Bu makale, Çin’in Kore Savaşı’na askeri müdahale etme kararını incelemek için rasyonel seçim teorisi ve olası teori olmak üzere iki karar verme teorisini kullanıyor.
BM Komutanlığı 38 Paralel’i geçtiğinde ve Yalu Nehrine yaklaştığında Başkan Mao Zedong’un yurtiçi ve yurtdışında bir kayba uğradığını iddia ediyorum. Bu bağlamda, kaybetme korkusu, rasyonel bir karar vericiye karşı daha çekici olacak bir seçenek olan sınır savunmasını güçlendirmekten daha yüksek bir faydaya sahip olduğu tahmin edilen – doğrudan askeri müdahale – riskli bir seçenekle kumar oynamaya hazırlandı.
Bir karar ağacı kullanarak, bu makale ayrıca alternatif seçeneklerin her birinin başarı ihtimalini tartışır.
2015’ten bu yana, Pyongyang’dan gelen bir dizi provokasyon, hem bilim adamları hem de akademisyenler tarafından işgal edilen “Kore Savaşı İki” korkusuna yol açtı. Bu, bu küçük Doğu Asya yarımadasında 60 yılı aşkın bir süre önce yaşanan “The Forgotten War” 1’e yeni bir ilgi uyandırıyor . 1950 yılı ortalarında ve 1953 ortalarında neredeyse bir milyon erkek, kadın ve çocuk, bölgedeki askeri saldırıların sonucu olarak hayatını kaybetti. Ölenlerin yanı sıra, iki milyon yaralı ve anlatılmayan binlerce kişi kayıptı ve hiç hesaba katmadılar. 2 Bu savaş, tarihteki mevcut süper güç , Birleşik Devletler ve ortaya çıkan süper güç Çin Halk Cumhuriyeti arasındaki doğrudan doğrudan askeri çatışmadır. Çatışma o sırada bir Çin-ABD barınağı için herhangi bir umut gömdü ve iki ülkenin dış politikalarını Soğuk Savaşın ilk yarısında yeniden şekillendirerek yaklaşık yirmi yıl süren bir çatışmaya yol açtı.
Bu çatışmanın önemli etkisi nedeniyle, 1950’lerden beri Kore Savaşı uzmanları tarafından büyük miktarda araştırma ve analiz yapılmıştır. Çatışma başlangıcını araştıran bazı çalışmalar olmasına rağmen, çoğu Sovyetler Birliği ile ABD, Çin ve Sovyetler Birliği arasındaki ilişkiye odaklanır ve Çin-ABD ilişkileri savaşın kökenlerini ortaya çıkarır. Bununla birlikte, Çinli liderlerin karar verme sürecinin analizleri genellikle önemsiz.
Keith D. McFarland’ın Kore Savaşı: Ek Açıklamalı Bibliyografya’nın revize edilmiş ikinci baskısına göre , 2009 yılı itibariyle 2.600 kitap, gazete makalesi ve Kore Savaşı hakkındaki dergi hikayeleri vardı ancak “Ara Karara Varılacak Çin Kararına” odaklanan sadece 12 araştırma”
Bu arada, birkaç on yıl sonra bile, Mao’nun neredeyse tüm Batılı sanayi güçlerinden oluşan bir koalisyona karşı savaşta Kuzey Kore’ye yardım etmeye karar vermesinin nedeni hala hem Çinli hem Batı bilim adamlarının kısıtlı ve kusurlu cevaplarına sahip. Allen S. Whiting ve Walter W. Rostow gibi bazı analistler, Pekin’in karar vermesi ve ulusal güvenliğin Çin Komünist Partisi (ÇKP) liderlerinin ana kaygısı olduğu sonucuna varmışlardır. Diğerleri, çatışmayı, her iki ülkenin, özellikle de Kore’yi birleştirmeye karar vermiş olan ABD’li politika yapıcılar üzerindeki yanlış hesaplamalara atfettiler. İnanıyoruz alimler de vardır, çünkü Mao yerli ve dış politikahedefleri ve ideolojik bağlılığı ile çatışmaya Çin girişi düşünceli, proaktif ve kaçınılmazdı.
Bununla birlikte, bu faydalı temelli argümanlar hemen hemen tümü harici sürücüler üzerine odaklanıyor ve büyük karar verenin duygu veya duygu gibi iç faktörlere göz yumuyor. Başarısızlık olasılığı yüksek ve çatışmayı kaybetmenin sonucu felaket olursa, Mao kendi iç ve dış hedeflerini sürdürmeye devam edecek mi? Akılcı bir karar verici muhtemelen hayır demektedir.
Kore Savaşı, bu Çin’in katılımı Mao’nun hayatının iki en zor kararlardan biri haline başarısızlık nispeten yüksek olasılık aslında 8 ve çok uyku kaybetmek ve Incheon sonraki günlerde birçok sigara içmemeleri onu neden oldu. Durum böyle ise, Mao hedeflerine ulaşma ihtimalinin düşük olmasına rağmen neden hala askeri müdahale konusunda ısrarcıydı?
Andrew Kennedy, Mao’nun dövüşme etkinliğinden dolayı Çin kuvvetlerinin yarımadadaki Amerikan kuvvetlerini yok edebileceğine inandığını savundu. Başka bir deyişle, Mao başarının olasılığını fazla tahmin etti ve toplam yenilgi olasılığını reddetti. Bununla birlikte, müdahaleden önce karar vermede temkinli davranışlarla Mao, kazanma ihtimalinin düşük olduğunu tamamen fark etmişti ve ABD’yi yarımadadan çıkarmak konusunda emin değildi. Dolayısıyla, mevcut çalışma tatmin edici bir açıklama sağlayamayabilir.
Bu yazıda, sıkça kullanılan iki karar alma teorisi – rasyonel seçim teorisi ve olasılık teorisi – uygulanarak, risk hesaplanırsa, Çin tarafında rasyonel bir karar verenin muhtemelen Kore Savaşı’na müdahale etmeyi seçmeyeceğini iddia etmektedir. Daha iyi bir açıklama, olasılık teorisinden gelir. Bu makalenin bir sonraki bölümü, temel kuramları, tanımları ve iki teoriyi karakterize eden farklılıkları kısaca tanıtmaktadır.
Ardından, sonraki bölümlerde, iki kuramı kullanarak Mao’nun bu karar verme sürecindeki davranışını açıklamak için çerçeveleme aşaması ve değerlendirme aşaması içeren iki aşamalı bir analiz uygulanır. Bundan da anlaşılacağı üzere, umut potansiyeli teorisi, Birleşmiş Milletler güçlerinin 38’inci yıldönümünü geçmesinden sonra Çin’in riskli davranışının rasyonel seçim teorisine göre daha iyi bir açıklama sağlayabileceğine inanıyorum Paralel.
Akılcı Seçim ve Gelecek Teorisi
Basit bir ekonomik ilke olan akılcı seçim teorisi, tüketicilerin, girişimcilerin, seçmenlerin ve politikacıların davranışlarını tanımlamak kadar eylem önermede yaygın olarak kullanılmaktadır.
