Virginia, Batı Virginia, Maryland ve Pennsylvania eyaletlerini, Columbia Bölgesi'ni ve Kuzey Carolina'nın kıyı tahkimatlarını ve limanlarını içeriyordu. Tiyatro, Appalachian Dağları ve Atlantik Okyanusu tarafından bağlandı.
- General Robert E. Lee, Kuzey Virginia Konfederasyon Ordusuna komuta etti.
- Potomac Birlik Ordusu, sırasıyla Irvin McDowell, George B. McClellan, John Pope, Ambrose Burnside, Joseph Hooker, George G. Meade ve Ulysses S. Grant tarafından yönetiliyordu.
- Doğu tiyatrosu kronolojik sırayla şu önemli olaylara ev sahipliği yaptı: Birinci Boğa Koşusu Savaşı, Shenandoah Vadisi Seferi, Yedi Gün Savaşları ve Yarımada Seferi, İkinci Boğa Koşusu Savaşı, Antietam Savaşı, Fredericksburg Savaşı , Chancellorsville Savaşı, Gettysburg Savaşı, Kara Seferi, 1864 Shenandoah Vadisi Seferleri ve Appomattox'taki teslimiyet.
Anahtar terimler
- Gettysburg Savaşı: 1-3 Temmuz 1863'te Pennsylvania, Gettysburg kasabasında ve çevresinde yapılan bir savaş. Bu, Amerikan İç Savaşı'nda en fazla zayiatın verildiği savaştı ve genellikle savaşın dönüm noktası olarak tanımlanıyor.
- Boğa Koşusu'nun İkinci Savaşı: 28-30 Ağustos 1862'de yapılan ve Robert E. Lee'nin General George McClellan'ın Potomac Ordusu'ndan izole edilmişken Birlik Generali Alexander Pope'un Virginia Ordusu'na karşı yürüttüğü saldırı kampanyasının doruk noktası olan bir savaş.
- Robert E. Lee: (1807-1870) Amerikan İç Savaşı'nda Kuzey Virginia Konfederasyon Ordusu'na komuta etmesiyle tanınan kariyerli bir subay.
Amerikan İç Savaşı'nın doğu tiyatrosu, Virginia, Batı Virginia, Maryland ve Pennsylvania eyaletlerini, Columbia Bölgesi'ni ve Kuzey Carolina'nın kıyı tahkimatlarını ve limanlarını içeriyordu. 1865'te Carolinas'ın iç kısımlarındaki operasyonlar batı tiyatrosunun bir parçası olarak kabul edilirken, Atlantik Okyanusu boyunca uzanan diğer kıyı bölgeleri alt sahil tiyatrosuna dahil edildi. Tiyatro, Appalachian Dağları ve Atlantik Okyanusu tarafından bağlandı. Doğu tiyatrosu, stratejik önemleri için olmasa da, büyük nüfus merkezlerine, büyük gazetelere ve karşı tarafların başkentlerine yakınlıkları nedeniyle savaş tarihinin en ünlü kampanyalarını içeriyordu.
Boğa Koşusu'nun İkinci Savaşı
28-30 Ağustos 1862'de yapılan İkinci Boğa Koşusu Savaşı, Robert E. Lee'nin General George McClellan'ın yakınlarda konuşlanmış olan Potomac Ordusu'ndan izole edilmişken Birlik Generali Alexander Pope'un Virginia Ordusu'na karşı yürüttüğü saldırı kampanyasının doruk noktasıydı. Richmond. Savaş, Konfederasyon Tümgenerali Stonewall Jackson'ın birliklerinin Manassas Kavşağı'nda Papa'nın Washington ile iletişim hattını tehdit eden bir tedarik deposunu ele geçirmesiyle başladı, DC Jackson çevredeki Birlik güçlerine yönelik saldırılar düzenledi ve Lee'nin birlikleri aynı anda hafif Birlik direnişini kırdı. savaş alanına girme zamanı. Pope, Konfederasyon Tümgenerali Stonewall Jackson'ın kolordusunun tuzağa düşürüldüğüne inanıyordu ve ordusunun büyük kısmını Jackson'a karşı yönetti. Ne yazık ki, Pope, Jackson'ın birliklerinin yakın zamanda büyük ölçüde takviye edildiğinden habersizdi ve Birlik saldırısı her iki tarafta da ağır kayıplarla geri püskürtüldü. Birlik ordusu geri çekilirken daha da geriye itildi ve Lee'nin kuzeye Maryland'e açılmasına izin verdi.
