Temple’a geri dönmek için mana treninin içindeydik. Zaten gece olduğu için trende fazla insan yoktu.
Charlotte, atan kalbini sakinleştirmeye çalışarak sakin bir şekilde düşüncelerini organize ediyor gibiydi.
“Her neyse, o dükkânın asıl amacı ne?”
Eleris’in çocuğun nerede olduğunu bilmesine o kadar şaşırmıştı ki bu düşüncesini unuttu. Düşüncelerini başarıyla düzenlemeyi başarmışa benziyordu.
“Pekala… Bu konu hakkında pek bir şey bilmiyorum ama büyücülerin genellikle pek çok sırrı olmaz mı?”
“Hmmm… Yine de kabul etmesi zor. Büyücüler genellikle biraz tuhaftır, ama…”
Büyücüler arasında tuhaf olmak oldukça yaygındı. Zararsız da olsa, aralarında garip kişilikleri olan pek çok insan var.
Dolayısıyla, bazı şeyleri neden yaptıkları gerçekten anlaşılmasa bile, büyücüler arasında pek çok ucube olduğundan, bu kadar saçma bir şey yapmaları için bir neden bile olmayabilir.
“Onu gerçekten koruduğunu tam olarak onayladıktan sonra bunun hakkında daha fazla düşünmeliyim.”
Hala sadece sözlü bir tanıklıktı. Mektup gönderip göndermemesi önemli değil, Eleris’in çocuğu koruduğundan emin olduğu sürece Charlotte onu korumak için elinden geleni yapacaktı.
Charlotte’un şu anki durumunda, Valier’in güvenliği sağlandığı sürece, Eleris’in bir vampir olduğunu öğrense bile bu meseleyi bırakabilirdi.
“Umarım bir sihir derneğinin üyesi değildir…”
“Büyü çağrışımı mı?”
Charlotte kederli bir ses çıkardı ve başını yana eğdi.
“Ah… Büyü araştırmalarına odaklanan kuruluşlar var. Genellikle halkın gözünden kaçmaya çalışırlar.”
Elbette bunları biliyordum. gizli büyü dernekleri. Kulağa oldukça chuuni geliyordu ve bundan hoşlandım, bu yüzden onu romana soktum.
Sihir araştırmalarına ve deneylerine odaklanan ya da yalnızca sihir alanında ilerleme özgürlüğünü savunan yeraltı büyü örgütleri. Bu çağrışımlardan yalnızca bir veya iki tane yoktu ve eğilimleri de oldukça farklıydı. Bazıları var olan herhangi bir ahlaki kurala aykırı deneyler yürütürken, diğerleri gölgelerden gelen sihrin neden olduğu tehditleri önlemek için hareket ediyordu.
Charlotte’a gelince, Eleris hakkında hala bazı şüpheleri var gibi görünüyordu, gerçekten bu organizasyonlardan birinin parçası olup olmadığını merak ediyordu.
Onun bir iblis casusu olup olmadığını merak etmekten çok daha uysaldı.
“Ama dükkânı nasıl yönettiğine bakınca… Black düzeni gibi bir şeyin parçası olacağını sanmıyorum…”
Merak bir hastalık gibidir.
Bu muhtemelen şu anda Charlotte’a bir T’ye uyacaktır.
* * *
Uzun bir gün olmuştu.
Yasak olmasına rağmen farklı yerlerde koşuşturmak ve Tapınaktan çıkmak. Charlotte, Eleris’i basit bir sorgulamayla buldu. Bu kadar basit adımlar atarak gerçeğe nasıl ulaştığını görmek gerçekten heyecan vericiydi.
Dükkan sahiplerine parşömen satmaya çalışan bir çocuk hakkında rastgele soru sormak, net bir hareket modelinin oluşmasına yol açtı ve sonunda, sadece biraz şüpheli olduğu için gözünü Eleri’nin dükkanına dikti.
Dışarıda birkaç tur daha yürüdükten sonra Tapınağa dönmeye karar verdik. Sonuçta akşam antrenmanı yapmadım.
