Çevirmen:Ely^^
Redaktör:Nehiew
Bu güzel kadın Kazetani-kun’un kız arkadaşı mı…?
Hiyuki, Ao’nun yanından kaçıyormuş gibi koştu ve eski malikanesine döndü. Tatami yüklü odanın içindeki eski masasının önüne oturdu ve somurttu.
Bir… lise öğrencisi değil, üniversitede mi…? Belki çalışan bir yetişkindir… Kazetani-kun’dan daha yaşlı, göğüsleri çok büyük ve çok sevimli görünüyor… Kıyafetleri de süslü ve sevimli… Sesi tatlı ve hoş… Kazetani-kun’a Ao-kun olarak hitap etti.
Ao, Hiyuki’yi akvaryuma davet ettiğinde kendini bir rüyada gibi hissetti.
Dünden beri ne giyeceğini düşünüyordu. Öğle yemeği kutusu hazırlamalı mıydı? Uzun bir tren yolculuğu olacaktı, Kazetani-kun ile ne hakkında konuşmalıydı? Çok endişeli ve gergin olduğu için Ao parlak bir gülümsemeyle geldiğinde yüzüne bakamadı ve kalbinin yoğun bir şekilde attığını hissetti.
Kazetani-kun okulda olduğundan farklı görünüyordu
O sadece üniformadan gündelik giyime geçti ama Hiyuki bu kısmın gerçekten bilincindeydi ve kalbi hızla çarpıyordu.
Trende Ao, Hiyuki için endişeliydi ve onunla sohbet etmek için konu bulmaya devam etti, ancak düzgün cevap veremedi ve ifadesi daha da sertleşti. O kısmından nefret ediyordu ve ne yapacağını bilemiyordu bu yüzden tüm bu duyguları Ao’ya bıraktı.
Hiyuki, Ao’nun onu zahmetli ve huysuz bir kız olarak düşünmesi gerektiğinden emindi. Onu akvaryuma davet ettiğine pişman olmalıydı. Kesinlikle onunla bir daha randevuya çıkmayacaktı.
Hiyuki’nin göğsü olumsuz duygularla dolup taşarken yıkılmanın eşiğindeydi ama önce Ao ondan özür diledi.
Kazetani-kun… gerçekten nazik.
Genelde böyle biriydi.
Daima sakince gülümseyin, herkesi yüksek sesle selamlayın, başkalarını mutlu bir şekilde dinleyin ve konuşmacının devam etmesini sağlamak için uygun yanıtlar verin.
Bu yüzden Ao’nun etrafındaki sınıf arkadaşları çok mutlu görünüyordu. Hem erkekler hem de kızlar Ao ile konuşuyordu.
Ao kötü niyetli bir şey söylemez veya ayrımcılık yapmaz. Neşeli, nazik ve herkese karşı adildi.
Ao böyle bir insan olduğu için sınıfta dışlanan ve herkes tarafından kaçınılan Hiyuki’yi kabul edebiliyordu.
──Hinomiya-san, Yoroisame mahlasını kullandı ve ‘Yalnız ben alternatif bir dünyaya geldi, bir harem cennetinin kahramanı, iblis kralı ve imparatoru oldu’ adlı eseri yarışmaya sundu ── Bu taslağı küçükken görmüştüm. Bir izleyici olarak çalışmak Hiyuki, Ao’nun bunu söylediğini duyduğunda, utandı ve sarsıldı, bu yüzden ‘yanlış kişiyi yakaladın’ cevabını verdi ve kaçtı. Okuldan sonra bisiklet parkında Ao’yu bekledi, onunla konuşmak için cesaretini topladı ve onun nazik cevabını aldı.
‘Sadece bir çalışma yeterli, lütfen bana hafif romanlar yazmayı öğret.’ Ao bile böyle utanmaz bir isteği gülümseyerek kabul etti. Önümüzdeki iki ay boyunca okuldan sonra bir kafede buluşmak üzere sözleştiler ve burada Ao ona müsveddesini yazmayı öğretecekti.
Kazetani-kun… gerçekten kibar, sıcak ve nazik bir kalbe sahip… Değişken yazı tipi boyutlarını, çoklu noktalama işaretlerini, yansıma kullanabileceğimi ve boşlukları özgürce bırakabileceğimi söyledi…
Ne olursa olsun, Ao diğer tarafı doğrudan reddetmeyecek ve önce onlarla onaylayacaktır.
Sadece hafif romanlar değil, başkalarıyla olan ilişkileri hayata karşı tutumu da böyleydi ve çok parlak görünüyordu. Böyle hissetse de göğsündeki ağrı ızdırap vericiydi.
Kazetani-kun ve ben… tamamen zıt insanlarız…
Sadece ikisi için bir sır olan kafede Hiyuki her zaman krizantem sipariş ederken, Ao her seferinde içkisini değiştirirdi.
Böyle bir yerde bile aralarında bir boşluk vardı ve bu Hiyuki’nin kalbini sızlattı. Ao kesinlikle bilmiyordu.
Hiyuki, Ao’yu çok özlemişti ve onun aşağılık kompleksi, çok kötü bir şekilde üzüyordu.
──Kazetani-kun… Sen… geniş görüşlü bir insansın.
Bu sözleri mırıldandığında, Ao’dan çok uzak ve çok yalnız hissetti.
Ama akvaryumda kendimi Kazetani-kun’a çok yakın hissettim, çok keyifliydi.
İkisi Kitefin köpekbalıklarını izlediler, su altı restoranında birlikte yemek yediler ve ilk kez yunus gösterisinde bağırdılar.
O kadar ilki yaşadıktan sonra kendini çok mutlu hissetti.
Bir o kadar da hüzünlü.
Yanındaki akvaryum tankını izleyen Ao, mavi ışığın parıltısı altında aynı renge boyanmıştı.
── Denizin altında gibiydik.
── … Bu doğru.
O anda Ao ile aynı yerde olduğunu ve aynı şeyi aynı duygularla izlediğini hissetti. Karaya geri dönerlerse ondan tekrar çekileceğini düşündü. Bunun düşünmek kalbini parçaladı.
── Ben… Eve gitmek istemiyorum…
Korkunç bir şey söyledi.
── Sadece… burada böyle kalmak istiyorum.
Bu gerçekten utanç verici, bunu nasıl söyleyebilirim?
Aceleyle, romandaki bir sahneyi üstünü örtmek için kavramsallaştırdığını açıkladı. Ao gülümseyerek kabul etse de Hiyuki yüzünün ateş püskürtebilecek kadar sıcak olduğunu hissetti.
Ve bundan sonra trenle dönüş yolculuğunda, eğlence zamanı bitmeden Ao’ya biraz daha yaklaşmak istedi ve Ao’ya ne tür romanlardan hoşlandığını sordu.
── Şey… Muhtemelen önceden haber veren hikayeler.
Ao yanıtladı ve böylece Hiyuki kalbinde önceden haber verme konusunda harika biri olmaya karar verdi. Artık Kazetani çalışmalarını mutlu bir şekilde okuyabilir ve yazılarından keyif alabilirdi. Ve bundan dolayı Ao’ya şunları söyledi:
── Çok çalışacağım… ve mükemmel bir öngörü hikayesi yazacağım.
── Umarım… Kazetani-kun… hoşuna gider.
Hiyuki’nin tüm çabasını gerektiren itiraf buydu.
Beni insan olarak seveceğini umduğumu söyleyemem… Bu çok fazla bir şey… En azından yazdığım romanı seveceğini umuyorum…
Ne kadar acınası ve korkunç bir düşünce tarzı.
Aslında bunu Kazetani-kun’a söyledim.
Ao sıkıntılı bir ifade takındı.
Kelimeler için bir kayıp gibi görünüyordu. Tam bir şey söyleyecekken o kadın tatlı bir sesle ona seslendi, sonra ona sarıldı.
Ao ona Aeka-san dedi.
Yakın olmadığı bir kadına ilk adıyla hitap eder miydi?
Veya bir kadın çıkmadığı bir çocuğa sarılır mı?
Ao aldırmıyor gibiydi ve o kadına endişeyle baktı. Sanki artık Hiyuki’yi göremiyormuş gibi.
Ao’nun kadınla bu kadar samimi olduğunu görmek, ‘üzgünüm’ dedikten sonra kaçan Hiyuki için ızdırap vericiydi.