Gettysburg Kampanyası
1863 yazında, Lee'nin ikinci istilası Gettysburg Seferi, daha önce diğer büyük Konfederasyon ordusunun gittiğinden daha kuzeyde olan Pennsylvania'ya ulaştı. The Confederate government agreed to this strategy only reluctantly, because Jefferson Davis was concerned about the fate of Vicksburg, Mississippi, the river fortress being threatened by Ulysses S. Grant’s Vicksburg Campaign. The Battle of Gettysburg, fought from July 1 to July 3, is often considered the war’s turning point. General George G. Meade defeated Lee in a three-day battle fought by 160,000 soldiers with 51,000 casualties. The battle led to a Confederate retreat, but Union pursuit did not succeed in destroying the Confederate Army. If it had been successful, President Lincoln and others believed the war could have ended.
The Shenandoah Valley was a crucial region for the Confederacy: It was one of the most important agricultural regions in Virginia and was a prime invasion route against the North. The campaign was effectively concluded with a Union victory at the Battle of Cedar Creek on October 19, 1864.
Hem Kuzeylilerin hem de Güneylilerin hayal gücü, Robert E. Lee komutasındaki Kuzey Virginia Konfederasyon Ordusu ile daha az başarılı komutanların komutasındaki Potomac Birlik Ordusu arasındaki destansı mücadeleler tarafından ele geçirildi. The bloodiest battle of the war at Gettysburg and the bloodiest single day of the war at Antietam were both fought in this theater. Washington, DC ve Richmond'un başkentleri hem saldırıya uğradı hem de kuşatıldı. It has been argued that the western theater was more strategically important in defeating the Confederacy, but it is inconceivable that the civilian populations of both sides could have considered the war to be at an end without the resolution of Lee’s surrender at Appomattox Courthouse in 1865.
“President Lincoln on Battle-Field of Antietam.”: President Lincoln visiting the Army of the Potomac at the Antietam battlefield, September 1862. Photo by Alexander Gardner.
The Vicksburg Campaign, March 29–May 18, 1863
Ulysses S. Grant’s ingenious campaign to capture the last Confederate stronghold on the Mississippi River was one of the most decisive events of the Civil War and one of the most storied military expeditions in American history. The ultimate victory at Vicksburg effectively cut the Confederacy in two, gave control of the river to Union forces, and delivered a devastating blow from which the South never fully recovered. Editors Steven E. Woodworth and Charles D. Grear have assembled essays by prominent and emerging scholars, who contribute astute analysis of this famous campaign’s most crucial elements and colorful personalities.
Encompassed in this first of five planned volumes on the Vicksburg campaign are examinations of the pivotal events that comprised the campaign’s maneuver stage, from March to May of 1863. The collection sheds new light on Grant’s formidable intelligence network of former slaves, Mississippi loyalists, and Union spies his now legendary operations to deceive and confuse his Confederate counterparts and his maneuvers from the perspective of classic warfare. Also presented are insightful accounts of Grant’s contentious relationship with John A. McClernand during the campaign interactions between hostile Confederate civilians and Union army troops and the planning behind such battles as Grierson’s Raid, Port Gibson, Raymond, Jackson, Champion Hill, and Big Black River Bridge.
