Pandemi sırasında beni ayakta tutan şeylerden biri keşif duygumu sürdürmek - boş zamanımı harcamak için çok daha az yol ve olabildiğince eve yakın kalmak için ahlaki bir zorunlulukla, aktif arayışlarla kendimi meşgul ediyorum daha önce hiç duymadığım kitaplar, filmler ve müzikler. Şimdi değilse ne zaman?
Bu amaçla, bu hafta Edebiyat Merkezi çalışanlarından hiç kimsenin - ya da en azından aslında “yeterli insan yok” anlamına gelen retorik “hiç kimsenin” ya da belki sadece “tanıdığım kimse” olmadığını sevdikleri kitapları önermelerini istedim. okudu. İşte önerilerimiz - ve kaçak olarak az okunan kitapları kendi kitap raflarınızda yorumlarda sakladığınızı bize bildirmekten çekinmeyin.
Jonathan Reinarz, Geçmiş Kokular: Koku Üzerine Tarihsel Perspektifler
Tıp tarihçisi Jonathan Reinarz'ın 2014 kitabı, tam olarak bir plaj okuması olmasa da, beş duyunun muhtemelen en az tanınanının ilgi çekici bir kültürel tarihidir. Reinarz, eski zamanlardan günümüze insanların kokuyu yalnızca yakın fiziksel çevrelerini anlamak için değil, aynı zamanda belirli insan gruplarının bir topluluğa dahil edilmeyi hak edip etmediğini değerlendirmek için nasıl kullandıklarını gösteriyor. İnsanların ve nesnelerin kokuları, değeri belirlemek ve dindarlarla dinsizleri, beyazları ve renkli insanları, kadınları ve erkekleri ve diğer kategorileri birbirinden ayırmak için kullanılmıştır. Reinarz'a göre kokunun anlaşılmazlığı, dünya çapında sosyal hiyerarşileri tanımlamada oynadığı rolü ihmal etmemize yol açtı. –Aaron Robertson, Yardımcı Editör
Owen Barfield, İngilizce Kelimelerle Tarih
16 ya da 17 yaşımdayken bir Pazar günü sıkıcı bir yaz, ailemin kitaplığından çok tozlu bir karton kapak çıkardım. Onlar, Boomer öncesi farklı bir çağdan gelen bahisçilerdi ve güneşte solmuş yüzlerce Faber ve köpek kulaklı Penguenleri vardı. Nedenini tam olarak hatırlayamıyorum - belki de görkemli bir başlıktı - ama Owen Barfield’ın 50'li yılların ortalarında ciltsiz bir kopyasıyla kanepede oturmak zorunda hissettim. İngilizce Kelimelerle Tarih .
İlk olarak 1953'te yayınlandı, İngilizce Kelimelerle Tarih 'İngiliz dili üzerinden tarihi bir gezi' olarak faturalandırıldı ama bana daha çok kelime ve kökenleri hakkındaki engin bilgisi ve izleyici ne olursa olsun her zaman şaşırtıcı olan uzak, eski bir akrabayla vakit geçirmek gibi geldi. Eğitim alan bir filozof / filolog olan Barfield, etimolojiye sevimli, konuşkan bir yaklaşım benimsiyor ve yerelleştirilmiş, belirli terminolojinin metaforik yolculuğunu daha geniş bir kullanıma dönüştürmesi yoluyla yavaşça çalışıyor. Ne yazık ki yanımda bir kopyam yok, ancak internette rastgele bazı bölümler bulabildim:
Bu erken dönem Norman kelimelerinin birçoğu kendine özgü bir karaktere sahip gibi görünüyor ve şimdi bile, yaklaşık bin yıl sonra, bazen tuhaf bir çekicilikle basılı sayfadan sıyrılıyorlar. Belki de bu özellikle askeri kelime dağarcığı için doğrudur. Hanedanlık armaları eski, teknik diline ait olan, gün batımından hemen sonra yanıp sönen bir pencere camı gibi keskin küçük parlaklık. gümüş, masmavi, gules , ... bazen daha yaygın Norman kelimelerine yayılmış gibi görünüyor - afiş, hauberk, mızrak, flama ,… Ve - doğru modda - günlük terimlerle bile bir parıltı yakalayabiliriz. silahlar, saldırı, savaş, kale, koşum takımı, kuşatma, standart, kule , ve savaş . Norman-Fransız etimolojisi sokağa çıkma yasağı (couvre-feu) yorum gerektirmeyecek kadar iyi bilinir.
