Ferit Edgü'nün Vaslav Nijinski'nin (1890-1950) şizofreni tedavisi gördüğü İsviçre'nin Saint-Moritz kentindeyken doldurduğu üç defterden esinlenerek yazdığı "Nijinski Öyküleri" kitabından bir yazı. Sanırım şizofren olmanın tek iyi yanı bu derece saçmalamanın normal karşılanması. Ferit Edgü, müthiş bir yazar. Tüm bunlar onun kaleminden geçince şizofreni sayıklamaları olmaktan çıkıp bambaşka bir boyut kazanıyor.
"SEVMEK
Sevmek istiyorum. Seni.
Sövmek istiyorum. Sana.
Onu sevdinse ben de severim.
Seni sevdiyse ben de severim.
Seni seviyorum aşk olsun.
Seni sevebilirim seninim sen de benim.
Seni sevmek evet ama dokunmak hayır.
Seni sevmek beni sevmediğin için.
Sana söylemek istiyorum; çok akıllısın hem de çok aptal.
Sana söylemek istiyorum; sen Tanrı'sın ben de senin içindeyim.
Söylemek Tanrı'mı sevdiğimi.
Benim iyiliğimi istemiyorsun. Biliyorum.
Ben senin iyiliğini istiyorum.
Böyle gözyaşı dökmekten hoşlanmıyorum
ama böyle ağlayacağım.
Hep seninleyim. Hep senin içindeyim.
Hep seviyorum seni.
Ninni. Ninni.
Uyumuyorum uykum yok uyumuyorum uykum var.
Bütün gün uyuyamazsın.
Uykunu büyültmeyi seviyorum.
Senin uykun gibi büyüyorum ben de.
Sendeki uykuyu seviyorum.
Onu uyumak sevmek seni istemek istiyorum."