Görünüşe göre Bertus, Charlotte ve beni izlemiş değildi, bu yüzden nereye gittiğimizi bilmemeli.
Dürüst olmak gerekirse, Bertus’un muhtemelen benimle ve Charlotte’la ilgilenecek zamanı yoktu. Adamlarının karaborsanın arkasında olduğu ortaya çıktı, bu yüzden muhtemelen bu olayı dostane bir şekilde çözmeye odaklanması gerekiyordu. Kafası büyük ihtimalle patlamak üzereydi.
Her neyse, Sarkegaar’ın izi ortaya çıkmamalı.
Spor yaptıktan sonra Royal Class yurduna döndüğümde beni bekleyen tek bir kişi vardı.
“…Bütün gün neredeydin?”
“Antrenman yapıyorum.”
Harriet de Saint-Owan.
Benim için oldukça uzun bir süre beklemek zorunda kaldığı için biraz rahatsız görünüyordu.
O “Harriet’in tatilini engellemek” konusunu pek düşünmemiştim çünkü bütün gün Charlotte’u takip etmiştim.
“Nasıl gitti?”
Eğer mesele çözülürse, muhtemelen benimle tanışmak istemez. Neden beni böyle bekliyordu?
İznine itiraz eden Betus de vardı, bu yüzden iyi çözülmesi gerekirdi. Harriet sadece…. kollarını kavuşturmak ve hiçbir şey söylememek.
“Ne? Gerçekten sömestr tatili yapacak mısın?”
“…Hayır, mesele bu değil. Bana izin almam gerekmediğini söylediler. Bertus’un istediği bir şeyse, yardım edemezler.”
“…Öyleyse her şey yolunda değil mi?”
İstediği buydu, bu yüzden doğrudan bana söyleyebilirdi. Neden bu kadar huzursuz görünüyordu?
“Ne? Herhangi bir sorun mu var? Varsa, onu da bitirin. Burada kaybediyorum.”
Elimi kulağımın yanına koyduğumda, Harriet’in ifadesi ustaca değişti.
Davranışlarında çok uğursuz bir şeyler hissettim.
“Bu… Bu… Babam seninle tanışmak istiyor.”
“…Ne?”
Ne tür bir saçmalıktı bu?
Harriet sadece bir çocuktu ama Büyük Dük Saint-Owan şu anki seviyemde kaldırabileceğim biri değildi, anlıyor musun?
“Hayır, yüce ve kudretli baban neden beni arıyor?”
Harriet’in kaşları bu sözüm üzerine hafifçe seğirdi ama yaptığım her küçük şeye kızmaktan vazgeçmiş gibiydi.
Bunun yerine, Harriet parmaklarıyla oynuyordu. Bana yukarı dönük gözlerle bakması inanılmaz derecede sevimliydi.
Ama neden bana öyle bakıyordu?
“Ben, sadece… Kızının böyle bir şeyle geleceğine inanmadı. Yani… Bana söylememi söylediğin şeyi ona anlattıktan sonra, bu yüzden izin alamayacağımı ve o…. Bana sordu…. Bunu kim buldu…. yani…”
“…Ah.”
Ne kadar yetenekli ve zeki olursa olsun, Harriet hâlâ Saint-Owan Büyük Dükü’nün sevimli küçük kızıydı.
Muhtemelen sadece “Seni sonsuza kadar seviyorum baba! Babam en iyisidir! Seni seviyorum!” ona. Eh, tüm ailesi tarafından sevilerek büyüyen bir karakter olarak kuruldu.
Bu yüzden muhtemelen onun için dünyanın en güzel, en şirin ve en sevimli kızıydı. Muhtemelen sadece bir tür isyan olarak “Senden nefret ediyorum” gibi şeyler söyleyen türden bir kızdı.
“Bana şunu al! Hayır, bundan nefret ediyorum!”
Sonra küçük kızı birdenbire şöyle şeyler söylemeye başladı: ‘Baba, izin almamın Prens Bertus’u ciddi şekilde gücendireceğine inanıyorum. Hatta Prens bu konu hakkında doğrudan benimle konuşarak sömestr izni almamamı rica etti. Eğer onun isteklerine karşı gelmeye zorlanırsam, ailemin güvenliğinden korkarım….’.
