Gemi karşıtı füze sistemleri. Bölüm üç Su altında
Bir gemi içi yerli gemi karşıtı füzelerle ilgili bir dizi yazıdaki önceki makaleler kıyı ve hava bazlı komplekslere adanmıştı. Denizaltıların silahlandırıldığı füze sistemleri hakkında aşağıya bakın.
651 Projesi
1955'te, yeni bir denizaltı Ave 651'in yapımı üzerine çalışmalar başladı. Başlangıçta, bu proje için bir denizaltının geliştirilmesi, 645 Ave. Bununla birlikte, bu durumda, P-5 füzelerine dört kap koymak mümkündü, ancak P-6 füzeleri için gerekli olan ekipmanı yerleştirmek için hiçbir rezerv yoktu. Orijinal niyeti terk etmenin gerekli olduğu başka nedenler de vardı. Önceki projelerle birleşme için katı şartlar iptal edildi.
Normal kalibreli dört torpido tüpünün derinliği, 100 m'den daha az, daha önemli olan, büyük bir mühimmatı olan ve 4 m'nin derinliklerinde kullanılan 400 torpido tüplerinden oluşan 200 mm kalibreli savunma teçhizatıydı. üstyapı gövdesi Sola bakarsanız, roket motor jetleri süresinin dolması için kapların arkasındaki kesikler açıkça görülebilir.
XRUMX füze caddesi, yerli gemi inşaatındaki en büyük dizel elektrik denizaltı. Bu kadar büyük bir gemiyi nükleer motorlu bir gemi seviyesine getirmeye çalıştılar, ancak pratik sonuçlar her zaman plana uygun değildi. 651 hp 1Д43 dizel motorlarının kurulumu ve elektrikli motorlar PG-4000, güç 141 hp ile yüzey rotası ile 6000 düğümünün hızına ve su altı ile 16 düğümünün hızına erişmesine izin verilmiştir. İşte sadece yeni dizel motorlar, tezgah koşullarında bile iyi çalışmadı, çoğu zaman reddetti.
Öykü Santral ile daha da ilginçti. Sualtı parkurunun menzilini daha da arttırmak için tasarımcılar kurşun-asit bataryalarını gümüş-çinko ile değiştirdiler. Ortaya çıkan sorun, ilk teknenin aküsünün onda birinin başarısız olmasından kaynaklanmadı, asıl sorun gümüş sıkıntısıydı. Bu açık, maliyeti değil. Bu nedenle, gümüş çinko bataryalı tekne sadece üç tane inşa edildi. Atom enerjisi kullanımı da düşünüldü, ancak bu gelişmeler özellikle başarılı değildi.
Kayığın inşaatına 1960'te başlandı, 31'in ilk lansmanı Temmuz 1962'ta gerçekleşti. Aynı yıl Baltık'ta deniz denemeleri geçti. füzeler silâh sadece gelecek yılın ilkbaharında test edildi. Roket motorundan çıkan yanma ürünleri jetinin, roket motorunu geride bıraktığı ortaya çıktı. Deneyler, kademeli sırada füze fırlatma işleminin en uygun olacağını göstermiştir; yani, 1-4-2-3, fırlatmalar arasındaki minimum aralıklar sırasıyla 6, 26 ve 5 saniye olmalıdır. Asıl çekim, teknenin Kuzey Filosunun bir parçası olduğu devlet testlerinde gerçekleşti. 6'te Kasım ayının 21'inde başlatılan her üç P-1963 füzesi hedeflerine ulaştı. P-5 füzelerinin ateşlenmesi garip bir sonuç verdi: “roket savaş alanına ulaştı, ancak düşüşün koordinatlarını belirlemek mümkün olmadı”.
1960'in ortasında, 651 Ave “Katil Balina” olarak adlandırılırken, Deniz Kuvvetlerinde bu denizaltılara “ütüler” deniyordu.
"Ütüler" in çoğu Kuzeyde, iki botla - Pasifik'te. Gemilerin filodan çekilmesinden on yıl sonra, bunlardan biri Amerikan kenti St. Petersburg'da diğeri ise Alman Peenemünde'de bir müze eseri oldu.
