Big Sur’da kara, denizle en muhteşem şekillerde buluşuyor. Bu arada Carmel’de yolun hemen yukarısında doğa sanatla, arabalarla, cazibeyle, golfle ve parayla buluşuyor.
Uzağa bakmak zor. Ve oraya bir kez vardığınızda ayrılmak zordur. En azından birkaç hafta önce karımla birlikte buraya geldiğimizde durum böyle görünüyordu.
İkimiz de Carmel’i bir süredir görmemiştik ve sanırım bu Güney Kaliforniya’daki pek çok kişi için geçerli, özellikle de geçen kıştaki fırtınalar Lucia yakınlarındaki Big Sur’daki 1. Otoyolun süresiz olarak kapanmasına neden olduğundan.
Ancak Otoyol 1 her zaman Los Angeles’tan Carmel’e giden yavaş yoldu. Daha hızlı olan yol değişmedi: I-5 ve US 101’e doğru yarışarak 5 1/2 saat harcayın ve bum, işte burada kayalık kıyı şeridi, tertemiz kulübeler, Hollandalı kapılar, plaja serbest erişime sahip şımartılmış köpeklerden oluşan uzak bir medeniyettesiniz. rüzgarın büktüğü selvi ağaçlarıyla dolu bir kıyı şeridi ve (bu en tuhaf şey mi?) iki saate kadar ücretsiz cadde otoparkı.
Güneşli bir sonbahar gününde geldik. Yazın kalabalıklar gitmişti ama Ocean Bulvarı’ndaki butikleri gezen çok sayıda varlıklı ziyaretçi vardı.
Aslında yürüdükçe, yavaş yavaş binlerce Porsche sürücüsünün, bölgenin her yıl ev sahipliği yaptığı birçok lüks otomobil etkinliğinden biri olan bir kongre için bir araya geldiğini fark ettik. Her otoparkta ve kavşakta, her türden ve renkten Boxster’lar, Cayenne’ler ve Spyder’lar, ilkbaharda karmaşık bir şekilde tasarlanmış tavşanlar gibi çoğalıyorlardı.
“Hey,” dedi bilge biri, Mission Ranch’in verandasındaki araba insanlarının arasına karışarak. “Bu Ford Fiesta grubu mu?”
Pek çok tuhaf manzara ve ekonomik açıdan aşırılıklar görmüş olan bir çift Angeleno için bile güzellik ve zenginlik durumu çarpıcıydı. Bu durum restoran veya konaklama seçimini zorlaştırıyor. Ancak kalitesi yüksektir. Ve Carmel’in tadını çıkarmak için zengin olmanıza gerek yok.
Aslında, eğer yürüyerek veya iki tekerlek üzerinde pedal çeviriyorsanız, Carmel River State Plajı’nda dalgaların, kuşların, kumların ve dalgaların karaya attığı odunların üzerinden ekolojik coşkuya kapılmak daha kolay olabilir. Palo Corona Bölge Parkı’ndaki 3,5 mil uzunluğundaki İlham Noktası’na yürümek için eşyalarınızın çoğunu kesinlikle evde bırakmanız gerekecek.
Ocean Bulvarı’nın eteklerindeki sahilde sanatçıları ve şövalelerini inceleyebilir veya sanatçıları görmezden gelip esintiyle bükülen kumun, sörfün ve selvi ağaçlarının keyfini çıkarabilirsiniz.
Perşembe günü saat 10:00 ile 14:00 arasında buralardaysanız, Junipero ile 6. Cadde üzerindeki iki blokluk Carmel-by-the-Sea Çiftçi Pazarı’nda böğürtlen, humus, peynir veya mantı alabilir ve sokak müzisyenini dinleyebilirsiniz. Misyon sokakları.
Hafta içi herhangi bir gün buralardaysanız Ocean Bulvarı’ndaki Harrison Memorial Kütüphanesi’ne adım atabilir, mimar Bernard Maybeck’in 1928 İspanyol Eklektik tasarımına hayranlıkla bakabilir ve ardından bir yapbozun üzerinde çalışabilirsiniz. Gelen herkese açık olan okuma odasında her zaman bir çalışma vardır ve soğuk günlerde kütüphaneciler şömineyi yakar. (Ancak hafta sonları bina sıkı bir şekilde kapatılıyor.)