Grand Duke Saint-Owan’ın bakış açısından, bu oldukça tuhaf bir durum olmalıydı.
Doğal olarak, onun bir şey söylediğini düşünmüş olmalı, biri ona söylemesini söylemiş ya da ona bir senaryodan okutmuş olmalı, çünkü Harriet onun daha önce hiç yapmadığı bir şey yapıyordu. Aslında Harriet söylemesi gereken şeyi unutabileceğini söyledi, biz de senaryoya yakın bir şey hazırladık.
“…Her neyse, ona senaryoyu benim yazdığımı söyledim.”
“…Aman Tanrım. Sana inanmadı, değil mi? Sen böyle konuşabilecek biri değilsin.”
Aklı başında olsa bile henüz çok gençti, bu yüzden kimse böyle saçmalıklara inanmazdı.
Düşüncelerini mantıklı cümlelere bile dökemeyen çocuk bir anda olgunlaştı ve ipleri arkadan çeken bir güç (?) olduğunu düşündü ve doğru cevap buydu.
Yani, nedense Büyük Dük şimdi beni görmek istiyordu. Harriet sonunda babasının baskısına karşı koyamadı ve ona benden bahsetti. Bu yüzden çok özür diliyor gibiydi.
Seni küçük velet, bu yüzden mi beni gece geç saatlere kadar bekledin, kıpır kıpır görünüyordun?
“Sorun değil, ne oldu, oldu. Peki beni nasıl tanıştırdın?”
“Bu… bu… bu…”
Harriet ağzını düzgün bir şekilde açamadığı için tekrar gözlerime baktı.
“Elbette, ben çok pis bir kişiliğe sahip, sağda solda insanları döven bir dilenciyim gibi bir şey söylemedin değil mi?”
“!”
Harriet’in ten rengi soldu. Sanki doğru cevap buydu.
“Gel buraya seni küçük serseri. Gerçekten dayak yemek istiyor gibisin.”
“Ben, ben çok üzgünüm!”
Ben yavaşça yaklaşırken, Harriet geri çekilirken acı acı ağladı. Yani bu veletin ‘ben’ ve ‘özür dilerim’ sözcüklerini ağzından çıkardığı gün geldi, ha?
“Özür dilemene gerçekten şaşırdım ama şu anda beni derin bir bokun içine attın, bu yüzden şimdi sana daha da fazla vuracağım, anlıyor musun?”
“Elimde değildi!”
Sevimli davranıyor olsa bile, şu anda o serseriye en ufak bir faydası olmayacak.
“Gel buraya, sana bir parmak hareketi yapayım.”
-Tak!
“Ah! Y, sen… gerçekten bana vurdun! Gerçekten bana vurdun!”
“Hile yapacağımı mı düşündün?”
“Ben, buna inanamıyorum… Ne kadar akıl almaz… Bana gerçekten vurdun…”
Harriet alnını ovuşturarak yüzüne yapışmış şaşkın bir ifadeyle bana baktı. Ona vurma isteğimle ilgili son şüpheleri sonunda parçalanmış gibiydi.
‘H, nasıl cüret edersin? Az önce alnıma hafifçe vuracağını söylemedin mi? Bunu gerçekten sen yaptın!’
Bana gösterdiği ifade buydu.
Ayrıca, gerçekten en tatlısıydı.
“Eyvah. Şimdilik bununla yetineceğim.”
Sözlerim üzerine yüzü yine kızardı.
“O bakışın nesi var? Bana vurdun! Seni kötü adam! Seni piç kurusu!”
Harriet sonunda öfkeyle oflayarak odasına koştu.
* * *
Çarşamba, ertesi gün.
O gün sihir duyarlılığı eğitimi ve doğaüstü güç derslerim vardı. Sihir duyarlılığı eğitimi, Kraliyet Sınıfının yalnızca ilk yıllarıyla doluydu.
