Bununla birlikte, açıkça “Izmailov” rezervasyonu, yalnızca yatay koruma hariç olmak üzere, modern savaş gemilerinden (örneğin, “yerel Kraliçe Elizabeth”, yerel savaş görevlilerinden bile daha önce ortaya konan) önemli ölçüde daha düşüktü. Eğer yerli 356-mm / 52 tabanca pasaport TTX'e ulaşırsa, 12 * 356-mm toplar 8 * 381-mm'ye eşdeğer olarak kabul edilebilir, ancak yerli 747,8 kg merminin gerçek başlangıç hızının neredeyse 100 m / s olduğu düşünülebilir. Planlananın altında, Izmail’in silahları, hizmetinde 380 mm silahları olan herhangi bir savaş gemisinden önemli ölçüde aşağı kalmıştı. Bu nedenle, bu Rus gemilerinin tek avantajı nispeten yüksek bir hızdı, ancak elbette, diğer parametrelerdeki gecikmeyi telafi edemedi - Izmailov'un iyi yüksek hızlı savaş gemileri işe yaramadı. Bu nedenle, inşaat sürecinde iyileştirilmesi için bir takım projeler ortaya çıkması şaşırtıcı değildir.
Onları daha ayrıntılı olarak düşünün.
Korumadaki temel bir artışa ilişkin ilk büyük ölçekli proje, Amiral M.V. Üstlerinden izin istemeksizin, bu projenin gelişimini 1913'taki Baltık Tersanesi tarafından “deneyimli gemi Chesma” ya ateş ettikten sonra yetkilendiren Bubnova. Bir yandan, bu projenin literatürde yeterince ayrıntılı olarak açıklandığı, ancak diğer yandan çok net olmadığı söylenmelidir.
Gerçek şu ki, bu projenin ana “fişleri” genellikle zırh kemerinin kalınlığında 241,3 mm'den (aslında 237,5 mm) 300 mm'den (hatta 305 mm'den) ve 305 mm'den (alın plakaları) ve 254 mm'den (yan plakalar için) rezervasyon yapıldığını göstermektedir. ) hem orada hem de orada 406 mm'ye, çatı ise 254 mm yerine 200 mm zırh plakalarından oluşmaktaydı. Bununla birlikte, diğer belgelerde, tamamen farklı kalınlıklar ortaya çıkar - 273 mm kayışı, kulelerin dönen kısmının rezervasyonu değişmezken. Nasıl yani
Büyük olasılıkla, mesele aşağıdaki gibidir. Başlangıçta, Baltiysky Zavod tasarımcıları özellikle 300 veya 305 mm zırh ve kulelerin güçlendirilmiş zırhlarına odaklandılar. Ancak, yerli sanayinin 273 mm'den daha kalın olan gerekli boyutta zırh plakaları üretemediği ve kulelerin zırhlarının güçlendirilmesinin, tasarımları biraz fazla hareket ettirmek için tasarlanmadıkları için tasarımlarını yeniden işleme gereksinimine yol açacağı ortaya çıktı. ne yaptılar
Ana zırh kemerinin 241,3 mm'den 273 mm'ye çıkarılması önerilirken, 50,8 zırhlı orta ve alt güverte arasındaki bölüm muhafaza edildi. Alt güverte eğimleri de kaldı, ancak kalınlıkları 76,2 mm'den 50,8 mm'ye düştü. Kalenin dışında ana zırh kemerinin kalınlığı 127-100 mm'den (aslında, zırhın 112,5'tan 125 mm'ye kadar) 203 mm'ye yükselmesiyle arttı. Bu nedenle genel olarak, dikey korumayı ana zırh kayışı düzeyinde güçlendirmekten bahsedebiliriz.
Ancak üst zırh kayışı zayıfladı. Orijinal versiyonda, kale boyunca (ve hatta biraz dışarıda olsa da), kalınlığı 102 mm olmalıydı, bunun yanında ana kalibrenin kuleleri boyunca, ortadan üst güverteye ek bir 25,4 mm zırhlı bölüm vardı. Ayrıca, yay ve kıçta, üst kayış, 76,2 mm kalınlığa sahipti. Baltık tesisinin projesinde, üst bant her yerinde 76,2 mm kalınlığa sahipken, 25,4 mm zırhlı yeniden montaj onun arkasına kaldırılmıştır. Üst zırhlı kayışı zayıflatmaya ek olarak, Bali fabrikasının tasarımcıları, kasnaklar arasındaki 25,4 mm zırhlı bölümünü kaldırdılar ve böylece ilk zırhlı Rurik döneminde Izmail'i geri getirdiler.
Kulelerin dönen kısmının korunması aynı seviyede kalmıştır - alın / yan / çatı 305 / 254 / 203 mm. Ancak daha sonra barbet yoğunlaştı - sırasıyla 254 mm (üst halka) ve 127 mm (alt) 'den 273 mm ve 216 mm'ye.
Ne yazık ki, gövdenin ana güverte üzerindeki dikey rezervasyonu “kesinlikle” kelimesiyle iptal edildi (elbette, kulenin kancası kaldı).
