Birinci Dünya Savaşı'na giderken dünya. 2’in bir parçası
Antik çağlardan beri, Balkan Yarımadası farklı medeniyetlerin, kültürlerin, dinlerin ve büyük güçlerin çıkarları için bir temas noktası olmuştur. XIX yüzyılın ikinci yarısında, o zamana ait birçok imparatorluğun çıkarları orada çarpıştı: Rusya, Almanya, Avusturya-Macaristan, Türkiye ve Büyük Britanya.
Mayıs ayında, St. Petersburg ve Berlin, 1873 arasında bir anlaşma imzalandı ve askeri kongre tarafları 200-th'a saldırmaya mecbur etti. ordu. Mayıs sonunda 1873, Alexander II ve Rusya Dışişleri Bakanı A.M. Rus imparator ve Avusturya-Macaristan imparatoru Franz Joseph Gorchakov'daki Schonbrunn sarayında Viyana ile siyasi bir anlaşma imzaladım. Sonbaharda, Almanya katıldı. Partiler, Avrupa'da toprak sınırlarını korumaya ve önemli sorunları birlikte çözme sözü verdi. Anlaşma sözde için temel oldu. Üç İmparatorlar Birliği, 1873, 1881 ve 1884 yıllarında imzalanan bir takım anlaşmalar. Maalesef, bu ittifak Avrupa’ya barışı garanti edemedi.
Sendika çok kırılgandı: Rusya, İran ve Orta Asya’da askeri-politik faaliyet gösteren İngiliz’le çatışmadaki konumunu güçlendirmek için yardım istedi; Almanya - Paris’in St. Petersburg ile birleşmesini önlemek için Fransa’yla yeni bir ihtilaf Avusturya-Macaristan - Rus İmparatorluğu'nun Balkanlar'daki etkinliğini ılımlılaştırmak.
İtalya ve Almanya'daki konumunu tamamen kaybeden Viyana, Balkan Yarımadası'nda yoğunlaştı. Viyana (yakın zamanda mücadele ettiği) ile Viyana arasında bir müttefik seçen Berlin, sonunda Avusturya-Macaristan'ı seçti ve bu sırada lider olacağına karar verdi. Bismarck, Avusturyalılarla görüşmeye gitti ve Almanya birleşme sürecini tamamladığından beri anlaşmazlık için daha fazla sebep olmadığını söyledi. Viyana, Berlin’le buluşmaya gitti ve karlı olacağına karar verdi ve kayıpları geri vermeme kararı aldı.
1875 yılın askeri alarmı
Rusya Paris’e yaslanmaya başlıyor, Rus halkı Fransa’daki Almanların barbarca davranışlarından - rehinelerin uygulanması, köylerin yakılması, Alman askerlerinin yağmalanması karşısında şok oldu. Bu nedenle Fransızların Kırım Savaşı'na aktif katılımı unutuldu. Rusça-Fransızca irtibatlar yoğunlaşıyor.
Fransa savaştan çabucak düzeldi, tazminat zamanlaması öncesinde ödendi. Berlin'de bir “önleyici savaş” fikri rakipleri yok etmek için ortaya çıktı. Zaten 1875'ta, Alman İmparatorluğu yeni bir savaş için bahane aramaya başladı. Fransa, ordusunu sınırlamak ve yeni bir tazminat almak için Lorraine, Belfort'un kalıntılarını almayı planlıyordu. Paris, Rusya'dan yardım istedi ve Petersburg yardım etti. Almanya'nın daha da güçlendirilmesinin ve Fransa'nın zayıflamasının Avrupa'da dengesizliğe neden olacağı düşünülüyordu.
Petersburg, Berlin’de yapılacak savaş için bir neden görmediğini ve Alman tarafındaki savaşın sorumluluğunu harekete geçmeyeceğini belirtti. Londra, biraz gecikmeyle Rusya'nın barışı koruma pozisyonunu destekledi. Petersburg sayesinde Avrupa'da barış korundu. Ancak büyük bir dezavantaj vardı: Almanya kırıldı ve bundan sonra Rus-Alman ilişkileri bozulmaya başladı.
