Bazılarınız son zamanlarda rahatsız edici bir eğilim olarak algıladığınız şeyleri tartışmak için yazıyorsunuz. Bazılarına, Yönetim Kuruluna aşırı dikkat çekildiği anlaşılıyor.
Biz özgür insanlarız. Yaratıklara tapmaktan ve öne çıkmak isteyenleri hor görmekten kaçınırız. Yargıç Rutherford öldükten sonra, yazarın adının eklendiği kitapları yayınlamayı bıraktık. Artık onun vaazlarının fonograf kayıtlarını sağlam arabalardan veya saha hizmetinde kapıda çalmak için kullanmıyorduk. Mesih'in özgürlüğünde ilerledik.
Bu olması gerektiği gibi, çünkü kıyamet günü geldiğinde hiçbir insan veya bir grup insan bizim için durmayacak. Yaratıcımızın önünde durduğumuzda “Ben sadece emirlere uyuyordum” bahanesini kullanamayacağız.
(Rom. 14: 10,12) “Çünkü hepimiz Tanrı'nın yargı koltuğundan önce durmalıyız… her birimiz kendisi için Tanrı'ya hesap açacağız.”
Bu nedenle Yönetim Kurulu, yerel şube, bölge ve çevre gözetmenleri ve yerel ihtiyarlar tarafından sağlanan yardım ve rehberliği takdir ederken, Tanrı ile kişisel bir ilişki kurmaya çalışıyoruz. O bizim babamız ve biz onun çocukları. Onun kutsal ruhu, doğrudan hepimiz aracılığıyla bireysel olarak çalışır. Bizimle onun arasında, kurtarıcımız olan İsa dışında hiç kimse durmaz. (Rom. 8:15; Yuhanna 14: 6)
Yine de, insanın bizi yönlendirmek için isteyerek atama eğilimi nedeniyle nöbetçi olmalıyız; eylemlerimizin sorumluluğunu üstlenecek biri; bize ne yapacağımızı söyleyecek ve bu yüzden kendi kararlarımızı vermenin ağır sorumluluğundan kurtulacak biri.
İsrailliler Hakimler günlerinde çok iyiydiler.
(Hakimler 17: 6) “O günlerde İsrail'de kral yoktu. Herkese gelince, kendi gözlerinde doğru olanı yapmaya alışkındı. ”
Ne özgürlük! Çözülecek bir anlaşmazlık varsa, Yehova'nın atadığı hakimler onlardı. Yine de ne yaptılar? "Hayır, ama bir kral üstümüze gelecek olan şeydir." (1. Sam. 8:19)
Hepsini attılar.
Asla böyle olamayız; Paul'ün azarladığı birinci yüzyıl Korintliler gibi olamayız:
(2 Corinthians 11: 20).?.? ... Aslında, SİZE köleleştiren, kimin [kim varsa], kim ele geçirirse, kime kim vuran, kim kendini [kim] yüceltirse, onu kim öldürür? yüzüne.
Öyle olduğumuzu önermiyorum. Tam tersine. Yine de uyanık kalmalıyız, çünkü günahkar insan halimiz, dikkatli olmazsak bizi kolayca bu yöne götürebilir.
Kamanın ince kenarına karşı dikkatli olmalıyız. Kendi içimizde, Tanrı ile aramızda birinin olması, bizim için kararlarımızı vermesi ve Tanrı'yı memnun etmek için ne yapmamız gerektiğini söylemesi için her zaman var olan arzuyu tanımalıyız. Ruhlarımızın sorumluluğunu alacak başka biri. Başkalarına gereğinden fazla ilgi göstermeye başlarsak, başkalarını bizim üzerimizde yüceltmeye başlarsak veya erkeklerin hafif övgülerine girersek, ihtiyatlı olunması gereken başka bir tehlike daha vardır. Birini yükselttiğimizde, iktidarın bozucu etkisine daha duyarlı hale gelir. İlk Kral Saul Yehova tarafından seçilmişti. Alçakgönüllü, kendini beğenmiş bir adamdı. Ancak, ofisinin gücünü yozlaştırması sadece iki yıl sürdü.
Bazıları ibadetimizde bu iki unsurun tezahürünü görmeye başladığımız konusundaki endişelerini dile getirdi. Okurlarımızdan biri yazdı:
“15 Ocak 2012 tarihli Gözcü Kulesi'ndeki“ Tüm İnsanlığın Yararına Bir Kraliyet Rahipliği ”başlıklı makaleye gelince, Kraliyet Rahipliği ve onların ne yapacaklarına vurgu yapan bir Hatıra makalesi olan bu makaleyi okuduğumda şok oldum. Anma Yemeğinin nedeni olan İsa'yı değil, insanlığa getirin. Özellikle 19. paragrafta istisna yaptım. Burada alıntı yapacağım:
“5 Nisan 2012 Perşembe günü İsa'nın ölümünü anmak için bir araya geldiğimizde, bu Mukaddes Kitap öğretileri aklımızda olacak. Hâlâ yeryüzünde olan meshedilmiş Hıristiyanların küçük kalıntısı, yeni antlaşmaya taraf olduklarını gösteren mayasız ekmek ve kırmızı şarap amblemlerini alacaklar. Mesih'in fedakarlığının bu sembolleri, onlara Tanrı'nın ebedi amacındaki müthiş ayrıcalıklarını ve sorumluluklarını hatırlatacaktır. Hepimiz Yehova Tanrı'nın bütün insanlığa fayda sağlaması için bir kraliyet rahipliği sağladığının takdirine katılalım."
