We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Benito Mussolini 10 Haziran 1940'ta Müttefiklere savaş ilan ettiğinde, Libya'da üslenen İtalyan Ordusunda zaten bir milyondan fazla askeri vardı. Komşu Mısır'da İngiliz Ordusu'nun Süveyş Kanalı'nı ve Arap petrol sahalarını koruyan yalnızca 36.000 askeri vardı.
13 Eylül 1940'ta Marshall Rodolfo Graziani ve beş İtalyan tümeni Mısır'a hızlı bir ilerlemeye başladı, ancak Mersa Matruh'taki ana İngiliz savunmasının önünde durdu. Sayıca az olmasına rağmen, General Archibald Wavell 9 Aralık 1940'ta bir İngiliz karşı taarruz emri verdi. İtalyanlar ağır kayıplar verdiler ve 800 km'den (500 mil) daha fazla geri itildiler. İngiliz birlikleri kıyı boyunca ilerledi ve 22 Ocak 1941'de Libya'daki Tobruk limanını İtalyanlardan aldı.
Adolf Hitler, İtalyan Ordusunun uğradığı yenilgiler karşısında şok oldu ve Ocak 1941'de General Erwin Rommel'i ve yeni kurulan Deutsches Afrika Korps'u Kuzey Afrika'ya gönderdi. Rommel ilk saldırısını 24 Mart 1941'de gerçekleştirdi ve bir haftalık çatışmadan sonra Archibald Wavell ve İngiliz Ordusunu Libya'nın çoğundan dışarı attı. Bununla birlikte, Korgeneral Leslie Morshead yönetiminde İngilizler, Tobruk'ta hayati bir ileri tedarik üssü tutmayı başardılar.
Archibald Wavell, 17 Haziran 1941'de bir karşı saldırı girişiminde bulundu, ancak birlikleri Halfaya Geçidi'nde durduruldu. Üç hafta sonra yerine General Claude Auchinleck geçti.
18 Kasım 1941'de Auchinleck ve yeni kurulan Sekizinci Ordu taarruza geçti. Erwin Rommel, 4 Aralık'ta Tobruk kuşatmasını terk etmek zorunda kaldı ve ertesi ay, Archibald Wavell'in bir yıl önce başardığı kadar batıya taşındı.
Wavell'in tedarik hatlarının artık aşırı uzatıldığının farkında olan Rommel, Trablus'tan takviye aldıktan sonra bir karşı saldırı başlattı. Artık geri çekilme sırası İngiliz Ordusundaydı.
29 Ocak 1942'de Bingazi'yi kaybettikten sonra Claude Auchinleck, birliklerine Gazze'ye geri çekilmelerini emretti. Önümüzdeki birkaç ay içinde, Korgeneral Neil Richie komutasındaki Sekizinci Ordu, bir dizi tahkimat ve mayın tarlası kurdu. Erwin Rommel saldırısını 26 Mayıs'ta başlattı. İtalyan piyade önden saldırırken, Rommel ikmal yollarını kesmek için panzerlerini tahkimatların kenarına götürdü.
Ritchie, Rommel'i ikiye bir sayıca geride bıraktı ama tanklarını bir arada kullanmayarak avantajını boşa harcadı. Bir dizi küçük karşı saldırıyı yendikten sonra Rommel, Sidi Müftah'ı yakalamayı başardı. 12 Haziran'da, üç İngiliz zırhlı tugayından ikisi bir kıskaç hareketine yakalandı ve kötü bir şekilde yenilgiye uğradı. İki gün sonra Neil Richie, sadece 100 tankıyla Gazze'yi terk etti.
Rommel, 21 Haziran 1942'de Tobruk'a döndü ve limanı aldı. Buna 35.000'den fazla İngiliz askerinin ele geçirilmesi de dahildi. Ancak, Rommel'in artık yalnızca 57 tankı kalmıştı ve Mısır'a gitmeden önce yeni malzemelerin gelmesini beklemek zorunda kaldı.
Temmuz 1942'de General Erwin Rommel ve İtalyan-Alman Panzer Armee Afrika (Deutsches Afrika Korps'un bir parçası) İskenderiye'den sadece 113km (70 mil) idi. Durum o kadar ciddiydi ki Winston Churchill ne yapılması gerektiğini keşfetmek için Mısır'a uzun bir yolculuk yaptı. Churchill, komuta yapısında değişiklik yapmaya karar verdi. General Harold Alexander, Orta Doğu'daki İngiliz kara kuvvetlerinin başına getirildi ve Bernard Montgomery, Sekizinci Ordu'nun komutanı oldu.
30 Ağustos 1942'de Erwin Rommel, Alam el Halfa'ya saldırdı, ancak Sekizinci Ordu tarafından geri püskürtüldü. Montgomery bu saldırıya, birliklerine kıyıdan geçilmez Qattara Depresyonuna kadar savunma hattını güçlendirmelerini emrederek yanıt verdi. Montgomery artık Rommel ve Alman Ordusunun Mısır'a daha fazla ilerleyemediğinden emin olabiliyordu.
Sonraki altı hafta boyunca Montgomery, saldırdığı zaman ezici bir ateş gücüne sahip olduğundan emin olmak için büyük miktarlarda silah ve mühimmat stoklamaya başladı. Ekim ayının ortasına kadar Sekizinci Ordu, 195.000 asker, 1.351 tank ve 1.900 parça topçudan oluşuyordu. Bu, yakın zamanda teslim edilen çok sayıda Sherman M4 ve Grant M3 tankını içeriyordu.
23 Ekim'de Montgomery, Birinci Dünya Savaşı'ndan bu yana en büyük topçu bombardımanıyla Lightfoot Operasyonunu başlattı. Erwin Rommel Avusturya'da hastalık iznindeyken saldırı Deutsches Afrika Korps için en kötü zamanda geldi. Yerine geçen General George Stumme, Alman hatlarının 900 top bombardımanından bir gün sonra kalp krizinden öldü. Stume'un yerine General Ritter von Thoma geçti ve Adolf Hitler, Rommel'i arayıp derhal Mısır'a dönmesini emretti.
Almanlar mevzilerini iyi savundular ve iki gün sonra Sekizinci Ordu çok az ilerleme kaydetti ve Bernard Montgomery saldırıya son verilmesini emretti. Erwin Rommel döndüğünde, Böbrek Depresyonuna karşı bir karşı saldırı başlattı (27 Ekim). Montgomery şimdi taarruza geri döndü ve 9. Avustralya Tümeni düşman mevzilerinde bir göze çarpan oluşturdu.
Winston Churchill, Sekizinci Ordu'nun başarısızlığından dolayı hayal kırıklığına uğradı ve Montgomery'yi "yürekli" bir savaşa girmekle suçladı. Montgomery bu eleştirileri görmezden geldi ve bunun yerine yeni bir saldırı olan Supercharge Operasyonu için planlar yaptı.
1 Kasım 1942'de Montgomery, Kidney Ridge'de Deutsches Afrika Korps'a bir saldırı başlattı. Başlangıçta saldırıya direndikten sonra, Rommel artık hattını tutacak kaynaklara sahip olmadığına karar verdi ve 3 Kasım'da birliklerinin geri çekilmesini emretti. Ancak Adolf Hitler komutanını bozguna uğrattı ve Almanlar ayakta kalıp savaşmak zorunda kaldı.
Ertesi gün Montgomery adamlarına ilerleme emri verdi. Sekizinci Ordu Alman hatlarını kırdı ve Erwin Rommel, kuşatılma tehlikesiyle karşı karşıya kaldı ve geri çekilmek zorunda kaldı. Aralarında çok sayıda İtalyan askerinin de bulunduğu yaya askerler yeterince hızlı hareket edemediler ve esir alındılar.
Bir süre İngilizler Rommel'in ordusunu kesecek gibi göründü ama 6 Kasım'da ani bir yağmur fırtınası çölü bir bataklığa çevirdi ve kovalayan ordu yavaşladı. Artık sadece yirmi tankı kalan Rommel, Mısır-Libya sınırındaki Sollum'a ulaşmayı başardı.
8 Kasım'da Erwin Rommel, General Dwight D. Eisenhower komutasındaki Müttefiklerin Fas ve Cezayir'i işgal ettiğini öğrendi. Tükenmiş ordusu şimdi iki cephede bir savaşla karşı karşıyaydı.
İngiliz Ordusu 12 Kasım 1942'de Tobruk'u geri aldı. El Alamein seferi sırasında Rommel'in 100.000 kişilik ordusunun yarısı öldürüldü, yaralandı veya esir alındı. Ayrıca 450'den fazla tank ve 1.000 silah kaybetti. İngiliz ve İngiliz Milletler Topluluğu kuvvetleri 13.500 zayiat verdi ve 500 tankları hasar gördü. Ancak bunlardan 350'si onarıldı ve gelecekteki savaşlarda yer alabildi.
Winston Churchill, El Alamein savaşının savaşta bir dönüm noktası oluşturduğuna inanıyordu ve İngiltere'nin her yerinde kilise çanlarının çalmasını emretti. Daha sonra söylediği gibi: "Alamein'den önce hiç zaferimiz olmadı, Alamein'den sonra hiç yenilgimiz olmadı."
Müttefik birlikler Tunus'un başkenti Tunus'a doğru ilerlemeye devam etti. General Kenneth Anderson, General Walther Nehring ve Deutsches Afrika Korps tarafından Djedeida'da saldırıya uğramadan önce Tunus'un 12 mil yakınına ulaştı. Müttefiklerin Tunus'a ulaşmak için bir başka girişimi, 24 Aralık 1942'de kötü hava koşulları nedeniyle durduruldu.
General Jurgen von Arnium şimdi Tunus'taki Alman kuvvetlerinin kontrolünü ele geçirmek için geldi. Ocak 1943'te General Erwin Rommel ve ordusu güney Tunus'ta ona katıldı. Rommel Mısır'dan geri çekiliyordu ve General Bernard Montgomery ve 8. Ordu tarafından takip ediliyordu.
Montgomery artık erzaklarını toplamak için Trablus'ta birkaç hafta geçirdi. Arnium ve Rommel, General Kenneth Anderson liderliğindeki Müttefik kuvvetlerine Faid Geçidi'nde (14 Şubat) ve Kasserine Geçidi'nde (19 Şubat) saldırmak için bu fırsatı değerlendirmeye karar verdiler. Deutsches Afrika Korps daha sonra Thala'ya yöneldi, ancak 22 Şubat 1943'te büyük bir Müttefik kuvvetiyle karşılaştıktan sonra geri çekilmek zorunda kaldı.
General Harold Alexander şimdi Tunus'taki Müttefik operasyonlarını denetlemek için gönderilirken, General Erwin Rommel Alman kuvvetlerinin komutanlığına getirildi. 6 Mart 1943'te Rommel, Medenin'de Müttefiklere saldırdı. General Bernard Montgomery ve 8. Ordu saldırıyı püskürttü ve Almanlar geri çekilmek zorunda kaldı. Rommel şimdi tam bir geri çekilmeyi tercih etti, ancak bu, Adolf Hitler tarafından reddedildi.
9 Mart'ta Rommel sağlık gerekçesiyle Tunus'tan ayrıldı ve yerine Deutsches Afrika Kolordu komutanı olarak General Jurgen von Arnium getirildi. Arnium şimdi kuzeydoğu Tunus'ta 100 millik bir yayı savunmaya odaklandı.
Nisan 1943'e kadar Müttefiklerin Tunus'ta 300.000'den fazla askeri vardı. Bu onlara birliklerde 6'ya 1 avantaj ve tanklarda 15'e 1 üstünlük sağladı. Akdeniz'in Müttefik ablukası da Alman Ordusunun yeterli miktarda yakıt, mühimmat ve yiyecek tedarik etmesini zorlaştırdı.
Müttefikler şimdi Tunus'u almak için başka bir çaba göstermeye karar verdiler. 2. Kolordu komutanı olarak General George Patton'ın yerini alan General Omar Bradley, taarruz için General Bernard Montgomery'ye katıldı. 23 Nisan'da 300.000 kişilik bir kuvvet 40 millik bir cephe boyunca ilerledi. Aynı zamanda 8. Ordu tarafından Enfidaville'e bir oyalama saldırısı düzenlendi.
7 Mayıs 1943'te İngiliz kuvvetleri Tunus'u aldı ve ABD Ordusu Bizerte'yi ele geçirdi. 13 Mayıs'a kadar Tunus'taki tüm Mihver kuvvetleri teslim oldu ve 150.000'den fazla kişi esir alındı.
Bununla birlikte, rahatsız edici gerçek, Mısır ve Sudan'daki Hava Kuvvetlerimizin şu anda bile sayıca çok fazla olduğu gerçeğini koruyor. Mayıs ayında Alman Hava Kuvvetlerinin Fransız Ordusuna karşı oynadığı rolün ne kadar büyük, belki de belirleyici olduğunu hatırlayacaksınız. Orantılı olarak, uçakların Afrika'daki Çölde savaşmada daha da önemli olacağına inanıyorum. Dalış bombardımanı, nispeten kapalı bir ülkede savaşan birlikler için tatsız bir deneyim olabilir; saklanmanın veya gizlenmenin çok daha zor olduğu yerde dayanmak daha da zor olmalı.
Bu nedenle, bu mektup, Britanya Savaşı için size yapılan çok yoğun çağrılara rağmen, Orta Doğu için daha fazla takviye ayırmanın mümkün olup olmayacağını düşünmeniz için bir ricadır.
Auchinleck benimle Chequers'de uzun bir hafta sonu geçirdi. Servetimizin artık büyük ölçüde niteliklerine bağlı olduğu bu seçkin subayı daha iyi tanıdıkça ve İngiliz savaş makinesinin yüksek çemberini tanıdıkça ve ne kadar kolay ve sorunsuz çalıştığını gördükçe, karşılıklı güven arttı. Öte yandan, 1 Kasım'da sabit bir taarruza hazırlanmak için uzun süreli bir gecikmeye karar verme kararından vazgeçmesi için onu ikna edemedik. Buna "Haçlı" denecek ve şimdiye kadar yaptığımız en büyük operasyon olacaktı. başlattı.
Panzer tümenleri artık savaşa kararlı göründüğü ve önemli sayıda tank kaybetmeleri için desteklendiği için, General Cunningham, Torbruk sortilerinin başlaması ve XIII. Kolordu'nun operasyonlara başlaması için sinyal verilmesine izin verdi. Ancak 21 Kasım'da sıkıntılarımız başladı. Düşman, beklendiği gibi, Sidi Rezegh'e yönelik tehdide hemen tepki verdi ve zırhlı tümenleri 4. ve 22. Zırhlı Tugaylardan kaçtı. Daha sonra düşman zırhının tamamı, bizi hayati bölgeden uzaklaştırmak ve orada izole edilmiş Destek Grubu ve 7. Zırhlı Tugay'a yardımın ulaşmasını engellemek için birleşti. Bu oluşumların hiçbiri uzun süreli bir savunma yapmak için tasarlanmamıştır ve 21'inci sezon boyunca bunu yardım almadan yapmayı başarmaları büyük ölçüde onların takdiridir.
Ertesi gün, üç zırhlı tugay da bölgenin savunmasına katıldı. Ancak tanklarımız ve tanksavar silahlarımız, büyük bir cesaretle savaşmalarına rağmen Almanlarla boy ölçüşemediler ve 22 Kasım akşamı XXX. savunmak için büyük bir göze çarpan ile Tobruk.
Düşman, başarısını muhteşem bir şekilde tamamladı. Bir gece saldırısında, yüz tankı kalan zırhlı kuvvetimizin üçte ikisini temsil eden 4. Zırhlı Tugayı şaşırttı ve tamamen dağıttı. 23'ünde, General Norrie'nin komutasındaki iki piyade tugayından biri olan 5. Güney Afrika Piyade Tugayı'nı fiilen yok etti - artık nakliye yoktu - ve sonra 24'ünde zırhlı tümenleriyle güçlü bir karşı saldırı yaptı. sınıra.
Hareketli kuvvetlerimiz gün boyunca, genel hareket eğilimi kuzeybatıda olan düşmana başarılı bir şekilde saldırmaya devam etti. Bir dizi görüşme gerçekleşti, ancak kapsanan alanın geniş olması ve iletişim zorlukları nedeniyle ayrıntılı raporlar alınamadı.
El Adem'in hemen batısındaki savunmaların arkasına sığınan düşman birlikleri ve nakliye araçları, İngiliz zırhlı birlikleri tarafından saldırıya uğrarken, daha batıda İngiliz ve Güney Afrika hareketli sütunları düşmanı tüm gün kuzey-batı yönünde bastırdı.
