14. yüzyılın başında Avrupa'nın farklı bölgelerinde askerler/askerler tarafından ne kadar plaka ve tam olarak hangi plaka elemanlarının giyildiğiyle ilgileniyorum.
Tipik bir silahlı adamın bir tür miğfer, genellikle bir su ısıtıcısı şapkası ve genellikle basitleştirilmiş/zincir zırhlı/parmak koruması olmayan bir tür kum saati eldiveni taktığını tespit ettim.
Erkeklerin silahta giydiği başka levha unsurları var mıydı? Kapalı miğferlerin veya onlar tarafından giyilen bir tür yüz/boğaz korumasının kullanıldığına dair herhangi bir kanıtla özellikle ilgileniyorum. Ortak korumaya ne dersiniz?
Herhangi bir bulgu, ikonografi için aynı şekilde memnuniyetle karşılanacaktır, ancak bu durumda ikonun bağlamını ve kesin tarihlendirmesini soracağım. Bazen ikonografi, tasvir edilen kişiyle alay etmek için "sahte zırh" olarak adlandırılan bizzare zırhlı insanları gösterdi.
Zırh Temelleri
On ikinci yüzyıl zırhlı teçhizatından on beşinci yüzyıl silahlı adamlarının tam gelişmiş plaka zırhına geçişin esasları şu şekilde özetlenebilir:
Artikülasyonlar: Dirsekler, dizler ve incikler için demir levha veya sertleştirilmiş deri koruyucular ilk olarak 13. yüzyılın ortalarında ortaya çıktı ve sonraki yüz elli yıl boyunca kollar, eller, bacaklar ve ayaklar için koruma giderek daha eksiksiz hale geldi.
gövde: On üçüncü yüzyılın ortalarından sonlarına kadar, iyi donanımlı bir silahlı adamın gövdesi, metal plakalarla kaplanmış bir kumaş veya deri bir kaplama ile korunacaktı - on dördüncü yüzyılın ortalarından sonlarına kadar olan bir plaka kaplaması. sağlam bir göğüs plakası ile desteklenebilir veya tamamen değiştirilmelidir. Altında, bir posta haubergeon giyilmeye devam edildi, ancak bunda çok yerel farklılıklar olmasına rağmen, dışarıda ceket zırhı giymek hala olağandı. Örneğin İngiltere'de, önlüğün yerini kısa, sıkı oturan jupon aldı.
Kafa: On dördüncü yüzyılın başlarından ortalarına kadar, boynu korumak için iliştirilmiş posta kuyruğuna sahip vizörlü beşik, pratik kampanya amaçları için yuvarlak tepeli büyük miğfer ve saçın yerini aldı. Vizörler çeşitli şekillerde geldi. Almanya ve İtalya'da yaygın olan en basiti, beşiğin alnına takılmadığında çenedeki aventkuyruğundan sarkan bir burundan oluşuyordu. Gerçekten de, erkekler çoğu zaman herhangi bir siperlik olmadan beşiklerde savaşırlardı.
Silah ve Koruma: Tamamen eklemli bir plaka zırhın geliştirilmesiyle, kalkan artık büyük ölçüde gereksiz hale geldi. Plaka zırhın ortaya çıkışı, silahlı adam birincil silahlarında da bir değişikliğe yol açtı. Zırhlara karşı etkili bir kesici kenar sağlayan yassı bıçaklı kılıç, on dördüncü yüzyılda, plaka zırha karşı bir itme eylemi için tasarlanmış, keskin, genellikle güçlendirilmiş bir noktaya sivrilen daha sert bir bıçakla yavaş yavaş değiştirildi.
Sir Hugh Hastings'in (ö. 1347) Norfolk'taki Elsing kilisesindeki anıt pirinci. Hastings'in silah arkadaşlarından bazılarını temsil eden yan figürlerle, bu, on dördüncü yüzyılın ortalarından ilginç bir şekilde çeşitli vücut zırhı topluluğudur. Vizörlü beşiklere, etekli juponlara, tuhaf şekilli bir su ısıtıcısı şapkasına (sağ altta), bir direk baltasına (sol altta) ve Hastings'in başının üstüne monte edilmiş St George figürüne dikkat edin.
Silahlı Adam Rolü
On dördüncü yüzyılın sonlarında, bu aydınlatma boyandığında, silahlı adamlar normalde at sırtında değil, yaya olarak savaştılar. Ancak çağdaş sanatçılar, savaş sahnelerini atlı şövalyelerin dramatik çarpışmaları olarak tasvir etmeye devam ettiler.
Burada gösterilen çarpışma bir köprüde gerçekleştiğinden, sanatçı bize on dördüncü yüzyıl silahlı adamlarının ağır piyade olarak savaşırken silahlarını nasıl konuşlandırdıklarına ve kullandıklarına dair nadir bir fikir verdi. Ortaçağ piyade savaşlarında her zaman olduğu gibi, daha iyi bir düzen sağlayabilen savunucular (solda) sonunda savaşı kazandı.
Zırh Edinme
Bir lord veya hami tarafından veya muhtemelen yerel bir topluluğun askeri yükümlülüklerinin yerine getirilmesi için sağlanmadıkça, hevesli bir silahlı adamın teçhizatı kendi sorumluluğunda olacaktır. Geç orta çağların toplu olarak üretilen plaka zırhları, önceki yüzyılların posta arabalarından nispeten daha ucuz olsa da, savaş için sıfırdan donatmak maliyetli bir iş olarak kaldı.
Sonuç olarak, bir adamın silahlarının ve zırhının kalitesi, askeri seçkinlerin sosyal hiyerarşisindeki yerinin açık bir göstergesi olurdu. Hayatta kalan kanıtların çoğu, iyi donanımlı soyluların güncel koşum takımlarını gösteriyor; ama gerçekte, on dördüncü yüzyıl Avrupa'sındaki savaş, pek çoğu eşit olmayan kalitede zırhlar içinde savaşacak olan, umutları olmayan heterojen bir soylular ve serbest mızraklı beyler kalabalığını içeriyordu.
Kaynaklar ve önerilen okumalar:
Ortaçağ Dünyasında Savaş Carey, Allfree ve Cairns tarafından
Ortaçağ Savaşı: Bir Tarih Maurice Keen tarafından
Seine üzerindeki köprüde savaş İngiliz Kütüphanesi Görselleri Çevrimiçi
Silahlı adamlar zenginlik ve statü bakımından çok çeşitliydi. Bilgilerim İngiltere'ye ve yüz yıllık savaş alanına dayanıyor, ancak birçok evrensel benzerlik bulmalısınız. 1300'lerin başında yaklaşık %20-30'u şövalyeydi, ancak 1400'lerin başında bu oran %10'a düştü. Şövalyeler maaş olarak günde 2 şilin alırken, sıradan askerler yarısını aldı. Bunu ekleyebilir ve çeşitli zırh türlerinin fiyatlarıyla karşılaştırabilirsiniz. Genel olarak, zırhlı süvari veya ağır piyade olarak hizmet etmeleri amaçlandı ve bu nedenle en azından şövalyelerle aynı şekilde, değişen kalite seviyelerinde donatıldılar. Tabii ilk önce unutmamalısınız ki o zamanlar üniforma yoktu ve onlar kişisel tercihlerine ve maddi imkanlarına göre ekipman seçtiler. Diğer bir faktör de, tüm sınıflar tarafından teçhizatlarını yükseltmek için kesinlikle kullanılan bir avantaj olan savaş alanı yağmalamasıydı. Bu nedenle tabak parçaları, posta ve brigantin ile çok fazla karıştırma oldu. Daha kesin olan bir şey, askerler olarak onlardan gerçekte ne istendiğidir. Bir üs olarak ağır süvarilerdi ve yaklaşık 10 pound değerinde bir savaş atına sahip olmaları gerekiyordu. Bu bir avcı (tercihen) veya bir at binicisi olabilir. Bir birim olarak şarj etmek için mızraklara ihtiyaç vardı. Bu yüzden en azından şövalyelere ayak uydurmaları gerekiyordu. Size ortalama bir silahlı adamın resmini yapmak için, eklemlerinde plaka (omuzlar, dirsekler dizler) olan bir posta ceketi hayal edin, bacaklarda dörtte üç plaka veya ateller veya şaseler, herhangi bir kask, ancak kendisi satın aldıysa, muhtemelen eski model. Ağır bir mızrak ve bir kılıç, topuz veya balta onun silahlarıydı. Böylece daha fakir bir şövalye gibi görünebilirdi ama daha zengin olma potansiyeli vardı. Savaş çok karlı olabilirdi ve özellikle bu zamanda okçular gibi köylü askerler bile zengin oldu.
Agincourt Savaşı
NS Agincourt Savaşı ( / æ ʒ ɪ n k ɔːr ( t ), - k ʊər / [a] Fransızca: Azincourt [azɛ̃kuʁ] ) Yüz Yıl Savaşında bir İngiliz zaferiydi. Kuzey Fransa'daki Azincourt yakınlarında 25 Ekim 1415'te (Aziz Crispin Günü) gerçekleşti. [b] Sayısal olarak üstün Fransız ordusuna karşı beklenmedik İngiliz zaferi, İngiliz moralini ve prestijini artırdı, Fransa'yı sakatladı ve savaşta yeni bir İngiliz hakimiyeti dönemi başlattı.
