Aldus Manutius


Aldus Pius Manutius, illustration in Vita di Aldo Pio Manuzio (1759)
|Doğum||
Aldo Manuzio|
1449/1452
Bassiano
|Ölüm||
6 Şubat 1515|
Venedik, Venedik Cumhuriyeti
|Milliyet||İtalyan|
|Meslek||Rönesans hümanisti, ressam, yayıncı|
|Tanınma nedeni||
Venedeki'te Aldine Press'in kurucusu |
Yeni Akademi'nin kurucusu
|İmza|
Aldous Pius Manutius (//; İtalyan; 1449/1452 – 6 Şubat 1515)[1][2] İtalyan hümanist, bilim adamı, eğitimci ve Aldine Press'in kurucusuydu. Manutius hayatının ilerleyen dönemlerini nadir metinler yayınlamaya ve yaymaya adadı. Yunan el yazmalarına olan ilgisi ve korunması, onu ürettiği baskılara adanmış çağının yenilikçi bir yayıncısı olarak işaret ediyor. Enchiridia'sı, küçük taşınabilir kitapları, kişisel okumada devrim yarattı ve modern ciltsiz kitabın öncülüdür.
Manutius, okurları için Yunanca metinler üretmek istedi çünkü Aristoteles veya Aristophanes'in eserlerinin orijinal Yunanca biçimlerinde saf ve çeviriyle katkısız olduğuna inanıyordu. Manutius'tan önce, temel olarak standartlaştırılmış bir Yunan yazı tipi sağlamanın karmaşıklığı nedeniyle yayıncılar nadiren Yunanca ciltler basarlardı. Manutius nadir bulunan el yazmalarını orijinal Yunanca ve Latince biçimlerinde yayınladı. Zamanının hümanist el yazısına benzeyen Yunanca ve Latince yazı karakterlerinin yaratılmasında öncülük etti; italik yazının bilinen ilk biçimini geliştirdi. Aldine Press'in popülerliği arttıkça, Manutius'un yenilikleri -kendisi Aldine baskılarının korsan baskılarını önlemek için çabalasa da- İtalya'da hızla kopyalandı.
Aldine Press'in titiz ve doğru yayınlar konusundaki artan itibarı nedeniyle Erasmus, Iphigenia çevirilerini Aulis'te yayınlaması için Manutius'a ulaştı.
Manutius, gençliğinde hümanist bir bilim adamı olmak için Roma'da eğitim gördü. Giovanni Pico ile arkadaştı ve Pico'nun yeğenleri olan Carpi, Alberto ve Leonello Pio'nun lordlarına ders verdi. Manutius bir öğretmen iken öğrencileri ve anneleri için iki eser yayınladı. Manutius, otuzlu yaşlarının sonlarında veya kırklı yaşların başında bir basım evi ve yayıncı olmak için Venedik'e yerleşti. Andrea Torresani ile Venedik'te tanıştı ve ikisi Aldine Press'i kurdu.
Manutius, onu torunu Genç Aldus Manutius'tan ayırmak için "Yaşlı Manutius" olarak da bilinir.
Erken dönem[değiştir | kaynağı değiştir]
Aldus Manutius, 1449 ve 1452 yılları arasında Bassiano'da Roma yakınlarında doğdu.[1][2][3] İtalyan Rönesansı sırasında zengin bir ailede büyüdü ve gençliğinde hümanist bir bilim adamı olmak için Roma'ya gönderildi. Roma'da Gaspare da Verona'da Latince okudu ve 1470'lerin başında Domizio Calderini'nin derslerine katıldı. 1475'ten 1478'e kadar Manutius, Ferrara'da Guarino da Verona'nın öğretmeni olarak Yunanca okudu. [2]
Aldine Press[değiştir | kaynağı değiştir]
1494'te kurulan Aldine Press, ilk yayınını Mart 1495'te yaptı: Constantine Lascaris tarafından yazılan Erotemata cum commentatione Latina. Andrea Torresani ve Pier Francesco Barbarigo, matbaanın eşit ortaklı sahipleriydiler. Torresani'nin yüzde ellisinin beşte biri Manutius'a verildi; ancak Manutius'un beşte birinin Aldine Press'in yüzde onunu mu, yoksa yalnızca Torresani'nin hissesinin beşte birini mi temsil ettiği konusunda kayıtlar net değil.[2]
Matbaanın ilk büyük başarısı, Aristoteles'in beş ciltlik bir folyo baskısı oldu. [4] Manutius, Aristo baskısının ilk cildini 1495'te başlattı. Dört ek cilt 1497 ve 1498 yıllarında birlikte yayınlandı [5] Aldine Press Aristophanes'in dokuz komedisini 1498 yılında bastı. 1501'de Pietro Bembo tarafından düzenlenen Petrarca'ın şiirlerini bastı. Yunan yazmalarını düzenlemenin yanı sıra, Manutius Floransa, Roma ve Milano'da yayınlanan metinleri düzeltti, geliştirdi ve yayınladı.