Genellikle, hepsi olmasa da çoğunun ekonomik ve politik ajanların, hizmetin maksimize edilmesine yol açan tutarlılık ve tutarlılık maksimizasyonlarına uyduğu varsayılır. Dış politika analizinde rasyonel seçim teorisinin temel varsayımları şöyledir: Bir ülkenin bir politika seçeneği üzerindeki kararları, hepsi de önemli olan tek bir karar vericinin hesaplamaları sonucunda ortaya çıkmış gibi görülebilir.
Başka bir deyişle, ülke uluslararası siyasi alanda tek bir satranç oyuncusu olarak algılanmalı ve tüm hamleleri hesaplamaya dayanmaktadır. Karar vericiler, kendilerine sunulan bilgilere dayanarak her bir politika seçeneğinin maliyetlerini ve faydalarını hesapladıkları ve en yüksek yarar sağlayan seçeneği seçtiği için rasyonel fayda maksimizasyon araçları olarak düşünülür.
Nihai kararını vermeden önce, karar vericiler, başarısızlık olasılığı ve diğer aktörlerin davranışları veya tepkileri gibi kendi politika alternatiflerinin her biriyle ilgili risk dikkate almalıdır.
Ancak, laboratuvar deneylerinin on yıl insanlar sistematik sübjektif beklenen fayda teorisi aksiyomlarını, ihlal ettiğini ortaya çıkarmıştır umudu teorisi, risk altında karar verme açıklayıcı teori ortaya çıkmasına yol açar. Danial Kahneman ve Amos Tversky, diğer şeylerin yanısıra, kazanç ya da kayıp olarak seçeneklerin yorumlanmasında ne kadar risk alacağımızı savunduğundan. Kazançlar ve kayıplar, bir başlangıç referans noktasına göre değerlendirilir.
Çoğu durumda, durum değişkendir. Bir sonucu bir kayıp olarak belirlersek, sonuçtan kaçınmak için aynı sonuca bir kazanç olarak bakarsak daha fazla risk üstleneceğiz. Kısacası, insanlar risk arayan kayıpları ve risk-kaçınan kazançlarının etki alanındaki olma eğilimindedirler.
Rasyonel seçim teorisine benzer şekilde, olasılık teorisi bireysel karar verme üzerine odaklanmaktadır. Yani, uluslararası siyasi alanda, politika kararlarının tek bir önemli karar verici tarafından varsayılmaktadır. Bununla birlikte, muhtemel teoriye göre, son seçim, tek başına yarar miktarı yerine, kazanç ve kayıp ayrı ayrı algılamalara ve her seçeneğin doğasında olan olasılıklara (riskler) tabidir.
Bu nedenle, herhangi bir vakada seçenekleri analiz etmek için olasılık teorisini uygulamadan önce, operatif alanın kazanımlardan veya kayıplardan biri olarak belirlenmesi çok önemlidir. İlgili karar vericinin başında kendi öznel bakış açısını değerlendirmek imkansız olsa da, en olası etki alanına (kayıp veya kazanç) erişmek için başka göstergeler kullanmak mümkündür. 15 Aşağıda, bu kavramları 1950’deki duruma uygulayacağım.
25 Haziran 1950’de Kuzey Kore birlikleri Güney Kore’yi istila ederek İkinci Dünya Savaşı’ndaki ilk çatışmayı başlattı. İki gün sonra Başkan Truman, ABD hava ve deniz kuvvetlerine Güney Kore kuvvetlerine karşı koruma ve destek vermesi talimatı verdi ve BM Güvenlik Konseyi, ABD tarafından desteklenen bir kararı kabul etmek için 7-1-2’ye oy verdi. Bu kararla üyeler, Güney Kore’ye itici güç sağlamak için çağrıda bulundu. saldırı ve barışı geri getirin.
Bununla birlikte Kore Savaşı’nın patlak vermemesi Pekin’den hemen fazla ilgi görmedi ve olay ÇKP’nin ulusal gündeminde kesinlikle bir değişikliğe neden olmadı. 30 Haziran’da bir Kara Reform Yasası yürürlüğe girdi ve aynı tarihte Mao ve Çu Enlay tarafından askeri terhis kararı imzalandı ve böylece Çin tarihinde en büyük terörizmin başlaması sağlandı.18 Pekin, Tayvan’ı kurtarmaya yönelik planını hemen bırakmadı, çünkü ABD hükümeti Yedinci Filo’ya Tayvan Boğazı 19’u girmesini emretti .
Mao ve yardımcıları 7 Temmuz’da birleşik bir BM Komuta kurulana kadar durumun ciddiyetini anladılar. İki Orta Askeri Komisyon toplantısının ardından, Ağustos ayı başında Çin’in kuzeydoğu sınırını korumak için toplam 255 bin askerden oluşan 4 kolorim, 3 topçu birimi ve 3 Air Force alayı konuşlandırıldı. Bir ay sonra, BM Komutanlığı başarıyla Incheon indi ve arasında ileri inci Parallel. Bu “geri alma”, Çin liderleri arasında ve Pekin ile Moskova arasında bir dizi toplantı ve tartışma başlattı. Mao, 19 Ekim 1950’de Yalu’yu geçmek için Çin Halkının Gönüllü Ordusu’nu (CPV) göndermeye karar verdi.
Kore Savaşı’nı girmeden önce Çin’in davranışının bu kısa özet dayanarak, 38 de Kore bölünmesi inci Parallel’in Mao ve CCP liderleri için referans noktası olarak kabul edilebilir. Sovyet büyükelçisi Roshchin ile toplantı yaparken olduğu gibi erken 2 Temmuz’da olarak, Premier Zhou Enlai açıkça Amerikan askerlerinin çarpı eğer”o yapmıştı inci Paralel, Çinli askerler Kore Halk Ordusu (KPA) üniformalarını ve mücadele vereceğini Amerikalılar gönüllü olarak “. Ve 3 Ekim tarihinde Hint büyükelçisi Panikkar ile görüşürken 24 Ekim 23 Çin Halk Siyasi İstişare Konferansı (CPPCC) Daimi Komite toplantısında bir konuşma yaparken bu görevi tekrarladı. CPV’nin sloganının gösterdiği gibi, müdahalenin amacı “ABD saldırganlığına direnmek ve Kore’ye yardım etmek” (Kang mei yuan chao) idi. ABD çarpı Sadece eğer inci Paralel Kuzey Kore’ye karşı saldırgan çerçeveli edilebilir.
