

|ŞEKERCİ AHMET’LE ŞEKER TADINDA SOHBET -4|
|Mehmet SARMIŞ|
|firstname.lastname@example.org|


DÖRDÜNCÜ BÖLÜM
A. Apaydın: Melahat Hocahanım Cumhuriyet İlkokulunda kardeşim Abdulvahab'ın öğretmeni idi. O sırada Bidik Meydanı'nda oturuyoruz. Kalaboynu'ndan sonra babamgil Bidik Meydanına geçmiş; biz de bir süre Bıçakçı Meydanında oturduktan sonra oraya taşınmış, yeniden babamgille beraber yaşamaya başlamıştık. Evet, bir gün kardeşim Abdulvahab geldi, öğretmenimizi başörtüsü taktığı için açığa aldılar dedi. Milli Eğitim Müdürü ve müfettiş okula gelmiş, onu derste başörtülü görünce hakkında yazı yazmışlar. Melahat Hanım hem müşterim, hem eski komşumuzdu. Ben tabii çok rahatsız oldum. Ne yapabilirim diye düşündüm. Sonra kararımı verip Uray Otelinin orada, yıkılan belediye binasının az yukarısında Hasan Soyak'ın matbaasına gittim. Durumu anlatıp destek olmak için bir bildiri bastırmak istediğimi söyledim. Tamam dedi. Ben söyledim, o yazdı.
M. Sarmış: Neler yazdınız?
A. Apaydın: Geçmiş gün, tam olarak hatırlayamıyorum. İşte başörtüsünün Allah'ın emri olduğu, bizim Müslüman olduğumuz için Allah'ın emrine uymamız gerektiği gibi şeyler.
Hasan Soyak dedi ki "Bunu dağıtmak için izin almak lazım. Fakat dur aklıma bir fikir geldi. Altına "bedeli bir kuruş yazalım", sorarlarsa ticari amaçla yapıyorum dersin, soruşturma açılmaz." Öyle yaptı. 10 Bin adet bastırdık. 500'lük paketler haline getirdik. Benim ve komşunun çıraklarına verip cuma namazı sonrası dağıtılmak üzere her birini büyük camilerin birine gönderdim. Ulu Cami, Hasan Paşa, Pazar Camii, Yusuf Paşa, Dergâh vb.
M. Sarmış: Elinizde örneği var mı?
A. Apaydın: Yok, maalesef. Geçen yıl Melahat Armağan'ın yeğeni tarihçi Mustafa Armağan da arayıp sordu, yok dedim. "İnsan böyle bir belgeyi saklamaz mı?" dedi. Biz şan şöhret için yapmadık ki, Allah için yaptık." dedim. Sonraki gün Cumhuriyet Gazetesi konuyla ilgili aleyhimde haber yaptı ve o bildiriyi yayınladı.
Peki, bu bildiriden sonra ne gibi gelişmeler oldu?
A. Apaydın: Bildiriyi dağıttığımızın ertesi günü Milli Eğitim Müdürü ve eşi dükkânıma geldi. Eşi de Kız Enstitüsünün müdürü idi. İkisi de müşterimdi. Çok rahatsız olmuşlar. Dediler ki, "Böyle bir bildiri dağıttırmışsın. Başörtülü birine destek vermişsin. Biz de seni çağdaş, modern biri bilirdik." Ben de dedim ki "Başörtüsü İslam'ın bir emridir. Ben de Müslümanım. Müslüman Müslümanın kardeşidir. Siz medeniyeti açıklık olarak kabul ediyorsanız ben öyle bir medeniyeti tanımıyorum." Bunun üzerine tamam, deyip çıktılar. Bir daha da dükkânıma gelmediler.
Başka bir gün de dükkânıma bir polis ile beraber daha sonra MİT'in elemanı olduğunu anladığım birisi girdi (Adını söyledi ama yazmayı doğru bulmadım. M. S.) Kapıyı kapattıktan sonra dediler ki "Senin yanına çok öğretmenler gelip gidiyor." Dedim "Benim yanıma çok kişi gelir. Sade öğretmenler değil, her kesimden. Vali de, tugay komutanı da beni müşterim. Kalburüstü birçok müşterim var. Aralarında öğretmenler de var. Bazı öğretmenler de benim arkadaşımdır, dostumdur. Ne için soruyorsunuz?" O zaman biz MİT'ten geliyoruz dediler. Kimliğimi incelediler. "Senin doğum yerin Siirt mi?" diye sordular. "Hayır, doğma büyüme Urfalıyım. Mahallem belli, doğduğum ev belli." O zaman kendi aralarında "belli, bölücü" şu bu gibi şeyler söyleyip gittiler. Nüfusumuzu ben askere gitmeden Urfa'ya taşımıştık. O zaman askerlik için Siirt'e gitmek zorunda kalınca babama söyledim, o da Urfa'ya aldırdı.