İlahi güçler ve doğaüstü güçler konusunda uzmanlaşan öğrencilerin genellikle bu dersleri alması gerekmiyordu.
Tabii ki, doğaüstü güçler konusunda uzmanlaştım ama yine de bu dersi alıyordum. Daha sonra oturmayı planladım.
Büyünün doğaüstü güçlerden farklı kendi kullanımları olduğu için.
-Uaaaaaah…. Ücretliiiiiiiiiiit….
Bu sınıfın, tüm öğrencileri yere yatıran ve onlara bazı önerilerde bulunan bir yoga eğitmenine benzeyen bir öğretmeni vardı. Onu dinlediğimde kendimi biraz tuhaf hissettim ve uykuya daldım. Bu yoga ustası bizi gerçekten hipnotize etmiyor muydu?
Tabii ki uykuya dalmaktan hiç bahsetmedim ama her uyandığımda kendimi gerçekten tazelenmiş hissettim, bu yüzden o dersi gerçekten sevdim. Aslında, o sınıfta yapmam gereken tek şey, tüm ders boyunca boşta kaldıktan sonra zamanında ayağa kalkmaktı.
-Evreni hisset…. alıcı…. uzunluğu….
Vay canına.
geliyordu.
Uyku tanrısı….
Uykumdan uyandığımda herkesin yüzünde sakin bir ifade vardı. Garip hissettirdi. Tarif etmem gerekirse, bir an için öldükten sonra uyanmak gibi geldi.
Bu arada, o Yoga Ustası herif gerçekten bir büyücü müydü? Yine de ilk bakışta bir büyücüden çok bir kılıç ustasına benziyordu.
Önümüzdeki hafta ara değerlendirme yapılacak” dedi.
Bu sözler üzerine, bütün çocuklar oldukça şaşkına döndü. Ayrıca kafam karıştı.
Elbette ara sınavlara tekabül edecek olan sınav dönemi takvime göre önümüzdeki hafta başlayacaktı.
“…Yine de bir şey öğrendiğimizi sanmıyorum, peki nasıl değerlendirileceğiz?”
A Sınıfından Cayer Vioden herkesin merak ettiği soruyu sordu.
Sadece uyuyan bir sınıfı nasıl değerlendirebiliriz? Hatta bize ne öğretti?
“Bu kursun herhangi bir sınavı olmayacak. Biz sadece şu ana kadarki performansınızı kontrol ediyoruz.”
“Verim?”
Herkes bu sözleri adeta haykırıyordu. Bu derste herhangi bir sınava girmediğimizi anlayabiliyordum ama performans ne demekti? Bize hiçbir şey öğretilmedi, ama bir şekilde bir şeyler başarmamız mı gerekiyordu? Herkesin söylemek istediği şey buydu.
“Sihir gücünüzün artıp artmadığını kontrol edeceğim. Arttıkça size puan verilecek, anlaşıldı mı?”
Büyü gücü artar. Değerlendirmemizin ölçüsü buydu.
“Hepinizin bilmesi gerektiği gibi, bu ders sırasında, büyü gücünüzü ve ona karşı hassasiyetinizi artırmak için sürekli eğitildiniz. Tabii ki, değerlendirme kriteri olarak büyü gücünüzdeki artışı kullanmalıyız.”
Sadece uyumuyorduk.
Bir şekilde hala uyurken antrenman yapıyorduk.
Aslında nedenini tam olarak bilmiyordum ama hangi alanda eğitim alırsam alayım mana miktarım sürekli artıyordu. 9.9 ile başladım ama şimdi 11’e yükseldi.
Rastgele yükselmiyordu, sınıf sihir gücümüzü artırmamıza yardım ediyordu.
“Öyleyse, umarım gelecek haftaya kadar büyülü bir zaman geçirirsin.”
Herkes sanki önlerindeki bu yoga ustasının ne kadar harika olduğunu yeni fark etmiş gibi boş boş ona bakıyordu.
* * *
Artık doğaüstü güç kontrolü eğitimine de uygun şekilde katılabiliyordum. Doğaüstü gücümün gücü daha düşük taraftaydı, ancak doğaüstü gücümü etkinleştirebildiğim hız, sınıftaki neredeyse hiç kimse tarafından kopyalanamadı.