Bir otel odası için gecelik 350 dolar harcamak yerine, ki bunu yapmak çok kolay, yakın zamanda yenilenen Carmel River Inn’de gecelik 226 dolara “glam” bir çadır rezervasyonu yaptık. Hanın ofisinin perişan halini gördüğümüzde kaçmak istedik ama çadırımıza ulaştığımızda – bu yıl tanıtılan birkaç çadırdan biriydi – çadırda elektrik, büyük bir yatak, büyük bir ekran, yarım mutfak ve küçük bir mutfak vardı. Kendi geniş, sağlam duvarlı banyosu var ve hepsi şehrin merkezine arabayla birkaç dakika uzaklıkta. Özellikle sıcak havalarda başparmak yukarıya.
Biraz daha meraklı uyuyacak olsaydık, haziran ayında açılan 8. Cadde’deki Le Petit Pali’yi ayırtmak için köye gidebilirdim. Bunun yerine, sonbahar hafta sonları yaklaşık 350 dolardan başlayan fiyatlarla 24 zarif, sade oda ve süiti gezmeye zaman ayırdım. (Birkaç blok ötedeki Ocean Bulvarı’ndaki kardeşi 34 odalı Le Petit Pali de hoş, ancak 8. Cadde’deki konaklama yeri daha büyük bir verandaya sahip daha sessiz bir sokakta.)
Ve işte büyük harcama yapanlar için bir dipnot: Eğer gerçekten konaklama konusunda savurganlık yapacak olsaydık, çoğunlukla konutların bulunduğu Carmel Point bölgesinde tek bir ev gibi görünen Villa Mara Carmel’i rezerve ederdim. Daha yakından baktığınızda bunun aslında lüks bir konaklama yeri olduğunu göreceksiniz. 21 yaş ve üzeri kişileri kabul eden bu tesiste 15 oda ve bir kır evi bulunmaktadır ancak havuz bulunmamaktadır. 2022’de açıldı. Sonbahar hafta sonları gecelik fiyatları nadiren 600 doların altına düşüyor. Bir Conde’ Nast Traveller eleştirmeni bunu “Kuzey Kaliforniya’nın mükemmel bougie çıplak ayak deneyimi” olarak nitelendirdi.
Carmel her zaman bu kadar zengin olmamıştı ama her zaman bu kadar güzel ve sanatsaldı.
Tarihçi Carey McWilliams 1930’da “Carmel bir sanat kolonisinden ziyade bir sanat eseridir” diye yazmıştı. Manzarayı sevimli, şaşırtıcı ve unutulmaz olarak nitelendirdi. Ve sonra, David Kipen’in yakın zamanda yayınlanan günlük yazıları ve mektuplarından oluşan koleksiyonunda da okuyabileceğiniz gibi, “Sevgili Kaliforniya” McWilliams, Los Angeles Emlakçılarının yakında her şeyi mahvetmek için geleceği konusunda uyardı.
McWilliams, “Carmel birçok Batılı sanatçının hayatında muhteşem bir deneyim haline geldi” diye yazdı, “ve onlar onun saygısızlığını anlatılamaz bir dehşetle görecekler.”
Sanırım görebileceğiniz en tuhaf saygısızlığa hoş geldiniz.
Resmi olarak Deniz Kenarında Carmel adı verilen şehir, yaklaşık 1 mil karelik bir alanı kaplıyor; aslında bir köy. Evlerin ve işyerlerinin çoğu küçük arsalara sıkışmış durumda; binalar sanki vakıf fonlu hobbitler tarafından yaptırılmış gibi genellikle masalsı süslemelerle tasarlanmış.
Yaklaşık 3.800 kişilik mütevazı bir nüfusa rağmen Carmel’de 60’a yakın restoran, 40’a yakın otel ve han, onlarca galeri ve 18 tadım odası bulunuyor.
Şehir sınırları içinde adres numarası yoktur (çünkü yerel halkın postaneden posta toplaması bir gelenektir) ve birçok ev sahibi, karadaki yatlar gibi evlerine adlar vermiştir. Kısa süreli kiralamalar yasaktır (ancak komşu bölgelerde buna izin verilmektedir).