Aynı zamanda, meselenin, tahtaya yerleştirilen 130 mm mayın karşıtı silahların mermileriyle nasıl çözüldüğü tamamen belirsizdir - sanki tamamen korunmasız kalmaları gerekiyordu. Ayrıca iptal edilen baca gerekçesiyle rezervasyon iptal edildi. Conning kulesinin kalınlığı da azaldı - güverte üzerindeki duvarları 406 mm olarak kaldı, ancak ana güverte altında korumaları, 305 mm'den 203 mm'ye, conning kulenin çatısı - 254 mm'den 203 mm'ye düştü.
Ancak, en tatsız değişiklikler yatay zırh korumasını bekliyordu. Baltık fabrikasının tasarımına göre, 38,1 mm zırh (ve mazgalların üzerinde - hatta 50,8 mm bile olsa), nihai projede 37,5 mm'ye kadar inceltilmiş olan tüm üst güverte 25,4 mm zırhlıydı. 57 mm projesinde, 50,8 dikey zırhlı perdeler (son sürümde 60 mm) ile yanlara yakın olan 19 mm (ortada eğimlerin üstünde) arasındaki orta güverte, tüm genişlikte 50,8 mm aldı. Rezervasyonun alt kısmının yatay kısmı taşınmamıştır ve daha önce de söylediğimiz gibi, pahlar 76,2 mm'den 50,8 mm'ye düşürülmüştür. Aynı zamanda, nihai projeye göre, “Izmail”, su hattının altındaki kalenin dışında iki zırhlı gövde alacaktı: Baltık fabrikası projesinin ilk versiyonunda terk edildikleri (en azından kısmen) olduğu ve daha sonra geri dönüp dönmeyecekleri belli olmadığı biliniyordu.
Bu yeniden rezervasyonun en azından çok kararsız bir izlenim bıraktığını söylemeliyim. Bir yandan, ana zırh ve barbekü kalınlığında bir artış memnuniyetle karşılanacaktır. Ama diğer yandan ...
Açıkçası, ne 238,5 mm, ne 241,3 mm, ne de 273 mm zırh, yüksek kaliteli zırh delici 343-381 mm mermilere karşı güvenilir bir koruma sağlamıştır. Bu tür mermiler bu bronelistovların herhangi birini 70-75 KBT mesafesinden, normalden küçük sapmalarla güvenle yumrukladı. Aynı zamanda, 50,8 mm zırhlı perdeli ve konik bıçaklar, ana zırh kayışından geçen zırh delici bir mermiye karşı ciddi bir savunma teşkil etmedi - 273 mm zırh plakasını geçtikten hemen sonra patlamış olsa bile, 1920 topçu deneylerinin gösterdiği gibi, parçalarını tutamazlardı. Ancak, genellikle zırh delici mermilerin sigortaları, delinmiş zırhın hemen ardından değil, belli bir mesafeden patlayabilecekleri bir yavaşlamaya ayarlandı; bu, bir merminin geminin derinliklerine gidebilmesi için yapıldı. La, makine dairesine, kazan odalarına ve hatta topçu mezarlarına ulaşıyor.
Bu nedenle, X-NUMX mm İshmael kemerini delen zırh delici merminin hemen patlamayacağı, ancak bir zırhlı bölmeye veya eğime çarptığı uçuşuna devam edeceği, ancak bu durumda, hemen patlatılmış olsa bile, 273-mm zırhı olması bekleniyordu. prensipte bile koruyamadı. 50,8 mm zırh bile 75-1 m'de böyle bir merminin patlamasına dayanabilir, ancak hiçbir durumda bir zırh plakasında olamaz.
Ve ilginç çıkıyor. Bir yandan, elbette, 273 mm kalınlığındaki zırh plakası, gemi içindeki düşman zırh delici mermiyi bir bütün olarak kaçırmamak için 238,5 mm'yi belirgin şekilde aşacaktır. Ama ... eğer EA hesaplamalarını kullanırsak Berkalov, o zaman çok ilginç sonuçlara vardık.
Fikirlerine göre, 356-kbt mesafesindeki 70-mm'lik mermi, 273-mm zırhına nüfuz eder ve bunun için normalden 33 derecesine kadar bir sapma açısında tüm forma geçer. (yani, merminin yörüngesi ile plaka arasındaki açı 57 dolu veya daha fazla olacaktır). Eğer böyle bir mermi, zırh plakasına 34'ten yaklaşık 45 dereceye kadar normal bir açıyla vurursa, zırhın içinden geçecek, ancak üstesinden gelme sürecinde patlayacak. Bununla birlikte, bu durumda, zırh ve mermi parçaları delinmiş zırh plakasının arkasında (yüksek olasılıkla - 50,8 açısında ve sıfıra yakın - 33'te) eğik zırh ile 45 mm'ye iyi çarpabilir.
Aynı zamanda, bir bütün olarak 356 mm mermi, 238,5 mm zırh plakasını normal 38-39 derecelerinden sapma açısında aşacak ve 40 dereceden yaklaşık 49 dereceye kadar açıyla patlayacaktır. Fakat aynı zamanda, ne olursa olsun, zırh tabakasında patlayan merminin hiçbir parçası, 75 mm eğimine nüfuz etmeyecektir.
