ÇEVİRMEN:SNBURAK
EDİTÖR:BLACKLOTUS
Yan Hikâye 1: Ben Avcı Birliği’nin Bir Çalışanıyım.
Bir sokakta dolaşırken karşılaştığınız herhangi bir öğrenciye bu soruyu sorun. Onlara gelecekte ne tür bir işe sahip olmak istediklerini sorun.
Yüzde yüz, bu üç yanıttan birini alırsınız.
Biri, ünlü bir Avcı; iki, büyük bir Loncanın bir personeli ve üç, Avcı Birliği’nin bir çalışanı.
Konuştuğunuz çocuk aptalsa sonunda her günü meşhur bir Avcı olmak için boşa harcardı.
Yukarıdaki örnekten daha zeki bir çocuk, büyük bir Lonca’da yeteneklerine göre ödeme yapan bir iş bulmak isterdi.
Bunların en zeki kurabiyeleri, Avcı Birliği'nin bir çalışanı olmayı seçecekti, burada kişi büyük Loncalar kadar maaş alırken işten belirsiz bir şekilde kovulma tehlikesini azaltan yarı devlet memuru muamelesi görüyordu.
Ben mi? Ben zeki bir kurabiyeydim.
Üstelik oldukça zekisinden.
Ve belki de bu yüzden Avcı Birliği’ne katılma niyetimi duyurduğumda hem annem hem de babam biraz üzülmüştü, bu, diğer ebeveynlerin vereceği tepkiden biraz farklıydı.
Babam savcı olmamı istiyordu ve annem beni doktor olarak görmeyi tercih ediyordu. Tabii ki, ailedeki tek oğul olarak, ailemin kariyer seçimlerinden sonra beni destekleme isteklerini bilmiyordum sanki.
Ancak benim de kendi hayalim vardı. Ve bu hayal, Avcı Birliği’nin bir çalışanı olmayı seçmemde büyük rol oynadı.
- Avcı Birliği’ne neden üye olmak istiyorsun?
Bu sözler, mülakat odasında kaya gibi sert bir yüzle oturduğum sırada Birlik Başkanı Goh Gun-Hui tarafından önüme çıktı.
Bu kadar çok gergin olduğum için mülakatçılar tarafından sorulan soruların neredeyse tamamını karıştırdığımdan kendimi azarlamakla meşguldüm. Ama beynimi delip beni anında uyandıran bu soruyu duyduğumda…
Gözlerimde parlayan ışık değişti.
En azından yüzümde kararlı bir bakışla o soruya cevap verdiğimi hatırlıyordum.
- Şu anda bile Avcı-nimler milletimizin birçok yerinde masum sivilleri korumak için hayatlarını tehlikeye atıyorlar. Peki… Avcı-nimler uğruna hayatlarını tehlikeye atan insanlar nerede?
Birliğe üye olmak ve Avcıları koruyanların yanında yer almak istediğimi söylerken sesim yükseldi.
Hâlâ gergin olan ben yanımdan ve önümden gelen yumuşak “Vay canına” nefeslerini duyduğumda yanılmış mıydım?
Ama kesin olan bir şey vardı – Birlik Başkanı Goh Gun-Hui'nin dudaklarının köşeleri hafifçe yukarı kalkarken neredeyse algılanamayan bir gülümseme gördüğümü açıkça hatırlıyordum.
Bu şekilde, Avcı Birliği’nin bir çalışanı oldum, bu başkalarının kesinlikle öleceği bir işti. Ailemin vedalaşmasını arkamda bırakarak sevmek için büyüdüğüm memleketten yola çıktım ve Güney Kore Birliği’nin genel merkezinin bulunduğu Seul'e geldim.
Avcıları koruyan Birlik üyesi olma hayalimi gerçekleştirmek için ilk adımı başarıyla attığımdan kendimi bulutların üstünde hissettim.
Her şeyin benim istediğim gibi gidip gitmediğini merak ederek zihnimi bulandıran bu belirsiz beklenti bile vardı.
Ne yazık ki benim için, işin ilk gününde Birlik ile ilgili güzel düşüncelerim milyonlarca küçük parçaya bölündü. Hala Avcılar uğruna yapabileceğim bir şey hakkındaki düşüncelerim tamamen yanlıştı.
