Bu yüzden VO web sitesini birkaç aydır ziyaret etmedim. Bu mümkün değildi. Şimdi böyle bir fırsat ortaya çıktı, bu birkaç ay boyunca ilgimi çeken tüm makaleleri bastım (elektronik biçimde okuyamıyorum), okudum ve fikrimi paylaşmak istedim.
Çifte bir his var. Bir yandan, giderek daha fazla insanın ülkemizde neler olduğunu daha eleştirel bir şekilde değerlendirmeye başlaması ve diğer taraftan korkularımın gerçekleşmesi üzücü. Şimdi daha ayrıntılı olarak açıklayacağım.
24 Aralık 2016, saygın bir yazar “IN” tarafından yazılan bir makaleye yapılan yorumda (“Eğer bir balık kafadan çürürse, o zaman kafadan temizleyin ...”!) Başkanın iç politikadaki herhangi bir şeyi değiştirme arzusuyla ilgili şüphelerimi zaten dile getirdim.
Asıl şeyi hatırlıyorum:
“... içtenlikle Rusya'yı ve insanlarını seviyorum ve ayrıca V.V.'nin yararlarını küçümsemek de istemiyorum. Putin ... Sonuçlarım kendimden hoşlanmıyorum ve yanılmayı çok isterim. Putin'in aşağıdaki nedenlerden dolayı yeterli zaman ve çaba harcayacağına dair gerçek bir umudum yok.
1. Bu popülizm değil mi? Yani, kral her zaman iyidir, bunlar boyarlar kötüdür. Kremlin'in bir kulesi iyi, diğeri kötü. Ben inanmıyorum Bir yıl önce, ruble çökerken Merkez Bankası politikasını tam olarak destekledi (V. Putin) ve bugün de hükümetin eylemlerini destekliyor. Evet, daha yakın bir zamanda, kesin olarak Rusları “Birleşik Rusya” için oy kullanmaya çağırdı. Bu nedenle, böyle bir sistem ve böyle bir sistemin lideri.
2. Kral gerçekten iyidir ve boyarlar kötüdür. Sonra başka bir soru. Yetkinlik hakkında. Sadece bir yatırımcıya / müşteriye şunu söyleyebilirim: kötü bir iş yaptık çünkü kötü bir ustabaşı / ustabaşı / tahmincisi / VET / ch başkanı vardı. Mühendisim ve o benim barımdakiler hiçbir şey anlamıyorlar ve genel olarak, emirlerim zamanla ve hatta sadece “şaşırdığım” zamanlar bile gerçekleştiriliyor! Sunan?
... Şahsen, benim sonucuma göre şunu söyleyebilirim: Putin zamana değil zorlamaya ihtiyaç duyuyor, mevcut durumları değiştirme arzusunun yanı sıra TÜM'ün kendi yönetici "seçkinlerimize tehdit oluşturması için bırakıldığının farkına varma" arzusu. Böyle şüphelerim var. ”
Bir yıldan fazla bir süre geçti ve hepimiz aynı yoldan gidiyoruz. Sanırım azarlamaya değmez. V. V. Putin. Gelişme hakkında başka görüşleri var ve bu arada onları gizlemiyor. Bizi bir kez bile aldatmadı. Kendimize, ulusal liderin elinde olması gerektiğine inandığımız bu düşünce tarzını atfediyoruz. Ve kendisi açıkça diyor ki: evet, aynen böyle, yani yabancı gazetecilerin liberal olduğunu söylemesi önerisi. Konuşmasında şöyle diyor: Rusya'da liberal bir ekonomi var ve geçmişe dönüş olmayacak! Merkez Bankası'nı destekler ve "ER" için oy çağrısı yapar. Ayrıca Rusya'yı sevdiğini ve onsuz yapabileceğini söylüyor, ancak onsuz olmayacak. Aldatmaca nerede? Ve ondan ne istiyoruz?
