Başyapıtlarda bulunan gizli görüntüler
Sanat tarihi, sanatçı tarafından tahrip edilmiş, değiştirilmiş ve hatta boyanmış ve yüzyıllar sonra keşfedilen kayıp şaheserler, tablolar ve eserler ile doludur. MS 79'da Vezüv Yanardağı'nın yıkıcı patlamasından sonra, tüm antik parşömen kitaplıkları kömüre çevrildi ve şimdi açılmak için çok kırılgan. Rembrandt'ın en büyük başyapıtlarından biri olan The Night Watch (1642), 1715'te kurulduğu Amsterdam Belediye Binası'nın kapısına sığması için panellerin her iki yanından kesilmişti. Bu tür eserlerin asla olamayacağını uzun zamandır kabul ediyorduk. Bizim tarafımızdan biliniyor, ancak son yıllarda bu varsayım alt üst oldu.
Yapay zeka veya makine öğrenimi günlük hayatımızın geri kalanına dokunmuş olsa da, şimdi zamanın geçişiyle kaybolan değerli kültürel eserleri yeniden diriltmeye çalışıyor. Tarihin çoğunda, bir sanatçının, elde etmesi zor olabilecek tuvalleri yeniden kullanması alışılmadık bir durum değildi. Oxia Palus adı altında çalışan iki bilim doktora öğrencisi George Cann ve Anthony Bourached tarafından yönetilen, son yıllarda manşetlere konu olan bir proje, şu anda sadece X-ışınları aracılığıyla bildiğimiz bazı çalışmaları yeniden canlandırmaya çalıştı. AI tarafından oluşturulan görüntüleri (ilk 2019'da halka açıldı), kayıp tablonun orijinal rengi ve dokusu hakkında bir fikir vermeyi amaçlıyor.
Var olan ama asla göremeyeceğiniz tüm bu başyapıtları görmek harika olurdu çünkü kimse bir keski çıkarıp milyonlarca kiloluk bir tablonun bir parçasını kazıyamayacak. - Anthony Bourached
Bir örnekte, Modigliani'nin Bir Kız Portresi (1917), sanatçının bir zamanlar gizlemeye çalıştığı bir kadını gün ışığına çıkardılar. Onun ünlü bir fırtınalı ilişkisi olan eski bir sevgilisi olan İngiliz yazar Beatrice Hastings olduğuna inanılıyor. İlişkileri 1916'da sona erdiğinde onun hafızasını silmeye çalışmış olabilir (her ne kadar birkaç portresi hayatta kalsa da).
İki araştırmacı, rekonstrüksiyonlarını NeoMasters adı altında satılan 3D baskılara dönüştürdü. Bourached, BBC Culture'a verdiği demeçte, "Bence bunlar yeni şeyleri sevdikleri için insanları ilgilendiriyor" dedi. "Var olan ama asla göremeyeceğiniz tüm bu başyapıtları görmek harika olurdu çünkü kimse bir keski çıkarıp milyonlarca kiloluk bir tablonun bir parçasını kazıyamaz."
Ancak çift, haber başlıklarının işlerini aşırı basitleştirebileceği konusunda temkinli. Bourached, "Dikkat çeken hikaye, sanki bir düğmeye basıyoruz ve tüm süreç tamamlanıyormuş gibi 'AI bir resmi yeniden yapılandırıyor'" diyor. Bu, aslında "yol boyunca çok fazla insan girdisi var" derken, bilim adamlarının tam yetkiyi makinelere devrettiği izlenimini verebilir.
İnsan katkısı, makinenin stillerini öğrenmesi için sanatçının eserlerinin bir veri kümesini toplamayı ve yüzey resminden öğeleri çıkarmak için X-ışını görüntüsünü temizlemeyi içerir. Cann, BBC Culture'a verdiği demeçte, ortaya çıkan X-ışını görüntüleri "altında ne olduğuna dair bizim yorumumuz" dedi. Çift, bunu "özensiz bir süreç" olarak tanımlıyor, sadece boş zamanlarında herhangi bir fon olmadan üretilmiş bir deney. Bourached, "Göstermek istediğimiz noktalardan biri, nispeten saf bir yaklaşımla bile yapılabilecek olanın bu olduğudur" diye ekliyor. "Diğer insanların bu doğmakta olan alanı alıp onunla daha iyi şeyler yapacağını umuyorum."
