https://forum.mevsim.org/
Ne tür bir insan sık sık acı çekecek şekilde saatlerce çıplak ve hala ayakta durabilir? Çıplak modeller, tavuk partileri için poz verirken bile, yaşamı değiştiren işin ne kadar zor olduğu hakkında konuşur
To ilk kez Dominic Blake tahmin edeceğiniz gibi, bir sanat sınıfın önünde yıldırıcı bir deneyim elbiselerini çıkardı. “Hala elbisemi giyiyordum” diyor ve “yüzümden ter döken boncuklarım vardı. Yaklaşık 40 kişi vardı ve kaçış yolları için kapılara ve pencerelere bakıyordum. ”
Bir yaşam modelinin nasıl bir şey olabileceğine dair bir görüntünüz varsa - tonlu fiziğe sahip biri ve belki de bir sergi çizgisi - o zaman tekrar düşünün. Kraliyet Akademisi'nin sıkça çalıştığı yaşam çizim odasında oturmuş 40 yaşındaki Blake, “O dönemde nasıl göründüğüme dair en olumsuz tutumları yaşadım” diyor. “Ve bu tutumlar beni sakat bıraktı. İnsanların genelde büyüdüğü normal deneyimlerim yoktu. 20'li yaşlarımın ortalarına kadar kız arkadaşım yoktu. ”
Yine de, Blake inkar ettikten sonra büyülü bir şey oldu. Sanatçılar şövale düzenlemeye, onu ölçmeye ve çizmeye başladılar. Blake, ona, hiçbir kimseden farklı davranmadığını fark etti. “Sonra resimlerin ortaya çıktığını gördüm ve bu en inanılmaz şeydi. Bu yolculukta hepimizin birlikte seyahat ettiğini farkettim. Büyücülük gibi inanılmazdı. ”
Site İçeriğinden Faydalanmak İçin Siteye Üye Olmalısınız Giriş yap veya üye ol.
'Büyücülük gibi'… Dominic Blake Londra Kraliyet Akademisi'ndeki Yaşam Odasında poz veriyor. Fotoğraf: Justine Trickett
Bu noktaya kadar, Blake'in çeşitli müze yönetici pozisyonlarındaki çalışmaları biraz anlamsız görünüyordu. Ama burada, çıplak ve hala, gerçekten yaratıcı sürecin bir parçası olduğunu hissetti. “Sadece güzel bir şey yaratmak istedim” diyor.
Bir ressam olan Suzon Lagarde , diğer tarafa geçip çıplak poz vermeye karar verdiğinde, çıplaklık fikriyle rahat değildi. “Ama gerçekten çıplaklık hakkında düşünmedim” diyor, “çünkü ellerime takılmıştım.” 25 yaşındaki amniyotik bant sendromu ile doğdu; Bu onun bir yaşam modeli olup olamayacağından şüphe etti - Blake'in onu olabileceğine ikna etmesi için Blake'i aldı.
Londra stüdyosunun yakınındaki kahvede, “Birinin bana eğer farklıysanız, öğrenciler için poz vermenin iyi olduğunu söylemesini bekliyordum” diyor. Blake gibi, Lagarde de takıllarının hızla tükendiğini söylüyor. “Bunu yapmanın güzelliği bu” diyor. “Kendini savunmasız poz olarak hissedebilirsin, ama bir ressam olarak savunmasız insanların şövale arkasında ne hissedebildiklerini de biliyorum - her zaman kendini sorgulıyor ve yargılıyorsun. Yakında, hepimiz cesur olmaya çalışan bir takım olduğumuzu farkettim. ”
Blake şu anda bir kez daha cesur olmaya hazırlanıyor. Are Are Yaşam Modelleri Sanatçılarının çekişmeli konusu hakkında sanat galerilerindeki ilk konuşmaları yapmak üzere. Onun pozisyonu, ressamlar için basit bir kaynak materyalden çok daha fazlası olmalarıdır - onlar bedenlerini etraflarındaki alanı “boyamak” için kullanan yaratıcı ortaklardır. Instagram'da bir bakış,nereden geldiğini ortaya koyuyor - dansa veya performans sanatına benzeyen güzel bir şekilde çarpıtılmış pozlarla.
