Pastrix & 'Yıkıcı Ortodoksluk'
Dün Lutheran papazı Nadia Bolz-Weber ve hatırası hakkında söyleyecek güzel sözlerim vardı. Pastrix hem Hristiyan solunda hem de Hristiyan sağında birçok dikkat çekti. Daha önceki kitabımı okursanız, Bolz-Weber’in ne kadar radikal olduğu düşünüldüğünde kitaptan nefret etmeyi umuyorum ve Protestanlığın ayın tadı için liberal olmasını bekliyordum. Aslında kitapla meşgulken bulduğum şey bu değildi. Bolz-Weber ile bazı temel Hıristiyan dogmaları ve öğretileri konusunda asla aynı fikirde olmasam da, kalbine, sesini ve düzensiz insanlığına hayranım. Söyleyebileceğim kadarıyla, bazı Hıristiyan solundaki muhafazakar bir Hristiyan, bunlardan biri hakkında söylenecek hoş bir şey bulduğuna şaşırttı ve bazı Hristiyan sağdaki bazılarının çok ortodoksluğu destekleyen bir papaz hakkında söylenebilecek güzel bir şey bulduğumun dehşeti vardı. (çoğu ben kendimi korumak).
Bu öğleden sonra, bazı önemli tartışmaların karşı taraflarında olsak da, beni Bolz-Weber gibi yapan şeyin tam olarak ne olduğunu düşündüm. Sanırım bu aşağı geliyor: o bir radikal. Hem ilerici hem de muhafazakar taraftaki ideolojik Hıristiyanların çoğunun bilmediği gibi, Hristiyanlığın eğitimli akademisyenler ve / veya duadaki rahat orta sınıf olmadığını biliyor gibi görünüyor. Bu - öyle olmalı - çok daha zor bir şey ve evet, radikal. Peter Kreeft 1996'da siyaset hakkında bu noktaya değindi. İlk şeyler Bir gelenekçi olan, sosyalist bir arkadaşla, her ikisinin de geleneksel bir liberal ve geleneksel bir muhafazakâr olan öğle yemeği ortaklarıyla ortak olanlardan daha fazla ortaklaştığını keşfettiği bir yazı. Mimari ve estetik ile ilgili bir tartışmada ortaya çıktı. Kreeft şunu yazdı:
Dördümüz için, “biz” ve “onlar” arasında bir tür ciddi bir manevi bölünme olduğu açıktı: bir tarafta radikal ve gelenekçi, diğer tarafta ise liberal ve muhafazakar. Bir dizi estetik tercihten daha fazlasıydı. Çok geçmeden beklenmedik bir şekilde sosyal ve politik konulara girdiği anlaşıldı. Dick ve ben “küçük, güzel” popülizm tercihini paylaştığımızı, hükümette veya iş dünyasında bir bilişsizlik şüphesi, ekonomiye ilgi eksikliği, banliyölerden hoşlanmayan, doğa sevgisi ve korumaya yönelik bir endişe duyduğumuzu keşfettik. Çevre, ortam. (“Muhafazakarların” neden muhafazakârlığın ön saflarında olmadıklarını hiç anlamadım.) Ahlaki ve dini meselelere girmedik, ama orada bile felsefi farklılıklarımızın altında psikolojik bir akrabalık bulacağımızdan şüpheleniyorum.
Kreeft'in burada dokunduğu şeyin muhtemelen kitabını okuduktan sonra Nadia Bolz-Weber için hissettiğim afinite ile ilgisi olduğunu düşünüyorum. Robert Inchausti'nin harika kitabı Yıkıcı Ortodoksluk en azından biraz da burada yardımcı olur. Kitap, radikalizmi (zamanımıza göre) küçük-ortodoks Hristiyanlığın reddedilmediği, onun yüzünden, geniş bir yelpazedeki modern Hıristiyan yazar ve düşünürlerle ilgilidir. Inchausti, Alexander Solzhenitsyn, Marshall McLuhan, Dorothy Günü, Soren Kierkegaard, Martin Luther King Jr., Wendell Berry ve Jacques Ellul gibi rakamları inceler. O yazar (vurgu yazarın):
Daha faydacı akranlarının aksine, gerçek hayatta yaşamak arzu ettiklerinden daha fazla dünyada etkili olmak,ve bu onları çok derin ve çok önemli bir entelektüel bölünmenin uzak tarafına koyuyor: onları stoik fakirlerin kampına, ahlaki dışlanmışlıklara, siyasi ve edebi paryalara koyar. için kötülük algılamak. Ve bu, orada olmayanları ve olanları görmeyi gerektirir. Bu yalnızca erdemden şüphelenen ve kendisinden daha büyük bir gerçekliğe inanan biri için mümkündür.
Tamamen açık olmak gerekirse: Nadia Bolz-Weber'in bazı önemli şeyler konusunda oldukça yanıldığını düşünüyorum ve bence bu konuda bana inanmak zorunda. Ama o bir Hıristiyanlığa yaklaşmanın yolu Kritik olarak önemli olduğuna inandığım ve ortodoks (ve Ortodoks) bir Hıristiyan bakış açısıyla benim de taklit etmeye çalıştığım bir şey. Eğer İsa O'nun söylediği kişi olsaydı, o zaman radikal olmaktan başka çaremiz kalmaz - dünyaya olduğumuz gibi kendi kalplerimize karşı radikal olmak. Bu zor ve yaşam boyu süren bir mücadele. Ama işte orada.