Uyanmış, Kapılar ve canavarların bu dünyada görünmeye başlamasının üzerinden dokuz yıldan fazla zaman geçmişti.
Toplum, pek çok başarısızlık, sayısız deneme ve hata yaşadıktan sonra zaten bir istikrar dönemine girmişti. Ve Birliğin acemi bir üyesi olarak, söz konusu toplumda ilk adımlarını atmış biri olarak, sözümü söyleyebilmem için hiç şans yoktu.
İlk hedefim Avcıların dışarı çıkmasına yardımcı olmak olduğundan, buna göre ‘Destek’ departmanına atandım, ancak beni bekleyen her türden karşılıksız çeşitli görevlerdi.
Ve burada nazik davrandım. Gerçekten Birliğe bağlı Avcıların geride bıraktıkları pisliği halletmekten farklı değildi.
- Bu ne? Yanımızdaki bölgedeki Avcıların baskınlara çıkmadan önce bir fincan kahve veya atıştırmalık yediğini duydum, peki nasıl oluyor da biz hiç alamıyoruz?
- Acil olarak halletmem gereken bir şey var, bu ayın maaşları için bana bir avans verebilir misiniz?
- Bugünün baskına katılırsam çocuğumu alacak kimse yok, bu iyiliği benim için yapabilir misin lütfen?
Gerçekten hep böyleydi.
Çok fazla paraya değmeyen düşük seviyeli Kapılar olsa bile birisinin yine de bununla başa çıkması gerekiyordu. Ancak, Avcıların sayısı sınırlıydı, bu nedenle ihtiyaçları ve istekleri ne olursa olsun karşılanmalıydı.
Birinin Avcılara karşı dava açtıysa beni oldukça kötü bir gün beklerdi, ama kendisine karşı bir iddiası olan Avcı aniden Birliği terk etmeye karar verirse, o zaman…
Tüm bu yangınları söndürmeye çalışıp etrafta koştururken, hayal gücümden çok farklı olan gerçeklik karşısında hayal kırıklığına uğradım ve gittikçe daha fazla yoruldukça durumuma da alıştım.
Ve böylece… belirli bir günde.
Umursamazca vakit geçirirken bir telefon çaldı.
Ringggg… Ringggg…
Aniden çalan telefona bakarken uzun bir iç çektim ve hangi sevgili Avcı-nim'in şikayetlerini dile getirmek için beni bu kadar özenle aradığını merak ettim. Uzanıp ahizeyi elime aldım.
Plastik kulağıma dokunur dokunmaz, hoparlörden ciddi şekilde tedirgin bir ses patladı.
- “Bay Seong'u asla bulunduğum yere göndermeyin demiştim, ama neden isteklerimi dinlemediniz?!”
Bu adamın neden bahsettiği hakkında hiçbir fikrim yoktu, ama ilk önce özür dilemeliydi.
“Çok üzgünüm, Avcı-nim. Baskın ekibinin oluşturulması sırasında bir hata olmuş olmalı. Lütfen bana ne olduğunu ayrıntılı olarak anlatır mısınız?”
- “Ne oluyor, dostum? Ayrıntıları falan unut. Ekibimin bir cesetten sorumlu olmak istemediğini söylemiştim, anlıyor musun? Ekibimize düşerek yaralanan bu zayıf adamı hala bir Avcı olduğunu iddia ederek zorluyorsunuz. Bir şey olursa sonrasını nasıl halledeceğimizi nasıl bekliyorsunuz?! Bunu tekrar yaparsanız o an bırakırım, anladınız mı?!”
Görüşme orada tek taraflı olarak kesildi.
Kafamdaki ‘sabır’ kelimesinin yazılışını defalarca hatırlarken ahizeyi koydum ve sonra, herhangi bir iddia yapılmadan önce telefondaki kişinin bahsettiği Avcı hakkında veri toplamaya başladım.