Birkaç on yıllık görece barıştan sonra, İngilizler, Fransızlarla müzakerelerin başarısız olması nedeniyle 1415'te savaşa yeniden başladı. Takip eden kampanyada, birçok asker hastalıktan öldü ve İngilizlerin sayısı azaldı, İngilizlerin elindeki Calais'e çekilmeye çalıştılar, ancak yollarının çok daha büyük bir Fransız ordusu tarafından engellendiğini gördüler. Sayısal dezavantaja rağmen, savaş İngilizler için ezici bir zaferle sonuçlandı.
İngiltere Kralı Henry V, birliklerini savaşa götürdü ve göğüs göğüse çarpışmalara katıldı. Fransa Kralı Charles VI, psikotik hastalıklardan ve buna bağlı zihinsel yetersizlikten muzdarip olduğu için Fransız ordusuna komuta etmedi. Fransızlara Constable Charles d'Albret ve Armagnac partisinin önde gelen çeşitli Fransız soyluları tarafından komuta edildi. Henry'nin ordusunun yaklaşık yüzde 80'ini oluşturan İngiliz ve Galli okçular ile bu savaş, İngiliz uzun yayının çok sayıda kullanımı için dikkate değerdir.
Agincourt, İngiltere'nin en ünlü zaferlerinden biridir ve Crécy Savaşı (1346) ve Poitiers Savaşı (1356) ile birlikte Yüz Yıl Savaşı'ndaki en önemli İngiliz zaferlerinden biridir. William Shakespeare'in oyununun merkezini oluşturur. Henry V, 1599'da yazılmıştır.
Silahlara Meydan Okumak
Büyük turnuvalar pahalı etkinliklerdi. Bırakın bir tanesini organize etmeyi, herkes katılmayı göze alamazdı. Sıradan şövalyeler bu nedenle, silahlara meydan okuma adı verilen kendi küçük turnuvalarını düzenlemenin bir yolunu buldular.
Zengin üstlerinin silah geçişlerini taklit eden bu şövalyeler, diğerlerinin onlarla organize bir savaş için belirli bir şekilde buluşması için bir meydan okuma ortaya koyacaktı. Örneğin, 1390'da Fransa'daki St Inglevert'teki listelere dört şövalye girdi ve tüm meydan okuyucuları alacaklarını ilan etti.
Warwick Castle'da Silah Mücadelesi (Yazar koleksiyonu)
Bu yarışmalar bazen savaşın karmaşık işine şövalyelik bir katkıydı. 1398'de yedi Fransız şövalyesi, o zamanlar Yüz Yıl Savaşı'nda birlikte savaştıkları İngiltere şövalyelerine meydan okudu. Üç yıl boyunca zırhlarına bir elmas sembolü takarlardı, bu süre zarfında İngiliz şövalyeleri onlara bire bir dövüşte meydan okuyabilirdi. Bu, tıpkı organize bir mızrak dövüşü gibi mızrakla başlar, ardından kılıç, balta ve hançer izlerdi. Kazananın kaybedenden ne kazanacağı için bahisler belirlendi.
Ortaçağ Zırh Sözlüğü ve Terimleri
Armet 1450'den önce İtalya'da ortaya çıkmış ve 15. ve 16. yüzyıllarda kullanımda kalmış gibi görünen sıkı oturan, vizörlü bir kask. Armet, üstünü örttüğü beşiğe göre daha hafif ve daha koruyucuydu ve menteşeli yanak parçalarından oluşan yeni bir yeniliği kullanıyordu. Bu şekilde, kask başın etrafına kapatılabilir ve ağırlık, boyun ve omuzlar tarafından alınabilir. Armet, sırayla yakın kask tarafından değiştirildi.
kurma kapağı – kaskın altına giyilen kapitone bir şapka.
Arnis – İtalyanca “koşum”, “in zırh” olmak için tarihsel terim.
barbüt 15. yüzyılın ortalarındaki bir başka İtalyan kask tasarımı olan barbute veya barbuta, çeşitli açık ve kapalı formlarda gelen dar bir kasktı. En ünlü tasarımıdır, görüş ve havalandırma sağlamak için yüzünde “Y” veya “T” şeklinde bir yuvaya sahiptir ve açıkça antik Klasik Yunan miğferlerinde modellenmiştir.
Beşik Büyük miğferin altına takılan küçük çelik takkeden evrimleşmiş, havza şeklinde bir miğfer. Bascinet başlangıçta açık yüzlüydü, ancak birincil savunma olarak dümenin yerini aldığı için çeşitli menteşeli vizörler geliştirildi. Bascinets, 14. yüzyılın ortalarından 15. yüzyılın ortalarına kadar kullanılıyordu ve hala ara sıra piyadeler tarafından 16. yüzyılın başlarına kadar kullanılıyordu.
besagew Dirseğin içi veya koltuk altı gibi bir eklemi koruyan büyük, kayar bir yuvarlak.
bevor – ayrıca baviere veya beavor olarak da adlandırılır. Bevor, bir sallet ile giyildiğinde yüzün alt kısmını koruyan 15. yüzyıldan kalma bir zırh parçasıydı. Göğüs plakasının kaskına takılabilir ve kullanılmadığı zaman alçaltılabilmesi için genellikle menteşelidir.
Müdür – Bir kalkanın ortasındaki yuvarlak veya koni şeklindeki metal plaka, eli korur. Umbo da denir.
nefesler Havalandırma sağlamak için bir kaskın vizöründe veya ön yüzündeki delikler.
Brigandin Yüzlerce küçük, üst üste binen plakaya sahip bir tür plaka kaplaması (aşağıya bakın), korumada hafif bir maliyetle büyük hareketlilik sağlar. 15. ve 16. yüzyıllarda popüler olan brigandin, genellikle dolgu üzerine giyildi, ancak postaya değil.
Buckler – Tek bir kulp veya iki silahla elde tutulan küçük yuvarlak bir kalkan (9 – 18″ çapında). Kalkan adı, kalkanın ortasındaki patron veya umbo anlamına gelen patron anlamına gelen Eski Fransızca bocler kelimesinin bozulmasıdır. Koruyucuyu küçük, çevik bir el kalkanı olarak sınıflandırmak bir kolaylık meselesi haline geldi. Tanım, kullanımı uygun bir tanımdır, ancak okuyucu, eskilerin bu tür tanımlar konusunda çok bilgiç olmadığını ve terimi kayıtsızca kullandığını bilmelidir. Ortaçağdan beri kullanılan kalkanlar, yaklaşık olarak yuvarlak ve hatta kareydi. 8-20″ ve metal, ahşap veya metal kesilmiş ahşaptan yapılmıştır. Genellikle yumruk şeklinde tutulur ve darbe ve itmelerde saptırmak veya yumruk atmak için kullanılırdı. Kenar, vurmak ve engellemek için de kullanılabilir. Bazılarının önünde saldırmak için uzun metal çiviler vardı ya da rakibin meç ucunu yakalamak için öne yerleştirilmiş çubuklar ve kancalar vardı. İtalyanca “rondash” veya “bochiero.”
devetüyü Ağır bir devetüyü deri ceket, Rönesans'ta tek başına veya bir göğüs zırhının altında bir mızrakçı ve nişancı zırhı kullandı. Buff-montlar ayrıca meç veya kılıçlarla düello yaparken genellikle hafif koruma olarak giyilirdi.
Burgonya 16. yüzyılın sonlarında ve 17. yüzyılın başlarında kullanılan, arması ve yanak koruyucuları olan açık yüzlü bir kask.
Byrnie Kolları dirsek hizasında olan, orta uyluk uzunluğunda bir posta gömleği. Bu, Geç Antik Çağ'dan 11. yüzyılın başlarına kadar varlıklı savaşçılar için temel vücut savunmasıydı.
kamail Çene, boyun, boğaz ve omuzları korumak için miğferin altından sarkan bir zırh perdesi.
cap-a-pie Baştan ayağa silahlanmak anlamına gelen Eski bir Fransız ifadesi.
şaseler – tozluk. Zırh söz konusu olduğunda, deri kayışlarla kemere bağlanan ve genellikle kapitone şaselerin üzerine giyilen posta taytları.
Yakın kask – 16. ve 17. yüzyıllara ait, vücuda oturan, tam oturan bir miğfer biçimi. Yakın miğfer, yerini aldığı silahtan açıkça türetilmiştir.
ceket-zırh Kullanıcının ya da efendisinin hanedanlık armalarını gösteren, özellikle turnuvalarda popüler olan geç Orta Çağlardan kalma bir üst giysi.
Plaka Kaplaması Esnek bir plaka zırhı sağlamak için bir deri veya ağır kumaş kaplamanın içine perçinlenmiş veya dikilmiş çelik, kemik veya sertleştirilmiş deri plakalar. 13. yüzyılın sonlarında ve 14. yüzyılın sonlarında, plakalar bir posta haubergeon üzerine giyilirdi.
saçak –, miğferin altına giyilen bir kumaş veya posta başlığı.
