Türk-Yunan ilişkilerinin özel yönleri
Bazı bilim adamları, Osmanlı’nın dini hoşgörü tarihini vurgularken, Osmanlı imparatorluğunun eski illerinin, özellikle de sınır bölgesi bağlamlarında, Avrupa ve Müslüman medeniyetini köprülemeye yardımcı olabileceğini, ancak Yunan-Türk ilişkilerinin özelliklerini hafifletebileceğini öne sürüyor. Türkler yalnızca Yunan vatanını fethetmekle kalmadı, aynı zamanda hem Roma İmparatorluğu'nun hem de klasik Yunanistan'ın orta çağa kadar sürekliliğini temsil eden Bizans İmparatorluğunu da yıktılar. Bir dereceye kadar, Ortodoks dünyasının liderliği de Üçüncü Roma olduğu iddia edilen Rusya'ya geçti. Ottomon uzayında önemli bir rakam olmasına rağmen, Konstantinopolis Patrikliği'nin yetkisi Osmanlılar altında bu yetki alanının ötesine geçmedi. Yunanlılar için bu, gurur duydukları şeyleri ve dünyadaki yerlerini anlamalarıydı.
Klephts ve ArmatoloiArmatolos. Carl Haag'ın Su Rengi.
Yunan Devrimi'nin merkezinde Klephts (Κλέφτες) ve Armatoloi (Αρματολοί) vardı. Yunanistan'ın onbeşinci yüzyılda Osmanlılar tarafından fethinden sonra, hayatta kalan pek çok Yunan ordusu, düzenli Bizans kuvvetleri, yerel milisler veya paralı askerler, Osmanlı ordusuna janisliler olarak katılmak veya yerel bir Osmanlı ordusunun özel ordusunda hizmet etmek zorunda kaldı. veya kendileri için savunmak. Bu ortamda, Yunan kimliklerini, Ortodoks Hristiyan dinlerini ve bağımsızlıklarını korumak isteyen birçok Yunanlı, bir haydutun zor ama özgür hayatını seçti. Bu haydut grupları kısa bir süre sonra saflarının fakir ve / veya maceracı köylüler, toplumsal dışa vurumlar ve kaçan suçlularla şişmiş olduğunu buldu. Tepelere gitmeyi ve bağımsız milis grupları oluşturmayı seçenlere Klephts, Osmanlılara hizmet etmeyi seçenler Armatoloi olarak biliniyordu. fakat birçok erkek bu iki grup arasında değişiyordu.
Osmanlılar için, armatoloileri kefellerden ayırmak gittikçe zorlaşıyordu; Her iki grup da ortak bir etnik kimlik altında birbirleriyle ilişkiler kurmaya başladı. Bu işbirliği aynı zamanda yabancı fatihlere karşı karşılıklı düşüncelere dayanmaktaydı ve pek çok armatolojist devrimin başlangıcında Türklere karşı silah aldı: aralarında Odysseas Androutsos, Georgios Karaiskakis, Athanasios Diakos ve Markos Botsaris vardı.
Armatolo, savaş alanında savaşırken fedakarlık ve şehitlik kavramlarını onurlu buluyordu. Athanasios Diakos gibi bireylerin fedakarlıkları, Vlachavas ve Antonis Katsantonis gibi armatoloların şehit girişimi geleneğini sürdürdü. Ziyafetler sırasında, armatoloi geleneksel olarak (καλό βόλι, kelimenin tam anlamıyla "iyi atış" anlamına gelir) veya Kalo Molivi (καλό μολύβι kelimenin tam anlamıyla "iyi kurşun" anlamına gelir). Savaş zamanlarında, bu dilekler aynı zamanda “Seni iyi öldüren atış olabilir” şeklinde ve savaş sırasında armatoloi'lerin ciddi şekilde yaralandığı bazı durumlarda, kendi yoldaşlarının ölümlerini getirmelerini istedi; Bu grup için, kendi türünüz tarafından öldürülmek, düşman tarafından ele geçirilmekten daha iyiydi.
Ayaklanma için hazırlık-Filiki Eterileri
1814 yılında, üç Yunan tüccar, Nikolaos Skoufas, Manolis Xanthos ve Athanasios Tsakalov, Feraios'un fikirlerinden ilham alarak ve İtalyan Carbonari'den etkilenen sırrı kurdu Filiki Eterileri ("Dostlar Derneği"), Odessa'da, Yunan ticaret diasporasının önemli bir merkezi. İngiltere ve ABD’deki varlıklı Yunan sürgün topluluklarının desteğiyle ve Batı Avrupa’daki sempatizanların yardımıyla isyanı planladılar. Toplumun temel amacı, bir ulusal devletin oluşumunu değil, Konstantinopolis'in başkenti olarak Bizans İmparatorluğu'nun canlanmasıydı.2 1820’nin başlarında, İyonya Adaları’ndan Rus Dışişleri Bakanı olan Ioannis Kapodistrias, Dernek adına lider olmak üzere Dernek’in yaklaştığı kabul edildi; Filikoi (Filiki Eteria üyeleri) daha sonra genel olarak Rus ordusunda görev yapan ve kabul eden Çar Alexander I'in komutanı olan Phanariote Alexander Ypsilantis'e döndü.