The Battle of Port Gibson in the Vicksburg Campaign
The first day ashore, Grant pushed McClernand two miles inland to high, dry ground and on toward the town of Port Gibson, where a bridge across Big Bayou Pierre led to Grand Gulf (which Grant coveted as a supply base on the Mississippi). Meanwhile, Grant oversaw the continuous transport of more of his troops across the Mississippi well into the night. Aided by the light of huge bonfires, McPherson’s soldiers were transported until a collision between two transports at three o’clock in the morning stopped the operation until daylight.65 Back upriver, Sherman was beginning to move south but remained worried about the long, vulnerable supply line. There was a reason to be worried. As James R. Arnold observes, “Grant was at the end of an exceedingly precarious supply line, isolated in hostile territory, positioned between Port Hudson and Vicksburg—two well-fortified, enemy-held citadels—outnumbered by his enemy, and with an unfordable river to his rear. Few generals would have considered this anything but a trap. Grant judged it an opportunity.”
The next day, May 1, brought conflict and the first of Grant’s five victories leading to the siege of Vicksburg—the Battle of Port Gibson.67 Two Confederate brigades, which had belatedly marched as many as forty-four miles from near Vicksburg, and the garrison from Grand Gulf had crossed the bridge over the North Fork of Bayou Pierre at Port Gibson. They confronted McClernand’s troops about three miles west of the site of the Battle of Port Gibson. McClernand split his forces along two parallel roads leading toward town and ran into strong opposition. General Bowen arrived from Grand Gulf to command the defenders.
The Confederate left fell back under intense attack from three of McClernand’s divisions as Union sharpshooters picked off the brave and effective rebel gunners manning the defenders’ artillery. Following the initial rebel retreat, McClernand and the visiting governor of Illinois, Richard Yates, delivered victory remarks and did some politicking with the troops. Grant put an end to those proceedings and ordered the advance to resume. Meanwhile, Grant had reinforced McClernand’s left wing on the northern road with two of McPherson’s brigades, and that wing, in the face of persistent enemy artillery, likewise drove the Confederates back toward Port Gibson. The victory was confirmed the next morning, May 2, when Grant’s soldiers found Port Gibson abandoned by the Confederates, who had crossed and burned the bridges across Big Bayou Pierre (to Grand Gulf) and Little Bayou Pierre.
Although Grant’s troops were on the offensive all day at the Battle of Port Gibson, the two sides’ casualties were surprisingly comparable. Grant had 131 killed, 719 wounded, and twenty-five missing—a total of 875. Based on incomplete reports, the Confederate defenders had at least sixty-eight killed, 380 wounded, and 384 missing—a total of at least 892.
Despite narrow roads, hilly terrain, and dense vegetation that aided the defenders, Grant’s superior force had gained the inland foothold it needed and access to the interior. The battle set the tone for those that followed in the campaign and affected the morale of the winners and losers. Grant would consistently bring superior forces to each battlefield although his troops were outnumbered by the Confederates scattered around western Mississippi. From Vicksburg, Pemberton accurately and somewhat desperately telegraphed Richmond: “A furious battle has been going on since daylight just below Port Gibson. . . . Enemy’s movement threatens Jackson, and, if successful, cuts off Vicksburg and Port Hudson from the east. . . . ” With minimal losses, Grant was moving inland. Meanwhile, a rattled Pemberton sent an urgent message to his field commanders directing them to proceed at once but neglecting to say to where.
McClernand’s mid-battle political speech was not the only evidence of his incompetence and problematic attitude. His men went ashore with no rations instead of the standard three days’ worth. He rejected a brigadier’s recommendation that he attack the enemy flank and instead ordered a frontal assault. When Grant ordered McClernand’s artillery to conserve ammunition, an angry McClernand countermanded the order. Having just crossed the Mississippi to initiate a challenging campaign of unknown duration, a subordinate military commander would be expected to honor the commanding general’s concern about conserving ammunition for future contingencies. McClernand was setting himself up for a big fall. In fact, Stanton, aware of previous problems with McClernand, had sent Charles Dana a telegram on May 6 authorizing Grant “to remove any person who by ignorance in action or any cause interferes with or delays his operations.”
