Sovyet zamanlarında, “ulusal personel”, Sovyetler Birliği nüfusunun Ruslaştırılmış veya Ruslaştırılmış gruplarının yanı sıra Rus insanlarıyla ilgili olmayan uzmanlar ve gelecekteki uzmanlar anlamına geliyordu. Örneğin, Rus kökenli olmayan bir kişi, Moskova'da doğmuş veya Rus ortamında yetişen Voronej’in bir “ulusal kadro” olarak kabul edilmedi. Bol miktarda bulunan ulusal kadrolar, sendika cumhuriyetleri ve özerk cumhuriyetleri, bölgeleri, bölgeleri ve ilçeleri sendika cumhuriyetlerinin bir parçası olarak sağladı. Ulusal personel eğitim programının amacı iyiydi ve devlet ideolojisine uyuyor gibiydi - SSCB'nin ulusal bölgelerinde bir parti ve devlet çalışanı, cumhuriyetçi ekonomilerinin uygulanabilirliğini sağlayabilecek bir personel ve eğitimci, sağlık hizmeti, mühendislik ve teknik personel oluşturmak için ve en önemlisi bir iletken olacaktı. Diğer kabileler arasında Sovyet ideolojisi.
Rusya İmparatorluğu'nda, “Rus” ve “yerli” dünyalar neredeyse yıkıldı. Tabii ki, bir çok Alman, Polonyalı, Ermeni, Gürcü ve hatta Azerbaycanlı bile Rus İmparatorluğu'nda özellikle askeri bir kariyer yaptı, ancak Orta Asya halklarının temsilcilerinin ezici çoğunluğu, Kuzey Kafkasya, Transkafkasya pratik olarak Rusça konuşmadılar ve onlar için geleneksel bir yaşam tarzı getirdiler. Bu kültürlerin bireysel temsilcileri arasında Rus kültürü yayıldı. Dahası, Volga bölgesinde, az sayıdaki yerel halkın Rusça konuştuğu Tatar, Mari, Mordovian, Udmurt, Chuvash köyleri vardı.
Ekim Devrimi, Rusya için yeni kalkınma ufukları açtı. Önemli alanlardan biri, Rusya İmparatorluğu'nun eski "ulusal eteklerinin" ekonomik ve kültürel gelişimi idi. Ulusal personelin eğitimi olmadan bu görevi başarmak mümkün değildi. 1918’te Halkın RSFSR Eğitim Komiserliği’nin ilk kararlarından biri “Ulusal azınlıkların okulları hakkında” ve “RSFSR’nin ulusal azınlıklarının eğitimi örgütlenmesi” kararlarıydı. Eylül 28 1918, Rusya’nın bütün halklarının kendi dillerinde eğitim alma hakkı olduğunu doğruladı. 29 Eylül 1918, Ulusal Azınlık Eğitim Dairesi tarafından, Halkın Eğitim Komitesinin bir parçası olarak kuruldu. İl düzeyinde, RSFSR'nin ulusal azınlıklarının eğitiminden sorumlu organların yaratılması süreci başlamıştır. 1919’te, daha önce yazılı bir dili olmayan halkların milli edebiyatını ve alfabelerini oluşturmak için bir yazı kurulu düzenlenmiştir.
Bugün, Rusya ve SSCB’de olduğu iddia edilen ulusal azınlıklara baskı yapıldığını savunarak küçük ulusların birçok milliyetçi lideri, Sibirya, Uzak Doğu, Urallar, Volga Bölgesi ve Kuzey Kafkasya’nın küçük halklarının çoğunun yazdığını ve edebiyatını unutuyor. Zaman ve idari yöntemler, en uygun düzeyde uygun kararların alınması. Uzmanlar - Moskova ve Leningradlı filologlar, ulusal alfabe oluşturma, ulusal şair ve yazarların "tanıtımı" çalışmalarına dahil olmuşlar ve devlet, ulusal edebiyatlar ve sinema için cömert finansman sağlamıştır. Birlik ve özerk cumhuriyetlerde, lisede ulusal diller öğretildi. Milliyetçiler, ulusal dillerin öğretim hacminin önemsiz olduğunu, devrimden önce hiç öğretilmediklerini, halkların çoğunun yazılı dili olmadığını, kendi öğretim kadrolarının olmadığını unutuyorlar.
SSCB halklarının kültürel ve eğitim seviyesini yükseltmek yönünde yapılan yıldırım, 1920-1930-s kadar erken yapılmakla birlikte, bazı Birlik cumhuriyetlerinde modern bir eğitim sisteminin oluşumu, yerel halkın muhafazakâr düşünen kısmının güçlü bir muhalefetiyle karşı karşıya kaldı. Orta Asya'daki Sovyet eğitiminin inşaatçıları için özellikle zordu. Burada Basmachi acımasızca yalnızca Sovyet partisi aktivistleriyle değil, aynı zamanda okul öğretmenleriyle, özellikle geleneğe aykırı olarak çalışmaya giden kız öğrenciler bile dahil oldu. Ve yine de ilerleme çok somut oldu. Ne de olsa, devrimden önce, Orta Asya, Kazakistan, bir dizi Transkafkasya ve Kuzey Kafkasya bölgesindeki nüfusun ezici çoğunluğu cahildi. Sovyet yetkilileri, durumu 1930 yıllarında büyük ölçüde düzeltmeyi başardı. okul sistemi tüm Sovyetler Birliği nüfusunu kapsıyordu.
