"Uçan ambulans" Jack Gearball'un resminde. İlk soldaki, uçucu ambulansların mucidi Dominique Jean Larrey.
Sorun
Yaralıları savaş alanından revirlere ve arka hastanelere taşımak bir doğaçlama meselesiydi - özellikle ilk devrimci savaşlar sırasında.
1792'de hiçbir ulaşım hizmeti yoktu.
Yaralılar sıradan köylü arabalarında taşındı. Sadece hijyen değil, aynı zamanda temel hümanizmin tüm ilkelerine aykırı koşullarda.
Ağır ve beceriksiz köylü arabaları, bozuk yollarda sallanıyordu. Ve yaralılar (acı ve kan kaybından dolayı yarı bilinçli bir durumda) böyle bir cehennemden sonra hastaneye kaldırılmadan önce gerçek işkenceye katlandılar.
Kural olarak, yerel halkın kızak haline geldiği eklenmelidir. Ve bu, eğer savaş düşman topraklarında oynanırsa, işgalcilerle ilgili olarak kendi payına herhangi bir merhamete güvenmenin imkansız olduğu anlamına gelir. Ve ulaşım Fransız askerleri olmadan yapıldığından, kızaklar en engebeli yollarda en uzun yolları seçebiliyordu. Yaralıların birçoğunun yolda öldüğü, tahliye yükünü kaldıramayan şeylerin doğası gereğiydi.
1792'de Jourdan Lequinte'nin La Santé de Mars adlı kitabı yayınlandı ve ilk kez yaralılara karşı böylesine barbarca bir tavra dikkatleri üzerine çekti.
Yayının sonucu bir skandaldı ve bunun sonucu olarak Ulusal Sözleşme, 18 Kasım 1792 kararnamesiyle Savaş Bakanını yaralıların insani bir şekilde taşınmasını sağlayabilecek böyle bir arabanın bir taslağını sunmak zorunda bıraktı.
Paris'in duvarlarında, arabaların ve arabaların yarışmaya modelleri veya hazır arabaların kopyalarını göndermeleri için çağrılar içeren posterler göründü. Yarışma için birkaç düzine proje sunulmasına rağmen, hiçbiri onaylanmadı.
1793'te tekrarlanan bir yarışma ilan edildi.
Ancak istenen sonuçları da getirmedi.
Sonunda, yarışmanın jürisinin en pratik olduğunu düşündüğü projenin birkaç düzine arabasını sipariş etmeye karar verildi. Ancak ilk testlerde onlar bile savaş alanı koşullarında çok ağır ve beceriksiz oldukları ortaya çıktı.
Uçucu ambulanslar
Aynı zamanda, Ren ordusunun baş cerrahı Dominique Jean Larrey, sözde "ambulans volantları" yaratma fikrini ortaya attı.
Bu arabalar sıradan köylü arabalarından çok daha hafifti. Yaralıların doğrudan savaş alanından tahliyesine izin verdiler.
Ancak Larrey fikrini ancak 1797'de ilk İtalyan kampanyası sırasında hayata geçirmeyi başardı.
"Uçucu ambulansları" çeşitli türlerde geliştirilmiştir. Mısır seferi sırasında develer onlara koştu.
Ancak, hemen tanınmadılar.
Ve sayıları ancak 1812'de, yani Moskova kampanyası hazırlanırken yeterli seviyeye getirildi. Hepsi Rusya'da kayboldu. Ve 1813'te, yaralıları taşıma araçlarının sıfırdan yeniden inşa edilmesi gerekiyordu.
"Uçucu ambulanslar" fikrinin yavaş uygulanması, elbette Büyük Ordu'da başka ulaşım araçlarının olmadığı anlamına gelmiyordu.
1807 yılına kadar tedarikçiler, başta Breidt şirketi olmak üzere özel girişimcilerdi. Ancak, hizmetleri büyük ölçüde eleştirildi.
Özellikle, hayatlarını riske atmak istemeyen kızaklar, savaş yatışana ve düşmanın saldırısı artık tehdit edilmeyene kadar savaş alanında görünmekte tereddüt ettiler.
1807'de, Breidt firması ilk Polonya seferinde tamamen başarısızlığını gösterdiğinde, Napolyon sekiz nakliye taburu oluşturulmasını emretti.
Bu taburların görevlerinden biri de sağlık hizmetine personel, tıbbi malzeme ve yaralıların taşınması için kamyonetler sağlamaktı.
Standart zeytin yeşili ile boyanan minibüsler, yağmur ve rüzgardan korumak için keten ile kaplandı. Tuvale, belirli bir minibüsün hangi tıbbi üniteye takıldığını gösteren bir yazı yerleştirildi.
Bununla birlikte, devrimci ve Napolyon savaşları boyunca, sıradan köylü arabaları esas olarak kullanıldı, atlarla birlikte ve genellikle arabacılarla birlikte talep edildi. Ancak köylüler, atlarını geri alacaklarından emin olmak için kendilerini birkaç hafta kızak olarak tutmayı tercih ettiler.
1807'den beri Larrey'in ambulansları giderek daha fazla kullanılıyor.
Bir çift ata bağlanan iki tekerlekli model, yalnızca iki yaralıyı taşımayı mümkün kıldı, ancak doktorların hareket halindeyken yaralılara ilk yardım sağlamasına izin veren bir tür sedye üzerinde.
Bununla birlikte, bu tür iki tekerlekli ambulanslar yalnızca düz arazide kullanılabilirdi. Dağlık ve engebeli alanlarda, iki çift at için koşumlanmış daha ağır, dört tekerlekli bir modelin kullanılması gerekiyordu. İki kat halinde yerleştirilmiş dört yaralı taşıyabilir.
Muhafız alaylarındaki durum, hat birimlerinden daha iyiydi. Napolyon gazileriyle ilgilendi. Ve muhafız alayları, tıbbi teçhizat ve taşıma araçlarıyla donatılmış olanlardan daha iyiydi. Muhafız alaylarına daha fazla sıhhi ekip de atandı.
Napolyon oranında, her zaman kişisel ambulansı vardı. Regensburg'un ele geçirilmesi sırasında bir tüfek mermisiyle yaralandıktan sonra onu tedavi eden kişisel doktoru Alexander-Urban Ivan'ın emrinde.
DJ Larrey ve RW Hall'dan alınan materyallere dayanmaktadır. Askeri Cerrahinin Anıları. Joseph Cushing, 1814.
Devam edecek ...