Bir Hacheim'ın kuzeyinde kalan bölgede kalan küçük düşman piyadeleri ve zırhlı araçlarla mücadele ediliyor.
Öğleden sonra, zırhlı kuvvetlerimiz Sihler, Pencaplar ve Kraliyet Sussex Alayı tarafından El Adem'in batısında yürütülen operasyonlara müdahale etmeye çalışan bir dizi Alman tankına saldırdı ve onları geri püskürttü.
Acroma'nın birkaç mil güneybatısındaki İngiliz zırhlı birlikleri, düşman motorlu taşıtlarının bir kısmını bombaladı, bazılarını yaktı, bazılarını da hasara uğrattı.
Tobruk'un kendisinde, Polonya birimleri, düşman üzerinde baskıyı sürdürerek, batı savunmasında iki nokta ele geçirdi. Dün Tobruk'a karşı düşman hava harekatı biraz artırıldı, ancak etkisizdi.
Daha doğudaki Güney Afrika birlikleri, birkaç düşmanın hala yakalandığı Trigh Capuzzo'nun kuzeyindeki alanı temizlemeye devam etti. Yeni Zelandalılar da Tobruk'un hemen doğusundaki bölgede temizlik operasyonları yürütüyor.
Kara kuvvetlerine destek veren hava kuvvetlerimiz, harekat alanının tamamında aralıksız taramalar gerçekleştirdi. Düşman birlikleri ve motorlu taşıtlar saldırıya uğradı ve özellikle Acroma yakınlarında birkaç kişi hasar gördü ve ateşe verildi. Kara birlikleri bir Alman Me'yi vurdu. 110.
Çöldeki kötü hava, operasyonların net bir resmini elde etmeyi zorlaştırıyor. İki gün boyunca şiddetli kum fırtınaları aralıksız esiyor, ancak her şeyi saran bu kalın, grimsi örtüde İngiliz ilerleyişi devam ediyor.
Sürekli baskı altında olan Rommel'in adamları hızla batıya doğru çekiliyorlar. İlerlememiz üç yönlü. Tobruk'tan Yeni Zelandalılar kıyı boyunca hızla saldırdılar ve şimdi Gazze'nin doğu eteklerine ulaşırken, Hint ve İngiliz birlikleri güneydoğudan ilerleyip Gazze'nin diğer tarafına ulaştı. Güney kanatta, sütunlarımız yavaş ama istikrarlı ilerlemelerine devam ediyor ve ilerledikçe düşman mevzilerini temizliyor. Son olarak, geçen hafta başlayan saldırıdan bu yana merkez sektör üzerindeki sert baskı kalkmadı. Kuzey ve güney kolları düşmanın geri çekilmesinden daha hızlı ilerlerse ve sonunda kuşatma hareketi tamamlanacaktır.
İlerlememizi ilerletmeyi başardığımız ve düşman muhalefetine dair herhangi bir özel rapor olmadığı için, düşmanın güçlü bir şekilde savaşmadığı düşünülmemelidir. Rommel hala mücadele dolu, ancak mevcut koşulların uygun olmadığını açıkça düşünüyor. Birliklerini geri çekerken güçlü bir direniş sergiliyor; ve attığımız her kilometre için savaşılması gerekiyor.
7 Haziran: Winston sabah iki kez aradı. İlk olarak, raporların hayal kırıklığı yarattığı konusunda hemfikir olduğumuz Libya savaşı hakkında. İkimiz de Rommel'in saldırganlığını koruyabildiği ölçüde bunalıma girdik. Winston, "Korkarım çok iyi generallerimiz yok," dedi.
14 Haziran: Libya savaşı şiddetle sürüyor. Rommel hala inisiyatif sahibi gibi görünüyor ve kaynakları ya insanlarımızın tahmin ettiğinden çok daha fazla ya da kayıpları tahmin edilenden çok daha az. Hesaplarına göre, birkaç tankı kalmalıydı, ancak her zaman güçlü çıkıyor.
Ortadoğu'da tüm halkımızın morali çok içler acısıydı. Auchinleck kendine olan güvenini tamamen kaybetmişti. Herkes her zaman omuzlarının üzerinden geri çekilmek için hazırlanmış pozisyonlara bakıyordu. Cephedeki birimler umutsuzca birbirine karışmıştı ve personelin iyi çalıştığına dair hiçbir kanıt yoktu. Auchinleck'in kadrosunda 180 general vardı. Bu sayı şimdi halefi tarafından 30'a düşürüldü. Tabii ki, Rommel'i en uzak noktaya ulaştığında sert bir şekilde vurmalıydık. Winston Churchill ve Sir Alan Brooke, her ikisi de hatta gitti ve farklı rotalar izledi ve o akşam notları karşılaştırmak için bir araya geldi. "İkisi de," dedi Morton, "çizme gibi yüzlerle geri geldi." Her ikisi de sert ve hızlı önlem alınması gerektiğine ikna oldular. Zaten çok büyük bir gelişme olmuştu. Ama tam zamanında oldu. Auchinleck'in halefi Alexander, şimdiye kadar parlak inzivalardan sorumluydu. Dunkirk sahillerindeki son adamdı ve o zamandan beri Burma'yı yaptı.
Auchinleck beni harita odasına götürdü ve kapıyı kapattı; yalnızdık. Bana gideceğini bilip bilmediğimi sordu. yaptığımı söyledim. Daha sonra bana operasyon planını açıkladı; bu, Sekizinci Ordunun ne pahasına olursa olsun "varlığında" korunması ve savaşta yok edilmemesi gerektiği gerçeğine dayanıyordu. Rommel yakında beklendiği gibi güçlü bir şekilde saldırırsa, Sekizinci Ordu Delta'ya geri çekilecekti; Kahire ve Delta tutulamazsa, ordu güneye, Nil'e doğru geri çekilecekti ve bir başka olasılık da Filistin'e çekilmekti.
Planlarını açıklamasını hayretle dinledim. Bir ya da iki soru sordum, ancak daha önce kararını vermiş olduğu ani politika değişikliklerine yönelik herhangi bir soruya içerlediğini çabucak gördüm. Bu yüzden sessiz kaldım.
Bu nedenle, morali geri kazanmaya yönelik ilk adımım, daha fazla geri çekilmenin düşünülmediğini ve yaklaşmakta olan savaşa dayandığımız zeminde savaşacağımızı tüm kademelere bildirilecek olan kesin ilkeyi ortaya koymaktı. General Montgomery bu politikada tamamen aynı fikirdeydi ve bunu Sekizinci Ordu Karargahına iletti. gelişinin ikinci akşamı yapılan bir toplantıda personel; ve Orta Doğu komutasını resmen devraldığımda yazılı bir talimat olarak kendisine iletildi.
Montgomery'nin konuşmasında üzerinde anlaşmaya varılan politikaya parlak bir vurgu yaptığına hiç şüphe yok. Dinleyicilerine, tüm geri çekilme planlarının yakılmasını emrettiğini, Delta'nın savunmasının onun için hiçbir şey ifade etmediğini, bu amaca tahsis edilen tüm kaynakların Sekizinci Orduyu güçlendirmek için kullanılacağını bildirdi.
Sekizinci Ordu, özellikle sahil yolunda, uçaklarımız ve topçularımız tarafından amansızca saldırıya uğrayan Rommel'in kuvvetinin sıcak takibinde tek başına hatta ilerlemeye devam ediyor.
Düşmanın ne kadar geriye gittiği açıklanmadı.Kahire'deki muhabirimiz dün gece kuzeyde eski cephenin çok geride kaldığını ve İtalyanların dün "El Alamein ve Fuka arasındaki şiddetli ve kanlı savaştan" ve ardından Mihver kuvvetlerinin batıya yeni hatlara çekilmesinden bahsettiklerini bildirdi. " Fuka, El Alamein'in 60 mil batısında ve Mersa Matruh'a 64 mil uzaklıktadır. Kıyıdan yirmi ila otuz mil uzakta çölde uzanan izole cepler var.
Bir İngiliz United Press savaş muhabiri dün gece, düşmanın kuzeye çekildiği topçu ve zırhlı kalkanın birçok noktada delindiğini ve savaş sütunlarımızın ilerlediğini bildirdi.
Rommel, kaçma girişiminde önceliği Almanlara veriyor ve İtalyan müttefikleri büyük ölçüde kullanılıyor - ve geri çekilmesini örtmek için feda ediliyor.
Rommel'in geçmişte ustalığını gösterdiği tarzda toparlanma, şimdi ulaşım sıkıntısı ve benzin sıkıntısı nedeniyle zorlaşacak. Yunanistan ile Tobruk arasında dün bir tanker de dahil olmak üzere başka bir konvoy durduruldu. Son birkaç haftadır Cyrenaica limanlarına tek bir tanker girmedi.
Pazartesi gecesi, düşman tarafından fark edilmeden Rommel, güçlerini inceden daha fazla bir güvenlik zincirinin arkasında yeniden topladı. Ancak son yeniden gruplandırma dün erken saatlerde tam gün ışığında tamamlandıktan ve Mihver kuvvetlerinin büyük bir kısmı sakince yeni hazırlanan savunma hatlarında mevzi alıp oraya yerleştikten sonra -yani 48 saat sonra- İngiliz Yüksek Komutanlığı hala inanmadı. onların keşifleri.
Güvenlik zinciri, mühimmat sıkıntısı nedeniyle yerini terk etmek zorunda kaldığında, İngilizler, bizim tarafımızdan boşaltılmış olan Mihver savunma sistemine girebildi. Planlanmasında olduğu kadar yürütülmesinde de cüretkar olan bu harekatın, insan ve malzeme açısından kayda değer bir kayıp olmaksızın ve İngilizlerin müdahale edemediği, neredeyse geçit töreni düzeninde gerçekleştirilebilmesi, esas olarak Alman ve İtalyan birliklerinin bölgeyi elinde tutmasından kaynaklanmaktadır. güvenlik zinciri ve son el bombasına ve son kurşuna kadar ezici bir şekilde üstün düşmana karşı savaşmak.
En önde gelen Alman güvenlik hatları tüm mühimmatlarını tükettiğinde ve kitlesel olarak saldıran düşmanla güçsüzce karşı karşıya kaldıklarında. Küçük bir tank biriminin başındaki General Ritter von Thoma, düşman oluşumlarının derinliklerine girdi ve birkaç ağır İngiliz tankıyla saatlerce süren şiddetli bir savaş verdi.
Her ne kadar düşmanın üstünlüğü göz önüne alındığında, muharebenin konusu şüphesiz olmasa da, İngilizler zaten boşaltılan mevzilere ancak son top mermisi ateşlendikten ve birkaç Alman tankı etkisiz hale getirildikten sonra girebildi. Von Thoma, Alman hatlarının çok önünde düşman eline düştü.
Albay Borchardt tarafından eşit bir cesaretle komuta edilen tabur, güvenlik ekranının büyük bir bölümünü elinde tutuyordu. Tank desteği ve tanksavar silahları olmadan tabur, tekrarlanan saldırılara rağmen tank bombacılarını yerinden çıkaramayan saldıran İngiliz tank kitlesine karşı iki gün boyunca yeniden toplanmayı kapsıyordu. Görevleri tamamlandı, bu taburun kalıntıları Alman hatlarına doğru savaştı.
Burada, bir İtalyan tank birimi tarafından tutulan bitişik sektörde olduğu gibi, İngilizler, penetrasyonlarının bedelini çok büyük adam ve malzeme kayıplarıyla ödemek zorunda kaldılar. İtalyanlar son adama kadar savaştı.
Son savaşın en büyüleyici araştırmalarından biri, her biri kendi tarzında olağanüstü bir general olan bu iki büyük komutan, Montgomery ve Rommel arasındaki karşıtlıktı, ancak hemen hemen her açıdan tamamen ve kesinlikle farklıydı. Rommel muhtemelen her iki tarafça üretilen en iyi zırhlı kolordu komutanıydı. Tamamen korkusuz, azim ve inisiyatifle dolu, savaşın en şiddetli olduğu yerde her zaman öndeydi. Rakibi bir hata yaparsa, Rommel bunu bir flaş gibi yaptı ve uygun gördüğü takdirde bir alay veya taburun kişisel komutasını almaktan asla tereddüt etmedi. Bir keresinde mayınları kendi elleriyle kaldırırken bulundu. Askerler arasındaki popülaritesi çok büyüktü, ancak birçok subay onun emirlerine müdahale etmesine içerliyordu.
Bütün bunlar genel bir kitap gibi görünüyor, ancak aslında bu, hızlı hareket eden modern bir savaşı kontrol etmenin en iyi yolu değil. Çoğu zaman kritik bir anda kimse Rommel'i bulamazdı, çünkü şahsen bir tabur saldırısı yürütüyordu. Bazı küçük eylemlere o kadar karışma eğilimindeydi ki, savaş alanının genel resmini takdir edemedi.
Monty, rakibi kadar gösterişli, romantik bir figür değildi; ne de, onun komuta altında olsaydı, boş umutların gerçekleşmemesi gibi basit bir nedenden dolayı, onu bizzat boşa giden bir umuda öncülük ettiğini göremezsiniz. Herhangi bir problemin esaslarına parmak basmak ve bunları basit ve net bir şekilde açıklayabilmek için olağanüstü bir kapasitesi vardı. Tüm savaşlarını çok dikkatli bir şekilde planladı ve sonra her gece onları aklından çıkardı. Bütün savaş boyunca gece sadece yarım düzine kez uyandığına inanıyorum.
Alam Hayfa savaşını ele alışları, karşıtlığı açıkça ortaya koyuyor. Monty, savaşı kazanmak için mümkün olan en iyi planı yaparken, aynı zamanda kaynaklarını toplamak için de, Alam Haifa'yı tamamen aklından çıkardı ve bir sonrakine konsantre oldu.
Rommel, birliklerini Alam Halfa sırtında güçlü bir şekilde korunan savunma pozisyonlarına karşı bizzat yönetirken, Montgomery Alamein savaşını planlıyordu. İkisi arasındaki fark buydu.
Tobruk yine bizim elimizde. Geçen akşam, Ateşkes gecesi Tobruk bölgesine saldırmak üzere yola çıkan ağır ve orta bombardıman uçaklarımızın, hedefin zaten çok sayıda ateşle aydınlatılmış olduğunu bulduğuna dair raporlar, kayıplarına ilişkin tahminlere dayanarak, düşman kalıntılarının üzerinde durmaya çalışamayacağı sonucunu doğruladı. o pozisyon. Askerlerimiz çalışmalarını sürdürüyor.
İki günde 130 mil (Rommel'in en iyi hızının neredeyse iki katı) kat ettikleri gerçeğiyle hızı gösterilen takip, dün Sollum ve Bardia'yı aldı ve bu sabah Tobruk'a girdi.
Güçlerimiz dün Tobruk'un güneyindeki El Adem bölgesinde düşmanın artçılarıyla temas halindeydi. Bir sonraki engel Gazala hattıdır, ancak Mihver geri çekilmesinin Daba'nın on iki mil doğusundaki Ghazal'a kadar düzenli olmasına rağmen şimdi anlaşılmıştır; O zamandan beri daha hızlı hale geldi, O bölgede, Matruh için silahlarla dolu demiryolu kamyonlarının, birkaç büyük bozulmamış mühimmat deposunun ve motorlu İtalyan Pistoia'nın adamlarının sınır bölgesinde çalışır durumda yaklaşık seksen Ariete tankının ele geçirilmesi. Taşıyıcılar olmadan bölünme, en azından savaşa götürüldüğünde canla başla savaşan Almanlar açısından uygunsuz bir kaçış hikayesi anlatıyor. !
Sürekli gündüz ve gece hava saldırılarımız, düşmanın uyumunu yeniden kazanamayacağını garanti ediyor. Tobruk'un batısı, sütunları bombalandı ve makineli tüfeklerle bombalandı ve daha batıda, sahil yolunun Gazze Körfezi'ni keskin bir şekilde kıvrıldığı, denizle uçurumun arasına sarıldığı, böylece araçların kaçışı olmadığı; kamyonların bir düşman konsantrasyonu ağır cezalandırıldı.
Alçaktan uçan bir uçak, makineli tüfeklerle iyi bir çalışma yaptıktan sonra, nakliyeleri yangın çıkaran silahlarla çevreledi. Bu sürekli hava saldırılarının düşmanın morali üzerindeki etkisi, taciz edilen birliklerinin herhangi bir savaşçı ekranı ile donatılmadığı anlaşıldığında hayal edilebilir.