Couter – dirseği koruyan plaka zırh. Genellikle bir besagew ile donatılmıştır.
zırh Bir göğüs plakası, arka plaka ve bazen de tassetlerden oluşan tam bir plaka vücut zırhı.
Cuirbouilli Suda kaynatılarak sertleştirilmiş deri, özellikle 13. ve 14. yüzyıllarda zırh malzemesi olarak kullanılmıştır.
mutfak – uyluklar için zırh. Erken cuises, bir aketon gibi basitçe kapitone giysilerdi, ancak daha sonra plaka savunmalarına da uygulandı.
silah Bir kalkanı veya koruyucuyu tutmak için kullanılan deri kayışlar.
Gambeson ' bazen aketon'a atıfta bulunmak için kullanılır, gambeson daha yaygın olarak 14. yüzyılın sonlarına ait kapitone ve dekore edilmiş bir ceket zırhına atıfta bulunur, göğüs plakası üzerine veya tek başına giyilir.
Gardebralar Couter, vambrace ve rebrace'den oluşan tam bir kol koşum takımı.
eldiven Genellikle elin arkası için tek bir plakadan ve parmaklar için üst üste binen daha küçük plakalardan oluşan ve kolayca hareket etmelerini sağlayan zırhlı bir eldiven.
boğaz – boyun, boğaz ve üst göğüs için sıkı oturan bir plaka savunması.
Büyük Miğfer Orta Çağ'da tüm kafayı saran, genellikle birbirine perçinlenmiş dört ya da beş demir plakadan yapılmış ve bir posta başlığı ve bazen de küçük bir çelik takke üzerine giyilen ilk miğfer. Büyük miğferler ilk olarak 12. yüzyılın son on yılında ortaya çıktı ve 13. ve 14. yüzyılın başlarında yaygınlaştı. Rönesans'ta turnuva kaskının baskın formu olarak kaldılar, giderek daha ağır ve daha büyük hale geldiler. 1420'den sonra miğferler omuzlara indi ve göğse ve arkaya cıvatalandı.
greave – incik ve baldır için zırh.
Guj – Omuzlardan veya boyundan kalkan asan kayış
Tesisat – zırh için ortak ortaçağ terimi.
Haubergeon Uzun etekleri çıkarılmış, böylece kasık ve uyluk ortası arasında sona eren, genellikle etek ucu tırtıklı bir abajur. Posta ceketi, 14. ve 15. yüzyıllarda, genellikle bir tür plaka savunması altında bu biçimde giyildi.
Hauberk 12. yüzyılda bileğe kadar uzanan, başlangıçta yarım kollu, diz boyu veya daha uzun, uzun bir zırh ceketi. Daha sonra, hauberk kol daha da sıkı oturdu ve susturucu adı verilen posta eldivenleriyle sona erdi. Yukarıda belirtildiği gibi, hauberk ve haubergeon arasında açık bir ayrım olmasına rağmen, ilk yazılarda iki terim birbirinin yerine kullanılmıştır. Posta zırhı, 11. – 13. yüzyılların ana vücut zırhıydı.
Jack Katmanları arasına sıkıştırılmış ve dikilmiş küçük plakalarla, ucuz bir kumaş veya deri koruyucu ceket.
Jüpon 14. ve 15. yüzyılın başlarında zırh üzerine giyilen kısa, bedene oturan bir palto. Birkaç kalınlıkta kumaştan yapılmış olan diğer katman, genellikle zengin bir kadife veya ipekti ve sahibinin kolları işlemeli veya aplikeliydi.
su ısıtıcısı şapka 20. yüzyılın sivil savunma miğferlerinin ya da Birinci Dünya Savaşı'ndaki İngiliz "doughboys"larınkiyle neredeyse aynı olan geniş kenarlı düz demir bir şapka. Su ısıtıcısı şapkası, 12. yüzyıldan 15. yüzyıla kadar yaygın bir savunmaydı.
katmanlı Asya'dan geldiğine inanılan, delinmiş, üst üste binmiş ve birbirine bağlanmış kısa metal plakalardan oluşan yarı sert bir zırh biçimi. Lammellar, Antik Çağ'dan 20. yüzyıla kadar kullanıldı, ancak Doğu Avrupa dışında (ve daha az ölçüde İskandinavya ve Sicilya) Batı'da biliniyordu, ancak hiçbir zaman popüler değildi.
Posta Bir metal levhadan delinmiş veya ayrı ayrı perçinlenmiş halkalardan oluşan bir zırh türü. Bir kat postanın içinde 20.000'den fazla yüzük olabilir. Posta esnekti ve düzgün bir şekilde kuşaklandığında oldukça rahattı, ancak altına ağır bir dolgu ile giyilmedikçe itmelere veya sarsıcı kuvvetlere karşı yetersiz koruma sağlıyordu. 13. yüzyılın ortalarında, kaval kemiğine, dirseklere ve dizlere ilk ek plaka savunmaları eklendi, ancak Yüz Yıl Savaşı'ndan (c.1338 – 1453) önce şövalye hala esasen zırhlıydı. 14. yüzyılın sonuna gelindiğinde, posta sadece fakir şövalyeler ve sıradan askerler için birincil vücut savunmasıydı, ancak dönem boyunca etek ve koltuk altı koruması olarak kullanılmaya devam etti. Zincir posta teriminin yanlış bir Viktorya dönemi "icadı" olduğuna dikkat edin.
Morion –, güçlü kavisli bir sipere ve üstte yüksek "tarak" bulunan geç bir kask biçimi (c. 1570 – 1650). Popüler hayal gücünde İspanyol Conquistadores ile ilişkilendirilen stil, aslında İspanya'nın Amerika'daki ilk fetihlerinden sonra gelişti.
Plaka Çifti Standart bir kaplamadan daha büyük plakalara sahip, ancak yine de sağlam bir göğüs zırhı olmayan bir vücut savunması.
pauldron Omuzlar için üst üste binen ve eklemli birkaç plakadan oluşan plaka zırh.
Poleyn – diz için plaka zırh.
yeniden – üst kol için zırh.
Sabaton – mafsallı, çelik ayak zırhı.
Salata/Salata 15. ve 16. yüzyıllardan kalma, genellikle küçük, menteşeli bir vizör ve enseyi korumak için uzun, eklemli bir kuyruğa sahip bir miğfer. Hem piyadeler hem de silahlı adamlar için varyantlar mevcuttu.
kalkan çeşitli şekil ve boyutlarda gelen, deri kaplı ahşap veya metalden yapılmış ve bir dizi kayışla koldan asılan veya bir tutamakla kavranan bir savunma aracı.
Görülecek yerler Bir kaskın vizöründeki 'göz yuvası'. Oküleryum da denir.
Çivili ve Splintli Zırh –, bazen 14. yüzyılın geçiş zırhına verilen, çeşitli sert malzemelerin, ağır kumaş veya deri kaplamaların içine şeritler veya plakalar halinde perçinlendiği bir terimdir.
palto 1170'lerden 1420'lere kadar çeşitli biçimlerde zırh üzerine giyilen uzun, tunik benzeri, kumaş bir giysi. İlk palto neredeyse topuk uzunluğundaydı ve giderek daha kısa ve daha dar hale geldi. Surcoats çeşitli amaçlara hizmet etti. İlk olarak, zırhtan belirli bir miktar yağmur ve kiri uzak tuttular. İkincisi, metal zırhı güneşin sıcaklığından korumak için bir ekran sağladılar. Üçüncüsü, kullanıcının armasını sergilemek için bir arka plan oldular.
Cüppe Önü ve arkası, sıkı çekilebilen veya gevşek bırakılabilen bağlarla bir arada tutulan, yanları yırtmaçlı, paltoya benzer basit bir giysi. 15. yüzyılın sonlarında şövalyelerin armalarını sergilemek için turnuvalarda tabardlar kullanıldı ve bugün İngiliz Heralds Koleji memurları tarafından törenlerde giyilen ayrıntılı giysiler olarak hayatta kaldı.
hedef – Targe (“targa” veya İtalyanca “rondella”), deri kaplamalı ve deri veya metal süslemeli küçük ahşap bir kalkandı. Daha sonraki bazı Rönesans versiyonları tamamen çelikten yapılmıştır. Hedefler, tipik kalkanlarda olduğu gibi kola takılıydı. Ayrıca genellikle dışbükey değil düzdüler. “targe” aslında okçuluk alıştırma mankenlerine yerleştirilen küçük “hedeflerden” gelir.
Hedef Tarih boyunca kullanılan, kola monte edilmiş yuvarlak bir kalkan. Hedeflerin çoğu büyüktü (30 – 36”) ve ahşaptan yapılmıştı, ancak Rönesans'ta daha küçük (24 inç çapında) çelik versiyon popüler hale geldi.
tatlar Kalça ve uyluğun birleşim yerini kaplayan üst üste binen plakalar, tam bir plaka zırh takımı içinde.
Kalkanlarla Savaşmak
Tarih boyunca savaşta kullanılan farklı kalkanlar hakkında ne biliyoruz?