Eve vardığında sokağa çıkma yasağına biraz geç kalmıştı. Girişin dışında bekleyen büyükannesi Hiyuki’ye sert bir şekilde sordu: “Neden bu kadar geç kaldın? Ne yaptın? Gerçekten de okul yüzünden mi?’
Büyükannesi, Hiyuki’nin programını anlamamış ve yönetmemiş olsaydı meselenin dinlenmesine izin vermezdi. Kimonosunu her zaman mükemmel giyerdi, onun yaşındaki kadınlara göre uzun boyluydu ve sırtını dik tutuyordu. Büyükannesi her zamanki otoriter havası, gergin yüzü ve keskin parlayan gözleriyle Hiyuki’ye baktı. Hiyuki doğal olarak vücudunu eğdi ve yumuşak sesi daha da zayıfladı.
Hiyuki, kendisini iyi hissetmediği için bir dükkanda bir süre dinlendiğini söyledi. Büyükannesi, kendini iyi hissetmiyorsa neden daha erken dönmediği hakkında onu azarladı.
“Hala kendini iyi hissetmiyor musun? Nereye?”
“Sadece hafif bir baş ağrısı… Ama, zaten… zaten iyi.”
Hiyuki cevapladı ve sonra büyükannesinin akşam yemeğini hazırlamasına her zamanki gibi yardım etti. Büyükannesinin karşısına oturdu. Akşam yemeğini sinirli ve sessizce yedi. Büyükannesi yemeğini hafifçe baharatlardı ve böyle günlerde tadı söyleyemezdi.
Sırtı dik bir şekilde akşam yemeğini yerken, büyükannesinin kemikli eli yemek çubuklarını zarif bir şekilde tutuyordu. Hiyuki vücudunu büyükannesinin önüne yığdı ve tatsız yemeği ağzına tıktı.
Daha sonra bulaşıkları kaldırdı, odasına yalnız döndü ve ondan ayrıldığında olanlar hakkında derin derin düşünmeye başladı.
Hiyuki üzgün üzgün elindeki fotoğrafa baktı.
Üzücü veya dayanılmaz bir şeyle karşılaştığında hep bu fotoğrafa bakardı ──
Fotoğrafta fırfırlı şirin bir bluz, pembe kısa bir elbise ve sırtına çiçek desenli bir çanta takmış üç yaşında bir Hiyuki vardı.
Hiyuki biraz gergin bir yüzle annesinin elini tutuyordu.
Annesi ortada yoktu. Sadece uzun elbisesi zarif ve narin eli görünüyordu. Annesi soluk ve kırılgan bir cilde sahipti ve ultraviyole ışınlarının güçlü olduğu günlerde eldiven giyerdi. Fotoğrafta da bir tane giymişti. Hiyuki annesinin pürüzsüz ve güzel kokulu eldivenlerini çok severdi ve gizlice giyerdi.
Fotoğraf, akvaryumdan bir su tankını yakaladı ve beyaz kenarlı gri bir kuyruk görüldü. O bir Kitefin köpekbalığıydı.
Annesiyle çektiği başka fotoğraflar da vardı ve bu resimlerde hem Hiyuki hem de annesi mutlu bir şekilde gülümsüyordu. Ama Hiyuki bu resme bakmaya devam etti çünkü bu annesiyle son dışarı çıkışıydı, unutulmaz bir fotoğraftı. Kitefin köpek balığı akvaryumunun önünde annesinin ona söylediklerini unutamıyordu.
Büyük şişkin gözleri, gri sert deriyle kaplı ve ağız dolusu jilet gibi keskin dişleriyle Kitefin köpekbalığı; genç Hiyuki için kötü niyetli ve korkutucu bir yaratıktı. ── Şey, anne, bu korkutucu…
Hiyuki bu akvaryumdan nefret eder ve korkardı. Ancak her zaman çok nazik olan annesi, Kitefin köpekbalıklarının tek başına hareket eden güçlü yaratıklar olduğunu açıklamak için sert ve katı bir ses kullandı.
── Güçlü olmalısın, tıpkı bir Kitefin köpekbalığı gibi.
Annesi bunu birdenbire söylemiş olmalıydı çünkü yakında hastaneye kaldırılacağını ve çok uzun sürmeyeceğini biliyordu.
Bir yıl önce Hiyuki’nin babası başka birine aşık oldu ve annesinden boşandı. Annesi onu bir çocuk bakım merkezine gönderdi ve çalışmaya başladı. Ama sağlığı zayıftı ve bunu yapmak vücudunu harap etti, bu yüzden yanında Hiyuki ile annesinin evine gitti.
Hiyuki’nin büyükannesi; bu büyük, eski ve soğuk konakta yalnız yaşıyordu. Hiyuki başlangıçta annesi ve büyükannesi ile birlikte yaşıyordu. Ancak annesinin sağlığı kötüleşip hastaneye kaldırıldıktan sonra büyükannesiyle yaşamaya başladı. En sonda, annesi hastaneden taburcu edilmedi.
Hiyuki, annesinin zamanının az olduğunu bildiğini düşündü, bu yüzden o gün Kitefin köpekbalığı tankından önce Hiyuki’ye ‘güçlü olmalısın’ dedi.
Annesinin sesi katı ve soğuk olabilirdi ama kulağa çok hüzünlü geliyordu.
Annesi öldükten sonra, o zamanlar çektiği fotoğrafa her baktığında Hiyuki kendi kendine artık yalnız olduğunu ve güçlü olması gerektiğini düşündü.
Tıpkı derin denizdeki Kitefin köpekbalığı gibi, arkadaşı olmadan da hayatta kalabilirdi.
Büyükannesi yetmiş yaşın üzerindeydi ve katı bir insandı. Hiyuki’nin annesi vefat ettikten sonra, Hiyuki’ye birçok ev işi verdi.
Koridorları bir bezle silmek, pencereleri silmek, avludaki çimleri temizlemek gibi. Birçok odası olan geniş konakta bunlar zahmetli işlerdi.
Bunun üzerine Hiyuki, mutfakta işlerine yardım etmek zorunda kaldı. Önceleri mutfak bıçağıyla elini sık sık kesti ve büyükannesi şöyle dedi:
── Bıçağı yanlış kullandığın için. Kendini kesmen senin hatan, bu yüzden ağlama ve başkalarından anlayış dileme.
Büyükannesi azarladı.
Genç Hiyuki büyük bir odada uyumaktan korktuğunda.
── Sana bir yetişkin gibi davranacağım. Zayıflık gösteren bir yetişkin saçmadır. Şikayetlerini dinlemeyeceğim, o yüzden kendini buna hazırla.
Büyükannesi onu soğuk bir şekilde üzerinden attı.
Büyükannesinin sözleri her zaman küçümseyiciydi, bunu yapamam, her zaman yasak olan şeylerden bahsederdi. Yemek çubuklarını tutma şekli, tataminin üzerine oturma şekli ve nasıl yürüyeceği bile katı bir şekilde uygulandı.
Hiyuki ve diğer çocuklar anaokulunda edindiği bir arkadaşının evine oynamaya gittiğinde, büyükannesi Hiyuki’nin ne oynadığını ve eve geldiğinde ne tür atıştırmalıklar yediklerini ayrıntılı olarak sorardı. Bundan sonra, büyükannesi diğer tarafın yerini birinci sınıf atıştırmalıklarla ziyaret ederdi.
── Torunuma baktığın için teşekkür ederim. Bol bol atıştırmalık yediğini duydum ama çocuklar pazarda satılan tatlıları veya kekleri yememeli, bu yüzden lütfen gelecekte torunuma bunları yedirmeyin.
Bu defalarca oldu ve sonunda, başka hiçbir çocuk Hiyuki’yi evlerine oynamaya davet etmedi.
── Anne, Hiyuki’ye yiyecek bir şey teklif edemezsin.
── Hiyuki’nin büyükannesi çok katıdır. Hiyuki’nin evine oyun oynamaya giden çocuklar azarlandı: Ayakkabılarını düzgün koy! Çok korkutucu. Ve onların yerine sadece buğulanmış çörek ve hiç tatlı ve lezzetli olmayan siyah fasulye var.
Hiyuki’nin evine oyun oynamaya gelen çocuk yoktu. İlkokulda, sınıftan kimse Hiyuki ile konuşmadı.