İlginçtir - tabii ki, 273-mm plakanın zırh direnci daha iyidir, ancak eski koruma şeması (238,5 mm levha + 75 mm eğim), normalden 40 dereceli veya daha fazla bir dereceye kadar saptığında mermiden ve parçalarından koruma sağlar. 50 soba dolu. Ve 273 mm zırh artı 50,8 mm eğim, teorik olarak 45 selamında (45 levha sehpasına bir açıyla) normalden merminin sapma açısında delinebilir. - yani, parçaların etkisine bakıldığında, 238,5 mm + 75 mm eğimin korunmasının aslında Baltık fabrikası 273 mm artı 50,8 mm tarafından sağlananlardan daha iyi olduğu ortaya çıktı!
Tabii ki, bu teorik hesaplamalardan başka bir şey değil. Ve elbette, 273 mm kayışı, daha büyük kalibreli yarı zırhlı mermilerin yanı sıra, 343 mm'den daha düşük mermilere karşı daha fazla tercih edilir - burada şans, 238,5 mm kalınlığındaki zırh plakalarından çok daha fazla bir zamanda patlama enerjisine izin vermeyecektir. Ancak genel olarak, Baltık fabrikasının projesinin konik seviyede ana zırh kemeri bakımından eski program üzerinde herhangi bir küresel üstünlük sağlamadığını kabul etmek zorundayız. Yukarıda, 50,8 mm zırhlı bölümleme düzeyinde, iyileştirmenin daha belirgin olduğu ortaya çıktı - zırh alanı 238,5 mm zırhı artı belirtilen kalınlıkta dikey bir bölme korumasına sahipken, şimdi koruma 273 + 50,8 mm idi. Bu büyük bir avantaj değil, ama yine de onların arkasında ana kalibre kulelerinin çırpıcılarının hiç zırh olmadığını hatırlatmak zorundasınız - burada tek bir milimetre fazlalık olmaz.
Ekstremite rezervasyonlarını güçlendirmek tartışmalı bir yeniliktir. Aslında, ne 102-127 mm montajı için önerilen zırh, ne de zırh delici mermiler tarafından sunulan 203 mm, 203 mm savunmasını neredeyse tamamen korudu, elbette, daha iyiydi, ama bunun üzerinde harcanan zırh kütlesindeki artışa değdi mi? Barbet koruması da bir destek aldı, ancak göründüğü kadar değil. Tabii ki, üst halka, 254 (aslında, hatta 247,5 mm ile) ila 273 mm kalınlığa sahip olan “doroshee” daha da güçlendi. Ancak burada alt olanı hakkında açıkça söylemek mümkün değil.
Hayır, elbette, 216 mm, nihai tasarımda 122,5-147,5 mm'den belirgin şekilde daha kalındır, ancak ikincisinin yanı sıra 102 mm üst zırhının ve 25,4 mm zırhın da takılı olduğunu anlamanız gerekir, böylece toplam kalınlık 249,9-274,9 mm'ye ulaşırken Baltic projesine göre, toplam barbet ve zırh kalınlığı 216 + 76,2 = 292,2 mm idi. Bununla birlikte, aralıklı rezervasyonun “bir vuruş alması” nın katı olandan daha kötü olduğu ve bu bağlamda 216 mm barasının yine de tercih edildiği belirtilmelidir. Ancak, yine de, bu çarpıcı bir gelişme değildi - kesinlikle, hepsi de yüksek kaliteli 343-381 mm mermilerle oldukça iyi bir şekilde savaştı.
Ancak bu iyileştirmelerin ücretini ödemek için yatay korumanın temel bir zayıflaması vardı. Gerçek şu ki, böyle bir “Izmailov” özellikle 305-mm ve altındaki kalibre mermilerinden çok iyiydi - 37,5 mm kalınlığındaki üst güverte, vurulduklarında patlamalarını neredeyse garanti altına aldı ve daha sonra zaten parça biçimindeki zakronievy uzayına çarptılar. Ve sonra 60 mm orta güverte (19 mm orta ve 75 mm eğimli kenarların her ikisinde de) patlayan mermilerin parçalarını tutabilecek kadardı. Düşman kabuğu üst güverteye değil, savaş pruvasının tarafına çarpsa bile, 102 mm kayışı ve 25,4 mm bölmesi en azından yüksek patlayıcı kabuğun patlayacağı ve zırh delici kabuğun normalleşeceği umudunu verdi (yani açıyı düşürecek) düşüyor) bu da bir toparlanma ya da güverte üzerinde bir mermi patlaması için bazı şanslar verdi.
Baltık fabrikasının projesinde, üst güverte sadece 25,4 mm idi, bu geçiş sırasında mermileri patlatmaya yetmedi. Böylece, üst güverteye inen düşman mermisi neredeyse kesinlikle kırdı ve daha sonra tüm 50,8 mm zırh, onu ana kalibre kulelerinin motorlarından, kazan odalarından ve besleme borularından ayırdı. Yani, böyle bir rezervasyon, 305 mm'lik mermilere karşı bile koruma sağlamadı. Üst kayışa çarpması durumunda, ayrıca kötü bir şekilde ortaya çıktı - 102 + 25 mm dikey koruma ve 60 mm yatay, düşey kabukları sadece 76,2 mm dikey ve 50,8 mm yatay koruma ile karşılaştı.