Tropikal setteki ham askerler sadece müzikhol şakalarına uygun konulardı. Baktık ve gülünç hissettik. Yetkililer, suçlamalarının sıcak çarpmasına neden olacağından korktular, bu yüzden günün sıcağında her zaman "kömürlü" miğferler takmak zorundaydık ve hassas dizlerimizi korumak için şortlarımızın düğmeli kısımlarının kapatılması gerekiyordu. Yetkililerimizin Mısır gibi bir ülkeyi nesiller boyu yönetmesinin ve güneş çarpması gibi bir efsaneye inanmaya devam etmesinin nasıl mümkün olduğu açıklamaya meydan okuyor. Ağır olan miğferlerin yerini kısa süre sonra hafif özlü toplar aldı ve bunlar da kısa sürede tanıdık yem başlığı lehine kayboldu. Komik şortlar da daha modern olanlarla değiştirildi, bunun sonucunda çok daha akıllı göründük ve hissettik. Çölde aktif hizmette birçok adam daha da ileri gitti, özellikle de
koyu tenliydi ve beline kadar çıplaktı, ensesini korumak için belki bir mendil vardı. Şapkalar nadiren hareket halinde giyilirdi.
Savaşın ilk ve büyük ilkesinin, karada ve denizde savaşmadan önce hava savaşınızı kazanmanız gerektiğine inanıyorum. Alamein'den Tunus, Sicilya ve İtalya'ya yapılan seferin gidişatını incelerseniz, hava muharebesi kazanılana kadar hiç kara muharebesi yapmadığımı görürsünüz. Düşman havasını hiç dert etmedik çünkü hava savaşını önce biz kazandık.
İkinci büyük ilke, Ordu artı Hava'nın, ikisi tek bir varlıkta bir araya gelecek şekilde örülmesi gerektiğidir. Bunu yaparsanız, ortaya çıkan askeri çaba o kadar büyük olacak ki hiçbir şey buna karşı duramayacak.
Üçüncü ilke, Hava Kuvvetleri'nin komuta etmesidir. Askerin hava saldırı kuvvetleri üzerinde komuta etmek istemesinin oldukça yanlış olduğunu düşünüyorum. Bir Hava Kuvvetlerinin idaresi bir yaşam çalışmasıdır ve bu nedenle hava kısmı Hava Kuvvetleri komutası altında tutulmalıdır.
Çöl Hava Kuvvetleri ve Sekizinci Ordu birdir. "Ordu işbirliği"nin anlamını anlamıyoruz. Tek bir varlık olduğunuzda işbirliği yapamazsınız. Ordunun karadaki gücü ile Havanın gökyüzündeki gücünü birleştirirseniz, karşınızda hiçbir şey duramaz ve hiçbir savaşı kaybetmezsiniz.
Onun (Montgomery) son derece üstün gücünü göz önünde bulundurarak çok temkinli olduğunu düşündüm, ancak bu savaşta tüm savaşlarını kazanan tek Mareşal o. Modem mobil savaşta taktikler ana şey değildir. Belirleyici faktör, ivmeyi sürdürmek için kişinin kaynaklarının organizasyonudur.
Alamein'de Rommel tamamen yenildi ama yok edilmedi: Alamein kesin bir zaferdi ama tam bir zafer değildi. On sekiz yıl sonra geriye dönüp Afrika Korps'un bu atılımdan sonra daha şiddetli bir sömürüyle yok edilebileceğini söylemek kolaydır, ancak zamanın gerçeklerini hatırlayalım.
Monty ilk büyük emrini aldı. Çölde yeniydi. Rommel'de, askerleri deneyimli savaşçılardan oluşan büyük bir savaş alanı taktikçisiyle savaşıyordu: o ve onlar bazı dikkate değer zaferler kazanmışlardı; Sekizinci Ordu daha yeni yenilenmiş ve Mihver'i daha iyi oranlarda ele geçirmesi için malzeme verilmişken; taze takviyelerimizin çoğu çöl koşullarında yeniydi; ve İstihbaratımız iyi olmasına rağmen, Almanların hala hangi yumruğu beslediğini tam olarak bilemiyorduk.
Gemiler, Afrika istilası için Norfolk'ta muharebe yüklüydü. Her şey tersten giyildi, çıkarılıp sahile doğru sırayla gidildi. Örneğin, araçlar ilk önce inebilsinler diye en son takılırdı.
İstila üç grup halindeydi. İçinde bulunduğum Batı Görev Gücü, Fas'a saldırdı. Merkez Oran'a indi. Üçüncüsü, Cezayir'de. Aslında o zamanlar Vichy Fransızlarına karşıydık. Bir Amerikan ordusunun iki yıl içinde böyle bir istila kuvveti örgütleyebilmesi kesinlikle dikkate değer. Gemideki çocukların nereye gittikleri hakkında hiçbir fikirleri yoktu. Güçlü bir şekilde saklanan bir sırdı; hiçbirimiz gerçekten bilmiyorduk. Denize girene kadar bilmiyordum.
Gemi, daha önce kimsenin görmediği bu kadar silah kasalarıyla doluydu. Bazukalar. Bazukaların ne olduğunu bilmiyorduk. Onlarla denizde eğitim almadık. Onlar hakkında bilmediğimiz çok şey vardı. Onu ateşlersiniz ve mermi dışarı çıkarken yanmamış barut taneleri yüzünüze çarpardı. O tetiği çeken ilk adamın yüzünün her tarafında kırmızı lekeler vardı. Gözlük takmanız ve yüzünüzü kapalı tutmanız gerektiğini öğrendik.
Fransızlar, bazı kasıtsız çarpışmalardan sonra çok çabuk teslim oldular. Bizi neden Tunus'a göndermediklerini bilmeden yoğun bir eğitime girdik. Burada, erkenden, Amerikan kuvvetleri onları Kasserine Geçidi'nde kovdu. İşte buradayız, dünyanın en iyi zırhlı tümeni, diye düşündük, harekâttan üç yüz mil uzakta, kullanılmadan oturuyorduk. Fransız Fas'ını savaşa girmekten alıkoyduğumuzu sonradan öğrendik. Ayrıca İspanyol Fas'ı için stratejik bir tehdittik ve Nazilerin veya İtalyanların burayı üs olarak kullanmasını engelliyorduk.
Çöl Sıçanlarının Sonuncusu 107 Yaşında Vefat Etti
Jimmy Sinclair 107 yaşında vefat etti. Ölümünden önce, hem İskoçya'da yaşayan en yaşlı insan hem de Desert Rats'ın hayatta kalan son üyesi olma ayrıcalığına sahipti.
Çöl Sıçanları, II. Dünya Savaşı sırasında Erwin Rommels Kuzey Afrika Korps'a karşı savaşan ve onları mağlup eden İngiliz birlikleriydi. Sinclair, 7. Zırhlı Tümen'de 1. Alay At Topçusu Cheshunt Birliği ile savaştı.
Ölümü VE Günü'nün 75. yıldönümünde kutlanmasından sadece haftalar sonra geldi.Tobruk, Libya, 18 Kasım 1942.
İskoçya'nın Birinci Bakanı Nicola Sturgeon, Sinclair'i tanıdığı "en dikkate değer insanlardan biri" olarak nitelendirdi. Ona arkadaş demekten gurur duyduğunu söylemeye devam etti.
Çöl Fareleri Derneği'nin gururlu Patronu olarak, Jimmy Sinclair'in 107 yaşında şaşırtıcı bir şekilde ölümünü öğrendiğimde derinden üzüldüm.
“O gerçek bir tek seferlik, olağanüstü bir alçakgönüllülük, nezaket ve iyi bir mizah adamıydı.” pic.twitter.com/P4DYs8c802
— Clarence House (@ClarenceHouse) 29 Mayıs 2020
Gaziler için iki farklı İskoç hayır kurumu başkanı Sinclair'i “inanılmaz bir adam” olarak nitelendirdi. Ortak bir açıklamada, Sinclair'in savaştan sağ çıkamayan yoldaşlarıyla dayanışması nedeniyle hizmeti için aldığı madalyaları giymeyi reddettiğini belirttiler.
Sinclair 1912'de doğdu. O doğduktan bir ay sonra annesi öldü, bu yüzden büyükannesi ve büyükbabası tarafından büyütüldü.
Okuldan sonra slater olarak çalışmaya başladı. 1931'de Bölgesel Ordu'ya katıldı ve Black Watch'ın Newburgh müfrezesinde görev yaptı.
Dünya Savaşı evlendikten kısa bir süre sonra başladı ve Kraliyet Topçularına katıldı. Tobruk kuşatmasında, El Alamein savaşında ve İtalya'daki Monte Cassino'ya yapılan saldırılarda oynadığı rol için madalya aldı.
Bu grubun neden Çöl Sıçanları olarak bilindiğini açıklarken, elinde bir parça çikolata tuttuğu ve kum torbalarının arasından bir farenin çikolatayı almak için çıkıp tekrar torbaların içinde kaybolduğu bir zamanı hatırladı.
Monte Cassino harabeye döndü
Onu sekiz hafta hastanede bırakan Monte Cassino'da fena halde yandı. İyileşmesinden sonra, Baring Bank'tan Hugo Baring'in şoförü oldu.
Savaştan sonra Sinclair, ünlü bir bandoda trombon çaldı ve Berlin'deki Kontrol Komisyonu için çalıştı.
Karısı önünden geçti. İki çocuk ve üç torun tarafından hayatta kaldı.
Sonuna kadar, Sinclair her akşam yatmadan önce bir kadeh viski içti. Uzun yaşamının sırrı sorulduğunda, basitçe “Johnny Walker” yanıtını verdi. Ayrıca mizah anlayışına sahip olmanın ve her zaman iyi bir tavır sergilemenin gerekliliğini vurguladı.
Babası Çöl Sıçanlarında da görev yapan Rothesay Düşesi Camilla ile yazışmalarını sürdürdü. Sinclair'e düzenli olarak mektuplar ve fotoğraflar gönderdi. Düşes, Sinclair'i "gerçek bir tek seferlik" olarak nitelendirdi ve onu alçakgönüllülüğü, nezaketi ve espri anlayışı için övdü. Onu tanımanın bir ayrıcalık olduğunu söylemeye devam etti.
Sinclair, her iki taraftaki askerlerin orada olmak istemediğini söyleyerek Almanlara karşı asla kin beslemedi. Hatta Rommel'in oğluyla, genç Rommel'in 2013'teki ölümüne kadar devam eden bir arkadaşlığa bile başladı.
Sinclair, Alf Smith'in 2019'da (111 yaşında) ölümünden bu yana İskoçya'da bilinen en yaşlı adamdı. O, 7. Zırhlı Tümen'de Mareşal Montgomery ile birlikte görev yapan hayatta kalan son İskoç askeriydi. Ölümü, o sırada Birleşik Krallık'ta yaşayan en yaşlı adam olan Bob Weighton'un ölümünden sadece bir gün önce geldi.
Çöl Savaşı Haritaları
Gönderen hukuk » 06 Mart 2021, 10:03
Battleaxe Operasyonunun Haritaları
Seri Hakkında
Hoşgeldiniz Çöl Savaşı Haritaları. Bu makale dizisinde, 2. Dünya Savaşı Kuzey Afrika kampanyası sırasında gerçekleşen operasyonları inceleyeceğim. Onlarca yıldır kampanya hakkında okuyorum, ancak okuduğum sürükleyici hikayelerle uyumlu haritalar bulmakta çoğu zaman zorlandım. Ancak yeni oyun tasarımım için araştırmaya başladığımdan beri, oyun senaryoları oluşturmak için iyi araştırılmış ve ayrıntılı (tabur düzeyinde) bir haritaya ihtiyacım vardı. Devam eden araştırmalarımın bir sonucu olarak bu seri böyle ortaya çıktı.
giriş
Savaş Baltası Operasyonu, İkinci Dünya Savaşı Kuzey Afrika kampanyası sırasında 15-17 Haziran 1941 tarihleri arasında gerçekleşen bir müttefik taarruzudur. Operasyonun amacı Tobruk eksen kuşatmasını yükseltmek ve kuşatılmış 9. Avustralya Tümeni ile bağlantı kurmaktı. Müttefik bir ay önce benzer bir saldırı denedi (Brevity operasyonu) ve başarısız oldu. Bu sefer İngilizler yeni bir tank kullanmayı planladı - “Crusader” olarak da bilinen Cruiser Mk VI. Bu yeni aracın beklentileri o kadar fazlaydı ki, İngiliz Hükümeti tank birliğini kısa ama tehlikeli bir rota üzerinden - Akdeniz üzerinden göndermeyi seçti. Tank konvoyunun Eksen hava ve deniz varlıkları tarafından batırılması riski kabul edilebilir görüldü, çünkü tankın İngiliz kuvvetlerine ilerideki taarruzda avantaj sağlayacağı düşünülüyordu. Sözde “Tiger konvoyu” 12 Mayıs'ta İskenderiye'ye geldi ve 21 Mk VI hafif tank, 82 Kruvazör tank (50 Crusader dahil) ve 135 Matilda II Piyade tankı getirdi.
Eksen Savunmaları
Alman-İtalyan sınır mevzileri İngiliz saldırısı için iyi hazırlanmıştı. Bir önceki ayın aksine (İngilizler onları hazırlıksız yakaladığında), bir dizi müstahkem mevki (Stuetzpunkte olarak adlandırılır) inşa edildi. Bunun dışında bir panzer ve bir piyade grubu olmak üzere iki yedek kampfgruppen (muharebe grubu) oluşturuldu ve bunlar doğru zamanda karşı taarruz ve düşman saldırısını kırmak için kullanılacaktı. Gerekirse, Tobruk bölgesinden ek takviye gönderilebilir.
Graziani'nin İlerlemesi ve Wavell'in Doğuda Sidi Barrani'den Batıda Bingazi'ye Taarruzunun Haritası, 12 Eylül'den 7 Şubat'a. Kaynak: Amerika Birleşik Devletleri Askeri Akademisi Tarih Bölümü, Public Domain
Sir Archibald Wavell yönetimindeki İngiliz WDF (Batı Çöl Kuvvetleri), bu zamanı iyi değerlendirdi ve askerleri, tankları ve uçakları monte etmek için biriktirdi. Operasyon Pusulası, Aralık 1940'ta beş günlük bir baskın. Daha sonra “Çöl Sıçanları” olarak bilinecek olan 7. Zırhlı Tümen'in öncülüğünde, Tümgeneral Richard O'Connor komutasındaki kuvvetler, İtalyan 10. Ordusunun geri kalanını Mısır'dan itti ve Libya kıyılarındaki limanları ele geçirin. Avustralya 6. Tümeni Ocak 1941'de Tobruk'u ele geçirdi.10. Ordu, Trablus'a doğru çekilirken ve Beda Fomm Muharebesi'nde yenilirken, nihayetinde kesilir, kalıntıları Sirte Körfezi'ndeki El Agheila'ya kadar takip edilir.
WDF, yıpranmış araçlar ve Mart 1941'de Lustre Operasyonu'ndaki talihsiz Yunanistan Savaşı için en iyi donanımlı birimlerin saptırılması nedeniyle El Agheila'nın ötesine devam edemiyor. İtalyan takviyeleri Trablus'u savunmak için Libya'ya koştu. Almanya kendi Desert Fox'unu gönderir: Erwin Rommel. O, aşağıdakilerden oluşan bir yardım kuvvetine liderlik edecek. Alman Afrikakorps (DAK) ve Luftwaffe Kaybedilen bölgeyi yeniden kazanmak için.
1941 baharında Rommel liderlik ediyor Operasyon Sonnenblume (Ayçiçeği). Alman panzerleri Müttefik hatlarını delerek Müttefikleri Mısır'a geri itiyor. Bununla birlikte, bir direnç cebi kalır Tobruk. Çoğunlukla Leslie Morshead komutasındaki 9. Avustralya Tümeni'nden (daha sonra “Tobruk Fareleri” olarak anılacak olan) oluşan garnizonu, WDF yeniden düzenleyip hazırlarken liman şehrini, limanı Mihver'e inkar etmek için bir kaleye dönüştürüyor. karşı saldırı.
Bir tanksavar silahı yerleşimini ve kısmen doldurulmuş bir tanksavar hendeğini geçen bir Alman tankını gösteren iki fotoğraf
Savunma hatlarının etrafına, tanksavar topları, hendekler, tanksavar ve anti personel mayınları, bubi tuzakları, dikenli teller gibi sabit piyade ve destek kol gruplarından oluşan güçlü noktalar olan “kutular” kazılır. Avustralyalılar ayrıca İtalyanlar tarafından inşa edilen ve savunma pozisyonlarına tanklar ve hava bombardımanıyla yorulmadan saldıran Almanlar için zorlu engeller olduğunu kanıtlayan kale halkalarını da kullanıyor.