Dahası, Genelkurmay Başkanı Nie Rongzhen doğrudan “Kore Savaşı Çin’in katılımı siyasi amacı Kuzey Kore dışına düşmanı tekme ihtilaf öncesinde var olmuş statükoyu yeniden kurmaktı.” Daha sonra onun anı kaydetti Incheon iniş yapmadan önce Pekin, savaşların ilerlemesi konusunda sekmeler tutuyordu. Belirlenen çatışmaya hazırlanmak için sınırda belirli sayıda birlik görevde bulundukları halde, Çin’in müdahale etmesi için yeterli sebep yoktu. Bununla birlikte, General MacArthur liderliğindeki Birleşmiş Milletler güçleri,inci Paralel Mao çatışma öncesi statükoya ile karşılaştırıldığında, durum hızla kötüye olduğunu hissetmeye başladı ve o hem yurtiçinde hem de uluslararası alanda kayıp bir etki faaliyet olduğunu.
Yerel bakış açısıyla Mao, Çin’in içinde ve dışında güvenlik açığının ve güvensizliğin bir kombinasyonuyla karşı karşıya kaldı. Ev cephesinde, yeni seçkinlerin evde bir dizi gerçek ve potansiyel düşmanla yüzleştiği açıktı.
Komünist Partisi o dönemde toprakların çoğunun kontrollü rağmen, “karşı devrimci” Kuomintang güçlerinin, dağ haydutların kalıntılarından muhalefetine dahil faaliyetler ve ev sahipleri hala ülke genelinde bir sorun vardı. Bu faaliyetler, Tibet, Moğol ve Kazak direniş hareketleri ile birlikte Kuomintang casusları tarafından casusluk yapılması, yeni rejimin istikrarını büyük ölçüde etkiledi. Mao, Komünist liderlerin Kuzey Kore’deki ABD zaferini pasif olarak kabul etmeleri halinde yerli gericilerin daha emin ve aktif hale geleceklerinden korkuyordu.
Dış güvenlik açısından, Kuzey Kore’de elektrik enerjisi kaynaklarını ve Mançurya’daki sanayi üssünü korumaktan başka Mao’nun dikkatleri, esasen ulusal güvenlik tarafından absorbe edildi. Kore’nin ABD tarafından tamamen ele geçirilmesi durumunda, Tayvan’daki Kuomintang lideri Çan Kay-şek, Batı Yarımadası üzerinden Çin ana karasına yenilenen saldırılarda bulunmak için Batı ülkeleri tarafından teşvik edilecek ve desteklenecek, tıpkı Japonya’nın olduğu gibi Japonya’da olduğu gibi Mançurya istilalarını. Bununla birlikte, kuzeydoğudaki doğrudan bir istila olmasa bile Mao, ABD’nin bu askeri hareketi Vietnam ve Myanmar’da tekrarlayarak Çin’in ulusal sınır savunmalarına büyük baskı uygulayacağından endişe duyuyordu.
Mao’nun uluslararası perspektiften bakıldığında, kaybetme algılaması üç ana başlık altında toplandı: Çin-DPRK ilişkileri, Çin-Sovyet ilişkileri ve Çin’in Asya’daki rolü. Birincisi, ÇKP’nin kuruluşundan sonra, Kore’deki komünistler Çin’deki komünistlerle yakın temas kurdu. 1930’lu ve 1940’lı yıllarda çok sayıda Koreli komünist Çin ile Japonya arasındaki savaşta Çin kuvvetlerini desteklemek için geldiler.
Dahası, Kuzeydoğudaki Çin’in en önemli lojistik üslerinden biri olan Kuzey Kore, ÇKP’nin iç savaş sırasında Mançurya’daki Kuomintang’ı yenmesi için önemli bir rol oynamıştır . BM güçleri 38 çarpı nedenle, inci Paralel ve Kuzey Kore’yi işgal Mao onun iyi müttefiklerinden biri kaybettiğini hissetti. Kendi sözleriyle, “Bir kez (Kuzey Kore) krizde olsa, boş yere durursak kötüye gidebilirdik.” Ayrıca, Şubat 1950’de Çin-Sovyet Dostluk Antlaşması imzalamış olmasına rağmen, Stalin hala bazı güvensizliğini korudu. Çin, çünkü Kuzey Kore gibi diğer ülkelerin aksine, Çin’deki yeni komünist rejimin kurulması, SSCB 30 yardım ve desteğine tamamen bağlı değildi.Stalin, Mao’yu Mareşal Tito’nun ayak seslerini takip edebilecek bir milliyetçi olarak anladı.
Mao’nun bakış açısına göre, Pekin’in Kore’ye müdahale etmemesi Stalin’in şüphelerini kanıtlayacak ve Çin sosyalist kampta izole edilmiş olabilir. Moskova ile karşılıklı güven azalırsa, Pekin toparlanma ve kalkınma için yeterli desteğe güvenemezdi. Son olarak, 38 geçiş inci BM Komutanlığı tarafından Paralel Mao bölgede Çin Komünist prestij doğrudan etkilendiğini hissettirdi. Aslında Mao, Çin iç savaşındaki askeri başarıları ve stratejisinden gurur duyuyordu ve başka yerlerde Komünist partiler için bir model kurmak istedi. Bununla birlikte, Kuzey Kore’de ABD için tartışmasız emperyalist bir zafer, tüm çabalarını ve başarısını gölgelemiş gibi görünüyordu.
Böylece, Mao bizzat iç güvenlik açısından muazzam kaybı karşılaştığı uluslararası ilişkiler BM Komutanlığı 38 geçerken ve küresel prestij inci Paralel ve Yalu nehrine doğru yürüyüşe geçti. 38 olan Kore bölünme – umudu teorisine göre, onun muhtemel seçim önceki statükoya şeyler dönmek için bir kumar olurdu th Paralel – yerli güvensizlik hafifletmek için riskli eylemler alarak daha fazla fayda elde etmek bile ve, güvenini yeniden kazanmak Stalin ve Kim Il Sung, uluslararası ünü artırmak ve Amerikalıları itmek.
Seçenek Çerçeveleme
Hem rasyonel seçim teorisi hem de olasılık teorisi için, sundukları meydan okumaya tepki vermeden olası seçenekleri çerçevelemek önemli bir evredir. Akılcı seçim teorisi, gözlem lenebilir maliyetlerin ve faydaların kapsamlı bir analizinin yanı sıra, her seçeneğin kendi yararını hesaplama başarısının olasılığını gerektirirken, olasılık teorisi, her biri için göreceli risklilik (başarının olasılığı olarak tanımlanmaktadır) ek bir değerlendirmesini gerektirir. Bu ek risk değerlendirmesi başarının olasılığını ve her seçeneğin faydasını değerlendirerek başarılabilir.
Diğer bir deyişle, daha düşük riskli bir seçenek, hem daha düşük başarı olasılığı hem de daha yüksek hizmet fonu olanı olmalıdır. Eğer başarısız olursa, olumsuz etki genellikle daha büyük olma eğilimindedir.