Hiyuki yavaş yavaş içine kapanık bir çocuk oldu ve kalabalıkla birlikteyken nasıl bir ifade göstereceğini bilmiyordu.
Bunu fark ettiğinde, oturduğu yerde ağzı kapalı, gergin bir yüzle ödevini gözden geçirmek yapması gereken doğal bir şeydi.
Ortaokulda işler değişmedi, Hiyuki’nin ifadesi daha da soğudu ve sertleşti. Günlerini kimseyle konuşmadan geçirdi.
Ortaokulun üçüncü yılında kışın, Hiyuki’nin gri hayatına bir ışık huzmesi enjekte eden hafif romanları tesadüfen keşfetti.
Uzun bir tereddütten sonra kısıtlı harçlığı ile bir kitap seçti ve satın aldıktan sonra tekrar tekrar okudu.
Büyükannesi anime ve manga gibi şeylerin yoksunluğa yol açacağını düşünüyordu. Hiyuki ilkokuldayken ve bir spor karşılaşması sırasındayken, üzerinde manga karakterinin basılı olduğu bir defter aldığında büyükannesi kaşlarını çattı ve ona sert bir şekilde ‘onu atmasını’ emretti.
Büyükannesi Hiyuki’nin anime tarzı kapaklı hafif romanlar okuduğunu bilseydi kesinlikle yasaklardı. Hiyuki’nin tüm önemli kitapları muhtemelen atılırdı.
Hiyuki’nin hafif romanlarını ve basılı el yazmalarını gizli tutmasının nedeni budur. Evde asla hafif romanlar okumaz veya el yazmaları üzerinde çalışmaz.
Hiyuki dışarıda hafif romanlar okuyup yazacağına karar verdi ve bu ilkeye bağlı kaldı.
Muhtemelen işine yeni başlayanlar yarışmasına katıldı çünkü başkalarının bilmesini istiyordu. Kasvetli, soğuk ve sıkıcı görünen birinin de parlak ve neşeli bir hikaye yazabileceğini bileceğini umuyordu.
Arkadaşlarıyla hiç e-posta alışverişinde bulunmamış olmasına rağmen; farklı boyutlarda yazı tiplerini, ifadeleri ve çoklu noktalama işaretlerini nasıl kullanacağını hala bildiğini başkalarının bilmesini diledi.
Ancak aldığı yorum sayfaları şunları kaydetti; ana karakter tatsızdı, hikaye ve ifadeler ucuz ve ilgi çekici değildi. Hoş olmayan benliği sadece tatsız hikayeler yazabilirdi. Hiyuki, büyükannesinin onu duymaması için sesini bastırdı ve battaniyesinin içinde ağladı.
Özgürlüğü ve kendine güveni olmayan Hiyuki için onu kabul edebilecek tek bir kişi vardı ve o da Ao’ydu.
Kazetani-kun yalnız bana karşı nazik değil…
Ao herkese karşı nazikti.
Herkes Ao’yu severdi. Çünkü Ao asla kimseyi incitmez ve her zaman iyi noktalarını bulurdu. Onunla olmak mutlu hissettiriyordu.
Hiyuki derin okyanusta bir Kitefin köpekbalığıysa, o zaman Ao sonsuz engin masmavi gökyüzü olmalıydı.
Kazetani geniştir.
Ama ben darım.
Ao onun gibi birini sevmeyecek. Ao’nun tercih ettiği şey, ona benzeyen sevimli ve neşeli kızlardı. Tıpkı bugün kendisine tatlı bir sesle seslenen ve ona sarılan kişi gibi.
Ben sadece… tek başıma bir şeyler umuyorum…
Herkes tarafından sevilen Ao için yeterince iyi olmadığını hissetti. Düşündüğü buydu, ama belki…
“Kazetani-kun’un taslağımı yazarken bana eşlik etmesi yeterli, yetinmeliyim…”
Bir hanımefendiye benzer beyaz eldivenle elini tutan annesinin fotoğrafına bakarken kendi kendine mırıldandı. Gözleri yavaşça kapandı ve bir daha açılmadı.
Ertesi sabah, her zamanki gibi el yazması üzerinde çalışmak için sabah erkenden bilgisayarın başına geldi. Ama bir cümle yazdıktan sonra parmakları durdu ve fazla ilerleme kaydedemeden zaman geçti.
Derse gitmem lazım…
Monitörü kapattı, bilgisayar laboratuvarının kapısını açtı ve Ao’yu mahcup bir yüzle orada dikilirken buldu.
“Günaydın, Hinomiya-san”
Ao, Hiyuki’yi beklemek ve onu selamlamak için buraya kadar geldi, bu da Hiyuki’yi harekete geçirdi. Ama dün ki kadını hemen hatırladı ve günaydın düzgün cevap veremedi.
“… Sabah.”
Hiyuki, işleri garip ve tedirgin eden kasvetli bir sesle mırıldandı. İkisi sessizliğe gömüldü ve Ao tekrar konuşmak için inisiyatif aldı.
“Dün için üzgünüm, aniden ortaya çıkan yabancıya şaşırmış olmalısın. Bu kişi amcamın iş yerinde tanıdığı biri. Bahsettiğim el yazması tarama çalışmasını bana tanıtan oyun şirketinden.”
Ao’nun sözleri, Hiyuki’nin kulaklarına her zamankinden daha belirsiz geldi.
İş yerinde tanıdığınız biri birdenbire yeğeninize sarılır mı…?
O şehvetli göğüslü kadın aklına geldiğinde, Hiyuki mütevazı göğsünün derinliklerinde bir acı hissetti.
“… Peki.”
Yumuşak bir sesle mırıldandı:
“… Kendi kendine çalışma başlamak üzere.”
Ve sonra kendi başına gitti.
Ao, Hiyuki’ye o kadını açıklayamadığı için çelişkili hissetti.
Hinomiya-san bugün mesafeli görünüyor, garip geliyor…
O gece Ao, Sakutaro’nun yerinde el yazmaları okuyordu.
Yayıncı bu sefer el yazması kutularını Sakutaro’nun evine gönderdi, bu yüzden Ao onları orada taradı.
Genelde işe hemen dalardı ama bugün Hiyuki’yi düşünmeye devam ettiğini fark etti.
Sabah bilgisayar laboratuvarında Hiyuki’yi karşılamaya gittiğinde, Hiyuki soğuk bir ifade gösterdi ve Ao’nun gözleriyle tanışmadı.
Okuldan sonra kafede de durum aynıydı. Genellikle Krizantem sipariş eden Hiyuki, onun yerine parlak pembe gül nektarı çayını seçti.
“Hiyuki, bugün Krizantem içmiyor musun?”
Ao bunu söylediğinde, Hiyuki kıpır kıpır oldu.
“… Ben, ara sıra farklı bir şey denemek istiyorum.”
Sert bir sesle cevap verdi.
Ao, Hiyuki’nin el yazmasının çıktısına baktı.
“Subaru ve kahraman Cyan’ın birbirlerinin hislerini fark ettikleri sahne büyüleyici, harika bir sekans. Daha fazla içerik olsa daha iyi olur diye düşünüyorum. Örneğin, okuyuculara onları neyin çektiğini açıklamak. ” dedi Ao
Hiyuki soğuk ve kasvetli bir yüz gösterdi.
“Ehh, anlamak çok mu zor?”
Ao sordu. “… Daha spesifik olabilir misin? Ne demek istiyorsun?”
Hiyuki gözlerini yere indirerek söyledi.
Bu, Hiyuki’nin Ao’yu şaşırtan buz gibi bir tonda cevap verdiğini ilk kez duyuyordu.
“Birbirlerini sevme nedenlerini sıralamaya ne dersin? Bu noktayı net bir şekilde anlatabilirseniz, karşılıklı aşklarının gelişimi daha inandırıcı olacaktır. Birincisi, Subaru neden Cyan’ı seviyor?” “Çünkü o yapayalnızken Cyan onu buldu.”
“Evet, Subaru aniden farklı bir dünyaya atıldıktan sonra ilk karşılaştığı kişi Cyan oldu. Bu iyi bir sebep. Başka bir şey?”
“Cyan nazik ve ona yardım etti.”
“Evet, bunu elde etmek kolay.”
“…Herkes Subaru’nun ‘farklı’ olduğunu düşünerek onu kovduğunda… Sadece Cyan onu kabul etti ve onun adına konuştu.”
