Koruyucu Şövalye Clopeh Sekka buna inanamadı.
Henituse kalesini koruyormuş gibi önünde duran bir Kara Kemik Ejderha ve siyah saçlı bir kılıç ustası vardı.
‘Üstüne üstlük bir kılıç ustası bile mi var?! Nasıl böyle çılgın bir bölge olabilir?!’
Roan Krallığının kraliyet armasına sahip olmadıkları gerçeği, tüm bu güçlerin Henituse hanesine aitmiş gibi görünmesini sağlıyordu. Clopeh’in ifadesi sertleşti.
O anda oldu.
“Kaptan-nim.”
Altındaki şövalyelerinden biri ona yaklaştı.
Uçan İskelet Tugayı ilk ortaya çıktığında oraya gelenle aynıydı. Clopeh ile konuşmasına izin verilen tek kişi oydu.
“Ne var?”
Clopeh cevap verirken bakışlarını Choi Han’a kilitledi. Yardımcı konuşmaya başladı. Güven dolu bir sesti.
“Sizin gibi efsane olacak birinin her zaman tırmanması gereken yüksek duvarları olacak gibi görünüyor.”
Clopeh’in ifadesi tuhaflaştı. Korku ve açgözlülük yüzünü doldurdu. Daha sonra astına bir emir verdi.
“Bütün gücümüzü kalkanı yok etmek için harca.”
“Evet, anlaşıldı.”
Clopeh kılıcını havaya kaldırırken şövalye geri çekildi. Beyaz aura, siyah auradan bile daha uzak ve parlak bir şekilde gökyüzüne yükseldi.
Bir aura, kılıç ustasının kimliğiydi.
Sahibinin kişiliğini takip ederdi. Bu yüzden Koruyucu Şövalye, o siyah saçlı serseri karşısında gücüne güveniyordu.
O anda oldu.
Grrrr.
Beyaz Wyvern de kükredi. Choi Han, o kükremeden duyulabilmek için bağırdı.
“Gel.”
“Ha. Ne kibirli bir çocuk!”
Beyaz ışık bir topa dönüştü ve Choi Han’a doğru hücum etti. Kara Kemik Ejderha da hareket etmeye başladı.
Sanki tüm gök ve yer sallanıyordu.
Siyah ışık beyaz ışıkla çarpıştı ve bir gıcırtı sesi çıkardı.
Roaaaaaaaaaar!
Beyaz Wyvernin pençeleri Kemik Ejderhanın kemiklerini çizmeye çalıştı. Daha sonra ejderhanın kanatlarından birini de ısırmaya çalıştı.
Ancak, boşunaydı.
Pençe Kemik Ejderhanın kemiklerini çizemezdi.
Kemikten kanatlar kırılmadı da.
Bu, dünyadaki tüm diğer varlıkların üzerinde duran bir varlıktı.
Hem okyanusun hâkimi olan Balina kabilesine hem de karada hâkim olmayı hedefleyen Ayı kabilesi ve Aslan kabilesine, kabile diye seslenilirdi. Ejderhalara ise Ejderha kabilesi değil, sadece ‘Ejderhalar’ denirdi.
Bu büyük ya da güçlü oldukları için değildi.
Onlar farklı bir varlık sınıfıydı.
Beyaz wyvern çığlık attı.
Pençelerinden biri kırıldığında kanamaya başladı. Bu beyaz wyvern, diğer wyvernlerden daha güçlü bir mutanttı.
Bu yüzden bu Kemik Ejderhayı yok edebileceğine inanıyordu. Yaşayan bir Ejderhayı yok etmek zor olsa da, bu sadece kemikleri kalmış ölü bir Ejderhaydı.
Ne yazık ki, bir Ejderhanın kemiklerini kırabilecek canavar yoktu.
Alt sınıfta bir varlık. Bu sadece wyvern için geçerli değildi.
Choi Han’ın kılıcı beyaz aurayı kolayca engelledi. Daha sonra Clopeh Sekka’nın yüzünü gözlemledi.
Baaaaam!
Beyaz Wyvern, tüm vücuduyla Kemik Ejderhaya çarparken pes etmedi. Kemikleri moloz haline getirmek için elinden geleni yapıyordu. Wyvern Kemik Ejderhaya çarptığında iki kılıç ustası da bir kez daha çarpıştı.