En başından beri Mao ve yardımcıları krizin çözümüne odaklanan karar verme sürecinde dört temel seçenek hazırladılar. En düşük seviyeden en yüksek seviyeye kadar olan riskler şu şekildedir:
- Diplomatik çabalar aracılığıyla arabuluculuk;
- Güçlü bir sınır savunması dışında hiçbir şey yapmayın;
- Sovyet Kızıl Ordunun yardımıyla askeri bir müdahale yapın;
- Sovyetler Birliği’nden doğrudan askeri yardım almadan bir çatışmaya başlayın.
Birinci seçenek diplomatik arabuluculuktu. Bu seçenek Zhou ile Hindistan Büyükelçisi Panikkar arasında 3 Ekim 1950’de yapılan bir konuşmada sunuldu. Bu görüşmede Zhou, Kore sorununun barış yoluyla çözülmesi gerektiğini ilan etti. Tüm düşmanlıklar ve ABD liderliğindeki saldırı derhal sona ermeli ve ilgili ülkeler BM çerçevesinde bir çözüm önerisinde bulunmalıdır. 34Diğer seçeneklerle karşılaştırıldığında, diplomatik çabalar en düşük maliyetlidir.
Bununla birlikte, Çin o dönemde BM üyesi olmadığından müzakerelerde tüm taraflar müzakere kararı kabul etse bile arabulucu olamadı. Buna ek olarak, Güney Kore’ye ilk askeri harekatın BM tarafından yetkilendirilmesi ve General MacArthur daha sonra ilerlemeyi seçtiğinden Çin, bunun gerçekçi olmayan bir seçenek olduğunu fark etti; bu seçenek terk edilmeli.
İkinci seçenek, Çin’in kuzey doğu sınırında güçlü bir savunma hattının kurulmasıydı. Diğer bir deyişle, kuzeydoğu sınırına yerleştirilen birlikler, ulusal güvenliği sağlamak için korunmalı ve güçlendirilmelidir. Bu, 4 Ekim ve 5 Ekim 1950’de yapılan Politbüro toplantısında en fazla destek alan seçenekti. Pek çok Politiburo üyesi sebeplerini farklı perspektiflerden açıkladı. General Lin Biao’nun bildirisine göre “Çin’in iç savaş yaralarını iyileştirmesi acil” ve “ABD ve Çin arasında askeri ve ekonomik güç açısından büyük bir boşluk var.
Daha önce hiç ABD’ye karşı savaşmadığımızdan onları geri itemezsek, Mançurya savaşa girebilir “dedi.” 500 milyon insanın yaşadığı Çin, Kuzey’e yardım etmek için büyük fedakarlıklar yapmak uygun değildir “dedi. Kore,35 Genel Kurmay Başkanlığı Nie Rongzhen “Yeterli iş gücümüz olsa da, eski silahlarımız büyük bir sorundur. Tank, uçak ve topçu olmaksızın, modern bir savaş başlatmak imkansızdır. ” 36 Zhang Wentian ve Chen Yun gibi diğer üyeler, yerel ekonomik ve sosyal zorluklardan daha fazla endişe duyuyorlardı. Çin büyük bir mali açık ve yüksek işsizlik oranına karşı karşıya ile onlar kuzeydoğu sınır savunması doğrudan askeri müdahale çok daha düşüktü güçlendirme maliyetleri inanılan ve bütünsel faydaları da hatırı sayılır olduğunu.
Üçüncü seçenek, Sovyet Kızıl Ordunun doğrudan yardımıyla askeri katılımı vurguladı. Başka bir deyişle, önericiler Çin ve Sovyetler Birliği’nin ABD kuvvetlerine karşı birlikte savaşmasını önerdi. İlgili arşivlere erişimin kısıtlı olması nedeniyle, kimin bu öneriyi Politbüro toplantısında kimin yaptığı belli değil.
Bununla birlikte, Kore Savaşı (1950-1953) Mutabakat Zaptı’na göre , toplantıdaki bazı katılımcıların “Sovyet Kızıl Ordusu’nun katılımını beklemek ya da ortak bir müdahale için tüm asker göndermekten daha iyidir. kendimiz yapacağız. ” 39Başka bir deyişle, öneri sahibi (ler) bunun BM Komutanlığı’yla savaşa girme masraflarının yanı sıra riskleri de azaltacağına inandılar. Bununla birlikte, bu öneri yakında işe yaramayacağını kanıtladı. Kore Savaşı başlamadan önce Stalin, açık çatışmaya hazırlanmamaya ve dolayısıyla ABD ile doğrudan bir askeri çatışmayı önlemeye karar verdi. 40Bu nedenle, Stalin, Kim Il Sung’dan telgraf aldığında yardım istemektedir; cevabı, Çin’e yardım sağlamak için birlikler göndermeye çağırmaktır.
Böylece, Mao ve yardımcıları, Moskova’dan gelen eylemin gerçekleşmeyeceğini biliyordu. Aslında Stalin, Zhou ile Ekim’de yapılan görüşmeler sırasında hava desteği sunmaktan da isteksizdi ve “Kuzey Kore’yi savaşa girmek yerine terk etmeyi düşünmeye başlamıştı.” Çin’in zorluk çıkarsa (birlik gönderirken) hiçbir yardım yok ( Pyongyang’a) de kabul edilebilir. Kuzey Kore yenilmiş olsa bile, Çin hâlâ var ve biz hala sosyalistiz. ”
General Peng Dehuai tarafından desteklenen son seçenek, doğrudan Kore Savaşı’na müdahale etmekti. Peng, ABD ile çatışmanın kaçınılmaz olduğunu savundu. Çin kısa vadede askeri çatışmayı önleyebilseydi bile “üç ila beş yıl içinde bir savaş olmalı”. Ayrıca, o dönemde “ara dönemde gelişen sanayi savaştan sonra hala yok olacak” ve ” belki de Japonya ve Batı Almanya, Batı ülkeleri tarafından silahlandırıldı, ancak askeri teçhizatımız, özellikle de donanmanın askeri teçhizatı büyük ölçüde iyileştirilmedi. Bu nedenle şimdi daha savaşmak daha iyi. ” Peng, sınırın korunması gibi pasif reaksiyonların maliyetlerini ve zayıf yönlerini de analiz etti. Çin devriminin zaferinden sonra, avantaj dünya devriminin tarafında ve Çin komşularına işgalcilere karşı savaşmaya yardımcı olmazsa, bu, küresel sosyalist devrimin ilerleyişini büyük ölçüde cesaret kırıcı kılacaktı. Diğer seçenekleri ile karşılaştırıldığında Söylemeye gerek yok, doğrudan askeri müdahale en yüksek maliyetleri hem de daha büyük geri dönüşler vardı. Çin, Kuzey Kore’yi başarıyla kurtarabilseydi, iç meseleler, uluslararası itibar ve müttefiklerle olan ilişkiler alanlarında kesinlikle daha fazla fayda elde ederdi.