Bir sonraki adım, ulusal cumhuriyetlerin nüfusunun, tüm sendika mesleki eğitim sistemine entegrasyonu idi. Bu hem ekonomik hem de politik amaçlarla haklı çıkarıldı. Ekonomik açıdan, ulusal personelin eğitimine duyulan ihtiyaç, pratik olarak endüstriyel altyapının olmadığı bölgelerde (Orta Asya ve Kazakistan'ın çoğu, Transkafkasya, Kuzey Kafkasya, Ukrayna), Cumhuriyetlerde sanayi ve tarımın gelişmesiyle açıklanmıştır. Birlik ve özerk cumhuriyetlerde, yüksek ve orta meslek okulları açıldı - meslek okulları, teknik okullar, enstitüler, askeri okullar ve üniversiteler. Orta Asya ve Kazakistan'dan, Transkafkasya'dan, Kuzey Kafkasya'dan gençleri RSFSR'nin mesleki eğitim kurumlarına ve diğer birçok cumhuriyete göndermek yaygın bir uygulama haline geldi. Bununla birlikte, Sovyetler Birliği'nin çöküşüne kadar Orta Asya, Kazakistan ve Transkafkasya ekonomileri, özellikle mühendislik ve teknik personel olmak üzere pratik olarak tüm uzmanlık alanlarındaki yerel vasıflı işçilerde ciddi bir sıkıntı yaşadı.
Ulusal bölgeler endüstrisinin gelişimine büyük katkı yapan RSFSR, Ukrayna ve Belarus çalışanları, ulusal cumhuriyetlere gönderildi. Pedagojik personel ayrıca ulusal cumhuriyetlerde ve ilçelerde kentsel ve hatta kırsal okullara öğretmen sağlamak için cumhuriyetlerde dağıtılmıştır. Ulusal personelin çalışma uzmanlıklarında eğitimi programı, 1930'lerin ortasında sonuç verdi. Dolayısıyla, yalnızca 1927'ten 1936'e. Kazakistan’ın endüstrisindeki işçilerin ve çalışanların toplam bileşimindeki Kazakların oranı% 17,7’ten 43’e yükselmiştir. Ancak, yüksek mesleki eğitime sahip eğitim uzmanları alanında her şey çok daha karmaşıktı. Özel problemler olmadan, sadece beşeri bilimler uzmanlıkları eğitilmiş, her şeyden önce - öğretmenler ve ulusal dil öğretmenleri, edebiyat, hikayeler. Ulusal entelijansiyanın en ideolojik temelini oluşturan, daha sonraları Sovyet karşıtı ve merkezkaç duyguların ajanı olarak görev yapanlardı.
Zaten 1960-e - 1970-lerde, Sovyetler Birliği'ndeki ulusal personel eğitimi sistemi çirkin formlar almaya başladı. Bunun nedeni, cumhuriyetlerden uzmanların eğitiminde nicel göstergelerin peşinde koşmanın, eğitim kalitesini sağlama arzusunu doldurmaya başlamasıydı. Ulusal personel için, üniversitelere ve teknik okullara kabul için özel şartlar sağlamaya çalışmışlardı; bu da kötü hazırlanmış okuldan ayrılanların bile kotaları geçmesine izin vererek, eğitim kurumlarının kapıları dışında bırakarak, kota sistemine girmeyen çok daha iyi hazırlanmış akranlara bıraktı.
Okulların kendilerinde, yönetim ve öğretmenler hazırlıksız öğrencileri sürükleyip, onlara tatmin edici notlar sağlamaya zorlandı. Böyle bir durum, ulusal cumhuriyetlerden başvuranlara izin verilebilirlik duygusu vermiştir, bunu yapmasalar bile, onları yeterli notlara “çekmeye” ve yüksek öğrenim kurumlarından veya teknik bir okuldan mezun olmalarına izin vermeleri gerektiğini anlamışlardır. Rüşvet ve parti ve devlet aygıtlarında bağlantıların kullanımı yayılmaya başladı. Tabii ki, bazı Rus, Ukraynalı, Belaruslu öğrenciler rüşvet verdiler, bağlantılar kullandılar, ancak Kafkas ve Orta Asya cumhuriyetlerinden gelen ulusal kadrolar çok daha fazla yolsuzlukla karşılandı.