Şşşşhh-
Clopeh kurnazdı.
Beyaz aura bir yılan gibi kayarak Choi Han’a doğru hücum etti.
Buna karşılık, Choi Han’ın siyah aurası dümdüz ileri gitti.
O yılan gibi gelen beyaz auranın boynunu anında kesti.
“Fena değilsin!”
Clopeh, Choi Han ile alay ederken hala daha uzun ve parlak aurasına inanıyordu. Ancak Choi Han’ın ifadesinde bir değişiklik olmadı.
Bu tepki eksikliği Clopeh’in kaşlarını çatmasına neden oldu.
“Sanırım benim gibi birinin efsanesini yaratması için senin gibi engellere ihtiyacı var!”
Choi Han’ın kaşları bu yorum üzerine seğirdi.
Kemik Ejderha ve Beyaz Wyvern birbirine çarptıktan sonra uzaklaştı.
Choi Han’ın ifadesindeki değişikliği gördükten sonra Clopeh sırıtmaya başladı.
“Çok sinir bozucu olduğun için seninle sessizce ilgilenecektim ama çok fazla saçmalıyorsun.”
“‘…Ne?”
Koruyucu Şövalye, Choi Han’ın kendisine yukarıdan bakıyormuş gibi görünen bakışını gördükten sonra kelimelerini, kaybetti. Choi Han gerçekten de, kibirli bir piç olduğu için ona tepeden bakıyordu.
Choi Han’ın siyah aurası daha da kararmaya başladı. Işıksız bir karanlığa dönüşene kadar kararmaya devam etti.
Aura, kullanıcının kişiliğiyle eşleşirdi.
Işıksız bir karanlık.
Bu karanlığın gerçek doğasıydı ve aynı zamanda Choi Han’ın Karanlıklar Ormanında geliştirdiği gerçek doğasıydı. Choi Han şimdi belli biri sayesinde bu doğayı kabul etmeyi seçmişti.
Aurası giderek kararmaya devam etti.
Choi Han, bu kendini beğenmiş kişinin söylediklerini duyduktan sonra yerinde duramıyordu.
‘Bir efsane yaratacağını mı sanıyor?’
Choi Han karanlığı Clopeh’e doğrulttu ve konuşmaya başladı.
“Bir efsane yaratacak olan sen değilsin. Bu rol zaten bir başkasına ayrılmış durumda.”
Efsane.
Yeni bir tarih.
‘İkinci memleketimde ikinci ailemle birlikte yazacağım tarih.’
Bu yeni tarihin zaten bir sahibi vardı. Sadece o kişi böyle bir şeyi yapacak niteliklere sahipti.
“Ne?”
Clopeh inanamayarak sordu. Ancak aniden ensesinin soğuduğunu hissetti. Choi Han’ın kılıcında artık sadece az miktarda ışık kalmıştı.
Bu onun şu anki sınırıydı. Kılıcını tamamen karartabileceği gün, kılıç sanatının yeni bir yolunda yürüyeceğini biliyordu.
Choi Han, gerçekleştireceği geleceği Clopeh ile paylaştı.
“Oraya ulaşması için yolu ben yaratacağım.”
O kişinin efsane olma yolu.
O yolu yaratacak kişi o olacaktı.
Bu Choi Han’ın kararlılığıydı.
Mary bu konuşmayı duyabilen tek kişiydi.
Daha yüksek bir varlık sınıfından olan bu Kemik Ejderhayı kontrol eden kara büyücünün rengi solmuştu.
Bir Ejderhanın kemikleri, özelliklerine göre renk değiştirirdi. Bu yüzden bu özel kemikleri kontrol etmesi zordu. Ancak Mary’nin ölü manası, Cale’e kadim gücü Hükmeden Aurayı veren Beyaz Taçın eskiden bulunduğu alanı boyamıştı.
Bunu yapmayı başarmıştı.
Şu anda o Kemik Ejderha ile bağlantısı olan tek kişi oydu. Bu yüzden Ejderhanın kulağı olup konuşmayı dinleyebiliyordu.