After his troops had quickly built a bridge across Little Bayou Pierre, Grant accompanied McPherson northeast to Grindstone Ford, the site of the next bridge across Big Bayou Pierre. They found the bridge still burning but only partially destroyed, and after rapid repairs, they crossed Big Bayou Pierre. Because Grant was now in a position to cut off Grand Gulf, the Confederates abandoned that port town and retreated north toward Vicksburg. At Hankinson’s Ferry, north of Grand Gulf, the Confederates retreated across a raft bridge over the Big Black River, the only remaining geographical barrier between Grant and Vicksburg.
On May 3, Grant rode into the abandoned and ruined town of Grand Gulf, boarded the Louisville, took his first bath in a week, caught up on his correspondence, and rethought his mission. He had learned of the success of Grierson’s diversionary mission and also of the time-consuming campaign of the incompetent Union general Nathaniel P. Banks up the Red River. He decided to deviate radically from his orders from General Halleck, which called for McPherson’s corps to move south to Port Hudson, await the return of Banks, and cooperate with him in the capture of that town—all before a decisive move on Vicksburg. Grant realized that he would lose about a month waiting to cooperate with Banks in taking Port Hudson and would gain only about twelve thousand troops from Banks. The intervening time, however, would give Confederates, under Department Commander Joseph E. Johnston, the opportunity to gather reinforcements from all over the South to save Vicksburg. So Grant decided instead to move inland with McPherson’s and McClernand’s corps, and he ordered Sherman to continue moving south to join him with two of his three divisions.
Before leaving Grand Gulf at midnight on May 3, Grant wrote to Halleck:
The country will supply all the forage required for anything like an active campaign and the necessary fresh beef. Other supplies will have to be drawn from Millikin’s [sic] Bend. This is a long and precarious route but I have every confidance [sic] in succeeding in doing it.
I shall not bring my troops into this place but immediately follow the enemy, and if all promises as favorably hereafter as it does now, not stop until Vicksburg is in our possession.
Grant was going for Vicksburg—şimdi. Until Sherman’s troops arrived, Grant had only twenty-five thousand troops across the river to face fifty thousand Confederates in Mississippi with as many as another twenty thousand on the way.
When he moved inland to Hankinson’s Ferry at daybreak on May 4, Grant learned that McPherson’s men had captured intact the bridge across the Big Black River and established a bridgehead on the opposite shore. While awaiting the arrival of Sherman’s corps, Grant ordered McPherson and McClernand to probe the countryside, giving the enemy the impression that Grant would directly attack Vicksburg from the south. McPherson’s patrols discovered that the Confederates were fortifying a defensive line south of Vicksburg. With the arrival of Sherman and the bulk of his corps on May 6 and 7 (after a sixty-three-mile march from Milliken’s Bend to Hard Times and ferrying across to Grand Gulf), Grant was ready to move in force.
Realizing that Vicksburg by now was well defended on the south and that its defenders could flee to the northeast if he attacked from the south, Grant decided on a more promising but riskier course of action. As T. Harry Williams puts it, “the general called dull and unimaginative and a mere hammerer executed one of the fastest and boldest moves in the records of war.” He cut loose from his base at Grand Gulf, withdrew McPherson from north of the Big Black River, and ordered all three of his army’s corps to head northeast between the Big Black on the left and Big Bayou Pierre on the right. His goal was to follow the Big Black, cut the east-west Southern Railroad between Vicksburg and Jackson, the state capital, around the town of Edwards Station, and then move west along the railroad to Vicksburg. In what Thomas Buell calls “the most brilliant decision of his career,” Grant “would attack first Johnston and then Pemberton before they could unite and thereby outnumber him, the classic example of defeating an enemy army in detail.” Given the poor condition of the dirt roads, the tenuous supply situation, and the threat of Confederate interference from many directions, this plan, in the words of Ed Bearss, “was boldness personified and Napoleonic in its concept.” William B. Feis admires Grant’s craftiness: “From the outset, Grant designed his movements to sow uncertainty in Pemberton’s mind as to the true Federal objective. The key to success, especially deep in Confederate territory, was to maintain the initiative and make the enemy guess at his objectives.” Grant was determined not only to occupy Vicksburg but to trap Pemberton’s army rather than allow it to escape to fight again. As he would do later in Virginia, Grant stayed focused on defeating, capturing, or destroying the opposing army, not simply occupying geographic positions. This approach was critical to ultimate Union victory in the war.