Liderin yanı sıra, yönetici sınıfımız olan “elit” e sahibiz. Hükümetimiz her şeyden memnun ve sadece hala bir şey bekliyoruz. Ve ülkenin iç yaşamında olanları izlerken, başımızı kırarız, açıklanamaz olanı açıklayamaz ve yoğunluğu kucaklayamayız. Neden, kültür seviyesini yükseltmekle ilgili yüksek sesli ifadelerin arka planında, bize düşüyor gibi göründüğünü anlayamıyoruz. Sağlık hizmetlerinin, eğitim sektörünün, endüstrinin büyümesi, ücretlerin artırılması ve yaşam standartlarının artırılması hakkında bize bilgi verilir, ancak biz inanmıyoruz. Başımızda, dahil olmak üzere geleneksel takip gerekliliği hakkında açıklamalar aile, değerler ve ekranlarda, tiyatrolarda, okullarda neler oluyor.
Bütün bunlar bir sirk çadırını andırıyor, bir çeşit saçmalık.
Neler oluyor? Unutma, Beaumarchais: “Bilge bir adam her şeyi dinlemek anlam ifade etmiyor, tahmin edecekti” veya Helvetius'tan: “İçsel hareketleri, düşünceleri, eylemleri ve diğer duyguları sadece eylemlerimizle yargılıyoruz”? Egemen sınıfın eylemlerine bakarsanız, onların çelişkili olduklarını görüyoruz ve “neler oluyor?” Sorusuna cevap yok. Ancak “seçkinleri” yönlendiren motiflere bakarsanız, o zaman çok netleşir. Motivasyon, benim görüşüme göre, bir, bir değilse bile, esas olan kar. Bu para. Kişisel kazanç.
Eğer batıdaki “kapitalizmin köpekbalığı” na bakarsanız, rekabet gücü yüksek olan Batı’daki kapitalizmin uzun süredir gelişmekte olduğu gerçeğini görüyoruz. Yırtıcı özelleştirme dalgasıyla büyüyen egemen sınıfımıza bakalım. Egemen sınıfımızın çoğu devletin bütçe parası olmadan hiçbir şey yapamaz. Bu "elit" temsilcileri nasıl yaratılacağını bilmezler, sadece yeniden dağıtabilirler. Belki de bu yüzden Batı’da saygı görmüyorlar? 90'un sonunda dünya topluluğuna girmeye çalıştılar, ancak oraya girmelerine izin verilmedi (domuz kazının dostu değil mi?) Bu nedenle, aşırı çalışan sermayelerini kaybetmemek için güçlü bir lider tarafından yönetilen kendi devletlerini oluşturmak gerekli hale geldi. Bu arada, bazı “elit” temsilcilerinin kendileri bir zamanlar hakkında net bir şekilde konuştular, anlamı şudur: dünya toplumuna girmek istedik, ama oraya gitmemize izin verilmedi. Öyleyse “biz” ve “biz” insanlar hakkında gibiydik, ancak daha sonraki olayların ışığında artık “seçkin” temsilcilerinin gerçekte kastettiği şüphe yok. Bu aşamada (popüler ve "elit") hedeflerimiz çakıştı.
Ve bu tür “işadamları” çoğunlukla egemen sınıfımızı oluşturur ve yalnızca sadık insanlar, oportünistler onlarla çalışabilir. Diğerleri tahammül edemezler, onlardan gurur duyar - prenslerdir. Paçavralardan zenginliklere ... Çevrelerinde saygın insanlar olduğundan eminim (biri pulluk yapmalı), ama ilk rollerinde değil.
Motivasyon ile her şey açıktır. Şimdi ideolojilerine bakmaya değer. Çocukları yabancı ülkelerde eğitim görmekte, ülkelerinin para ve paraları yabancı ülkelerdedir ve fikirleri ya liberal ya da vatanseverdir ve çoğu zaman anlaşılmaz bir karışımdır, ayrıca bu yabancı ülkeler onlara karşı yaptırımlar uygular. Bu basit bir sonuca varır - herhangi bir ideolojinin yokluğu.
