Sponsor
Sponsor
Gurney Asansör, İkinci Bölüm
Sponsor
Bu makalenin Birinci Kısmı (ELEVATOR WORLD, Mayıs 2013), Gurney Elevator Co.'nun tarihini, Howard Gurney'in 1905'te National Elevator and Machine Co.'yu satın almasından, 1911'de şirketin adını Gurney Electric Elevator Co. olarak değiştirme kararına kadar takip etti. , şirketin isim değişikliği iki farklı şekilde meydana geldi ve bu durum zaman zaman tarihçesi hakkında kafa karışıklığına yol açtı: Pennsylvania'da “Gurney Elektrikli Asansör Şirketi” olarak tescil edildi; ancak New York'ta “Gurney Elevator Company” olarak tescil edildi. Bu ikili kurumsal yapının nedenleri bilinmemekle birlikte, şirketin tek ve birleşik bir işletme olarak faaliyet gösterdiğine şüphe yoktur. Bu, Gurney'nin Temmuz 1911'de, yani yeni şirket adlarının açıklanmasından bir ay sonra başlattığı pazarlama kampanyasında açıkça ortaya çıkıyor.
Gurney Asansör Şirketi Bülteni'nin ilk sayısı Temmuz 1911'de yayınlandı. Gurney'in Otis'in ilk kez 1908'de çıkan The Indicator'dan haberdar olması muhtemeldir. Otis, çalışmalarının amacını şu şekilde açıklamıştır:
"Bu yayının tasarımı, Otis Elevator Co.'nun çalışma arkadaşlarına sektör hakkında daha kapsamlı bir bilgi vermek, bireysel çabaları teşvik etmek ve şirketin büyümesini teşvik etmekle aktif olarak ilgilenen herkesi daha yakın bir işbirliği içinde birleştirmektir."
Tipik bir sayının içeriği bu editoryal amacı yansıtırken (Gösterge aylık olarak yayınlandı), içeriği de Otis dışındaki çalışanlar (yani potansiyel müşteriler) tarafından okunduğunda olumlu bir etki yaratacak kadar yeterince tanıtıcıydı. Gurney'in editoryal yaklaşımı Otis'ten farklıydı, çünkü yayınının yalnızca ve doğrudan potansiyel müşterilere yönelik olması ve Temmuz 1911 ile Temmuz 1912 arasında yayınlanan beş sayının her birinin belirli bir asansör tipine odaklanmasıydı.
İlk sayı, Gurney Type J Elektrikli Asansör ile temsil edilen “tambur tipi tek sonsuz dişli elektrikli asansöre ayrılmıştır” (Şekil 1). Bu asansör, 1908 Gurney Ulusal Elektrikli Asansörün geliştirilmiş bir versiyonu gibi görünüyor. Tasarımdaki gelişmeler, 1908 ve 1913 yılları arasında yoğun bir Ar-Ge dönemini yansıttı ve bu, çeşitli Gurney çalışanları tarafından 12 patent (tümü şirkete devredildi) ile sonuçlandı (Tablo 1). Bültende bulunan J Tipi Elektrikli Asansörün tanımı, genel tasarım özelliklerini, bireysel bileşenlerini ve üretim sürecini ele aldı.
Gurney, bu makinenin diğer tamburlu asansör motorlarından daha üstün olduğunu iddia etti, çünkü "sonsuz dişli kutusu ve yatak plakası ve dıştan takmalı yatak ve yatak plakası, yatak plakası, dişli kutusu yerine tek parça halinde yapılmıştır. ve dıştan takmalı rulmanın ayrı ayrı dökülüp bitirilmesi ve ardından birbirine cıvatalanması. "Sonsuz ve tambur millerinin mükemmel hizalanması" "verimli çalışma için kesinlikle gerekli" olarak algılandığından, tek, sürekli bir çerçevenin (taban plakası) kullanılması önemliydi. "Eski tarz yatak plakası" kullananların aksine tasarımını "yeni" olarak nitelendiren Gurney, ikincisiyle "şaft ayarsızlığının sık görülen bir nedeni" olduğunu kaydetti. . . binada makinenin dikkatsiz veya cahil ayarı [oldu]. Diğer üreticilerin olağan yapısı, temel cıvatalarındaki somunları, taban plakasını bozmak ve sonsuz mili hizadan çıkarmak için yeterince sıkmayı mümkün kılar. Bu sorun, “sıradan inşaatta” olası sapmayı gösteren noktalı bir çizgiyi içeren bir motor yükseklik çizimi ile gösterilmiştir (Şekil 2). Çizimde gösterilen "eski tarz" asansör motorunun üretici veya tip bakımından tanımlanmaması ilginçtir - belki de National Elevator and Machine tarafından yapılmış bir asansör motorunu tasvir ettiğini varsaymak mantıklıdır.