Yukarıdakilerin ışığında, Baltık Fabrikası projesinin, başkalarının bireysel güvenlik unsurlarını geliştirmek (ve toplam olarak değil) geliştirmek için şiddetle zayıflatıldığı klasik bir "Trishkin kaftan" olduğunu güvenle söyleyebiliriz. Kruvazörün genel güvenliği pratik olarak artmadı, ancak normal yer değiştirmesi, ilk 32 500 t'den 35 417 t'ye yükselirken, hız 26,5'ten 26 düğümlerine düştüğünde ve hazırlıkların 1916'ten 1918 g'ye geçtiği açıktır. kruvazörlerin hiçbir anlamı yoktu ve bu nedenle projeye bir kurs verilmemesi şaşırtıcı değildi ve İsmailler orijinal projeden minimum değişikliklerle inşa edildi.
Bu gemilerin yapımının bükülme ve dönüşlerine dikkat etmeyeceğiz.
Sadece bir yandan Sivastopol korkutucuları inşa etme deneyiminin hem yerel gemi inşası hem de askeri siparişlerin zamanında finanse edilmesi ihtiyacını anlama üzerinde çok yararlı bir etkiye sahip olduğunu not ediyoruz. Genel olarak, Birinci Dünya Savaşı başlamadan önce, inşaat sürelerine az çok saygı duyuldu ve genel olarak hafif bir gecikme kritik değildi. Ancak iki faktör, muharebe kruvazörlerinin hazır olma zamanlaması üzerinde büyük bir etkiye sahipti - ilk olarak, Rus İmparatorluğu'nun bu tür büyük gemileri tamamen bağımsız olarak inşa edememesi, bunun sonucunda bir takım en önemli bileşenler (kulelerin dönen kısımlarının apoletleri için metal toplar gibi) yurtdışına sipariş edildi. İkinci faktör, Birinci Dünya Savaşı'nın başlangıcıydı - Almanya ve Avusturya-Macaristan tarafından sipariş edilen parçalar (onları kimin sipariş ettiğini tahmin ediyorum?) Tabii ki kimse Rusya'ya teslim etmeyi planlamıyordu, ancak Müttefikler tarafından sipariş edilenler Ne yazık ki, İtilaf da depolara girmek için “acelesi yoktu”. Ve Rusya'nın kendisinde, işletmeler çok sayıda değişiklik geçirdi, çünkü kimse savaşın yıllarca süreceğini varsaymadı ve netleştiğinde - işletmeler önden siparişlerle su altında kaldı, birçok işçi harekete geçirildi ve elbette onarım ve bakım için öncelikli görevler ortaya çıktı operasyonel verimlilik filo. Bütün bunlar, Izmail tipi savaş kruvazörlerinin yapımını büyük ölçüde yavaşlattı ve 4 Temmuz 1915'te dört savaş kruvazörünün üçü ikinci aşamaya transfer edildi (yani, kasıtlı olarak inşaatlarını savaşın sonuna kadar tamamlamayı reddetti). Aslında, 356 mm'lik kule tesisatlarının inşası, bileşenlerin eksikliği nedeniyle o kadar "torpido" idi ki, ana İsmail için bile 1918'de olmadıkça bunları monte etmek çok zor olurdu ve bu bile bir gerçek olmaktan uzaktı.
Izmail savaş gemisi için üç silahlı 356-mm taretin birleştirilmesi, fotoğraf Eylül 11 1917'te çekildi.
Prensipte, güçleri bir araya getiren Rusya İmparatorluğu, Xmail'in başında Izmail filosunu devredebilirdi, ancak AG serisi denizaltıların inşası ve kale için iki kule 1918-mm kulelerin oluşturulması dahil, diğer askeri emirler bunu önledi. Büyük Peter. Son filo “Izmail” in yapısını tamamlama lehine fedakarlık yapmaya istekli olacaktı; ancak ikincisinin mutlaka en azından 356'in ilkbaharında faaliyete geçmesi şartıyla, ne yazık ki karar anında (Mayıs 1918), bu süreler garanti edilmedi. Sonuç olarak, filo “kuş elindeki kuşu” tercih etti - kule 1916-mm silahlarının kıyı bataryasının 356'ta hazır olabileceği varsayıldı.Bu çözüm savaş yıllarında veya en azından savaş kruvazörü “Izmail” in inşaatını tamamlama olasılığını tamamen ortadan kaldırabilirdi. SSCB'de, savaştan sonra geminin tamamlanabileceği bir duruma getirildi. Nisan ayından itibaren 1917 “Izmail”,% 1917,% 65,% 36, kazan ve mekanizmalar için% X için hazırdı, ancak kulelerin hazır olması hali hazırda 66'e aktarılmıştı ve başlangıçta bile değildi. ve yılın sonunda - ve hatta oldukça iyimser bir dönem olarak kabul edildi.
“Izmail” konusundaki çalışmalar nihayet 1 Aralık 1917 tarafından durduruldu.
Izmail'i büyük ölçüde yeniden tasarlama girişimi Sovyet döneminde yapıldı, ancak tarif edilmeden önce Çarlık Rusya'sında 406 mm topçu sistemlerinin gelişimi hakkında birkaç söz söylemeye değer.