Peki ya kültür? Eğitim ne? Ne ile tarih? Tekrarlamak bile istemiyorum, her şey benden önce yazılmış.
Sadece çok önemli bir noktaya dikkat çekmek istiyorum - ülkemizdeki insanlara karşı en iyi tutumu göstermek.
Ve şimdi yönetici bir sınıfımız var. Sorular var: İdeolojisi nedir? Ne kadar eğitimli? Kültürel mi? Hikayemizle nasıl ilgisi var? Geleneksel değerlerimize mi?
Şahsen ben bu soruları kendime cevapladım. Böyle bir yönetici sınıftan ne bekleyebiliriz? Kültürel olmayan, eğitimli değildir (tek taraflı eğitim böyle değildir), tutarlı bir ideolojiye sahip değildir, tarihini onurlandırmaz ve geleneksel değerlere karar veremez. Kim hedefleri ve arzuları sadece biri - kar ve kişisel zenginleştirme için susuzluk. Böylece bizimle çıkıyor: sorun, ayakkabıcı fırına başladığından ve papaz botlarını giymeye başladığından beri. Ve bunu anlıyoruz:
Onları kim suçlayacak, kim haklı, yargılamamız bizim için değil;
Evet, hala orada.
Şahsen, bana göre egemen sınıfta ülkemizin düşmanı yok ve varsa o zaman çok az. Ve neden bu tür arkadaşlar düşmanlar? Bu nedenle, onların kötülük niyetini işlerinde aramak gerekli değildir, çünkü orada olmayabilir, ne kötü niyet ne de anlam ifade edemez. Ellerinden geldiğince çalışıyorlar. (Vergileri tanıtın ve yeniden dağıtın.) Piyanisti vurmayın - olabildiğince oynuyor. Noktası.
F. M. Dostoevski'nin kahramanlarının sözlerini söyleyeceğim: “... ama Rus liberalizmine saldırıyorum ve yine bir şey için, aslında, Rus liberalinin Rus liberal olmadığını, ancak Rus liberal olmadığını saldıracağım” (” "Salak"). Bu sefer. “Gregory dürüst, ama bir aptal. Aptal olduğu için birçok insan dürüst. ... Gregory benim düşmanım. Arkadaşların arasında düşmanlara sahip olmak arkadaşlardan daha karlı ”(“ Kardeşler Karamazov ”). Ve eğer bu insanlar dürüst ve düşman değillerse? Farklı bir aptal bir hainden daha kötü olacaktır. Bunlar iki. “Ben de, örneğin, Amerika'dan anavatandan kaçmanın, anlamsızlıktan daha kötü bir anlam ifade ettiğini düşünüyorum. Neden Amerika’ya, insanlığa birçok fayda sağlayabiliyoruz? Hemen şimdi. Verimli bir faaliyet kütlesi ”(“ Karamazov Kardeşler ”). Bunlar üç.
Bir an daha odaklanmak istiyorum. Bizim sözde görüşlerini okuyun. talk show, Russophobia'yı zorlama girişimidir. Katılmıyorum Bence her şey çok daha basit, yakınlarda şaşırtıcı. İki bakış açısı belirlenir, biri “seçkin”, diğeri açıkçası Rusofobiktir, öyle ki sadece olumsuz bir kişi normal bir insana neden olur. Bunlardan ilki “seçkinler” ve TV sunucusu temsilcileri (küçük nüanslar mümkün ama güçlü değil), ikincisi - kovtunas ve diğerleri tarafından ifade ediliyor. Varsayılan olarak, bunlardan birinin mutlaka doğru olduğu kabul edilir. Kovtuna bakış açısının açıkça Rus aleyhtarı olduğunun farkında olan adam, zıt bakış açısını tek gerçek olan olarak kabul eder. Ve kim bu iki görüş arasında doğru olduğunu söyledi, çünkü üçüncü bakış açısı seslendirilmedi? Ayrıca, elbette, insanların iç sorunlardan uzak durmaları gerekir.