Filiki Eterileri Hızla genişledi ve Rum yerleşiminin hemen hemen tüm bölgelerinde üyeler kazandı, bunlar arasında savaşta daha sonra Theodoros Kolokotronis, Odysseas Androutsos, Papaflessas ve Laskarina Bouboulina gibi önemli bir rol oynayacaklarını belirledi. 1821'de, Osmanlı İmparatorluğu kendisini Perslere karşı savaşlarla ve en çok da Epirus’taki Ali Paşa’nın ayaklanmasına isyan etti. vali (vali) Morea, Hursid Paşa ve illerini terk etmek ve isyancı güçlere karşı kampanya yapmak için diğer yerel paşalar. Aynı zamanda, Fransa’nın Napolyon I’nin ardından yapılan devrimlere karşı çıkan “Avrupa Konseri” nde müttefik olan Büyük Güçler, İtalya ve İspanya’daki isyanlarla meşgul oldu. Bu bağlamda Yunanlılar kendi isyanları için olgunlaşma zamanını yargıladılar.3 Plan başlangıçta üç yerdeki ayaklanmaları içeriyordu: Mora, Danub Prenslikleri ve Konstantinopolis.3 İsyanın başlangıcı, 22 Şubat 1821'de (O.S.) izlenebilir; Alexander Ypsilantis ve Rus ordusunun diğer birkaç Yunan subayı, Prut nehrini Moldavia'ya geçti.
Yunanistan'ın bağımsızlığı taraftarlığı
Yunanistan’ın klasik mirası nedeniyle, Avrupa’daki Yunan davasına muazzam bir sempati vardı. Ünlü şair Lord Byron gibi birçok varlıklı Amerikalı ve Batı Avrupa aristokratı, Yunan devrimcilerine katılmak için silah aldı. Çok daha fazlası devrimi finanse etti. İskoç tarihçi ve Philhellene Thomas Gordon, devrimci mücadelede yer aldı ve ardından Yunan devriminin ilk tarihçelerini İngilizce olarak yazdı. Başlığında "Türk boyunduruğu" teriminin kullanılması, Osmanlı'nın, bu nedenle isyanına tamamen haklı çıkarılan, haklarından istifade eden ve baskı yapan zalimlerin olduğu görüşünü yansıtıyor. Baskıya karşı isyan gerçekten isyana neden olabilir, ancak Avrupa'da çok az kişi, İngilizlerin 12 Kuzey Amerika sömürgesinin başarılı isyanını ve İrlanda'da çok sayıda isyanını tecrübe etmelerine rağmen, imparatorlukların kendi öznelerine nasıl davrandıkları arasında paralellikler çizdi. Gordon, Yunanlıların "bebekliklerinden Türklerin bakışlarında titremeye nasıl alıştıklarını" ve "zorba dağcıları" zorbaları "nefretleri" "evcilleştirilmemiş" olan bu zorlu dağcılara bastırırken nasıl yazdıklarını yazdı.4Lord Byron, Yunan devrimi sırasında ölen tanınmış bir İngiliz Filipinli idi
Devrim başladıktan sonra, Avrupa’daki Eugène Delacroix’i de içeren Osmanlı vahşetlerine geniş yer verildi ve bir süredir İngiliz ve Fransız hükümetlerinin ayaklanmanın bir Rus arsası olduğundan şüphelenmesine rağmen Batı Avrupa’daki Yunan davasına sempati duydu. Yunanistan'ı (ve muhtemelen Konstantinopolis'i) Osmanlılardan ele geçirmek. Yunanlılar kontrol ettikleri alanlarda tutarlı bir hükümet kuramadılar ve kısa sürede kendi aralarında savaşmaya düştüler. Yunanlılar ve Osmanlılar arasındaki kesin olmayan kavga, Sultan II. Mahmud'un en güçlü vassalı Mısır'dan yardım istediği 1825 yılına kadar devam etti.Messolonghi, Theodoros Vryzakis tarafından yazılmıştır.
