Saracoğlu'nda ilginç bir maç oynandı. Aslında hafta sonu oynanan diğer maçlara benziyordu. Sonuçları tesadüfler ve hakem kararları belirledi.
Antalya-Beşiktaş: 30 santim içeri giren gol verilmedi. Sonra Tandoğan ve Deniz golü ikram ettiler ve maç orada bitiverdi.
Karabük-Trabzon: Aykut'un gereksiz penaltısı maçın gidişatını değiştirdi. Cernat'ın duran topu da Tolga'nın kucağından gole dönüştü.
F.Bahçe-Kayseri: Objektif bir kimseye 'Maçın en iyisi kim' diye sorsanız birkaç tane yıldızın yanına Navarro'yu koyarlardı. Daha 11. dakikada Kayseri'nin kalecisi saçmaladı, topu Alex'e ikram etti ve maç o golle çözüldü. 65. dakikada kayarak yere düşen Eren'in sol kolu topa vurunca hakem penaltı verdi. F.Bahçe 2-0 öne geçti. Oradan sonrası traş...
Aslında F.Bahçe'nin maçı kazanmasının en önemli sebebi tabii ki maçın ilk 25 dakikasında son derece yüksek tempoda ve arzulu bir hücum felsefesiyle oynamasıydı. Alex'in oyun kuruculuktan ileri sürülmesi, Stoch ve Caner'in müthiş gayretleri, aslında sağ bek oynayan Gökhan'ın sahanın her yerine basmasıydı. Ama bu golün tesadüfü olmasını değiştirmiyor.
KOLLEKTİF SAVUNMA YOK
25. dakikadan 65. dakikaya kadar ise rolantide bir F.Bahçe vardı. Bu süreçte Kayseri, 25 dakikada oynadığı gömülü savunmadan çıktı ve zaman zaman da F.Bahçe'yi eksik adamla yakaladı. Pozisyon da buldu ama Volkan'ı geçemedi. Son vuruşları yapacak tecrübeli oyuncuyu da yoktu. Dolayısıyla ikinci golden sonra maçın farka gitmesine engel olamadı.
Türk futbolundaki erozyon Trabzon, Beşiktaş ve F.Bahçe maçlarında gözüktü. Maçın sadece küçük bir kısmını ciddiye alıyoruz ve ondan sonra yan geliyoruz. Takımlar arasındaki bireysel beceri farkı da skoru belirliyor. Kollektif savunmayı ise beceremiyoruz. F.Bahçe'nin maçın başında Kayseri'ye güçlü yükleneceği belliydi. Kayseri'de 4-5-1 şeklinde oynuyordu. Böyle bir savunmanın ilk yarıda 4 pozisyon vermesi ve ancak Navarro'nun mükemmel kurtarışlarıyla daha ilk 20 dakikada 4 gol yemekten kurtulması bir İtalyan Kanijesi organize edemediğimizi de gösteriyor.