675 Projesi
651 caddesinde çalışmaya başlamasından üç yıl sonra, 675 caddesinde mümkün olan en yüksek düzeyde birleşme seviyesine sahip 659 caddesini oluşturmak için bir kararname çıkarıldı. Proje dokümantasyonunun reddedilmesi nedeniyle geliştirme süresini kısaltması gerekiyordu. Teknik projenin temeli taktiksel ve teknik bir görev değil, denizcilerin 659 Ave. Zaman, bundan dolayı daha hızlı bir tekne geliştirmenin mümkün olmadığını göstermiştir. Taslak tasarımın incelenmesi, P-6 için gerekli olan Kuzey sistem raflarını korurken, P-5 için Argument kontrol sistemini barındırmak için, 1,2 m tarafından vaka çapındaki bir artış gerektiğinin ardından, vaka uzunluğunun 2,8 m ile arttırılmasının yardımcı olacağı ortaya çıktı. artık füze içeren 6 kapları ve 8 yerleştirmeyin. Bir yenilik hidroakustik kompleks "Kerch" eklenmesi oldu. Yeniden monte edilen bölmeler, sırasıyla 400-mm torpido tüplerinin sayısını ve mühimmatını yarıya indirdi. Normal kalibreli bir silah değişmeden kaldı. Denizaltı projesi 675, füze için oldukça kabul edilebilir olan 22,8 düğüm hızını geliştirdi.
İlk olarak, P-6 füze sistemi, 4 Ave.'den gelen 659 füzeleri için tasarlanmıştır. 675'te, füzelerin sayısı 8'a yükseldi, ancak dörtten fazla füzeden bir voleybolu olasılığı görünmedi. Sonuç olarak, ikinci dört füze, ikinci voleybolun yüzeyde çok uzun süren ölümcül tehdidi nedeniyle muhtemel olmadığı 12-18 dakika içinde değil, sadece yarım saatte atılabilir.
P-5 ve P-6 füzelerinin eşzamanlı konuşlandırılmasında bir sorun vardı. Sekiz konteynerin ikisinde, P-5 füzelerinin hiçbiri yerleştirilemedi, başka zorluklar ortaya çıktı, bunun sonucunda P-5 füzelerinin genellikle hizmetten kaldırılmasıyla sonuçlandı.
Başörtüsü yılın Mayıs 1961'inde atıldı, Eylül 6'in 1962'i piyasaya sürüldü. 1963'in Haziran ayındaki ilk testler başarısız oldu: beş füzeden yalnızca biri hedefe ulaştı. Ayrıca, yüksek bir üstyapı sayesinde, 5 noktalarına kadar deniz dalgaları ile sekiz ila on knot hızında roket fırlatmanın mümkün olduğunu gösterdiler. Tekne sonuçlandı. Ekim 30'te gerçekleştirilen aşağıdaki testler sonucunda iki füze hedefe çarptı, üçüncüsü hedefin üzerinden uçtu ve 26 km ile kendi kendini imha etti. Ertesi gün denizaltı hizmete girdi.
675 “Shark” projesi, 1960'lerin ortasında tek yerli nükleer motorlu gemilerdi. Adı yapıştırmadı. Daha sonra 941 pr. Bot pr. 675, düşman uçak gemileriyle ilgilenmenin bir aracı olarak savaş hizmetini aktif olarak taşıdı. Filonun bir parçası olarak, 1989-95'e kadar hizmet ettiler, uzun ve yoğun bir servis genellikle kazalarla birlikte yapıldı.
675 Ave'nin ilk denizaltının döşenmesinden önce bile, füze gemilerinin modernizasyonu devam ediyordu. 675-10-12 P-6 füzesi ile donanmış 60-28 P-30 füzelerinin, 400-100 düğümlerini hızlandırabilen ve 675-6 düğümlerine dalış yapabilen X-NUMX-24 P-4 füzesiyle bir tekne oluşturulması planlandı. 6 m üzerindeki düğümler ve daldırma derinlikleri, santralin kapasitesini arttırmayı ve yer değiştirmesini bir buçuk kat arttırmayı haklı çıkarmadı. 5 pr kusurları düzeltilmemiş kalır. P-7 füzelerinin fırlatılması sırasında, teknenin XNUMX dakikasının yüzey pozisyonunda olması gerekiyordu, voleybolu, stratejik P füzelerine sahip P veya XNUMX füzesi ile sınırlıydı.
P-70 "Ametist"
Yüzeyde görünen herhangi bir denizaltı düşmanın radarı tarafından kolayca algılanır ve düşmanın uçağının ve gemilerinin hedefi haline gelir. Dahası, roketin fırlatılmasından çıkışına kadar, düşmanın roketi kesmek için kullandığı en az 6-15 dakika geçer. Bu nedenle, denizaltılar uzun süredir su altında roket fırlatmayı hayal etmişlerdir.