Elbette benden daha hızlı aktivasyon hızına sahip olan sadece bir kişi daha vardı. Ne de olsa kendimi ikna etmek için hala zamana ihtiyacım vardı. Ancak, o kişi düşündüğü anda gücünü kullanabilirdi.
Bu, Kono Lint’in ışınlanmasıydı. Elbette yine de işe yaramazdı, çünkü kullandığı an çıplak olurdu. Bu konuda gerçekten fakir bir adamdı.
Her neyse, sırada Liana de Grantz olacaktı.
Kazanma zihniyetinin Kralı olarak bu çok fazlaydı.
“Her şey iyi, ama çok incelikli, öyle ki, doğaüstü yeteneğinizi kullandığınız için mi yoksa çok çalıştığınız için mi güçlendiğinizi anlayamazsınız. Kendinizi oldukça sıkı çalıştırdığınızı duydum. .”
Eğitimim sırasında, öğretmenim doğaüstü gücümü doğru kullanıp kullanmadığımı anlayamıyor gibiydi.
Tabii ki bu benim için pek önemli değildi çünkü gücümün aktif olup olmadığını açıkça anlayabiliyordum.
Gücün bir dereceye kadar geliştiğini bile hissedebiliyordum.
Ama sonunda, yine de o tür bir doğaüstü güçtü….
Bu tür bir yetenek bir chuuni’nin rüyası gibiydi. Kişi aşırı psikolojik baskı altındayken gelişen bir yetenek. Aslında böyle olacağını zaten biliyordum.
Gücün gelişimi o kadar belirgin değildi. Sonra bir krizde aniden gelişir ve etrafımdaki her şeyi yok ederdi…. Bunun gibi bir şey….
Her neyse, oldukça havalı ve kullanışlı görünüyordu, bu yüzden o ayarı koydum. Ancak artık acıyı hissediyordum çünkü artık böylesine saçma bir gücü uygulamam gereken bir konumdaydım.
Sonunda, bunu yapmak yerine onu hızla yükseltmek için son derece tehlikeli bir duruma itilmek daha etkiliydi.
Bununla birlikte, aktif olarak tehlikeli durumlar aramak kadar aptalca bir şey yapmak da istemedim….
-Prrzt! Brzzzzzzt!
“Ah, Grantz. Kontrolün kesinlikle gelişti. Verimin de güçlendi.”
“Teşekkür ederim.”
Liana de Grantz. Dahi bir doğaüstü güç kullanıcısı için mükemmel bir örnekti.
Ben de öyle biri olsaydım, öylece dursam bile yeteneği hızla gelişen biri olsaydım kesinlikle güzel olurdu. Tabii ki, büyüme hızı özellikle yavaş değildi diyebilirim.
Sonunda, onu seviyelendirmek için bir krizde olma koşulunu oluşturmak benim hatamdı.
* * *
Doğaüstü yetenek sınıfı öğrencileri arasında, beni doğaüstü gücümü kullandığımı her gösterdiğinde ifadesi daha da kötüleşen biri vardı.
A-6 Heinrich von Schwarz.
Doğaüstü bir gücüm bile yokken bu sınıftaki varlığımı sorgulaması üzerine ona gerçek bir eğitim verdim. Şimdi, bir yetenek edinmemi isteyen adamın benim için en az çıldırdığını, aslında doğaüstü bir gücü uyandırdığını görebiliyordum.
Tabii benim kuduz bir köpeğe benzediğimi öğrendikten sonra benimle bir daha açıkça tartışmadı.
“Ç.”
Ancak beni her gördüğünde tiksintiyle başını başka tarafa çeviriyordu.
Harriet tatlıydı ama o adam hiç tatlı değildi. Onunla gerçekten oyun oynamaya niyetim yoktu, bu yüzden onu kendi haline bıraktım.
Dersten dönerken gözlerim, özel odasından çıkan Charlotte’la buluştu.