Tobruk'u kontrol etmek çok önemlidir. Tarihçi Stephen W. Sears'ın “Kuzey Afrika'da Çöl Savaşı” adlı kitabında yazdığı bir alıntı, bunun nedenini şöyle özetliyor:
Çöl Savaşı kendi özel kurallarını empoze etti. Birinci kural, orduların ihtiyaç duydukları her şeyi yanlarında getirmeleriydi. Yurt dışında yaşamak diye bir şey yoktu.
Tobruk, güçlü, doğal olarak korunan bir derin limana sahiptir. Muhtemelen kuzey Afrika'daki en iyi doğal limandır. İngilizler tarafından işgali, Eksen'i Mısır sınırının 900 km batısında, RAF bombardıman uçaklarının menzili içinde olan Mısır-Libya sınırına Bingazi'den daha yakın bir tedarik limanından mahrum ediyor. Trablus, Trablus'ta batıda 1.500 km daha uzaktadır. Mihver mühimmatının önemli bir kısmı, Kraliyet Donanması bombardımanı veya Kraliyet Hava Kuvvetleri saldırıları tarafından yok edilen cephe hatlarına asla ulaşmıyor. Lojistik, çöl savaşının ana zorluğudur, çünkü temelde her şeyin anakaradan ithal edilmesi gerekir: yakıt, yiyecek, su, tanklar, uçaklar, silahlar, mühimmat… Tobruk'un her iki taraf tarafından bu kadar şiddetli bir şekilde tartışılmasının nedeni budur.
15 Mayıs 1941'de bir İngiliz taarruzu Operasyon Kısalığı başlatıldı. Kısalık, Mısır ve Libya arasındaki sınırın Sollum-Capuzzo-Bardia bölgesindeki zayıf Mihver cephe kuvvetlerine karşı hızlı bir darbe olması amaçlanıyor. Harekatın umut verici bir başlangıç yapmasına ve Eksen üst komutasının kafasını karıştırmasına rağmen, erken kazanımlarının çoğu yerel karşı saldırılarla kaybedildi ve Alman takviye kuvvetlerinin cepheye aceleyle gelmesiyle operasyon bir gün sonra iptal edildi. Kısalık, Rommel'in onu püskürtmek için zorlandığı bir zamanda gelir. Tobruk'a karşı yapılan saldırılarda sayısız kayıptan sonra, Almanlar, düşman eylemini durdurmak bir yana duracak durumda değiller.
15 Haziran 1941'de, Tobruk'taki kuşatmayı kaldırmak için daha iddialı bir saldırı, 7. Zırhlı Tümen ve 4. Savaş Baltası Operasyonu. Piyade, güney kanadı koruyan tanklarla Bardia, Sollum, Halfaya Geçidi ve Fort Capuzzo bölgesine saldıracak. Savaşta ilk kez, büyük bir Alman kuvveti savunmada savaşır. İngilizler ilk gün tanklarının yarısından fazlasını kaybeder ve üç saldırıdan sadece biri başarılı olur. İngilizler, ikinci gün batı kanatlarında geri itilerek ve merkezdeki bir Alman karşı saldırısını püskürterek karışık sonuçlar elde ettiler. Üçüncü gün, İngilizler bir Alman kuşatma hareketinin hemen önünde geri çekilerek felaketten kıl payı kurtuldu.
Brevity Operasyonu ve Battleaxe Operasyonu bölgelerini gösteren iki harita. “Tobruk'a Giden Yol”dan haritalar, yazar Akhil Kadidal tarafından yetkilendirilmiş dağıtım
Almanların bakış açısından, Sovyetler Birliği'nin işgali 22 Haziran 1941'de Barbarossa Harekatı ile başlıyor. Bu, çoğu kaynağın yeni oluşturulan Doğu Cephesi'ne tahsis edildiği ve Afrika Korps'un yetersiz tedarikli, yetersiz donanımlı ve yetersiz insanlı bırakıldığı anlamına gelir. İngiliz tarafında, Battleaxe'ın başarısızlığından sonra, Sir Archibald Wavell'in yerine Claude “The Auk” Auchinleck geçti. Batı Çöl Gücü yeniden düzenlendi ve Alan Cunningham komutasındaki Sekizinci Ordu olarak yeniden adlandırıldı (daha sonra yerini Neil Ritchie aldı). Sekizinci Ordu iki Kolordudan oluşuyordu: XXX Kolordu ve XIII Kolordu.
XXX Kolordusu, Sudan Savunma Kuvvetleri'nin iki tugayı ve bağımsız 22. XIII Kolordu, 4. Hint Piyade Tümeni, yeni gelen 2. Yeni Zelanda Tümeni ve 1. Ordu Tank Tugayından oluşur. Sekizinci Ordu ayrıca, 32. Ordu Tank Tugayı ile Tobruk garnizonunu ve (1941 sonlarında) İngiliz 70. Piyade Tümeni ve Polonya Karpat Tugayı ile değiştirilme sürecinde olan Avustralya 9. Tümeni'ni de içeriyor. Yedekte, Sekizinci Ordu, Güney Afrika 2. Piyade Tümeni'ne sahiptir ve toplamda 770 tankla (Haçlı Operasyonu adını taşıyan yeni Crusader Kruvazör tanklarının çoğu dahil) yaklaşık yedi tümene eşdeğerdir.
Tobruk'taki kuşatma altındaki garnizonu rahatlatmak için, Haçlı Operasyonu 18 Kasım 1941'de başlıyor. Zırhlı saldırı, tanksavar silahlarından kaynaklanan acımasız kayıplara maruz kalıyor, ancak saldırı başarılı oluyor. İngiliz ve Güney Afrika birliklerinden oluşan bir birlik, İtalyan hava sahasını ele geçirmek için Sidi Rezegh'e koşar, ancak şiddetli ve yetenekli bir Alman karşı saldırısı tarafından neredeyse yok edilir. 27 Kasım 1941'de Yeni Zelandalılar nihayet Tobruk'a ulaşır ve 9 aylık zorlu bir kuşatmanın ardından bitkin garnizonu kurtarır.
18-23 Kasım tarihleri arasında Crusader Operasyonu için birim hareketlerinin ayrıntılarını gösteren iki harita. “Tobruk'a Giden Yol”dan haritalar, yazar Akhil Kadidal tarafından yetkilendirilmiş dağıtım
Biri Sidi Rezegh Muharebesi ve diğeri Haçlı Harekâtı için birlik hareketlerini gösteren iki harita, 24 - 29 Kasım arası. “Tobruk'a Giden Yol”dan haritalar, yazar Akhil Kadidal tarafından yetkilendirilmiş dağıtım
Savaş, arz kıtlığının Rommel'i cephesini daraltmaya ve iletişim hatlarını kısaltmaya zorladığı Aralık ayına kadar devam ediyor. 7 Aralık 1941'de Rommel Mihver kuvvetlerini Gazala mevzisine çeker ve 15 Aralık'ta El Agheila'ya çekilme emri verir.
Doğuda Sidi Barrani'den Batı'da Bingazi'ye kadar Auchinleck'in 18 Kasım - 31 Aralık tarihleri arasındaki Taarruzunu gösteren Kuzey Afrika haritası. Kaynak: Amerika Birleşik Devletleri Askeri Akademisi Tarih Bölümü, Public Domain
Ancak, Rommel'in hala oynayacak bir kartı var. 21 Ocak 1942'de, panzerarmee afrika başlar Theseus OperasyonuSekizinci Orduyu Tobruk'un 60 kilometre batısındaki Gazala Hattı'na geri iten . Operasyon Venezia (Gazala Muharebesi olarak da bilinir) 26 Mayıs 1942'de Afrika Korps ve İtalyan tankları güneye, Gazala hattının yan tarafına doğru ilerlediğinde ve Bir Hakeim'de Mihver ikmal konvoylarını engelleyen Özgür Fransız ve diğer Müttefik birlikleri tarafından izole edildiğinde başlar. . 29 Mayıs'ta Rommel, Kraliyet Hava Kuvvetleri tarafından çok sayıda hava saldırısına maruz kalan “Kazan” olarak adlandırılan İngiliz mayın tarlalarına bitişik bir savunma pozisyonuna çekildi.
Gazala Hattı Haritası (Rommel'in Açılış Darbesi). “Tobruk'a Giden Yol”dan harita, yazar Akhil Kadidal tarafından yetkilendirilmiş dağıtım.
İngilizler karşı saldırıya geçti, Aberdeen Operasyonu 5 Haziran'da, ancak felaketle karşılaşır. Öğleden sonra karşı saldırı Ariet ve 21. Panzer Tümeni ve Knightsbridge Box'a 15. Panzer Tümeni saldırısı, iki İngiliz tümeninin taktik Karargahını ve 9. Hint Piyade Tugayı'nı istila etti. 10. Hint Piyade Tugayı ve daha küçük birimler dağıldı ve komuta bozuldu. 9. Hint Tugayı, bir keşif alayı ve dört topçu alayı kaybedildi ve İngilizler 13 Haziran'da sadece 70 operasyonel tankla Gazala Hattı'ndan kaçtı,
Tobruk Kalesi'nin Rommels Yakalama Haritası. “Tobruk'a Giden Yol”dan harita, yazar Akhil Kadidal tarafından yetkilendirilmiş dağıtım.
Tobruk 1941'de dokuz ay boyunca kuşatılmıştı ama Kraliyet Donanması bu sefer garnizon tedarikini garanti edemez… ve Auchinleck Tobruk'u gözden çıkarılabilir olarak görür, ancak iki ay dayanamayacağını umuyor. 21 Haziran 1942'de, İngilizlere ezici bir darbe olan 35.000 Sekizinci Ordu askeri Tobruk'ta teslim oldu.
İçindekiler
Amerika Birleşik Devletleri Ordusu, [1] Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri, İngiliz Silahlı Kuvvetleri, Avustralya Savunma Kuvvetleri, Yeni Zelanda Savunma Kuvvetleri, Singapur Silahlı Kuvvetleri ve Kanada Silahlı Kuvvetlerinde, askeri personel, geçerli bir geçiş belgesi olmadan görevlerinde bulunmadığı takdirde AWOL olacaktır, özgürlük veya terk. Birleşik Devletler Deniz Piyadeleri, Birleşik Devletler Donanması ve Birleşik Devletler Sahil Güvenlik genellikle buna yetkisiz devamsızlık olarak atıfta bulunur. Personel, otuz gün sonra birim rulolarından düşürülür ve daha sonra olarak listelenir. asker kaçakları bununla birlikte, ABD askeri yasasına göre, firar birimden uzakta geçirilen zamanla ölçülmez, bunun yerine:
- geri dönmeme niyetinin olduğu durumlarda, birimlerinden, teşkilatlarından veya görev yerlerinden ayrılmak veya devamsızlık yapmak.
- bu niyetin tehlikeli görevden kaçınma veya sözleşmeden doğan yükümlülükten kaçınma olduğu belirlenirse
- mevcut hizmetten tam olarak ayrılmadıklarını açıklamadan aynı veya başka bir hizmet koluna kaydolur veya randevu alırlarsa. [2]
Otuz günden fazla bir süredir uzakta olan ancak gönüllü olarak geri dönen veya geri dönmek için güvenilir bir niyet gösteren kişiler yine de firari olarak kabul edilebilir. Otuz günden daha az bir süre için uzakta olan ancak geri dönme niyetinde olmadığı (örneğin, başka bir ülkenin silahlı kuvvetlerine katılarak) inandırıcı bir şekilde gösterilebilenler, yine de yargılanabilirler. firar. Nadir durumlarda, yeterli kanıt bulunursa vatana ihanetten yargılanabilirler.
Kaçmaya benzer kavramlar var. Eksik hareket silahlı kuvvetlerin bir mensubunun görevlendirildiği birim, gemi veya uçakla konuşlanmak (veya "hareket etmek") için belirlenen zamanda gelmemesi halinde meydana gelir. Birleşik Devletler Silahlı Kuvvetleri'nde bu, Tekdüzen Askeri Adalet Yasası'nın (UCMJ) 87. Maddesinin ihlalidir. Suç, izinsiz devamsızlıkla benzerdir, ancak daha ağır cezalar gerektirebilir. [3]
tamir edilememesi bir dizilişi kaçırmaktan veya emredildiği zaman belirlenmiş bir yer ve zamanda ortaya çıkmamaktan oluşur. UCMJ'nin 86. maddesi kapsamında daha hafif bir suçtur. [4] Bakınız: DUSTWUN
Ek bir görev durum kodu — eksik-bilinmeyen, veya AUN - 2020'de, bir Askerin kaybolduğu ilk 48 saat boyunca birim eylemlerini ve polis soruşturmalarını hızlandırmak için kuruldu. [5]
Birinci Dünya Savaşı sırasında, Avustralya Hükümeti, İngiliz Hükümeti ve ordusunun baskısına rağmen, Birinci Avustralya İmparatorluk Gücü (AIF) üyelerinin firar nedeniyle idam edilmesine izin vermeyi reddetti. AIF, İngiliz Seferi Kuvvetleri'ndeki herhangi bir ulusal birliğin izni olmaksızın en yüksek askere gitme oranına sahipti ve firar eden askerlerin oranı da Fransa'daki Batı Cephesi'ndeki diğer kuvvetlerden daha yüksekti. [6] [7]
2011 yılında Viyana, Avusturyalı Wehrmacht kaçaklarını onurlandırmaya karar verdi. [8] [9] 2014'te, 24 Ekim'de, Avusturya Cumhurbaşkanı Heinz Fischer tarafından Viyana'daki Ballhausplatz'da Nazi Askeri Adaleti Kurbanları Anıtı açıldı. Anıt, Alman sanatçı Olaf Nicolai tarafından yapılmıştır ve Başkanlık ofisinin ve Avusturya Şansölyeliği'nin karşısında yer almaktadır. Üç basamaklı heykelin üstündeki yazıt, İskoç şair Ian Hamilton Finlay'in (1924–2006) sadece iki kelimeyle yazdığı bir şiiri içeriyor: yapayalnız.
Kolombiya'da, Kolombiya Devrimci Silahlı Kuvvetleri (İspanyolca: FARC) isyanı, Kolombiya Askeri Güçleri ile silahlı çatışma sırasında firardan oldukça etkilendi. Kolombiya Savunma Bakanlığı, Ağustos 2002 arasında FARC'dan kaçan 19.504 ve 2017'de toplu terhis olduğunu bildirdi. [11] Örgütsel düşüş, FARC'ın 2008 yılında zirveye ulaşan yüksek firar oranına katkıda bulundu. [10] FARC ile hükümet güçleri arasında daha sonraki bir çıkmaz, Kolombiya barış sürecine yol açtı.
Hollandalılara göre Şafakta vuruldu İnternet sitesi Greatwar.nl1914'ten 1918'e kadar yaklaşık 600 Fransız askeri firar için idam edildi. [12]
Buna ek olarak, bu web sitesine göre, karışık bir Cezayirli asker alayının 8. Taburunun 10. Bölüğü saldırı emrini reddetti ve geri çekildi. Daha sonra tabi oldukları yok etme (bir birimde her on kişiden birinin vurulması) ve 15 Aralık 1914'te Belçika'nın Flanders kentindeki Zillebeke yakınlarında vuruldular. [12]
Buna karşılık Fransa, Birinci Dünya Savaşı sırasında Alman ordusundan firar eden Alsace-Lorraine vatandaşlarının eylemini son derece övgüye değer buluyordu. Savaştan sonra, bu tür asker kaçaklarının tümüne ödül verilmesine karar verildi. Kaçak Madalyası (Fransızca: Médaille des Évadés).
