Üs temizlendiğinde, komutan cesur baskınından kurtulan militanların geri çekilme yönlerini bildirmek için grubun çekirdeği ile temasa geçti. Sonra yan yana duran üç dövüşçüye baktı - Virüs, Negra ve Kartal. Ağır nefes aldılar ve ortaya çıkan duraklamadan yararlanarak kartuşları otomatik kartuşlarla doldurdular.
- Sen iyi misin?
- Evet.
- Kaç tane var? Starley, mermi ve şarapnel parçaları ile pürüzlü yönde başını salladı.
- Yedi.
- Tamam Üzerinde çalışıyoruz.
Ve sonra çetenin peşinden birkaç saatliğine takip edildi, kısa süreli yangınla temas edildi, askeri helikopter çağrısı yapıldı ve son akor olarak, topçuların dağlara giden yolunu takip ettiği kareye yönlendirmesi yapıldı.
Sonsuza dek Vyacheslav Muratov anısına basılan en küçük ayrıntıda, bu çılgın günün son canlı izlenimi, füzelere yaklaşmanın ve dünyanın ayaklarının altında duran dalgaların ıslık sesiydi ...
Dördüncü
Nisan ayında, Usolye-Sibirskoye kasabasındaki 1975, Irkutsk Bölgesi'nin geniş alanlarında, Vladimir Alexandrovich ve Valentina Alekseevna Muratovy ailesinde, Vyacheslav adlı sağlıklı ve canlı bir bebek doğdu.
O zaman kimse turizmde spor ustası, boks ustası adayı ve el ele dövüşte Rus Silahlı Kuvvetleri şampiyonu olabileceğini hayal bile edemezdi. İki kez yaralanacak ve iki kez Rusya Federasyonu Kahramanının unvanı için sunulacak, iki cesaret emri, iki madalya "cesaret için", birkaç devlet ve bölüm ödülü kazandı.
İlk doğanların doğumundan bir süre sonra Muratovlar, aile başkanının yerel fabrikalardan birinde kaynakçı olarak çalışmaya başladığı Barnaul'a ve bir fabrika mağazasında satıcı olarak Valentina Alekseevna'ya taşındı.
Kısa süre sonra Slavik, erkek ve kız kardeşi belirdi. Zamanlar öyle büyük bir ailenin kentinde zordu ki. Bu nedenle, 1980'te Muratovlar kendi evlerini ve bahçelerini aldıkları Altay köylerinden birine taşındı.
Vyacheslav Vladimirovich, “Evin etrafında çok çalışmak zorunda kaldık, bu yüzden güçlü ve her şeye alıştık” diyor. - Buna ek olarak, okul yıllarım boyunca, dağ turizmi ile ciddi şekilde meşguldüm: Sibirya nehirlerinde, yüzdüğümüz çocuklarla zorlu çıkışlar yaptık ve tayga boyunca günlerce süren geçişler vardı. Yine, boks, sambo, oyun sporları. İyi çalıştı.
Bütün bunlar 1992-m'de, mezuniyetten hemen sonra, ilk kez Ryazan hava birlikleri okuluna girmeye izin verdi. Bu arada, o yılki yarışma yerinde on yedi kişiydi. Genel olarak Altay Bölgesi'nden dördüncü kişi oldum. tarih, - gurur duymadan değil, hiçbir palavra atmadan muhatapımı ekler. - Birincisi Arkady Pisarenko, daha sonra Afganistanlı bir gazi olan Yura Novikov. Arkasında, Maxim Drugov ve ben. Max ve ben bir yıla vardık, ama adı daha önce listelerde yer alıyor, bu yüzden üçüncü ve dördüncü olduğumu düşünüyor.
Coşkuyla çalıştık ve bizi iyice hazırladık. Ama başka nasıl: Onlar sadece Afgan'dan çıktılar ve şimdi Kafkaslar kaynıyor. Üçüncü yıldayken, Çeçenya'da savaşmış olan memurlar okula, askeri öğrenci ve firmaların komutanı olarak gelmeye başladılar. Biz taktik bölümünden öğrenciler ve öğretmenler hemen onları dolaştırmaya aldık. Standart olmayan savaş yöntemlerinde tanınmış uzmanlardan biri olan keşif paraşütçülerine sahip Profesör Albay Gorskov'un özellikle onlarla çalıştığını hatırlıyorum. Aktif olarak kullandığımız “Sota”, “Zvezda”, “Anvil” gibi taktikler, Vietnam ve Afganistan’da kazanılan ve Kuzey Kafkasya’da kazanılan savaş tecrübesi ışığında yapılan tasarımlarının tümü.