Site İçeriğinden Faydalanmak İçin Siteye Üye Olmalısınız Giriş yap veya üye ol.
'Biz bir takımız'… Suzon Lagarde. Fotoğraf: Graeme Robertson / Koruyucu
“Yaşam modelinin rolü uzun süredir hizmetçi ya da köle olmuştur” diyor. “Hiyerarşik bir güç yapısı var: sanatçı burada, model orada. Onları daha da düzgünleştirmek ve modelin getirdiği yaratıcı boyutu geri kazanmak istiyorum. ”
Blake, oturumlardan sonra kendisinin bir sanatçı olup olmadığını sorduğunu söylüyor. “Demek istedikleri şudur: Ben çizerim, resim yapar, resim yapar mı, fotoğraf çeker miyim?” Bir keresinde bir Titian resmindeki bir karakterden esinlenmiş bir pozu yaşadıktan sonra şöyle bir soru soruldu: “Düşündüm, 'Sadece çizdiğin şeye bak! Bunun ne olduğunu düşündün? İşte oradaki sanat eseriydi - ve şimdi ortadan kayboldu. ”
Blake'in vücudunun bu kadar esnek olabileceği hakkında hiçbir fikri yoktu. Deney yaparken, her şeyden ilham alan benzersiz pozlar yaratabildiğini fark etti: bir ağaçtaki dallar, örneğin şiir ve müzik. “Bu röportajı bile!” Diyor. “Ciddi oluyorum. Çünkü bu röportajı yapmak beni mutlu ediyor, bu yüzden pozlarım daha sonra gerçekten açık olabilir, oysa depresyonda olduğumda pozlarım daha kompakt olabilir. ”
Bir yaşam modeli olmak kolay değildir. Acı verici olabilir, sıkıcı olabilir ve odaklanmayı gerektirir. “Şu an kolunuz ölmüş olsa ve bacağınız acı çekiyor olsa bile, poz kırmak istemeyeceğiniz bir gurur duyuyorsunuz” diyor Blake, şu an 18 ila yedi gün çalıştığını söylüyor haftanın günleri. “Dakikalar saat gibi gözükebilir, kabus olabilir. Ama vücudunuzun neler yapabileceğini ve ağırlığınızı nasıl değiştireceğinizi öğrenmeden mikro hareketleri nasıl değiştirebileceğinizi öğreniyorsunuz. ”Dakikalar saat gibi gözükebilir - kabus olabilir
Lagarde şöyle kabul ediyor: “Bir yıldır hayatımın modelini oluşturuyorum ve zaten dizlerimde ve kalçalarımda hissediyorum. Beklemiyordum çünkü genç ve zinde biriyim, ama ağırlığını aynı tarafa koyuyorsun. ” “Elbette, kendimi iyi hissetmediğim ve çıplak kalmak istediğimi hissetmediğim günler var. Ama bu herhangi bir iş gibi. ”
Blake, odanın çok sıcak olduğu, onunla birlikte poz veren modelin baygın olduğu ve üstüne çöktüğü ya da bir kadının pozisyonundan memnun olmadığı ve yürüdüğü yerinden hareket ettiği zamanlar gibi komik hikayelerden payını aldı. bacakları kendini. “Bu yaşam odasında var olan tutumları ortaya çıkarabilir” diyor. “Bu modeller etkili nesneler. Çünkü birisine gidip bunu başka bir durumda yaparsanız tutuklanırsınız. ”
Suzon Lagarde'den bir tablo; modelleme kendi sanatsal yeteneklerini bildirmiştir. Fotoğraf: Suzon Lagarde
Lagarde için negatifler daha fazla kesildi. Ressamların göğüslerine odaklandığını söyleyebileceği veya “Çok seksi görünüyorsun” gibi yorumlar duyabileceği sınıflar var. Ancak daha da kötüsü, bir öğrencinin ne görmezden gelmeye karar verdiği dokuz günlük bir projeydi. Onu düzenli ellerle gördü ve boyadı. “Bu rahatsız edici,” dedi, “ama yine de iyi bir insan değildi.”