Akılcı Seçim Teorisi ve Beklenen Karar
Önceki bölümde de tartışıldığı gibi, ÇKP liderleri karar verme süreci boyunca 4 seçeneği karara bağlamış olsalar da, 1 ve 3 seçeneklerinin genellikle uygulanamaz olduğu düşünülüyordu. Bu nedenle, karar verme teorilerini beklenen seçkisini öngörmek için uygularken yalnızca geri kalan iki seçeneğin olanaklarına ve olasılığına odaklanmalıyız: Sovyetler Birliği’nin doğrudan yardımı olmadan sınır savunmalarını güçlendirme ve askeri müdahale başlatma.
Akılcı seçim teorisi, karar verme davranışında fayda maksimizasyonunu vurgular. Bununla birlikte, her seçeneğin başarısızlık ihtimaline ve başarısızlığa uğradığında belirli bir miktarda kayba sahip olması nedeniyle, son fayda şu şekilde tanımlanabilir:
Bu denklemde son yardımcı programa atıfta bulunur; sırasıyla başarı ve başarısızlık olasılığını ifade eder; ve opsiyonun başarısı veya başarısızlığının toplam faydalarıdır; ve opsiyonun başarısının veya başarısızlığının toplam maliyetini ayrı ayrı ifade eder. Bu denklemi, iki seçeneğin son araçlarını tahmin etmek için kullanacağız.
Seçenek 2’nin analizine göre, Çin sınır savunma seçeneği kabul ederse, ana maliyetler gerekli askeri harcamalarda bulunacak. Zhou, Ekim’de yaptığı konuşmada “pasif savunma … bir havalimanını yenilemek için 50 milyon kilogramlık bir darı eşdeğeri harcama ihtiyacı duyduğunu ve tüm havalimanı bulunması gerekiyorsa, daha fazla eşdeğer harcamak zorunda olduğumuzu hesapladı. ‘“denilmektedir.
Ayrıca bu harcamalar dışında, ‘pek çok tesis ve askeri üsler insan gücü Yalu Nehri boyunca sınır savunmalarını ayrılması gerektiği inşa’ ve’gerekir. darı yarım milyar kilogram daha 44Dahası, yukarıda da tartışıldığı üzere, Çin’in uluslararası itibarı ve müttefikleriyle olan ilişkisi de pasif davranışından etkilenir. Yararlar açısından bakıldığında, Çin’in büyük bölümünün yeni bir ülke için özellikle önemli olan kalkınma için huzurlu bir ortamı koruyabileceği düşünülüyor. İç savaşın yıkılmasından kurtulmayı hızlandırmak için toprak reformu gibi iç politikalar uygulanabilir.
Bu sebeple hem faydalar hem de maliyetler göz önünde bulundurulursa, faydanın orta olması gibi görünüyor, çünkü bu, tüm ülkenin geri kalanının geri kazanımı karşılığında Mançurya’nın (üç il) gelişmesini feda edecektir. Başarı olasılığı ile ilgili olarak, Çin-Sovyet Dostluk Antlaşması’nın varlığı nedeniyle Pekin, Birleşmiş Milletler güçlerinin topraklarını istila etmeyeceğinden emindi. Arşivlerin hiçbir yerinde Mao ya da diğer ÇKP liderleri, müdahale etmezlerse BM Komutanlığı tarafından Çin istilasına uğramaktan endişeli görünüyorlar. Başka bir deyişle, bu seçenek için başarı olasılığı çok yüksekti.
Pasif savunma ile karşılaştırıldığında, aktif seçenek – askeri müdahale – karmaşık görünmektedir, çünkü savaş yoluyla bir hedefe ulaşma ihtimaline ilişkin bir karara bağlıdır. Bir savaşın sonuçlarını tahmin etmek için birkaç faktörün dikkate alınması gerekir. Clausewitz, iyi bir strateji geliştirmenin, en az beş unsurun – ahlaki, fiziksel, matematiksel, coğrafi ve istatistiksel – dikkate alınması gerektiğini vurguluyor. 45 Sun Tzu da “savaş, siyaset, hava durumu, arazi, komutan ve doktrin, analiz edilmelidir olmak üzere beş faktör sonuçlarını tespit etmek için.”
Geçmiş teorisyenlerin yazılarına dayanarak, akılcı bir karar vericinin, savaştaki başarının askeri gücünü karşılaştırması yoluyla değerlendirmesi gerektiğini savunuyoruz. Bir savaşta ülkelerin ilgili askeri güçleri iki ana faktöre dayanır: “somut güç” ve “maddi olmayan güç”.
Maddi güç, ekonomik güç, çatışmada yer alan asker sayısı, askeri teçhizat miktarı ve silahların teknolojik kalitesi de dahil olmak üzere nicelleştirilebilen bir güce sahiptir. Maddi olmayan güç, komutanın yeteneklerini, birliklerin deneyim ve cesaretlerini ve birliklerin moralini içeren Clausewitz’in “ahlaki unsuru” ile benzer bir anlam taşır. Bu nedenle bir ülkenin askeri gücü şu şekilde tanımlanabilir:
Bu denklemde, “i” ülkesinin askeri gücüne atıfta bulunur ve tüm “maddi güç” (TP i ) ile komutanın (S i ) becerisi artı maddi olmayan güç (IP i, diğeri ) toplamına eşittir ; Birliklerin deneyimi, cesareti, ruhu ve disiplini ile diğer gözlemlenen veya gözlenmeyen faktörler (X i), ittifaklar, hava durumu, coğrafi avantaj ve şans (öngörülemeyen tüm faktörlerin birleşimi) gibi. Burada, komutanın becerileri vurgulanır, çünkü daha iyi bir komutanın, savaşın sonucunu etkilemek için diğer kaynakların tümünden faydalanması daha muhtemeldir. Başka bir deyişle, mükemmel bir komutan maddi gücün avantajlarını güçlendirme yeteneğine sahipken, vasat veya düşük yeteneklere sahip bir komutan eldeki avantajları ihmal edebilir.
Bu formülü Çin ve ABD’nin ilgili askeri gücünü değerlendirmek için uygulayarak, iki ülke arasında büyük ve bariz bir tutarsızlık olduğuna dikkat edilmelidir. Arşivler tarafından açıkça görüldüğü üzere, 1950 yılında ABD’de ekonomik güç açısından GSYİH ve çelik üretimi sırasıyla 284,8 milyar dolar ve 87,7 milyon ton iken, Çin rakamları sırasıyla 28,7 milyar dolar ve 0,6 milyon ton idi ya da 1/10 ve 1/144 Amerikan üretimi. Askeri alanda, ABD dünyanın en modern askeri sahipti.
Gerekçesiyle, ABD Ordusu, savaş sırasında Kore boyunca iki katına çıkacak bir rakamdan oluşan savaş bölüğünden oluşuyordu. Envanteri, 3000’den fazla tank, 27.000 motorlu taşıt ve çok sayıda çekili topçu içermektedir. Yer operasyonları, taktik hava desteğinden ve dünyanın en güçlü donanmasının sağladığı mobiliteden de yararlandı.