İçimizde o kadar çok kavga romansı vardı ki, o da üstüste bindi. 1995 yılında, Ulyanovsk'ta eğitim gördükleri zaman, bir iş gezisine çıkan birimleri ile birlikte Çeçenya'ya bile gitmek istediler. O sırada okul memurları tam anlamıyla trenlere takıldılar, böylece vagonlara giremedik ve savaşa girmedik. Öğrencilerin birçoğu sınır dışı edilme konusunda bir rapor sunmuş ve bir ay sonra kendilerini Çeçenya'da aynı Ulyanovsk ekibi ile birlikte sıradan askerler olarak bulmuşlardı, ancak yarım yıldan daha kısa bir süre önce mezun olmuşlardı.
Herkes bu davaya koştu, kendilerini kanıtlamak için zamanları olsun istediler. Düşünmediler ve savaşın herkes için yeterli olacağını bilmiyorlardı ...
Genç olan her şey yeşil değil
-? İlk kampanya, ben sadece kenarı bağladım, - Vyacheslav Vladimirovich hikayesini devam ettiriyor. - Novorossiysk bölümünün ayrı bir keşif taburunda takım komutanlığı görevine atandı ve Eylül ayında 1996, birimlerinin Çeçenya'dan çekilmesini sağlamaya katıldı. Paraşütçü bir subay olarak formasyon zaten “savaşlar arası” dönemde gerçekleşti.
İlginç bir zamandı: Bizim durumumuzda, yeşil teğmenler, astları savaşçı, çavuş, savaşlara daha önce katılan topluluklar, yani komutanlarından daha deneyimli ve yetkiliydiler. Mürettebatımda, örneğin, iki tecrübeli sözleşmeli asker hizmet etti. Biri benden iki yaş büyük, diğeri üç yıldı. Her ikisi de, bu arada, yüksek öğretim ile. Görevi kabul ettiğimde ilk yaptığım şey onları aramamdı: ne yapabileceğini, ne öğrendiğini bildiğini bildir.
Bu tür ateş yakan savaşçı hikayeleri ve toz koklayan memurlarla yapılan görüşmelerden sonra, beyinler çoktan farklı bir şekilde çalışıyorlardı: ekipmanlarını nasıl geliştireceklerini, kendi kılıklarını gizlemek ve оружия düzeldi. Sınıfta hemen test etmeye ve eziyet etmeye başlayan eylem taktiklerindeki bazı kişisel gelişmeler ortaya çıktı.
Örneğin, kamuflaj elbiselerini kendileri için dikiyorlar. Bir kamuflaj ağının sıradan kamuflaj üzerine sabitlenmesi akıllıca idi, böylece bir pusu ya da keşif çıkışına gittiğimizde içine çimlerin dallarını ve tutamlarını sokmak uygun olurdu. Piyade genellikle, ormanda ve dallarında en uygun olmayan zamanda kapanan ve açılmamış her türlü paçavra sahip silahları kamufle etti ve keşif grubunun varlığı ve yolu, bir kanat çırpması tarafından fark edilemez bir şekilde parçalanabildi. Ve sonra aydınlatmak için özel bir boyaya sahip otomatlar haline geldik, temizlik sırasında kolayca parçalandı ve silah hızla bozulmamış, yasal bir görünüm aldı. Radyo istasyonlarını hazırlamak için çok zaman harcadılar: baş ağrısından önce daha güvenilir hale getirmeyi, menzili arttırmayı, anteni gizlemeyi nasıl düşündüklerini düşündüler.
1998'te bir buçuk ay boyunca Dağıstan’a gitme şansım oldu: burada görevlendirdiğim bölümümüzün alaylarından birkaçı, Botlikh bölgesindeki petrol boru hattını korudu. Ayrıca biraz bilgi eklendi. Ve gençliğime rağmen, zaten deneyimli bir subay olarak kabul edildim.
Sonra özel kuvvetlerde hizmet etme fikrini ateşledim. Tatildeyken, 45'inci ayrı koruma alayında görev yapan bir sınıf arkadaşına gittim. “Tavsiye, - diyorum, - size nasıl transfer olunur.” Ve o: "Evet, sorun yok, hemen şimdi komutana gidelim."
Sonra olaylar daha da gelişti. Kompolka kısaca yaşam ve hizmet hakkında sorular sordu, birkaç soru sordu ve not defterinde bir şeyler işaretledi. Memur denir: "Adama bak." Birime geldi. Eşiği geçmeye vaktim olmadı, derhal şu soruyu sordum: “Bir form var mı? Hayır? Şimdi bulacağız! Giyinmiş - ve ormanda, oryantasyondaki sıralamada. Sonra - atış poligonunda, sonra - stadyumda, fiziksel antrenman için standartları alın. Alay komutanı tekrar geri döndüğünde, sonuçlarımı masasında tutan bir broşürü vardı. “Her şey” diyor, “bize yaklaşıyorsunuz. Çizgiye git, tavrı al, gel. Bekliyoruz
Böylece havadan özel kuvvetlere girdim. Ve yakında ikinci savaş başladı ...