Suzon Lagarde'ın elinden bir tablo. Fotoğraf: Suzon Lagarde
Yine de, çoğu zaman, özellikle resme bakış açısını nasıl değiştirdiği konusunda olumlu bir deneyim oldu. Poz vererek farklı öğretmenlerden gelen önerileri özümser, diğer sanatçıların tekniklerini gözlemler ve aklına odaklanır (“Boyamak için hangi renkleri kullanacağımı hayal etmek için altı saat boyunca bir noktada bakmayı seviyorum”) ). Dahası, diğer sanatçıların parmaklarına nasıl yaklaştığını görmek - genellikle daha ince detayları görmezden gelmek - onu kendi uygulamalarını sorgulamaya zorladı: “Çünkü sen daha önce bir omuz gördüm, bunun nasıl olduğunu biliyorum.” Ama bukişinin omzunu bilmiyorsun . Peki gerçekte ne kadar az görünüyoruz? ”
Her model sanat dünyasına gelmiyor. Craig Donaldson ilk kez bir erkek geyik yaparken hayatla karşılaştı (evet, gerçekten - hayatla ilgili çizim görünüşte bekarlığa veda tavuk devrelerinde bir şey haline geldi). Çizim bölümünden fazla bir şey alamadı, ancak başkaları için poz vermeye başlamanın eğlenceli olabileceğini düşündü. “Atmosfer beklediğimden çok daha rahattı” diyor.
Donaldson'ın mankenlik sebepleri Blake ve Lagarde'den farklı. “Dikkatini beğendim” diyor. “Sana bakmak için iki saatini harcayacak 30 kişi olması güzel. Bu oldukça ego artışı. ”Donaldson'ın farklı yaklaşımı, kısmen daha rahatlayabileceği modellere yansıtılıyor: dışarıda, barlarda ve eşcinsel erkeklere dosdoğru“ insanlar gerçekten çizim yapmıyor orada gerçekten seni saptırmak için. Ve bunu gerçekten umursamıyorum. ”
Şekil değiştiren… Blake zorlu bir poz veriyor. Fotoğraf: JJ Delvine
Bir tavuk partisi, modelleme sırasında kendisine dokunmak ve ardından bir fotoğraf çekmek istedi. Donaldson, vücudu hakkında oldukça kendinden emindi, ancak yaşam modellemesi “artık spor salonuna gitmek için başka bir neden var. Şişmanlamak istemem, istemem. ”
Bu olabilir mi? Sanat dünyasında değil, insanların sadece güzel, ince, kadın çıplaklar istediği fikrinin bir efsane olduğunu iddia eden Blake diyor. “Gerçek şu ki, farklı insanlar, farklı yaşlar, boyutlar ve şekiller çizmek istiyorsunuz. Her hafta aynı tipte bir vücudu çekmek sıkıcı olurdu. ”
Peki, Blake'in temel sorusu nedir: Yaşam modelleri sanatçı olabilir mi? Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Donaldson kendisini bir sanatçı olarak görmese de , yaşam modellemesinin bir sanat formu olabileceği fikrine açık . “Bir şeyleri yönetiyorsanız o zaman olabilir” diyor. “Genel olarak, yaptığınız pozları seçiyorsunuz, sanatçılar bunun üzerinde kontrol sahibi değiller.”
Lagarde de benzer bir görüşe sahip - tüm hayatını bir sanat pratiği olarak görmenin çok yorucu olacağını söylüyor, ancak modellemenin Blake gibi insanlar tarafından bir sanat biçimine yükseltilebileceğine inanıyor. “Sanatı tanımlamak çok zor, ama getirdiğin varlık ve samimiyetle çok ilgisi var. Benim için sanat başka bir bakış açısı sunmakla ilgili ve bunu yapıyor. ”
Blake'in yaşam modellerinin sanatçı olabileceği inancı, onunla birlikte bütünüyle politik bir boyut getiriyor. Çünkü bitmiş işe katkıda bulunuyorlarsa, daha iyi ücret almaya hak kazanamayacaklar mı? “Temizlikçilerden daha az para ödediğim stüdyolar var” diyor. “Tabii ki yaşayabilmeleri için de yeteri kadar para ödenmeleri gerekiyor, ancak bununla kendimi çok sarstıyorum.”