Bu soru, Temmuz 18 1912 g topçu genel müdürü GUK, Korgeneral A.F. 406-mm topçu sisteminin 356-mm üzerindeki yararları hakkında bir rapor sundu. Onlara sunulan verilere göre yayınlandı:
“... 12 yerine yalnızca 356-mm / 52 silahlarını kullanmam gerekse bile, 8 yerine yalnızca 406 45-mm / 406, daha sonra aynı doğrulukta, mermilerin metalinin ağırlığı ve birim başına düşen düşman gemisine verilen patlayıcı aynı kalacak XNUMX-mm'lik mermilerin etkisi, nüfuz etme etkisinin önemli üstünlüğü ve patlayıcı madde konsantrasyonunun daha yüksek olması nedeniyle ... "
Ama ne yazık ki, her şey her zamanki gibi oldu. Obukhovsky fabrikası, siparişlerle doluydu, açık bir şekilde “dinamik” gelişme ve deneyimli bir 406-mm silahın üretimi (aslında o zaman 356-mm ile zar zor başa çıkabiliyorlardı). Sonuç olarak, silahın tasarımı 1912’te hazırdı, bunun için deneysel bir makine yaratma çalışması 1913’te yapıldı ve daha sonra bu silahı gelecekteki savaşlar için filonun ana kalibresi olarak görmeye karar verildi. Obukhovsky tesisinin modernizasyon projesinin yanı sıra yeni Tsaritsynsky'nin inşasında 406-mm topçu sistemlerinin seri üretimine yönelik makineler ve teçhizatlar döşendi. Ancak, ne yazık ki, deneysel bir enstrüman üretme sırası 1913'ta yayınlanmadı. Ne yazık ki, üretimi için üretim emri, yalnızca Şubat 28’in 1914’inde yayınlanmış ve üzerinde çalışmaya başlasa da, savaş bu girişimlere son vermiştir.
Aynı zamanda, görünüşe göre, şimdi yeni 356-mm topçu sistemi ile "şarj edilmiş" olan 52-mm / 406 toplarını oluşturmak için tüm son başvuru tarihlerini kırmış olan Obukhovsky Fabrikası'nın, XCUMX-R topçu sistemi olan FMC'yi durdurmadan, şimdiden tahsil edilmiş olan sorunların tam olarak farkında 1914-mm silahı kendi memleketinde çalışın, yurtdışında benzer bir aracın geliştirilmesini sipariş edin. Seçim, verimli çalışma konusunda zaten önemli bir deneyime sahip olduğu ve bu konuda kendi ilgisini çeken Vikkers firmasına düşmüştür.
Gerçek şu ki, Vickers uzmanları, İngiliz araçlarının (telin) yaratıldığı klasik şemanın kendisini çoktan tükettiğini ve geleceğin (Almanya ve Rusya'da yaptıkları) tutturulmuş silahların arkasında olduğunu mükemmel bir şekilde anladılar. Ve tabii ki, Rus parası için bu tasarımın ağır bir silahı oluşturma deneyimini elde etmek oldukça iyi olurdu. Dolayısıyla, müşterinin ve üreticinin çıkarlarının tam bir birleşmesi vardı ve sorunun hızlı ve iyi bir şekilde çözülmesi şaşırtıcı değil.
Fakat pek de iyi değil, çünkü Denizcilik Bakanlığımız bu silah için 406 mm mermi oluşturma zahmetinde bulunmadığı için - silahın kendisi İngilizler tarafından yapıldı ve Ağustos 1916'ta test edilmeye hazır iken, 100 Vickers için mermi sadece Ekim 1916'te sipariş edildi g. Buna göre, testler bir yıl sonra, Ağustos 1917'te başlayabildi.Ayrıca, sipariş edilen mermilerin zamanında sipariş edilmesini sağlayın ve her ihtimalde, Rusya İmparatorluğu'nun 406-mm topunun örneklerini almak için vakti olacaktı ve ...
Bununla birlikte, 406-mm / 45 Vickers cihazı testlerde mükemmel sonuçlar verdi. 1 116 kg ağırlığında olan Rus kütlesi 332 kg tozuyla yüklenen mermi, başlangıçtaki 766,5 m / s hızına ulaştı ve bu da hesaplanan hızı (758 m / s) aştı. Dahası, testten sonra, İngilizler silahın daha fazlasını yapabildiğini düşünüyorlardı: şarjın kütlesinin, tasarımına halel getirmeksizin, 350 mermisinin m / s'lerin başlangıç hızını sağlayabildiği 799 kg'a yükseltilebileceği varsayıldı! Ancak 766,5 m / s'deki ilk hızda bile, yeni topçu sistemi namlu enerjisi açısından aşan İngiliz 381-mm / 42 silahını% 33 ve 356-mermi / 52 silahının yerli hızını (m / sn) neredeyse% 731,5!
Öyleyse, "İsmail" e dönelim. 1920'lerin başlangıcında, onlar hakkında bir fikir ortaya çıktı: ana geminin gövdesi, mekanizmaları ve kuleleri üzerindeki çalışma yeterince ileri gitti, çünkü ana kalibrenin mekanizmaları ve kuleleri yeterince uzağa gitti (ancak dördüncü kulenin hazırlığı en az 24 aydı ve ayrı mekanizmalar - muhtemelen 30 ay). İkinci gemi Borodino, esas olarak üç tabanca 356-mm taretlerin iki tabanca 406-mm / 52 ile değiştirilmesi olacak bazı değişikliklerle inşa edilecek. Ve nihayet, tamamen değiştirilmiş bir projede "Kinburn" ve "Navarin" tamamlama olasılığını araştırmak, mümkün olan ilk Dünya Savaşı deneyimini mümkün olduğunca dikkate alarak.