Sanat ve bilimi bir araya getirmek
Karşılaştıkları engellerden biri, ilk olarak 19. yüzyılda resimlerde kullanılan geleneksel X-ışınlarının sağladığı sınırlı bilgiydi. Konservatörler ayrıca malzemeler, pigmentler ve olası hasarlar hakkında daha fazla bilgi edinmek için tuvalden örnekler alırlar, ancak daha yeni tarama teknolojileri, işe dokunmadan tüm bu bilgileri almalarına olanak tanır.
Beş yıl önce, Londra'daki Ulusal Galeri, tek bir tablo hakkında o kadar çok veri toplayabilen son teknoloji ürünü yeni tarama ekipmanı satın aldı ki, çoğu kültürel kuruluş onu çok fazla kullanmak için yetersiz donanıma sahip. Bazıları şimdi, üstün bilgi işlem olanakları ve daha geniş uzmanlık sunabilen üniversitelerle sektörler arası işbirlikleri başlatıyor. University College London ve Imperial College London ile Art Through the ICT Lens veya ARTICT olarak adlandırılan yakın tarihli bir ortaklığın parçası olarak National Gallery, Francisco de Goya'nın Doña Isabel de Porcel'in (c 1805) çok daha net görüntülerini üretiyor. siyah bir mantilla giyen kadın(atkı). 1980 yılında, altında yelek ve ceket giymiş bir adamın gizemli ikinci portresi keşfedildi. Adamın daha net bir görüntüsünü elde etmek, elektromanyetik spektrumun farklı bölgelerinden gelen ve bazıları resmin belirli yönlerini diğerlerinden daha iyi ortaya çıkaran birden fazla taramayı birleştirmek anlamına geliyordu. İlk başta manuel olarak yapılması gereken bu işlem, bu yeni araştırma sayesinde artık bir bilgisayara devredildi.
Dr Miguel Rodrigues liderliğindeki UCL araştırmacıları daha önce Van Eyck'in Ghent Altarpiece'inin (1432) restorasyonu için benzer bir proje üzerinde çalışmışlardı. Büyük ölçekli çalışma, bazıları açılıp kapatılabilmesi için çift taraflı olan birçok panelden oluşuyor. Müjdeyi ve bir dizi koruyucu ve azizleri gösteren dış paneller yılın büyük bir bölümünde görülebiliyordu, ancak özel bayram günlerinde diğer dini figürleri ve Mistik Kuzu'nun Tapınmasını ortaya çıkarmak için sunak açılacaktı . Çift taraflı paneller, yorumlanması özellikle zor olan katmanlı X-ışınları üretti; bu, resmin farklı katmanlarını incelemeyi uman konservatörler için bir sorun. Rodrigues ve ekibi tarafından geliştirilen algoritma, onları iki ayrı görüntüye ayırmayı başardı.
Goya'nın bulanık X-ışınları ile bunu başarmak daha büyük bir zorluk çünkü araştırmacılar alttaki tablonun nasıl görünmesi gerektiği konusunda henüz bir fikre sahip değillerdi. Bunun yerine, algoritmanın onları ayırmayı öğrenip öğrenemeyeceğini görmek için diğer resimlerin röntgenlerini karıştırdılar. Bu durumda, algoritma "kara kutu" olarak bilinir, yani iyi sonuçlar verebilir, ancak nasıl olduğu her zaman net değildir. Bunu daha iyi anlamak için ekip, öğrenme sürecindeki farklı noktalardan gelen çıktılara baktı ve makine verilerini farklı şekillerde beslemenin çıktıyı nasıl iyileştirebileceğini denedi.
Ulusal Galeri Baş Bilim Sorumlusu Catherine Higgitt, BBC Culture'a “Çalışması özellikle zor olan şeylerden biri neyin iyi neyin daha iyi olduğudur” diyor. "Bir görüntüyü iki varsayımsal görüntüye ayırıyoruz, ancak elde etmeye çalıştığımız şey nedir? Bu, bir konservatör için yararlı bir şey mi - hasar, çatlaklar ve yüzey altı ayrıntılarıyla ilgilenen - veya görüntüye en yakın görünen bir şey mi? mümkün olduğunca yüzey?"
Algoritmalar kendi başlarına bir soruyu yanıtlamazlar. Bir süreci besliyorlar – Catherine Higgitt
Bunun gibi sorular, araştırmayı yararlı bir yönde yönlendiren bilgisayar bilimcileri ve sanat uzmanları arasındaki işbirliğinin gücünü göstermektedir. Konuştuğum herkes, insanların yapay zeka ile kendi cihazlarına bırakmadan yakın çalıştığını vurguluyor. Higgitt, "Algoritmalar kendi başlarına bir soruyu yanıtlamıyor. Bir süreci besliyorlar" diyor.
