Ebeveynlerimize yaşlandıkça bakmak da bir ebeveynlik biçimidir. Yaşlandıkça, birçok çocuksu özellik bize geri dönüyor gibi görünüyor. Yaşam döngüsünde masumiyete geri dönüyoruz.
Yaşlılara ebeveynlik yapmak kolay değil. Öyleyse, ebeveynliğin kolay olduğunu kim söyledi? Küçük çocuklarımız veya yaşlı ebeveynlerimiz olsun, bu sorumluluğu yerine getirmek için gereken beceriler aşağı yukarı aynıdır.
Bu hiç akıllıca değil. Sabırsızsak, savaş daha başlamadan kaybolur. Çocukların makul olması beklenmiyor. Tanrı aşkına onlar çocuk! Yaşlandıkça sabrımızı kolayca kaybettiğimizi hissedebiliriz. Öyleyse neden eski neslimizin sabır işareti olmasını bekliyoruz?
Büyük tarafın sabırsız olmasını bekleyerek sohbete tamamen girmeyi deneyin. Her diyaloğa yanımızda bir sabırla yaklaşalım. Biz kontrol edebilirsiniz bizim sabır düzeyini değil, onların en .
Annem büyüdükçe, sabır ve hoşgörü seviyelerinde gözle görülür bir değişim görebiliyordum. Hastalandığında ve ameliyat olmak zorunda kaldığında işler gerçekten kötüye gitti. İyileşme harika değildi. Bu zamanlarda, doktorun tavsiyelerine uymasını sağlamak bir sabır sınavıydı. Bağımsız ve sorumlu olmaya alışmıştı. Bağımlı olmak yeni bir şeydi ve sakinleşmesine yardımcı olmadı.
Çoğu zaman, sabrımı onun diyetini ve ilaçlarını içeren konuşmalara dahil etmeyi unuttum. Sonuç - hızla yokuş aşağı giden bir konuşma.
Sabır dersi, o zamanlar 11 yaşındaki kızımdan geldi. Beni nazikçe dürttü ve büyükannesine ne gerekiyorsa onu yapması için tatlı sözler söylerdi. Kabalık, öfke veya herhangi bir öfke nöbetinden rahatsız olmayı reddetti. Kahkahalarla ısrar etti ve işi bitirdi.
İnsanlar yaşlandıkça, vücut kısımlarının onlardan vazgeçmesiyle uğraşıyorlar. Gençliğin kendine olan güveni yok oluyor ve yerini ağrı ve sızılara bırakıyor. Gıcırdayan kemikler, yetersiz görme ve diğer kaçınılmaz yaşlanma belirtileriyle, tam kapasite çalışamamaktan hüsrana uğrarlar. Daha genç olarak onları biraz sabırla şımartabiliriz.
11 yaşındaki çocuğum bana bu dersi öğretti - büyüklerimize karşı sabırlı olmak.
Çocukların her küçük şey hakkında söyleyecek çok şeyi var. Başlangıçta heyecan verici olsa da, uzun süre devam ederse biraz yorucu olur. Biz de dinleriz veya onlardan başka bir şey yapmalarını isteriz. Yıllar sonra, ergenliğin başlamasıyla birlikte ev sessizleştiğinde bu konuşmayı özlüyoruz. İşte o zaman, o aralıksız gevezeliği dinlemek için daha fazla zaman harcamış olmayı dilerdik.
Yaşlılığa geç. Annem izlediği televizyon dizileri, okuduğu bazı haberler ya da çocukluk günlerinden kalma bir şey hakkında söyleyecek şeyler söylerdi. Eskiden 'hmm, hmm' yapardım ve işime devam ederdim.
Şimdi, oldukça geç, keşke onun hikayelerini dinleyerek daha çok vakit geçirseydim. Ben ne yapıyordum ki bu çok daha önemliydi? Hatırlayamıyorum. Onun hakkında daha çok şey bilmeyi özledim. Çocukluğundan veya işte geçirdiği zamandan bu ilginç hikayeleri daha çok duymayı özledim.
Zaman bana bu dersi öğretti - büyüklerimizin anlatacak hikayeleri olduğunda dinlemek.
Ebeveynler genellikle zekalarının sonundadır, enerjik çocuklarını nasıl meşgul edeceklerini anlamaya çalışırlar. Birkaç oyundan sonra sabrımız tükeniyor ve onlara bir cep telefonu, tablet veya benzeri bir şey veriyoruz. Onları saçımızdan çıkarmak için herhangi bir şey.
Sonra ergenler ve sonra yetişkinler olurlar ve bir süre onlardan ilgi ve ilgi için yalvarırız.
Büyüklerimize de aynı şeyi yaptığımızı unutuyoruz. Artık önemli sorumlulukları ve buna benzer şeyleri olan yetişkinleriz. Ebeveynlerimizi eğlendirmenin zamanı nerede?
Keşke akşam annemle yürüyüşlere çıksaydım. Ya da belki onu daha sık alışverişe çıkarırdı. Çok şey yapabilirdim. Artık gittiğine göre, onunla geçirebileceğim ama geçiremediğim tüm zamanları düşünüyorum .
Kayıp bana bu dersi öğretti - fiziksel olarak orada olun ve büyüklerimize zaman ayırın.
İnsanlar yaşlandıkça istedikleri şey arkadaşlık ve ilgi. Küçük çocuklardan farkı yok, değil mi? Ebeveynler olarak çocuklarımıza zaman ve ilgi göstermenin görevimiz olduğunu biliyoruz. Zaman bana ebeveynlerimizin ve diğer büyüklerimizin de aynı sorgusuz sualsiz görev duygusunu hak ettiğini öğretti.Evde Hapsolmak - Yaşlılar Yalnız Oluyor Yaşlılara Küçük Görevler Vermek Neden Önemlidir?
Altı yıl sonra ilk kez geri döndüm. Bunu ne kadar zamandır beklediğimi size anlatamam.
İnsanlara şans verme konusunda hayatta biraz geç kalındığına inanıyorum. Cömertçe.
Doğası gereği, spor bizi rekabet etmeye zorlamak için tasarlanmıştır. Rekabetçi sporcular olarak, diğer sporculara karşı sürekli rekabet etme baskısına kapılmak kolaydır, ancak ya dış rekabete odaklanmak yerine, odak noktanızı iç rekabete kaydırsaydınız? Bu, başkalarını yenmeye çalışmak yerine kendinizle rekabet etmek ve kendi performansınızı geliştirmek için çabalamak anlamına gelir.
Tarih kitapları bana iki dünya savaşı öğretti: I ve II. Akademisyenler, politikacılar, yorumcular, medya kuruluşları bir sonraki Dünya Savaşı hakkında uzun süredir spekülasyonlar yapıyor ve tahminlerde bulunuyor: Kontrolden çıkan bölgesel bir çatışma, hakimiyet için dünya güçlerinin çatışması, geleneksel savaşa dönüşen felç edici bir siber savaş.
Artık anlamıyorum. Artık neyin "vuruş" olduğunu doğru bir şekilde ölçmek neredeyse imkansız görünüyor.
Albert Einstein'ın ilk karısı olan Mileva Maric, kocasının fizik alanındaki çığır açan çalışmasına yaptığı potansiyel katkılarla ilgili olarak uzun süredir spekülasyon ve tartışma konusu olmuştur. Görelilik ve kütle-enerji denkliği teorileriyle evren anlayışımızı sonsuza dek değiştiren Einstein, geniş çapta 20. yüzyılın en etkili bilim adamlarından biri olarak kabul edilirken, Maric'in çalışmalarındaki rolü genellikle göz ardı edildi veya küçümsendi.