Çünkü hayattaki en büyük korkusu, gözlerini sonsuza yumduğunda çocuğuna kimin sahip çıkabileceğidir
eğer çocuğuna sahip çıkıyorsa, ondan utanmıyor aksine gurur duyuyorsa ,onun en az yarayla toplum içine karışabilmesini sağlamak için çabalıyor ve ona elinden geldiğince en iyi yaşamı sunmaya çabalıyorsa kesinlikle cennetliktir...Anne kavramının önemini bir kere daha ve en iyi şekilde anlamamızı sağlar.
Bir yaşındaki engelli yavrusunu severken, ağzından şöyle sözler döküldüğünde insanda saçlarını okşama, gözündeki yaşları silme hissi uyandıran annedir;
Biz Tanrı’dan aynen böyle senin gibi tatlı bir bebek istemiştik yavrum. Ama tanrı bize hep bebek kalacak bir bebek verdi...
Sizin kendi çocuğunuzun "aaa anne bu çocuk niye tuhaf?" diye sormasını, sizin kafanızı çevirip, sözde kibarlık yapıp, çocuğunuz "gaf" yapmadan oradan çekiştirmenize tercih ediyorlar;
"Haydi dürüst olalım: biz anneler çocuklarımızla yolda yürürken, karşıdan bir engelli çocuğun geldiğini gördüğümüzde ne yaparız?
Başka türlü annelerdir. Gökyüzünü yeşil kabul edebilen, denize kırmızı diyebilen, karların beyaz beyaz değil mavi mavi de yağabiliyor olduğunu bilen annelerdir.
Kimse bu renkleri böyle kabul etmediğinden yalnız bırakılıveren annelerdir.
Omuzlarında dağlarca yük taşıyabilen şahane annelerdir onlar...