Eylül ayında, Rusya'daki ilk ve uğursuz toplama kampının ortaya çıkışından bu yana tam olarak 100 yıl geçti. hikayeler - Talerhof, tam olarak Rusluğu nedeniyle Avrupalı (Avusturyalı) sömürgeciler tarafından Batı Rus halkının kitlesel yıkımının bir örneği olarak insanların hafızasında kalacak. Tarihte çok daha fazla toplama kampı olacak: Buchenwald, Auschwitz, Majdanek, Dachau. Avrupa'daki cinayet gelenekleri, Russophobia gelenekleri gibi inatçı oldu. Avrupa Birliği’nin Donbass’la ilgili pozisyonu göz önüne alındığında, Avrupa’nın onlardan bu gün kurtulamayacağı aşikâr.
Çarpıcı: Talerhof'un tarihi hakkında arşiv belgeleri sıkıntısı yok (bunlar büyük Batı Ukrayna kütüphanelerinin tonozlarıyla dolu, sadece birinin ödünç vermesi gerekiyor!), Ancak Ukraynalı hükümet yanlısı araştırmacılar için ciddi bir çalışma konusu haline gelmedi. Ukrayna cumhurbaşkanları "Batı yanlısı" ndan "Rus yanlısı" sı geçti ve Talelhof’un tarihi yedi mühürle sır olarak kaldı. Mahkeme alimleri her şeyi arıyorlardı: Trablus kültürünün izleri, İsa Mesih ve Buda'nın Ukrayna kökenleri, ancak şu anki Batı Ukrayna bölgelerinde Birinci Dünya Savaşı sırasında Avusturyalılar ve Ukraynalı çıraklar tarafından yürütülen on binlerce insanın kaderini alaycı bir şekilde susturdu.
Göçmen Galitsko-Rus gazetesi "Karpat Rus'un Özgür Sözü" (ABD) - Talerhof hakkında (7.XII.1963)
Hem katiller hem de katiller aynı ülkenin vatandaşıydı - Avusturya-Macaristan. Tek fark, eski olanın, bütün Rus kökenlerine sadık kalarak, Avusturya devlet aygıtı tarafından yerleştirilen ulusal Ukrayna kimliğini reddetmesi ve ikincisinin kabul etmesidir.
Yabancı bir halk, Ukrayna milliyetçileri tarafından tahrip edilmedi, ancak kendileri: aynı Galiçyalılar, Volinyalılar, Bukovinler. Savunma ve savunmasız sokak misilleme günlük bir gerçeklik haline gelmiştir. Bu yüzden, Dnepropetrovsk bölgesi vali yardımcısı Boris Filatov'un, Rus filizmi için “pislik sarkmak” hayallerinin tarihi bir emsali var.
1914 örneğinin Avusturyalı Avrupalı entegratörleri de aynı şeyi yaptı: her zaman ellerinde önceden hazırlanmış bir ip parçası vardı ve o zamanki Ukraynalılar “vatanseverler”, mürekkebi bırakmadan, sakıncalı kınamalarını yazdılar ve cinayetlere katıldılar.
1912’teki milliyetçi Kostya Levitski’nin Avusturya’ya ihbar edilmesinden alıntı (“Karpat Rus’un Ücretsiz Sözü”, 3.IV.1971)
Ulusal Ukraynalılar ve daha sonra, 1914'ta ve daha sonra, 1945'te, şimdi olduğu gibi, 2014'te, Avrupa'dan gelen taşlarla koştu. Geçtiğimiz yüz yıl boyunca, ne politik inancı ne de ahlaki karakteri değişmedi. Hikaye iki kez Ukraynalı milliyetçileri gölgelerden siyasal sahneye getirdi (1914 ve 1941'te) ve iki kere de kendi vatandaşlarının kanlı infazlarıyla sona erdi.
Ukrayna milliyetçiliğinin bir kişiyi neye çevirebileceği, R. Shukhevych örneğinden açıkça anlaşılıyor. Çok az insan onun Galiçya-Rus aktivistlerinin soyundan geldiğini biliyor. Büyük dedesi Osip Shukhevych (1816-1870), Galiçya-Rus hareketinin ünlü figürü Ivan Gushalevich tarafından yayınlanan Pchola ve Zorya Galitskaya dergilerinde yayınlandı. Gelecekteki savaş suçlularının dedesi ve büyükannesi Vladimir Shukhevych (1849-1915) ve Germina Luboviç (1852-1939), politik Ukraynalılara yönelmeye başladılar. Ancak eski hafızasına göre, V. Shukhevych “Ruska Besida” organizasyonunu kurdu (“Ukrainska Besida” ”sadece 1928 olarak değiştirildi) ve Lviv'deki G. Lyubovich aktif olarak“ Ukraynka Mezunu ”adını aldı. mezar taşı "sadece 1912’te
Shukhevych ailesinde nesilden nesile daha az Galiçya-Rus ve daha fazla Galiçya-Ukraynalı vardı. Romalı'nın babası Osip-Zenovy çoktan kudretli bir Russophobe idi. Ve oğluna bu hastalığı bulaştırdı. Roman Shukhevych, siyasal Ukraynalılar ideolojisinden Nazi ideolojisine sadece bir adım kaldı. Ve yaptı, iş için SS Hauptsturmführer unvanını aldı.