Deniz Akademisi L.G.’nin profesörünü hazırlamak için “tamamen değişti” projesi atandı. Goncharov (bu yazının düzenli olarak yazdığı “Deniz taktikleri kursu. Topçu ve zırh” adlı eserin yazarı) ve PG mühendis. Goynkisu. Çabaları sayesinde, Izmail tipi savaş uçaklarının geliştirilmesinin dört çeşidi hazırlandı. 4 sayısının en gelişmiş versiyonunu göz önünde bulunduracağız ve geminin rezervasyon sistemine ilişkin değişikliklerle başlayacağız. Temel olarak, son derece basittir: gövde zırhı bakımından, 238,5 mm ana kemer zırh plakaları, 300 mm zırh ve orijinal olarak 20 mm çelik zırh olan 40 mm zırh çeliği (toplam kalınlık 60 mm) ile kaplanan ortalama güverte ile değiştirildi. ek bir 35 mm zırh aldı (toplam kalınlık 95 mm).
"Seçenek numarası XXUMX" için rezervasyon programındaki değişiklikler
İlginçtir, sevgili LA. Bu yazı dizisinin hazırlanmasında monografisi ana kaynaklardan biri haline gelen Kuznetsov, # XXUMX seçeneği için en iyi rezervasyon şemasını göz önünde bulunduruyor, ancak tartışılması gereken bir şey var. Bu seçenek, alt ve orta güverteler arasında eğimlerin ve 3 mm zırhlı bölmenin ortadan kaldırılması anlamına geliyordu (sıradan çeliklerin üretilmesi gerektiğinde kalınlıkları sırasıyla 50,8 ve 20 mm'ye düştü), ancak ortalama güverte 15 mm kalınlığını alamadı 95 mm zırhlı bölmeler ve yandan yana, sağlam hale geliyor. Bununla birlikte, 50,8 mm zırhın üst kemeri, 100 + 12 mm'ye düşürüldü (muhtemelen, 25 mm levha yüzeyinin üzerine yerleştirilen inç zırhı).
"Seçenek numarası XXUMX" için rezervasyon programındaki değişiklikler
Bir yandan, katı 95 mm güverte, elbette, kesin bir artı. Ancak, çok pahalı bir fiyatla elde edilen artı - gerçek şu ki, böyle bir korumanın mermiyi bir 343-mm kalibre ile tutması ve daha önce 37,5-mm güverte ile karşılaşmış olması halinde daha yüksek olması umududur. Eğer mermi tahtanın üst ve orta güverte (100 mm kayışı olduğu yerde) arasında uçtuysa, o zaman, ince büfenin "farkına varmadım", güverteye çarptı ve bir bütün olarak geçmediyse bile mermi ve güverte kendisi zabronevy alanı parçalarının yenilgisi olacaktır. Ancak, No.4 versiyonunda, merminin ilk önce yüksek patlayıcı ya da yarı zırhlı mermileri normalleştirmek ve 100 mm güvertede değil de üstünde patlatmak için bazı patlamaları olan 95 mm kayışı aşması gerekecektir. dayanacaktı. Seçeneğin # 4'in de hatasız olmadığı, 100 mm üst kayışa çarpan merminin, 12 mm güverte ve 50,8 mm zırhlı bölmeyi deldiği, zırhlı boşluktan geçen 3 mm güverte ve 100 mm zırhını deldiği söylenmelidir. Ancak XXUMX versiyon numarasında, muhtemelen üst ve orta güverteler arasındaki ağır bir merminin herhangi bir vuruşu, korumaya ve makinelerin, kazanların vb. fragmanları. Ek olarak, bilindiği kadarıyla, projeler barbet yapmayı sağlamadı ve bu durumda, bir 25 mm zırh kayışı ve bir 122,5 mm zırhlı bölme duvarının yokluğunda, toplam 147,5-3 mm kalınlığına sahip olan ve hiçbir koruma altına alınmayacak olan, ilave bir korumaya sahip olmayacaktı . Bombalara karşı gelince, # 37,5 seçeneği tercih edildi - sonuçta, 95 mm üst güverte ve 37,5 mm ortalama kombinasyonu 75 + XNUMX mm eğiminden daha iyi.
Bu nedenle, # 3 seçeneğinin yatay rezervasyon açısından avantajları kesin olmakla birlikte, bunlar için ödenen fiyat çok yüksek. Gerçek şu ki, 300 mm kalesinin, 305-mm'lik mermilere karşı, düzgünce - 343-mm'ye karşı, bir şekilde - 356-mm'ye karşı mükemmel göründüğü, ancak, ne yazık ki, ağır mermilere karşı ciddi bir koruma sağlamadığı. Düşman zırh delicisinin 300 mm zırh plakasına nüfuz edememesine değil, bir bütün olarak içinden geçmeyeceği gerçeğine güvenmek yerine, burada 75 mm pah ve 50,8 mm zırhlı bölmesi bir anahtar oynayabilirdi. rol. Ancak, №3 projesinde, sonuç olarak, ana kayışa giren, GK kulelerinin tedarik borularının karşısına geçen, 300 mm zırhı delen ve doğrudan "varış noktasına" ulaşan mermi değildi - kulelerin toplamı yalnızca orta güverte seviyesine ayrılmıştı.
