Ofir Almagor Almagor itibaren Uluoni Gaon, Assam, Hindistan
Bu kitap, bir grafik romanın yapabileceği her şeyi gösterir - akıllıca, eğlenceli ve hızlıdır, hem ırksal kalıplaşmış kalıpları hem de ergenlik kuşağını yansıtmak için hem sözlü hem de görsel ipuçlarını kullanır.
Grup ortamındaki tartışmaya değer konular için (bizim için bir İncil çalışması), bu kitabı dört ya da beş yıldıza veririm. Ama düzenlenmesi ve yazılması için, kendi başına dikilerek, iki - * belki * üç. Bununla birlikte, bazı düşünceleri kışkırtan içgörüler, geleneksel Hıristiyan kiliselerinin bazen göz önünde bulundurmadığı yaşam deneyimlerine ilişkin: bireysel duygusal gelişim, kişilik farklılıkları, geçmiş yaşam deneyimlerinin şimdi nasıl Tanrı'yla ve diğerleriyle, özellikle sağlıksız yollarla nasıl ilişki kurduğumuzu bilgilendirdiği ele alınması gerektiğini kabul etmiyoruz.
1940'lı yılların sonlarında Avrupalı Yahudiler için bir Alaska sığınağı kurmanın tartışılan olasılığını bilmeden veya hiç duymamışken, Chabon'un Sitka'sına girerek, kurgusal olarak aldım, ya da daha doğrusu gerçekliği ya da tarihselliği sorgulamayı düşünmedim onun. Tarihsel olarak doğru bir kavram olarak ama gerçek değil. Aptal bana. Chabon, kuzeydeki Yidiş-dom'un küçük dilimini tam olarak geliştirmeye başladığı ve son derece parlak ve karmaşık bir açıklama yapmasının ardından nihayet parlaklığını artırdım. Chabon, altmış yıllık alternatif tarihin ağırlığı ile tamamlanmış, tamamen farkına varılmış bir dünyayı yaratıyor. Bu hikaye düzgün bir şekilde bir türe kaymaz; Hayali bir dedektif kurgu çalışması, alternatif tarihle oynamak, hayal gücü olmayan ve yerleşmiş bir Yidiş kültürü ile işaretlenmiş edebi kaliteyi ustalıkla iç içe geçiren Chabon, her şeyi yapar. Yazıları ısırgan ve esprili ve aldatıcı derecede basittir, bir kerede Dedektif Meyer Landsman'ın çok insani ve kusurlu odak noktasını somutlaştırmayı başarırken, aynı zamanda ortamının soğuk iklimleri gibi sert ama güzel bir dil oluşturur. Beni kıskandırdı. Pencereden düşmek hiç bu kadar komik ve dilsel olarak muhteşem olmamıştı. Chabon o kadar çok karakterizasyon, detay, arsa, zekâyı bir araya getiriyor ki, her şeyi dinlemek beni daha uzun sürdü ve ikinci bir okumadan faydalanacağını biliyorum. Yazdığı çok yönlü hikaye ve karakter dizileri için adalet yapmaya bile başlayamıyorum, bu yüzden kısaca söyleyeceğim: ölü bağımlısı satranç oynamak mümkün Yahudi Mesih acı sarhoş boşanmış satranç nefret eden eski yıldız Yidiş dedektif ve onun Yerlisinin dikkatini çekiyor -doğan stoacı satranç-habersiz bir Yahudi ortağı, yıkılmış bir Yahudi mafyasında, Amerikan kontrolüne ve Yeryüzü Kudüsünde Tapınağın yeniden kurulmasını sağlamak için yarı-kehanetle ciddi şekilde iyi finanse edilen komploya bakan Yidiş kültürünün karakolunu dönüştürdü. Ve satranç önemlidir.
İyi yazılmış kitap, ama duygusal olarak geçmek gerçekten zor. Sadece birkaç günlüğüne tükenmiş hissetmemi sağladı. Heidi'ye bir yorumda yazdığım gibi, genellikle hayatımın artıklığından kaçmak için okumaktan zevk alıyorum; bu kitap hayat ve onun zorlukları en iyisiydi. Ancak, bir seçimin nasıl telafi etmeye çalıştığınız önemli değil, hayatınızı sonsuza kadar nasıl değiştirebileceğinin mesajı güçlü bir seçimdir. Ve sonra sadece aşağıdaki sonuçlarla nasıl başa çıkacağınızı seçersiniz, sonuçları kendiniz seçemezsiniz.
İtiraf etmem gereken ilkinden daha iyi. Tüm kitap boyunca ilgimi çekti ve hiç sıkılmadım.
After reading 'Jessica's Guide to Dating on to Dating on the Dark Side' when it first came out I went to Beth Fantaskey's website to find out if there would be a sequel. It had sounded like there wouldn't be. I enjoyed the first book so I'm so glad to know there WILL be a second.
I had great difficulty getting through this book. It did not take me long to read, but I found myself having to take breaks from it. I feel that this book could have been edited. I found much of the interaction between John's family to be irritating and purposefully strung out. I cannot put my finger on it exactly, but their completely lack of communication, which results in the intensifying of the suspense, seems more forced than natural. That frustrates me. Koontz was in true form, however, doing a great job of emphasizing the utter evil of the enemy. At times it was necessary for me to break from the book because the evil was so entirely disgusting and overwhelming that I could not continue. While it does work on a certain level, it makes it very hard for me to read. This book reminded me of Intensity because the perspective of the villain is delved into; Koontz attempts to clearly enumerate the thought patterns of the nefarious spirit. This particular attention is two sided- it shows the villain for who he is, but also, as is my case, disgusted me greatly. I understand that is what Koontz wanted to do, but I felt that he went overboard. He was successful very quickly in the story of getting this across, and it felt, as the plot continued, almost monotonous and overbearing. His writing style, however, is superb.