M. Sarmış: Ahmet Abi, buradan sizin dinî yönünüze geçelim. Şekerci Ahmet denilince ilk akla gelen hususlardan biri bu. Bu dinî/İslamî duyarlık nasıl başladı, nasıl gelişti?
A. Apaydın: Bir defa aileden gelen bir yanı var. Ben Tillo'nun sayılı şeyhlerinden Sultan Memduh'un hanımı Zemzemi'l-Hassa'nın torununun torunuyum. Hassa Hanım Şeyh Mustafa Fani'nin kızı olup 10 bin beyitlik şiiri vardır. Ayrıca Abdülkerim Amcam, Rufai Şeyhi Basralı Ahmet Zeki Hafız'ın müridi idi. O da meşhur Rufai Şeyhi Fehmi Baba'nın halifesidir. Benim esas adım da ondan dolayı Ahmet Fehmi'dir. İşte Baba Fehmi'nin halifesi Ahmet Zeki Hafız, amcama halifelik vermek istemiş ama o "işim müsait değil, gecem gündüzüm, tatilim yok, yapamam" deyip, bir diğer müridi Aşağı Hal Pazarında komisyoncu olan Hafız Abdurrrahman Çiftbudak'ı tavsiye etmiş, o halife olmuş. Meşhur yüzücü Osman Çiftbudak'ın babasıdır. Osman Çiftbudak benim eniştemdir. Abdülkerim Amcam da sonra halife oldu. Tarikat silsilesinde ismi geçer.
M. Sarmış: Peki babanız?
A. Apaydın: Hayır, babam severdi ama o girmedi bu işlere. Babamın okuma yazma yazması da yoktu. Namaz surelerini dinleyerek ezberlemişti.
Bu arada belirteyim ki ben de Rufaiyim. 1963 Yılında Abdülkerim Amcam vasıtasıyla girdim. Bir gün amcama "bana küçük bir vazife ver" dedim. Ancak o bir hayli düşündükten sonra "Senin işin buna uygun değil. Sen mesleğinin hem âşığısın, hem muhtacısın. Namazını terk etme, haramdan uzak dur, bilmediğin konularda konuşma, işini düzgün yap, yeter. Senin vazifen bu." dedi.
Şöyle diyeyim. İşin açıkçası ben 1968-69'a kadar hem çevre bakımından hem hayat bakımından zamane gençlerindendim. Urfa'da dört tane sazın, pavyonun, on tane içkili lokantanın, Ramazanlarda bile oyun oynanan çok sayıda kahvenin olduğu, piyangoların satıldığı, bir dönem.
M. Sarmış: Zamanın genci ama Melahat Armağan konusunda hemen harekete geçiyor, kimsenin cesaret edemediği bir şey yapıyorsunuz. Yani o kadar da "zamanın genci" değil. Sonradan böyle bilinçli bir tercihe dönmeniz nasıl oldu?
A. Apaydın: Babam, durumumdan rahatsız olacak ki yanıma gidip gelen tüm hocalara "Yav şu Ahmet'le biraz ilgilenin, yola koyun." derdi. Hasan Paşa Camisi'nin imamı Kemal Hoca'nın kardeşi Asım Gültekin vardı. Suudi Arabistan, Mısır ve Şam'dan 3 tane diploma sahibi. Hanımı Suriyeli idi. Diploması bizde geçerli olmadığı için görev alamıyordu. Sonraları Erbakan Hoca meclisten diplomaların denkliği için kanun çıkardı. Asım Gültekin gidip Suudi Arabistan sefarethanesinde mütercim oldu. Orada da vefat etti.
Babam Asım Gültekin'e demiş ki "Bu Ahmet'e bir el at." Asım Hoca bir gün Yetkin Pasajına yanıma geldi. Selam verip oturdu. Daha önce tanımıyordum. Çay içip hoş beş ederken bana "Ne gazetesi okuyorsun?" diye sordu. "Milliyet gazetesi. Ama bazen okuyorum bazen okuyamıyorum. İki yazarın hatırı için alıyorum. Biri Refi' Cevat Ulunay, diğeri Peyami Safa. Refi' Cevat Ulunay'ı okumamın sebebi, her yazısında mutlaka İstanbul'un tarihi bir yerini anlatmasıydı. Asım Gültekin bana dedi ki "Bir gün de Yeni Devir al, Milli Gazete al." Ben "Bunları bile doğru dürüst okuyamıyorum. Onlar partici." filan dedim. "Ne var, dedi. Alırsan arada ben de gelir bir göz atarım." Ben de tamam dedim. O gün tanıştık, artık her gün gelmeye başladı. Çay içiyoruz, sohbet ediyoruz. Sözü döndürüp dolaştırıp dini ve siyasi konulara getiriyor. O zamanlar pasaj çok aktif olmadığı için rahat rahat konuşuyoruz.
|Etiketler: ŞEKERCİ, AHMET’LE, ŞEKER, TADINDA, SOHBET, -4,|