Avrupa'da, Yunan isyanı halk arasında yaygın bir sempatiye yol açtı, ancak ilk önce Büyük Güçler’den gelen ılık bir resepsiyonla karşılandı, İngiltere’nin ardından daha sonra 1823’den itibaren isyanı destekliyordu. Sivil ihtilaf ve Rumların üzerindeki İngiliz nüfuzunun sınırlandırılmasını amaçlayan Rus desteğinin eklenmesi.5 Yunanistan batı medeniyetinin beşiği olarak görülüyordu ve özellikle zamanın romantizmi ruhu ve çürüyen bir Müslüman İmparatorluğu'nun egemenliğini ortadan kaldırmaya çalışan bir Hristiyan milletin görmesi, Batı Avrupa halkı arasında da bir iyilik gördü, çok az kişi Doğu Ortodoks Kilisesi hakkında çok şey biliyordu.
Lord Byron, Arnavutluk ve Yunanistan'da zaman geçirerek fon ve malzeme (çeşitli gemilerin tedariki de dahil olmak üzere) organize etti, ancak 1824'te Messolonghi'de ateş yüzünden öldü. Byron'un ölümü, Yunan davasına Avrupa sempati eklemek için daha da fazlasını yaptı. Bu sonuçta Batı güçlerinin doğrudan müdahale etmesine yol açtı. Byron'ın şiiri, Delacroix'un sanatı ile birlikte, Avrupa kamuoyunu Yunan devrimcileri lehine uyandırmaya yardımcı oldu:
Dağlar Maraton'a bakıyor.
Maraton denize bakar;
Ve orada bir saat yalnız kalmak,
Yunanistan'ın henüz özgür olabileceğini hayal ettim.
Perslerin mezarı üzerinde dururken,
Kendimi bir köle olarak göremedim.
…
Daha günlerce daha ağlayacak mıyız?
Biz kızarmak zorunda mıyız?
Toprak! göğsünden geri çekilmek
Spartalımızın kalıntısı öldü!
Üç yüz burstan üçü,
Yeni bir Thermopylae yapmak için.
Devrimin Salgını
Danuban Beylikleri'ndeki Devrim
Alexander Ypsilantis başkanı olarak seçildi Filiki Eterileri Nisan 1820’de isyanı planlama görevini üstlendi. Ypsilantis'in niyeti, Balkanlardaki bütün Hristiyanları isyan etmek ve belki de Rusya'yı kendi adına müdahale etmeye zorlamaktı. 22 Şubat 1821'de Prut nehrini takipçilerinin yanından geçip Danuban Beylikleri'ne girerken, yerel Romen Hristiyanları kendisine katılmaya teşvik etmek için Rusya'yı ima ederek "Büyük Güç desteği" olduğunu açıkladı. Prut'u geçtikten iki gün sonra, 24 Şubat'ta Ypsilantis, tüm Rumlara ve Hıristiyanlara Osmanlılara karşı ayaklanma çağrısında bulundu.
Dragatsani'deki Kutsal Grup savaşları Yazan: Peter von Hess, Benaki Müzesi, Atina, Yunanistan
İnanç ve Anavatan için Savaş! Zamanı geldi, Ey Hellenes. Uzun zaman önce, Avrupalılar kendi hakları ve özgürlükleri için savaşıyor, bizi taklit etmeye davet ediyorlar… Avrupa'nın aydınlanmış halkları aynı refahı yeniden sağlamakta meşgul ve atalarımızın kendilerine yönelik yararları için şükran dolu, arzu Yunanistan'ın kurtuluşu. Ataların erdemine ve şimdiki yüzyıla layık görüldüğümüz gibi, savunma ve yardımlarına ulaşacağımıza umut ediyoruz. Bu özgürlük severlerin birçoğu gelip bizimle birlikte savaşmak istiyor…. Kim o zaman erkekçe kollarınızı engeller? Korkakça düşmanımız hasta ve zayıf. Generallerimiz deneyimli ve tüm vatandaşlarımız coşku dolu. Öyleyse, O, cesur ve büyük Yunanlıları birleştirin! Ulusal falanksların oluşmasına izin verin, vatansever lejyonların ortaya çıkmasına izin verin ve eski despotizm devlerinin muzaffer pankartlarımızdan önce kendilerinin düştüğünü göreceksiniz.6
Osmanlı ordularının Beylikler’e girmesini engelleyebileceği ve Rusya’yı bir eşlik etmeyi kabul etmesi için zorlayabileceği Brăila’da doğrudan ilerlemek yerine, Iaşi’de kaldı ve birçok Osmanlı yanlısı Moldova’nın idamını emretti. Birkaç hafta gecikmeden sonra 27 Mart'ta geldiği Bükreş'te, Oltenli ayaklanmaya devam etmeleri ve Yunan davasına yardım etmeleri için Wallachian Pandurs'a güvenemeyeceğine karar verdi; Ypsilantis, Eteria'nın müttefiki müttefik olarak Scarlat Callimachi'nin hem Rusya hem de Osmanlılarla ilişkilerini sürdürmeye çalışırken Bükreş'te tahtlara ulaşmasını engelleme hareketi olarak isyanı başlatan Pandur lideri Tudor Vladimirescu tarafından güvensizleştirildi.