Tıpkı birinin baskın grubu üyesini değiştirmesini talep etmesinin sebeplerinin ne kadar çeşitli olduğu gibi – örneğin liderin kararıyla ilgili anlaşmazlık, birbirlerinden hoşlanmamaları veya umduğu kadar iyi savaşmamaları gibi - bu tür taleplerde sık sık bulunuluyordu bu yüzden şimdiye kadar ayrıntılara hiç dikkat etmedim.
Fakat sonra…
‘Bay Seong… Bay Seong… Adı Jin-Woo, değil mi?’
Avcı Seong Jin-Woo'nun sicilini gördüm ve çok geçmeden burada bir şeylerin gerçekten ters gittiğini fark ettim.
‘Ha...??’
Seviyesi yalnızca ‘E’ idi. Sahip olduğu sihirli enerji miktarına gelince, bu da E-Seviyesinin en altındaydı.
‘Hey, sihirli enerji yayımı sıradan bir insanınkinden farklı değil, değil mi??’
Beklendiği gibi, sicili yaralandığı örnekleriyle doluydu.
“Aman Tanrım.”
Dosyasını şaşkınlıkla kapattım, kalbim çılgınca atıyordu.
Bu… Bu kesinlikle yanlıştı.
Hikayesini görmemiş gibi davranıp burada devam etsem çok geçmeden gerçekten ölürdü.
Mülakat odasında yaptığım açıklamayı tam da bu noktada hatırladım.
Avcılar sıradan vatandaşlar için hayatlarını riske atıyorlardı, ancak bu Avcılar uğruna hayatlarını kim riske atıyordu?
Başım kendi kendine sallandı.
Yaklaşık geçen yıl içinde Avcı Birliği için çalışmaya başladığımdan beri ilk kez sonunda yapmam gereken şeyi buldum.
***
Yaptığım ilk şey kıdemli bir memur aramak oldu.
Ne yazık ki ne üstümdeki memur ne de onun üstündeki memur, hatta onun üstündeki kişi, potansiyel olarak değeri ne olursa olsun çok fazla sorun oluşturabilecek bir meseleye karışmak istemedi.
Sonunda, ‘Destek’ Departmanı Şefini aramak zorunda kaldım.
“Efendim, bu bir insanın hayatıyla ilgili bir mesele. Böyle gerçeklikten kaçmaya devam ettiğimizde sorun kendi kendine çözülmeyecek.”
Şef, genç ajanın aniden şikayet etmeden çok çalışan iyi huylu bir çocuktan şu anki bana dönüştüğünü gördükten sonra derinden endişeli bir adamın ifadesini oluşturuyordu.
Ancak, yüksek sesle söylenmesi gereken şeyleri dile getirmeyi bırakmadım.
“Ya o Avcı bir baskın sırasında ölürse efendim? Hayatta kalan aile üyelerine o zaman ne diyeceğiz?”
“Ha, bu kadar şanssız bir şey söylememelisin…”
“Avcı Seong Jin-Woo’nun hayatı tehlikede, efendim. Lütfen bir bakın. Bu onun hastaneye giriş kaydı. Şimdiye kadar hayatta kalmayı başarması zaten bir mucize.”
“…”
Bir süre orada, Şef kafasını kaldırmadan önce getirdiğim verileri bir şey demeden taradı.
“Demek istediğin Birlik olarak bir şeyler yapmamız ve Bay Seong Jin-Woo'nun bir Avcı olarak hareket etmesini durdurmamız gerektiği, öyle mi?”
“Evet, efendim, bu doğru.”
Çünkü bir Avcı olarak hareket etmeye devam ederse sonunda kesinlikle ölecekti.
“Dostum, umarım tüm bunları anlatırken bu Avcı’nın hikâyesinin farkındasındır.”
Başımı salladım.
Annesi şu anda yoğun bakımdaydı. Yaşam destek makinelerinin yardımı olmadan bir gün daha hayatta kalamayacağını biliyordum.
Hastane masraflarına mali destek almak için Birliğe çalıştığını da biliyordum.
“Ama efendim. Ebedi Uyku Bozukluğu olan hastalar asla uyanmayacak. Elbette, ölü bir insan uğruna yaşayan birinin mezarına yürümesine izin veremeyiz, öyle değil mi?”
Şu anda bile sayısız insan Ebedi Uyku Bozukluğu yüzünden ölüyordu.