Aynı eğitim sistemi, Sovyetler Birliği'ne gelişmekte olan ülkelerden Afrika, Asya ve Latin Amerika'dan gelen personel açısından da uygulandı. Ancak, örneğin, Küba öğrencileri gerçekten çalışmak için motive oldularsa (Küba’nın dünyadaki en iyi sağlık sistemlerinden birine sahip olması şans eseri değildi), o zaman Sovyet yanlısı Afrika ve Arap ülkelerinden pek çok öğrenci, eğlenceye, partiden daha fazla ilgi göstererek çok vasat çalıştı. çalışmak için. Aynı zamanda, komünistlerinin veya halklarının ve hükümetlerinin "kuponları" üzerine SSCB'ye geldiklerinden, onları akademik başarısızlıktan uzaklaştırmak neredeyse imkansızdı. Kesinti ve vatanına sevkiyat için çok ağır sebepler gerekiyordu. Örneğin, 1969’teki geleceğin “Carlos the Çakal” ı Ilyich Ramirez Sánchez, Halkların Dostluğu Üniversitesi'nden atıldı. Patrice Lumumba, Venezüella Komünist Partisi’nin isteği üzerine, gençlik kanadı biraz daha sürgün edildiğinden, sınır dışı edildi. Sanchez, Venezüella Komsomol liderliği ile ilişkileri bozmasaydı, elbette UDN'nin hiçbiri ekarte olmazdı.
Birisi, ulusal kadroları eğitmenin, SSCB'nin ulusal cumhuriyetlerinin ekonomik ve kültürel gelişimi ile ilgili muazzam önemini inkar edemez. Bu sistem sayesinde, SSCB'nin ulusal bölgelerinin çoğunda, kendi entelijansiyası oluşmuş, yerel halkın eğitim düzeyi önemli ölçüde artmıştır. Bununla birlikte, nedenleri Sovyet ulusal politikasının özelliklerine dayanan bu sistemin açık eksiklikleri de vardı.
1. Kota sistemi, yüksek öğrenim kurumlarına kabul edilme zorunluluğunun, yetenekler tarafından değil, milliyet tarafından yönlendirilmesine yol açmıştır. Sonuç olarak kota tahsis edilen milletlere ait olmayan başvuranlar ayrımcılığa uğradı. Yetenekli adaylar üniversitelere giremezken, üniversitelerde ders almaya hazırlıksız olan ulusal kadrolar tercihler aldı ve sorunsuz olarak en prestijli eğitim kurumlarına girdi.
2. Ulusal bölgelerden gelen öğrenciler için “özel koşullar” çalışma motivasyonunda bir azalma, akademik bir performans düzeyi, maddi asimilasyon ve ayrıca yüksek ve ortaokullardaki yolsuzluk ve kayırmacılık yayılmasına katkıda bulundu. Bu durum, bağımsız çalışma yeteneğine sahip olmayan ve uzmanlık alanlarını üniversitelerden ve enstitülerden geri dönen uygun bir hacimde uzmanlaşmamış profesyonel olmayan kadrolar nedeniyle, ulusal cumhuriyetlerin kendilerine zarar vermiştir.
3. Ulusal kimliğe odaklanmak, ulusal kültürlerin sorunlarına odaklanmak, Birlik ve özerk cumhuriyetlerde milliyetçi duyguların gelişmesine ve yayılmasına güçlü bir ivme kazandırdı. Sonuç olarak, planlanan etkinin tam tersi bir etki elde edildi - ulusal aydınlar, Sovyet / Rus etkisinin şefi değil, ayrılıkçı, milliyetçi ve Russophobic tutumların bir jeneratörü oldu. Bu anlaşılabilir bir durumdur, çünkü genç yaştan itibaren, ulusal aydınların gelecekteki renkleri, üstünlüklerinden esinlenerek, bir ulusal münhasırlık kompleksi oluşturdu.
4. Ulusal personelin düşük eğitim seviyesi, tam olarak kota sistemi ve özel şartlar nedeniyle, ulusal cumhuriyetlerin mühendislik ve teknik alanlarda Rusça / Rusça konuşan personele olan bağımlılığının ortadan kalkmamasına neden olmuştur. Bu sorun, en belirgin şekilde, Rus ve Rus konuşan nüfusun Orta Asya ve Kafkasya cumhuriyetlerini sürüp bırakmaya başladığı Sovyetler Birliği'nin çöküşünden sonra ortaya çıktı.
Şu anda, Rus eğitim sistemi kısmen, “himaye” ve “özel muamele” eğilimini, Sovyet döneminde oluşturulan ulusal kadrolara karşı kısmen koruyor. Bunun için iyi bir örnek, bazı ulusal cumhuriyetlerden gelen Birleşik Devlet Sınavı'ndaki 100 puanlarına sahip okulları bitirmek. Daha sonra üniversitede okurken, okul müfredatının bile neredeyse tamamen cehaletini gösteren. Bugün, ulusal personelin destek sisteminin kurtulanları, eğitim sisteminin gelişmesinde önemli engeller yaratmakta, Rus üniversitelerinde eğitim kalitesini yükseltmek, yolsuzluklar ve çeşitli suiistimaller için verimli bir zemin sağlamak için ciddi bir engel oluşturmaktadır.