Buna göre, hala rezervasyon için en iyi seçeneğin 4 numaralı opsiyon olduğunu iddia etmemize izin veriyoruz.
Yukarıdakilere ek olarak, her iki versiyonda da, kule rezervasyonunun güçlendirilmesi öngörülmüştür: 400 mm alın, 300 mm yan duvarlar ve 250 mm çatı. L.G. tarafından derlenen rezervasyon projelerinin orijinal versiyonlarından bazı diğer önemli farklılıklar. Goncharov ve PG Goinkis, sağlanmadı.
Silahlara gelince, her iki durumda da, 24-mm kalibreli 130 toplar, mayın karşıtı topçu olarak tutuldu, ancak asıl kalibre, Vickers yapımı bir top sistemi üzerine modellenen 8 * 406-mm / 45 olmalıydı. Albion’un liderliğinin bu şirketin böyle bir şeyi tedarik etmesini engellemeyeceği varsayıldı. silâh SSCB’de Makalenin kapsamı dışına çıktıktan sonra uluslararası diplomasinin özelliklerini, “Izmailov” 8 * 406-mm silahlarının silahlanmasının onları tamamen farklı bir seviyeye transfer ettiğini not ettik. Biz zaten bu topçu sisteminin namlu enerjisinin, ünlü 15 inç seviyesini 33% 'in üstüne aştığını söyledik. Savaş sonrası testlerde, 381 kablo sahasındaki İngiliz 42-mm / 77,5 topçu delici mermisinin, 2. Dünya Savaşı savaşından önce, Baden Kulesi'nin ön plakasının 350 mm zırhını kolayca kırdığı gerçeğini göz önüne alarak Savaş, "Vikkers" şirketinin 406-mm / 45 silahlarına karşı korumasızdı.
Tabii ki, 12 silahlarının silahlandırılması bazı avantajlara sahipti (örneğin, 8 silahlarıyla gelen bir “çift çıkıntı” ile çekim imkanı), ancak 8 * 406-X / 45 12 * 356-X / 52 kalitesi için daha fazla tercih edildi. Evet, 12 gövdeleri, 8'in bir buçuk katı büyüklüğündedir, ancak 406-mm'lik mermi, 1,49-mm cinsinden yerli sayının üzerinde X sayısının üzerindedir. Ve onun zırh penetrasyonu, tabiri caizse, 356-mm'lik mermi “hayal bile etmedi”. Silahların "Izmailov" 356 10-mm / 406 (üç yay ve sert taret) silahlarının bir silah seçeneği olduğu düşünüldü, ancak silahı terk etmek zorunda kaldı - iki silahlı 45-mm kulesinin üç silahlı 406-mm tabancasına tamamen oturması, ancak üç silah için 356-mm tekrar yapmak zorunda kalacak ve bu da yükseltme maliyetini büyük ölçüde artıracak.
Rezervasyon ve kardinal - silahlardaki önemli artışa rağmen, modernize edilmiş "Izmailov" un ana boyutlarının değişmeden kalması ve yerlerinden olmalarının ... biraz azalmış olması dikkat çekici. Tüm devrim öncesi gelişmeler dikkate alındığında, yerel savaş uçaklarının normal yer değiştirmesi 33 986,2 ton olmalıydı, aynı zamanda 3 ve 4 no'lu projelere göre sırasıyla 33 911,2 ve 33 958,2 tonları vardı. Bu nasıl olabilir?
Bunun cevabı, öncelikle, Teğmen Ilyin tipinin avcılarına monte edilenlere benzer şekilde, daha hafif ve daha sofistike ince borulu yağ ısıtma kazanlarının kullanımında yatmaktadır: daha yüksek performansları nedeniyle, iki kazan dairesini serbest bırakmak mümkün olmuştur. Fakat ikinci "know-how", garip bir şekilde, silahların kompozisyonunu değiştirmekte yatıyordu. Gerçek şu ki, rezervasyonlardaki önemli bir artışa ve muharebe gücündeki muazzam bir artışa rağmen, dört iki tabancalı 406-mm kulenin, dört tabancalı 356-5-T'ye karşı dört tabancalı 040-5-560 t'den daha düşük bir ağırlığa sahip olduğu vurgulanıyor. ağır silahların sayısı (ancak, etkin sıfırlama için sayıları sekizden az olmamalıdır).
Geliştiriciler yer değiştirmeyi aynı seviyede tutmayı başardıklarından, mekanizmaların ve hızın gücü neredeyse aynı kaldı - 68 000 hp ve zorlama olmadan 26,5 düğümleri ve mekanizmaları zorlarken 28 düğümlerine kadar.
Bununla birlikte, L.G. Goncharov ve P.G. Goyknis, haklı olarak, yukarıda açıklanan tüm önlemlerin, Birinci Dünya Savaşı'nın derslerini tamamen göz önünde bulunduracak olan “İsmail” modern gemileri yapmayacağına inanıyordu. Önemli ölçüde geliştirilmiş zırh koruması hala yetersiz kalmıştır (356 mm taraflarını ve 203 mm İngiliz G-3 tipi kruvazörlerin 247,5 mm desteğini hatırlayın), ayrıca, modernleştirilmiş gemilerin kenarlarının ve kulelerinin aksine, orijinal tasarımdakiyle aynı kalınlık, yani 122,5 mm üst halka ve 147,5-XNUMX mm daha düşük.