Künye ve slogan[değiştir | kaynağı değiştir]
Manutius, Haziran 1502'de bir çapanın etrafına sarılmış bir yunus görüntüsünü yayıncısının simgesi olarak benimsedi.[6] Yunus ve çapa sembolü festina lente ile ilişkilendirilmiştir. Sembol ve ifade, Pietro Bembo tarafından Manutius'a verilen İmparator Vespasian'ın hükümdarlığı sırasında basılan bir Roma sikkesinden alınmıştır.[6]
Manutius'un klasiklerin baskılarına o kadar büyük saygı uyandırıyordu ki, yunus ve çapa simgesi Fransız ve İtalyan yayıncılar tarafından neredeyse anında korsanlaştırıldı. Birçok modern organizasyon, bir çapanın etrafına sarılmış bir yunus görüntüsünü kullanır.[2] Simge, on dokuzuncu yüzyıl Londralı William Pickering firması ve dünyanın en büyük yayıncılarından biri olan Doubleday tarafından kullanılmıştır. Kütüphane ve bilgi bilimi için uluslararası onur topluluğu olan Beta Phi Mu, yunus ve çapayı nişan olarak kullanıyor.[7]
Yazı tipleri[değiştir | kaynağı değiştir]
Venedik'te gündelik el yazısı eğikti, ama o günlerde basılan eserler, resmi el yazması biçimini taklit ediyordu. Bunlarda ya Blackletter tercih ediliyordu, ya da insancıl Littera antica. Manutius, el yazması geleneğini sürdürmek için hem Latince hem de Yunanca hümanistlerin el yazısına benzemek üzere tasarlanmış yazı tipleri yarattı.[2]
Kişisel hayat[değiştir | kaynağı değiştir]
1505 yılında Manutius Maria, Andrea Torresani kızı Asola ile evlendi [1] Torresani ve Manutius zaten iş ortaklarıydı; ancak evlilik iki ortağın yayıncılık işindeki hisselerini birleştirdi. Manutius evlilikten sonra Torresani'nin evinde yaşadı. 1506'da popülaritesi azalan Aldine Press, şu anda Venedik meydanındaki Campo Manin'deki bir banka binası olan bir eve taşındı.[2]
Mart 1506'da Manutius, yeni ve güvenilir el yazmaları bulmak için altı ay boyunca seyahat etmeye karar verdi. Manutius, bir rehberle seyahat ederken, iki suçlu arayan Mantua Marki sınır muhafızları tarafından durduruldu. Manutius'un rehberi korkarak kaçtı ve bu esnada Manutius'un tüm kişisel eşyalarını da yanında götürdü. Bu şüpheli aktivite, gardiyanların Manutius'u tutuklamasına yol açtı. Manutius, Mantua Markisi Francesco Gonzaga'yı tanıyordu ve durumu açıklamak için ona mektuplar yazdı; ancak Manutius'un hapis cezasının Gonzaga'nın dikkatine sunulması altı gün sürdü. Manutius beklerken Casal Romano 'dabeş gün hapiste ve Canneto'da bir gece daha geçirdi. Sonunda Milano Senatosu başkanı Geoffroy Carles tarafından serbest bırakıldı.