Tersine, PLA bir Hava Kuvvetleri veya Navy yoktu. Birçok askerin sadece sınırlı eğitimi vardı. Japonlara ve İç Savaşa Karşı Direniş Savaşında birtakım tecrübeler edinmiş olsalar da,Çin sınırlarının ötesinde hiç savaşmadılar ve verimli bir lojistik sistemi yoktu. 51Bununla birlikte, daha fazla erkeği vardı ve moralleri, rakiplerininkinden çok daha yüksekti. Bütün bu unsurlar bir araya getirilirse, esas olarak ABD askerlerinden oluşan BM Komutanlığının maddi ve maddi olmayan birçok etken üzerinde büyük bir avantajı olduğu çıkarılabilir. Daha spesifik olmak gerekirse, “ΣTP i ” ve çoğu “IP i, diğeri ” konusunda ezici üstünlükleri vardı .
General Peng, aynı zamanda muharip tecrübeye ve güçlü bir komuta kabiliyetine sahipken, komutanların becerileri bakımından genel MacArthur’un mükemmel bir komutan olduğu kabul edildi; Dolayısıyla, “S i’nin farkını tahmin etmek zordur”İki taraf arasında. Dahası, Kore Yarımadası’nın karmaşık ve dar coğrafi özellikleri, her iki taraf için de engel oluşturuyor: ABD kuvvetleri için mekanize edilmiş savaşın avantajlarını kısıtlamıyor, aynı zamanda CPV’nin çalılık savaşı ve mobil savaş yeteneklerini de kısıtlamıştı.
CPV’nin tek avantajı, askerlerinin ve yerel müttefiklerinin moralinde yatıyor. Incheon inişinden sonra KPA’nın da az morluktan mustarip olduğu halde, Kuzey Kore askerleri Güney Kore’nin askerlerinden çok daha güçlü idi. GBM 38 geri ABD güçlerini zorlamaya yönelik nedenle, bu gözlenen faktörlerin ışığında, inci Parallel zor bir meydan okuma gibi görünüyor. Diğer bir deyişle, başarı ihtimali berbattı (Aşağıdaki Tablo 1’de gösterildiği gibi).
Tablo 1: Kore Savaşı’nda Çin ve ABD’nin Askeri Güç Analizi
Yukarıda da tartışıldığı gibi, eğer Pyongyang’ın BM kuvvetleri tarafından işgal edilmesini önleme konusunda başarılı olabilseydi (olasılığı düşükti), faydalar yüksek olurdu. Sadece bir tampon bölge kazanılmakla kalmadı, Mao ve ÇKP de uluslararası profillerini yükseltip müttefiklerinden güven artıracaktı.
Bununla birlikte, Çin, Stalin’den biraz güven olsa da, General Brun Biao’nun Politbüro toplantısında öngördüğü gibi yüksek bir ihtimalle Kuzey Kore’yi kurtaramadığı takdirde, dünyada özellikle de Mao’nun Çin Komünist prestijinde büyük bir kayıp olurdu askeri başarı şöhreti. Ayrıca, çok sayıda kayıp ve yüksek ekonomik maliyetin yanı sıra, Mançurya bir kez daha bir savaş meydanı haline gelebilir. Dolayısıyla, bu seçeneğin beklenen faydası negatif yüksektir.
Yukarıdaki analize göre, Mao aşağıda belirtilen karar ağacına göre akılcı bir karar vericiyse, muhtemelen Koreli Savaşa müdahale etmeyi seçmezdi, çünkü aktif seçeneğin toplam faydası negatif olma eğilimindeydi (negatif yüksek yarar yüksek ihtimalle düşük ihtimalli yüksek yarar ile dengelenemez). Pasif seçimin faydası (sınır savunması) yüksek olmasa da yine de olumludur (aşağıdaki Şekil 1’de gösterildiği gibi).
Şekil 1: Çin’in 1950 Krizine Tepki Kararı Ağacı
Olasılık Teorisi ve Beklenen Karar
Olasılık teorisi, kayıp alanında, karar vericinin durumun eski statükoya döndüğünü ve hatta daha fazla kazanç elde edebileceği riskli bir kum seçmesini muhtemel olduğunu savunuyor. Böyle riskli bir kumar, başarı ihtimalinin diğer seçeneklerin sunduğundan daha düşük olduğu bir durumla karakterizedir ancak sonucun faydası daha yüksektir.
Yukarıdaki analizlere dayanarak, sınırın korunmasıyla karşılaştırıldığında, ani askeri müdahale hem daha yüksek bir başarısızlık ihtimaline (daha riskli olduğu anlamına geliyordu) hem de daha fazla faydalı olmuştur. Bununla birlikte, yukarıdaki analiz yalnızca eski bir yazıdan mantıklı bir keşiftirperspektif.
Olasılık teorisi, öznel yargının önemini vurguladığından mevcut seçeneklerin yararları ve riskleri karar vericinin çerçevelendirilmesine tabidir. Başka bir deyişle, her seçeneğin gerçek yarar ve riski göz önüne alınmaksızın, geriye dönüp Mao’nun her bir seçenek için o sırada algılandığı faydayı ve riski anlamaya çalışmak önemlidir .
Mao’nun o tarihteki her bir seçeneğin risk ve yararına dair algısını tanımlayan özel bir arşiv ya da kişisel anı bulunmamasına rağmen, halihazırda mevcut olan tarihsel kanıtlardan makul çıkarsamalar yapılabilir.
İlk olarak, Mao, hesaplamalarını 13 Ekim 1950’de Çu’ya bir telgrafda açıkça ifade etti. Mao, telgrafta “Kore’ye asker gönderme daha elverişli” dedi. Çin’in savaşa girmesi ve girmesi gerektiğine inanıyoruz savaş. Girişten çok şey yararlanabilir. “Mao’nun, başarılı bir askeri müdahalenin beklenen faydasının, sınır savunmasını güçlendirmeninkinden daha yüksek olduğuna inandığı da söylenebilir.
Risk durumlarına ilişkin olarak, Mao olduğunu, mevcut malzemelerin ışığında, sonuçlandırmak mümkündür değil (en azından geri 38 BM kuvvetleri itme açısından hedefine ulaşmada emin inci göndermeye karar verirken paralel) CPV’den Kore’ye. Koreli Savaşa müdahale etmeye karar verdikten sonra, askeri teçhizatın zaaflarını telafi etmek için Mao, Zhou’yu Stalin’den yardım istemek üzere Moskova’ya gönderdi. Bununla birlikte, Sovyetler Birliği’nin Ekim’den sonra en az iki ay boyunca CPV’ye hava desteği sağlamayacağı haberini aldığında, Genel Peng’e müdahale emrinin sonuçlanmasını durdurmak için derhal telgraf aldı ve durumu tartışmak için bir başka Politbüro toplantısı düzenledi.