Çok iyi biliniyor! 'Sokağa çıkma yasağı' kelimesinin gecenin o andan geldiğini öğrenmek yangın kaplıydı genç aklımı uçurdu. Tanımlayıcı dilin - dünyanın isimlendirilmesinin - metaforik dilden tamamen ayrılamaz olduğunu, sözcükler ve anlattıkları şeyler arasında harika bir biçimde kusurlu, tamamen insani şiirsel bir boşluk olduğunu fark etmek hayat değiştirici hissetti. Açıkçası, felsefe derecem için Barfield'ı suçluyorum (j / k o kadar mutluyum ki ekonomi, siyaset bilimi veya mühendislik falan yapmadım).
Britanya İmparatorluğunun son nefesi sırasında yazılan bu kitapta eksik olan, diller arasındaki güç ilişkilerinin, özellikle de sömürgeleştirilenin kelime dağarcığını emen sömürgeci dilin açıklanmasıdır; Bunun anlamı İngilizce Kelimelerle Tarih ikisinin sık sık - ve çok uygun bir şekilde - ayrı tutulduğu bir dönemden, siyasetten ziyade şiirsel bir metindir. Yine de benim için hayat değiştiriyordu. –Jonny Diamond, Genel Yayın Yönetmeni
Michael Swanwick, Demir Ejderhanın Kızı
Demir Ejderhanın Kızı basitçe, şimdiye kadar okuduğum en havalı fantastik roman, ama yine de yıllardır baskısı yok. Bu nihilist, steampunk'tan etkilenen sihir, kan ve şehvet hikayesinde, yarı sihirli, yarı endüstriyel demir ejderhalar üreten bir fabrikada köleleştirilmiş bir işçi kaçmayı özlüyor. Parçalanmış bir demir ejderha bulduğunda, yaratıkla olan bağını fabrikadan kaçmak için kullanır ve kendini tuhaf bir banliyö manzarasında insan kurbanlarının, alışveriş merkezlerinin, kokainin, ritüellerin ve partilerin bir arada bulunduğu bir köyde bulur. Sonra simya okumak için şehre gider ve burada düzenli tasfiye gecelerinde hayatta kalmaya çalışmalıdır. Güçleri büyüdükçe, Faerie dünyasının sert kurallarına olan öfkesi ile birlikte, kendi ahlakının kalıntılarının hızla kaybolduğunu görür.
Philip K. Dick, William Gibson ve N.K. Jemisin, bu çılgınca klasik halk korku mecazlarına bayılacak. Ayrıca, Michael Swanwick bu kitabı, Anne McCaffrey'nin çok sevimli ejderhalar yaptığını düşündüğü ve ejderhaları terör figürleri olarak anımsatmak istediği için yazdı ki bu, fantastik bir roman yazmak için en iyi sebepti. Ejderhalar hüküm sürüyor! –Molly Odintz, CrimeReads Kıdemli Editör
Ghassan Kanafani, tr. Hilary Kilpatrick, Güneşteki Erkekler
Ghassan Kanafani’nin ince modernist romanı, boş bir tanker kamyonunun arkasına saklanarak Kuveyt’e gizlice girmeye çalışan üç Filistinli adamın hayatını anlatıyor. Kamyonun dalgın şoförü yol kenarındaki bir bara sürüklendiğinde ve erkekliği hakkında uzun bir konuşma yaptığında, saklanan adamlar korkunç bir seçimle karşı karşıya kalır: sessizliklerini korumak ve belki de hayatta kalmak ya da insanları mücadeleleri konusunda uyarmak ve muhtemelen yakalanmak için gürültü yapmak. öldürülmedi. Son 50 yılda daha güçlü bir siyasi benzetme varsa onu okumadım. Kanafani'nin hayatı, 1972'de Mossad tarafından Beyrut'ta 17 yaşındaki yeğenini de öldüren bir araba bombalamasında öldürüldüğünde aniden sona erdi. –John Freeman, Genel Yayın Yönetmeni