Gerçekten pişmanlık verici bir şeydi, ama onu annesinin hayatı için defalarca ölüm tuzağına düşürmeye devam edemezdik. En azından onu kurtarmamız gerekiyordu.
Şef beni caydırmak ve fikrimi değiştirmek için elinden geleni yapsa da kararımdan geri adım atmadım.
Sonunda, Şef başını sallamak zorunda kaldı.
“Pekâlâ, tamam.”
İfadem hızla parladı, ancak Şef önce bir şart ekledi.
“Avcı Seong Jin-Woo’nun fikrini değiştirmekten kişisel olarak sorumlu olman dışında. İsteyerek durmaya karar verirse öyle yapacağız.”
Ben zaten buna karar vermiştim. Aslında başlangıçta, rızası olmadan onu zorla kovma fikrini hiç aklıma getirmemiştim.
Belki de en zor engelle karşı karşıya olsam da...
“Anladım.”
...Şefe başımı salladım, ifadem kararlılıkla doluydu.
***
Cidden şimdi, daha önce hayatımda bu derecede bir şeye bu kadar bağlı mıydım? O kadar çok veri hazırlıyordum ki kendime bu soruyu sormaya başladım.
Bu, üst düzeylerin önünde büyük bir açıklama yapmak ya da zor bir sınavı geçmek değildi. Hayır, sadece Seong Jin-Woo adında bir Avcı'yı ikna etmek içindi.
‘O yirmi üç yaşında… Benden altı yaş küçük.’
Titiz hazırlığım sayesinde bugün şansımdan oldukça emin hissettim. Elimde, onun pervasız davranışları için onu azarlamaya yetecek kadar ölümün ağzına doğru gittiğine dair pek çok kanıt ve kayıt vardı.
Neden Avcı olmayı bırakması gerektiğini tartışmak için bu kayıtların her birini gözden geçirmeyi planlıyordum. Hatta ona, annesinin hayatına değer vermek kadar insanın hayatına da değer vermesi gerektiğini öğütlemeye hazırdım.
Çın.
Kafenin kapısı açıldı ve sadece dosya fotoğraflarından gördüğüm bir yüz kafeye adım attı. Onu şahsen gördüğümde yerinde donup kaldım.
Beni fark etmeden önce kafenin içini taradı. Dikkatli bir şekilde benimkinin karşısındaki sandalyeye yerleşti.
“M-Merhaba.”
Önce beni selamladı. Fakat kafamda hazırladığım tek bir şeyi bile söyleyemedim.
***
“Aynı şeyi yapmaya çalışmamışız gibi değil.”
Şef, soju ile dolu bir kadehi ileri itti ve ben onu tek seferde içtim, sonra ifadem bozuldu.
İçkinin acı tadı yüzünden mi yoksa kalbim ağırlaştığı için mi, ifademin neden gevşemeyi reddettiğini bilmiyordum.
“Yine de… Efendim, bu doğru değil, biliyor musunuz? Bu çok yanlıştı, efendim. O sadece 23 yaşında genç bir çocuk, bu yüzden gözleri böyle görünmemeli.”
Dürüst olmak gerekirse, en azından Avcı Seong Jin-Woo'nun buluşma yerine, asılsız bir güvenle dolu bir ifadeyle, ne olursa olsun her zaman hayatta kalacağına ya da birisini arayan korkmuş bir kişinin bakışıyla ortaya çıkacağını düşündüm.
Ve zihinsel durumu nerede olursa olsun onu ikna edeceğime güveniyordum.
Ancak Seong Jin-Woo farklıydı. İçinde bulunduğu çıkmazı tamamen kabul etmiş gibiydi.
Yüzünde, korkuyla titreyerek uzaklaşmasına rağmen, bir şekilde bunun üstesinden geldiğini ima eden ince bir gülümseme vardı.
Öyleyse, o kişi korkusunu zar zor yenmeyi başarmışken birinin sırtını bir köşeye, uçurumun ucuna nasıl itebilirdim?
Bunu yapamadım.
Ve ayrıca, benim de yapamadığım bir şeyi yapamadıkları için kıdemlilerime kötü söz söylememem gerektiğini fark ettim.