Birinci Dünya Savaşı sırasında, firar eden sadece 18 Alman idam edildi. [12] Ancak Almanlar, İkinci Dünya Savaşı sırasında Wehrmacht'tan kaçan 15.000 kişiyi idam etti. Haziran 1988'de Ulm'da Kaçaklar Anıtı Oluşturma Girişimi hayata geçti. Ana fikir, "Firar kınanmaz, savaştır" idi. [13] [14]
Birinci Dünya Savaşı sırasında 28 Yeni Zelanda askeri firar ettikleri için ölüm cezasına çarptırıldı, beşi idam edildi. [15] Bu askerler, 2000 yılında, Büyük Savaş Yasası Askerleri için Pardon. [15] Cepheye ulaşamadan firar edenler ağır olduğu iddia edilen koşullarda hapsedildi. [16]
İkinci Dünya Savaşı Düzenle
16 Ağustos 1941 tarihli 270 No'lu Emir, Joseph Stalin tarafından yayınlandı. Emir, üstlerin kaçakları olay yerinde vurmasını gerektiriyordu. [17] [ ölü bağlantı ] Aile üyeleri tutuklandı. [18] 28 Temmuz 1942 tarihli 227 sayılı Emir, her Ordunun "korkakları" vuracak ve arkadan paniklemiş birlikleri kaçıracak "engelleme müfrezeleri" (bariyer birlikleri) oluşturmasını emretti. [18] Savaş boyunca, Sovyetler firar için 158.000 asker idam etti. [19]
Afgan İç Savaşı Düzenle
Afganistan'daki Sovyet Savaşı'nın birçok Sovyet askeri kaçağı, firar nedenlerini siyasi olarak ve savaştaki konumlarına ilişkin iç örgütlenme ve hayal kırıklığına yanıt olarak açıklıyor. [20] Firar oranlarının analizleri, motivasyonların bireysel hesapların iddia ettiğinden çok daha az ideolojik olduğunu iddia ediyor. Yaklaşan operasyonların duyurulmasından önce firar oranları arttı ve yaz ve kış aylarında en yüksek seviyedeydi. Mevsimsel firarlar, muhtemelen kışın sert hava koşullarına ve yazın yapılması gereken muazzam saha çalışmasına bir tepkiydi. Sovyetlerin Afganistan'dan çekildiği 1989'da firarda önemli bir sıçrama, savaşın kendisine karşı genel bir muhalefetten ziyade eve dönüş konusunda daha yüksek bir endişeyi akla getirebilir. [21]
Firar için etnik gruplar arası açıklama
Sovyet işgalinin başlangıcında, Sovyet kuvvetlerinin çoğunluğu Orta Asya cumhuriyetlerinin askerleriydi. [21] Sovyetler, Müslüman Orta Asyalılar ve Afgan askerleri arasındaki ortak ideolojilerin ordu içinde güven ve moral oluşturacağına inanıyordu. Bununla birlikte, Orta Asyalıların Moskova ile uzun süredir devam eden tarihsel hayal kırıklıkları, askerlerin Kızıl Ordu için savaşma isteklerini azalttı. Afgan firarları arttıkça ve Afganistan içinde Sovyet muhalefeti güçlendikçe, Sovyet planı açıkça geri tepti. [22]
Orta Asya etnik gruplarının - özellikle Peştunlar, Özbekler ve Tacikler arasındaki kişisel tarihleri, Sovyet ordusu içinde gerginliğe neden oldu. Rus olmayan etnik gruplar, Afganistan'daki durumu kolaylıkla, komünistlerin kendi devletlerinin SSCB'ye zorla dahil edilmesini ele geçirmeleriyle ilişkilendirdiler. [23] Etnik Ruslar, Orta Asyalıların muhalif olduğundan şüpheleniyorlardı ve ordu içinde çatışmalar yaygındı. [22]
Afganistan'a girdikten sonra, birçok Orta Asyalı, ilk kez Sovyet propagandacı versiyonlarından etkilenmeden Kuran'a maruz kaldı. açıklama gerekli ] ve muhalefete karşı kendi yoldaşlarından daha güçlü bir bağ hissettiler. [23] En yüksek firar oranları, Sovyet işgalinin ilk yılında %60 ile %80 arasında değişen sınır birlikleri arasında bulundu. [24] Bu bölgelerde, güçlü etnik çatışmalar ve kültürel faktörler firarları etkiledi.
Afgan askerleri Sovyet ordusunu terk etmeye devam ederken, Afganistan'ın Kurtuluşu için birleşik bir İslam İttifakı oluşmaya başladı. Ilımlılar ve köktenciler Sovyet müdahalesine karşı çıkmak için bir araya geldiler. İslami ideoloji, Ocak 1980'e kadar, Orta Asyalı kaçakları cezbeden Sovyet işgaline karşı savaşmak isteyen Afganlar arasındaki etnik, kabilesel, coğrafi ve ekonomik farklılıkları geçersiz kılarak güçlü bir muhalefet tabanını sağlamlaştırdı. [22] Mart 1980'e kadar Sovyet ordusu, daha fazla dini ve etnik komplikasyondan kaçınmak için Orta Asya birliklerini SSCB'nin Avrupa sektörleriyle değiştirmeye yönelik bir yürütme kararı aldı ve Sovyet kuvvetlerini büyük ölçüde azalttı. [24]
Savaşa girdikten sonra Sovyet hayal kırıklığı
Sovyet askerleri, rollerinin öncelikle Afgan kuvvetlerinin ve toplumunun örgütlenmesi ile ilgili olduğu izlenimi altında savaşa girdiler. Sovyet medyası, Sovyet müdahalesini Komünist ayaklanmayı dış muhalefetten korumanın gerekli bir yolu olarak tasvir etti. [23] Propaganda, Sovyetlerin köylülere yardım sağladığını ve Afganistan'ı ağaç dikerek, kamu binalarını iyileştirerek ve “genel olarak iyi komşular gibi davranarak” iyileştirdiğini ilan etti. [23] Afganistan'a girdikten sonra Sovyet askerleri, bildirilen durumun yanlışlığının hemen farkına vardılar.
Büyük şehirlerde, başlangıçta sol hareketi destekleyen Afgan gençliği, kısa süre sonra vatansever ve dini nedenlerle Sovyet muhalif güçlerine yöneldi. [23] Muhalefet, Afganistan halkına emperyalist Komünist işgalci bir hükümet zorlayan Sovyet askerlerini kâfirler olarak adlandırarak şehirlerde direniş inşa etti. [23] Afgan birlikleri, mücahitleri desteklemek için Sovyet ordusunu terk etmeye devam ederken, Rus ve hükümet karşıtı oldular.[25] Muhalefet güçleri, sivillerden Müslüman inancına destek talep ederek Sovyetlerin ateizmini vurguladı. [23] Yardım istendiğine inanarak savaşa giren askerlere yönelik düşmanlık, savunmaya dönüştü. Muhalefet, şehirlerde konuşlanmış Sovyet kamplarında Afganların saldırgan Komünist etkisinden kurtulması ve kendi hükümetlerini kurma hakkı çağrısında bulunan broşürler dağıttı. [23]
Yerli Afgan ordusu 1980 ortalarında 90.000'den 30.000'e düştü ve Sovyetleri daha aşırı savaş pozisyonlarına zorladı. Mücahidlerin kırsal bölgelerdeki Afgan siviller arasındaki yaygın varlığı, Sovyet askerlerinin uğruna savaştıklarına inandıkları siviller ile resmi muhalefeti ayırt etmelerini zorlaştırdı. Rollerinin idealist bakış açılarıyla savaşa giren askerler hızla hayal kırıklığına uğradılar. [22]
Sovyet ordusu yapısındaki sorunlar ve yaşam standartları
Sovyet ordusunun yapısı, mücahitlerle karşılaştırıldığında, Sovyetleri ciddi bir savaş dezavantajı haline getirdi. Mücahit yapısı akrabalık ve sosyal kaynaşma üzerine kuruluyken, Sovyet ordusu bürokratikti. Bu nedenle, mücahitler, bir saha komutanını veya subayını ortadan kaldırarak Sovyet ordusunu önemli ölçüde zayıflatabilirdi. Direniş güçleri yerel olarak üslenmişti ve Afgan nüfusunu destek için harekete geçirmeye ve harekete geçirmeye daha hazırdı. Sovyet ordusu merkezi olarak örgütlenmişti, rejim yapısı rütbe ve konumu vurgulayarak, ordusunun refahına ve etkinliğine daha az önem veriyordu. [21]
İlk Sovyet planı, Afgan birliklerinin Afganistan'ın dağlık bölgelerindeki desteğine dayanıyordu. Afgan ordusunun desteğinin çoğunluğu, güçler başlangıçtan itibaren Komünizme güçlü bir ideolojik desteğe sahip olmadığı için kolayca parçalandı. [26]
1978'den önce 100.000 kişiden oluşan Afgan ordusu, Sovyet işgalinin ilk yılında 15.000'e düşürüldü. [23] Geride kalan Afgan birliklerinin çoğu, Sovyet birliklerine güvenilmez olarak görülüyordu. [23] Kaçan Afganlar sık sık yanlarına topçu alarak mücahidlere yardım ediyorlardı. Sovyet birlikleri, Afgan askerlerinin yerini doldurmak için Doğu'nun dağlık aşiret bölgelerine itildi. Sovyet tankları ve modern savaş, Afganistan'ın kırsal ve dağlık bölgelerinde etkisizdi. Mücahidlerin pusu taktikleri, Sovyetlerin başarılı karşı saldırılar geliştirmesini engelledi. [23]
1980'de Sovyet ordusu, mücahit taktiklerine bir tepki olarak daha küçük ve daha uyumlu birimlere güvenmeye başladı. Birim büyüklüğündeki azalma, örgütsel sorunları çözerken, saha liderlerini daha şiddetli ve saldırgan misyonlara yönlendirmeye ve Sovyet firarını teşvik etmeye teşvik etti. Genellikle küçük kuvvetler, tecavüz, yağma ve genel şiddet olaylarına üst kademelerin emrettiğinin ötesinde, istenmeyen yerlerde olumsuz yaptırımları artırarak girerdi. [24]
Sovyet ordusu içinde ciddi uyuşturucu ve alkol sorunları askerlerin etkinliğini önemli ölçüde azalttı. [24] Dağlara itilen askerlerin uyuşturucu kullanımı yaygınlaştıkça ve genellikle Afganlar tarafından sağlandıkça kaynaklar daha da tükendi. Isıtma yakıtı, odun ve yiyecek kaynakları üslerde azaldı. Sovyet askerleri genellikle uyuşturucu veya yiyecek karşılığında silah ve mühimmat ticaretine başvurdu. [22] Moraller düştükçe ve hepatit ve tifüs enfeksiyonları yayıldıkça askerlerin cesareti daha da düştü.
Sovyet kaçakları mücahitlere
Sovyet asker kaçaklarıyla yapılan röportajlar, Sovyet firarının çoğunun Sovyet ordusuna yönelik kişisel öfkeden ziyade yaygın Afgan muhalefetine yanıt olduğunu doğruladı. Donanımsız köylülere karşı modern toplarla donanmış olan Sovyet askerleri, masum sivillerin yaygın olarak öldürülmesi ve haksız topçu avantajlarından dolayı bir suçluluk duygusu geliştirdiler. Sovyet kaçakları Afgan köylerinde destek ve kabul gördü. Mücahidlere girdikten sonra, birçok asker kaçakları, Sovyet propagandasının yanlışlığını baştan kabul etmeye başladı. Afgan halkının gereksiz yere öldürülmesini ve kötü muamelesini meşrulaştıramayan birçok asker kaçakçısı, eve dönmekle ve kendi eylemlerini ve yoldaşların gereksiz ölümlerini haklı çıkarmakla karşı karşıya kalamadı. Mücahidlere firar eden askerler kendilerini Afgan kültürüne kaptırdı. Düşman olarak konumlarını düzeltmeyi uman kaçaklar, Afgan dilini öğrendi ve İslam'a dönüştü. [20]
Tarihsel olarak, askere gitmesi için para alan ve ardından firar eden biri, şu bilinen bir tür yazıyla tutuklanabiliyordu. tutuklama ipsum qui pecuniam makbuzveya "Para alan birini tutuklamak için". [27]
Napolyon Savaşları Düzenle
Napolyon Savaşları sırasında firar, askeri mahkeme tehdidine ve suç için ölüm cezası olasılığına rağmen, İngiliz ordusu kaynakları üzerinde büyük bir yük oldu. Birçok kaçak, onlara sempati duyan vatandaşlar tarafından barındırıldı. [28]
Birinci Dünya Savaşı
Shot at Dawn Anıtı, "I. Dünya Savaşı sırasında firar ettikleri için 306 İngiliz ve İngiliz Milletler Topluluğu askeri idam edildi" diyor. Bunlardan 25'i Kanadalı, 22'si İrlandalı ve beşi Yeni Zelandalıydı. [12]
"Ağustos 1914 ile Mart 1920 arasındaki dönemde 20.000'den fazla asker, askeri mahkemeler tarafından ölüm cezası gerektiren suçlardan mahkum edildi. Bu adamlardan sadece 3.000'inin ölüm cezasına çarptırılması emredildi ve %10'dan biraz fazlası idam edildi. " [29]
İkinci Dünya Savaşı Düzenle
İkinci Dünya Savaşı boyunca, neredeyse 100.000 İngiliz ve İngiliz Milletler Topluluğu askeri silahlı kuvvetlerden firar etti. [30]
Irak Savaşı Düzenle
28 Mayıs 2006'da, Birleşik Krallık ordusu Irak Savaşı'nın başlangıcından bu yana 1.000'den fazla kişinin izinsiz bulunmadığını ve 2005'ten bu yana ve o yıldan bugüne kadar 566 kişinin hala kayıp olduğunu bildirdi. Savunma Bakanlığı, devamsızlık seviyelerinin oldukça sabit olduğunu ve "1989'dan beri Orduyu terk etmekten sadece bir kişinin suçlu bulunduğunu" söyledi. [31]
Yasal tanım Düzenle
Birleşik Devletler Askeri Adalet Üniforma Kanunu'na göre firar şu şekilde tanımlanır:
(a) Silahlı kuvvetlerin herhangi bir üyesi:
(1) yetkisiz olarak biriminden, teşkilatından veya görev yerinden kalıcı olarak uzak durmak niyetiyle gider veya orada kalmaz.
(2) tehlikeli görevden kaçınmak veya önemli hizmet veya
(3) silahlı kuvvetlerden birinden düzenli olarak ayrılmadan, düzenli olarak ayrılmadığı gerçeğini tam olarak açıklamadan silahlı kuvvetlerden aynı veya başka bir silahlı kuvvetlere kaydolur veya atanır veya izin verildiği durumlar dışında herhangi bir yabancı silahlı kuvvete girer. Amerika Birleşik Devletleri tarafından firardan suçludur.
(b) İstifasını bildirdikten sonra ve kabulü bildirilmeden önce, görevinden veya uygun görevlerinden izinsiz olarak ayrılan ve bu görevden kalıcı olarak ayrılma niyetiyle ayrılan silahlı kuvvetlerin herhangi bir subayı firardan suçludur.
(c) firardan veya firar girişiminden suçlu bulunan herhangi bir kişi, suç savaş zamanında işlenirse, ölüm veya askeri mahkemenin vereceği diğer cezalarla cezalandırılır, ancak firar veya firar teşebbüsü gerçekleşirse başka herhangi bir zamanda, böyle bir ceza ile, bir askeri mahkemenin yönlendirebileceği ölüm dışında. [32]
1812 Savaşı
Mevcut hizmet kayıtlarına göre, 1812 Savaşı'nda Amerikan askerlerinin firar oranı %12.7 idi. Askere alınma ikramiyelerinin 16 dolardan 124 dolara yükseltildiği 1814'te firar özellikle yaygındı, bu da birçok adamı bir birimi terk etmeye ve iki ikramiye almak için diğerinde askere gitmeye teşvik etti. [33]
Meksika-Amerika Savaşı
Meksika-Amerika Savaşı sırasında, ABD Ordusu'ndaki firar oranı, 1812 Savaşı sırasındaki %12,7'ye ve yıllık yaklaşık %14,8'lik olağan barış zamanı oranlarına kıyasla, %8,3'tü (111,000'de 9,200). [34] Birçok adam başka bir ABD birimine katılmak ve ikinci bir askere alınma bonusu almak için firar etti. Diğerleri kamptaki sefil koşullar nedeniyle ya da 1849-1850'de Kaliforniya'ya ücretsiz ulaşım sağlamak için orduyu kullanıyor ve California Gold Rush'a katılmak için kaçtılar. [35] Birkaç yüz kaçak Meksika tarafına geçti, neredeyse tamamı Avrupa'dan yeni gelen ve Amerika Birleşik Devletleri ile zayıf bağları olan göçmenlerdi. En ünlü grup, yaklaşık yarısı İrlanda'dan Katolik olan Aziz Patrick Taburuydu; bildirildiğine göre, Katolik karşıtı önyargı, firarın bir başka nedeniydi. Meksikalılar, ABD askerlerini para, arazi bağışları ve subay komisyonlarıyla baştan çıkaran geniş broşürler ve broşürler yayınladılar. Meksikalı gerillalar ABD Ordusunu gölgeledi ve izinsiz izin alan veya saflardan düşen adamları yakaladı. Gerillalar, bu adamları Meksika saflarına katılmaya zorladı - itaat etmezlerse onları öldürmekle tehdit etti. Cömert vaatler, ABD güçleri tarafından ele geçirilirse idam edilme riskini taşıyan çoğu kaçak için yanıltıcı oldu. San Patricios'un yaklaşık ellisi, Ağustos 1847'de Churubusco'da yakalanmalarının ardından yargılandı ve asıldı.[36]
Yüksek firar oranları, savaş arifesinde güçlerini tüketen Meksika ordusu için büyük bir sorundu. Askerlerin çoğu, köylerine ve ailelerine bağlı olan ama onları askere alan generallere bağlı olmayan köylülerdi. Çoğu zaman aç ve hasta, hiçbir zaman iyi ücret almayan, yetersiz donanıma sahip ve yalnızca kısmen eğitimli olan askerler, subayları tarafından hor görülüyordu ve Amerikalılarla savaşmak için çok az nedenleri vardı. Fırsat ararken, birçoğu köylerine geri dönüş yolunu bulmak için kamptan kaçtı. [37]
Amerikan İç Savaşı Düzenle
Amerikan İç Savaşı sırasında hem Birlik hem de Konfederasyon bir firar sorunu yaşadı. Birlik Ordusu, 2,5 milyon kadar adamdan yaklaşık 200.000 firar gördü. 100.000'den fazla kişi, bir milyondan az ve muhtemelen Birlik'in üçte biri kadar küçük olan Konfederasyon ordusunu terk etti. [38] [39]
New York savaşın sonunda 44.913 firar yaşadı ve Pennsylvania 24.050'yi kaydetti ve Ohio 18.354'te firar bildirdi. [38] Her 3 kaçaktan 1'i ya gönüllü olarak ya da tutuklanıp geri gönderildikten sonra alaylarına geri döndü. Firarların çoğu, genellikle büyük nakit ikramiyeleri toplamak için askere giden ve daha sonra başka bir yerde başka bir askerliği tekrarlamak için ilk fırsatta firar eden "profesyonel" ödül adamları tarafından yapıldı. Yakalanırlarsa idamla karşı karşıya kalacaklardı, aksi takdirde çok kazançlı bir suç girişimi olabilir. [40] [41]
Konfederasyon kaçaklarının toplam sayısı resmen 103.400 idi. [39] Firar, savaşın son iki yılında Konfederasyon için önemli bir faktördü. Mark A. Weitz'e göre, Konfederasyon askerleri bir ulusu değil ailelerini savunmak için savaştı. [42] Hegemonik bir "ekici sınıfının" Gürcistan'ı "köle olmayanlardan çok az destekle" (s. 12) savaşa soktuğunu ve köle olmayanların ayrılma konusundaki kararsızlığının bunu anlamanın anahtarı olduğunu savunuyor. firar Ev cephesinin ve kamp yaşamının yoksunlukları, savaşın terörü ile birleştiğinde, güneyli askerlerin Konfederasyona olan zayıf bağlılığını baltaladı. Gürcü birlikleri için, Sherman'ın memleketleri boyunca yürüyüşü, en çok firarları tetikledi.