“Anlıyorum, o zaman ona hayran olmak çok doğal.” “…Çünkü Cyan ona çok şey öğretti.”
“Evet, bu doğru hissettiriyor.” Ao gülümseyerek başını salladı.
“Cyan popüler, neşeli ve nazik…”
Hiyuki yukarı baktı. Ao’ya bakan gözleri çok depresif ve üzgün görünüyordu. Bunu görünce Ao’nun göğsü biraz acıdı. O anda Hiyuki, yanında ben olan dudaklarını hareket ettirdi ve yumuşak bir sesle:
“Gülümsemesi… mavi gökyüzü gibi.”
Ardından bakışlarını hemen indirdi.
Hiyuki’nin o anda yaptığı depresif ifadeyi gördüğünde, Ao göğsünün derinliğinin sıkıştığını hissetti. Duyguları biraz dalgalandı ve dedi ki:
“Subaru’nun Cyan’ı sevmesinin sebepleri yeterli, bu sebeplerden dolayı herkes kesinlikle ona aşık olacaktır.”
Hiyuki, kitefin köpekbalığı mekanik kalemini sıkıca tuttu ve başını indirdi.
“Sonra, Cyan’ın Subaru’yu sevmesinin nedenlerini düşünelim. Cyan, Subaru’nun neyini seviyor?”
Sessizlik vardı.
“Hinomiya-san?”
Hiyuki ağzını sıkıca kapalı tuttu. Sessiz kaldığı için acı çekiyor gibiydi. Ao endişeyle ona seslendi.
“… Hiçbir şey değil.”
diye mırıldandı.
“… Cyan, asla sevmem… Subaru.” Hiyuki kasvetli bir sesle devam ederken başını aşağıda tuttu.
“Hah neden?”
Ao’nun kafası karıştı. Kahraman ana karakteri beğenmediyse iş dağılırdı.
“…Çünkü, Subaru’yu sevmenin nedenini ne kadar düşünmeye çalışsam da… İyi yönlerinden hiçbirini bulamadım… kasvetli… soğuk… sohbette donuk… kolayca somurtuyor… kimse onu sevmiyor, o sadece bir Tanrı bilir nereden gelen tuhaf…”
Hiyuki’nin sesi ve ifadesi daha da sertleşti. Alçaltılmış gözlerinden soğuk bir ışık görülebiliyordu.
“Subaru’nun Cyan’ı sevmesi doğal ama herkes tarafından sevilen Cyan, Subaru’yu asla sevmez.” Ao, Hiyuki’nin derin bir duygusal kompleksi olduğunu ve kendisini neden yalnız ana karaktere yansıttığını anlamıştı.
Ancak, Ao neden birdenbire sinirlendiğini anlamadı ve ana karakteri tamamen reddetti.
Ao sıkıntılı hissetti ve Hiyuki’nin yanakları kızardı.
“B-ben… geri döneceğim.”
Eşyalarını topladı ve dükkandan çıktı.
Daha sonra ayağa kalktı ve Ao’ya şunları söyledi:
“Kazetani-kun, sabah beni karşılamasan sorun değil… Biz uyumlu değiliz.”
Hiyuki, Ao’nun bir an için suskun kalmasına neden olan soğuk bir tonda söyledi.
Uyumsuz… Şey, Hinomiya-san’a asla katılmıyorum…
Hiyuki, bugün kendisi gibi görünmüyordu ama ‘uyumsuz’ dediğinde Ao gerçekten incindi. Artık taslağı için benim tavsiyeme ihtiyacı yok mu…? Hinomiya-san’ı bilmeden gücendirdim mi?
Değilse, içe dönük Hiyuki tüm bunları söylemezdi. Ao bunları kafasında tekrar tekrar düşündüğü için, bir taslağı bitirmesi normalden çok daha uzun sürdü.
Evden getirdiği dizüstü bilgisayarı açtı, yorum sayfası programını çalıştırdı ve genel yorumlarını yazmaya hazırlandı. Ancak tereddüt etmeye devam etti: Bu sözler yazara zarar verir mi? Bu şekilde yazmak, yazarın bir daha yarışmaya girme isteğini zayıflatır mı? Böyle bir durumda doğru aramayı yapabilir miydi? Belki de bu çalışma ikinci tura gönderilmeye değerdi. Klavyedeki elleri sürekli duruyordu.
Taramaya ilk başladığında sık sık böyle bir ikilemle karşılaşırdı. İlk başladığında çok mutluydu ve yazıları fazla düşünmeden teslim etti. İkinci seferden itibaren, kararının el yazmalarının kaderini etkileyeceğini ve baskının göğsünü tıkayacağını biliyordu.
Çoğu durumda, ilk turda el yazmalarını okuyacak olanlar yalnızca elemecilerdi. Ao bu aşamada taslağı başarısız olursa, yazar başka bir yarışmaya göndermedikçe başka hiçbir izleyici bu taslağı bir daha göremezdi. O bir yazar ya da editör değildi, sadece hafif romanı seven bir öğrenciydi. Ao Kazetani’nin buna karar vermesi gerçekten uygun muydu?
Özellikle birkaç eser ‘ikinci tura tavsiye edilme’ sınırındayken, Ao uykusuz kalır ve hangi eseri göndereceği konusunda tereddüt ederdi.
Daha iyi yazı ve yapı ile çalışma mı olmalı?
Ya da olgunlaşmamış tekniklerle yaratıcı teslimiyet mi?
Ao’nun seçmediği eser, ödül alması gereken bir başyapıt olsaydı──
Ancak, uzun bir tereddütten sonra sunduğu eserler, ikinci turu bir türlü aşamadı. Sonunda ödül kazanan yazılar, “Bunu daha fazla insanın okumasına izin vermeliyim” diye hissettiği ve tereddüt etmeden bir sonraki tura gönderilen yazılardı.
Bu tür el yazmalarından bazıları da kesim yapmazdı. Ao böyle bir sonuç için canını sıkacaktı ancak eser başka bir yarışmada yeni gelen bir ödül kazandığında, Ao kalbinin derinliklerinden mutlu olacaktı. Hangi yoldan giderse gitsin herkesin okuması gereken eserlerin mutlaka yayımlanacağına inanıyordu.
Ao’nun çok emin olduğu hikayeler bile başarısız olacaktı.
Ancak tereddütle gönderdiği yazılar ikinci turu asla geçmemişti. Son üç yılda, binden fazla el yazması okuduktan sonra, bu hiç olmamıştı.
On kereden fazla bir eleme işini yaptıktan sonra, Ao’nun kararlarına olan güveni arttı. Kesinlikle ikinci tura kalacak eserler gönderir, başka seçenek olmadığında sadece tereddüt ettiği eserleri gönderirdi. Onu tereddüte düşüren birden fazla eser olsaydı, o anda kararını takip eder ve eserleri buna göre incelerdi.
Her eserin bir değeri vardı ve her eser ilgi çekiciydi.
Dünyada sıkıcı iş yoktu.
Bu nokta hiç değişmemişti.
Böylece Ao, tarama çalışmalarına devam etti.
Ama… Bazen kafası karışırdı. Yarışmacı sonucu öğrendiğinde, ikinci turda girebilenler ve ilk turda başarısız olanlar farklı hissedeceklerdi.
Hinomiya-san sıkıntılıydı çünkü ilk raundu asla geçemedi, bu da kompleksini daha çok kötüleştirdi. Buna bakılırsa, depresyonda olan çok sayıda katılımcı olmalıydı.
Ao en azından yorum sayfasına yazmak istedi: Çalışmanız kesinlikle değersiz değil. Onu okumaktan zevk aldım. Bu seferki sonuçlar üzücü olsa da gelecekteki potansiyeli tamamen geçersiz kılmıyor.
Aslında ilk on kez başarısız olan ve on birinci kez ödül kazanan bir yarışmacı vardı.
Bunu yarışmacılara anlatmak için nasıl yazmalıyım… Onu incitmekten nasıl kaçınabilirim… ve onlara biraz yardımcı olabilirim?
Ne kadar çok düşünürse, o kadar çok kaybediyordu.
Sakutaro’nun bakış açısına göre, birinin cesareti kırılırsa ve yazmayı bırakırsa tutkuları ancak bu kadardı ve böyle biri için endişelenmeye gerek yoktu.