En ağır olanlar saldırıya karşı daha dayanıklı mıydı? Dövüşte manevra yapmak için en iyisi hangisiydi? Ağır kalkanlar bir noktada yolunuza çıkacak mıydı? Yoksa kalkanın kullanımında iyi bir eğitime mi bağlıydı?
Brisieis
Buckler kalkanı 'buklet' kılıç elinin eli koruması için kullanılan ve hatta rakibin yüzüne vurmak için metal bir yumruk olarak kullanılan küçük, elle tutulan yuvarlak bir kalkandı.
İşte kalkanın boyutunu gösteren bir klip.
[ame=http://en.wikipedia.org/wiki/Buckler]Buckler - Wikipedia, özgür ansiklopedi[/ame]
[ame=http://www.youtube.com/watch?v=c67kRMp48JY&feature=ilgili]Kılıç ve Amp Buckler - Adventon 2010 - YouTube[/ame]
SPERRO
Buckler kalkanı 'buklet' kılıç elini korumak için kullanılan ve hatta rakibin yüzüne tokat atmak için metal bir yumruk olarak kullanılan küçük, elle tutulan yuvarlak bir kalkandı.
İşte kalkanın boyutunu gösteren bir klip.
Brisieis
SPERRO
Brisieis
SPERRO
Bu doğru olurdu, plaka zırh üretimindeki gelişmeler bu etkiyi yarattı.
bir başka neden de, silahlı adamların biraz daha farklı bir şekilde savaşmalarıydı (iki elli uzun kılıçlar vb.), bu da bir kalkanın artık taşınamayacağı anlamına geliyordu.
Kalkan hala mızrak dövüşü için tutuldu, ancak atlı şövalyeler yaya olarak savaşmaya daha meyilli olduklarından, süvari hücumları (kalkan gerekli olduğunda) geçmişte kaldı.
Brisieis
Bu doğru olurdu, plaka zırh üretimindeki ilerlemeler bu etkiyi yarattı.
bir başka neden de, silahlı adamların biraz daha farklı bir şekilde savaşmalarıydı (iki elli uzun kılıçlar vb.), bu da bir kalkanın artık taşınamayacağı anlamına geliyordu.
Kalkan hala mızrak dövüşü için tutuldu, ancak atlı şövalyeler yaya olarak savaşmaya daha meyilli olduklarından, süvari hücumları (kalkan gerekli olduğunda) geçmişte kaldı.
Medieval Armor hakkında sorular
İngiltere, İskoçya ve Fransa'da 10.-12. yüzyıldan kalma ortaçağ zırhı hakkında bazı sorularım var.
- Vücudu yalnızca kısmen kaplayan zincir postayı, yani gövdeyi ve tüm vücudu baştan ayağa kaplayan postayı ayırt etmek için terimler var mı?
- Bazılarının diğerlerinden daha ağır veya daha ince olması gibi farklı derecelerde postalar var mı yoksa askerler daha fazla koruma için fazladan bir katman mı koydu?
- Ortaçağ İngiliz askerlerini canlandıran insanlar gördüm ve içlerine küçük çelik levhalar yerleştirilmiş bir kumaştan yapılmış kalın ceketler vardı. Buna ne denir? Bu, postadan daha etkili veya daha ucuz muydu?
- Atlı şövalyeler ve yaya askerler için zırhta ortak bir fark var mıydı?
- Toplanan köylüler kendi zırhlarının parasını ödediler mi?
Bart Dale
İngiltere, İskoçya ve Fransa'da 10.-12. yüzyıldan kalma ortaçağ zırhı hakkında bazı sorularım var.
- Vücudu yalnızca kısmen kaplayan zincir postayı, yani gövdeyi ve tüm vücudu baştan ayağa kaplayan postayı ayırt etmek için terimler var mı?
- Bazılarının diğerlerinden daha ağır veya daha ince olması gibi farklı derecelerde postalar var mı yoksa askerler daha fazla koruma için fazladan bir katman mı koydu?
- Ortaçağ İngiliz askerlerini canlandıran insanlar gördüm ve içlerine küçük çelik levhalar yerleştirilmiş bir kumaştan yapılmış kalın ceketler vardı. Buna ne denir? Bu, postadan daha etkili veya daha ucuz muydu?
- Atlı şövalyeler ve yaya askerler için zırhta ortak bir fark var mıydı?
- Toplanan köylüler kendi zırhlarının parasını ödediler mi?
İşte ortaçağ zırhının çeşitli bileşenlerini gösteren bir resim içeren bir bağlantı: Avrupa Zırhı.
Başka bir bağlantı [ame=http://en.wikipedia.org/wiki/Components_of_medieval_armour]Ortaçağ zırhının bileşenleri - Wikipedia, özgür ansiklopedi[/ame]
1. Vücudun farklı bölümlerinin zırhları için farklı isimler vardır - gövdeyi ve kolları örten bir hauberk, hauberk'in bir parçası olabilecek başlık (başlık) başı örter, vb.
2. Evet, farklı derecelerde posta vardır. Bir yerine 2 zil sesinin kullanıldığı "çift" bir posta vardı:
[alıntı =]
13. yüzyılda, kuklalar ve diğer temsillerde gösterildiği gibi bantlı posta görünür. Teknik, ekstra güç uğruna bir deri kayışın her bir alternatif halka sırasından geçirilmesinden oluşuyordu. Çift posta bazen oyma anıtlarda gösterilir ve tek posta ile aynı şekilde yapılır. Ancak, her durumda iki bağlantı birlikte kullanılırken, tek postada yalnızca bir bağlantı kullanılır. Zincir Posta Ortaçağ Zırhı: Norman Fethinden 16. Yüzyıla Kadar [/quote]
3. İçlerine demir çubuklar dikilmiş ceketlere "brigandine" denir [ame=http://en.wikipedia.org/wiki/Brigandine]Brigandine - Wikipedia, özgür ansiklopedi[/ame]
4. Evet, olduğuna inanıyorum. Tugaylar, atlı şövalyeler tarafından değil, öncelikle yayalar tarafından giyilirdi ve genellikle yayaların bacakları korumasızdı. Genel olarak, atlı şövalyeler daha fazla ve daha iyi zırh giyerdi.
5. Evet, ortaçağ Avrupa i askerleri çoğunlukla kendi zırhlarını sağlamak zorundaydı.
Ikon
1. Yukarıda yeterince iyi cevaplandı veya bkz.
2. Farklı derecelerde postalar vardı, ancak günümüze kadar gelen ortak bir ölçme veya tanımlama sistemi yoktu. Tabii ki insanlar algılanan kaliteye bağlı olarak az ya da çok ödeme yapacaklardı ama metalurji o günlerde kesin bir bilim değildi, bu yüzden iyi demirciler bile kaliteli zırh yapmıyordu. Test edilmiş zırh takımlarında ve bazı nadir zırhlarda, göğüs zırhında bile kalite değişir ve koruyucu nitelikler önemli ölçüde değişebilir. Zırh için artan değerin büyük bir kısmı estetikti, ancak hem daha fazla koruma için daha fazla parçaya ihtiyaç duyulduğundan hem de daha yüksek veya daha düşük kaliteli bileşenler olabileceğinden daha yüksek koruma maliyeti daha fazlaydı. Tam plaka takımlardan önce bile tercih, bulunabilirlik veya maliyet nedeniyle giyilebilecek birçok zırh kombinasyonu vardı.
3. Tipik olarak bahsettiğiniz şey brigandin olurdu, ancak çeşitli zırh türleri vardı, bu yüzden yeniden canlandıranları görürseniz onlara sorun.
4. Aslında biraz karmaşık bir soru çünkü silahlı adamlar ortaçağ ordularında daha sonraki bir gelişmeydi ve genellikle iyi zırhlıydılar ve çoğu zaman şövalyeler atlarında savaştı. Ayrıca silahlı bir adamla bir şövalye arasındaki fark, birçok bölgede ve çağda her zaman net değildir. Zırh için servetiniz ve savaşmak için eğitim zamanınız varsa, genellikle ya bir aristokrat tarafından işe alındınız ya da unvan dışında tamamen kendiniz oldunuz. Fransa gibi bazı yerlerde, esas olarak savaşarak savaşan erkekler ile savaş atına izin veren servetin genellikle zırh ve vasıflı eğitim için ödeyebilecek olandan daha yüksek olduğu için savaşmayanlar arasında net bir ayrım vardı. Silahlı birçok adam yürüyüşte ata bindi, ancak atlarından inerek savaştı. Bir diğer konu da orduların nasıl kurulduğudur. Genellikle bir şövalye veya daha yüksek unvana sahip bir kişiye, belirli sayıda erkekle bir araya gelmesi emredilirdi. Bazen, erkeklerin binip takılmaması gerektiği, ne kadar silahlı olduğu (kalkan, yay, mızrak) belirtilir, ancak çoğu zaman bu tür emirler yalnızca bir kılavuz olarak kullanıldı veya sadece yerel bölgeden çok sayıda erkekle şahsen görünmek için bir emir olarak alındı. savaşmak istediği ve karşılayabileceği gibi. Seferde savaşmak pahalıydı çünkü bu, evde iş yapılmadığı anlamına geliyordu ve lordların bile, gerçek sahibinin yokluğunda sınır çizgilerini hareket ettiren veya gişeleri toplayan bir komşu gibi evde kalan bir komşu gibi bakmakla yükümlü olduğu şeyler olduğu anlamına geliyordu.