Choi Han’ın sesini net bir şekilde duyabiliyordu.
‘Efsanenin, oraya ulaşması için yolu ben yaratacağım.’
Mary’nin bakışları öne doğru yöneldi.
Kalkanı aktif tutmaya devam eden Cale’e odaklanmıştı. Onun sessiz mırıldanmasını bile duyabiliyordu.
“Savaşmak yerine ne hakkında konuşuyorlar?”
Başkaları duymasın diye sessizce söyleniyordu. Ancak, Mary onu duyabildi. Yorumu onu güvenilmez gibi gösterse de Mary, Cale’in neler yaşadığını açıkça görebiliyordu.
Sırtı terden sırılsıklam olmuştu.
Omuzları hafifçe titriyordu.
Şu anda en çok mücadele edenin genç efendi Cale olduğunu biliyordu. O hep böyleydi.
Cale’e, kalkanı aktif tutmak adına kendini zorluyormuş gibi yapmak için kollarını açık tuttuğu bu duruşu sürdürmek zor geliyordu.
Cezalandırıldığını hissediyordu ve eskisinden daha zayıf olan kolları acıyla titriyordu.
Ancak Mary, Cale’in üç gün önce kalkanı etkinleştirdiğinde ona söylediklerini hatırlayarak Cale’in titreyen ellerine baktı.
‘Yanımızdan ayrılma. Bölgemiz için yeteneklerini kullandığın an sana zarar vermek isteyenlerin sayısı artacak.’
Ama Mary çoktan kararını vermişti.
Ona yeraltının dışında güzel bir dünya gösteren insanlar için bunu yapmaya fazlasıyla istekliydi. Varlığını korumak ve saklanmak onun uzmanlık alanıydı.
Ancak, Cale’in söylediklerini duyduktan sonra düşünceleri değişmişti.
‘Ama endişelenmene gerek yok. Saklanarak yaşaması gereken biri değilsin. İstediğin gibi yaşamana izin vereceğim.’
Cale’in sözleri kalbini sarsmıştı. Mary’nin siyah kan damarlarıyla kaplı elleri yeniden hareket etmeye başladı.
Fuuuuuuuuuuuu-
Güçlü bir kış esintisi yanlarından esti.
Mary’nin siyah cübbesi çırpınıyordu. Kapüşonu rüzgârdan düşecekmiş gibiydi, ancak Mary kapüşonunu elleriyle geri itmedi.
Yapacak daha önemli bir şey vardı.
Şu anda görünmez olduğu için kimse onu göremiyordu.
Ancak, bir kişi bunu hissedebilirdi.
Choi Han ayaklarına baktı.
Siyah ışık topları Kemik Ejderhanın kemiklerinde toplanmaya başladı. Ölü manaydı.
Bu Mary’nin gücüydü.
Önceden sadece Kemik Ejderhanın gözbebeklerinde olan siyah ışıklar Kemik Ejderhanın tüm vücudunu kaplayacak şekilde genişlemeye başladı. Daha sonra Kemik Ejderhanın kalbinde birleştiler.
Bu, Choi Han’ın değişimi anında fark etmesini sağladı.
Mary’nin ne demeye çalıştığını anlayabiliyordu.
‘Sen de aynı şekilde hissediyorsun. Sen ve ben aynı yolda yürümeye çalışıyoruz.’
İşte böyle zamanlarda, Choi Han gerçekten de yalnız olmadığını hissediyordu. Böyle bir durumda herhangi bir şeyden nasıl korkabilirdi?
Choi Han elini uzattı. Kemik Ejderha sanki ayağı olmuş gibi onunla aynı ritim içinde hareket etmeye başladı.
Kılıç ustası ve Ejderha.
İkisi bir bütün olarak hareket ediyordu.
Boom.
Çift çok gürültülü değildi.
Roaaaaaaaaaaar!
Ejderhanın dişleri Beyaz Wyvernin boynunu ısırdı.
Aynı anda Beyaz aura hızlıca kesildi. Clopeh’in gözleri kocaman açıldı. Işıksız karanlık çok geçmeden görüşünü kapladı.
Kiiiiiiiiii-!