Sizi bilmiyorum ama, İsa'nın bizim için yaptığı fedakarlığa adanmış olması gereken bir makalede meshedilmiş olana yapılan vurguyu çok rahatsız edici buluyorum. Son paragrafı vurguladım ama aslında tüm makale rahatsız ediciydi. "
Başka bir okuyucu da Özel Meclis Günündeki gözlemlerle ilgili şu yorumu yolladı.
“Tema“ Vicdanını Koru ”idi. Büyükler toplantısında teklif edilen bir duadan da etkilenmiştim. Bu arada Yehova'ya GB ve öğretim komitesi için tekrar tekrar teşekkür ettim. Bu bilgiyi en başta sağlayan Yehova olduğunu düşündüğümde bunu çok rahatsız edici buluyorum. Bir şey diğerinden akar. Hakikat Yehova'dan akıyor, ancak kendilerini tebrik etme biçimleri… gerçeği kendileri icat ettiler. ”
Yine başka bir okuyucu bana cemaatinde sunulan dualarda bir eğilim açıkladığını içeren bir e-posta gönderdi. Görünen o ki Yehova'dan sürekli olarak Yönetim Organını kutsaması ve koruması isteniyor. Bir duada, Yönetim Kuruluna yapılan beş referansı saydı, ancak cemaatin başı olan İsa'ya tek bir atıfta bulunmadı.
Şimdi, kardeşliğimizdeki herhangi bir gruptan Yehova'nın bereketini istemekte yanlış bir şey yok ve burada Yönetim Kurulu'nun vaaz etme işimizi gerçekleştirmemize yardım etmede oynadığı role karşı herhangi bir saygısızlık ifade etmiyoruz .. Ancak, öyle görünüyor. bu küçük erkek grubunun gerçekleştirdiği işleve aşırı vurgu yapmak. Efendimiz var ve hiçbir işe yaramayan kölelerimiz var, yine de kölelere çok fazla ve Rabbimiz ve Efendimiz İsa Mesih'e çok az dikkat çekiyor gibi görünüyoruz.
Şimdi bunu kendiniz deneyimlemiyor olabilirsiniz. Eğilim yukarıdan aşağıya doğru yayılıyor gibi görünüyor. Beytelliler ile cemaatler bunu bildiriyor. Meclislerde ve konvansiyonlarda ortaya çıkıyor. Bununla birlikte, rütbe ve dosya bölge veya çevre gözetmeni bu tür ifadeleri gözlemlediğinde, çoğu kişi bunları taklit etmeyi seçecek ve bu eğilim yayılacaktır.
Okurlarımızın çoğu gibi siz de geçen yüzyılın ortalarından beri Yehova'ya hizmet ediyorsanız, bunun yeni bir eğilim olduğunu hemen anlayacaksınız. Geçmişimizde bunun bir örneğini hatırlayamıyorum. (Rutherford'un zamanında ortalıkta değildim, bu yüzden o günlerde içerilen dualarla konuşamıyorum.)
Hepimizin pikayune olduğunu düşünüyorsanız, April 29'in 15 sayfasındaki çizime bakın. Gözetleme kulesi. Yehova göklerde aşağıdaki yeryüzü hiyerarşisinin tamamı ile tasvir edilmiştir. Dikkatlice bakarsanız, Yönetim Organının bireysel üyelerini o emir komuta zincirinin tepesinde görebilirsiniz. Fakat cemaatin başı nerede? Bu örnekte İsa Mesih nerede? Yönetim Kurulunun rolünü fazla vurgulamıyorsak, neden tek tek Yönetim Kurulu üyeleri belirlenebilirken, Rabbimize ve Kralımıza yer verilmemiştir? Unutmayın, resimlerin bir öğretim aracı olduğu ve içlerindeki her şeyin önemi olduğu ve dikkatle incelendiği öğretildi.
Yine de, bazılarınız bunun hiçbir şey hakkında çok abartılı olduğunu düşünebilir. Belki. Ancak, bunu geçen yılki dürtüyle birleştirdiğinizde ilçe toplantısı ve en son devre montaj programı Yönetim Vücudunun öğretilerini ilham verici Tanrı Sözü'nü yaptığımız gibi ele almak için, bunu paranoyak bir hayal gücünün ürünü olarak reddetmek zordur.
Tüm bunların nereye varacağını görmek için beklememiz gerekecek. Artan sayıda kişi için kesinlikle bir sınav olduğunu kanıtlıyor. Yine de, eğer uyanık olursak ve her şeyi incelemeye devam edersek, iyi olana sımsıkı sarılır ve olmayanı reddedersek, kutsal ruhun yardımıyla göklerde Babamızla kişisel, yakın bir ilişki kurmaya devam edebiliriz.