Son olarak Polonya, İtalya, ERE, Levant vb. gibi bazı yerler ordularını çok daha farklı şekilde örgütlediler. Polonya'da şövalyeler vardı ama ordunun daha büyük bir kısmı özgür veya orta çağda buna orta sınıf diyebileceğimiz kadar yakın bir adamdan oluşuyordu. İtalya'nın şövalyeleri vardı, ancak yalnızca küçük maiyetleri vardı, orduların çoğuna şehir vergileri veya daha sonra genellikle paralı askerler için ödeme yapan daha küçük şehir devletlerinden haraç ödeniyordu. ERE uzun bir süre devlet tarafından finanse edilen bir orduya sahipti ve düşüşünde bile bu model yavaş yavaş söndü. Levant, din, etnik köken, yerel siyaset ve zenginliğe bağlı tercihler nedeniyle daha da karmaşıktı. Genellikle ordunun büyük kısmı, ya ganimet ya da dini görevle motive olmuş gönüllülerden oluşacaktı. Profesyoneller genellikle köleler veya paralı askerlerdi, ancak genellikle iyi silahlanmışlardı ve muhtemelen bu ilişki zaman içinde değişse de tipik bir erken dönem ortaçağ ordusundan biraz daha fazla sayıdaydı.
5. Levies çok nadiren metal zırha sahipti - bazen paralı asker olarak savaşan veya soyulan/fidye edilen düşmanlar iyi zırh giyerdi, ancak sayıları normalde diğerlerinden daha küçüktü.
Bannockburn II'nin silahları ve zırhı
Bu kısa makale, yazarın son sayısı olan Medieval Warfare IV-3'te yer alan ve on dördüncü yüzyılın başlarındaki Bannockburn Muharebesi'ndeki silahlı adamların savaş teçhizatını dijital alemde yeniden inşa edildiği şekliyle keşfeden parçasının bir uzantısıdır. National Trust for İskoçya'nın savaş alanındaki yepyeni ziyaretçi merkezi. Zengin lordlar ve şövalyeler, ortaçağ ordularının en göz alıcı ve renkli unsuru olsa da, sıradan askerler genellikle kuvvetlerin çoğunluğunu oluşturuyordu. Bannockburn Projesi'nin Silah ve Zırh danışmanı olarak yazar, tasarımcılara ve dijital sanatçılara, zengin ve fakir, asil şövalye ve mütevazı piyade tüm katılımcıları tarafından kullanılan ekipman hakkında bilgi vermekten sorumluydu. Sıradan askerlerin doğası, birçok kişinin beklediğinden daha çeşitliydi.
Orduların profilini çıkarmak: ortaçağ savaş adamlarının tipolojisi
While the men-at-arms on both sides at Bannockburn were a clear and very distinctive group, otherwise the two armies were somewhat different in composition. Both sides employed a number of different types of fighting man, armed and deployed in particular ways. The first step in reconstructing the equipment of these opposing common forces for the Bannockburn Project was to break down each side into its compositional elements. Not only was the English army much larger, its strengths and weaknesses differed significantly from those of the Scots. To assist the creation of several sets of digital ‘characters’, ‘Character Profiles’ were developed by the author to define the constituent parts of the two sides. The various ranks of men-at-arms have already been discussed in the print companion to the present article.
The English
Hobelars
Hobelars were essentially heavy infantryman who rode to the battlefield before dismounting to fight. Some could also fight as light cavalry if required. Their equipment was essentially the same as that of lower-ranking men-at-arms, the one notable difference being perhaps a general use of open-faced helmets – iron war hats or bascinets – rather than the fully-enclosed helms of the heavy cavalry. The main hobelar weapon was a light spear, somewhat shorter than the heavy cavalry lances used by the men-at-arms.
Longbowmen
It is a common misconception that all longbowmen were drawn from the poorest elements of medieval society. In fact the archers serving in the English army were, like the men-at-arms, probably a very diverse company. Some would have possessed armour of a decent quality, although there was not much in the way of uniformity or consistency. An iron skull-cap and a padded gambeson would have been all many possessed, while others had mail shirts and war hats. There is also some evidence for other pieces of armour made of densely padded cloth, such as mantles to protect the neck and shoulders. Inexpensive helmets seem also to have been made out of hardened leather or padded linen. Since archers were also expected to defend themselves at close-quarters, they carried swords, bucklers, short axes and other small hand-weapons along with their bows and arrows.
The longbow was usually only slightly shorter than the man shooting it. Quivers did not exist – arrows were carried in bunches thrust through the belt or stuck into the ground when shooting, and carried in cloth bags or stored in barrels when travelling.
Although a few of the strongest archers might have been armed with heavy bows with draw weights of 150 pounds or more, most would have shot weapons of between 100 and 130 pounds. An archer had to be able to shoot continually, potentially until his arrows were exhausted. It was therefore less vital that an archer shot at his maximum draw-weight and much more important that he was able to shoot consistently and reliably over an extended period of time. Although maximum range of the Anglo-Welsh warbows could extend to around 200 yards, their effective range was 50-100 yards. At this distance they had a chance of piercing the textile, mail and plate armour of the enemy, although this was never an easy task.
Crossbowmen
Overall the crossbowmen in the English army would have been equipped in quite a similar way to the longbowmen, apart from their choice of weapon.
The early fourteenth century was a time of great innovation in crossbow technology. Their stout bows were still being made out of wood, often the yew also used for longbows. However they were also increasingly made in a composite construction – strips of ibex or goat horn glued together formed the core, over which layers of frayed animal tendon were placed, and the whole wrapped in birch bark to seal out moisture. The most advanced bows, however, were made of tempered steel. This was a very new technology in 1314 the first documentary references to steel bows appear only around 1300.
The crossbow was a powerful weapon, with a much greater draw weight than the longbow. However the short bolts shot from the crossbow were also heavier, while the bolt’s acceleration time on the bowstring was much briefer both of these factors meant that much more bow-strength was required to cast a crossbow bolt the same distance as a longbow arrow. The range and striking power of the crossbows at Bannockburn may not actually have been very different in real terms from those of the longbows deployed alongside them. The crossbow’s key advantage lay in the ease of its use. Only a short time was required to teach the operation of a crossbow, a stark contrast to the lifetime’s practice, beginning in childhood, which was essential for good longbow shooting.
Mixed infantry
The majority of the English infantry forces at Bannockburn were made up of ‘mixed’ fighting men, armed and armoured in a heterogeneous way. A wide range of weapons was employed, including long-hafted axes, swords and bucklers, and short infantry spears – these must be clearly distinguished from the much longer schiltron spears of the Scots.
Armour is also quite varied, but was generally of one inexpensive form or another – mostly padded textile coats. It does, however, appear that mail and scale armour was worn by those who were able to get ahold of it, even among the common soldiery. War hats were often once again the helmets of choice, made of iron or hardened leather reinforced with iron, although other forms of head protection such as skull-caps of iron, hardened leather, or even scale construction, were also typical.
The Scots
Light cavalry/Border horsemen
The Scots had no heavy cavalry at Bannockburn. Instead, their knights and men-at-arms fought almost exclusively on foot. The Bruce’s army did, however, include a body of light cavalry, probably made up mostly of men from the Scottish Borders. Riding small fell ponies or ‘Galloway nags’, these mobile and rugged horsemen were equipped in a similar way to the better-armed spearmen in the schiltrons, with quilted aketons or gambesons and iron helmets, but usually no leg armour. Their weapon was the light cavalry spear, which later gave these troops the nickname ‘prickers’. Other weapons might include the arming sword and dagger. Like their English hobelar counterparts, the Scottish light cavalry would sometimes dismount to fight on foot.
Spearmen
The expertly-drilled spearmen who comprised the backbone of The Bruce’s army were defined by their very long spears, used en masse in well-disciplined formations to create the famous Scottish schiltrons. Schiltron spears were significantly longer than typical infantry or cavalry spears, and were used both defensively against cavalry and offensively in advancing blocks. Armour for the well-armed Scottish spearman ideally comprised a padded aketon, plate gauntlets, and a bascinet or skull-cap. Some probably also had mail armour. Many had little or nothing in the way of protective equipment. At King Robert’s Parliament at Scone in 1318, the minimum military gear his subjects were required to maintain was defined. Men worth £10 had to have a bascinet or war hat, aketon and/or mail shirt, plate gauntlets, sword and spear. Poorer men were ordered to possess a spear or bow and arrows, but armour was not mandatory. It is reasonable to suggest that at Scone Bruce was enacting in law a standard he had already been trying to achieve and maintain for some time. Some of the Scottish infantry at Bannockburn were probably already equipped in line with the higher of the two 1318 standards, but many others probably were not. A few may have carried swords for close-quarters defence, but primarily Bruce’s spearmen relied on what the written sources term ‘knife-men’- mixed infantry carrying short hand-weapons, seeded in amongst the spears, to provide protection and support as well as a close-range offensive capability.
