Spor kısa vadeli iyi hissetmede etkili oluyor.
Self compassion ve Radical acceptance denen stratejleri olumlu buluyorum ben. Self-compassionda kendinize bir nevi yabancı gibi bakın, misal, aynı problem ile bir arkadaşınız gelse ne yapardınız? "Ya boşver, otur bir kahve iç, güzel film izle" derdiniz mesela, "yat uyu, dinlen, uyanınca kendini daha iyi hissedersin" derdiniz, "kafanı dağıt biraz, gel iki bira içelim" derdiniz, "kendine haksızlık etme" vs vs. Size iyi gelecek şeyleri yapmalısınız yani.
Radical Acceptance ise bir nevi dünyanın bize hiçbir zaman adalet vadetmediğini hatırlamamızı gerektiriyor. Bir şeyler yanlış gidebilir, hata yapılabilir, kalpler kırılır, haksızlıklar olur, "bu neden bana oldu" demek yerine, "it is what it is" diyerek tabiri caizse "önümüzdeki maçlara bakıcaz" yaklaşımıyla hayata devam etmek.
Ayrıca daha pratik şeyleri soruyorsanız ben kendime gündelik işlerden bir mola veriyorum. Dışarıda yemek yiyorum ya da bir şeyler söylüyorum, evde uğraşmıyorum, stand-up ya da komedi dizisi izliyorum, canım istediği zaman uyuyorum.