1959'te, denizaltıyla başlatılan bir seyir füzesi geliştirmek için bir karar verildi. O zamanlar dünya analogları yoktu. Aynı yıl, eskiz projesi tamamlandı. Yılın 1960'unun ağustos-eylül döneminde füze füzesi testleri yapıldı. İlk aşamada, Balaclava'daki dalgıç Ametist standından 10 çalışmaları başlatıldı. 24 Haziran Yılın 1961'i, standart ekipmandan sadece bir başlangıç ünitesine sahip olan ağırlık ve ağırlık düzeninin lansmanı yapıldı. Test sonuçları iyiydi - yerleşim su altında hesaplanan yörüngeye yapıştırıldı ve normal olarak yüzeye çıktı.
1963-1964'te, C-229 denizaltı, 613AD projesine göre Ametist füzelerinin taşıyıcısına yeniden yerleştirildi. 1964'in ikinci yarısında, 6 yönetim kurulundan tek seferlik başlatıldı, hedefe isabet eden üç doğrudan füze vardı. Mart ayında, 1965 - Eylül 1966, Karadeniz'de test edildi ve 13 tanıtımları çoğunlukla başarılı oldu.
Düşman uçak gemileriyle savaşmak için yaratılan denizaltı Ave 661, Ametist için taşıyıcı roket haline geldi. Uzun bir su altı parkuru ile tekne, 37-38 düğümüne kadar olan bir hıza ulaştı, yani, 5-7'te amaçlanan üretimden daha fazla düğüm vardı. Gövdenin burnunun kenarları boyunca 10 füzeleri "Ametist" kaplarına yerleştirildi. Füze taşıyıcısının ana dezavantajı, tüm füzelerin fırlatılması için, üç dakikalık bir aralıkta iki voleybolun üretilmesi gerektiği ve bu da füze saldırısının etkisini önemli ölçüde azalttığı gerçeğiydi.
Bir sonraki denizaltı denizaltılar pr. 670 oldu. Bu tür ilk tekne 1967 yılında hizmete girdi. Sekiz adet konteyner rampası teknenin önündeki teknenin dışına yerleştirildi. İki füze "Ametist", diğer altı - geleneksel nükleer mühimmat ile donatıldı. Çekim, 5,5 m derinliğinde 30 düğümüne kadar tekne hızında iki voleybolda iki füze şeklinde gerçekleştirildi Denizin heyecanı 5 noktalarında olmalıdır.
Fırlatma deniz suyuyla önceden doldurulmuş bir kaptan yapıldı. Konteynırdan çıktıktan sonra roket kanatlarını katlıyordu, marş motorları ve dalgıç motorlar devreye girdi. Yüzeye çıkışta, hava yörüngesinin başlangıç motorları çalıştı, sonra ana motor. Uçuş, 50-60 m yüksekliğinde sesaltı bir hızla devam etti ve bu, düşmanın hava savunma füzelerinin ele geçirilmesini büyük ölçüde engelledi. Kısa çekim aralığı (40-60 km veya 80 km) bir denizaltı ile hedef belirleme yapmayı mümkün kıldı. Ametist füzeleri, “ateşlenmiş ve unutulmuş” prensibini uygulayan, havadaki bir kontrol sistemi olan Thor ile donatıldı.
Bir denizaltıdan gelen Ametist füzelerinin testleri, 670 Ave., Ekim-Kasım ayları arasında 1967 Kuzey Filosunda gerçekleşti. 2 tek fırlatma, 2 çift fırlatma ve aynı anda dört füze fırlatma işlemi gerçekleştirildi. Sonuçlar, en azından 1968'te Ametist füze sisteminin gizli P-70 gizli endeksini alması ve hizmet için kabul edilmesi gerçeğiyle değerlendirilebilir.
Bu füzenin temel dezavantajları, küçük bir atış menzili, düşük gürültü bağışıklığı ve onboard kontrol sisteminin seçiciliğidir. Ek olarak, roket evrensel değildi, fırlatma sadece bir denizaltıdan ve suyun altından gerçekleştirilebildi.