Mixed infantry
The Bruce deployed mixed infantry with his schiltrons, tasked with protecting the spearmen and ordered to take advantage of any opportunities provided by them – for example the killing or capturing of English heavy cavalrymen halted or felled by the wall of spears, like the Earl of Gloucester (see On the cover in MW IV-3). Some had textile and mail armour, and hardened leather or iron helmets, but most, drawn from the poorest peasant class, had little or no protection. These light infantry were modestly armed, with small axes, long knives or even farm implements.
Highland Infantry
The body of Highland warriors under the personal command of Robert the Bruce would probably have been armed in much the same way as the rest of the Scots infantry forces. There may, however, have been certain visual features which would have distinguished the so-called ‘wild Irish’. For example, they are more likely to have worn their hair and beards long. The few higher status individuals among them, chieftains and their bodyguards, probably wore quilted aketons or gambesons supplemented with mail, iron helmets and in a few cases, some partial plate leg armour. However, the majority almost certainly did not wear armour of any sort. Most carried the distinctive Highland round shield, which had not yet developed the ornate patterns of decorative tacks and brass plates so closely associated with Highland targes of the seventeenth and eighteenth centuries. The medieval targe could act as companion to a sword, axe or spear.
İlgili Mesajlar:
This entry was posted in Uncategorized on June 13, 2014 by Misc Authors . &larr Previous Post Next Post &rarr
Medieval Sabatons or Sollerets
NS Sabaton veya Solleret is a flexible steel piece of armour that covered the foot of a knight. They started to appear from the mid-14th century onwards.
Sabatons weren’t popular among men at arms fighting on foot. Instead, they were preferred by mounted soldiers as the feet would be at the perfect height for strikes from dismounted soldiers.
Fourteenth and fifteenth century sabatons usually ended in a tapered point or poulaine that went (well) beyond the wearer’s foot. This end imitated a type of shoe called crackows, which were popular at the time. These ends could be removed when the knight dismounted.
Sabatons were made of riveted iron plates called lames.
Mail and Plate Sabatons
In certain areas, like Italy, sabatons were made of mail. Sometimes, mail and plate sabatons are depicted side by side, indicating a knight might choose which one to use. While sabatons were preferred by mounted warriors (whose legs are exposed to attacks), mail sabatons might have been chosen for fighting on foot.
How to Wear a Sabaton
Sabatons were usually the first piece of armour to be put on. In order for them to work and protect the foot correctly, the plates have to be articulated so the sabaton can take the shape of the shoe underneath. Sometimes, the gaps between the sabaton and the greave were protected by mail, smaller plates, or scales.
Fifteenth century sabatons consisted of a toe cap, four articulated lames, a foot plate, an ankle plate, and a hinged heel cap. The different parts were joined with buckle straps.
There’s an effigy of Richard Beauchamp, the 13th Earl of Warwick in the Collegiate Church of St. Mary in Warwick that shows how the sabatons were worn (detailed above). Although the effigy doesn’t show spurs, there are remains of rivet holes and staples that indicate they would have been directly attached to the heel cap of the sabaton.
Two small holes on top of the sabaton’s toes were used to tie the front end of them to the shoe using lace or string. The back was secured by a buckle and strap circling behind the heel.
THE KNIGHT IN BATTLE
This late 15th-century picture of the battle of Neville’s Cross in 1346 shows fallen warhorses. Despite their power, horses proved vulnerable to English archers, especially when using hunting broadhead arrows with wide cutting surfaces.
This late 15th-century depiction from Jean Froissart’s Chroniques of the battle of Crécy on 26 August 1346 shows many elements of medieval armies, including archers, crossbowmen, foot soldiers and mounted knights.
Flags took several forms. The pennon or pennoncelle was a small triangular flag nailed to the lance behind the head, and was painted with the owner’s arms. Bannerets had a banner, in the 13th century usually a slim rectangular flag with the longest side against the staff, where it was nailed or tied in place. Banners bore their owner’s arms and were carried by banner bearers whose duty was to stay close to their lord. The lord’s arms during the 13th century could also be carried by all of his followers. In 1218 a robber is recorded buying 100 marks’ worth of cloth for his band as though he were a baron or an earl, suggesting that followers could be equipped in coats of the same colour at least. Barons and knights had the right to have their knights and squires wear a badge or uniform.
In battle men looked to their lord’s banner, which was usually carried furled and only broken out when fighting was expected. Its symbolism was of high import: if it fell or was captured there was a risk of panic, and it would be protected by several tough men. Signals were given by trumpet or by hand, especially if the noise made shouting ineffective. Trumpets were also used to call the troops to arms before battle. War cries were used to frighten the enemy and bolster courage.
When fighting on foot the knight relied in part on his following – his squires, household and retained men – to watch his back. In the 14th century he might wear a jupon with his coat-of-arms displayed on front and rear, but equally some were plain and a warrior with his visor down was then difficult to recognize. As well as the banner, for his followers, a man of rank might, by the end of the century, also have a standard, a long flag perhaps carrying the red cross of St George next to the fly, then elements of his heraldic coat, such as main charges and colours, and perhaps his motto, the war-cry shouted to rally and encourage his men.
By the 15th century, surcoats were increasingly discarded and, with a lack of shields, it was essential that the banner-bearer remain close to his master, following his horse’s tail, as it was said. A lord might give the order not to move more than 10 feet (or a similar measurement) from the standards, but if the line slightly shifted it would not be too difficult in the confusion of battle to strike out accidentally at an ally.
In order to carry out heraldic identification and to deliver messages, important nobles employed their own heralds wearing tabards of their master’s arms, and trumpeters with the arms on hangings below the instruments.
The outcome of a war in the medieval age hung not merely upon skill at arms in fact, this could actually be a secondary factor. John made an abortive attempt to invade Wales in 1211 that failed because of a lack of supplies Llywelyn and the Welsh collected their belongings and cattle and withdrew into the mountains. In 1265 Simon de Montfort’s troops were unable to get their normal food and suffered from having to live off the land in Wales. Edward I fought no major battles in Wales – the ground was wrong for cavalry and the Welsh fought more as guerrillas. Knights were often hampered by the mountainous terrain but the English were nevertheless victorious in two engagements. Edward instead used attrition. He launched his first campaign against Wales both by land and sea, using labourers and woodcutters to make a road through the forests, building castles and cutting off the grain supply from Anglesey. In 1282 a bridge of boats was built to cross to Anglesey.
The king used similar tactics against the Scots. The first campaign in 1296 was completed in just over five months, with Scotland annexed to England. After his victory at Falkirk in 1298 he was able to provision his garrisons. He was in Scotland again in 1300, besieging Caerlaverock Castle and leading his armies across the country, but the Scots withdrew and refused battle. English armies would always be hampered by problems of supply in Scotland: the further they ventured, the longer the lifeline to England became. Moreover, many English-held castles were scattered and remote, making it difficult to march swiftly from one to another, or to relieve a fortress if besieged.
Scouts were used to locate enemy forces, after which the commanders tried to work out the best way to proceed. Armies made use of terrain where possible, and were careful to protect a flank if feasible. William Marshal, in a speech to his troops before the second battle of Lincoln in 1217, pointed out how the enemy’s division of his force meant that Marshal could lead all his men against one part alone. Other commanders were less prudent or simply hotheaded. The decision by the Earl of Surrey in 1297 to cross Stirling Bridge with the Scots in near proximity was foolhardy, since there was a wide ford 2 miles upstream that would have allowed a flank attack, and indeed Sir Richard Lundy had suggested this move. As it turned out, William Wallace and Andrew Murray attacked before even half the English force was across the bridge and the majority of those caught on the wrong bank were crushed.
When Edward was in direct control he proved a good tactician, as he showed at Evesham in 1265. He advanced to stop Simon de Montfort reaching Kenilworth, and divided his army into three battles to block his escape. Caught in a loop of the River Avon, Simon’s vain hope of killing Edward was dashed when the second battle swung into his flank while the third blocked any escape back south.
In his Scottish campaign of 1298, Edward brought 2,500 heavy cavalry and probably about 15,000 infantry. At Falkirk he faced the Scots arrayed in their schiltrons, tightly packed formations presenting a hedge of spears towards any attacker. They may have additionally fortified the position with wooden stakes. Again, disagreement was found among the division leaders: having skirted to the right of wet ground, the Bishop of Durham sensibly wanted to wait for the earls of the left-hand division to come level, and for the king who was bringing up the centre. But the impetuous young Ralph Bassett urged the cavalry on. Swinging out round the flanks, the two English divisions rode down the Scottish archers stationed between the schiltrons, and the Scottish cavalry broke and fled. However, the horsemen could not break the determined Scottish ranks of spears and it was the move by the king to bring up his archers and crossbowmen that helped prevent his knights dashing themselves to pieces. English cavalry deterred the Scots from breaking their ranks, and they were then forced to stand their ground until the archers withdrew, allowing the cavalry finally to break through. Even so, over 100 horses were killed. It should be noted that there appear to have been more cavalrymen in the battle than archers, and that crossbowmen were also used. Edward does not seem as yet to have developed his tactic of using massed longbows to decimate enemy ranks.