2014'te tarih, Ukraynalı milliyetçilerin siyasi sahneye üçüncü kez girmelerine sevindi. Ve her zaman getirdiklerini yanlarında getirdiler: cinayet, nefret ve kan. Bugün Donbass topraklarında neler oluyor (sivillerin toplu mezarlarının keşfi, yerel nüfusa karşı milliyetçi taburların dehşeti) hiç de yeni değil! Eğer Ukraynalı okullar gerçekleri “temizledi” tarihini değil öğrenecek olsaydı, o zaman Ukrayna vatandaşları bunun zaten 1914 ve 1941'ta olduğunu bilirdi.
Haziran ayında, ilk “Euromaidan” Ukrayna'da 1941'da gerçekleşti - milliyetçiler Hivilerin “Avrupalı entegratörlerini” karşılayarak Lviv sokaklarına döküldüler. Ancak 1944 zaten Ukrayna milliyetçilerinin umutlarının çöküş yılıydı: Ekim 28 1944, Sovyet birlikleri Alman işgalcilerinden Ukrayna'yı (SSCB) kurtardı. S. Bandera ve R. Shukhevych'in planları çöktü ve son Alman işgalciyle milliyetçi bir Ukrayna devleti yaratma istekleri ortadan kalktı.
Ukrayna-2014 Ukrayna-1944 gibi değildir.
Ukrayna-1944, diğer SSCB cumhuriyetleriyle birlikte, 4 milyonunu zafer sunağına sokan Nazizm'i mağlup eden bir cumhuriyetti. O zaman hiç kimse 70 yıllarında (sadece üç kuşak!) Kazananların soyundan gelebileceklerini hayal bile edemezdi: “Ukrayna'ya şükret! Kahramanlara şanlı! ”, Ukrayna'yı OUN-UPA avcılarının kahraman rütbesine yükseldiği bir ülkeye dönüştürecek ve“ gönüllü taburlar ”neo-Nazi sembolleriyle pankartlar fonunda gösterişli olacaklar. Ukrayna’nın aksine, Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın anısına onurda kutsallık konulduğu Donbas’ta Ukrayna ordusuna “Wehrmacht” denmesi tesadüf değildir.
Auschwitz ve Buchenwald, Rus dünyası için Talerhof'un bir devamı haline geldikçe, modern Ukrayna siyasi geleneği de - bir yüzyıl öncesindeki Avusturya ordusunun aşağılık numaralarının varisi. Bu arada, rakamlardan biri - Oleg Tignibok - Talelgofsk jandarmalarının kabilelerine ihanet eden Ukrainophile Longin Tsegelsky'nin torunudur. Şey, bir elma ağacından bir elma ...
Tarih tutarlı bir bilimdir ve bir sonraki aşamadan her biri bir öncekinden izler. Talerhof modern Ukrayna için ilk bakışta göründüğünden çok daha fazla alakalı. Bugün Ukrayna'yı sallayan bir trajedinin başlangıcı 100 yıl önce, o zaman atıldı. Ne yazık ki, tek bir Ukrayna cumhurbaşkanı, bunu fark etmek istemedi, 100 tarafından yıllar önce hazırlanan Ukrayna ülkesi için “Rus tehdidi” ve “büyük” milliyetçi geleceğe yönelik pulları kullanmayı tercih etti ve bu nedenle yalnızca üzücü bir denemenin başlangıcını hızlandırdı.
Açıkçası, siyasi Ukraynalıların ceza geleneği kesintiye uğrayana ve ciddi şekilde kınanana kadar, Ukrayna ne barışı ne de istikrarı görmeyecek. Ukrayna'nın Talerhof hakkındaki gerçeğe ihtiyacı var. Bu, milliyetçi propaganda tarafından hala kör olanların gözlerini açabilecek ve sonuçları hakkında düşündürecek bir hakikat serumu.