Hikaye yaratmanın yanı sıra, bu dünyaya girebilecekleri başka hobileri ve ilgileri vardı.
Ao, Sakutaro’nun görüşünün çok pratik olduğunu hissetti.
Ancak, Hiyuki’yi dudaklarının yanında bir ben ile düşündüğünde, bakışları ve başı üzgün bir şekilde aşağı indiğinde Ao’nun eli bilinçsizce duracaktı.
── Herkesin sevdiği Cyan, Subaru’yu asla sevmez.
Hinomiya-san’a yardım etmek istiyorum çünkü onun ilk raundu geçmesini ve özgüven kazanmasını istiyorum. Ancak… Ao kendi kendine mırıldandı ve o anda odada tatlı bir ses duyuldu.
“Hmmm, Saku, acıktım. Hadi yemek yiyelim~”
“Ah, bir süre daha.”
“Çin yemeği yiyelim, acılı karides yemek istiyorum. Hesabı Saku ödemek zorunda, tamam mı?”
“Tamam, uslu durursan benim ikramım olacak.”
“Eiko iyi olacak, hav, usta~”
Sakutaro, bilgisayarlarla çevrili masanın önünde otururken, sevimli bir aura ve kıvırcık kirpiklere sahip yetişkin bir bayan hemen yanında oturuyordu. Bir eli Sakutaro’nun dizinde ve yanakları Sakutaro’nun beline sürtünerek herkesi eritebilecek bir sesle köpek yavrusu gibi havladı. Ao bu sahneyi gördüğünde başının döndüğünü hissetti.
“Saku Amca, bunu evde okusam iyi olur.”
Ao taşıyabileceği kadar müsveddeyi aldı ve gitmeye hazırlandı.
“Gitme, birlikte yiyelim Ao.”
“Bu doğru~ Ao-chan.”
dedi Sakutaro ve diğer kişi mutsuz bir şekilde. Kibar değillerdi, Ao’nun aynı odada olmasını bile aldırmıyorlardı ki bu çok açıktı.
Ama umurumda ──
Sakutaro’nun sevgilisi Aeka, hep böyle olmuştu.
Aeka, sahne adı Kanno Aeka, seslendirme sanatçısı olarak çalıştı. Ao ona Aeka-san diye hitap etti ama Sakutaro, gerçek ismi ‘Wako’dan yola çıkarak ona ‘Wawa-chan’ veya ‘Wanko’ dedi.
Aeka genç görünebilir ama uzun yıllar seslendirme sanatçısı olarak çalışmıştı. O da uzun süredir Sakutaro’yla çıkıyordu, Ao daha ilkokuldayken, Ao bir eleme olarak çalışmaya başlamadan çok önce Sakutaro’nun evine sık sık geliyordu.
Uzun zamandır birlikte oldukları için daha kararlı aşıklar olmak iyi bir fikir olabilirdi. İkisi de yaşlanıyordu, bu yüzden evlilik güzel olurdu. Ama arada bir kavga edip ayrılıyorlar ve tekrar bir yapıştırıcı gibi birleşiyorlardı.
Asıl sebep, Sakutaro’nun iş yerinde iyi bir tempoya girmesi ve etrafındaki her şeyi görmezden gelmesi olabilir. Cajole edilmekten hoşlanan Aeka, buna dayanamadı ve duygusal olarak patladı.
── Saku-san’dan ayrılmak istiyorum!
Bu olurdu. Ao bile Aeka’nın Sakutaro’nun kalmasını istediğini biliyordu ama Sakutaro beklenmedik bir cevap verecekti:
── Evet, ayrılalım.
Monitöre bakar ve hiç duraksamadan cevap verirdi. Bu, ‘İnanılmaz! Saku-san bir aptal!’ diyerek ortalığı daha da karıştırdı.
── Senden gerçekten ayrılacağım~ Seni bir daha görmek istemiyorum~~
Aeka daha sonra gözyaşları içinde kaçacaktı. Böylece ikisi bir arada yaşadı.
Tekrar görüşmek istemediğini söylese de iş yerlerinde görüşeceklerdi.
Aeka normal türlerde oldukça aktifti ve farklı bir takma adla üstlendiği R18 oyunlarındaki canlandırmalarıyla oldukça ünlüydü, her ay sayısız rolü olan popüler bir seslendirme sanatçısıydı. Aeka yetişkin oyun sahnesine ilk girdiğinde, Sakutaro’nun yarattığı bir oyunun ana kahramanı rolünü üstlendi ve böylece ikisi tanışmış oldu.
Normal türlerde adını duyurmadan önce, yetişkinlere yönelik bir oyunda takma ad kullanmaya ve erotik sahneleri sesli olarak canlandırmaya karar verdi. Bu çağrıyı yapan kendisi olmasına rağmen, yenilgi ve kendine acıma duygusu yükselmeye başladı. İstediği kadar iyi performans gösteremedi ve ses yönetmeni tekrar çekim yapmasını istedi.
── Hey Aeka, gereksiz gururunu bir kenara at ve yüksek sesle bağır.
Aeka’nın rahatlamasına yardımcı olmak için kasıtlı bir tonda söyledi. Ama bu zaten gergin olan Aeka’yı incitti.
O anda, kayıt mahallinde bulunan Sakutaro şunları söyledi:
── Hayır, gurur gereklidir.
Kayıt odasında kulaklarını dikmiş olan Aeka, bir erkek sesinin kayıtsızca şöyle dediğini duydu:
── Gurur olmadan iyi işler yaratmak imkansızdır. Bu oyunculuk için de geçerli, umarım gururla oynayabilir.
Daha sonra Aeka’ya sıcak bir şekilde gülümsedi.
“Kabul etmiyor musun? Onun için düşeceğim! Kesinlikle ona aşık ol! Tepeden tırnağa! O zamanlar sözleri ve gülümsemesi aklımda binlerce kez tekrarlanmıştı!”
Aeka, gerçeğin ardından can sıkıcı bir şekilde Ao’ya dedi.
── Bu çok fazla, Saku-san beni kötü biri gibi gösteriyor. Sadece havalı davranmakla ilgileniyor.
Ses yönetmeni depresif davrandı ve diğer personel biraz oyalandığında atmosfer soğudu ve kayıt sorunsuz bir şekilde sona erdi.
Aeka’nın kahramanı oyuncular tarafından iyi karşılandı ve R18 sahneleri, her yaştan bir oyunun yeniden çevriminde silindi. Daha sonra bir anime haline geldi, bu yüzden Aeka rolü açıkça üstlendi ve kredide Kanno Aeka olarak listelendi.
Anime de çok iyi eleştiriler aldı ve Aeka normal türlerde ve yetişkin oyun sahnelerinde popüler bir seslendirme sanatçısı oldu. Hangi şirket olursa olsun gururunu koruyabilir ve performans gösterebilirdi.
Bu şansı kullanan Aeka, itiraf etmek için inisiyatif aldı, Sakutaro onu kabul etti ve ikisi sevgili oldu.
“Ama Sakutaro o anda bana bunu diğer çaylaklara da söyleyeceğini ekledi. Beni etkilemek niyetinde değildi ve bunu doğal olarak söyledi. Bu yüzden sektördeki çaylak katili olarak anılıyor! Bu korkunç değil mi? Sakutaro’ya aşık olmadan önce neden kimse beni uyarmadı!?”
O zamanlar ortaokul öğrencisi olan Ao, onun tarafından sıkıştırılmaktan rahatsız oldu.
Bir yeğeninin bakış açısından, Sakutaro’nun her zaman yanında kadınları vardı. Bunun bir güçlük olduğunu düşündü ve onları takip etmedi. Ona kendi başlarına yaklaşan kadınlardı.
Ve böylece, Aeka’dan ayrıldıktan sonra başka bir kadın o kadar kısa bir süre içinde ortaya çıkacaktı ki, Ao’yu şaşırtacaktı. Aeka o zaman kıskanırdı.
“Saku-san’ın başka kadınlarla birlikte olmasını sevmiyorum.”
Ve tekrar bir araya geleceklerdi…
Aeka, dün yolun ortasında Ao’ya sarıldı çünkü cehennem gibi bir çalışma döneminde olan Sakutaro, her zamanki gibi Aeka ile son anda randevusunu iptal etti ve bu onu çıldırdı.