Knights at this time still often fought from horseback, changing to their destriers or coursers from the palfreys they used for riding. There is no evidence that cavalry routinely dismounted during the Welsh wars.
When delivered correctly the charge of the heavy horse was a formidable weapon that could smash a hole in enemy ranks. The charge began as a walk, increasing speed when within suitable range so that the horses would not be blown or the formation disorganized when the final push came. The mounted charge could still be highly effective, the knights riding almost knee to knee with lowered lances in the hope of steam-rollering over the opposition. The lance usually shattered during the first charge, the stump being dropped and, if need be, the sword was drawn, or perhaps a mace or horseman’s axe. Inventories from the 13th century show that horses killed in battle largely belong to knights and those with mounts of quality in other words, the knights formed the front line.
Another problem with a mounted charge was discipline. As happened at Lewes, the charge by Prince Edward’s cavalry was successful but the elated horsemen kept going, pursuing their opponents so far as to put themselves out of the battle as well. The threat of the front line being completely penetrated was one reason commanders sometimes used a reserve, as did Simon de Montfort at Lewes. The knights who burst through might turn and strike the rear of the enemy line. The reserve was also quite often the position of the commander, with subordinates controlling the forward battles.
During the 14th century war was conducted in a number of ways. The chevauchée was one method. Like the well-tried feudal tactics that preceded it, the aim was to disrupt the economy of the area by swift movement, seizing food for the soldiers and destroying crops, villages and peasants (thereby insulting the lord of the place into the bargain) while evading danger to oneself by avoiding castles unless they were easy to capture.
Successful battles for the English required the use of cavalry to smash a hole in the enemy ranks, and the matchless skills of the English archers. However, as in the previous century, there were times when the cavalry shock manoeuvre could not be used effectively, for example in the bogs and mountains of Wales or against the Scottish schiltrons.
The young Edward III composed his forces so that the bulk of infantry were bowmen, and were mostly mounted to assist swift movement on the march. His men-at-arms were much more likely now to dismount on the battlefield to form the front divisions (called ‘battles’). Where possible, they stood in a naturally defended position with their archers, thus forcing the enemy to wear themselves out attacking them, a style of warfare first tested in battle against the Scots. Froissart describes how, in 1327, when Edward’s troops encountered the Scots, they were ordered to dismount and take off their spurs before forming themselves into three battles. In 1332 a force of the ‘disinherited Scots’ under the pretender Balliol (in fact pretty much an English force) invaded Scotland and after an abortive attack on the Scottish camp on the River Earn, formed a single block of dismounted men-at-arms at Dupplin Muir, with wings of archers and a small mounted reserve. The Scots, under the Regent, Donald, Earl of Mar, withered under the archery, and many of Balliol’s men-at-arms remounted to chase the routed enemy.
When Edward launched his main campaign against France, the English took their new double-pronged strategy with them. The first encounter in France was in 1342 when the English, driven back from the siege of Morlaix, formed up with a wood at their backs, a stream on one flank and dug a ditch to protect the front. Despite being pushed back to the woods, the English held their enemies off. At Crécy in 1346, dismounted men-at-arms and archers beat off repeated attacks by French cavalry, whose horses were a prime target for arrows. That same year this combination defeated a Scottish invasion at Neville’s Cross near the city of Durham, but there was heavy pressure on the English centre and right until a mounted English reserve was brought up and caught the Scots by surprise, the victory made complete by the arrival of reinforcements. At Poitiers in 1356 a mounted reserve swung the battle for the English, who were hard pressed in their defensive array by dismounted Frenchmen. The reserves turned the battle round and King John himself was captured.
In 1351 at Saintes the French retained mounted wings of horse to try to break up the archers on the flanks, and retained this formation for the rest of the century. At Nogent-sur-Seine in 1359 they succeeded in breaking into the English formation of archers in this way, whereas the men-at-arms kept tightly packed.
The significance of English archers in the French theatre is shown by the defeat at Ardres in 1351, where Sir John Beauchamp, caught by a dismounted French force as he returned from a raid, lined a ditch and held them off until they came to close quarters and another force broke up the archers.
In 1345 an English relieving force under the Earl of Derby charged into a French siege camp before Auberoche, the archers and men-at-arms doing much damage, while a sortie from the garrison finally broke the French forces. This form of surprise attack would occur again at La Roche Derien in 1347 during the Breton War of Succession, when an English relieving force fell on the French siege camp at night.
After Poitiers there were no further major battles between England and France until Agincourt in 1415. It was not battles that won a country as much as hard sieges: the French generally refused to fight in the open, instead shutting themselves up in castles and fortified towns, and forcing the English to besiege them, or else wander the countryside.
With the Treaty of Bretigny in 1360 garrisons emptied, and groups of soldiers formed free companies under captains such as Sir Robert Knollys (perhaps the earliest) and Sir John Hawkwood. These ‘rutters’, as the English called them, or routiers, actually consisted of men from many nationalities, though the French often referred to them all as ‘English’. Each company often consisted of only a few hundred men, archers, infantry and men-at-arms. A typical ploy was to seize one or two strong castles and use them as bases from which to terrorize an area. They hired their services out to rulers, and according to Froissart, the Black Prince used 12,000 of them in Castile. At the end of the 14th century they tended to disappear until their rebirth on a smaller scale after the renewal of war by Henry V.
English forces were also involved in Spain. At Najera in 1367 the army of the Black Prince formed three entirely dismounted lines, the main battle in the centre, to face a Castilian force including many French soldiers, also in three lines but with many cavalry. The men-at-arms again fought well, ably supported by archers who out-ranged the Spanish javelin-wielding mounted jinetes. They also out-shot crossbowmen and slingers, who drew back, allowing the English men-at-arms to overlap the enemy division. When the English rearguard swung in on the flank, the Spanish and French lines shattered.
By the 15th century, the knight often fought on foot. He had been trained to fight mounted, with a lance, but it was often more effective to dismount most of the men-at-arms and to keep only a small mounted reserve. This was partly due to the increasing threat from missiles. In France during the early 15th century, the English forces used tactics learned the previous century. If the armoured fighting men were kept near the blocks of archers and all waited for the enemy to advance, it meant the latter arrived in a more tired state, all the while harassed by the arrows from the archers and compressed by a natural tendency to shy away from them. This bunching could then work to the advantage of the English who used their archers to strike at the press of French soldiers, now aggravated by those behind pushing forward, as happened at Agincourt. The groups of mounted men-at-arms who tried to outflank the archers at the start of the battle were foiled by the woods which protected each end of the English line, and found to their cost the price of facing archers when mounted.
When archers were in a strong position, ideally defended by stakes, hedges or ditches, a cavalry charge was extremely dangerous. Even when the horses were protected by armour, there was always some exposed part that an arrow could strike, and arrows went deep. Shafts fitted with broad hunting heads made short work of flesh, and the horses became unmanageable even when not mortally wounded. The mounted knight then became useless as he fought for control or was thrown to the ground as the animal collapsed. It is worth noting that only a few hundred at each end of the French line attacked, and of these a few still reached the stakes despite the volleys of presumably thousands of arrows launched at them. Yet it was the dismounted men-at-arms who did most of the fighting in this battle, and it was they who, according to one chronicler, pushed the English line back a spear’s length before everything became jammed up:
But when the French nobility, who at first approached in full front, had nearly joined battle, either from fear of the arrows, which by their impetuosity pierced through the sides and bevors of their basinets, or that they might more speedily penetrate our ranks to the banners, they divided themselves into three troops, charging our line in three places where the banners were: and intermingling their spears closely, they assaulted our men with so ferocious an impetuosity, that they compelled them to retreat almost at spear’s length.
Since plate armour obviated the need for a shield, and fighting dismounted meant the rein hand was free, it became common for knights on foot to carry a two-handed staff weapon in addition to the sword hanging at their side. At first this was often a lance cut down to a length of around 6–7ft (1.8–2.1m). Increasingly, other staff weapons were carried, which could deal more effectively with plate armour. One of the most popular was the pollaxe, designed to dent or crush the plates, either to wound the wearer or so damage the plates that they ceased to function properly.
Mounted men were very useful in a rout, for they could catch up a fleeing enemy and cut him down with minimum risk to themselves, especially if he was lightly armoured. Indeed, catching archers out of position was the best way for cavalry to scatter them before they got a chance to deploy. In the Hundred Years’ War this was not too much of a problem for English knights, since the French did not use archers on a large scale. During the Wars of the Roses, archers fought on both sides in Yorkist and Lancastrian armies and, for the most part, the men-at-arms found it best to stick with the tried-and-trusted methods and fight on foot.
