tr. vakayı spagetti. guns n' roses
'ın tamamen 1970'ler sonu-1980'ler başı punk ve glam rock coverlarından oluşan beşinci ve son albümü. en doğru yazılışı "the spaghetti incident?"tır. bu albüm çıktıktan sonra grup girdiği fetret devrine iyice bir saplanıp kalmış, bir daha da belini doğrultamamış, dağılmıştır.
albümdeki şarkıların çoğu daha sonra gruptan ayrılacak olan izzy stradlin
ile beraber use your illusion
çalışmaları sırasında kaydedilmişti ancak izzy'nin gidişinden sonra onun çaldığı kısımlar yeni gitarist gilby clarke
ile yeniden kaydedildi. use your illusion döneminde kaydedilen şarkıların aslında use your illusion paketi içinde üçüncü ve hatta dördüncü disk olarak satışa çıkarılması düşünülüyordu ancak bu gerçekleşmedi; bunun yerine gilby clarke'ın gelişiyle 1992'de grup ellerinde kalan bu şarkıları bir ep olarak piyasaya çıkartmak için hazırlandı ancak sonra kadar değiştirip ep yerine tam teşekküllü albüm yapmaya ve bunun için de birkaç şarkı daha kaydetmeye karar verdiler.
guns n' roses'ın axl ve biraz da izzy'nin vokallerinin ön planda olduğu eski sound'unun aksine albümdeki şarkıların çoğunda duff mckagan
vokallerde ön plandaydı, ain't it fun
isimli şarkıda ise hanoi rocks
solisti michael monroe
konuk şarkıcı olarak axl'a eşlik etti. aslında en başta izzy ve axl*
hanoi rocks'ın beer and cigarette
şarkısını da albüme koymayı düşünmüşlerdi ancak bu da gerçekleşemedi.
albüm slash
, duff mckagan ve matt sorum
ile kaydedilen son guns n' roses albümü, gilby clarke'ın da grup ile kaydettiği ilk ve son albümdü. albümde yer alan şarkılardan sadece since i don't have you
'ya klip
çekilmiştir.
eğer biraz kişisel yorum katarsam, bu albüm için diğer guns n' roses albüm çalışmalarına göre daha bir "hadi kanka gel haftasonu bizim evde bi albüm kaydedelim, aralarda da içer sıçar eğleniriz" havasındadır diyebilirim. en önemli eksik ise izzy'nin vokallerdeki ve ritim gitardaki yokluğudur: slash kendine has, pek cızırtılı ve pek sağlam, ancak yanında izzy olmadan o eski tadı veremeyen gitar tonuyla öyle kalakalmıştır ortalıkta ve izzy'nin sololardaki desteğinden yoksundur. bellidir ki gilby ne kadar istese de dolduramamıştır izzy'nin yerini. ancak yine de belirtmek gerekir ki bu bir guns n' roses
albümüdür ve guns n' roses da bu alemdeki son rock n' roll
efsanesidir; bundan dolayı da guns'ın eski kadrosu tarafından üretilmiş her materyal efsanevi olma hakkını elinde bulundurur. böyle fazlaca överek aslında dandik olan bir albümü kendimce yüceltmeye çalıştığımı da düşünmeyin: gerçekten çok iyi bir albüm bu, sadece izzy'nin eksikliği kendini fazlaca belli ediyor ve kayıtlardaki hava biraz daha "kanka yauğğ" modunda. ancak bu son söylediğim çok da kafaya takılacak bir şey değil, şarkıların orijinallerini dinlediğinizde grup üyelerinin albümdeki şarkıları sanki kendileri yazmışlar gibi içtenlik ve doğallık ile icra ettiklerini ve şarkılara orijinallerine göre çok şeyler katmış olduklarını fark ediyorsunuz.
bana kalırsa albümdeki eserlerin hepsi dinlendikçe güzelleşiyorlar, oldukça akılda kalıcı ve zevk vericiler. ancak benim en beğendiğim üçlü since i don't have you
, ain't it fun
ve hair of the dog
oldu. bunların yanında you can't put your arms around a memory
, new rose
, raw power
, buick mackane
, attitude
ve geriye kalan diğer şarkılar da hiç fena değiller. bir tek albümün sonuna hidden track olarak eklenen look at your game girl
ömür boyu hapse mahkum edilen meczup bir katile ait olduğu*
ve genel manada guns sound'u ile pek bir alakası olmadığı için biraz tuhaf durmuş. sansasyon mu hedeflenmiştir, nedir bilemedim.
özetler isek, fazlaca dinlenesi, "ah ulan, bir zamanlar guns n' roses vardı ulan" deyip hüzünlenilesi, sonra da albümün coşkulu havası sebebiyle bu düşüncelerden bir anda arınılıp yeniden kafa sallamaya geri dönülesi bir albümdür bu. alın veya indirin, onlarca kere de dinleyin. sıkılmadınız mı? sıkılana kadar, bokunu çıkartana kadar dinleyin o zaman. ben 7-8 aydır dinlemekteyim, hala da sıkılmadım, açıyorum dinliyorum baştan sona.