Ametist füzeleri ile donanmış denizaltılardan biri, yılın 1988'inin başlangıcından ve 1991'in başlangıcından itibaren, tüm ateşi hedefin doğrudan isabetiyle sona eren özerk yolculuklarda yaklaşık bir yıl geçiren Hint Donanması'nın bir parçasıydı. Hindistan, kiralama süresini uzatmayı veya benzer bir bot satın almayı teklif etti, ancak ABD’nin baskısı altında, Rus liderliği bu yönde işbirliğini sürdürmeyi reddetti.
P-120 Malakit
1963 yıllarında, denizaltılardan ve yüzey gemilerinden, özellikle 70 Ave'nin denizaltılarındaki P-670'in yerine konulması için birleşik bir RCC'nin geliştirilmesi konusunda bir kararname çıkarıldı. Malakit roketi taslak tasarımı Şubat 1964'ta tamamlandı, ilk örnekler dört yıl sonra yapıldı. 1972'te, P-120, 1234 Ave.'nin Ovod Hava Küçük Roket Gemileri için ve 1973'in sonunda başlatılan 670 Ave.'in Chaika denizaltılarının ekipmanı için 1960'te kabul edildi.
P-120 roketinin katlanan bir kanadı vardı ve selefi P-70'e dışa şiddetle benziyordu. Füzenin savaş başlığı yüksek patlayıcı (840 kg) veya nükleer (200 CT) idi. Roketin uçuş hızı M = 1'e ve menzil 150 km'ye ulaştı. Yenilik, batık bir denizaltıdan ve bir yüzey gemisinden başlatmayı mümkün kılan evrensel bir fırlatma biriminin kullanılmasıydı. APLI-5’in yerleşik kontrol sistemi, П-70’te kurulu olandan çok farklıydı.
670 Ave. M'nin denizaltıları, Rubicon hidroakustik kompleksi (8 km üzerindeki algılama aralığı) ile birlikte, Malachite kompleksinin harici hedef belirlemesi olmadan maksimum menzile kadar kullanılmasını mümkün kılan 156 CM-150 rampaları ile donatıldı. KSU "Danube-670M", sekiz füzenin tümünü eşzamanlı olarak test etti ve fırlatmaya hazırlarken, hazırlık süresi Ametist kompleksi ile karşılaştırıldığında 1,3 kat azaldı. Füzeler, deniz suyu dolu bir kaptan 50 m derinliğinde fırlatıldı. Toplamda altı tane tekne vardı, 25 yıllarına hizmet ettiler - sabit ömürleri. Donanmadan güvenle çekildiler.
1975'un sonu - yılın ortasında 1980 - P-120 modernizasyonunun dönemi. Bu süre zarfında, önemli ilerleme kaydedilmiştir. Yerleşik kontrol sisteminin çalışması, arama kafası başlığı için hassasiyeti, parazitlenme ve seçiciliği arttırdığı için daha güvenilir hale gelmiştir. Tuna-1234 gemi kontrol sistemindeki komutların geliştirilmesi ve verilerin roketatardaki girişi hızlandırıldı. Evet, üç konteynır fırlatıcı ve önyükleme cihazının tasarımı daha iyi bir şekilde değişti.
P-700 "Granit"
Sualtı fırlatma ihtimali olan P-700 “Granit” roketine dayalı yeni bir PPH çalışması 1981 yılında tamamlandı. İki yıl sonra, gemi karşıtı füzeler, 949 Ave.'nin nükleer kruvazörü 11442 Ave.'nin denizaltılarını ve 11435 Ave.'nin ağır uçak taşıyan kruvazörünü kullandı.
Ana turbojet motora sahip P-700, 4M'e kadar süpersonik bir uçuş hızı geliştiriyor, menzil 500 km'ye ulaşıyor. Uçuş boyunca özerk olan roket, çok değişkenli bir saldırı programına ve artan bir gürültü bağışıklık seviyesine sahiptir, bu nedenle, yüzey hedef gruplarını yenmek için kullanılır.
Yerleşik kontrol sistemi sıkışma ortamını kolayca anlayabilir, yanlış hedefleri kaldırabilir ve gerçek olanları vurgulayabilir.
