İlk ışıkla
Köy cadısı
Kuru, müşvik, sakin sesiyle
Kanatlarımı okşadı.
Gayri ihtiyari hayallerinde,
Çirkin öykülerin tehditleri ile
Uyudu.
Uyandı.
Hiçbir rüyayı hatırlayamadı.
İçgüdüleri kapı eşiğine oturdu.
Tembel hasatların karanlığından çıkarak,
Yaşamanın neye benzeyeceğini şüphe içinde bulursa;
Dışarıda, karanlıkta oturacak;
Yüzleşmeye gönüllü yollarına doğru uykuya dalacaktı.
Turuncu-kahverengi metal bir fırça gibi
Aydınlık.