Beyaz Wyvernin boynundan kan fışkırmaya başladı. Kemik Ejderhanın pençeleri kana saplandı. Pençeleri Beyaz Wyvernin boynuna kenetlenmişti.
Choi Han, Kemik Ejderhanın boyun kemiğine tutundu.
“Mary, hadi yukarı çıkalım.”
Mary onun ifadesine cevap verdi.
Flap, flap.
Ölü manası, Kemik Ejderhasına kanatlar yaratmak için örümcek ağları gibi yayıldı.
Mary’nin gözleri siyah ipliğe benzer kan damarlarıyla kaplanmaya başladı. Ancak durmadı.
Şu anda büyüyordu.
Bir duvarı aşmak üzereydi.
Elleri, Wyvernin göremediği boynuna dolandı.
Grrrr-!
Beyaz Wyvernin boynu siyaha boyanmaya başladı.
“Uh!”
Clopeh dengesini sağlamak için dizginleri çekti. Beyaz aurası daha sonra Kemik Ejderhanın ön pençesine doğru fırladı. Ancak Kemik Ejderha kanatlarını çırpmaya başladı.
Yukarı çıkıyordu.
Kemik Ejderha gökyüzüne doğru gittikçe uzaklaşırken Beyaz Wyverni pençesinde tutmaya devam etti.
Choi Han, uçarken Kemik Ejderhanın kafasına doğru yerleşmişti.
Duvarın tepesinde duran şövalyelerden biri yorum yapmaktan kendini alamadı.
“…Ejderha Şövalyesi.”
Bunu söylerken şövalyenin kalbi deli gibi atıyordu. Bir Wyvern Şövalyesi ile kıyaslanamayacak kadar önemli ağırlığa sahip bir unvandı.
Şövalyenin bakışları gökyüzüne odaklanmıştı. Bu savaşın yönü, Kemik Ejderha ve Beyaz Wyvern arasındaki savaşın sonucuna göre değişecekti.
O anda oldu.
Baaaaam!
Yüksek bir ses şövalyenin gözlerini kocaman açmasına neden oldu.
İzleyen Cale, çenesi düşerken hiçbir şey yapamadı.
Taş dağlardan biri, zirvesini kaybetti.
Kemik Ejderha Beyaz Wyverni dağa çarpmıştı.
– Ejderhalar gerçekten güçlüdür! Wyvernler küçücük bir ağaç dalı kadar zayıftır! Ama ben, büyük ve güçlü Ejderha Raon Miru, o Kemik Ejderhadan bile daha harikayım!
Cale, gergin bir şekilde kıkırdarken Raon’un heyecanlı sesini fon müziğiymiş gibi dinledi.
‘…umarım onu öldürmemişlerdir.’
Cale, bir altın yığınını kaybetmemeyi umarak gergin bir şekilde taş dağa baktı.
Grrrr, grr!
Ejderhanın ağzından kan dökülüyordu, ancak wyvern sadece etrafta çırpınabiliyordu. Kalkamadı. Onu dağa çarpan şey, o aptal Kemik Ejderha, başının üstüne basıyor ve ona bakıyordu.
“Ah……!”
Ancak Clopeh hala iyiydi. Fırlatıldığı anda Wyvernden atlamış ve güvenli bir şekilde inmeyi başarmıştı.
Ancak, aurasını büyütmeye devam etti..
Sonra yine aynı şey oldu.
Beyaz aurası yeniden kesildi.
Choi Han’ı bir yılan gibi ne kadar sarmaya çalışsa da kılıcı onu kesemezdi.
O kişi, yere indikten hemen sonra onu takip etmişti.
“Kılıcın beyaz bir yılan gibi görünüyor. Ejderhadan daha çok yakışıyor sana.”
Clopeh, Choi Han’ın sakin sesini duyduktan sonra titremeye başladı.
Beyaz bir yılan.
Sekka hanesinin gerçek sembolü buydu. Koruyucu Şövalye olma nitelikleri, bu tür yılan benzeri karakter özelliklerine dayanıyordu.
“Se, senin gibi isimsiz bir piç benim gibi bir Koruyucu Şövalyeye karşı çıkmaya cüret ediyor……!”
Clopeh’in kılıcı bir kez daha Choi Han’a hücum etti, ancak Choi Han’ın söyleyecek sadece iki kelimesi vardı.