Bu noktada, eski Rusya Dışişleri Bakanı Corfu doğumlu Yunan Ioannis Kapodistrias, Ypsilantis'e Çar'dan alınan görevi kötüye kullanma, isminin ordu listesinden çıkarıldığını ve ordunun bırakılmasını emrettiğini söyleyen bir mektup gönderdi. silâh. Ypsilantis mektubu görmezden gelmeye çalıştı, ancak Vladimirescu bunu Eteria'ya olan bağlılığının bittiği anlamına geldi. Kampında bir çatışma patlak verdi ve 27 Mayıs'ta Eteriler tarafından Eteria tarafından yargılandı ve öldürüldü. Rumen müttefiklerini yitirdi, Yunanistan'ın sürgünleri yenilgiye uğrattıkları ve Dragashani'nin felaketi olan savaşında sonuçlanan Wallachian topraklarına yönelik bir Osmanlı müdahalesini izledi. ve 7 Haziran'da Kutsal Band'ın imhası.
Erkek kardeşi Nicholas ve takipçilerinin kalıntıları eşliğinde Alexander Ypsilantis, sınırdan geçmek için Avusturya makamlarıyla müzakere etmek için birkaç gün geçirdiği Râmnic'e geri döndü. İzleyicilerinin onu Türklere teslim edebileceğinden korkan Avusturya’nın Türkiye’ye savaş ilan ettiğini, bir Te Deum’un Cozia kilisesinde söylenmesini ve Avusturya’nın başkomutanı ile önlemler düzenleme bahanesiyle sonuçlandığını söyledi. , sınırı geçti. Ancak Kutsal İttifak'ın gerici politikaları İmparator Francis I tarafından uygulandı ve ülke, komşu ülkelerdeki isyan liderlerine sığınma vermeyi reddetti. Ypsilantis yedi yıl boyunca kapalı tutuldu.7 Moldovya’da, bir süre, Giorgakis Olympios ve Yiannis Pharmakis’in altında mücadele devam etti, ancak yıl sonuna kadar iller Osmanlılar tarafından pasifleştirildi.
Mora’da Devrim
Peloponnese, Osmanlılara karşı uzun süredir devam eden geleneğiyle isyanın kalbi olacaktı. 1821'in başlarında, valinin yokluğunda Mora valesi Hursid Paşa ve birliklerinin birçoğu, durumun Yunanlıların Osmanlı işgaline karşı yükselmesi açısından olumluydu. Napolyon Savaşları sırasında İyonya Adaları'ndaki İngiliz ordusunda görev yapan ünlü bir Yunanlı Theodoros Kolokotronis, 6 Ocak 1821'de geri döndü ve Mani Yarımadası'na gitti. Türkler, Kolokotronis'in gelişini öğrendi ve teslimini Petrobey olarak da bilinen yerel bey Petros Mavromichalis'ten istedi. Mavromichalis, sadece yaşlı bir adam olduğunu söyleyerek reddetti.8Nafplion, Yunanistan at Theodoros Kolokotronis heykeli.
Önemli toplantı, Mora’nın her yerinden şeflerin hazırladığı ve 26 Ocak’ta toplanan Vostitsa’da (modern Din) gerçekleşti. Burada klepht kaptanları ayaklanmaya hazır olduklarını ilan ederken, sivil liderlerin çoğu şüpheci ve talep edilen garantiler sunmuştu. Rus müdahalesi hakkında. Bununla birlikte, Ypsilantis'in Danub Prensliği'ne yürüdüğü haberi geldiğinde, Mora'daki atmosfer oldukça gergindi ve Mart ayının ortasına kadar isyan başlangıcını haber veren Müslümanlara karşı sporadik olaylar meydana geldi. Devrimin 25 Mart'ta Agia Lavra Manastırı'nda Patras Germanos'un başpiskoposu tarafından ilan edildiği geleneksel efsane daha sonraki bir buluş. Ancak tarih, Devrim'in resmi yıldönümü olarak kuruldu ve Yunanistan'da ulusal bir gün olarak kutlandı.Kolokotronis ailesine bağlı en popüler erken devrimci bayrak
17 Mart 1821'de, Areopoli'deki Maniots tarafından Türklere savaş ilan edildi. Kolokotronis, yeğeni Nikitaras ve Papaflessas'ı içeren Messorian kenti Kalamata'da bulunan Petros Mavromichalis'in komutasındaki 2.000 Manio'nun ordusu. Maniots 21 Mart'ta Kalamata'ya ulaştı ve iki günlük kısa bir kuşatmadan sonra 23'ünde Yunanlılara düştü.9 Aynı gün, bir Yunan primatı olan Andreas Londos, Vostitsa'da yükseldi.10 28 Mart'ta, Yunanlıların yerel yönetim konseylerinden ilki olan Messeniyen Senatosu ilk oturumunu Kalamata'da gerçekleştirdi.