Yaşam için gün
Havadaki birliklerin ayrı bir özel alayının Kutuzov ve Alexander Nevsky'nin 45. Muhafız Emirlerinin şivronunda, gri bir kurt başı tasvir edilmiştir. Savaşçıları bu savaşta gerçek kurtlardı: korkusuz ve temkinli, kurnaz ve cesur, güçlü ve tehlikeli, düşman üsleri ve geçici kamplar bulmak için yorulmadan ormanları ve dağları ovarak akın eden küçük keşif grupları. Nesnenin algılanması üzerine, komandolar duruma göre hareket etti. Mümkünse, baskın düzenlediler, belgeleri, silahları, mühimmatı ve iletişim ekipmanlarını ele geçirdiler. Değilse, işaret ettiler havacılık veya topçu ateşine neden oldu. Gelen kavgalardan ve büyük karışıklıklardan kaçınmaya çalıştılar, mesleklerinin ana kurallarından birini sürekli olarak gözlemlediler: “izci - ilk atıştan önce, sonra - sıradan piyade” ...
Vyacheslav Vladimirovich, dokuz savaş görevinde yaşadıklarını ve yaşadıklarını hatırlamaktan hoşlanmıyor; hatta bazı bölümlerden, hatta kısa, kıyılmış ve askeri tarzda kuru ifadelerden bahsediyorsa, ayrıntıları ve ayrıntıları ihmal ediyor.
Evet, çok çalıştılar ve yoğun bir şekilde çalıştılar, ne güç ne de sağlıktan tasarruf ettiler. Evet, iki kez yaralandı. Argun'un altında doksan dokuzuncu ilk, terbiyeli bir şekilde aldım. Bundan sonra, bu arada, ilk sipariş aldı. İkinci kez, üç yıl sonra Elistanzhi'ye bağlıydı. Kaçak bir pusu kurdular ve büyük bir militan dekolmanı ile karşılaştılar. Buldular, ancak güzelce ve düzgün bir şekilde çalıştılar, beşi de yaralanmasına rağmen, herkes tahliye noktasına ulaştı ve iplikçilerle üsse geri döndü. Hayır, çok fazla acı vermedi: iki hafta sonra yine dekolte oldum ... Burada, pratik olarak, Çeçenya'daki savaş çalışmaları hakkında izciden kurtulmayı başardığım her şey.
Sadece bir dava hakkında, biraz daha anlatmaya karar verdi.
- 2002'ta öyleydi. Dağlardaki karelerden birindeki topçu işe yarayacak ve o bölgeyi kontrol etmek için bekledik. Ormanda, etrafında taze izler bulunan bir deliğe rastladı. Otur, beyin, neyin var. Yeni kazılmış bir mezar gibi görünüyor. Sonra bir sigara dumanı çekti: oh-pa, insanlar yakınlarda! - Yavaş yavaş, muhatapım zihinsel olarak unutulmaz gününün olaylarına geçerek daha hevesli hale geldi. “Ateşli silahı ve grubun çekirdeğini atlayarak gönderdim, ancak üç savaşçı ile izi tam doğru takip ettim. Evet, bu kötü adamların üssünde.
Konut için dört büyük çadır ve iki küçük çadır vardı. Anlaşıldığı üzere, bir tanesinde dua ettiler, diğerinde yiyecek saklamak niyetindeydi. Ayrıca masa ve banklar ile bir kulübe - bir alan kantin vardı. Çevresi boyunca - açmalar kazılmış, ağaçlarda gözlemciler ve keskin nişancılar için konumlandırılmıştır. Genel olarak, önümüzde böyle sağlam bir kamp çizdi.
İçinde "Ruhları", en az yirmi kişiyi saydık. Onları gözlemledi, durumu değerlendirdi. Militanların açıkça rahat bir durumda olduğu dikkat çekiciydi. Bu nedenle, helikopter veya topçu ateşine neden olmadan onları kendimiz yapmaya karar verdik. Ve iş gitti!
Biz Kalash 7,62-mm idi. Böyle dört “otomobil” aynı anda “konuşmaya” başladığında, bu zaten düşman üzerinde büyük bir psikolojik etki yaratıyor. Artı, her podstvolniki. Ve sonra, havada ateş etmedik, tam olarak. Çadırlar arasındaki "canım" şekerli, sonra, karmakarışık, kamptan dışarı koştu. Üçümüz beraberiz - onlar için. Doğruca kampın ortasına girdiler, el bombalarını ya da kartuşlarını boşalttılar. Çok zaman vurdu.