Büyük Britanya Muhafazakar Partisinden İngiliz devlet adamı olan Benjamin Disraeli, 40 ve 42'daki İngiltere Başbakanı 1868. ve 1874'ten 1880'e.
Boşnakça soru
Tanzimat'ın “demokratik” rejimi (Arapça “sipariş”, “kod” ile) Bosna-Hersek'te yeni bir ayaklanmaya yol açtı. İktidarı kazanan Müslüman topluluklar, Hristiyanlarla ilgili tüm görevlerini attılar, Müslümanlarla Hristiyanlar arasında çatışmalar varken mahkemelerde adaleti elde etmek imkansızdı - cinayetler, kadınların kaçırılması, soygunlar vb.
İsyancılar Sırbistan ve Karadağ örneğini takiben özerklik istediler. Rusya büyük bir sabrı gösterdi ve başlangıçta sorunu Avrupalı güçlerle etkileşerek çözmeye çalıştı. Ancak Londra'nın muhalefetiyle karşı karşıya olan İngiliz hükümeti daha sonra ateşli Russophobe Benjamin Disraeli'ye önderlik etti. Siyasi ve ekonomik genişlemesini sürdürmek için Balkanlar'daki statükoyu korumak isteyen İngiltere ve Viyana'yı destekledi.
Müzakereler sürerken isyan büyüdü - Bulgaristan isyan etti, Sırbistan Türklere karşı çıktı. 11 Mayıs 1876 İstanbul'da sert bir çizginin destekçisi olan Türk vatanseverlerin isyanı oldu. 30 Mayıs Sultan Abdülaziz'in zorla atılması için zorlandı (4 Haziran öldürüldü), yeğeni Mehmed Murad (Sultan Murad V) tahta geçti. Komplo başkanının başında, Büyük Vizier Mehmed Rushdie ve Savaş Bakanı Hüseyin Avni, onu “kutsal bir savaş” ilan etmeye zorladı (Murad, Fransız kültürüne duyarlı, nazik bir adamdı). Türk askerleri ve bashibuzuki (Küçük Asya kabilelerinden toplanan Türk düzensiz süvarilerindeki ayrılıklar, Arnavutlar, Kafkas yaylaları) Sırpları yendi, Bulgaristan ve Bosna'da korkunç katliamlar yaptı.
Rusya barışı koruma işlevlerini devralmak için Londra’ya teklif verdi, İngilizler buna zorlandı. İstanbul'da bu dönemde yeni bir darbe oldu - Murad sadece üç ay karar verdi. 31 Ağustos 1876 onu deli ilan ederek sınırlandı, kardeşi Abdul-Hamid II tahtta kuruldu. Parlamentarizmin ve anayasanın getirilmesi de dahil olmak üzere büyük reformların başladığını ilan etti. Disraeli, Türklere vaatlerini yerine getirmeleri için zaman vermelerini istedi.
Aralık ayında, İstanbul 1876'te bir elçiler konferansı açıldı, üç ay boyunca amaçsızca toplandı. Sonuç olarak, İstanbul’un Slavlara (Londra Protokolü) yönelik şiddete son vermek için büyük güçlerin gerekliliklerini yerine getirme konusundaki kategorik reddini göz önüne alarak, 24’in Nisan ayında Petersburg İki yıllık politik çaba boşa gitti.
Türkçe basi
1877-1878 savaşı
Savaş ilan etmeden önce, Rusya Romanya ile ittifak konusunda anlaştılar. Özerklik yerine, Romenlere tam bir bağımsızlık sözü verildi. Viyana ile tarafsızlık konusunda bir anlaşmaya varıldı.
Muzaffer yürüyüş işe yaramadı, Türkler iyi savundu, Osman, Fouad, Süleyman gibi yetenekli komutanları vardı. Plevna'daki başarısızlıklar hızlı bir kampanya fikrini engelledi.