Yerel kimliğin benimsenmesi askerlerin de firar etmesine neden oldu. Askerler yerel bir kimlik uyguladıklarında, kendilerini Güney davasıyla savaşan Güneyliler olarak düşünmeyi ihmal ettiler. Güneyli kimliklerini önceki yerel kimlikleriyle değiştirdiklerinde, savaşma güdülerini kaybettiler ve bu nedenle orduyu terk ettiler. [43]
Konfederasyonun dayanışmasına yönelik büyüyen bir tehdit, Appalachian dağlık bölgelerinde süregelen sendikacılığın ve köle gücüne duyulan güvensizliğin neden olduğu memnuniyetsizlikti. Askerlerinin çoğu firar etti, eve döndü ve onları cezalandırmaya çalışan düzenli ordu birimleriyle savaşan bir askeri güç oluşturdu. [44] [45] Kuzey Carolina askerlerinin %23'ünü (24.122) firarda kaybetti. Devlet, kişi başına diğer Konfederasyon devletlerinden daha fazla asker sağladı ve ayrıca daha fazla asker kaçağına sahipti. [46]
Birinci Dünya Savaşı
ABD, 6 Nisan 1917'de Birinci Dünya Savaşı'na katıldıktan sonra Amerikan silahlı kuvvetleri arasında hâlâ firarlar yaşanıyordu. 6 Nisan 1917 ile 31 Aralık 1918 arasında, Amerikan Seferi Kuvvetleri (AEF) 5.584 asker suçladı ve 2.657'sini firardan mahkum etti. 24 AEF askeri sonunda ölüm cezasına çarptırıldı, ancak Başkan Woodrow Wilson ölüm cezalarını hapis cezasına çevirdikten sonra hepsi infazdan kaçınmayı başardı. [47] Kaçaklar genellikle alenen aşağılandı. [12] Bir ABD Donanması kaçağı olan Henry Holscher, daha sonra bir Birleşik Krallık alayına katıldı ve Askeri Madalya kazandı. [48]
İkinci Dünya Savaşı Düzenle
20.000'den fazla Amerikan askeri yargılandı ve firardan mahkûm edildi. Kırk dokuzu ölüm cezasına çarptırıldı, ancak bu ölüm cezalarının kırk sekizi daha sonra değiştirildi. Sadece bir ABD askeri, Er Eddie Slovik, II. Dünya Savaşı'nda firar ettiği için idam edildi. [49]
Vietnam Savaşı Düzenle
Vietnam Savaşı sırasında yaklaşık 50.000 Amerikan askeri firar etti. [50] Bunlardan bazıları Kanada'ya göç etti. Kanada'ya firar edenler arasında Kanada Yayın Kurumu Radyosu Metro Morning sunucusu Andy Barrie ve ödüllü spor köşe yazarı Jack Todd da vardı. Montreal Gazetesi. [51] Diğer ülkeler de terkedilmiş ABD askerlerine sığınma hakkı verdi. Örneğin, İsveç, savaş İsveç dış politikasının mevcut hedefleriyle uyumlu değilse, savaştan kaçan yabancı askerlere sığınma izni verir.
Irak Savaşı Düzenle
Pentagon'a göre, Irak işgali ve işgalinin ardından 2003-2004'te 5.500'den fazla askeri personel firar etti. [52] Sayı, 2006'nın ilk çeyreği itibarıyla yaklaşık 8.000'e ulaşmıştı. [53] Bir başka kaynak, 2000 yılından bu yana ordunun tüm kollarından yaklaşık 40.000 askerin firar ettiğini belirtiyor. Bunların yarısından fazlası ABD Ordusunda görev yaptı. [54] [ güvenilmez kaynak? ] Bu askerlerin neredeyse tamamı Amerika Birleşik Devletleri içinde firar etti. Irak'ta sadece bir firar vakası bildirildi. Ordu, Deniz Kuvvetleri ve Hava Kuvvetleri 2001'de 7.978 firar bildirdi, bu rakam 2005'te 3.456'ydı. Deniz Piyadeleri 2001'de 1.603 Deniz Piyadesinin firar durumunda olduğunu gösterdi. Bu rakam 2005'e kadar 148'e düştü. [53]
Penaltılar Düzenle
İç Savaştan önce, 1861'den sonra ordudan kaçanlar kırbaçlandı, dövmeler veya markalamalar da kullanıldı. Bu ceza en son 1945'te Eddie Slovik'e uygulanmış olmasına rağmen, savaş zamanında firar için maksimum ABD cezası ölüm olarak kalır. Hiçbir ABD askeri, 11 Eylül 2001'den sonra firar veya kayıp hareket nedeniyle 24 aydan fazla hapis cezası almamıştır. [55]
AWOL/UA olan bir ABD servis üyesi, tekrar eden veya daha ağır suçlar için UCMJ'nin 86. Maddesi uyarınca yargı dışı ceza (NJP) veya askeri mahkeme tarafından cezalandırılabilir. [1] [56] Birçok AWOL/UA servis üyesine de askeri mahkeme yerine terhis verilir. [55] [57] [58] [59] [60] [61]
Amerika Birleşik Devletleri Mahkemeleri El Kitabı-Martial'in 2012 baskısı şunları belirtir:
Firardan veya firar teşebbüsünden suçlu bulunan herhangi bir kişi, eğer suç savaş zamanında işlenirse, ölüm veya askeri mahkemenin vereceği diğer cezalarla cezalandırılır, ancak firar veya firar teşebbüsü başka herhangi bir zamanda meydana gelirse. zaman, böyle bir ceza ile, ölüm dışında, bir askeri mahkemenin yönlendirebileceği gibi. [2]
Uluslararası hukuka göre, nihai "görev" veya "sorumluluk", Nürnberg İlkelerinin dördüncüsünde görüldüğü gibi, her zaman bir "hükümete" veya "üste" olmak zorunda değildir:
Bir kişinin Hükümetinin veya bir amirinin emrine göre hareket etmesi, ahlaki bir seçim yapması şartıyla, onu uluslararası hukuka göre sorumluluktan kurtarmaz.
Doğrudan emir altındaki bir asker, savaşta normalde savaş suçları nedeniyle kovuşturmaya tabi olmasa da, askeri bağlamlarda acil tehlike dışında bir askerin bu tür suçları işlemeyi reddetmesini destekleyen yasal bir dil vardır.
1998'de, UNCHR'nin 1998/77 sayılı kararı [a], "[zaten] askerlik hizmetini yerine getiren kişilerin, geliştirmek [62] [63] [64] [65] Bu, askerin zorunlu askerlik görevinin bir parçası olarak insanlığa karşı suç işlemesini gerektiren davalara yanıt olarak firar olasılığını açar. [ kaynak belirtilmeli ]
Çöl fareleri
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
çöl fareleri, adı 7. Zırhlı TümenDünya Savaşı sırasında Kuzey Afrika'da Almanları yenmeye yardım eden İngiliz askerleri grubu. General Allen Francis Harding liderliğindeki Desert Rats, özellikle General Erwin Rommel (“The Desert Fox”) liderliğindeki daha deneyimli Alman Afrika Korps'a karşı üç aylık zorlu bir kampanya için dikkat çekti.
Nazi propagandacı yayıncısı William Joyce ("Lord Haw-Haw") tarafından kullanılan bir takma ad olan "Tobruk Sıçanları" terimi, daha genel olarak Tobruk, Libya'yı savunan Müttefik birliklerin herhangi birine atıfta bulundu. Önemli bir derin su liman kenti olan Tobruk, 22 Ocak 1941'de, Rodolfo Graziani komutasındaki İtalyan kuvvetlerinin etkili bir şekilde yok edildiğini gören büyük bir Müttefik saldırısının bir parçası olarak Desert Rats ve 6. Avustralya Tümeni tarafından ele geçirilmişti. Rommel'in Mart'ta başlattığı karşı taarruz, kayda değer bir istisna olan Tobruk dışında, Müttefiklerin toprak kazanımlarının çoğunu boşa çıkararak olağanüstü bir başarı elde etti.
13 Nisan 1941'de Tobruk kuşatılmıştı, ancak 9. ve 7. Tümen'den 14.000 Avustralyalı, Polonya Bağımsız Karpat Tüfek Tugayının yaklaşık 4.000 askeri ve yaklaşık 8.000 İngiliz ve Hint askeri dahil olmak üzere azimli savunucuları yaklaşık sekiz savaşta direndi. Müttefik kuvvetlerin kuşatmayı kaldırabilmesine aylar kaldı. Bu süre boyunca, Tobruk Sıçanları neredeyse sürekli bombardımana ve hava bombardımanına maruz kaldılar, ancak saldırganlarına karşı etkili bir gerilla kampanyası yürütmek için geceleri savunmalarından çıktılar. Akdeniz'in İngiliz kontrolü, Kraliyet Donanması ve Avustralya Kraliyet Donanması'nın Tobruk'un savunucularına hayati malzemeleri taşımasına ve savaşta yıpranmış birimleri rahatlatmasına veya güçlendirmesine izin verdi. Garnizonun Alman askeri gücü karşısında meydan okuması, savaşın özellikle karanlık bir döneminde Müttefik ordularına değerli bir moral desteği sağladı.
Britannica Ansiklopedisi Editörleri Bu makale en son Editör Michael Ray tarafından gözden geçirilmiş ve güncellenmiştir.
Oğlunun anlattığı bir Alman kahramanın ölümü
Rommel'in oğlu Manfred, 1944'te 15 yaşındaydı ve eve yakın bir uçaksavar ekibine kaydoldu. 14 Ekim'de Manfred, babasının hala iyileştiği ve ev hapsinde tutulduğu eve gitmesine izin verdi.
Manfred babasıyla geçirdiği son anları anlattı.
“Herrlingen'e sabah 7'de vardım. Babam kahvaltı yapıyordu. Hemen bir bardak getirdiler ve birlikte yedik, sonra bahçede yürüyüşe çıktık.
Babam, "Saat 12'de iki general geleceğimi tartışmak için buraya gelecek" dedi."Bugün benim için ne planlandığını göreceğim, Halk Mahkemesi veya Doğu'da yeni bir komutanlık."
«Böyle bir işi kabul eder misiniz? ", Ona sordum. Kolumu tuttu ve cevap verdi: "Sevgili oğlum, Doğu'daki düşmanımız o kadar ürkütücü ki, başka herhangi bir mesele ikinci plana atılıyor. Düşman geçici olarak da olsa Avrupa'yı fethetmeyi başarırsa, bu hayatı yaşamaya değer kılan her şeyin sonu olacaktır. Elbette gidecektim. »
Saat 12'ye az bir süre kala babam birinci kattaki odasına çıktı ve genellikle binici pantolonunun üzerine giydiği sivil kıyafetlerini değiştirip yakası açık olduğu için en sevdiği üniforması olan Afrika tuniğini giydi.
Saat 12 civarında, Berlin plakalı koyu yeşil bir araba kapının önünde durdu. Evde babam dışında sadece ağır yaralı onbaşı, savaş gazisi Yüzbaşı Aldinger ve ben vardım. İki general - Burgdorf ve Maisel - arabadan inip eve girdiler. Saygılı ve nazik davrandılar ve babamla özel olarak konuşmak için izin istediler. Ben ve Aldinger odadan çıktık. Kitap aramak için merdivenlerden yukarı çıkarken rahatlayarak "Yani onu tutuklamayacaklar." dedim kendi kendime.
Birkaç dakika sonra babamın yukarı çıktığını, annemin odasına girdiğini duydum. Ne olduğunu öğrenmek için ayağa kalktım ve onu takip ettim. Solgun bir yüzle odanın ortasında kalıyordu «Benimle dışarı gel. » dedi gergin bir sesle. Benim odama girdik. «Annene çeyrek saat içinde öleceğimi söylemek zorunda kaldım. » Sonra sakince devam etti: «Kendi halkınız tarafından öldürülmek zordur. Ama ev kuşatılmış ve Hitler beni ihanetle suçluyor. Afrika'da görev yaptığım dönemi göz önünde bulundurarak bana zehirlenerek ölme şansı verecekler. İki general zehri yanlarında getirdiler. Üç saniye içinde ölümcül. Bunu kabul edersem, aileme karşı, yani size karşı olağan önlemler alınmayacaktır. Ayrıca personelimi rahat bırakacaklar. »
«Bütün bunlara inanıyor musun? » diyerek sözünü kestim. «Evet, düşünüyorum. Bütün bu meseleyi gün yüzüne çıkarmamak onların çıkarınadır. Bu arada, sessiz kalacağınıza dair size söz vermem istendi. Bunun tek bir kelimesi gün yüzüne çıkarsa, kendilerini artık bu anlaşmaya bağlı hissetmeyeceklerdir. »
Tekrar denedim, kendimizi savunamaz mıyız diye sordum. Bana dedi ki: "Hiçbir anlamı yok. Bir kargaşada herkesin ölmesindense bir adamın ölmesi daha iyidir. Her neyse, neredeyse hiç cephanemiz yok. » Birbirimize veda ettik ve sonra bana Aldinger'i aramamı söyledi.
Bu sırada Aldinger, babama yaklaşmasın diye General'in eskortuyla konuşuyordu. Çağrım üzerine koşarak yukarı çıktı. Neler olduğunu öğrenince şok oldu. Babam şimdi daha hızlı konuşuyordu. Kendimizi savunmanın ne kadar yararsız olacağını bir kez daha anlattı. «Her şey en ince ayrıntısına kadar hazırlandı. Bana bir devlet cenazesi verecekler. Ulm'da gerçekleşmesini istedim. Çeyrek saat içinde, sen Aldinger, Ulm'deki Wagnerschule hastanesinden bir telefon alacak ve bir konferansa giderken beyin nöbetleri geçirdiğimi bildirecekler. » Saatine baktı. "Gitmek zorundayım. Bana sadece on dakika verdiler. » Bir kez daha veda etti. Sonra birlikte aşağı indik.
Babamın deri ceketini giymesine yardım ettim. Birden cüzdanını çıkardı. «Burada 150 işaret var. Parayı yanıma almalı mıyım? » «Artık önemi yok, Bay Mareşal. », dedi Aldinger.