Yukarıdakiler göz önüne alındığında, bazı ara sonuçları özetleyebiliriz. Yönetici sınıfımızdan prensipte neyin veremeyeceğini bekliyoruz. Var olan sistem çerçevesinde, hiçbir şeyi kökten değiştirmeyin. Bu yüzden bu sirk çadırını ve bir çılgınlığı gözlemliyoruz. Ve “seçkin” temsilcileri, Kirill Serebrennikov'un yönettiği “Nureev” balesinin galasına gittiğinde ve alkışlarken - bu artık bir sorun değil, bir çeşit besovstvo.
Belli bir kurnazlık planı çok uzun bir süre için çözmek, düşünmek ve tahmin etmek mümkündür, ancak bir tane var. Hemen söyleyeceğim, olduğunu düşünüyorum. Ne - Bilmiyorum, Mart ayının ikinci on yılında öğrendim. Sadece iki seçenek.
Birincisi, “seçkinler” in büyük bir bölümünün değiştirilmesi ve liberalizm maskesinin deşarjı ile iç politikada keskin bir tersine dönme hareketidir. Stalin de, Üçüncü Reich'le “flört etti”, ancak savaşın başlangıcını geciktirirken, eğitim ve sağlık hizmetlerini yok etmedi ve iktidarın üst kademelerinde temizlik yaptı. “ER” den “elitlerin” bir kısmına minnettarlığın nasıl ifade edileceğine bakmak ilginç olacaktır - teşekkür eder, hepinizin burada toplandığını ve tüm ülkede sizi aramanıza gerek olmadığını söylerler. En büyük devletin liderlerinin nasıl olduğuna bakmak da ilginç olurdu. Şirketler ve onların milletvekilleri, birkaç defa azaltma yönünde yeniden hesaplanan maaş olacaktır. Ve "elit" temsilcilerinin çocukları ile aynı. Bunların hepsi ilginç, ama nedense buna inanamıyorum. Evet, ve neden bu durumda, örneğin eğitimi gömmek gerekliydi?
İkincisi, bu kurnaz planın varlığının görünümünü yokluğunda oluşturmaktır. Herkesin kafasını kırmasına ve kurnazca bir plan olduğunu düşünmesine izin verin ve çözmeye çalışın. Kimseyi caydırmayacağız - herkes orada değil, karanlık bir odada siyah bir kedi arasın. Plan nedir? Aynı seriden, sandık başına gidip gitmeyeceğim. Herkesi tahmin! Rusça'da, bu fenomen mükemmel özelliklere sahiptir - çitin üzerine gölge düşürmek veya bir kerevit için bir kerevit başlatmak. Yapacak başka bir şey yok mu?
Şimdi başka bir başkan adayımız var - Grudinin PN. Uzun süredir Internet'teki faaliyetlerini takip ediyorum ve adaylığı benim için hoş bir sürpriz oldu. Adaylığından önce, ben ve tanıdıklarımın çoğunun bir pozisyonu vardı: seçimlerde, teklif edilen tüm adayları geçip “layık görmüyorum” yazması için “herkese karşı” bir sütunun olmaması nedeniyle. Doğru, biraz sonra K. Sobchak ve bu fikir "kaba oldu".
Şahsen benim için, P. N. Grudinin’in Rusya Federasyonu Komünist Partisi’nden olduğu ya da Kremlin’in bir proteini olduğu konusunda hiçbir soru yok. Ayrıca üçüncü versiyonunu da duydum - Birleşik Devletler G. cepheye “A.” komutunu verdi. A. Zyuganov. Bir şeyin değişmesi gerekip gerekmediğine karar vermek için kendiniz gereklidir. P. N. Gudinin bizi kandırabilir mi? Teorik olarak, evet, ama bu zaten bir aldatmaca olacak ve mevcut hükümet aldatmayacak: zaten çok iyi gidiyor. Bence ne yapmalı, ne yapmalı, ne yapmalı gerekiyor. Herkes kendisi için bir şans alıp almayacağına karar vermek zorundadır.