“Sinir bozucu.”
Bu kadardı.
Clopeh karanlığın kendisine bir kez daha yaklaştığını görebiliyordu. Beyaz yılanın vücudu karanlık tarafından yutuldu.
Clopeh’in kılıcı yere düştü.
“Ugh, kolum……! Ah!”
Artık Clopeh’in sağ omzuna bağlı bir kol yoktu. Sonra siyah saçlı adam, tıpkı Kemik Ejderhanın Beyaz Wyverne yaptığı gibi onun boynunu sıktı.
Nefes alamıyordu. Nefes alamamanın acısı, kolunu kaybetmenin acısını hissetmemesine neden oldu. O anda soğuk bir ses duydu.
“Wyvernlere durmalarını söyle.”
Choi Han ona bir emir veriyordu.
Clopeh’in cebinden flütü çıkardı ve gözleriyle onu işaret etti.
Tek yapması gereken, Cale’in emrini başarıyla yerine getirdikten sonra geri dönmekti.
Hem Beyaz Wyverni hem de Koruyucu Şövalyeyi canlı yakalamıştı. İkisini de öldürmemişti.
“Ah, ah!”
Koruyucu Şövalyenin nefes nefese kaldığını duyabiliyordu.
Choi Han’ın ifadesi değişti.
Koruyucu Şövalye başını sallıyordu.
Belki nefes alamadığındandı ama başını iki yana sallarken bir bebek gibi ağlıyordu.
Bu aniden Choi Han’ın detayları sorgulamasına neden oldu.
‘Nasıl, beyaz bir yılan bir wyvernı kontrol edebilir?’
Bir aura, kullanıcısının kimliğiydi.
Beyaz bir yılan bir wyvernı kontrol edemezdi.
Choi Han başını çevirdi. Hemen Kemik Ejderhanın üzerine atladı ve Mary’ye bağırdı.
“Geri dönmeliyiz!”
Daha fazlası vardı.
Sadece bu değildi.
Kemik Ejderha tekrar gökyüzüne uçtu. Choi Han daha sonra bir ses duydu.
Bir düdük duydu.
Biri sessizce ıslık çalıyordu.
Clopeh Sekka ile konuşmasına izin verilen tek kişi olan miğferli şövalyeydi. Islık çalan oydu.
Caaaaaaaaaaaaaaaa!
Kemik Ejderhanın ayaklarının altındaki wyvern çılgınca hareketlenmeye başladı. Wyvern o kadar çok mücadele etti ki damarları çıkmaya başladı. Korkuyu ve ölümü unutmuş gibi hareket ediyordu. Hareket edecek enerjisi olmayan wyvern yavaşça zeminde sürünmeye çalıştı.
“Lanet olsun……!”
Choi Han ve Kemik Ejderha miğferli şövalyeye doğru uçmaya başladı.
Ancak, şövalye onlardan önce hareket etti.
Diğer wyvernlerin hepsi kalkana doğru hücum etti.
Baaaaam! Baaaaam!
Wyvernlerin kanatlarının, pençelerinin ve kollarının parçalandığını görebiliyorlardı.
Ancak, wyvernler durmadı. Delirmiş gibi kalkanı kesmeye çalışıyorlardı.
Gümüş kalkan kırmızı kanla sırılsıklam olmaya başladı.
– İnsan, wyvernlar çıldırmış gibi görünüyor! Ne kadar da tatlı!
Ama Cale, Raon’un sesini duyamadı.
‘…Wyvern’leri kontrol eden Koruyucu Şövalye değil mi? Romanda Koruyucu Şövalyeydi!’
Cale, ilk beş ciltte açıklanmayan şeyler olduğunu fark etti.
Miğferli şövalye.
Bu kişi hakkında hiçbir bilgisi yoktu.
O şövalye bir wyverna bindi ve Cale’e doğru yöneldi.
Ancak şövalyenin elinde hiçbir şey yoktu.
O anda oldu.
– İnsan, bir tuhaflık var. Doğanın gücünü onun üzerinde hissedebiliyorum.
‘Ne? Doğanın gücü mü?…Kadim bir güç mü?’