Achaia'da Kalavryta kasabası 21 Mart'ta kuşatıldı. Patras'ta gergin bir atmosferde Osmanlılar eşyalarını 28 Şubat'ta kaleye, ardından da 18 Mart'ta ailelerine aktardılar. 22 Mart'ta devrimciler ilan etti. Başpiskopos Germanos'un huzurunda Patras'taki Agios Georgios meydanındaki devrim. Ertesi gün Achaia'daki Devrim liderleri, yabancı konsolosluklara Devrim'in nedenlerini açıklayan bir belge gönderdi. 23 Mart'ta Osmanlılar şehre yönelik sporadik saldırılar başlatırken, Panagiotis Karatzas liderliğindeki devrimciler onları kaleye geri götürdüler. Kasabada saklanmakta olan Yannis Makriyannis, anılarında olay yerindeydi:
Σε δυο ημέρες χτύπησε ντουφέκι στην Πάτρα. Οι Tούρκοι κάμαν κατά το κάστρο και οι Ρωμαίγοι την θάλασσα.11 Çekim iki gün sonra Patras'ta patlak verdi. Türkler kaleyi ele geçirmiş ve Romalılar (Yunanlılar) deniz kıyısını almıştı.
Mart ayının sonunda, Yunanlılar kırsal bölgeyi etkili bir şekilde kontrol ederken, Türkler, özellikle de Patras, Rio, Acrocorinth, Monemvasia, Nafplion ve taşra başkenti Tripolitsa’nın aileleriyle kaçtıkları kaleler ile sınırlı kalmıştır. ayaklanmanın başlangıcında. Yunanlıların topçu bulundurmadığı için bütün bunlar kendi kaptanları altındaki yerel düzensiz güçler tarafından kuşatıldı. Tripolitsa hariç, tüm alanlar denize erişime sahipti ve Osmanlı filosu tarafından yenilenip güçlendirilebildi.
Mora'daki Osmanlı eyaletinin başkenti Tripolitsa'yı almaya karar veren Kolokotronis, 300 Yunan askeri ile Arcadia'ya taşındı. Arcadia'ya girdiğinde 300 kişilik orkestrası 1.300 kişilik bir Türk kuvvetiyle savaştı ve onları yendi.12 28 Nisan'da Mavromichalis'in oğullarının emrindeki birkaç Maniot askeri Trablus'un dışındaki Kolokotronis kampına katıldı. 12 Eylül 1821'de, Tripolitsa Kolokotronis ve adamları tarafından yakalandı.
Orta Yunanistan'da devrimVassilika savaşı Yunanistan'ın büyük bölümünü devrimciler için güvence altına aldı
Orta Yunanistan’da isyan eden ilk bölge 24 Mart’ta Phocis’ti. Başkent Salona (modern Amfissa) 27 Mart’ta Panourgias tarafından ele geçirildi. Boeotia’da Livadeia, 29 Mart’ta Athanasios Diakos’u ele geçirdi. sonra. Osmanlı garnizonu, 10 Nisan'a kadar Yunanlıların eline geçinceye kadar bölgesel başkent Salona kalesinde gerçekleşti. Aynı zamanda, Yunanlılar Alamana Savaşı'nda Ömer Vryonis ordusuna karşı yenilgiye uğradılar, bu da Athanasios Diakos'un ölümüyle sonuçlandı. Ancak Osmanlı ilerlemesi, Odysseas Androutsos'un öncülüğünde, Parnassus Dağı yakınında ve antik Delphi'nin kalıntılarında Gravia Savaşı'nda durduruldu. Vryonis, Boeotia'ya döndü ve Morea'ya ilerlemeden önce takviye bekleyen Livadeia'yı kovdu. Ancak Beyran Paşa'nın 8 bin adamı olan bu güçler 26 Ağustos'ta Vassilika Savaşı'nda karşılandı ve mağlup edildi. Bu yenilgi, Vryonis'i yavru kuşların Yunan devrimcilerini güvence altına almaya zorladı.
Girit'te devrim
Girit'in devrime katılımı çok fazlaydı, ancak Mısır müdahalesinden dolayı Türk yönetiminden kurtuluş sağlanamadı. Girit, Türklerle savaşırken şehit olan halk kahramanı Daskalogiannis'in örneklediği Türk yönetimine karşı uzun bir geçmişe sahipti. 1821'de Hristiyanların ayaklanması, Osmanlı makamlarının şiddetli bir tepkisi ve halka liderler olarak kabul edilen birkaç piskoposun idamıyla bir araya geldi. 1821 ve 1828 arasında, adada sürekli düşmanlık ve vahşet sahnesi vardı. Müslümanlar, kuzey kıyısındaki büyük müstahkem kasabalara sürülmüş ve% 60 kadarının orada veba veya kıtlıktan öldüğü görülüyor. Girit Hıristiyanları da, yaşadıkları nüfusun yaklaşık 21 tanesini kaybederek ciddi şekilde acı çekti.