Son zamanlarda, Blake herhangi bir çalışmanın nihai satış ücretinin bir yüzdesini müzakere etmeye başladı: “Gerçekten işbirliği yaptığımı hissetmediğim sürece bunu yapmayı hayal etmem” dedi. “Ve 50/50 olması gerekmiyor. Fakat benimle çalışmak isteyen bazı ressamlar 40.000 £ 'a eser satıyorlar. Kesimim 200 sterlin olsaydı acımasızca adaletsiz olurdu. ”
Elbette, Blake'in de belirttiği gibi, bir başka tartışma daha var: ressamların yıllarca, ücretli bir resim yapan resimler üretebilecekleri seviyeye ulaşmaları için eğitiyorlar. “Ama hala portre çiziyorsan birinin ruhunu çıkardığını hissediyorum.”Bir portresini çiziyorsan, birinin ruhunu çıkardığını hissediyorum.
Lagarde, modellemenin kendisini kendi modellerine daha iyi bir ücret ödemeye teşvik ettiğini, saatte 20-25 sterlin civarında olduğunu söyledi. Ancak, modellerin bir satış yüzdesine komut vermesi gerekip gerekmediğinden emin değil: “Kafamdaki bir resmi bitirmek altı ayımı alabilir ve bu altı ay boyunca bu modeli borçlu olduğumu hissetmiyorum. Fakat buradayken zamanlarına değer vermem gerekiyor. Bu yüzden insanların fotoğraflarını çekmekten hoşlanmıyorum. Çıplaklığımın fotoğrafını çekmeleri o kadar da değil, zamanımı alıyorlar. ”
Adil ödeme bir mesele olsa da, konuştuğum yaşam modellerinin hiçbiri para için değil. Her biri için farklı şekillerde, güven oluşturma, fiziksel zorluk ve duygusal doyumun bir karışımını içerir. “Bazen güçlü hareket ediyor” diyor Blake. “Bir oturumun sonunda gözyaşlarına boğulduğum biliniyordu.”
- Dominic Blake'in Yaşam Modelleri Sanatçı mı? 15 Ağustos'ta Londra'daki Mall Galleries'te . Suzon Lagarde'nin çalışmaları 17 Ağustos'a kadar Mall Galleries'te sergileniyor .
Burada olduğundan beri ...
… Sormamız gereken küçük bir iyilik var. Guardian'ın bağımsız, araştırmacı gazeteciliğini her zamankinden daha fazla insan okuyor ve destekliyor. Ve birçok haber kuruluşundan farklı olarak, nerede yaşadıklarına ya da ne kadar para kazanabileceklerine bakılmaksızın, gazeteciliğimizi herkese açık tutmamızı sağlayan bir yaklaşım seçtik. Ama bizim de çalışmaya devam edebilmek için sürekli desteğinize ihtiyacımız var.
Koruyucu, artan iklim felaketinden geniş çaplı eşitsizliğe, büyük teknolojinin hayatımızdaki etkisine kadar zamanımızın en kritik meselelerine katılacak. Gerçek bilginin bir zorunluluk olduğu bir zamanda, dünyanın her yerinde, hepimizin tam anlamıyla doğrulukla doğru raporlamaya erişimi hak ettiğine inanıyoruz.
Yazı işleri bağımsızlığımız, kendi gündemimizi belirlediğimiz ve kendi düşüncelerimizi dile getirdiğimiz anlamına gelir. Koruyucu gazetecilik ticari ve politik önyargılardan arınmış ve milyarder sahiplerinden ya da hissedarlarından etkilenmemiş. Bu, daha az duyulanlara bir ses verebileceğimiz, başkalarının nereye döndüğünü keşfedebileceğimiz ve iktidarda olanlara şiddetle meydan okuyabileceğimiz anlamına gelir.
Kaliteli gazetecilik sunmaya devam etmek, açıklığımızı korumak ve değerli bağımsızlığımızı korumak için desteğinize ihtiyacımız var. Büyük veya küçük her okuyucu katkısı çok değerlidir