Neden bazı Birleşik Devletler Yüksek Mahkemesi yargıçları hayır demekte bu kadar zorlanıyor?
İnan bana, ayartmayı anlıyorum. Köşe yazarları geleneksel anlamda yargıç olmayabilirler ama biz vardır kamuoyu mahkemesinde yargıçlar. Ara sıra, önüme çıkabilecek tartışmalı bir konuda olumlu bir karar (yani olumlu bir köşe yazısı) karşılığında bana hediyeler teklif edildi.
Bu teklifler ne kadar çekici olsa da, reddetmeleri o kadar da zor değil. Özellikle kurumun güvenilirliği – veya işiniz – tehlikede olduğunda.
Fikir Yazarı
Robin Abkaryan
Yargıçların ve gazetecilerin hizmet verdiği kişiler şeffaflık, adalet ve bağımsızlık bekler ve bunu hak eder. Her iki grubun da satın alınmasını veya sundukları görüşler için maddi olarak ödüllendirilmesini istemiyorlar. Halk, mahkemelere veya haber medyasının ilkeli hareket ettiğine inanmayı bırakırsa, kurumlar güvenilirliğini kaybeder. Bir çıkar çatışması ya da bir tavizin kokusu bile onları azaltır. İlgili taraflardan gizlice yüksek maliyetli hediyeleri kabul etmek, sonra da bu kimseyi ilgilendirmezmiş gibi davranmak, demokratik altyapımıza, özgür basınımıza, sözde adil ve tarafsız Yüksek Mahkememize olan inancı aşındırmanın en hızlı yollarından biridir.
Haberler gibi gazetelerin etik konusunda, her yıl bazı finansal anlaşmaları bildirmesi gereken ancak bunun dışında hiçbir zorunlu etik kuralı olmayan Yüksek Mahkeme’den daha katı olması şaşırtıcı.
Yüksek Mahkeme Yargıcı Samuel A. Alito Jr. örneğinde olduğu gibi, hiç kimse bana özel bir jetle Alaska’daki rustik bir kulübeye ücretsiz uçuş veya Endonezya’daki bir süperyata özel bir jetle ücretsiz koltuk teklif etmedi. Yargıç Clarence Thomas örneğinde olduğu gibi. Ama kariyerim boyunca pek çok güzel şey teklif edildi.
Ventura County’de yavru bir muhabirken, Oxnard Shores’ta okyanus kıyısındaki bir tatil evinin sahibi bana evini kullanmamı teklif etti. Yakalayış? Karşı çıktığı, sahildeki konut inşaatı için önerilen bir moratoryum hakkında bir hikaye üzerinde çalışıyordum. Hikayeyi beğendiyse, kumsalda bir hafta sonu geçirebileceğimi söyledi. Davetiye yayınlandıktan sonra iptal edildi.
Bir kaynak hiçbir şey istemese bile, yazdığınız bir şeyi takdir ettiklerinde, cömert bir hediye ile size teşekkür etmeye çalışabilirler. Bu da uygunsuzluk görüntüsü yaratır. Yıllar içinde bir Seiko saat, bir altın bileklik, bir Blackberry (onları hatırladın mı?) ve tasarımcı kıyafetlerini geri gönderdim.
Bir keresinde son derece yetenekli söz yazarlığı ikilisi Livingston ve Evans’ın söz yazarı yarısı olan merhum Ray Evans hakkında yazmıştım. Harika Noel şarkısı “Silver Bells”in kökenleri hakkında bir hikayenin tatillerde iyi bir okuma olacağını düşündüm, bu yüzden öğle yemeğinde Evans’la bir röportaj için buluşma ayarladım ve onu Benedict Kanyonu’ndaki evine bıraktığımda davet etti. bende
89 yaşında, yaramaz bir dul olan Evans, telif kitaplarını göstermek için beni aşağıdaki yatak odasına davet etti. “Kocanın aldırmayacağından emin misin?” iniş için motorlu merdiven sandalyesine otururken şaka yaptı. Masasının üzerindeki bir defterde, o klasik şarkıdan kazandığı, yılda yarım milyon dolardan fazla, şaşırtıcı miktarda paranın kaydını tutuyordu.
Hikaye 25 Aralık 2004’te yayınlandı. O sabah ev telefonum çaldı. Parçadan memnun olan Evans’dı. “Gazetede böyle harika bir haber çıkması için bir reklamcıya para ödeyemezdim,” diye haykırdı. “Tiffany’s’e gitmeni ve istediğin her şeyi almanı istiyorum.” Keşke.
Daha bu hafta, yerin kapsamı karşılığında Laguna Beach’teki sevimli küçük bir sahil otelinde kalmam teklif edildi. Bu bir hayır-hayır gazetesi. Hikaye, kalışımın bir kuruşa mal olmayacağı gerçeğiyle renklendirilir mi? Nasıl olmaz? Ve neden birisi bunu merak etmek zorunda olsun ki?
Bu da beni, diğer tüm federal yargıçlar için geçerli olan davranış kurallarıyla bağlı olmayan Yüksek Mahkeme’ye geri getiriyor.
Yargıtay’a olan güvenimizi yeniden kazanmak istiyorsak, Kongre, yargıçlar için, hediyelere ve “kişisel konukseverliğe” iyi tanımlanmış dolar limitleri getiren, Thomas’a izin veren özel ve bağlayıcı bir etik kuralları benimsemelidir. özellikle, bedava teknede beslemek için.
Senato Yargı Komitesi Başkanı Richard J. Durbin (D-Ill.), “Ülkedeki en yüksek mahkeme en düşük etik standartlara sahip olmamalı,” dedi ve komitesinin bu yılın ilerleyen zamanlarında Yüksek Mahkeme için etik kuralları sıkılaştıran bir yasayı ele alacağını duyurdu. yaz.
Çatışmalarını açıklamayı başaramayanlar sadece muhafazakar yargıçlar değil. Raporlara göre Yargıç Sonia Sotomayor, anı ve çocuk kitapları için kendisine milyonlarca dolar ödeyen Penguin Random House ile ilgili en az üç davada suç duyurusunda bulunmadı.
Dokuz kişinin de yakın zamanda ortak bir etik bildirisinde beyan ettiği gibi, yargıçların polise güvenebileceği fikri gülünç. Bunu kimse yapamaz. İnsanlar, kendilerini çatışmalardan arındırma konusunda sonsuz derecede yaratıcıdır. Örneğin Alito, Alaska’ya ücretsiz bir özel jet yolculuğuna çıkmasının uygun olduğunu çünkü koltuk zaten boş olacağını iddia etti.
Her halükarda, Yüksek Mahkeme yargıçları hangi beleşlerin kabul edileceğine veya hangi davalardan vazgeçileceğine karar vermekten sorumlu olmamalıdır.
Kara cüppeli omuzlarından o korkunç yükü atalım. Gazeteciler gibi, yaşamak için bazı katı ve hızlı kurallara ihtiyaç duyarlar.