XV. Benedictus
Cenova Üniversitesi'nden mezun olduktan sonra Roma'daki Capranica İlahiyat Okulu'nda papazlık öğrenimi gördü. Papalığın diplomatik hizmetine girerek dört yıl İspanya'da kaldı. 1887'de Dışişleri Bakanlığı'nda göreve başladı. Papa X. Pius tarafından 1907'de Bologna başpiskoposluğuna, 1914'te de kardinalliğe getirildi. I. Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden bir ay sonra papalığa seçildi. Görev süresinin büyük bölümünde savaşın yarattığı sorunlarla uğraştı.
Sıkı bir tarafsızlık siyaseti izlemeye çalışan Benedictus, savaşan devletlerin herhangi bir eylemini kınamaktan kaçındı. Başlangıçta, kilisenin bütün çabalarını savaşın yol açtığı acıları hafifletmeye yöneltti. Daha sonra, çoğunlukla Avusturya yanlısı duygular besleyen kardinallerin çıkardığı engellere karşın, barışın yeniden kurulmasına yönelik yapıcı girişimlerde bulundu. ABD'nin, Almanya yenilmedikçe Avrupa'da barışın yeniden kurulamayacağı biçimindeki İtilaf görüşünü benimsemesi ve savaşa katılması üzerine, arabulucuk yönündeki en önemli girişimi başarısızlığa uğradı (1917).
Papa XV. Benedictus, savaşa karşı çıkarak Avrupa´nın önde gelen kralları ve devlet başkanlarıyla ters düştüğü için, gösterdiği insani yaklaşıma rağmen, hakettiği saygıyı görmedi. Bu nedenle belki de 20. yüzyılın en az hatırlanan Papa´larından biri oldu.[1]
1919'a gelindiğinde, Vatikan, Papa XIII. Leo dönemindeki saygınlığını artık yitirmiş olduğundan, Benedictus barış görüşmelerinin dışında bırakıldı. Son üç yılını, savaşı izleyen toprak değişiklikleri doğrultusunda papalık yönetimini ve işleyişini yeniden düzenlemekle ve misyonerlik çalışmalarına ilişkin yönergeler hazırlamakla geçirdi. Bu dönem içinde Fransa ile resmi ilişkiler yeniden kuruldu. Ayrıca 17. yüzyıldan sonra ilk kez, bir İngiliz temsilcisinin Vatikan'a güven mektubu sunması sağlandı.
Benedictus, savaş sırasında özellikle Türk savaş esirlerine iyi davranılması için İngiliz, Fransız ve İtalyanlar nezdinde girişimleri de oldu. Bununla da kalmadı. Basra'da Türk yaralılara iyi bakılması için bir hastane kurulmasına önayak oldu. Bu hastanede günde 60 yaralıya bakıldı.
Savaş 1918'de sona erdikten sonra İstanbul'da Ati Gazetesi papanın bir heykelinin dikilmesi için kampanya başlattı. Ati Gazetesi, papanın heykelinin Pera'da (Beyoğlu) bir bulvara dikilmesini önerdi. Ancak Vatikan bunun çok iddialı olacağını savunarak, Harbiye'deki Notre Dame de Sion Lisesi´nin içindeki İstanbul'un en büyük Katolik Katedrali Saint Esprit´in avlusuna yapılmasını kabul etti. Heykelin yapımı için Padişah Vahdettin 500 lira verirken, Mısır Hıdivi de 500 lira verdi. Bunun dışında Osmanlı Bankası heykel için 300 lira bağışladı. Onlarca Türk ve gayrimüslim de heykel için katkı yaptı. Heykel ünlü heykeltıraş Quattrini tarafından tamamlandı. İtalya’nın yanı sıra çok sayıda ülkenin sanat yaşamına önemli katkısı olan Medici Ailesi´nden ünlü bir heykeltıraş da kaideyi tamamladı. Heykel 11 Aralık 1921´de büyük bir törenle açıldı. Törene padişah gelmedi ancak bir şehzade törene katıldı. Heykelin kaidesine de şöyle yazdırıldı: ´Dünya trajedisinin büyük Papası... Milliyetine ve dinine bakmadan tüm insanlığa kanat geren...
Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]
|Katolik Kilisesi unvanları|
|Önce gelen:


X. Pius
|Papa


1914 - 1922
|Sonra gelen:


XI. Pius
|Papa ile ilgili bu madde bir taslaktır. Madde içeriğini genişleterek Vikipedi'ye katkıda bulunabilirsiniz.|