Oraya sadece bir yönde hareket etmek mümkündü, ana grubu oraya gönderdim ve gönderdim. Çocuklarıyla bir araya geldiklerinde çete izlerini takip ettiler. Birkaç tane daha ateş kontağı vardı, dört tane daha koyduk. Sonra hissediyorum, bu kötülükler bizden ayrılmaya başladı. Sonra döner tablaları koydu.
Çetenin pilotları geçitte yakalandılar, diğer bankaya geçtikleri taş köprüyü kırdılar. Sonra, onun vücut parçaları altında, iki tane daha "ruh" bulundu. Helikopterler çalıştığında topçu çağrısı yaptım. Ve ne kadar Smerch'in orada olduğunu bilmiyorum, grubu meydandan daha hızlı çıkarmak ve hatta üsse atlamak, belgeleri, silahları ve öldürülen militanların bedenlerini almak zorunda kaldım. Bu yüzden çok çabuk ayrıldık ...
Sonsuza dek bir subayın anısına damgalanan o çılgın günün son canlı izlenimi, yaklaşmakta olan füzelere ve ayakların altına giren yerin dalgalarına yaklaşmakta olan ıslıktı.
Balkan "beldesinde"
Vyacheslav Vladimirovich'in tartışmasız zevkle hatırladığı şey, Sırbistan'da uluslararası bir askeri birliğin bir parçası olarak geçirilen altı ay.
“Orada rehabilitasyon için geldim” diyor ve gülümseyerek. Ve şaşkın bakışlarıma yanıt olarak şöyle açıklıyor: “2000 yazında, ilk yaralanmadan sonra hastaneden ayrıldı ve alaya geri döndüğünde, komutan bana baktı ve şöyle dedi:“ Muratov, ne yapalım? En az altı ay boyunca Kafkasya'ya gönderilmeyeceksin, sağlığına kavuşana kadar doktorlara izin verilmeyecek ... Ve Balkanlar'a gideceksin, izciler gerekli. ” Bu yüzden kendimi, ayrı bir Rus barış gücü tugayının özel amaçlı keşif grubunun komutanı konumunda buldum.
Orada hizmet bizim Kuzey Kafkasya ile karşılaştırıldığında gerçek bir çaredir. O zamanlar ulusal oluşumlarla kavga etmedi. Şehirde polis bazen savaştan sonra kuşaklı olduğu ortaya çıkan suç çeteleriyle yangın alışverişinde bulundu ve ordunun savaşı olmadı.
Amerikalıların yanındaki Uglevik'te durduk. Eski Yugoslav ordusunun depolarında silah depolanmasının örgütlenmesini kontrol ederek ülke çapında yayılmaması için ortak devriyeler yaptık. Ayrıca savaştan sonra kalan, sınırlarını belirleyen, sapper adı verilen ve mayın sökme sırasında kaplayan mayın tarlalarını aradılar. Burada, özünde, tüm iş.
Bununla birlikte, ilginç bir durum vardı. Bir Amerikan devriyesi mayın tarlasına girdi ve orada patladı. Ölü değillerdi, sadece yaralandılar ve şok oldular. Fakir erkekleri acilen çekmek ve uzun süre bekçileri beklemek gerekliydi. Peki, Rus paraşütçüler hariç başka kim mayınlara tırmanacak? .. Komuta daha sonra davanın kamuoyuna ihanet etmemeye çalıştı, herkes bir egzersiz olarak sundu ve hatta gazeteye yazdı. Ama yolumuzu yaptığımız mayınlar gerçekti ... Mayın tarlasından çıktığımızda, kaskını çıkarıp uzun bir süre elini salladı, her şeyi Rusça tekrarlayan bir tür dört yıldızlı Amerikan generaliyle karşılaştık: “Siz erkeksin!”. Bir süre sonra NATO madalyalarına hak kazandık.
Ve böylece daha önemli bir şey yoktu ve yoktu. Diyorum ki - tatil yeri ...
Öyle oldu ki, 2005’te, Vyacheslav Vladimirovich, ailevi nedenlerden ötürü askerlik görevinden ayrılmak zorunda kaldı. Fakat ondan sonra bile, Hava Kuvvetlerinin özel kuvvetlerinde edindiği bilgi, beceri ve deneyimin değerli bir kullanımını buldu: bugün polis albay Vyacheslav Muratov, Moskova şehrinde UFSKN Özel Kuvvetler Servisi'nin birimlerinde çalışıyor.