Babam cüzdanını cebine koydu. Salona girerken, birkaç ay önce henüz yavruyken aldığı küçük daksund sevinçle üzerine atladı. "Köpeği ofise kilitle Manfred. » dedi ve ben ve Aldinger ofiste hevesli köpeği iterken lobide bekledi. Sonra birlikte evden çıktık. İki general kapıda duruyordu. Sokakta yavaş yavaş yürüdük…
Generallere yaklaşarak sağ kollarını kaldırıp selam verdiler, Burgdorf babamın kapıdan geçmesine yol açarken «Herr Field Mareşal» dedi. Yol kenarında bir grup köylü duruyordu.
Araba hazırdı. SS sürücüsü kapıyı açtı. Babam mareşal copunu sol kolunun altına koydu ve arabaya binmeden önce benimle ve Aldinger'le el sıkıştı. İki general hızla yerlerini aldı ve kapılar çarpıldı. Araba hareket ettiğinde babası başını çevirmedi ve bir virajdan sonra gözden kayboldu. O gittikten sonra, ben ve Aldinger sessizce eve döndük.
Yirmi dakika sonra telefon çaldı. Aldinger cevap verdi ve babamın ölümü kendisine bildirildi.
O noktada, bizden ayrıldıktan sonra ona ne olduğu belli değildi. Daha sonra arabanın evimizden birkaç yüz metre ötede, ormanın kenarında, açık bir alanda durduğunu öğrendim. O sabah Berlin'den göreve gelen Gestapo görevlileri olay yerini izliyordu ve onlara babamı vurmaları ve direnirse evi basmaları talimatı verildi. Maisel ve şoför arabadan indiler, babamı ve Burgdorf'u içeride bıraktılar. Yaklaşık 10 dakika sonra şoförün dönmesine izin verildiğinde, babamın mareşal copu elinden düşerek yere yığıldığını gördü.”
Resmi açıklamalara göre Rommel aldığı yaralar nedeniyle hayatını kaybetmişti. Generalin trajik ölümünü desteklemek için Hitler, Rommel'i anmak için bir günlük yas ilan etti ve onu tam askeri onurla gömdü.
Çöl Fırtınası
Halk arasında birinci Körfez Savaşı olarak bilinen Çöl Fırtınası Operasyonu, Irak'ın komşu Kuveyt'i alt etme girişimine ABD-Müttefiklerin başarılı yanıtıydı. Kuveyt'in 1991'deki kurtuluşu, savaş alanına yeni bir askeri teknoloji çağı getirdi. Neredeyse tüm savaşlar Irak, Kuveyt ve Suudi Arabistan'ın dış bölgelerinde hava ve kara savaşıydı. Irak, Amerikan koalisyonuna çok az zarar verdi, ancak İsrail vatandaşlarına füze ateşledi. Tarih Kuveyt, Kuveytlilerin isteği üzerine 1889'da İngiliz himayesine girdi. İngiliz kuvvetleri bölgeyi 1961'e kadar korudu. Kuveyt, sınırların çizildiği 1923'e kadar Irak'ın bir parçasıydı. 19 Haziran 1961'de İngiliz koruması sona erdi ve Kuveyt Arap Birliği'ne katıldı. Irak şiddetle karşı çıktı ve Kuveyt'in kendi topraklarının bir parçası olduğunu iddia etti. Kuveyt, Ocak 1963'te kendi anayasasını oluşturdu. Buna göre, emir, bir grup bakanla birlikte düzenlenen yürütme gücünü elinde tuttu. 23 Ocak'a kadar bir ulusal meclis seçildi. Ekim 1963'te Irak, Kuveyt üzerindeki iddiasından vazgeçti. Irak diktatörü Saddam Hüseyin, Irak'ın kaybettiği toprakları geri almak istedi ve bu yüzden işgal etti. Savaşa öncülük etmek 2 Ağustos 1990'da Irak kuvvetleri Kuveyt'i işgal etti. Irak diktatörü Saddam Hüseyin bir süredir Kuveyt'e karşı tehditlerde bulunuyordu, ancak gerçek işgali dünyanın çoğunu şaşırttı. İşgalin büyüklüğü de bir sürprizdi. ABD Merkez Komutanlığı komutanı Norman Schwarzkopf gibi bir saldırı bekleyenler, Kuveyt petrol sahalarını ele geçirmek için sınırlı bir saldırı bekliyorlardı. Bunun yerine, birkaç saat içinde Irak kuvvetleri Kuveyt Şehri şehir merkezini ele geçirdi ve güneye, Suudi Arabistan sınırına doğru yöneldi. Irak kuvvetleri Suudi sınırında toplanırken Irak saldırısının haberi Washington DC'ye ulaştı. Pentagon'un Suudilere yardım etme planları vardı ve ABD güçleri Suudilerin talebi için beklemeye geçti. Savunma Bakanı Dick Cheney ve General Schwarzkopf, onayladığı planlar hakkında kendisine bilgi vermek için Suudi Arabistan Kralı Fahd ile bir araya geldi. Toplantıdan birkaç dakika sonra emirler verildi ve böylece Vietnam Savaşı'ndan bu yana Amerikan kuvvetlerinin en büyük birikimi başladı. Kısa bir süre içinde 82. Hava İndirme Tümeni üyeleri ve 300 savaş uçağı Suudi Arabistan'a yöneldi. Saddam Hüseyin için son tarih belirlendi Eylül 1990'ın sonunda, Suudi Arabistan'da yaklaşık 200.000 Amerikan personeli vardı - herhangi bir Irak saldırısını püskürtmeye yetecek kadar. Irak güçlerini Kuveyt'ten sürmeye yönelik ilk plan, Kuveyt Şehri'ni hedef alan doğrudan bir saldırı çağrısında bulundu, ancak Schwarzkopf ve diğer Amerikalı komutanlar, ağır silahlı, sağlam yerleşik savunuculara karşı riskin çok büyük olduğunu düşündüler. Bunun yerine, şimdiye kadar görülen en büyük askeri temizliğe hazırlanmak için ek birlik çağrısında bulundular. Başkan Bush (Suudilerin onayıyla), Abrams M1A tanklarıyla birlikte Üçüncü Zırhlı Tümen de dahil olmak üzere 140.000 asker daha sipariş etti. Bu süre zarfında, İngiliz, Fransız, Mısır ve hatta Suriye güçleri de dahil olmak üzere çok sayıda başka ülkeden takviye geldi. 29 Kasım'da BM Güvenlik Konseyi, Irak'ın 15 Ocak'a kadar Kuveyt'ten çekilmemesi halinde güç kullanımına izin veren bir kararı kabul etti.
Üstün ABD hava gücü 16 Ocak 1991 sabahı, Müttefik kuvvetler, Çöl Kalkanı olarak da bilinen Çöl Fırtınası'nın ilk aşamasına başladı. Amerikan kuvvetleri önce Irak sınırındaki radar istasyonlarını, ardından Irak uçaksavar ağının diğer kilit unsurlarını imha etti, son olarak Irak şehir merkezinde başkanlık sarayı, iletişim merkezleri ve elektrik santralleri de dahil olmak üzere kilit hedefleri bombalamaya başladı. Müttefik kuvvetler saldırılar sırasında sadece iki uçak kaybetti. Saldırı gece gündüz devam etti. Bu ilk hava saldırıları, Amerikan ordusunun yeni cephaneliklerinin savaş koşullarında nasıl performans gösterdiğine ilk kez tanık oldu. M1A1 Abrams füzesi ve MIM-104 Patriot füzesi gibi kara sistemleriyle Irak ordusunun kendilerini savunmak için çok az fırsatı vardı. Ayrıca, Küresel Konumlandırma Sistemi (GPS) gibi çığır açan diğer teknolojiler, Tomahawk füzesi ve diğer silahların isabetlerini belirlemeye yardımcı oldu. ABD hava saldırılarının verdiği hasar, Saddam'ın övündüğü Cumhuriyet Muhafızları için yıkıcı oldu. Aşağıdaki ABD uçakları savaş sırasında düşmana 'büyük yara' bıraktı: AH-64 Apache helikopterleri, B-52 Stratofortress bombardıman uçakları, E-3 AWACS gözetleme uçakları, F-117A Gizli avcı uçakları, E-8C JSTARS radar komuta gönderiler ve RPV'ler (dronlar). Genel olarak, koalisyon hava kampanyası (çoğunlukla ABD pilotlarından oluşan) 43 günlük hava savaşında toplam 109.876 sorti biriktirdi - günde ortalama 2.555 sorti. Bunlardan 27.000'den fazla sorti, düşman Scud'larını, hava alanlarını, hava savunmasını, elektrik gücünü, biyolojik ve kimyasal silah depolarını, karargahı, istihbarat varlıklarını, haberleşmeyi, Irak ordusunu ve petrol rafinerilerini vurdu. Scud'lar İsrail'e ateş açtı ve Al Khafji'ye saldırı 17 Ocak sabahı saat 3'te, Iraklılar İsrail'e yedi Scud füzesi ateşledi. İsrailliler, Saddam'ın daha önce İsrail'in yarısını kimyasal silahlarla yakma tehditleri sayesinde Scud'ları gaz maskeleriyle bekliyorlardı. Anlaşıldığı üzere, Scud'lar yalnızca geleneksel savaş başlıkları taşıyordu, ancak terör değerleri yüksekti. ABD'li yetkililer, daha geniş bir savaştan kaçınmak için İsrailli yetkililere Scud saldırılarına yanıt vermemeleri için yalvardı. İsrailliler kabul etti çünkü Amerikalılar tüm Scud füze alanlarını hedef alıp onları nakavt etmeye söz verdiler. 29 Ocak'ta, koalisyonun hava saldırılarını iki hafta boyunca cezalandırdıktan sonra, Iraklılar Hafji Savaşı'ndaki işgalin ardından ilk ve tek saldırılarını gerçekleştirdiler. Irak Beşinci Mekanize Tümeni güneye saldırdı ve Kuveyt sınırının sekiz mil güneyinde Suudi kasabası Al Khafji'yi ele geçirdi. Iraklılar, karşı saldırı girişiminde bulunan ilk Suudi kuvvetini ele geçirdiler ve büyük Amerikan hava saldırılarına rağmen, gece gündüz kasabaya tutundular. Ancak ertesi gün, Suudiler şehri yeniden ele geçirip geri kalan Iraklıları Kuveyt sınırına kaçmaya zorladıklarında farklı bir hikaye oldu. Çöl Kılıcı Operasyonu 38 günlük bir hava harekatının ardından, Amerikalılar ve koalisyon tarafından hem Irak hem de Kuveyt'e büyük bir kara saldırısı olan Çöl Kılıcı Operasyonu başlatıldı. Birinci Gün kara saldırısı. 24 Şubat günü sabah saat 4'te, ABD Deniz Piyadeleri liderliğindeki Müttefik birlikler sınırı geçerek Irak'a girdi. Saldırıdan önceki günlerde Irak birlikleri acımasız hava saldırılarına maruz kalmış, akla gelebilecek her hedef isabetle imha edilmiştir. Müttefik taarruzu üç büyük taarruz bölgesini hedef aldı: birincisi Kuveyt Şehri'ni hedef aldı, ikincisi batıda Irak kanadını hedef aldı ve sonuncusu batıda, Irak hatlarını tamamen geride bırakacak büyük Irak hatlarının ötesinde. Savaşın ilk gününde, deniz piyadeleri Kuveyt Şehri'nin yarısına kadar ilerlediler ve batıdaki ilerlemeler, binlerce Iraklı firarını yakalarken zorlanmadan ilerledi. Kara savaşının ilk günü, minimum Amerikan zayiatı ile sonuçlandı. İkinci Gün kara saldırısı. İkinci Gün yaklaşırken, bir Irak Scud füzesi Dahran'daki ABD kışlasını yok etti ve 28 ABD askerini öldürdü. Yine de moralleri yüksek olan Amerikan birlikleri tüm cephelerde ilerledi. Deniz piyadeleri Kuveyt şehrine yaklaşırken, batı kanadı Irak Ordusu'nun geri çekilme rotasını kesmeye başladı. İkinci Gün için koalisyon kayıpları bir kez daha hafifti. Üçüncü Gün kara saldırısı Üçüncü Gün, tarihin en büyük tank savaşına başladı. Amerikan zırhlı kuvvetleri, Irak Cumhuriyet muhafızlarının tank kuvvetleriyle çatıştı. Amerikan tankları, fıçıda balık vurmak gibi, Irak'ın ağır zırhını tek bir tank kaybetmeden imha etti. 26 Şubat'ta Irak birlikleri Kuveyt'ten geri çekilmeye başlarken Kuveyt'te tahminen 700 petrol kuyusunu ateşe verdi. Irak-Kuveyt ana karayolu boyunca Irak birliklerinin yanı sıra Iraklı ve Filistinli sivillerden oluşan uzun bir konvoy oluşturuldu. Bu konvoy Müttefikler tarafından o kadar amansızca bombalandı ki, "Ölüm Otoyolu" olarak bilinmeye başladı. Kara harekatı başladıktan yüz saat sonra, Başkan Bush ateşkes ilan etti ve Şubat'ta Kuveyt'in kurtuluşunu ilan etti. 27, 1991. savaş sonrası sonsöz 5 Nisan 1991'de Başkan Bush, Türkiye'deki ve Kuzey Irak'taki Kürt mültecilere ABD yardım malzemelerinin havadan atılacağını duyurdu. Irak'ın ateşkesi kabul ettiğini açıklamasının ardından, Rahatlama Görev Gücü kuruldu ve Kürtlere yardım etmek için görevlendirildi. ABD nakliyesi, ilk altı Konfor Sağlama Operasyonu görevinde yaklaşık 72.000 pound malzeme teslim etti. 20 Nisan'a kadar, Irak'ın Zakhu yakınlarında ilk Provide Comfort çadır kentinin inşaatına başlandı. Savaşın sonunda, ABD güçleri 71.204 Iraklı mahkumu Suudi kontrolüne serbest bıraktı. ABD kayıpları
Yorum: 1943'ün başlarında İngilizler ve Müttefikleri Kuzey Afrika'daki zaferi anmak için yürüdüler.
Haber Filmi Yorumu: 80 gün içinde Sekizinci Ordu, askeri tarihte eşi benzeri olmayan bir başarı olan 1400 mil yakın ilerledi. Savaş ve ilerleme boyunca, uğradığı her kayıp için düşmana beş tane verdi. Bay Churchill'in sözleriyle, "Savaşın çehresini çok dikkate değer bir şekilde değiştirdiniz."
Yorum: Ve bu, Sekizinci Orduyu başarıya götürmekle tanınan adamdı. Korgeneral Bernard Law Montgomery. Adı sonsuza dek Doğu Afrika çölünün derinliklerinde gerçekleşen bir savaşla ilişkilendirilecekti. Burada, Ekim 1942'de El Alamein adında bir yerde başlıyor.
Sam Bradshaw'ın sözleri: Montgomery'ye güvenin, Montgomery gelmeden önce savaşa girerdik ve ne halt yediğimizi bilmezdik. Montgomery, her erkeğe söylendiği konusunda ısrar etti, brifingi çok büyüktü. Nelson dokunuşu dediğim şeyi hatırlıyorum, burada her subay ve erkeğin bu savaşı kazanma kararlılığı ile yürekli olması gerektiğini söyledi. Yarasız hiç kimse teslim olmasın ve savaşta kendisi güçlü olan Tanrı bize zafer versin. Bu onun son mesajıydı.
Yorum: Montgomery'nin El Alamein'deki zaferi daha da özel hale geldi çünkü bu adam onun rakibiydi - Yirminci Yüzyılın en parlak askeri komutanlarından biri olan Erwin Rommell. Peki El Alamein - o zamanlar pek çok kişinin düşündüğü gibi - İngilizlerin Almanların en iyilerinden bile daha yetenekli bir savaşçıya sahip olduğunu gösterdi mi? Şey, hayır, pek sayılmaz. Montgomery'nin El Alamein'deki zaferi, ancak Kuzey Afrika'ya giden Alman tedarik hatlarının yok edilmesiyle mümkün olmuştu. Çok önemli Müttefik uçakları ve gemileri, Rommel'in tankları için yeterli yakıt tedarik etmesini engelledi. Ve El Alamein zamanında Müttefiklerin çöl üzerinde kazandıkları göreceli hava üstünlüğü, Rommel'in zırhlı birliklerini özellikle savunmasız hale getirdi. Sonra basit bir sayı sorusu vardı. El Alamein'de Montgomery'nin komutası altında Rommell'den iki kat daha fazla asker vardı. Bütün bunlar, bazı profesyonel tarihçilerin Montgomery'ye bu kadar yüksek puan vermemesinin nedenleridir.