Cesur Generali Peng Dehuai, Sovyetlerin hava desteği sağlamayacağını öğrendiğinde öfkelendi ve gönüllülerin komutanı olarak istifa etmek istiyor. Başka bir deyişle, askeri müdahalenin taraftarlığını destekleyen Peng bile, Çin’in Sovyetler Birliği’nin yardımı olmadan ABD’yi yenebileceğine inanmadı. Bu arada Mao, Sovyetleri Çin ordusunun henüz Kore’ye girmediğini ve “Kore’ye girmek için planın uygulanmasını durdurmak” için emir verildiğini bildiren başka bir telgraf gönderdi.
Dahası, askeri teçhizat Mao’nun tek endişesi değildi. 1970 yılında Kim Il Sung ile yaptığı görüşmede Mao, CPV’nin savaşa başlamasından önce askerlerin sadece% 20’sinin savaşmaya istekli olduğunu ortaya koyan bir anket yayınladığını hatırlattı. Bu, Mao’nun Çin’de en büyük manevi etkiye sahip olduğu dönem için nispeten düşük bir yüzdeydi.
Askerlerin performansını etkileyebilecek düşük moral konusunda temkinli davrandı. Buna ek olarak, stratejik düzeyde, Mao’nun planı da ABD ordusuna karşı savaşta isteksizliğini gösterdi. Zhou’ya bir telgrafda, “ilk aşamada Güney Kore Ordusu üzerinde yoğunlaşmalıyız” dedi. Bu birlikleri yenmekten eminiz … ve bazı bölümlerini yokedebilirsek, olumlu değişiklikler olabilir. ” 58
Bu davranışlar, Mao’nun, en azından Kore Savaşı’na müdahale karar verme sürecinde, Andrew Kennedy’nin savunduğu gibi, dövüş güveninden dolayı fırsatları değerlendirmedi ve tehlikeleri oynamadığını gösteriyor . Bunun yerine, Sovyet Hava Kuvvetleri’nin hava desteği olmaksızın BM Komutanlığına karşı orta derecede moralli bir orduyla savaşmanın çok tehlikeli olacağının farkındaydı.
Aslında Mao, ABD güçleri tarafından geri itilmek durumuna tepki düşünmeye başlamıştı. Mao’nun Ekim’deki toplantı hakkındaki son yorumunda General Peng’in anılarına göre Başkan, meydan okuma odaklı kişiliğine rağmen onun belirsizliğini gösterdi: “başarısız olursak (ABD’yi yenmek için) … tekrar mücadele edebiliriz. gelecekte istiyorum.” Planı çatışmaya katılmakta ve bir fırsat beklemektedir.
Bu nedenle, nihai kararını vermeden önce, Mao’nun, her seçenekte riskin yanı sıra yararın farkında olduğu sonucuna varıldı. Sınırın korunması daha güvenli olmasına rağmen, Sovyet Hava Kuvvetleri’nden derhal yardım almadan doğrudan askeri müdahale seçti. O başarı olasılığıdır düşük olmasına rağmen CPV’nin müdahalesi geri BM kuvvetleri itme konusunda başarılı olduğuna inanıyordu th , o bütün kayıpları telafi ve bazı kazanmak mümkün olacaktır Paralel hatta Yarımadası dışına ekstra yararlar da. Başka bir deyişle, bir önceki statükoyu tekrar kurma şansını elde etmek için, askeri açıdan riskli olduğu anlaşılan bir kumar aldı.
Sonuç
On dokuz günden fazla zorlu seçimlerden sonra CPV 19 Ekim 1950’de Yalu Nehri’ni geçti. Başkan Mao’nun bu kararı, önümüzdeki 20 yıl boyunca Çin’in kaderini değiştirdi. Ex post facto , bir analist diğer seçeneği ile karşılaştırıldığında başarı ve iyi faydanın yüksek olasılık olduğu için rasyonel tercih teorisi perspektifinden, en iyi seçenek sınır savunmasını güçlendirmek olduğunu olmalıydı iddia etmeyecektir.
Bununla birlikte, Mao sonuna doğru daha riskli seçeneği – doğrudan askeri müdahale – aldı. Nitekim ABD’nin kuvvet geçerken karar Mao için kayıp bir etki sırasında yapıldığını söz konusu değildir thParalel. Davranış teorisi ile tutarlıdır: Mao kaybolma zamanındayken, daha yüksek bir bekleyiş fonu ile daha riskli bir seçenekle (askeri müdahale) kumar oynamayı tercih ederdi.
Başarılı olursa, tüm kayıpları telafi eder ve bazı ekstra menfaatlerle önceki statükoyu yerine getirirdi. Neyse ki Mao için kumar sonuna kadar başardı – Çin doğrudan savaşa askeri müdahale ederek siyasi amacına ulaştı (düşmanı Kuzey Kore’den çıkardı ve çatışmadan önce varolan statükoyu yeniden kurdu) Çin “zafer “inin de büyük – yaklaşık 180.000 ölüm ve milyarlarca ekonomik kayıp. Bu bulgu, olası teorinin işleyişini göstermektedir ve Çin’in dış politikasının analizine yeni bir yaklaşım getirmektedir.
Son Notlar
McFarland, KD (2009). Kore Savaşı: açıklama yapılmış bir bibliyografya . Routledge.
McFarland, KD (2009). Kore Savaşı: açıklama yapılmış bir bibliyografya . Routledge. Jian, C. (1995). Çin’in Kore Savaşı’na giden yolu: Çin-Amerikan çatışmasının yapılması . Columbia Üniversitesi Basın.
McFarland, KD (2009). Kore Savaşı: açıklama yapılmış bir bibliyografya . Routledge. Tom Christensen, Mao’nun güvenlik kaygılarındaki vurguyu yeniledi. Bkz. Christensen, TJ (1996). Faydalı düşmanlar: Büyük strateji, yerli mobilizasyon ve Çin-Amerika çatışması, 1947-1958 . Princeton Üniversitesi Basın.
McFarland, KD (2009). Kore Savaşı: açıklama yapılmış bir bibliyografya . Routledge.
Jian, C. (1995). Çin’in Kore Savaşı’na giden yolu: Çin-Amerikan çatışmasının yapılması . Columbia Üniversitesi Basın.
ÇKP Merkezi Edebiyat Araştırma Merkezi. (2003). Hu Qiaomu’nun Mao Zedong hakkındaki anıları . Halkın Yayın Evi.
Jian, C. (1995). Çin’in Kore Savaşı’na giden yolu: Çin-Amerikan çatışmasının yapılması . Columbia Üniversitesi Basın.
Kennedy, A. (2011). Mao ve Nehru’nun Uluslararası Ambarları: Ulusal Etkinlik İnançları ve Dış Politika Oluşturma . Cambridge University Press.
Quattrone, GA, & Tversky, A. (1988). Siyasal tercihin rasyonel ve psikolojik analizleriyle karşılaştırma. Amerikan Siyaset Bilimi Dergisi , 82 (3), 719-736.
Mercer, J. (2005). Öngörülen teori ve siyaset bilimi. Annu. Rahibe Polit. Sci. , 8 , 1-21. Ibid. McDermott, R. (1992). Uluslararası ilişkilerde öngörme teorisi: İran rehine kurtarma görevi. Siyasal Psikoloji , 237-263.