Bülten, geliştirilmiş taban plakası tasarımını tanımlamanın yanı sıra, asansörün şönt sargılı kutuplar arası elektrik motorunun açıklamalarını ve resimlerini, elektrik motorunu dişli kutusuna takma yöntemini, sonsuz dişli ve şaft yapısını, kabin çalıştırma düğmesini içeriyordu. , kontrolör ve çok sayıda güvenlik cihazı. Elektrik motorunun "özellikle asansör servisi için tasarlanmış" olduğu belirtildi. Gurney, motorun "herhangi bir türden daha verimli" olduğunu, "beygir gücü çıkışının" "tüm hızlarda sabit" kaldığını ve tasarımının "yataklardan gelen yağın komütatöre veya fırçalara atılamayacağını" iddia etti. ” Motorun etkinliği, "beygir gücü çıktısının" "tüm hızlarda sabit" kaldığını ortaya koyan bir "verimlilik eğrisi" ile gösterildi (Şekil 3). Kontrolör "sağlam basitlik çizgisinde" tasarlandı ve şu şekilde tanımlandı:
"Bu kontrolör, önemli bir demir çerçeve içinde bir arduvaz panel üzerine monte edilmiş üç mıknatıstan oluşur, yani: Ana mıknatıs, sadece freni çalıştırmakla kalmaz, aynı zamanda motora giden ana hat devresini de açar ve kapatır. asansör makinesinin frenli olarak çalıştırılması; sadece arabanın gidiş yönü değiştirildiğinde çalışan bir doğrudan mıknatıs; ve armatür direncini kontrol etmek için bir reostat mıknatısı.
Gurney ayrıca, "Araç hızı, iki hızı istenen hale getirmek için yeterince yüksekse, ek bir mıknatıs kullanılır" dedi.
Emniyetler arasında mekanik emniyet freni, elektrikli emniyet freni, gevşek kablo tertibatı, otomatik durdurma limitleri ve "santrifüj emniyet regülatöründen" (şaftın üst kısmında yer alan) oluşan bir araç emniyeti bulunuyordu. “Gurney Sıkıştırma Tipi Kamalı Kelepçe Güvenliği.” İkincisi, araba platformu kafesinin yerleşik, ayrılmaz bir özelliğiydi (Şekil 4). Çalışması, bu tür bir güvenlik için normatif modeli izledi: araba, "santrifüj regülatörünün ayarlandığı önceden belirlenmiş bir hızı aştığında, araba güvenliği otomatik olarak harekete geçirilecek [olacaktı], araba yavaş yavaş durdurulacak ve güvenli bir şekilde kilitlenecekti. kılavuzlar, güçlü bir kavrama basıncıyla." Kama-kelepçe emniyetinin "çalışma parçaları", "her zaman çalışır durumda" kalmalarını sağlamak için "aşındırıcı olmayan metalden" yapılmıştır.