Ao, Sakutaro’nun evinden ayrılan Aeka ile karşılaşacak kadar talihsizdi.
Ya gerçek dünyada olmayan, kişilik dolu kızları canlandıran bir seslendirme sanatçısı olarak onu etkiledi ya da Aeka gerçekten böyleydi, başkalarının gözlerini görmezden gelir ve bir oyuncu gibi hareket ederdi.
Ao zaten ona alışmıştı. Dün Ao’ya sarılıp büyük bir olay çıkarırken ağlıyor olmasına rağmen bugün Sakutaro ile barıştı. Ayrıca aynı gün, Ao’dan hemen önce onunla flört ediyordu.
Ao daha fazla dayanamadı.
“Siz ikiniz devam edin, bugün iyi hissetmiyorum.”
dedi Ao mutsuzca.
“Ah, Ao-kun’un bu kadar mutsuz olduğunu görmek ne ender bir manzara. Dün çıktığın süper güzel kız arkadaşınla kavga mı ettin?”
Aeka gerçekten kapalı bir şey söyledi.
Dün Hiyuki’yi umursamadı ve Ao’ya sarılırken ağlamaya devam etti, ama aslında onun farkındaydı.
“B-Bu bir randevu değil!”
Ao’nun garip bir ifadesi vardı ve Sakutaro yürekten güldü.
“Ah, o sessiz ve havalı kız mı? Hmm, yani o güzel bir hanımefendi.”
“O bir oyuncak bebek kadar güzel. Beyaz ten, uzun ince uzuvlar, harika bir figür. Bu çapta ünlüleri bulmak zor.”
“Oh, demek Ao’nun kur yaptığı kız bu. Onunla işler yolunda gitmediği için üzgün mü hissediyorsun?”
Sakutaro, taslağı okurken Ao’nun rahatsız olduğunu fark etmiş gibiydi. Ao böyle bir durumda amcasını hafife alamazdı.
“Öyle olmadığını söyledim zaten. Hinomiya-san hafif bir roman yazıyor ve ben ona tavsiyede bulunuyorum. Dün referans materyali aramak için akvaryuma gittik. Her neyse… Hinomiya-san okulda onunla konuşmamı istemediğini söyledi…”
İstemeden ağzından kaçırdı.
Sakutaro ve Aeka gözlerini kocaman açtı.
“Ao-kun, sana o kadar kötü bir şey mi söyledi?”
“Ne yaptın Ao?”
Zaten bu kadarını söylediğine göre, Ao bunu onlarla tartışabileceğini düşündü ve devam etti:
“Onunla konuşmamı istemiyor… Ona bunu söyletecek bir şey yaptım mı… Bilmiyorum. Akvaryumda eğlenceli vakit geçirdik, dönüşte de sohbet ederken atmosfer huzurluydu. İstasyondan çıktıktan sonra garip bir şey olmadı…”
Batan güneşin hafif parıltısı altında Hiyuki son derece parlak görünüyordu. Yanakları kıpkırmızıydı ve utangaç bir şekilde Kazetani-kun’un bundan hoşlanacağını, bu yüzden önceden öngörü olan harika bir hikaye yazacağını umduğunu söyledi. Bunun dışında ──
“Ancak bu sabah okulda onu karşıladığımda davranışları soğuktu… Okuldan sonra yazısını tartışmak için sık sık gittiğimiz kafeye gittik. Aniden üzgün bir yüz gösterdi ve kahramanın yola çıkmadan önce ana karakteri asla sevmeyeceğini söyledi.”
Hiyuki’nin ‘biz uyumlu değiliz’ dediğini düşündüğünde, Ao göğsünde bir acı hissetti ve sessizleşti.
“Hey, Ao, olabilir mi…”
“Bu olmalı.”
Ao’yu dinledikten sonra, iki yetişkin karmaşık bir ifade gösterdi.
Aeka özür diler gibi görünürken Sakutaro biraz şaşırmıştı.
Hiyuki’nin neden mutsuz olduğunu anlamış gibiydiler──
“Öyleyse neden Hinomiya-san birdenbire bana bu kadar soğuk davranıyor?”
Ao ciddi bir şekilde sordu ve Aeka çocuğu sıcak bir şekilde koruyan nazik gözlerle cevap verdi:
“Çünkü kıskanıyor, Ao-kun.”
“Sorun ne Hiyuki, yemek çubuklarını oynatmıyorsun.”
Akşam yemeği için büyükannesinin karşısındaki tatamide oturan Hiyuki, büyükannesinin onu azarladığını duyunca omuzlarını silkti.
Kemikli eliyle bir kase tutan büyükannesi keskin gözlerle Hiyuki’ye baktı.
“Hala kendini iyi hissetmiyor musun?” Sesi Hiyuki’yi suçluyor gibiydi ve onu geriletti. Bunca zaman böyle olmuştu, Hiyuki üşüttüğünde büyükannesi şöyle derdi: ‘Sağlığını ihmal etmen ve üşütmen senin suçun. Kendine iyi bak.’ Çocuğuna sıcak su veya buz torbası hazırlayan diğer anneler gibi davranmıyordu.
Hiyuki, büyükannesinin talimatlarını takip edebilir, ilaç kutusundan grip ilacı alabilir, kendi başına yemek için elma kesebilir ve geniş ve sessiz odada tek başına dinlenebilirdi.
Büyükannesinin önünde rahatsızlık veya moral bozukluğu belirtileri gösteriyorsa, çok zayıf olduğu ve kendine bakmadığı için ders veriyor olacaktı.
Akvaryumu ziyaret ettikleri gün Hiyuki, sokağa çıkma yasağından biraz sonra eve döndü. Bu yüzden kendini iyi hissetmediğini ve eve dönmeden önce biraz dinlendiğini bahane etti. Büyükannesi sağlığının kötü olduğunu çünkü Hiyuki’nin vücudunu rahatsız eden bir şey yaptığını söyledi. Büyükannesi o zamanlar ısrarla sordu.
Kendini tekrar iyi hissetmediğini söylerse aynı şeyi yaşaması gerekecekti.
“Özür dilerim, sadece bir şey düşünüyorum.”
Hiyuki başını eğerek cevap verdi. Büyükannesi sert bir sesle:
“Yemekler sırasında bir şeyler düşünmek kabalıktır. Sizinle yemek yiyeni mutsuz edersiniz, o yüzden yapmayın.”
“… Üzgünüm.”
“Ne hakkında düşünüyorsun?”
“… Matematik zordur.”
Büyükannesi tekrar Hiyuki’ye baktı.
Hiyuki sanki arkası görülmüş gibi sırtında bir ürperti hissetti.
Büyükannesi daha sonra sert bir sesle dedi ki:
“Okulda düzgün çalışırsan, fazladan ders almasan bile iyi notlar alabilirsin. Yeterince sıkı çalışmadığınız için okulunuzun zor olduğunu hissediyorsunuz.”
“…Özür dilerim, çok çalışacağım ve kolaya kaçmayacağım.”
Büyükannesinin bakışlarını üzerine çekerken sade tadım yemeğini bitirmeyi başardı. Eşyaları sakladıktan sonra, sonunda odasında kendi başına olabildi.
Ama Ao’yu bu şekilde düşünecekti.
Kazetani-kun zaten bana ‘günaydın’ dedi… Sınıf arkadaşlarımın beni doğal bir şekilde karşılayacağını ummuştum hep…
── Sabah beni karşılamasan da sorun değil…
Bunu Ao’ya söyledi.
Kazetani-kun ne kadar kibar ve nazik olursa olsun, bu bir sürpriz olmalıydı.
Ao, kahramanın ana karakteri sevmesinin nedenini listelemesini istediğinde, aklına hiçbir şey gelmedi ve kalbi umutsuzlukla doldu.
Subaru’nun Cyan’ı sevmesi doğaldı.
Cyan, Ao kadar nazik, mavi gökyüzü kadar geniş ve herkesin seveceği bir kızdı.
Ama Cyan’ın Subaru’yu sevmesi imkansız olduğu gibi, Ao’nun da Hiyuki’yi sevmesi imkansızdı.
Ao popüler olmadığını söyledi ama bu doğru değildi. Ao gibi bir sürü kız, o kadın da dahil ──
Amcasının iş arkadaşı değildi, ama Ao’dan daha yaşlı bir sevgiliydi.