II. Mahmud, Osmanlı padişahının kendi ordusu olmadığı için, adaya asker gönderen Mısır Paşa'sının asi vassal ve rakibi yardımı almaya zorlandı. İngiltere, Girit’in 1830’da bağımsızlığı konusunda yeni Yunanistan Krallığı’nın bir parçası olmaması gerektiğine karar verdi, açıkça geçmişte olduğu gibi bir korsanlık merkezi veya Doğu Akdeniz’de bulunan bir Rus deniz üssü olacağından korkuyordu. Girit, Osmanlı egemenliği altında kalacaktı, ancak Mısırlılar, Mısırlı-Arnavutlu Giritli Mustafa Naili Paşa gibi adayları idare ettiler.
Makedonya'da devrim
Makedonya'nın Yunan nüfusu bağımsızlık savaşına katıldı, ancak ne yazık ki Konstantinopolis'in (Türk ordusunun merkezi olduğu) yakınlığı nedeniyle başarı ile sonuçlanmadı. Makedonya'da Devrim'in lideri ve koordinatörü Dobista köyünden Emmanuel Serpti (günümüzde Serres eyaletindeki Emmanuel Papas). Papas, "Philike Etaireia" nın bir üyesiydi ve Nedeni için kişisel servetinden çok fazla fon önerdi, ancak askeri bir uzman değildi. Makedonya'nın Olympus ve Vermion dağlarında çok sayıda Yunan sürtüğü yaşadı. "Tipik" isyan, 1821 Mart'ında başladı; Serres'ten Emmanuel Papas ile (askeri kökenli olmayan belli başlı şahsiyetlerden biri) hüküm hazırlıyor ve onları Mt. Prens Alexandros Ipsilantis'in (o sırada Yunan Devrimi lideri) emriyle Athos. Papas'ın deniz desteği talebinde Psara (N. Ege adası) cevap verdi ve isyancılara denizle ilgili bir koruma sağladı. Prens topraklarına ait haberlerde Papas'ın memleketinde Türk misillemeleri yaşandı ve Yunan dükkanları işten çıkarıldı ve büyükşehir piskoposuyla birlikte Yunanlı tüccarlar hapse atıldı. Selanik'te de vali Yusuf Bey, Yunan toplumundan (sivil ve dini) rehin alındı. Polygyros'un isyana katıldığı, Osmanlı müfrezelerinin yok edildiğini ve ayaklanmanın Halkidiki ve Langada köylerinde yayıldığını öğrendikten sonra birkaçını idam etti. Daha sonra, katedral ve pazar alanında binlerce Selanik Rumunun daha büyük bir katliamı ile devam etti. Tarihinde D. Dankin (1972) kentin Yunanlılarının darbeden kurtulmasının yarım asırdan uzun süreceğini söyledi. Bununla birlikte, isyan, zemin kazanarak Mayıs'ta, Olympos bölgesinde, Karyes “protaton” unda ilan edildi ve Thasos katıldı. Daha sonra isyancılar Trakya ile güney arasındaki iletişimi kesti ve Hacı Mehmet Bayram Paşa'nın E. Makedonya'dan S. Yunanistan'a güç aktarmasını önlemeye çalıştı: onu ertelemelerine rağmen. Ekim ayı sonlarında, yeni Selanik Paşalarından Mehmet Emin'in genel bir taarruz lideri olan Mehmet Emin, Kassandra'da bir kez daha düşen Osmanlı zaferini attı. Papas ve kurtulanlar, papazın yolda öldüğü halde, Peloponnesians’a katılmak için Psarian filosunda kaçtılar. Sithonia, Athos ve Mount Tasos dağlarına teslim olun. Bu arada, Thermaic Körfezi'nin batısındaki ayaklanma Olympos'tan Bermion ve Pieria'ya yayıldı. Beroia bölgesinden Anastasios Karatasos, Edessa bölgesinden Angelos Gatsos, Naousa'dan Zaferakis Logothetis tarafından yürütüldü ve aynı zamanda Psarian deniz kuvvetleri tarafından desteklendi. 1822 Mart'ında, isyancılara Makedonya'daki kampanyanın başkomutanlığına atanan Psara ve Gregory Salas'dan ve Alman philhellenlerden daha fazla tekne katıldı. Bunlar da Mehmet Emin, Kolindros'ta (Methoni yakınlarında) yenildi; daha sonra Kastania'da (iç kısım, Pierian dağların diğer ucunda) Kaptan Diamantis altında bir başka kopma ve onları doğuya doğru denize doğru ittikten sonra Paskalya Pazar günü Milia'da dağıtmış. Daha kuzeyde, Naousa civarında, yaklaşık 5.000 kuvvetli Karatasos'un ayrılması bir zafer kaydetti, ancak taze Osmanlı takviyelerinin gelmesi ve ardından 20.000 düzenli ve düzensiz görünen Mehmet Emin tarafından kontrol edildi. İsyancıların teslim olmasını sağlamayan Mehmet Emin, Nisan ayında bir dizi saldırı başlattı ve geri itti ve nihayet operasyonların temelini aldı. (Güney Yunanistan'dan Prens Demetrios Ipsilants tarafından gönderilen seferi kuvvetin Naousa'ya yardım etmek için çok geç geldi ve ardından mağlup edildi.) İadeler ve infazlar başladı ve kadınların, sahtekârlıktan kaçınmak ve kölelikte satılmak için kendilerini Arapitsa şelalesine fırlattıkları bildirildi. Kuşatmadan geçenler Kozani, Siatista ve Aspropotamos'a geri döndü ya da Psarian filosu tarafından N. Ege adalarına taşındı.