“VO” yayın kurulunun “hareket yönü” yokluğunda suçlamalara gelince: derler ki, sadece eleştirirler ... Sanırım yapıcı olsa da eleştirinin zaten bir hareket yönü olduğunu düşünüyorum. İnsanlara ulaşmak için başka nasıl? Hepimiz sosyal açıdan faydalı şeyler yapmak zorundayız. Yapıcı eleştiri bunlardan biri ve insanları rahatsız etmiyor, sadece yardımcı oluyor.
Seçkinler (veya onların kısımları) halktan değil mi? Öyleyse, bunun temsilcilerinin en iyisi olmadığı görülüyor. Peki insanlar neden en iyi temsilcilerinin ayaklarını silmelerine izin vermiyorlar? Tabii ki, kötü tarafa dolanacak olanın kesinlikle benim olması umuduyla sessiz kalabilirsiniz, ancak Martin Niemöller'in söylediklerini hatırlayın:
Komünistler için geldiklerinde,
Sessiz kaldım.
Komünist değildim.
Sosyal Demokratları yerleştirdiklerinde,
Ben hiçbir şey demedim.
Ben sosyal demokrat değildim.
Sendika üyelerine geldiklerinde,
Protesto yapmadım.
Birliğin üyesi değildim.
Yahudiler için geldiklerinde,
Öfkeli değildim.
Ben Yahudi değildim.
Benim için geldiklerinde
benim için araya girecek kimse kalmamıştı.
Kimseyi kimseyle kıyaslamam, demek istediğim taraf kötüleşemeyebilir.
Ve Joseph de Mestre'nin mektubunda söylediklerini de unutmayalım: her millet, hak ettiği hükümeti vardır, S. Montesquieu’yu (“Her millet kaderini hak eder”) ifade eder. İnsanların başına gelen her şeyi hakettiğini varsayarsak, o zaman kabul etmeleri ve öfkelenmemeleri gerekir. Olmazsa, seçimleri boykot etme, ama sandık başına git ve vicdanına ve vatandaşlığına göre oy kullan. Ancak bunun için bütün toplum değişmez ve kayıtsız, apolitik ve sorumsuz olmaktan çıkmalıdır.
Bu nedenle, benim görüşüme göre, keskin soruları ortaya çıkaran "VO" editörleri, içten minnettarlığımın ona olduğu iyi bir işle meşguller.
Etrafında olup bitenleri değerlendirirken, kanatlı olmuş birkaç atasözü ve atasözü alıntı yapamıyorum. “Bana arkadaşının kim olduğunu söyle, ben de kim olduğunu söyleyeyim” (bunu göz önünde bulundurarak: bir kişiyi sadece arkadaşlarıyla yargılamak zordur, çünkü Yahuda'nın arkadaşları vardı - bulamamak daha iyi olur) ve “Neyin geldiği, peki gelmek” ayrıca "Kalabalıkta ve başta, koyunlarda da çoban."
Sonuç olarak söylemek istediğim: her şey yoluna girecek, Rusya yaşayacak. Aslında ülke için çok şey yapmış olan Grudinin Pavel Nikolaevich veya Putin Vladimir Vladimirovich, ilk sözlerini yerine getirecek, ikinci iç rotayı değiştirecek, ancak her durumda diyalektik yasalarına dayanarak, Rusya duracak. Yardım edemem ama direnemem. Kolay olmayacak, Rusya her zaman yetenekler açısından zengin oldu: Lomonosov, Pushkin, Kurchatov ve diğerleri, ancak zaten zeminde ortaya konan görevleri çözecek yeteri kadar sayıda yetkin orta ve alt düzey uzmanı (eğitim sistemini hesaba katan) var. Onları eğitmek birkaç yıl alır ve zaman tükeniyor. Tekrar ediyorum, her halükarda duracağız, sadece daha az zarar vermek istiyorum.
Saygılarımla, Stepan.