McDermott, R. (1992). Uluslararası ilişkilerde öngörme teorisi: İran rehine kurtarma görevi. Siyasal Psikoloji, 237-263.
McFarland, KD (2009). Kore Savaşı: açıklama yapılmış bir bibliyografya . Routledge.
Shen, Z., & Li, D. (2011). Bir tarafa eğildikten sonra: Çin ve soğuk savaşta müttefikleri. Stanford, Calif, Washington, DC, Woodrow Wilson Center Press.
Meng T. & Wu H. (2013). Kore Savaşı ve Anavatanı Savunmak: Mao’nun Kore’ye Asker Gönderme Zor Kararları, Aylık Tarih .
Ibid.
ÇKP Merkezi Edebiyat Araştırma Merkezi. (1987). Çin’in kuruluşundan bu yana Mao Zedong’un El Yazmaları, Cilt1 . ÇKP Merkezi Edebiyat Yayınevi.
Shen, Z., & Li, D. (2011). Bir tarafa eğildikten sonra: Çin ve soğuk savaşta müttefikleri. Stanford, Calif, Washington, DC, Woodrow Wilson Center Press.
ÇKP Merkezi Edebiyat Araştırma Merkezi ve PLA Askeri Bilimler Akademisi. (1997). Zhou Enlai’nin Askeri Antolojisi, Cilt 4. Pekin, Halkın Yayın Evi.
Ibid.
Nie Rongzhen. (1986). Nie Rongzhen’in Anıları. Pekin, PLA Yayınevi.
Whiting, AS (1968). Çin Yalu’yu geçti: Kore Savaşı’na girme kararı . Stanford Üniversitesi Basın.
Askeri Akademinin Askeri Tarih Araştırma Bölümü. (2000). Kore Savaşı Tarihi , Cilt 1 .
Whiting, AS (1968). Çin Yalu’yu geçti: Kore Savaşı’na girme kararı . Stanford Üniversitesi Basın.
Askeri Akademinin Askeri Tarih Araştırma Bölümü. (2000). Kore Savaşı Tarihi , Cilt 1 .
Peng Dehuai. (1981). Peng Dehuai’nin Otobiyografik Notları . Beijing: Halk Yayınevi.
Meng T. & Wu H. (2013). Kore Savaşı ve Anavatanı Savunmak: Mao’nun Kore’ye Asker Gönderme Zor Kararları, Aylık Tarih .
Shen, Z., & Li, D. (2011). Bir tarafa eğildikten sonra: Çin ve soğuk savaşta müttefikleri. Stanford, Calif, Washington, DC, Woodrow Wilson Center Press.
Ibid.
Whiting, AS (1968). Çin Yalu’yu geçti: Kore Savaşı’na girme kararı . Stanford Üniversitesi Basın.
ÇKP Merkezi Edebiyat Araştırma Merkezi ve PLA Askeri Bilimler Akademisi. (1997). Zhou Enlai’nin Askeri Antolojisi, Cilt 4. Pekin, Halkın Yayın Evi.
Hu H. (2009). Kore Savaşı’nın Mutabakat Muhtırası (1950-1953) . Jinan: Huang He Publishing House.
Wei W. (2006). Nie Rongzhen’in biyografisi . Pekin: Çağdaş Çin Yayınevi.
ÇKP Merkezi Edebiyat Araştırma Merkezi. (2005). Chen Yun’un biyografisi. Pekin: ÇKP Merkezi Edebiyat Yayınevi.
Goncharov, SN, Lewis, JW, ve Litai, X. (1993). Belirsiz Ortaklar: Stalin. Mao ve Kore Savaşı , 12 , 14.
Hu H. (2009). Kore Savaşı’nın Mutabakat Muhtırası (1950-1953) . Jinan: Huang He Publishing House.
Shen, Z. (2012). Mao, Stalin ve Kore Savaşı: 1950’lerde üçlü komünist ilişkiler . Routledge.
Askeri Akademinin Askeri Tarih Araştırma Bölümü. (2000). Kore Savaşı Tarihi , Cilt 1 .
Peng Dehuai’nin Biyografi Yazarlığı Grubu. (1988). Peng Dehuai’nin Askeri Antolojisi . Pekin: ÇKP Merkezi Edebiyat Yayınevi.
Ibid.
ÇKP Merkezi Edebiyat Araştırma Merkezi ve PLA Askeri Bilimler Akademisi. (1997). Zhou Enlai’nin Askeri Antolojisi, Cilt 4. Pekin, Halkın Yayın Evi.
Clausewitz, CV, & War, O. (1989). Michael Howard ve Peter Paret tarafından düzenlenmiş ve çevrilmiştir. Savaşta .
Tzu, S. (2005). Savaş sanatı. Shambhala Yayınları.
Askeri Akademinin Askeri Tarih Araştırma Bölümü. (2000). Kore Savaşı Tarihi , Cilt 1 .
Kennedy, A. (2011). Mao ve Nehru’nun Uluslararası Ambarları: Ulusal Etkinlik İnançları ve Dış Politika Oluşturma . Cambridge University Press.
Ibid.
Askeri Akademinin Askeri Tarih Araştırma Bölümü. (2000). Kore Savaşı Tarihi , Cilt 1 .
Kennedy, A. (2011). Mao ve Nehru’nun Uluslararası Ambarları: Ulusal Etkinlik İnançları ve Dış Politika Oluşturma . Cambridge University Press.
McDermott, R. (1992). Uluslararası ilişkilerde öngörme teorisi: İran rehine kurtarma görevi. Siyasal Psikoloji , 237-263 ..
Askeri Akademinin Askeri Tarih Araştırma Bölümü. (2000). Kore Savaşı Tarihi , Cilt 1 .
Askeri Akademinin Askeri Tarih Araştırma Bölümü. (2000). Kore Savaşı Tarihi , Cilt 1 .
Shen, Z., & Li, D. (2011). Bir tarafa eğildikten sonra: Çin ve soğuk savaşta müttefikleri. Stanford, Calif Washington, DC: Woodrow Wilson Center Press.
Shen, Z., & Xia, Y. (2015). Mao ve Çin-Sovyet Ortaklığı, 1945-1959: Yeni Bir Tarih . Lexington Kitapları.
10 Ekim 1970’de Mao Zedong ve Kim Il Sung’la yapılan görüşmenin sohbet örneği.
Askeri Akademinin Askeri Tarih Araştırma Bölümü. (2000). Kore Savaşı Tarihi , Cilt 1 .
Kennedy, A. (2011). Mao ve Nehru’nun Uluslararası Ambarları: Ulusal Etkinlik İnançları ve Dış Politika Oluşturma . Cambridge University Press.
Askeri Akademinin Askeri Tarih Araştırma Bölümü. (2000). Kore Savaşı Tarihi , Cilt 1