“Yaşlılık, çoğumuzun hoş karşıladığı bir yaşam dönemi değil, küresel olarak konuşmak gerekirse, ona ulaşmak bir ayrıcalıktır. Batı toplumlarında, yaşlandığımızın şoke edici farkındalığı çoğu zaman bizi alarma ve hatta dehşete düşürür. Olarak Simone de Beauvoir konuyla ilgili ustaca çalışmasında yazıyor, La viillesse (1970) – İngiltere’de şu şekilde tercüme edilmiştir: İleri yaşolarak ve ABD’de çağın gelişi (1972) – yaşlılık, genellikle ‘biyolojik bir tiksinti’ olan içgüdüsel bir tiksinti uyandırır. Birçoğu, içimizde yaşadığını bilmemize rağmen, asla olacağını inkar ederek onu mümkün olduğunca uzağa itmeye çalışıyor. ”
Birkaç alıntı:
Hepimizin yöneldiği durumu neden ihmal ediyoruz? Simone de Beauvoir’ın bir cevabı var: kötü niyet. “Beauvoir, yaşlılık analizinde, henüz yaşlı olmayanın yaşlıya karşı olan kötü niyetine duyduğu üzüntü ve öfkeyi ifade eder. Değerlendirmesine göre, henüz yaşlanmamış olanın karakteristik bir tavrı ‘ikiyüzlülük’tür. Bir yandan, birçok kişi yaşlıların saygıyı hak ettiğini kabul ediyor – en azından herhangi bir kişiye yakışan saygı, daha büyük değilse de, yaşamı ve öğrenimi büyük olan bir kişiye yakışan göreceli saygı. Öte yandan, ‘yaşlı adama daha aşağı bir varlık gibi davranmak ve onu düşüşüne ikna etmek yetişkinin çıkarınadır’. Resmi bir saygı etiğinin vaaz edilmesinin yanı sıra, pratikte henüz yaşlı olmayanların sözleri ve eylemleri sıklıkla alçaltıcıdır.
“Kendi yaşlılığımızdan kaçarken, aynı zamanda onun habercilerinden, zaten yaşlı olanlardan da uzaklaşmaya çalışırız: onlar ‘Öteki’dir. (bazı istisnalar dışında) ‘yabancı tür’ ve ‘insanlığın dışında’ olarak görülürler. Toplumun sözde normal yaşamından dışlananların çoğu, Beauvoir’ın dediği gibi, üzüntülerinin “yıkıcı can sıkıntısıyla, acı ve aşağılayıcı yararsızlık duygusuyla ve bir hayatın ortasındaki yalnızlıklarıyla birleştiği koşullara mahkûmdur. onlar için kayıtsızlıktan başka bir şey olmayan dünya’. Beauvoir’ın çalışması, yaşlı insanların nasıl ‘dışarıdan’ Öteki olarak görüldüğünü ve onlara nasıl davranıldığını göstermek ve ayrıca –anılardan, mektuplardan ve diğer kaynaklardan yararlanarak – deneyimlerini ‘içeriden’ sunmak için yola çıkıyor. Amacı, eskileri çevreleyen ‘sessizlik komplosu’ dediği şeyi ‘parçalamak’, çünkü sesleri duyulsaydı, bunların olduğunu kabul etmemiz gerektiğini ısrar ediyor.insan sesler’ (vurgu eklendi).”
Şu sonuca varıyor:
“Beauvoir’ın ölümünden bu yana yarım yüzyıldan fazla zaman geçti. İleri yaş yayınlandı ve birçok şey değişti – ama yine de aynı kaldılar. ‘Sessizlik komplosu’nun yerini, artık daha sık olarak ‘yaşlılar’ veya ‘yaşlılar’ olarak adlandırılan yaşlılar hakkında kamusal söylemlerin çoğalması aldı. Ancak çoğunlukla bu söylemler hala eskiyi ‘dışarıdan’ ele alıyor ve sesleri duyulmuyor. Bunun yerine, ‘sorun’ nesneleri olarak sunulurlar: eskiler, hakkında ‘biz’in (artık bir parçası sayılmadıkları toplumun aktif üyeleri) ne yapılması gerektiğine karar vermemiz gereken bir ‘onlar’dır. Ancak, insanların yaşlılıkta mümkün olduğu kadar uzun süre gelişmelerini nasıl sağlayacağını düşünmek yerine, odak noktasının çoğu, “onların” aşırı tükettiği söylenen ve “onların” topluma nasıl zarar verdiği üzerindedir. Bugün 65 yaş üstü kişilerin giderek artan bir kısmı İkinci Dünya Savaşı sonrası ‘bebek patlaması’ kuşağına aittir ve bu bununla ilgilidir. Lafta ‘gri tsunami’, sessizliğin yerini düşmanlık ve bazen de panik gibi sesli ifadelerin aldığı bir ‘gri tsunami’.
tamamını oku burada.
Sonuç olarak, kendi kötü niyetimizi ele almanın yanı sıra, ayrıca Beauvoir’ın kendisinin cesaret edemediği bu ileri yaş sınırı hakkındaki ‘sessizlik komplosunu’ kırmak hayati derecede önemliydi. Çünkü insanlığı en az tanınan yaşlıların en eskisidir. İnsanlığın dışında düşünülen, hareketsiz nesneler olarak görülenler, bedenlerden başka bir şey olarak düşünülmeyen onlardır. Ve onların bozulmasına direnmesi gereken biziz.
Etiketler: Simone de Beauvoir
Kaynak : https://Edebiyat Tarihi.stanford.edu/2022/06/simone-de-beauvoir-on-bad-faith-and-old-age/