Mary McCarthy, Venedik Gözlem
Başlangıcında Venedik Gözlemlendi, Mary McCarthy yeryüzünün en çok sevilen yerlerinden biri hakkında yazmanın imkansızlığını kabul ediyor: ' Burada hiçbir şey söylenemez (bu ifade dahil) bu daha önce söylenmemişti. Ne olursa olsun, sonraki 150 sayfa boyunca, Venedik tarihinin çeşitli bölümlerini en küçük ayrıntılara kadar sürükleyici, büyüleyici ve hassas bir şekilde çözüyor. İlk olarak 1956'da yayınlanan ve 1963'te yeniden çıkan bu rüya gibi kitap, The New Yorker ve her zaman iyi bir arkadaştır, ancak özellikle seyahat kısıtlı mevcut gerçekliğimizde. –Corinne Segal, Kıdemli Editör
Qiu Miaojin, tr. Bonnie Huie, Bir Timsahın Notları
Geçen yıl doğum günümde sevgili bir arkadaşım bana Qiu Maiojin'in Bir Timsahın Notları . (Tamam, sanırım öyle değil hiç kimse Başka okudu.) Kendimi ağlarken yakaladığım en garip, en harika, en eğlenceli kitaplardan biri. 1980'lerde Taipei'de bir üniversitede geçiyor ve başka bir kadına tehlikeli derecede aşık olan Lazi'yi takip ediyor. İlişkileri güzel ('Yeniden başlayabilir miyiz? Döndü. Okyanus ağladı. Karşılıklı aşk olduğunu biliyordum.') Ve işkence ('Yüzükten atılmak üzereydim. O andan itibaren belliydi. Asla eşit olmayacağız. Masanın altındayken, onun tapacağı ve bir kaideye koyacağı farklı bir beni çağırmak için çabalarken nasıl olur da bütün güzel, bağımlılık yapan aşk hikayeleri gibi. İlişkilerinin gölgesi, yeni arkadaşlıklar kurarken ve okuldaki geri kalan zamanlarında kahramanımıza musallat olmaya devam ediyor.
Ama okuyucu, yazı - Bonnie Huie tarafından hassas bir şekilde tercüme edildi - her şeyin altını çizmek istemenize neden olacak: “Kendi balkonlarında çıplak duran diğer akraba ruhları bir an önce görmeyi umuyordum. işte böyle, ciddi bir edebi eser yazmak. ' (Siz de Jeanette Winterson hayranıysanız - onun tuhaf aşk hikayeleri, cüretkar, melez tarzı için - bu kitabı seveceksiniz.) Ve beni timsahla başlama bile. (Evet, anlatıcımızın bu günlük benzeri girişlerinin arasında, adını taşıyan timsahtan duyuyoruz. Gerçeküstü. Bu hicivdir. Bulunmaktan korkarak insanlar arasında saklanıyor.) –Katie Yee, Kitap İşaretleri Yardımcı Editör
Kate Christensen, Epikür Ağıtı
On yıldan uzun bir süre önce okuduğum ve hala her hafta düşündüğüm bu 2004 romanı hakkında neden daha fazla insanın a) okuyup b) konuşmadığını asla anlayamayacağım. Nefis bir şekilde insan sevgisi olmayan, öfkeyle kandırılmış, ölümcül derecede inatçı Hugo Whitter, sigarayı bırakmadıkça resmen ölecek, ancak ailesinin çökmekte olan malikanesinde delikler açıp reddederek kesinlikle reddeden başarısız bir şair hakkında nasıl düşünemezsiniz. Keşke herkes onun huzur içinde ölmesine izin verseydi! Ama etmeyecekler ve onları asla istemeyeceksiniz, çünkü bu, Hugo’nun mükemmel, küstah gözlemlerini ve gaddar, abartılı hakaretlerini ve hoşnutsuz arzuların zar zor gizli itiraflarını okumayı bırakmanız gerektiği anlamına gelir. Bu sihirdir. –Emily Temple, Yönetici Editör
Simone Schwarz-Bart, üç kişi Barbara Bray, Ötesi Köprüsü
Simone Schwarz-Bart’ın Ötesi Köprüsü (Barbara Bray tarafından çevrildi), Guadeloupe'deki hayatın sürekli değişen, yavaş ve terli günlerinin çarpıcı bir portresini sunuyor. Başlığı altında 1972'de yayınlandı Telumée mucizesinde yağmur ve rüzgar ve 2013'te Jamaica Kincaid'in tanıtımıyla tekrar piyasaya sürüldü, Ötesi Köprüsü Télumée'yi çocukluğundan değil, kölelik çağında yeni özgürleşenlerin neslinden olan büyük büyükannesi Minerva ile başlayan hayatının hikayesini anlatırken izliyor. Télumée, hayatını rüyalarda yaşar - söz, kaçış ve kutsal dünya ve onun içindeki yeri hakkında kendi iyimser vizyonlarını besleyen rüyalar. Télumée, büyükannesi Toussine'nin (Kraliçe İsimsiz) aklı başında sözlerinin rehberliğinde, bazen kabusa dönüşen rüyalara kaymamayı başarır ve bunun yerine gizemlerde ve yaşamın donukluğunda neşe bulur.
Ötesi Köprüsü Guadeloupe’un çevresinin ve tarihinin şarkılarını yayan, güzelce iç içe geçen cümlelerle dolu. Kelimelerin hem kehanet hem de ritüel olduğunu öğreniyoruz ve romanın büyüsü nihayetinde sadece dikkatli bir gözden değil, aynı zamanda açık bir kulaktan da ortaya çıkıyor. Ötesi Köprüsü kafanıza vuran ve size şunu söyleyen bir çalışmadır: hey, kurgunun neler yapabileceğine bakın. -Rasheeda uç, Editörler Üyesi
Kerry Howley, Atılmış
Atılmış —Kerry Howley’in 2014 karma dövüş dövüşü gazeteciliği, felsefi araştırma ve kısmen kurgusal anı çalışması - şimdiye kadar okuduğum en ilginç spor kitabı rahatlıkla ve spor yazmayı seven ama (suç olarak küçümsenen 2011 filmi) Savaşçı kenara) MMA için gerçek zamana sahip değildir. Des Moines'teki kurak bir akademik konferanstan uzaklaşan anlatıcı (Howley'nin 'Kit' adındaki pişmanlık duymadan serebral, hiper ruminatif bir versiyonu) kendini kalabalığın içinde bir kafes maçında bulur, 'dürüst türden bir kasaplık' tarafından tamamen büyülenmiştir. Henüz terk ettiğim teori karıştıran, mantığı bozan akademisyenler asla katılmayacaktı. ' Oradan, o zamanlar marjinal olan sporda başarının sınırlarında iki dövüşçünün hayatına işaret ediyor - biri hırpalanmış bir usta kalfa, diğeri kendini beğenmiş bir kalkışma - eğitimde her gün kendilerini yok edip yeniden yaratıyorlar. spor salonu ve sekizgen. Portreci ve asalak, sırdaşı ve müridi, keskin gözlü antropolog ve ölümcül hayranı olan Howley's Kit, dövüş sporlarının balik vahşetini ve daha önce veya o zamandan beri karşılaştığım hiçbir şeye benzemeyen acımasız katliamlarında aşkın anlar arayışımızı yakalıyor. –Dan Sheehan, Kitap İşaretleri Editörü
Dorothy Baker, Cassandra düğünde
Hayatımdaki herkese tavsiye etmekten asla vazgeçmeyeceğim kitap dahil Aydınlatmalı Hub okuyucuları denir Cassandra düğünde , 1962'de yazılmıştır. Genç bir kadının, tek yumurta ikizi Judith’in düğünü nedeniyle evine gitmesinin hikayesidir ve Anne Hathaway filmiyle hiçbir ilişkisi yoktur. Rachel düğünde bu tanımdan ne kadar benzer görünseler de. Kitap, uygun bir aşk hikayesinin gerektirdiği tüm komedi ve trajediyle birlikte Cassandra ve Judith'in aşk hikayesidir.
Bu kitaptan her gün piyano hakkında düşünüyorum: İkizler Berkeley'de birlikte yaşadılar ve Judith ayrılmadan ve kocasıyla tanışmadan çok önce bir tane almaya karar verdiler. Bu şekilde yaşamalıyız, sence de öyle değil mi? biri diğerine diyor; yirmilerindeler ve hayatlarını sadece kendileri ve piyanolarıyla birlikte geçireceklerine karar veriyorlar. Piyano elbette bir metafor olabilir, ama aynı zamanda sadece kendisidir, somut, görkemli, sağlam olanıdır. Hayatlarını seçtiler. Piyanoyu seçtiler ve onu gerçekten çalabilecek tek kişi Judith olmasına rağmen, onu paylaşmayı, maliyeti eşit olarak bölmeyi seçtiler. Yürek burkan bir kitap. Bu, çok fazla sevmek, çok şey vermek ve çok fazla şey beklemekle ilgilidir ve bu tür bir sevginin tek olası seçenek olması.
Kişisel düzeyde, ikiz olan pek çok (garip bir şekilde çok) en iyi arkadaşım var ve bu tür bir bağın bu kadar karmaşık bir tanımını görmek, şimdiye kadar okuduğum türünün tek örneğiydi. Ama aynı ikiz bağla doğmamış olanlarımız için bile, başkalarına, en iyi arkadaşlara ve sevgililere bu aynı bağlara sahip olabiliriz ve sizi bu şekilde asla sevmediklerini öğrenmek her zaman aynı gaddarlık olacaktır. onları sevdin. Cassandra ve Judith piyanoyu paylaştılar ve en azından bir süreliğine hayatlarının bir vizyonunu paylaştılar. Ama sonra Judith bu vizyondan ayrıldı, kendi başına dışarı çıktı ve başka birini buldu ve Cassandra'yı onunla yalnız bıraktı: yarım bir ömür ve bir piyanonun yarısı, ki bu tam bir piyanoya çok benziyor ama değil . –Julia Hass, Yazı İşleri Görevlisi
Philip Pullman, Saat mekanizması
En sevdiğim çocukluk okumalarından biri Philip Pullman’ın bölüm kitabıydı. Saat işi, Büyüleyici bir hikayeye ve ona eşlik edecek çok sayıda unutulmaz karakalem resimlerine sahipti. Saat mekanizması İçine girdiğim ilk metkurguydu - Kasaba yazarının yerel tavernada bir hikaye anlattığı, kasabanın çırak saatçisinin çıraklık parçasını bitiremediğini ifşa etmekten korktuğu, saat mekanizmalı figürleriyle tanınan sessiz bir Alman kasabasında başlıyor. Hikayedeki hikayede, bir kral ve oğlu felaket bir av gezisinden dönüyor; kral ölür ve prensin yerine, gerçek olmak için aşkı bulması gereken saat mekanizmasının mükemmel bir kopyası gelir. Yazarın öyküsünün bir sonu yok, bu yüzden öyküsü kendi kendine hayat buluyor, çocukken aklımı tamamen alan bir bükülme.
Yazarın öyküsünden kötü bir saat ustası köyde belirip çırağa kendi işi olduğunu iddia etmesi için saat mekanizmalı bir şövalye verdiğinde ve prens saat işleyen kalbi için teselli bulmaya geldiğinde, en büyülü çocukluk dönemlerinden biri için büyük bir yüzleşme ortaya çıkar. masallar şimdiye kadar hazırlanmış. Pullman’ın diğer çalışmalarının neden bu kadar iyi bilindiğine dair hiçbir fikrim yok. Saat mekanizması belirsizlik içinde çürüyor ve umarım bu toparlamayı okuyan birkaç kişi, masal cazibesini kendileri için keşfetmeye karar verir. –Molly Odintz, CrimeReads Kıdemli Editör