Cale, miğferli şövalyenin elinde bir kılıcın belirmeye başladığını görebiliyordu. Ne olduğunu kolayca anlayabilirdi.
Bu bir kılıçtı.
Kılıç şeklinde kadim bir güçtü.
Bu kılıç uzamaya ve genişlemeye devam etti.
Şimdi neredeyse bir mızrak gibi görünüyordu.
O anda oldu.
Boom.
Cale kalbinin çılgınca atmaya başladığını hissedebiliyordu.
Sonra obur rahibenin sesini duydu.
– Engelleyeceksin.
Kalkan küçülmeye başladı.
“Ne halt……!”
Cale düzgün konuşamadı. Tüm vücudu ısınıyordu. Acı çekmiyordu ama nefes almakta zorlanıyordu.
Kadim güçler vücudunun içinde kükrüyordu.
Vücudunun etrafındaki dövmeler yanıyormuş gibi hissediyordu.
Kalkan bu olurken küçülmeye devam etti.
Gümüş kanatlar da kayboldu.
Küçücük bir kalkan haline gelene kadar küçülmeye devam ettiler. Ancak Raon’un kalkanı wyvernların içeri girmesini engellemeye devam etti.
O anda Cale, miğferli şövalyenin gülümsemeye başladığını gördü.
“Bunu engellemeyi dene bakalım.”
Miğferli şövalye kılıcı yavaşça fırlattı.
Mızrak haline gelen büyük kılıç Cale’e doğru fırladı.
– …İnsan, bunda bir tuhaflık var! Daha fazla kalkan yaratacağım!
Raon, toplam dört katman olana kadar daha fazla kalkan katmanı oluşturdu.
Ancak yine de bir şeyler ters hissettiriyordu.
Sanki o kılıç üzerinde sihir işe yaramayacakmış gibi geldi.
Bir doğal afet.
Bu, doğadaki en tehlikeli şeyler için kullanılan terimdi.
Kasırgalar, volkanik patlamalar, tsunamiler.
Bunların hepsi doğal afetlerdi.
O kılıca bakmak Raon’un bu terimi düşünmesine neden oldu.
İçinde doğanın yıkıcı güçlerini barındıran bir şeydi.
Altı yaşındaki Ejderhanın içgüdüleri ona bir şeyler söylüyordu.
Kılıcı sihirle bloke etmenin mümkün olmadığını söylüyordu.
O kılıcı engelleyebilecek tek şey bir Ejderhaydı.
Bir Ejderhanın Nefesi veya bir Ejderhanın vücudu.
Kendi sınıfında olan bir yaratığın sağlam gövdesi olmalıydı.
Kılıcın Cale’e çarpmasına sadece birkaç saniye kalmıştı.
Raon’un gözleri o birkaç saniye boyunca Cale’e odaklanmıştı.
Bedeni bilinçsizce ilerlemeye başladı.
O anda oldu.
Cale’in sesini duyabiliyordu.
“Kahretsin!”
Bu bağırış Raon’un kendine gelmesine neden oldu. Daha sonra bağırmaya başladı.
– Mary! Ejderhayı getirin!
Raon, kalkanların sayısını artırdı.
Beş katman, altı katman.
Henüz ilk büyüme evresinden geçmemiş olan ve Ejderhanın Nefesini kullanamayan Kara Ejderha, sınırına ulaşıyordu.
Ancak, doğal afet, kalkanları dokunduğu anda kolayca yok etti. Bunun gibi bir kalkan, bu yıkıcı doğal afet için bir çocuk oyuncağıydı.
Bir… İki… Kalkanlar sessizce kaybolmaya başladı.
‘Sadece direnmem gerekiyor. Mary’nin Ejderhası gelene kadar direnmem gerekiyor.’
Raon, bir katman yok edildiğinde yeni kalkanlar yarattı.
Ardından Cale’in sesini duydu.
“Yeter.”
Raon irkildi.
Ardından Cale’e baktı.
O anda oldu.
Baaaaaam!
Duvardaki insanlar, yüksek gürültüyü ve bir ışık parıltısını duydukları için hiçbir şey yapamadılar.
Gördükleri son şey, büyük kılıca çarpan Kara Kemik Ejderhasıydı.