Hızlı ateş modunda tüm füzelerden ateş edilebilir. İkinci durumda, bir füze topçusu birkaç düşük seviyeli füze üzerinde yükselir. Hedefler, bunların dağılımı, önem derecesine göre sınıflandırılması, ayrıca saldırı taktikleri ve uygulanması için bir plan hakkında bilgi alışverişi var. Topçu vurulursa, başka bir roket onun yerini alır. Araçtaki bilgisayar, diğer şeylerin yanı sıra, modern elektronik savaş araçlarına karşı savaşmanın yanı sıra, düşman hava savunma sistemlerini ateşten uzaklaştırma yöntemleri hakkında da bilgi sahibidir. Böyle bir roketi düşürmek neredeyse imkansızdır. Bir füze alsa bile, hızı ve kütlesi sayesinde Granit hedefe ulaşacak.
P-700, Antey tipi 12A'nın 949 atomik denizaltı kruvazörlerinde ve her birinde 24 RCC ile hizmet vermektedir. CM-20 underdeck rampalarındaki 233 füzeleri, 4 Ave.'nin 1144 ağır atom kruvazörüne sahiptir. TAVKR "Sovyetler Birliği Kuznetsov Filosunun Amiri" (pr. 1143.5), 12 RCC ile donatılmıştır.
"Club-S"
Yekaterinburg'da geliştirilen ve oluşturulan Club-S füze sistemlerinin ilk lansmanı, yılın 2000'unun Mart ayında Kuzey Filosundaki nükleer denizaltıdan ve haziran ayında dizel denizaltından gerçekleşti. Çekim sonuçları başarılı sayılır.
Füze sistemi, 1983 kadar erken geliştirilmeye başlanan ve ilk olarak 1993'te halka gösterilen Alpha roketlerine dayanıyor. Aynı 1993 roketleri de kabul edildi. Bu füze sistemi, savaş araçlarından (füzelerin, evrensel kontrol sisteminin ve rampaların farklı şekilde belirtilmesi) ve ayrıca teknik destek problemlerini çözen bir toprak ekipmanı kompleksinden oluşur.
“Club-S” kompleksi çeşitli füzeler kullanır. Birincisi, çeşitli yüzey gemileri sınıflarını tek tek veya grup halinde aktif olarak karşı koymak şartıyla yenmek için tasarlanmış su altı tabanlı PKM ZM-54E. Ana menzilli füzenin 60 km menzili vardır, deniz seviyesinde 5-6 noktasına kadar çalışır ve parazitlerden iyi korunur. Roketin bileşenleri başlangıç hızlandırıcısı, alçaktan uçan ses altı seyir aşaması ve süpersonik çıkarılabilir delici savaş başlığıdır. İki aşamalı ses altı gemi karşıtı füze ZM-54E1 aynı amaç için kullanılır, daha kısa bir uzunluğa, savaş başlığının ağırlığının iki katı ve 1,4 kat daha uzun menziline sahiptir.
91РЭ1 balistik güdümlü füze düşman denizaltılarına karşı kullanılıyor. Füzenin savaş başlığı hem yüksek hızlı denizaltı karşıtı torpido MPT-1UME hem de bir sonar homing sistemine sahip olan APR-3ME denizaltı roketi olabilir. Roket fırlatma 15 düğümlere kadar taşıyıcı hızlarında mümkündür.
Sualtı tabanlı ZM-14E'nin iki aşamalı seyir füzesinin amacı, yer hedeflerini yok etmektir, görünüş, boyutlar ve itme sistemi ZM-54E1 RCC'ninkilere benzer, Granat RC-55 ile bazı benzerlikler gözlenir. Yıkım çoktan patlayıcıdır ve nüfuz etmemektedir, nesnede en büyük hasara neden olmak için havada baltalama yapılır. Roket, performans göstergeleri yabancı analoglara göre daha üstün olan aktif bir arayıcı ile donatılmıştır. Fırlatma ağırlığı 2000 kg'a eşittir, savaş başlığının ağırlığı 450 kg'dır. 240 m / s'ye kadar olan bir uçuş hızında roket, 300 km mesafedeki hedefleri vurur.
Club-S füze sisteminin kullanımı için pratikte hiçbir iklimsel ve fizyografik kısıtlama yoktur. Füzelerin birleşik gemi kısmı, mühimmatın bileşiminin belirli bir görevle bağlantılı olarak değiştirilmesini kolaylaştırıyor. Club-S'nin dünya analogları yoktur, bu nedenle bu roket sisteminin varlığı zayıf bir filoyu bile ciddi bir düşmana dönüştürebilir.
Serinin dördüncü maddesi, gemi karşıtı kruvazalı füzelere yöneliktir, gemi kompleksleri hakkında olacak.
- Yazar:
- Valery Boval
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter