38
30 May 2022
Ölü Adamların Saldırısı
Vidiom
Bu başlığa vidio eklemek için telefonundaki dio uygulamasından giriş yap!
Eveet, açtığım ilk başlık elbette savaşla alakalı olacaktı. Etkileşim alacağını sanmam ama şuranın kalitesi biraz olsun yükselecekse çağıralım o şanlı ölü adamları. Yıl 1915, Birinci Dünya Savaşı'ndayız. Bu savaşta Batı ülkeleri silahlanmada çılgın attı. İlk yarı otomatik tüfekler, denizaltılar, tank ve tanksavarlar, uçak ve uçaksavarlar.. Lakin en korkuncu sahneye çıktığı an dilleri yutturdu; zehirli gazlar. İlk defa Almanlar klorin gazının bulunduğu bidonları açtı ve rüzgara bıraktı. Böylece gaz dağılarak o alanda bulunan herkesi ve her şeyi uzun ve acılı bir ölüme mahkum etti. Lakin bu bazı askerleri durdurmadı; muhtemelen tahmin ettiğiniz üzere Ruslar. Almanlar yine ''ezkaza'' savaşa girdikleri Ruslarla bugün Polonya'da bulunan Osowiec Kalesi'nde çarpıştı. Lakin savaş bir türlü sonlanmıyordu ve Alman mareşal Paul von Hindenburg bundan son derece rahatsızdı. Bu saldırıları başarıya ulaştırmak ve 900 kişilik Rus savunmasından kurtulmak için topçu saldırısı yerine klor ve brom karışımı olan gazın kullanılmasını emretti. Plan mükemmel ilerliyordu, zira Rusların zehirli gazlara karşı önlemi yeterli değildi. Gazdan etkilenen askerler ıslak bezleri (kendi idrarlarıyla ıslattıkları söylenir) yüzlerine bastırdı. Fakat yüzleri bezle bir olup erimeye başladı. Üstelik gaz ciğerlerine inmiş, orada tepkimeye girip hidroklorik aside dönmüştü. İçten dışa eriyorlardı, kana ve kusmuğa bulanmış, yeşile dönmüşlerdi. Tam Almanlar saldırıya geçecekti, oldukları yere mıhlandılar. Gaz bulutuyla sislenen karşıdan 100 Rus askeri üstlerine doğru yürüyor, hatta bazıları koşmaya çalışıyordu. Görüntü o kadar korkunçtu ki Almanlar korkudan siperleri terk etti. O kadar paniklemişlerdi ki kendi çivili tel tuzaklarına düştüler. Geride kalan ve gazdan nispeten daha az etkilenen 5 Rus topçu Almanları ve kaleyi ateşe tuttu. Sonunda kale Ruslara geçtiyse de fazla tutamadılar ve geri çekildiler. Bu savaşın adı tarihe Ölü Adamların Saldırısı olarak geçti. Günümüzde bu gazlar hala kullanılmakta. İşin etiklik ve insanlık kısmına bakarsak adının bile anılmaması gerekir. Fakat strateji ve taktik tarafından bakılırsa ne kadar doğru? Ne kadar kullanışlı? Fikri olanlar aksın bakalım.
Her nerede olursa olsun sıcak savaş içinde olan askerlerin psikolojisi beni oldukça zorlamıştır. Yazılanları okurken bile tüylerim diken diken oldu ve o anları kendi içimde yaşadım. İster kılıç kalkan isterse kimyasal, biyolojik veya mekanik silahla olsun her türlü insan öldüren bu korkunç aletlerle yüz yüze gelmek nereden baksanız insan üstü bir psikoloji istiyor. Belki de hayatın en acı gerçeklerinden birisi sayılabilecek olan savaş, olabildiği kadar bizlerden uzak olsun.
Soruyu bir mantık ve felsefe bilmecesi olarak değerlendirip kendimce cevap vermek istiyorum. Bana kalırsa kazanmak için, zafer için vs. kullanmak da mantıksız. Çünkü bu bir film değil. Kazandık bitti... Böyle bir şey yok. Bu medeniyetler dünya sahnesinde kendi varlıklarını devam ettirecekler. Dün birbirleriyle savaşanlar birbirleriyle iletişim kurmak, ticaret yapmak zorunda kalacaklar. Ancak işi vahşete götürenlerle ilişkileri devam ettirmek kolay değil. Öte yandan koca koca medeniyetleri sindirip sömürge haline de getirmek imkansız. Bu tür olaylar 2. Dünya Savaşı'nı kaçınılmaz hale getirdi. Siz şunu yaptınız, siz de bunu yaptınız diye diye 2. Dünya savaşı başladı.
Hayatta her şeyin adabı olduğu gibi savaşın da bir adabı olmalı. Ancak hangi savaşa bakacak olursak olalım iş bir noktada caniliğe dönmüyor değil. Savaş meydanlarında bile savaşılsa iş bir süre sonra şehirleri ele geçirmeye, yakmaya, yıkılmaya dönüyor. Hiçbir savaş sivillerden bağımsız olmamıştır. Ancak biyolojik silah teknolojisi öyle bir gelişti şu an saniyeler içinde soykırımlar, toplu katliamlar kitleler halinde yapılabilir bir boyuta geldi. Saniyelik savaş? Ne kadar canice, ne kadar haince! Lakin zafere giden yolda her şey mubahtır düşüncesi ne kadar etik önce bu tartışılmalı. Bahsedilen zafer neyin zaferi? Bir insanın uğrunda öldüğü şey ne kadar anlamlı? Şayet onlarca vatandaşını, askerini, gencini bir avuç toprak ve kağıt parçaları uğruna harcamak? Vatanını savunmak çok kutsaldır, katılıyorum. Peki ya çıkarların uğruna saldırmak, yok etmek? Hem de hiç etik olmayan yollarla? Sen öldükten sonra ne anlamı var x ülkenin x ülke üzerinde kurduğu hakimiyetin? Sen öldükten sonra kıyamet kopmuş umurunda mı? Olmamalı. Önce yaşamalı insan, yaşatmalı. Savaşı da savaş temasını da sevmiyorum. İnsanoğlunun barbarlığının simgesi sadece. Kendi medeniyetini yitirmeyi bile göze alıp, hırs bürümüş gözlerle saldırmak? Çok aptalca. Savunmak bir yana dursun da hele ki saldırmak? Felsefi boyutta anlamsız şeyler. Evrim tarihindeki barbar içgüdülerimizin dışavurumu sadece. Alfalık, liderlik, baskın gelme arzusu. Son zamanlarda duyduğum en anlamlı sözü bu yazıda da yinelemek istiyorum; "Hiçbir medeniyet kendini kendini yok etmeye bu derece yaklaşmamıştı". Çok doğru. Her şeye rağmen vatanını savunmaya çalışan, emir kulu askerlerimize selam olsun. Dünyayı yok etmeyip Tip-3 medeniyetin var olmasını engellemezsek bizlerle çok dalga geçeceklerine eminim.
Rusların bu ne ilk deliliği ne de sonuncusu, Leningrad Kuşatması, Sivastopol Savaşı bunlar hep tarihe konu olan savaşlar. Şöyle denir; Bir Alman tank üretmekte iyidir ancak bir Rus da o tankın önüne çıkıp kendini havaya uçurmakta beis görmez. Sanırım bu da Rus savaş taktiği, tek bir Rus kalmayana kadar savaşmak.