Denizdeki savaş
Devrimin ilk aşamalarından itibaren, denizde başarı Yunanlılar için çok önemliydi. Osmanlı Donanması'na karşı gelemedilerse, Osmanlı İmparatorluğu'nun Asya eyaletlerinden izole edilmiş Osmanlı garnizonlarını ve toprak takviyelerini, isyanı bastırmak suretiyle ikna etmek mümkün olacaktı. Yunan filosu, esasen üç adadan gelen müreffeh Ege adalıları tarafından donatılmıştı: Hydra, Spetses ve Psara. Her ada, kendi amiralinin altında, kendi filosunu donattı, yönetti ve bakımını yaptı. Tecrübeli ekipler tarafından mürettebat edilmelerine rağmen, Yunan gemileri çoğunlukla savaş için tasarlanmayan ve sadece hafif silahlarla donatılmış silahlı tüccarlardı.13 Onlara karşı pek çok avantaj sağlayan Osmanlı filosuna karşı durdu: gemileri ve destek gemileri savaş için yapıldı; geniş Osmanlı İmparatorluğu'nun kaynakları tarafından desteklendi; komuta merkezi Kaptan Paşa altında disipline edildi. Osmanlı filosunun toplam büyüklüğü, her biri yaklaşık 80 silahlı, 50 silahlı 7 veya 8 fırkateyn, 30 silahlı 5 korvet ve 20 ya da daha az silahla yaklaşık 40 tüfek bulunan hattın 23 direkli gemisiydi.14Türk amirallerinin Sakız adasındaki Kanaris tarafından imha edilmesi
Bu durum karşısında, Yunanlılar 1770'te Orlov İsyanı sırasında Psarias için etkili olduğu kanıtlanan itfaiye gemilerini kullanmaya karar verdiler. İlk test, bir Türk firkateyninin başarılı bir şekilde tahrip edildiği Eresos'ta 27 Mayıs 1821'de yapıldı. Dimitrios Papanikolis'in altında bir yangın gemisi. İtfaiyelerde Yunanlılar, Osmanlı gemilerine karşı etkili bir silah buldu. Daha sonraki yıllarda, Yunan itfaiye gemilerinin başarıları, 1822 Haziran'ında adanın nüfusunun katledilmesinden sonra uluslararası şöhret kazandıktan sonra Sakız Adasındaki Konstantin Kanariler tarafından imha edilmesi gibi hareketlerle itibarlarını arttıracaktı. Genel olarak, 39'u başarılı olan 59 adet yangın gemisi saldırısı gerçekleştirildi.
Aynı zamanda, Andreas Miaoulis, Nikolis Apostolis, Iakovos Tombazis ve Antonios Kriezis gibi deniz komutanlarının kendilerini ayırt ettikleri geleneksel deniz eylemleri de yapıldı. Yunan filosunun Osmanlılar ile Patras ve Spetses'teki Osmanlılarla doğrudan yüzleşmedeki ilk başarıları ekiplere güven verdi ve Peloponez'deki ayaklanmanın hayatta kalmasına ve başarısına büyük katkıda bulundu.