General Fuller pointed out that not only was Grant’s plan daring and contrary to his instructions from Halleck, but that, just as importantly, he insisted that his commanders move with haste to execute it. His orders to them in those early days of May were filled with words urging them to implement his orders expeditiously. He clearly wanted to move quickly inland to negate any forces other than Pemberton’s, destroy Vicksburg’s supply line, and then quickly turn on Vicksburg with his own rear protected.
As Grant moved inland, he planned to live off the previously unmolested countryside. His troops slaughtered livestock and harvested crops and gardens to obtain food and fodder. They also gathered an eclectic collection of buggies and carriages to assemble a crude and heavily guarded wagon train that would carry salt, sugar, hard bread, ammunition, and other crucial supplies from Grand Gulf to Grant’s army. Grant would depend on those intermittent and vulnerable wagon trains to meet some of his needs for two weeks until a supply line was opened on the Yazoo River north of Vicksburg on May 21. From May 8 to 12, Grant’s army moved out of its Grand Gulf beachhead and up this corridor, with McClernand hugging the Big Black on the left and guarding all the ferries, Sherman in the center, and McPherson on the right. They gradually swung in a more northerly direction (pivoting on the Big Black) and moved within a few miles of the critical railroad without serious opposition. Then, on May 12, McPherson ran into stiff opposition south of the town of Raymond. Aggressive assaults ordered by Confederate Brigadier General John Gregg, who believed he was facing a single brigade, threw McPherson’s soldiers into disarray. Strong counterattacks led by Logan drove the outnumbered Confederates back into and through Raymond. Gregg’s aggressiveness cost him one hundred dead, 305 wounded and 415 missing, for a total of 820 casualties. McPherson reported his casualties as sixty-six killed, 339 wounded, and thirty-seven missing, for a total of 442. Grant’s campaign of maneuver and his concentration of force were resulting in progress at the cost of moderate casualties.
Even more importantly, Grant’s daring crossing of the Mississippi and inland thrust were sowing confusion at the highest levels of the Confederacy. Pemberton, in command at Vicksburg, was caught between conflicting orders from President Jefferson Davis and his department commander, General Joseph Johnston. Davis told Pemberton that holding Vicksburg and Port Hudson was critical to connecting the eastern Confederacy to the Trans-Mississippi. The Northern-born Pemberton, who had been eased out of his Charleston, South Carolina, command for suggesting evacuation of that city, decided to obey the president and defend Vicksburg at all costs. He did this despite orders on May 1 and 2 from Johnston that, if Grant crossed the Mississippi, Pemberton should unite all his troops to defeat him. Grant was the beneficiary of Pemberton’s decision because Pemberton kept his fifteen brigades in scattered defensive positions behind the Big Black River while Grant moved away from them toward Jackson. Meanwhile, Johnston, sitting in Tullahoma, Tennessee, with little to do, moved to oppose Grant only when belatedly ordered to do so by Davis and Secretary of War James A. Seddon on May 9—and he did so with only three thousand troops at first.
Would you like to learn the complete history of the Civil War? Click here for our podcast series Key Battles of the Civil War