Bülten, “tambur tipi tek ve çift sonsuz dişli elektrikli yolcu ve yük asansörleri, çekiş tipi yüksek hızlı elektrikli asansörler ve otomatik kontrollü elektrikli konut asansörleri ve dambılatörleri” içeren Gurney ürünlerinin bir özeti ile sona erdi. Bu, National Elevator and Machine tarafından üretilen ve hidrolik, elektrikli, kayışla çalışan, elle çalıştırılan, taşıma ve kaldırım asansörleri ve servis asansörlerini içeren daha geniş ürün hattından belirgin bir değişimi temsil ediyordu. Gurney'nin yalnızca elektrikli asansörlerin geliştirilmesine ve üretimine odaklanma kararı, kişisel ilgi alanlarını ve güçlü yanlarını yansıtıyordu ve aslında bu değişim, Pennsylvania'daki şirkete verdiği isim olan Gurney Elektrikli Asansör ile işaretlenmişti.
Gurney Asansör Şirketi Bülteni'nin ikinci ve üçüncü sayıları Mart ve Haziran 1912'de yayınlandı. Mart sayısı, Gurney Tip B asansörü ile temsil edilen bileşik dişli elektrikli yük asansörlerine odaklandı (Şekil 5). Bu makine, "büyük kaldırma kapasitesi ve orta düzeyde bir platform hızının istendiği yük hizmeti" için tasarlanmıştır. Çalışmasında "100 fpm'ye kadar hızlarda" "gürültüsüz" olan "düz dişli redüksiyonlu tek sonsuz dişli tipinde kendi kendine yeten bir makine" olarak tanımlandı. Bültende iki versiyon gösterildi: 6- ve 3-T makinesi; her iki versiyonu da Brooklyn, New York'taki Bush Terminalinde kurulmuştu. Aslında, 1907 ve 1912 yılları arasında Gurney, bu devasa yük deposu ve depo kompleksinin binalarında kullanılmak üzere 83 yük asansörü inşa etti. Bu çalışmanın ölçeği, yine New York'ta (48'da tamamlandı) Chelsea İskeleleri için inşa edilen 1910 B Tipi makine ile rekabet etti.
Haziran sayısında çift sonsuz dişli elektrikli asansörler konusu ele alındı. Gurney E Tipi çift sonsuz dişli makine, “yüksek hızlara ve ağır yüklere uygun, güvenilir ve verimli bir elektrikli asansör talebini karşılamak üzere geliştirilmiştir” (Şekil 6). Öncelikli olarak bir yolcu asansörü motoru olarak tasarlandı ve ofis ve çatı katı binalarında, büyük otellerde ve apartmanlarda "yaygın olarak kullanıldığı", "araba hızlarının dakikada 350-400 fpm olduğu" olarak tanımlandı. İlk E Tipi makine 1908'de Waldorf Astoria Oteli'ne kurulmuştu. Haziran bülteni, özünde ağır nakliye hizmeti için modifiye edilmiş E Tipi makine olan M Tipi çift sonsuz dişli makineyi de tanımladı. Birincil değişiklik, “balıksırtı dişli redüksiyonunun eklenmesi” idi. Gurney'e göre:
“Tambur ve sonsuz dişliler arasındaki redüksiyonu elde etmek için bu makinede helisel dişli balıksırtı dişlilerin kullanılması Gurney Elevator Co. ile orijinaldir. . . Diğer üreticiler bu azalma için düz dişliler kullanır. Bunlar düzgün çalışmaz, kabine çok kaba bir hareket verir ve asansör makinesindeki gerilmeleri arttırır. Ayrıca düz dişli, balıksırtının gücüne sahip değildir. Balıksırtı redüksiyonlu sedye makineleri, sonsuz dişli ile tambur arasına hiçbir dişli yerleştirilmemiş gibi sorunsuz çalışır.
M Tipi asansör, 20,000 lb.'ye kadar bir kapasiteye ve 300 fpm'lik bir maksimum çalışma hızına sahipti.
Haziran bülteni, şirketin Pennsylvania, Honesdale'deki fabrikasının bitişiğinde “en modern yapıya sahip ikinci ve daha büyük bir fabrika inşa ediyor” duyurusu ile sona erdi. Bu yeni fabrika ve Gurney çekiş asansörü (Gurney Asansör Firması Bülteni'nin son iki sayısının konusu) bu serinin sonunda ele alınacaktır.