Bazı bilim adamları, Goya portresinin sanatçıya doğru bir şekilde atfedilip atfedilmediği konusunda tartışmışlardır. Higgitt, "Alttaki portreyi anlamak, bunun Goya'ya mı yoksa doğru döneme mi ait olduğunu daha güvenli bir şekilde söylemeye yardımcı olabilir, hangi elin dahil olduğunu kesin olarak söyleyemesek bile" diyor. Örneğin, bir sanat tarihçisi alttaki adamın ne giydiğini ve hangi malzemelerin kullanıldığını belirlemeyi umabilir. Şimdiye kadar, erkeğin yüzünün çok daha net bir şekilde algılanması, kadının boynundan ve başlığından ayrıldı ve bir dizi kara kaşın altında ciddi bir ifade ortaya çıktı.
National Gallery'deki Koruma Başkanı Larry Keith, "Koruma, resimlerin işlenmesinde her zaman mevcut teknolojiyi uygulamıştır" diyor. "Şu anda teknik gelişmelere bakmak o kadar da büyük bir değişim değil. En az 150 yıl geriye giden sürekliliğin bir parçası."
Eski parşömenleri 'açma'
Umut, miras sektöründeki diğer araştırma problemlerine uygulanabilecek bir araç üretmektir. Bir başka umut verici gelişme, istilacı bir şekilde açılamayacak kadar hassas olan eski parşömenlerin taranması ve "sanal olarak açılması" olmuştur. Bu durumda, genellikle tıbbi bağlamlarda kullanılan CAT taramaları, farklı açılardan alınan X-ışını görüntülerini birleştirir ve bir kaydırmanın kesit görüntülerini sağlayabilir. ABD'deki Kentucky Üniversitesi'nden bir ekip, Herculaneum'da bulunan ve Vezüv tarafından karbonize edilen papirüs parşömenleri üzerinde çalışıyor.
Taramalardan elde edilen papirüs bölümleri, daha sonra düzleştirilen ve birleştirilen, şu anda manuel olarak yapılan bir işlem olan segmentlerde izole edilmiştir. Parşömen yazarları karbon mürekkebi kullanmış gibi göründüğünden, mürekkepteki metalik elementlerin taramalarda ortaya çıkacağı umutları boşa çıktı. Bunun yerine, ekip bu mürekkebi kullanarak vekil toplanmış el yazmaları yaptı ve taramalarda nerede olduğunu tahmin etmek için bir algoritma öğretti. Teknik hala mükemmelleştiriliyor, ancak ekip bunu, antik çağlardan beri okunmamış, neredeyse hiç açılmamış Herculaneum parşömenlerine uygulamanın ilk aşamalarında.
19. yüzyılda, birkaç parşömen makineler tarafından ödüllendirildi ve neyin beklediğine dair bir ipucu verdi. Bunların, ağırlıklı olarak şair Philodemus tarafından, Epicurean felsefesiyle ilgili eski Yunanca ve Latince metinleri içerdiği bulundu . Papirolog ve bilgisayar bilimcisi James Brusuelas, bunların hayatta kalan en eski kopyalar olabileceğini öne sürüyor. Bugün birçok klasik metin bizim tarafımızdan ortaçağ versiyonlarından bilinmektedir, ancak Brusuelas'a göre, "bir şeyleri elle yaparken insanlar hata yapar ve Romalılar değişiklik yapmanın korkunç bir fikir olduğunu düşünmezlerdi". Parşömenleri okuyabilirsek, büyük filozofların gerçekte yazdıklarına bir adım daha yaklaşabiliriz. "Bence yeni bir şey, muhtemelen daha önce hiç duymadığımız bir şey elde etme ihtimalimiz oldukça yüksek" diye ekliyor.
Bu araştırma çabalarından bazıları bize neyin hala var olduğunu ancak gizlendiğini söyleyebilse de, diğerleri neyin kaybolduğunu çıkarmayı umuyor. 2021'de Amsterdam'daki Rijksmuseum, halkı Rembrandt'ın The Night Watch'ındaki kayıp panellerin bir yapay zeka rekonstrüksiyonunu görmeye davet etti. Parçalanmadan önce, işin tamamı neyse ki başka bir sanatçı Gerrit Lundens tarafından kopyalandı. Kaybedilen ayrıntılar neyse ki küçük, ancak tam versiyonda siyah giyinmiş ve çevredeki sivil muhafızlara komutlar veren kaptan merkezde durmuyor, bunun yerine daha sağda .