Ayrıca, modernize edilmiş gemiler ve diğer eksiklikler listelendi. Yay ve kıçtaki son derece zayıf uzunlamasına ateş sadece 2 top, bu da “vur-kaç” konseptiyle savaşan bir gemi için kritik öneme sahipti (ülkenin Sovyet filosu ile olası rakiplerinin “emperyalist” filolarıyla yüzleşmenin başka bir yolu yoktu) . Anti-torpido korumasının zayıflığı not edildi - proje boules sağlamadı, ancak bunları kurmak, tasarımcıların hiç gitmek istemediği hızı azaltmak anlamına geliyordu. Savaş kruvazörü için mekanizmaları zorlarken 28 deniz milinin hızı zaten yetersiz kabul edildi. Buna ek olarak, (20'lerin başında bile hala belli değildi) ana kalibrenin doğrusal düzeni, Birinci Dünya Savaşı'nın hedeflerini tam olarak karşılamasına rağmen, ana kalibrenin ateş açılarını önemli ölçüde sınırlamadan gemilere çok sayıda uçaksavar topunun konuşlandırılmasına izin vermedi. Bu kusur Birinci Dünya Savaşı döneminin zırhlıları ve savaş gemileri için tamamen kritik değildi, ama şimdi ufukta deniz hakimiyetinin bir şafağı havacılıkve elbette, savaş sonrası "sermaye" gemisi için, doğrusal topçu diyagramı artık uygun değildi.
Bununla birlikte, elbette, yalnızca bu tür bir tek geminin yerel filoya dahil edilmediği için pişmanlık duyulabilir. Tüm eksiklikleriyle birlikte, zırh korumasındaki modernize edilmiş "Izmail", kabaca "Kraliçe Elizabeth" gibi İngilizlerin modern savaş gemilerine karşılık geldi ve ana kalibre ve hız topçularında kesinlikle onları aştı. Bildiğiniz gibi, bu tür onur savaşları İkinci Dünya Savaşı cehenneminden geçti. Savaş potansiyellerinde yükselen “İsmailler”, “Nagato” ve “Mutsu” ile Fransız, İtalyan ve Alman filolarında çok az kaybettikleri İngiliz “Ripalsa”, Japon “Kongo”, “Ise”, “Fuso” yu geçebilirdi. Sırasıyla “Richelieu”, “Vittorio Veneto” ve “Bismarck” görününceye kadar eşit olmazdı. Denizcilerimiz, orijinal projeye göre tamamlandıkları takdirde modernize edilmemiş “Izmail” in bile, “Sevastopol” tipinde iki savaş gemisine karşı savaş potansiyeline karşılık geldiğine ve yazarın görüşüne göre, bu oldukça adil bir değerlendirme olduğuna inanıyor.
Ancak, elbette, genç Sovyetler Birliği bu tür projeler için para ve fırsat alamayacak bir yere sahip değildi. Yükseltilmiş gemileri tamamlama maliyetinin orijinal maliyetinin yarısına ulaştığı belirtilmelidir (savaş sonrası dönemde ve savaş sonrası ülkedeki değişen fiyat yapılarına kıyasla enflasyonu dikkate almadıkları için ruble'deki verileri belirtmenin bir anlamı yoktur). Dahası, gemilerin tamamlanması için (hatta önde gelen Izmail bile), 20'lerde en iyi şekilde mothballed olan üretim kitlesinin en kötü şekilde yağmalanmasını sağlamak gerekiyordu. O zamanlar, genç gücün karşılayabileceği her şey, hafif kruvazörlerin ve yok edicilerin tamamlanması ve filodaki gemilerin modernizasyonu ve onarımıydı.
Sonuç olarak, “Izmail” in yapımına 1925-1930 programına dahil edilmesine karar verildi, ancak bir uçak gemisi olarak, bir savaş gemisi olarak değil. Yeni enkarnasyonda, geminin 50 uçağına kadar taşınması gerekiyordu - hava grubunun ön bileşimi 12 "torpido bombardıman uçakları", 27 savaşçıları, 6 keşif uçağı ve 5 gözcülerinde belirlendi, ancak gerçek ekonomik olanaklar buna izin vermedi.
"Borodino", "Navarin" ve "Kinburn" 19 Haziran 1922 filodan çıkarıldı ve bir sonraki aşamada 1923, metal kesimini yapan Alman şirketi "Alfred Kubac" 'a satıldı. "İsmail" bir süre kaldı - en azından bir uçak gemisi olarak tamamlanamayacağı belli olduktan sonra, çeşitli deniz mühimmatının etkilerini test etmek için deneysel bir araç olarak kullanıldığı düşünülüyordu. Ne yazık ki, bunun için para bile yoktu ve gemi 1930'te hurdaya çıkarıldı.
Böylece bitti tarih Rus İmparatorluğu'nun savaş kruvazörü. Biz de bu sınıfın gemilerindeki yazı dizimizi dünyanın çeşitli filolarında tamamlıyoruz.