Sofia yalnızlığmın bir parçası haline geldi, sessizliğimin içindeki bir varlık.Dün bütün gün kar yağdı, biz de hep evde kaldık.Ben kitap okuyordum, o da, çevresinde bebekleriyle yanımda oturuyordu.Tabii ki arada bir ilgi istiyordu.Böylece yeni bir oyun doğdu.Köpekbalıklarının Dengesi, Caterina Bonvicini (Sayfa 120 - Remzi Yayınevi)
Bir ara, tam da ağlayacak gibi olduğu için, ona Sylvia Plath’dan bir dizeyi şefkat dolu bir cümleymiş veya çocuklar için bir cümleymiş gibi okudum:’’Kadın şimdi olağanüstü./Bedeni ölü ve/Bir Yunan tanrıçasının yanılsamasıyla/Başarısından gülümsüyor.’’O da, sanki ben Kim-bu-farecik, veya Annene-kocaman-gülümse demişim gibi hemen gülmeye başladı.
Bu yanlış anlama karşısında o kadar hayret ettim ki devam ettim.Bir dize daha seçtim ve onu yine masal sesiyle, Sofia’nın gözlerinin içine bakarak okudum:’’Çocuğun çığlığı/eriyip gidiyor duvarın içinde./Bense/bir okum/inen kırağıyım, intihar eden/sabah kazanının/o kırmızı gözünün içinde.’’ O da diş etlerini göstererek, kahkahalarla gülüyordu.Mutluluktan kollarını da sallıyordu.Sonra da gözlerini kocaman açıp bekliyordu.’’Gene yap, anne,’’ der gibiydi.
Ben de bir başka şiire geçtim.Yine aynı tonda, ama daha yavaş bir sesle bir masalda cadının ortaya çıktığı anı anlatır gibi, bir gizem edasıyla okudum:’’İşte şimdi uçuyor/her zamankinden daha korkunç, kızıl/bir yara gökte, bir kuyruklu yıldız/onu öldüren makinenin/anıt mezarın, mumdan evin üzerinde.’’Ama arı kovanına geldiğimde sesimi çok yükseltiyordum:Mumdan ev!Yani anıt mezara geldiğimizde masal güzel bir şekilde sonlanmıştı.Parmağımla kırmızı kuyruklu yıldızı çiziyordum.İşaret parmağımla boşlukta kocaman bir yay çizip Sofia’nın göbeğinde sonlandırıyordum.O da gülmek için parmağımın , yanı kızıl kuyruklu yıldızın göbek deliğine ulaşmasını bekliyordu.Ulaştığı anda da kahkahalarla gülmeye başlıyordu;yüksek sesle, kendini tümüyle vererek gülüyordu.
Büyü gibi bir şeydi.Ona sevinç ve endişe karışımı bir duyguyla bakıyordum.Kendi uydurduğum bu korkunç ritüelden hem mutlu olmuştum, hem de korkmuştum
Ama o akşam, Sofia gülmeyi bırakıp uykuya daldığı zaman ben yüksek sesle söylediğim bütün o kelimelerle baş başa kaldım.Büyü bozulmuştu, bana sadece bütün o anlamların yükü kalmıştı.Müzik bittikten,dili belirsizliği söndükten sonra geriye bir vızıltı kalmıştı.Onu susturamıyordum,rahatsız olmuştum.Pijamamı giydim ve yatıp yorganı üstüme çektim, ama o vızıltı kaybolmuyordu, yatak odamda bir sivrisinek gibiydi.Ölümle sırdaş, gözlerimi kapadım.
‘’….uyku ilacıma adadığım bir şiiri baştan sona yazdım.(Lormetazepam, 2,5 mg/ml, ağızdan damla için ağıt:Seni yüz kutunun arasında tanıma avuntusu/istasyonda önem verilen bir yüzle olduğu gibi/o mavi çizgin, seninle uykum gibi dümdüz/sevilen bir ayaktan veya yokluğundan daha iyi/sen beni ayaksız ve dokunuşsuz kılıyorsun./Uyuyacağım, başkalarının sahte neşesinin/ve söylenmiş yanlış kelimelerin üzerinde/kurulu olduğu sanılan hayatların üzerinde/Uyuyacağım, belirsizliklerin üzerinde, sadelikle/Uyuyacağım-tatminsizliklerimin üzerinde/Tatmin olmuş bir halde./İnsanlık için ilaçlar, tanrım, bu nasıl bir hediyedir/sekizsaat insanlık dış olmak.)Köpekbalıklarının Dengesi, Caterina Bonvicini (Sayfa 141 - Remzi Yayınevi)
‘’Ben anne olmak istememiştim, bunun bir felaket olacağını biliyordum.Ama başıma geldi ve onunla birlikte aldanma da başladı.Kaçınılmaz bir aldanmaydı, hamileliğin bir semptomu gibiydi, mücadele edilemeyecek kadar güçlü bir umuttu:Başaracağım, hoşuma gidecek.Ama öyle olmadı.Doğru olan ilk içgüdümdü.Hayatta telafisi imkansız iki şey vardır:Çocuklar ve ölüm.Ama bunlar birbirini dışlar.Ben korkunç bir şekilde bir seçenek bulmaya çalışıyorum.’’Köpekbalıklarının Dengesi, Caterina Bonvicini (Sayfa 135 - Remzi Yayınevi)