Bu, bir bilgisayara Shakespeare tarzında yazmayı öğretmeye benzemez. Bu, yaratıcılığı ve yaratıcılığı ve insan olmanın nasıl bir şey olduğunu bilmeyi içerir. Bu daha çok bir çeviri motoru gibi – Rob Erdmann
Yeniden yapılanma, iki eser arasındaki birçok farklılık nedeniyle karmaşıktı. Rijksmuseum'un kıdemli bilim adamı Rob Erdmann, "Palet ve stilde değişiklikler var ve Lundens'in kopyası tam ölçeğin %20'sinden daha az" diyor ve kopyanın panelde olduğunu, Rembrandt'ınkinin ise tuval üzerinde olduğunu belirtiyor. Görevi, Lundens'in stilini Rembrandt'ın stiline dönüştürmek için algoritmayı öğreterek bu etkileri tersine çevirmek olmuştur. "Örneğin, çok iyi bildiği chiaroscuro aydınlatması veya yüzlerinin parladığı fikri" diyor.
"Ağ, boyadaki küçük çatlakları bile taklit ediyor, bu yüzden olabildiğince bilimsel olduğunu söyleyebilirim. Bu mükemmel olduğu anlamına gelmez; teknoloji her zaman gelişecektir." Erdmann, "Bu, bir bilgisayara Shakespeare tarzında yazmayı öğretmek gibi değil. Bu, yaratıcılığı ve yaratıcılığı ve insan olmanın nasıl bir şey olduğunu bilmeyi içerir. Bu daha çok bir çeviri motoru gibidir."
Bununla birlikte, bazıları hangi doğruluk iddialarının yapıldığını veya herhangi bir değeri olup olmadığını sorguladığından, bu tür projelerde geri dönüş oldu. Google Arts & Culture'ın bir yangında yok olan ve yalnızca siyah-beyaz fotoğraflar aracılığıyla bilinen Klimt'in Fakülte Tablolarını yeniden renklendirme girişimi, bazı eleştirmenler tarafından aşırı sanatsal lisans sergilemek ve çalışmaları "çizgi filmlere" indirgemek olarak düşünülüyor.
Lundens'in kendi sanatsal yeteneğini düzeltmek için zaten çalışan Erdmann, insan estetik girdisini sınırlamayı amaçladı ve yeniden oluşturulmuş nihai görüntü uzman küratörler tarafından onaylansa da, uzmanlar tarafından bir dizi diziden elle seçilmedi, algoritma tarafından seçildi. seçenekler. Erdmann, "Burada yapmaya çalıştığımız, eksik parçaların kesinlikle böyle görüneceğini söylemek değil" diyor. "Daha ziyade, parçalar kesildiğinde kompozisyonu anlamlı bir şekilde değiştirdi ve halkın inançsızlığı geçici olarak askıya alabilmesini istiyoruz, aynı iyi bir romanın veya filmin inançsızlığı askıya almanızı istediği şekilde."
Keith, "Faks, insanların sanat eserlerinin içeriği veya orijinal görünümüyle etkileşime girmesine yardımcı oluyor" diyor. Onlarca yıl önce benzer amaçlarla projektör kullanan sergileri ziyaret ettiğini hatırlıyor. Ulusal Galeri'den daha eski bir örnek, Francesco Pesellino'nun 1793'te parçalara ayrılmış olan Pistoia Santa Trinità altar resmidir. Galeri tarafından yavaş yavaş elde edildikten sonra yeniden birleştirildiğinde, kompozisyonu tamamlamak için eksik bir bölüm yeniden boyanmıştır.
Keith, "Artık eksik bileşenleri daha inandırıcı bir şekilde yeniden üretme yeteneğine sahibiz, yorumlama hakkında düşünmek için daha fazla küratöryel fırsatlar sunuyor" diyor. "Bir resmin nasıl sunulacağı sorusu değişmeden kalıyor, sadece yeni bir teknoloji getiriliyor."
Yöntemleri konusunda net olan ve bilinen işin nerede bittiği ve insan ya da bilgisayarın yorumunun nerede başladığı konusunda net olan bu tür projeler, kayıp bir şaheserin bir zamanlar nasıl göründüğünü keşfetme fırsatı sunuyor bize. Bu çabalar, uzun bir tarihsel rekonstrüksiyon geleneğinin parçasıdır, ancak son yıllarda, hayatta kalan çalışmayı değiştirmeye gerek kalmadan dijital olarak yaratılmış ve sıklıkla deneyimlenmiştir. En iyi girişimler açıkça sonuçsuzdur ve öncelikle kendi hayal gücümüzün boşlukları doldurması için bir başlangıç noktası görevi görür.