O ve ben birbirimizle pek çok sır paylaştık, bu yüzden açıkta birbirimizi tanıyormuşuz gibi davranmamız tehlikeliydi.
Onu gerçekten selamlamadım ama Charlotte bana baktı ve onun yerine hafifçe gülümsedi.
Öncekinin aksine, Charlotte iyi bir ruh halinde görünüyordu. Sonunda onu ağırlaştıran ağır bir yükten kurtulmuş gibiydi.
Diğer çocuklar Charlotte’un bana gülümsediğini düşündüler, bu yüzden biraz şaşırmış göründüler.
Hmm.
Bir düşününce, birkaç mektup almak için Eleris’in dükkânına gitmem gerekti.
Elbette oraya onları almaya gitmiş gibi yapardım. Aslında onları kendim yazmak zorunda kaldım.
* * *
Temple kampüsünden ayrılma yasağı kalktıktan sonra gidip mektupları almaya karar verdim. Charlotte olmadan gitmem imkansızdı ve tekrar birlikte dışarı çıkmamız çok şüpheli olurdu.
Ben de Ellen’la kılıç ustalığımı eğitiyordum. Ellen gelip gelmediğimi pek umursuyor gibi görünmüyordu. Ben etraftayken kılıç eğitimime o bakardı ve ben yokken kendi işini yapardı.
“Senin ara sınavlara çalışman gerekmiyor mu?”
“HAYIR.”
Gelecek hafta, entegre ara sınavlara girmemiz ve her ders için verilen ara sınav ödevlerimizi yapmamız gerekecekti. Ben o kadar dikkat etmemiştim ama ara sınav döneminde herkes kendi kendine çalışıyordu.
Bertus ve Charlotte’un başka birçok şeyle meşgul olmalarına rağmen hala ders çalıştıkları çok açıktı.
Ellen ise hâlâ eskisi gibi davranıyordu.
“…Böyle davranarak hala tüm okulun en iyi öğrencisi olduğun için şanslı değil misin?”
“?”
Onu böyle bir karakter olarak kurguladığıma %100 eminim. Sadece beyin olsaydı, B-2 Louis Ankton daha üstün olurdu. Ancak, o adam zayıf biri olduğu için sporla ilgili konularda iyi notlar alamamıştı. Bu nedenle, Louis Ankton yalnızca birleştirilmiş dersler, yani yazılı sınavlar için birinci sırada yer alırken Ellen, bireysel profesörlerin dersleri tarafından verilen notlar da dahil olmak üzere toplam puana göre her zaman birinci sırada yer alırdı.
Bir nebze bile çalışmaya niyetim olmasa da, okulun 1. sırasını bir hiçmiş gibi kapacak biriyle bu kadar gelişigüzel konuşmak bana hala tuhaf geliyordu.
Çalışmak zorunda değil miydim?
Neden?
Hayır, bence beynimin bu çocuklara kıyasla ne kadar kötü olduğunu fark etmek biraz aşağılayıcı olurdu.
Ellen hareketsiz dururken bana baktı ve hafifçe başını salladı.
“Çalışmıyor musun?”
Tabii ki, sadece soruyordu.
Ama duyduğum şey şuydu: “Benim kadar zeki değilsin, bu yüzden gerçekten çok çalışman gerekmiyor mu?”
Kulağa böyle geliyordu.
Bu nedense beni kızdırdı.
“Senin çalışmana gerek olmadığına göre benim de yok!”
“Bunun nasıl bir bağlantısı var?”
“Bilmiyorum! Her neyse, yapmayacağım!”
Çılgın moda girdim.
Notlar?
Onları mutlu bir şekilde pencereden dışarı atalım.
Kapılar açıldığı an, Temple dereceleri ve benzeri şeyler sonuçta tamamen işe yaramaz hale gelecekti.
Sadece kendi yolumda çok çalışmak zorunda kaldım!
-Clack
Sonra aniden spor salonunun kapısı açıldı ve içeri biri girdi.
“11 Numara, bir ziyaret talebin var.”
“…Ah.”
Bay Epinhauser’dı.