Görüşleri geri döndüğünde, kılıçta bir çatlağa neden olmasına rağmen, Ejderhanın kemiklerinin kırıldığını görebiliyorlardı.
Ancak bu cansız eski Ejderha kemikleri yeterli değildi. Mızrağı yok etmeye yetmemiştiler.
Raon durumun böyle olduğunu görebiliyordu.
Deneyimden yoksun olan bu altı yaşındaki bebek Ejderha, ilk kez tehlikeyi sezdi. Raon’un vücudu hareket etmeye başladı.
“He, hehe-”
O anda Cale’in güldüğünü duydu.
Raon başını çevirdi. Cale’in büyük miktarda kan tükürdüğünü görebiliyordu. Cale gülmeye devam ederken ağzından, burnundan ve kulaklarından kan geliyordu.
Cale’in zihninde bir ses çınlıyordu.
– Bu benim kılıcım değil mi?
Hükmeden Auranın önceki sahibiydi.
Konuşan oydu.
– Bu Ejderha Katleden Kılıç.
Cale o an anladı.
‘Ejderha avcısı. O miğferlinin kılıcı Ejderha Katleden Kılıç.’
Kemik Ejderhayı yok etmeyi başarmasının nedeni buydu.
Sonra Kuzeyden çaldığı tacı düşündü.
Hükmeden Aurayı kazandığında ortadan kaybolan taca benzeyen beyaz taçtı.
Ejderhanın kanını sevdiği söylenen sihirli çantasındaki taçtı.
Kılıç ve taç. Cale, onların bir çift olmaları gerektiğini fark etti.
Tacın kuzeyde olmasının nedeni buydu.
Bir şey daha vardı.
Sanki içgüdüleri ona bunu söylüyormuş gibi bu gerçeği anladı.
Hayat Ağacının gördüğü, geleceğin zayıf görüntüsüydü.
Hayat Ağacının ona söylediği üç şeyden biriydi. Bu, Raon’un ebeveynleri ve Yargı Suyu dışında üçüncü şeydi.
‘Kadim güçleri toplayan kişi toplam üç kadim güç topladı.’
‘Bu miğferli piçten bahsediyor olmalı.’
“…Seni orospu çocuğu.”
Cale yumruklarını sıktı.
Bütün vücudu titriyordu.
“Raon, kıpırdama!”
Cale, zihnindeki kelimelere odaklanırken görünmez bebek Ejderhaya bağırdı.
– Kendini feda etmeye mi çalışıyorsun?
‘Hayır! Başkaları için kendimi asla incitmeyeceğim.’
Cale, Süper Kayanın sorusunu duymazdan geldi.
Bunun yerine düşüncelerini obur arkadaşının sözlerine odakladı.
Obur rahibe.
Onun sesini duyabiliyordu.
– Bu yeterli.
Cale’in kalbindeki dövme değişmişti.
Gümüş kalkan dövmesi, Kalbin Gücünü kazandığında içine bir kalp almıştı. O kırmızı kalp yavaş yavaş gümüşe dönüyordu.
Kalkan ilk gücü yemişti.
Cale, kalkandan mümkün olduğu kadar fazlasını açığa çıkardı.
Bir doğal afet.
Ve Kalbin Gücü. Yaşamak istemeyen insanın yenilenme gücüydü.
İnsanın doğal afetlerin üstesinden gelme gücü, canlılığından ve yaşama arzusundan gelirdi.
Baaaaaam!
Büyük olan kılıcın üzerinde çatlaklar olmasına rağmen, ucu hala küçük kalkana doğru ilerliyordu.
Bir öncekinden daha parlak bir ışık tüm Henituse bölgesini kapladı.
Cale, görüşünü kaybetmeden önce Choi Han’ın miğferli şövalyenin arkasına doğru bir şeytan gibi zıpladığını görebiliyordu. Rahibenin sesini duyduğunda Raon’un patileriyle sırtını desteklediğini de hissedebiliyordu.
– Aferin.
Cale bunu hemen fark etti.
Engellemişti.
Yenilenme gücü ve yaşama isteği.
Bu, doğanın her türlü saldırısına rağmen hayatta kalmayı başaran bir insanın gücüydü.
Kalkan, kırılmadı.