Ancak daha sonra Yunanistan bir iç savaşta karıştığında, Sultan en güçlü konusunu, Mısır'ın Büyük Muhammed Ali Paşa'sına yardım çağrısında bulundu. Filoyu sürekli hazır tutma konusundaki iç çekişme ve maddi sıkıntılardan rahatsız olan Yunanlılar, 1824’te Kasos ve Psara’nın yakalanıp imha edilmesini ya da Methoni’de Mısır ordusunun inişini engelleyemediler. Samos ve Gerontas’taki zaferlere rağmen, Devrim 1827’de Navarino Savaşı’nda Büyük Güçler’in müdahalesine kadar yıkılma tehdidiyle karşı karşıya kaldı. Orada Osmanlı filosu, İngiltere, Fransa ve Rusya İmparatorluğu’nun kombine filoları tarafından kesin bir şekilde mağlup edildi. Yunanistan'ın bağımsızlığını güvenceye almak.
Tehlikede devrim
Yunan savaşı
Yunanlılar, 1822 Ocak'ında Mora’da ulusal yasama meclisi yaptı. Demetrius Ypsilanti (Alexander Ypsilantis'in kardeşi) cumhurbaşkanı seçildi.
15-20 Kasım 1821'de, ana yerel tanınmışların ve askeri şeflerin katıldığı Salona'da bir başka alakasız konsey düzenlendi. Theodoros Negris yönetiminde bölge için bir protokol-anayasa belirlediler. Doğu Kıta Yunanistan'ın Hukuki Düzeni (Νομική Διάταξις της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος) ve Doğu Yunanistan, Teselya ve Makedonya'dan 71 üyeden oluşan Areopagus yönetim kurulunu kurdu.
Resmi olarak, Areopagus, İlk Ulusal Meclis’ten sonra Ocak 1822’de kurulan merkezi Geçici İdare tarafından yerine geçmiştir, ancak belediye, ulusal hükümet adına da olsa varlığını sürdürmüştür ve önemli bir otorite kullanmıştır. Orta Yunanlıların hâkim olduğu Areopagus ile Peloponezyalıların hâkim olduğu Ulusal Meclis arasındaki gerginlikler, yeni başlayanlar için Yunan devletinde erken bir sürtüşmeye neden oldu. İki hükümet arasındaki ilişki oldukça gergindi ve Yunanistan kısa süre sonra bölgesel hükümetlere dayanan bir sanal iç savaş aşamasına girdi.Mani bayrağı-Zafer veya Ölüm, kalkanla veya kalkanla birlikte
Mısır müdahalesiKalamata'yı özgürleştiren ve Mani'yi savunan Petros veya Petrobey Mavromichalis.
Yunan kuvvetlerinin Türkleri mağlup ettiğini gören Osmanlı Sultanı, bugünkü Yunanistan’da Kavala’dan selam eden Mısır’lı vassal’ı Mısır’lı Muhammed Ali’den yardım istedi. Mısırlılar, Fransız eğitimli ordularını Girit, Kıbrıs ve Peleponez karşılığında Yunanistan'a göndermeyi kabul etti. Muhammed Ali teklifi kabul etti ve seferine oğlu İbrahim'i gönderdi. Savaşçıların çoğunu dışarı çıkararak ve Yunanistan'ı Mısırlı köylülere yeniden yerleştirerek savaşı ödemeyi planladılar. Bu arada Yunanlılar, iç savaşa dayanarak siyasi kargaşa içindeydiler.
Mısır'ın lideri İbrahim Paşa'nın komutasındaki Muhammed Ali, Yunanistan'ı işgal ederek Methoni'ye indi ve Kalamata şehrini ele geçirdi ve onu yere kaldırdı.12 Yunanlılar kargaşa içindeyken İbrahim, Mora'yı yıktı ve kısa bir kuşatmanın ardından Messolonghi şehrini ele geçirdi. Sonra Nauplio'yu yakalamaya çalıştı ama Petros'un erkek kardeşi Dimitrios Ypsilantis ve Konstantinos Mavromichalis tarafından geri alındı.15 Kırsal alanların çoğu Mısır birlikleri tarafından perişan edildi. Sonra dikkatini Mora'daki bağımsız kalan tek yere çevirdi: Mani.
İbrahim, teslim olmalarını talep eden Maniotlara bir elçi gönderdi, yoksa Mora'yı geri kalanlarına yaptığı gibi toprağını tahrip etmesini istedi. Teslim olmak yerine, Maniots basitçe cevap verdi:
Az sayıda Yunanlı Rum'dan ve orada yaşayan Yunanlılardan İbrahim Paşa'ya kadar. Teslim olursak, Manioları öldürüp Mani'yi yağmaladığınızı söyleyerek bizi korkutmaya çalıştığınız mektubunuzu aldık. Bu yüzden seni ve ordunu bekliyoruz. Biz, Mani sakinleri, sizi imzalayıp bekliyoruz.12
İbrahim, 21 Haziran 1826'da Almiro yakınlarındaki kuzey-doğudan Mani'ye girmeye çalıştı, ancak şu anda tahkimatlarda durmak zorunda kaldı.