Kasaba, 19. yüzyılın sonlarında bohem tipler için ormanlık bir sığınak olarak doğdu. Uzun yıllardır onların başrol oyuncusu, Carmel Point, Tor House yakınlarında cumartesi günleri gezebileceğiniz bir taş ev inşa eden şair Robinson Jeffers’dı.
Fotoğrafçılar Edward Weston ve Ansel Adams’ın yanı sıra pek çok ressam, heykeltıraş, şair, mimar ve aktör de daha sonra geldi; aralarında başka yerlerde yaptıkları işlerle tanınan birkaç kişi de vardı.
Şehir hiçbir zaman çeşitlilik konusunda bir üne sahip olmadı (ve %90’ı beyaz olarak kaldı), ancak Siyah şair Langston Hughes, 1930’ların başlarında şehirde bir yıl geçirdi. Daha sonra “Beyaz Halkın Yolları” adlı bir öykü koleksiyonu yayınladı.
Greene & Greene mimarlarını her zaman Pasadenalılar (ve Zanaatkar bungalovunun öncüleri) olarak düşünmüş olsam da, bu gezide daha iyi öğrendim. Ağabeyi Charles Sumner Greene sonunda Pasadena’dan kurtuldu ve 30 yıldan fazla bir süre Carmel’de çalışarak ve yaşadı.
Başyapıtlarından birini Carmel Highlands’te inşa etti – uçurumun tepesinde, taş duvarlı Seaward adında bir ev – ve diğer projelerden geri dönüştürülmüş tuğla ve fayansları kullanarak Lincoln Caddesi’nde kendisi için daha mütevazı bir yer oluşturdu.
1980’lerde kısa bir süre belediye başkanı olarak görev yapan ve Hog’s Breath Inn’in sahibi olan Clint Eastwood, hâlâ burada yaşıyor ve Mission Ranch Hotel and Restaurant’ın sahibi. Orada akşam yemeği öncesi bir şeyler içtik, koyunlara baktık ve çayırda muhteşem bir gün batımını yakaladık.
Ne kadar yakından bakarsanız, o kadar çok Hollywood ismi görürsünüz. Betty White’ın 2021’deki ölümüne kadar Ribera Yolu’nda bir yeri vardı. Carmel’s Cypress Inn’in uzun yıllar ortak sahibi olan Doris Day, 2019’da Carmel Çiftliği’ndeki evinde öldü.
Oh, Brad Pitt geçen yıl Carmel Highlands’de yıllardır gözettiği mimari bir yapıyı satın aldı: Charles Sumner Greene’in uçurumun tepesindeki, taş duvarlı Seaward evi. Satış fiyatı: 40 milyon dolar.
Her ikisi de yıllardır şehirde olan La Bisiklette (Avrupa kır mutfağı ve odun ateşinde pizza fırını) ve Anton & Michel’de (hoş bir avluya sahip modern Avrupa menüsü) muhteşem öğle yemekleri yedik.
En unutulmaz yemeğimiz, pandeminin en kötü günlerinden bazılarında (2020 yazında) açılan ve yine de biftek, deniz ürünleri ve İtalyan yemekleri sunarak zenginleşen Pocket’in verandasında muazzam bir gösterişli akşam yemeğiydi. Dışarıda bir ateş çukurunun yanında oturduk.
Kasabadaki zorunlu dediğim galerilerden biri, 100’den fazla yerel sanatçının çalışmalarını sergileyen ve standartları yüksek tutan kar amacı gütmeyen bir kuruluş olan geniş Carmel Art Assn.’dir. Geçmişi 1927 yılına dayanan dernek, pandemiyi oldukça iyi atlattı.
Galerinin satış, tasarım ve pazarlama ortağı Grace Aniela Wodecki, “Burada satışlarda bir düşüş görmedik” dedi. “İkinci evlerinde genellikle çok fazla zaman geçirmeyen birçok insanın ikinci evlerinde ve yeniden dekore etmelerinde daha fazla zaman geçirdiğini varsayıyoruz”.
LA Times Today’i bugün saat 19:00’da Kanal 1’deki Spectrum News 1’de veya Spectrum News Uygulaması’nda canlı yayında izleyin. Palos Verdes Yarımadası ve Orange County izleyicileri 99. kanaldaki Cox Systems’de izleyebilir.