Antony Beevor: Pekala, Montgomery, diyelim ki, kesinlikle kendini abarttı. Savaştan sonra, kendisine Wellington ve Marlborough ile aynı düzeyde muamele edilmesi gerektiğini iddia etti. Bu çok saçmaydı. Monty çok iyi bir birlik eğitmeniydi, aynı zamanda kararlılığı ve savaşma ruhunu artırmada da iyiydi ama bir komutan olarak Ismay'ın da dediği gibi çok 'personel' idi. Her şey çok tutarlı ve mantıklı bir şekilde yapılmalıydı ve o hızlı değildi.
David Cesarani: Montgomery koalisyon savaşı yürütüyordu. Her şeyden önce, Kuzey Afrika'da pek çok müttefiki olan bir İmparatorluk Ordusu'nu yönetiyordu, hepsi de pek iyi geçinmediği. Yeni Zelandalı, Avustralyalı, onlarla sürekli tartışıyor, onlara oldukça kötü davranıyordu. Ama bence Montgomery bir askeri lider olarak fazlasıyla abartılıyor ve siyasi beceriksizliği kesinlikle nefes kesici. Bilirsiniz, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra nasıl İmparatorluk Genelkurmay Başkanı oldu?
Yorum: Ve Müttefiklerin Kuzey Afrika'daki zaferinde -genellikle gözden kaçan- bir başka hayati faktör de, 8 Kasım 1942'de, El Alamein'deki zaferden sadece dört gün sonra, Müttefiklerin Cezayir ve Fas'ta Batı Afrika'ya 60.000 asker çıkarmasıdır.
Haber Filmi Yorumu: Ardışık dalgalar halinde, ilk saldırı birlikleri ve ardından dalga dalga İngiliz ve Amerikan piyadeleri, işaretçiler, topçular, mühendisler, sağlık görevlileri, zırhlı kuvvetler Kuzey Afrika sahillerine varıyor ve sayısız malzeme ve teçhizatlarını toplayarak inişlerini sağlamlaştırıyor. . Müttefikler geldi.
Yorum: Müttefikler artık hem Batı'dan hem de Doğu'dan dev bir kıskaç hareketiyle Almanların üzerine hareket edebilirler. Mayıs 1943'ün ortalarında Almanların Afrika'da yenilgiye uğraması kimseyi şaşırtmayacak şekilde, Rommel birkaç hafta önce hastalık izniyle Almanya'ya geri uçmuştu. Müttefiklerin çöldeki zaferinin gösterdiği şey, her şeyden çok, üstün silahların, erzakların ve çok sayıda askerin savaştaki gücüydü. Monty, belki de Rommell'in kendisinin asla bu büyüklükte bir orduya erişimi olmadığı için şanslıydı.
Çöl akıncıları: İkinci Dünya Savaşı'ndaki Uzun Menzilli Çöl Grubu
Haziran 1940'ta, Ralph Bagnold adlı bir bilim yazarına, İkinci Dünya Savaşı sırasında İtalyan işgali altındaki Libya'da faaliyet gösterecek, istihbarat toplayacak ve düşman hatlarının gerisine baskınlar gerçekleştirecek bir İngiliz özel kuvvetler birimi oluşturma yetkisi verildi. Bagnold, birliğe Uzun Menzilli Çöl Grubu adını verdi ve bu, 8. Ordu'nun çöl operasyonlarının hayati bir parçası olacaktı. Burada yazar ve tarihçi Gavin Mortimer, yenilikçi birimin oluşumunu paylaşıyor ve Libya çölünün kalbindeki misyonlarını araştırıyor…
Bu yarışma artık kapanmıştır
Yayınlanma: 17 Temmuz 2017, 17:08
Ralph Bagnold, tipik özel kuvvetler komutanınız değildi. Hafif yapılı, doğası gereği çalışkan ve 1939'da kırklı yaşlarının başında, İkinci Dünya Savaşı başladığında bir bilim yazarı olarak geçimini sağlıyordu. Yine de bir yıl içinde Britanya'nın özel kuvvetler birimi olan Uzun Menzilli Çöl Grubu'nu kurdu ve cesur bir savaş mucidi olarak ün kazandı.
Bagnold, 1920'lerin sonlarında ve 1930'ların başlarında, İngiliz ordusuyla Kahire'de görev yaptığı sırada, Kuzey Afrika çölünün geniş alanlarını keşfetmişti. Model T Fords'ta vahşi arazide seyahat ederken, o ve küçük bir grup benzer fikirli maceracı, Libya Çölü'nün kalbine giren ilk Avrupalılardı.
Savaşın patlak vermesi üzerine orduya geri çağrıldığında, Bagnold bir kez daha Mısır'a gönderildi ve hızla İtalyan işgali altındaki Libya'ya girmek ve düşmanı gözetlemek için küçük bir keşif kuvveti oluşturma olasılığını gördü.
Haziran 1940'ta Orta Doğu Komutanlığı tarafından böyle bir birlik kurmak için yetkilendirildi - Bagnold, Uzun Menzilli Çöl Grubu (LRDG) olarak adlandırdı - adamlarını Yeni Zelanda tümeninin saflarından topladı ve şunları şart koştu: “Bir mürettebatı olan her araç. üç ve bir makineli tüfek, 3 hafta boyunca kendi yiyecek ve suyunu ve ortalama yumuşak çöl yüzeyinde 2.500 mil seyahat için kendi benzinini taşıyacak ve her devriye bir kablosuz set, navigasyon ve diğer teçhizatı taşıyacak, tıbbi mağazalar, yedek parçalar ve diğer araçlar.”
LRDG ilk devriyesine Ağustos 1940'ta, Libya çölünde (kabaca Hindistan ile aynı büyüklükte kara kütlesi) İtalyan mevzilerini keşfe çıkarak başladı ve bunu takip eden görevler o kadar başarılıydı ki, o yılın Kasım ayında Bagnold, Teğmen Vekili olarak terfi ettirildi. Albay, iki yeni devriye kurma izni aldı ve Libya'daki İtalyan hedeflerine karşı bir dizi vur-kaç baskınları başlatma talimatı verdi.
Bagnold, yeni askerleri için İngiliz ordusuna döndü ve Muhafızlardan (G Patrol) ve Yeomanry Bölümlerinden (Y Patrol) iki yeni devriye oluşturdu. Açılış operasyonu için G Patrol, 44 yaşındaki kaptan Pat Clayton'ın komutasına yerleştirildi ve Libya'nın güneybatısındaki iyi korunan bir İtalyan kalesi olan ve yakınında bir havaalanı olan Murzuk'un hedefi verildi. Kale, Kahire'nin yaklaşık 1.000 mil batısındaydı ve 23 araçla seyahat eden 76 akıncı için iki haftalık yorucu bir yolculuktu.
11 Ocak'ta baskın ekibi Murzuk'tan sadece birkaç mil uzakta öğle yemeği için durdu ve G Patrol kaleyi hedef alırken Clayton'ın hava alanına saldırıyı yöneteceği saldırı planlarını tamamladı.
G Patrol komutanı Michael Crichton-Stuart, kaleye yaklaştıklarında yalnız bir bisikletçinin yanından geçtiklerini hatırlattı: “Postmaster olduğu kanıtlanan bu bey, partiye bisikletiyle eklendi. Konvoy, İtalyan bayrağının gururla dalgalandığı ana merkez kulenin üzerinde kaleye yaklaşırken, Muhafızlar ortaya çıktı. Onlar için biraz üzüldük ama muhtemelen onlara neyin çarptığını asla bilemediler.”
Kalenin ana kapılarından 150 metre ötede ateş açan LRDG kuvveti, Clayton'ın devriyesine ait altı kamyonun hava pistine doğru ilerlemesiyle ayrıldı. Arazi inişli çıkışlı ve LRDG, "bir uçaksavar çukuru da dahil olmak üzere etrafa dağılmış bir dizi hap kutusunu" yok etmek için dalgalanmalarından yararlandı. Devriyesi geri çekildiğinde, üç hafif bombardıman uçağını, büyük bir yakıt deposunu imha ettiler ve 20 muhafızın hepsini öldürdüler ya da esir aldılar.
Bu arada G Patrol, kaleyi ölümcül bir havan saldırısına maruz bırakmıştı ve kısa bir çatışmadan sonra garnizon teslim oldu. Clayton, sorgulanmak üzere Kahire'ye geri getirmek üzere iki mahkum seçti ve geri kalanı kalenin paramparça kalıntılarında kaldı.
Şubat 1941'de, Kuzey Afrika'daki morali bozuk İtalyan kuvveti, General Erwin Rommel ve Afrika Korps'unun gelişiyle desteklendi. Gelişinden birkaç hafta sonra, Rommel - yakında rakipleri tarafından "Çöl Tilkisi" olarak adlandırılacaktı - önceki aylarda İtalyanlar tarafından kaybedilen toprakların çoğunu geri aldı.
LDRG ve SAS
Bu arada, LRDG'yi yükseltmenin getirdiği sıcaklık ve stresten yıpranan Bagnold, birimin komutasını Ağustos 1941'de Yarbay Guy Prendergast'a devretti. Prendergast'ın ilk görevi, Kasım 1941'de, amacı doğu Libya'yı ve hava limanlarını geri almak olan yeni bir büyük ölçekli Müttefik saldırısı için beş LRDG devriyesi organize etmekti.
LRDG'nin rolü, düşman birliklerinin hareketlerini gözlemlemek ve rapor etmek, 8. Ordu komutanı General Claude Auchinleck'i Rommel'in saldırıya karşılık olarak ne planlamış olabileceği konusunda uyarmaktı. Ancak ek bir sorumlulukları vardı: Dört ay önce David Stirling adında karizmatik bir genç subay tarafından yetiştirilen ve L Müfrezesi Özel Hava Servisi olarak atanan küçük bir birlik olan Gazala ve Tmimi'deki düşman hava limanlarına saldırdıktan sonra 55 İngiliz paraşütçü toplamak. (SAS) Tugayı.
Stirling, Orta Doğu Karargâhını, düşmanın kıyı iletişim hattı, çeşitli havaalanları ve ikmal depoları hattı boyunca, küçük hava birliklerinin yalnızca bir hedefe değil, bir dizi hedefe saldırmasıyla saldırılara karşı savunmasız olduğuna ikna etmişti.
Stirling ve adamları, 17 Kasım gecesi Libya'ya ve bir savaş muhabirinin "yerel hafızadaki en muhteşem fırtına" olarak tanımladığı şeye paraşütle indi. SAS akıncılarının çoğu iniş sırasında yaralandı, diğerleri ise takip eden saatlerde Almanlar tarafından yakalandı. Fırtınadan zarar gören 21 kişi, sonunda LRDG tarafından kurtarıldı ve aralarında büyük bir hayal kırıklığı olan Stirling'in de bulunduğu güvenli bir yere götürüldü. Stirling'in hayal kırıklığını gören Prendergast, gelecekte LRDG'nin SAS'ı hedeflerine ulaştırmasının daha pratik olabileceğini öne sürdü.
8 Aralık'ta, 19 Rodezya askerinden oluşan ve Kaptan Charles 'Gus' Holliman tarafından komuta edilen bir LRDG devriyesi, Jalo Oasis'ten iki SAS baskın ekibini (biri Stirling tarafından yönetilen, diğeri ise ikinci komutanı tarafından yönetilen) almak için Jalo Oasis'ten ayrıldı. Blair 'Paddy' Mayne) 350 mil kuzeybatıdaki Tamet ve Sirte'deki hava limanlarına. Stirling'in partisi başarı ile sonuçlanmasa da, Mayne ve adamları Tamet'te hasara yol açtı, 24 uçağı havaya uçurdu ve kütüklerinde rahatlarken birkaç hava mürettebatını öldürdü.
LRDG ve SAS arasında daha başarılı bir işbirliği, Lt Bill Fraser liderliğindeki beş kişilik bir baskın ekibinin Agedabia havaalanında 37 uçağı imha etmesiyle ortaya çıktı. Mayne, Aralık ayının sonunda Tamet'e geri döndü ve birkaç hafta önce hesapladığı uçağın yerini almak için yakın zamanda gelen 27 uçağı çöpe attı.
Bernard Montgomery ve LDRG
Stirling ve SAS, Alman hedeflerine vur-kaç baskınları başlattıkları için 1942'nin ilk altı ayı boyunca 'Libya Taksi Servisi' olarak LRDG'ye güvenmeye devam ettiler. Ancak Haziran 1942'de Rommel, Müttefikleri Libya'dan Mısır'a iten büyük bir saldırı başlattı. Alman ilerlemesinin bir sonucu, General Auchinleck'in 8. Ordu komutanı olarak görevden alınması ve yerine Bernard Montgomery'nin getirilmesiydi.
Yeni komutan olarak 'Monty', LRDG ve SAS'a, kendi taarruzuna hazırlık olarak “düşmanın Alamein hattının arkasındaki iletişimini bozmak ve ileri iniş alanlarındaki uçakları imha etmek için mümkün olan her şeyi yapma” talimatı verdi. El Alamein savaşı olarak bilinecekti.
Temmuz ayına kadar SAS, kendi nakliyesini edinerek, şu anda 25 subay ve 278 diğer rütbeden oluşan LRDG'nin Montgomery'nin gözleri ve kulakları olarak önemli rollerine odaklanmasına izin verdi. LRDG haftalarca Libya çölünün kalbinde keşif devriyeleri yürüterek, 150 mil uzunluğunda, yarım genişlikte ve en derin noktasında Akdeniz'in 450 fit altında şaşırtıcı bir doğal özellik olan 'Qattara Depresyonu' aracılığıyla düşman topraklarına nüfuz etti. Dünyanın yüzeyinde bir iğne battı ama daha zalim, daha ıssız bir yer hayal etmek zor olurdu, özellikle de Temmuz'da öğlen güneşinin altında. Eksen kuvvetleri, Depresyonun araçlar için erişilemez olduğuna inanıyordu, bu yüzden korumasız kaldı ve LRDG'nin geçmesine ve düşman birliklerinin eğilimlerini gözlemlemesine izin verdi. Yoldaki trafiğin ağırlığından kamyonların taşıdıklarına kadar gördükleri her şeyi not eden istihbaratları, Montgomery'ye düşmanın gücü hakkında önemli bilgiler verdi. Aralık ayında Kahire'deki askeri istihbarat direktörü, "Sadece doğruluk ve gözlem standardı son derece yüksek olmakla kalmıyor, aynı zamanda Devriyeler, düşman araçlarının ve silahlarının en son örneklerine aşinalar" diyerek sözlerini sonlandırdı: "Onların raporları olmadan, sık sık düşmanın niyetleri konusunda şüphe içindeydiler, oysa onları bilmek çok önemliydi.”
Aralık 1942'ye gelindiğinde El Alamein savaşı çöl savaşını kararlı bir şekilde Müttefiklerin yolunu değiştirmişti ve 8. Ordu Almanları Libya'nın batısından Tunus'a doğru takip ederken, LRDG de ilerlemenin öncüsüydü. Rommel, Trablus'un yaklaşık 170 mil batısındaki Mareth Hattı'na kadar geri çekilmek zorunda kaldı, bu nedenle Ocak 1943'te Montgomery, LRDG'ye, Almanları kuşatmak istediği şeyle, hattın güneyindeki ülkeyi keşfetmesini emretti. 'sol kanca' olarak adlandırdı. LRDG, alışılagelmiş gayret ve kararlılıklarıyla bunu gerçekleştirdi, 8. Ordu için Tunus'a ilerlemelerini kolaylaştıran ve Afrika Korps'un yenilgisine katkıda bulunan bir çığır açtı. 2 Nisan'da Albay Guy Prendergast'a yazdığı bir mektupta Montgomery, adamlarının Kuzey Afrika'daki savaşı kazanmadaki çalışmaları için ona teşekkür etti.
… Devriyeleriniz ve SAS tarafından yapılan mükemmel işi ne kadar takdir ettiğimi bilmenizi isterim. Dikkatli ve güvenilir raporlarınız olmasaydı, NZ Bölümü tarafından 'sol kanca'nın fırlatılması, ürettikleri bilgilerle karanlıkta bir sıçrama olurdu, operasyon kesin olarak planlanabilirdi ve bildiğiniz gibi, aksamadan başladı. .
Lütfen üstlendiğiniz yeni görevler için Sekizinci Ordu'nun tüm ilgili ve en iyi dileklerine teşekkürlerimi iletin.
Gavin Mortimer çok satan bir yazar, tarihçi ve televizyon danışmanıdır. İkinci Dünya Savaşı'nda Uzun Menzilli Çöl Grubu, (Osprey Yayıncılık 2017)