Göğsünün derinliklerinde bir acı hissetti, onun gibi sinir bozucu biri popüler Ao için uygun değildi. Hiyuki, Ao’nun onun gibi biri için zaman harcamasının dayanılmaz olduğunu düşünerek daha derin bir umutsuzluğa düştü.
Kazetani-kun’un kız arkadaşı… Kazetani-kun’un okuldan sonra diğer kızlarla yalnız buluşmasından nefret ediyorum…
Ertesi sabah, Hiyuki taslağı üzerinde hala ilerleme kaydedemedi.
Sevdiği şeylerle dolu ve Ao ile yavaş yavaş inşa edilen dünyanın parlaklığını kaybettiğini hissetti.
O kadar sıradan günlük sahneler, sürüp giden sıkıcı bir hikaye… Kazetani-kun’un bunu görmesini istemiyorum.
Hiyuki bilgisayarı kapattı ve bilgisayar laboratuvarından ayrıldı.
Kendi kendine çalışma başlamadan hemen önce sınıfa girdi. Çevresindeki sınıf arkadaşlarıyla konuşan Ao başını kaldırıp Hiyuki’ye baktı. Hiyuki gözlerini aceleyle kaçırdı ve koltuğuna oturdu, sonra Ao’ya baktı. Ao yine Hiyuki’ye bakıyordu ── ifadesi sanki boğazına bir şey sıkışmış gibi tuhaftı.
Kazetani-kun dün söylediklerimden çok rahatsız olmuşa benziyordu…
Hiyuki göğsündeki ağrı zonklarken ve ikisi birbirine kilitliyken özür diler gibi hissetti.
O an, Ao’nun yüzü kızardı.
Hiyuki, Ao’nun böyle kızardığını ilk kez gördü ve Ao yüzünü çabucak çevirdi.
Kazetani-kun… Dün olanlar için kızgın mı…?
Ao’ya bu kötü sözleri söyleyen ve ondan kaçınan oydu, ama Ao’nun yüzünü bu kadar açık bir şekilde çevirdiğini gördüğünde, Hiyuki hala göğsünün ağrıdığını hissetti ve ağlama isteği duydu.
Ondan sonra, Ao zaman zaman Hiyuki’ye bakardı. Hiyuki’nin gözlerinde tanıştığında başını çevirecek ve süreç tekrar edecekti.
Bu olduğunda, Hiyuki Kitefin köpekbalığı mekanik kalemlerini sıkıca tutar ve göğsündeki zonklayan ağrıya dayanmak için dudaklarını sıkıca kapatırdı.
Okul bittikten sonra önce Hiyuki sınıftan ayrıldı ve binanın dışından Ao’ya bir mesaj gönderdi.
‘Üzgünüm, taslak ilerlemiyor, bugün ara verelim.’
Mesajı gönderdikten sonra, Hiyuki üzüntünün göğsünü doldurduğunu hissetti.
Belki de taslağı benimle birlikte yazmak Kazetani-kun için bir yüktür. Kız arkadaşı bir şey söylemiş olabilir ama Kazetani-kun okuldan sonra benimle artık buluşamayacağını söylemekten çok utanıyor. Muhtemelen bu yüzden bana söyleyecek bir şeyi varmış gibi bakıp duruyor…
Bunu düşündükçe, ona daha çok anlam katıyordu. Hiyuki başı eğik bir şekilde okul kapısından çıkarken hava bile kasvetli olmaya başlamıştı.
“Ah, harika, seni buldum.”
Birden sevimli bir ses duydu.
“Gerçekten önemli birisin, uzaktan gördüm. Sendeki hava diğer öğrencilerden çok farklı. Ah, seni aniden bulduğum için üzgünüm, ben senin okul yılındaki Kazetani-kun’un arkadaşıyım. Ben Kanno Aeka, biraz zamanınızı alabilir miyim?”
İstasyonda Ao’ya sımsıkı sarılan, kendisinden yaşça büyük olan sevimli kadın gülümseyerek Hiyuki’nin önünde duruyordu.
Bugün çok tatlı giyinmişti, kendisine çok yakışan şık bir mini etek ve kolsuz bir bluz giymişti. Bir kez daha duyduktan sonra, Hiyuki sesini gerçekten tatlı ve çekici buldu.
“Ben bir seslendirme sanatçısıyım, bunun ne olduğunu biliyor musun?”
Sesli aktris! Kazetani-kun bir seslendirme sanatçısıyla mı çıkıyor?
“Üzgünüm… Televizyon izlemiyorum.”
“Ahh, sorun değil, seslendirme sanatçıları o kadar ünlü değil. Ah doğru, bazı yanlış anlaşılmaları gidermek için buradayım.”
Hiyuki’nin kalbi şiddetle çarptı.
Kazetani-kun sadece okuldan sonra el yazmaları yazmanız ve akvaryumu ziyaret etmeniz için size eşlik etti çünkü herkese karşı nazikti. Lütfen yanlış anlamayın ve kendinizi özel sanmayın, ben Kazetani’nin sevgilisiyim. Açıklığa kavuşturmak istediği bu…
Hiyuki bunu nasıl düşünürse düşünsün, Ao’nun kız arkadaşının onu görmeye gelmesinin nedeni buydu.
“Ao-kun hakkında…” Tahmin ettiğim gibi.
Hiyuki’nin göğsü bir an için sıkıştı.
“Ben ── değilim”
Yanlış anlama. Hiyuki bunu söylemek üzereyken.
“Çıktığım kişi Ao-kun’un amcası, Ao-kun aynı benim küçük kardeşim gibi.”
“… Ha?”
“Ao’nun amcasıyla sık sık kavga ettim ve ağlayan hep bendim; Ao-kun gerçekten nazik ve beni teselli ediyor, bu yüzden bilinçsizce onun bana bebekmişim gibi davranmasını isterim. Ben ondan büyüğüm, bu yüzden bu garip görünüyor olmalı. Bunu düşünüyorum ama Ao-kun Saku-san’a benzemiyor ama bazı yönleri aynı. Ao-kun bana nazik davrandığında Saku-san’ın da bana nazik davranması gibi, bu da kalbimi rahatlatıyor.”
Aeka’nın tatlı sesi kışkırtıcı geliyordu ve zaten bocalayan Hiyuki daha derin bir kaosa düştü.
Bu kadın ne diyor? Kazetani-kun onu teselli mi ediyor…? Kazetani-kun amcası gibi olduğu için mi…? Kazetani-kun ona iyi davranmak kalbini yatıştırır, bu yüzden ondan kendisi bebekmiş gibi davranmasını istemeye devam etti…
Aeka’nın Ao’ya gözyaşları içinde sarıldığı sırada ona baskı yaptığı görüntüleri Hiyuki’nin zihninde yanıp sönüyor ve kalbi çarpmaya devam ediyordu.
Bu kişi Kazetani-kun’un amcasının sevgilisi ama Kazetani-kun ile bir ilişkisi var…
Beyni ısınıyordu.
“Ben… Gitmeliyim.”
“Ah, bekle, daha bitirmedim.”
“Sana söyleyecek hiçbir şeyim yok.”
Her neyse, artık onun tatlı sesini duymak istemiyordu. Ao’nun NTR’li olduğunu düşünmek bile göğsünü ağrıttı. Hiyuki gergin bir yüzle Aeka’nın yanından geçerken──
“Ah, Ao-kun.” Aeka’nın bunu söylediğini duydu.
Ardından Ao’nun sesi geldi.
“Hmm? Aeka-san, bizim okulda ne yapıyorsun?”
“Hinomiya-san’a söyleyecek bir şeyim var ama sanırım benden nefret ediyor.”
“Hımm? Ah, Hinomiya-san?”
Ao uzaktan Hiyuki’ye seslendi.
Hiyuki adımlarını hızlandırdı.
Ama Ao bisiklete biniyordu ve hemen yetişti.
Gri gökyüzünden yağmur gibi sis çiselemeye başladı. Ao, kiraz çiçeği ağaçlarının sıralarından geçerken Hiyuki’nin yanında bisikletine bindi. Hiyuki’ye dedi ki:
“Hinomiya-san, üzgünüm, Aeka-san’ın seni arayacağını düşünmemiştim. Sana ne söyledi?”
Ao, muhtemelen tüm gücüyle kovaladığı ve henüz nefesini tutamadığı için yüzü kıpkırmızı görünüyordu ve yüzü kızarmıştı.