FIELD MEDICINE, DEATH AND BURIAL
Knights who were injured or sick faced two obstacles on any road to recovery. First, dependent on their rank, they might or might not get the chance to see a surgeon. Second, if they did get medical attention, a great deal depended on the quality of the physician and the nature of the wound. The king and the great nobles would have surgeons in their pay and such men would travel with their master when they were on the move. Thomas Morestede is styled as the King’s Surgeon in his agreement with Henry V for the invasion of France in 1415, where he is also to provide three archers and 12 ‘hommes de son mestier’ (men of his service). In addition, William Bradwardyn is listed as a surgeon and both he and Morestede came with nine more surgeons each, making a total of 20 for the army. Some surgeons were retained by indenture in the same way as the soldiers. John Paston, who was hit below the right elbow by an arrow during the battle of Barnet in 1471, managed to escape with other fleeing Yorkists but lost his baggage. His brother sent a surgeon who stayed with him and used his ‘leechcraft’ and ‘physic’ until the wound was on the mend, though John complained it cost £5 in a fortnight and he was broke.
The medical care itself was a mixture of skill and luck, since astrology and the doctrine of humours played a large part in medical care. Surgeons of repute were taught at the school of Montpellier in the Languedoc-Roussillon region of southern France, but even these men would have had limited skills. Many could treat broken legs or dislocations successfully, even hernias, and carried out amputations, though a lack of knowledge of bacteria made it a risky business for the patient. Some used alcohol, opium or mandragora to dull the pain. Neither instruments nor hands were necessarily washed. Open wounds could be treated by stitching, and egg yolks were recognized as a soothing balm. However, blood flow was staunched by the use of a hot iron.
Arrows might go deep, though by the 15th century it was less common to be hit by one with a head bearing barbs, especially when wearing armour. Yet arrows were often stuck in the ground for swift reloading, and conveyed on their tips a lethal dose of dirt which, together with cloth fragments, would be carried into the wound. Abdominal wounds were usually fatal, and surgery in this area was fairly lethal, since any tear in the gut would allow material into the abdominal cavity (not to mention dirt from the weapon used), resulting in peritonitis and death. However, skeletons from the battle of Towton in 1461 show that men did survive quite horrendous wounds. Bones show evidence of slashing blows which bit through muscle into the bone itself, in some cases shearing off pieces. One individual in particular had been in battle before, having been struck across the jaw with such force that the blade cut across to the other side of the mouth. He also had wounds to the skull, but survived all of these, with some disfigurement, to face action once more at Towton, knowing what that might entail – in this instance his own death. Although knights might wear better armour, it was (theoretically) their job to lead from the front. Some unfortunate knights neither escaped nor perished, but were left for dead, robbed and left half-naked in the open unless by chance they were discovered and succoured.
Much of the Towton evidence comes from men who were infantry. Compression of the left arm bones strongly suggests that some were almost certainly longbowmen. They appear to have been killed during the rout or after capture, and some have several wounds, especially to the head, suggesting that once cut down, further blows were delivered to finish them off. Presumably they had no helmet, or had discarded or lost it while being pursued. The victims were then placed in grave pits. Knights and men of rank might escape such a fate. After Agincourt, the Duke of York’s body was boiled and the bones brought back to England for burial. Similarly those of lords would be found either by their retainers or else by heralds, whose job it was to wander the field and book the dead (meaning those with coats-of-arms), which gave the victor a good indication of how he had fared. The families would then transport the body back to be buried on home ground, in the case of the nobility next to their ancestors. Otherwise they were buried locally, usually in a churchyard.
During the turmoil of the Wars of the Roses, with men supporting rivals to the throne, treason was an easy and swift charge to bring. For example, after the battle of Wakefield in 1460, Richard Neville, Earl of Salisbury, was captured and executed next day. Men of rank killed while in revolt might also undergo the degradation of public humiliation. This was not common during the first part of the 15th century, since much of the time knights fought in France, where they were usually treated as honourable opponents. Warwick the Kingmaker, however, having been slain at Barnet in 1471, was brought to London and displayed for all to see, before his body was allowed to rest at Bisham Abbey with other family members. Richard III was exposed for two days in the Church of St Mary in the Newarke in Leicester, naked except for a piece of cloth, and then buried in a plain tomb in the house of the Grey Friars nearby. Salisbury’s head, with those of the Duke of York and his young son, the Earl of Rutland, both killed at Wakefield, was stuck on a spike on the walls of York, the Duke’s complete with a paper crown.
Being treated to the indignity of having one’s head spiked on London Bridge or on other town gates served as a warning to all those passing beneath. However, a number of attainders (loss of civil rights following a sentence for treason) were reversed, such as that of Sir Richard Tunstall who, despite being placed in the Tower, managed to persuade Edward IV that he was more use alive and gained his favour. Children of those who died accused of treason did not usually suffer because of it, though their father’s lands might pass to the crown until they inherited them.
In contrast to this brutality, there is evidence that humanity and regret did exist. Chantry chapels were set up on various battlefields to pray for the souls of those who died, for example at Barnet, some half a mile (800m) from the town, where the corpses were buried. Richard III endowed Queen’s College, Cambridge, for prayers to be said for those of his retinue who perished at Barnet and Tewkesbury. Nobles might make provision for men of their retinues to be cared for if wounded Henry of Northumberland told his executors to carry out such wishes if he should be killed at Bosworth.
About Medieval suits of armor
Suit of armor is a garment set used by Medieval warriors to protect themselves in battles. It appeared in the 14th century all over the Europe, reached its peak of usage and popularity during the 15th — 16th centuries and was going out of use starting from 17th century. Before the development of suits of armor, troops were using the chainmail-brigand sets for maximizing the body protection. However, the development of metallurgy and constantly progressing craftsmanship improvement resulted in the creation of the suit of armor. The production of medieval full knight armor was the pinnacle of blacksmithing that required considerable skills, effort and cost, therefore a medieval armored suits were actually not only combat suits but status goods as well.
Types of full suits of armor
A great variety of armour suits types were created throughout the history of Medieval warriors’ garments development. Yet some of them were more popular and famous then the others:
- Churburg style armor was a kind of transitional stage from chainmail to Milanese armour. This brigandine based set did not yet cover the entire body of a fighter, but was close to that
- Knight’s full suit of armor was really popular at the end of the 14th century throughout Europe when metal plates began to replace brigandines. This is the elder brother of brilliant tournament armor, not so artsy, but extremely reliable
- Milanese full suit of armor were popular during 15th century and you can recognize it by its functional smooth and sleek outlines even at corrugations. Moreover, its really large pauldrons protected the armpits better than any other armor did
- Gothic full suit of armor was a typical representant of the chic and brutal 15th century armor school. Usually, it consisted of the sallet helmet and armpits protection with separate plates, mainly discs. One of the main features of German gothic full armor was lots of corrugation which made armor plates more rigid but elastic at the same time
- Maximilian armour was a kind of knight fashion of 16th century battle suits. Its rich decoration with fluting deflected enemy's weapon and increased armor strength. It was a combination of the Italian rounded and the German fluted styles. You can see this corrugation at Maximilian`s lite and dandy version — Landsknecht three-quarter armor
- Greenwich armor appeared due to the ambitions of Henry VIII and Royal Almain Armoury he founded. This Incredibly beautiful decorated tournament armor suits imitated fashion clothing and were based on Milanese and Maximilian armoury schools. Then and now it is not only an armor, but also a work of art. Clearly, if you are wearing one of these — you are not a common person
- Japanese armor was samurai version of full combat armor suit. It was fundamentally different from European one consisting of many small iron, leather plates or their combination connected to each other by cords and rivets. It was substantially more lightweight than west armors as samurai had to be able not only to fight and ride a horse, but also do archery
Suits of armor parts
Suit of armor was a complex of armor parts combined to provide a superior warrior’s protection. From head to foot, it consists of:
- Head armor — helmet, bevor or gorget
- Arms armor — shoulder and elbow armor, gauntlets/gloves, bracers
- Body armor — breastplate, metal skirt/tassets
- Legs armor — cuisses, poleyns/knee caps, greaves and sabatons
Let us also remind you about such important elements as gambesons and other underarmor. Using this entire metallic splendor will be much more comfortable with them. If you do not have one, Steel Mastery is happy and ready to provide you a wide range of comfortable, high-quality gambesons that your new suit of armor fits perfectly on.
In addition, in case you already own a full suit armor, but would like to replace some outworn or damaged elements, we will gladly help you to replenish your suit to its best. Visit our head armor, arm armor, hand armor, body armor, leg armor and foot armor pages to find the elements you want or contact us directly via email [email protected]
Why full suits of armor by Steel Mastery?
When you buy armor suit from Steel Mastery, you get such cool benefits as:
- Great variety of hand-crafted medieval suits of armor, made by highest standards from brutal IMCF/HMB to noble HEMA, suits from games and movies armors embodiment to gorgeous replicas of real royal suits of armour
- Ability to own your personal custom real armor suit, made by our blacksmiths according to your individual parameters. You can order an armour suit of any style and country, made of steel or titanium of any thickness, a wide range of final treatment and polishing variants, decorations with etching, brass strips or painting
- Excellent quality, maximum protection, distinguished mobility and convenience
- Not just suits of armour, but precious legacy, your descendants will be able to own
- Work of highly qualified blacksmiths, who choose traditional armoury as their passion in life and vocation
If you have any questions, please contact us via email [email protected] and we will be happy to provide any advice and assistance you need in choosing the type, materials, decorations etc. for your suit of armor.List of site sources >>>