Ancak sonuç açıktı. Transkafkasya'daki Rus ordusu, Kars, Ardahan'ı aldı. Bir askeri mühendisi Eduard Ivanovich Totleben'in yardımıyla Pleven alındı. Skobelev, Türkleri Shipka ve Sheinovo'da eziyor, ordusu hızla İstanbul'a yaklaşıyor.
Edward I. Totleben, ünlü askeri mühendis.
19 Şubat 1878, muzaffer San Stefano barış antlaşmasına imza attı. Buna göre, Romanya, Sırbistan ve Karadağ'a bağımsızlık tanındı. Bosna-Hersek, Avusturya-Macaristan ve Rusya himayesinde özerklik kazandı. Bulgaristan özerkliği aldı. Avrupa’daki Türk toprakları ciddi şekilde kısıtlandı. Rusya, Kırım Savaşı'ndan sonra Romanya’dan Dobrudzhi’nin bir bölümünü devrettiğinde Bessarabia’yı aldı. Rusya, Kafkasya'da Batum, Kars, Ardahan, Bayazet ve Alashkert vadisi ayrıldı.
San Stefano Barış Antlaşması kapsamında Balkan ülkeleri ve Rusya'nın sınırları.
Diplomatik yenilgi
Ancak bu antlaşma bütün Batı Avrupa'nın nefretine neden oldu - yine Rusya'ya karşı güçlü bir cephe kapatıldı. Viyana seferber olmaya ve Tuna'ya asker göndermeye başladı. Londra, seferi filosunu Marmara Denizi'ne tanıttı. İngilizler güçlerini Malta'dan ve hatta Hindistan'dan çekiyorlardı. 1875 yılı için Fransa ve İtalya için "minnettar" olarak desteklendiler. Romanya bile, Bessarabia'nın geri gönderilmesini ve Rusya'nın askeri harcamalarının geri ödenmesini talep ederek “soyulduğundan” şikayet etti. Sırplar topraklarında bir artış talep etti. Bu destekle teşvik edilen Türkler yeni bir kampanya için hazırlık yapmaya başladılar.
Rusya tüm Avrupa ile savaşmaya hazır değildi, savaş mali kaynakları ve maddi kaynakları tüketti ve bu nedenle Berlin’in desteğini ümit ederek Berlin konferansını kabul etti. Şimdi her şey Alman İmparatorluğu'nun konumuna bağlıydı: Rusya'yı destekleseydi, düşmanları geri çekilmek zorunda kalacaktı, Rus ve Alman orduları kıtadaki en iyisiydi.
Ancak Bismarck, Rusya muhaliflerinin tarafını tuttu, Temmuz 1'te, dünyanın koşullarını kökten değiştiren Berlin Antlaşması imzalandı. Bosna-Hersek nominal olarak Türkiye'nin bir parçası olarak kaldı, ancak Avusturya-Macaristan yetkisi altına alındı. Sırbistan ve Karadağ bağımsızlık kazandılar, ancak toprakları radikal biçimde azaldı. Bulgaristan toprakları üç kez düşürüldü, iki bölüme ayrıldı - Kuzey Bulgaristan özerklik kazandı ve Güney Bulgaristan Osmanlılar’da kaldı. Romanya bağımsızlık kazandı ve Bulgaristan pahasına 2 bin metrekare artarak bölgesini artırdı. km. Türkler, boğazları kontrol etme hakkını elinde tuttu. Transkafkasya'da Bayazet ve Alashkert Vadisi Rusya'dan alındı. Rusya’nın Türkiye’deki katkısının toprak devralmaları ile değiştirilemediği ve İngiltere’nin ve diğer Avrupalı alacaklıların borçlarının ödenmediği, yani fiili Petersburg’ın 1,4 milyar ruble’den mahrum bırakıldığı açıklandı. Ayrıca Londra, Türklere yardım ettiği için Kıbrıs'ı kabul etti.