Manutius vasiyetnamesini 16 Ocak 1515'te yazarak Giulio Campagnola'ya Aldine Press'in italik türü için büyük harfler sağlaması talimatını verdi. [5] 6 Şubat'ta vefat etti ve "ölümüyle İtalya'nın matbaacılıkta çığır açan ve dinamik bir güç olarak önemi sona erdi."[8] Torresani ve iki oğlu, Manutius'un çocuklarının gençliği boyunca işi sürdürdüler ve sonunda Manutius'un oğlu Paulus işi devraldı. Yayın simgesi ve sloganı, Aldine Press tarafından, üçüncü nesil Genç Aldus Manutius tarafından firma fesh edilene kadar asla tamamen terk edilmedi.[9]
Manutius, üç dilde yazılmış bir İncil hayal etti ama bunun gerçekleşmesine hiçbir zaman tanıklık edemedi.[2] Ne var ki, Manutius ölümünden önce Septuagint'in İbranice'den çevrilen ve Yunanca Eski Ahit olarak da bilinen ilk basımına başlamıştı; baskı 1518'de ölümünden sonra ortaya çıktı.[9]
Modern etki[değiştir | kaynağı değiştir]
1994, Aldous Manutius'un ilk yayınının 500. yıldönümünü kutlandı. Paul F. Grendler, Manutius üzerine, "Aldus, çok sayıda eski metnin hayatta kalmasını sağladı ve İtalyan Rönesans Hümanizminin değerlerinin, coşkularını ve bilgisinin Avrupa'nın geri kalanına yayılmasını büyük ölçüde kolaylaştırdı" diye yazdı [10]
Miras[değiştir | kaynağı değiştir]
Aldine Press, 1495'ten 1505'e kadar 100'den fazla baskı yaptı. Çoğunluğu Yunan klasikleriydi; ancak birçok önemli Latin ve İtalyan eseri de yayınlandı.[4]
Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]
- Manutius'un adı, Project Gutenberg'e benzer bir İtalyan serbest metin projesi olan Progetto Manuzio için ilham kaynağıdır.[11]
- Hermann Zapf tarafından yaratılan bir yazı tipi, adını Aldus Manutius'tan almış ve onun anısına ithaf edilmiştir.[12]
- Robin Sloan tarafından yazılan Bay Penumbra'nın 24 Saatlik Kitabevi romanı, Aldus Manutius'un kurgusal bir versiyonunun yanı sıra ona adanmış kurgusal bir gizli topluluğa sahiptir.
- 1985 yılında Seattle'da kurulan ve PageMaker ve Apple Macintosh için FreeHand ile tanınan bir yazılım şirketi olan Aldus, Manutius'un adını aldı ve şirket logosunun bir parçası olarak profilini kullandı. Aldus, 1994 yılında Adobe Systems tarafından satın alındı ve PageMaker yolculuğuna InDesign, Freehand ise Illustrator olarak devam etti.[13]
- Brown Üniversitesinden bir yayın olan Aldus Journal of Translation, adını Aldus Manutius'tan almıştır.[14]
- John Henry Nash: San Francisco'nun Aldus'u John Nash'i Venedik'tee Aldus Manutius'a bağlar.[15]
- "Manutius" Umberto Eco'nun 1988 romanı Foucault Sarkacı İngilizce çevirisinde kendini beğenmiş bir yayıncının adıdır.[16]
Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]
- Incunabulum - 1501 yılından önce Avrupa'da basılan kitaplar, broşürler veya pamfletler
- Editio princeps - bir kitabın ilk basılı baskısı
- Batı tipografisinin tarihi
- Baskı
Notlar[değiştir | kaynağı değiştir]
Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]
- ^ a b c Barolini 1992.
- ^ a b c d e f g h Fletcher III 1988.
- ^ Seddon 2015.
- ^ a b Olin 1994.
- ^ a b Beltramini & Gasparotto 2016.
- ^ a b Fletcher III 1995.
- ^ Beta Phi Mu.
- ^ Blumenthal 1973.
- ^ a b Symonds 1911.
- ^ Grendler 1984.
- ^ Manuzio 2018.
- ^ TYPE GALLERY – LINOTYPE ALDUS 2018.
- ^ Friedlander 2009.
- ^ Student Publications Spotlight: Aldus Journal of Translation 2016.
- ^ O'day 1928.
- ^ Eco 1989.