Şef, kadehi doldururken hiçbir şey söylemedi ama sonra sessizce bana bir soru sordu.
“Dostum. Avcı Birliği’ne neden katıldın?”
“Ben…”
Avcılara ilk kez yardım etmeyi düşünmeye başladığım o an – başım biraz düştü ve o kader günün olaylarını hatırladım.
“Gençken bir haber yayını gördüm, efendim. Yoldaşlarını kendisi gibi sıkışıp kalmaktan kurtarmaya çalışırken bir Kapı içinde mahsur kalan bir Avcı hakkındaydı.”
BL: Kim olduğunu çözmüşsünüzdür dimi:D
İnsanların gülümsemeleri ve iyi vakit geçirmeleri gereken bir tema parkının zeminini gördüğümü hatırladım, acı içinde inleyerek orada çaresizce yatarken baştan ayağa kana bulanmış Avcılarla doluydu.
O zamanlar gerçekten merak ettim.
- Bu insanlar, böyle ağır kanamalar sırasında diğer insanları kurtardı, peki şimdi onları kim kurtarıyor?
Ailem soruma cevap veremedi ve o zaman kararımı verdim. Onlara kimse yardım edemezse bunu yapacak kişi ben olacağım.
Avcıların yaralanmaması veya ölmemesi için elimden gelen her şeyi yapacağım.
“Ama şimdi, ben bile diğerleriyle aynı oldum, efendim.”
Hayatında ölümcül bir krizle karşı karşıya olan Avcı Seong Jin-Woo için o destek ve güç kaynağı olamadım.
Onun için yapabileceğim hiçbir şey yoktu.
Bu tür düşüncelerle işe yaramazlığımı azarladım. Bu arada Şef, shot bardağını bırakmadan önce bir iki dakika beni inceledi.
“Ya hala yapabileceğin bir şey varsa?”
“Efendim?”
Başımı kaldırdım.
Şef çantasına uzandı ve yüksek seviyeli bir Uyanmış hakkında bilgi içeren bir dosya çıkardı. Daha sonra önüme koydu.
“Yüksek seviyeli olarak Uyananlar var, ancak parasal kazançlarla ilgilenmedikleri için Avcı olmayı seçmediler.”
“…??”
Bu insanları bize katılmaya ikna ederek Birlik’e bağlı Avcılara yardım etmeye ne dersiniz?1
Zihnim bununla uyandı ve dosyaya baktım.
“B-Seviyeli Şifacı Avcı Yi Ju-Hui…”
Yüksek seviyeli bir Şifacı!
Onun gibi biri Birlik’e katılırsa o zaman kesinlikle insanları ölmekten veya ağır yaralanmalardan kurtarabilirdi. Zayıf bir Avcı bile, güvenliği konusunda endişelenmeden gönlünce savaşabilmeliydi.
Orada bir an için Avcı Seong Jin-Woo’nun daha önce gördüğüm yüzü aklımdan geçti. Gözlerim pırıl pırıl parlıyordu ve Şef’in nazikçe kıkırdamasına ve konuşmasına neden oldu.
“Peki ya buna ne dersin? İlgilenir misin?”
Dosyaya bakmayı bıraktım ve enerjik bir şekilde başımı salladım.
“Evet, efendim. İlgileniyorum!!”
Egemenler Listesi
1) Gölge Egemeni-Ölülerin Kralı ( Seong Jin-Woo) Eski Gölge Egemeni(Osborne)(öldü)
2) Beyaz Alevlerin Egemeni - İblis Kralı ( Baran) (öldü)
3) Başlangıç Egemeni - Devlerin Kralı (Reghia) (öldü)
4) Yıkım Egemeni - Vahşi Ejderhalar Kralı
5) Buz Egemeni - Kar Halkının Kralı(Beyaz Hayaletlerin kralı)(öldü)
6) Canavar Egemeni - Canavarların Kralı Köpek Dişleri(öldü)
7) Veba Egemeni – Böceklerin Kraliçesi(Querehsha)(öldü)
8) Başkalaşım Egemeni -
9) Demir Beden Egemeni - İnsansı Canavarların Kralı (öldü)