“… Kazetani-kun’un amcasının sevgilisi olduğunu ve Kazetani-kun’un küçük kardeşi gibi olduğunu söyledi…”
Hiyuki durmadı. Soğuk ve alçak bir tonda cevap verirken yüzü gergin kaldı. Ao yine bitkin bir sesle dedi ki:
“Bu, bu doğru! Aeka amcamın sevgilisi… Başka ne dedi?”
“Kazetani-kun, bu gerçekten iyi mi?”
“Ha?”
Hiyuki geri döndü ve oldukça güçlü bir tonda söyledi, bu da Ao’nun gözlerini kocaman açmasına neden oldu.
Amcanızın sevgilisine aşık olan Kazetani-kun çok acınası.
Öfkeli duygular kafasında kaynadı ve göğsü parçalanıyormuş gibi acıyordu.
“Bundan hoşlanmıyorum, Kazetani-kun’un boynuzlanması…”
Gözlerinden yaşlar akıyordu ama burada ağlarsa Ao çok üzülürdü; Hiyuki yüzünü çevirdi ve elinden geldiğince hızlı bir şekilde Ao’dan kaçtı.
Onun arkasından.
“Hinomiya-san!”
Ao’nun bağırışı geldi ama geri dönmedi.
“Hepsi Aeka’nın suçu, işler daha da zahmetli oldu.”
O gece.
Sakutaro’nun yerine şakağına masaj yapan Ao acı bir sesle söyledi.
“Hinomiya-san çok hayal görüyor, Ao-kun ve Saku-san arasındaki iki zamanlamayı bana nasıl yorumladı? Hayal gücü çok mu harika, yoksa çok inatçı mı?
Suçlu Aeka hiç düşünmedi ve doğrudan konuya girdi.
Sakutaro’nun da şaşkın bir görünümü vardı.
“Lisede bu tür bir aşk komedisini deneyimlemeyi ne kadar isterdim.”
Ao, Aeka’ya Sakutaro’nun liselilerle ilgilenmediğini, sadece üniversiteli kızlarla ve çalışan yetişkinlerle çıktığını söylemek istedi.
Ama bunu yapmak sadece onun sorunlarını artıracaktır.
Ao içini çekti.
“Hinomiya-san ciddi bir insan ve başkaları tarafından kolayca etkileniyor. Başkalarına kolayca inanır ve bazı şeylerden şüphelenir.”
“Ne kadar sorunlu bir kız.”
Sorunlu kadın Aeka dedi. Ao kendini zayıf hissetti ve Sakutaro ona şunları söyledi:
“Onu çok iyi anladığın için bir aşk komedisinin ana karakteri olarak şimdi erkeksi bir hamle yapmalısın. ‘Gitmek’ ve ‘beklemek’ arasında, ‘gitmeyi’ seçmelisiniz. Bu arada, eğer beklemeyi seçersen bu zor bir sonla sonuçlanır.”
“Hayatımı video oyunlarınla karşılaştırma.”
“Gerçekten mi? Ama hayat bir video oyunu gibidir ve sıfırlama düğmesi olmayan bir oyundur. Herhangi bir işlem yapmazsanız, yanlış anlamaya ve sizden uzaklaşmaya devam edecektir.”
“Uh…”
Ao bu düşüncesini çürütmek istedi ama söyleyecek bir şey bulamadı.
Hinomiya-san’ın Aeka’yı sevdiğimi yanlış anlamasını istemiyorum.
Ertesi sabah, Ao bilgisayar laboratuvarının önünde Hiyuki’yi bekledi ama Hiyuki gelmedi.
Kendi kendine çalışmaya başlamadan hemen önce, Ao sınıfa döndüğünde Hiyuki’yi soğuk bir yüzle sırasında buldu.
Aeka, iki gün önce Hiyuki’nin kıskandığını söyledi. Bu yüzden Ao, dün bu konuda çok endişeliydi ve Hiyuki’ye bakmaya devam etti. Bakışları buluştuğunda kızarır ve sonra bu aptalca döngüyü tekrar ederdi. Sınıf arkadaşları ona söyleyip duruyorlardı: “Ao yine Hinomiya’ya bakıyor.” “Hinomiya’yı baştan çıkarmak imkansız, sadece pes et.” “Size bir kız tanıtacağım, o Hinomiya kadar güzel değil ama neşeli ve Ao ile iyi anlaşacak. O da sevimli görünüyor.”
Ancak Ao bugün kararlıydı ve gözlerini Hiyuki’ye dikti.
Bugünden önce bir kıza karşı hiç bu denli güçlü duygular hissetmemişti.
Ortaokul ikinci sınıftayken komşu sınıfındaki kıza aşık olmuştu. O parlak gözlü neşeli kız, oynamak için sık sık Ao’nun sınıfına gelirdi.
Ao, içten kahkahasının harika olduğunu hissetti ve bunu çok duydu. O kız arkadaşlarıyla konuşur ve ortada durur, sonra tatlı bir bakışla Ao’nun yolunu çevirir, kalbinin çarpmasına neden olurdu.
İkisi çevre güzelleştirme komitesindeydi ve toplantı odalarını birlikte temizlediklerinde kızla yakından konuşmaya başladı. O kız, Ao ile konuşmak için inisiyatif aldı ve bu onu beklentilerle doldurdu.
Ao o kızdan hoşlandığını düşündü.
Ama sevdiği kişi Ao’nun arkadaşıydı.
Arkadaşını görmek için sık sık Ao’nun sınıfına uğrardı. Ao’nun yönüne atılan tatlı bakışları, Ao’nun yanındaki arkadaşına yöneldi.
Ao ile arkadaş oldu çünkü Ao’dan kendisini bağlamasına yardım etmesini istedi.
── Kazetani-kun, bana yardım edeceksin değil mi?
Umut dolu gözler ona bakarken, Ao’nun fark etmediği tüm öngörüler bir anda ortaya çıktı. Bu, Ao’ya ağır bir darbe oldu ve hemen cevap veremedi.
── Edeceğim.
Ve böylece, Ao ipleri elinde tutarken arkadaşının kalbini kazandı. İkisi yaz tatili başlamadan hemen önce sevgili oldular.
Arkadaşı onunla çıkmakla meşgulken, yazın ilk yarısı Ao için gerçekten sıkıcıydı.
Bu yüzden ödevini erken bitirdi.
Ao o zamanlar onu reddedebilir ve ona nasıl hissettiğini söyleyebilirdi. Ancak, bu seçimi yapmadı.
Senden hoşlanıyorum ve sevgini başkasıyla destekleyemem. Ao bu sözleri söyleyemedi.
Arkadaşı için endişelendiğinden ya da onun mutluluğunu dilediğinden değildi.
Bunların hepsi bahaneydi. Ao, duygularının onunkinden daha güçlü olmadığını düşündü. Ao hiç kimseden nefret etmemişti.
Herkesle kolayca konuşabilir ve onlarla arkadaş olabilir.
Ancak bu, özellikle kimseyi sevmediği anlamına gelmez mi? Bu huzursuzluk beynine işledi. Birine aşık olsa bile; karşı taraf daha güçlü duygular besliyor olsaydı, ortaokul ikinci yılında yaptığı gibi kenara çekilir miydi?
‘Bu kişi olmalı’, Ao’nun hayatında hiç bu kadar yoğun duygular yaşadı mı?
── Kazetani-kun… nefret ettiğin kimse yok değil mi?
── Bir hikaye ne kadar çocukça ya da sıkıcı olursa olsun, Kazetani-kun ondan zevk alabilir…
Hiyuki ona bunu sorduğunda, Ao’nun kalbi atmaya başladı ve kendini rahatsız hissetti.
── İlginç mi, Ao?
── Evet! Her biri ilginç!
Ao’nun el yazmalarına daldığını görünce, Sakutaro acı bir ses ve ifadeyle şunları söyledi:
── Öyle mi… Hepsi ilginç mi?
Sakutaro bunu söylediğinde Ao da aynı şekilde hissetti.
Hiç kimseden nefret etmezdi, bütün işler onun için ilginçti. Diğer taraftan, özel olduğunu hissettiği ya da bağlı olduğu hiçbir şey yoktu.
Halinden utanıyordu, bu yüzden bu kutularda saklanan el yazmalarındaki tutkuya çekildi.