gün içinde neredeyse hiç konuşmayan, uzun uzadıya dert anlatmaya tahammülü olmayan biri olarak garip bir şekilde imtihan ediliyorum. sebepsiz yere içime bir acı saplanmıştır. zaman zaman bunu yaşadığıma, odaya kapanıp, yorganı kafaya çekip çaresizlik içinde kıvrandığıma, o anlarda konuşsam da sesimin çıkmadığına yakinen tanıklık eden, dolayısıyla bu durumlarda hiçkimseyi istemediğimi çok iyi bilen biri bile son derece anlayışsız bir şekilde yaklaşabiliyor maalesef. aşağıdaki olay birebir yaşanmıştır...
mesaj gelir, hal hatır sorulur. kötü olduğunu belirtirsin.
görüntülü arama gelir. kapatılır. tekrar mesaj atılır.
-kötüyüm, konuşacak gücüm yok.
-mesaj atacak gücün var mı?
-konuşasım yok.
-hiç mi yok? saçmalama muhabbet ederdik.
-kötüyüm.
bu konuşma üzerine normal arama yapar. evet bunu yapar. senin alanına, senin sınırlarına zerre saygısı yoktur çünkü.
"kendinize depresyon ya da itibar kaybı teşhisi koymadan önce, çevrenizdekilerin aşağılık insanlar olmadıklarından emin olun..." -william gibson
-
devamını gör...