“Ermeni sorunu” da çözülmedi.San Stefano Antlaşması'na göre Türkler, Batı Ermenistan'da reform yapma sözü verdiler. Rus birlikleri bunun garantörüydü. Şimdi Ermeni topraklarındaki reformlar, belirli bir zaman dilimi olmadan güçlerin kontrolüne verildi. Rusya tarafından talep edilmesine rağmen, İstanbul üzerinde kontrol önlemleri ve etkileri gelişmedi.
Şansölye Prens A.M. Rus İmparatorluğunu Berlin Kongresi'nde temsil eden Gorchakov, imparatora not: “Berlin Kongresi, resmi kariyerimdeki en kara sayfadır” dedi. İmparator Alexander II, “Ve benimki de” dedi. Bu, Rusya’nın 1 milyar ruble’den fazla harcadığı (ülkenin toplam bütçesi 1878, 600 milyon ruble) ve 150 bin kişiden daha fazla kaybettiği (toplam kayıp) şiddetli bir savaşın üzücü sonu oldu. İmparator, Rusya'ya çok eski döndü. Tek bir sesle yaşamının tüm çağdaşları, imparatorun ağırlık kaybettiğini, yere eğildiğini ve kambur olduğunu bildirir.
Sonuç olarak, neredeyse tüm Balkan ülkeleri memnun kalmadı. Berlin Antlaşması büyük bir Avrupa ihtilafının temellerini attı. Türkler intikam alma ve pozisyonların restorasyonunu hayal ediyorlardı, Rusya zafer meyvelerinin çoğundan mahrum kaldı, İtalya ve Yunanistan neredeyse hiçbir şey almadı, Bulgaristan dağıldı, toprakları Rumen ve Sırplara devredildi. Sırbistan ve Karadağ istediklerinden çok daha azını aldılar. Bosna-Hersek'i (hoşnutsuz bir nüfusa sahip) alan Viyana, aynı zamanda Rusya ile tamamen kavga etti. Gerçek bir "toz dergi" kurdu.
Sadece Londra ve Berlin'de memnun kaldım. Almanya, bir Avrupa hakemi olarak statüsünü yükseltti. Viyana artık Rusya'dan intikam almaktan tamamen Berlin'e yöneldi. 1879’te Avusturya-Macaristan ve Almanya askeri bir ittifaka girdiler. Askeri konvansiyonun ana noktası, Rusya'nın ülkelerden birine saldırması durumunda, diğeri tüm güçleriyle destekleyeceği fikriydi. Ayrıca, Almanlar, Türklerin Londra tarafından rahatsız edilmesinden bu yana, Kıbrıs'ın Londra'da daha fazlasını yapabileceğine inandıklarından, Balkanlar'a (Avusturya-Macaristan yoluyla) ve Türkiye topraklarına ekonomik genişlemenin yolunu açtı.
Aynı yıl, 1879 Moltke, Rusya ile üçüncü bir savaş planı hazırladı. İlk plan Rusya ve Fransa'ya eşzamanlı saldırılar için sağlandıysa, ikincisinde ilk grev Fransızlara, ikincisi ise Rusya’ya yönelikti, şimdi yeni bir versiyon oluşturuldu. Önemli kuvvetler, Almanya'nın batı sınırını kapladı ve ana darbeyi Rusya'ya vurmak istedi. Ancak Rusya’ya işgal planlanmamıştı, Napolyon’un deneyimi hala unutulmazdı. Alman ordusu, Rus ordusunun seferberliği tamamlanmadan önce Avusturya’nın Galiçya’dan aldığı saldırı ile Polonya’yı Polonya’dan kesmek zorunda kaldı. Ardından ele geçirilen toprağı ele geçirmek, Rus ordularını savunma savaşlarında tüketmek ve Petersburg'u barışa teşvik etmek planlandı.
Berlin Kongresi
- Yazar:
- Samsonov Alexander
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter