Gençlerle ilgili uzmanlar, büyümenin kolaylığı veya zorluğu hakkında genellemeler yapmaktan asla bıkmazlar. Bu konu, yüksek öğretimi anlamak için merkezi bir konudur. Steven Mintz, “Has Childhood Changed?”de, Larry Cuban’ın “Bugünün çocukları 1890’ların çocuklarından farklı mı?” sorusuna kafası karışmış yanıtına karşı çıkıyor.
Birkaç itirazım var. İlk olarak, soru tarih dışıdır. Nasıl “çocuklar” olumsuzluk yüzyıldan fazla bir süredir değişiyor mu? İkincisi, bir bütün olarak “çocuklar” hakkında genelleme yapmak imkansızdır. Gençler arasındaki -sınıf, cinsiyet, ırk, etnik köken, coğrafya, deneyim ve yaşa göre ve bireysel olarak- farklılıklar güçlüdür.
Üçüncüsü, kural koyucu kanıtların -gençlere tavsiyelerin- çeşitli kaynaklardan betimleyici kanıtlarla süregelen karıştırılmasıdır. Örneğin Mintz, bugün 1890’larda olduğundan daha fazla çocuğun “tek ebeveynli evlerde büyüdüğü ve ebeveynlerinin boşanmasını yaşadığı” konusunda Cuban ile aynı fikirde. Bu, hepsi yaygın olan erken ebeveyn ölümü, firar ve gayri resmi ayrılıkları görmezden gelir.
1960’lardan beri üniversite öğrencilerine dönün. Derin değişiklikler var, çoğu olumsuz. 1960’ların sonlarında lisans, 1970’lerde yüksek lisans öğrencisi ve sonraki 42 yıl boyunca profesör olarak araştırmaları gözlemlerle birleştiriyorum.
Değişmezlik, ilerleme veya yükseliş ve düşüş “mitleri” ideolojiktir. Beyazların önderlik ettiği ABD üniversite öğrencisi nüfusu, modern dönüşümlerine II. Dünya Savaşı’ndan sonra GI Yasası ve kamu eğitiminin genişlemesiyle başladı. Geç ergenlik çağındakilerin ve büyüyen erken yetişkinlerin deneyimleri, göz ardı edilen bir temel oluşturur.
Benim kuşağım, ırk, cinsiyet ve medeni haklar konusundaki anlaşmazlıkların ortasında, gitgide artan çeşitli kolejlere gitti; kentsel ve banliyö değişiklikleri; Vietnam Savaşı; ve artan kayıtlara katkıda bulunan modern bir teknoloji ekonomisi. Birçok faktör genellikle 1980’lerle ilişkilendirilir ve daha sonra daha erken oynanır. İşletme ve STEM programları, öğrencilerin ana dalları ve kariyerleri seçme baskısı altında büyüdükçe büyüdü
Aynı zamanda, daha açık, iyimser, sosyal ve geniş anlamda eğitici bir dönemdi. Dönem, çoğu için (hepsi olmasa da) alışılmadık derecede olumlu bir anı temsil etti.
Birinci sınıf yurtlarımızdan, aralarında daha fazla açık alan bulunan sınıflara kadar, öğrenciler yakın zamana göre daha aktif bir şekilde birçok alanda etkileşime girdiler. Entelektüel, sosyal, kültürel ve politik ilgiler, lisans ve lisansüstü öğrencileri daha sık bir araya getirdi.
1970 yılında okul ücreti 600$/çeyrek dolara ulaştığında yüksek sesle bağırmamıza rağmen, maliyetleri burslar, krediler, aile katkıları ve yaz aylarında ağır işçilikle dengeledim. Yaklaşık 2.000 $ borçla mezun oldum ve mezuniyet sonrası okul ertelemesinden hemen sonra ödedim.
Fakülte-öğrenci ilişkileri belirgindi. Fakülte daha çok danışmanlıkla ilgileniyordu. Danışmanım bizi görmeyi bekliyordu. Beni ailesiyle yemeğe davet etti. Burslar ve lisansüstü okullar için öneriler yazmayı teklif etti. Basılı yazıları incelemek için saatler harcadık Tarih Bölümleri Rehberi.
Fakülte politikalarında ve dışavurumlarında farklılık gösteriyordu. Bazı hoş sohbetler ve etkileşimler; bazı güncel olayları – neredeyse her zaman ilgili olduğunda – kurslara entegre edin. Fakülte ve öğrenciler genellikle birbirleriyle insanlar, karşılıklı öğretmenler ve öğrenciler olarak ilgilendiler.
Bu ilişkiler, birçok profesörümün ömür boyu arkadaş ve meslektaş olduğu lisansüstü çalışmalarda arttı. Yapıcı eleştirilerinden asla vazgeçmediler. Bu nadir hale geldi.
Son yıllarda, bu unsurlar neredeyse ortadan kayboldu. Büyümek daraldı ve karardı. Düzleştirilmiş ekonomik gelecek korkuları, öğrenci odaklı programlar ve yetişkin ilişkileri olmayan 18-22 yaşındakiler için çok büyük. Bir öğrenci komşusu şöyle diyor: “Biliyorsunuz, hala genciz ve bazen yardıma ihtiyacımız var.”
Lisans öğrencilerinin profesörlerle kişisel ilişkileri yoktur, fakülte dışı danışmanlarıyla çok az ve çok az yakın arkadaşlığı vardır. Çoğu kaygı, güvensizlik ve bazen depresyon yaşar. 21-22’de “tükenmişlik” hakkında konuşuyorlar.
Genel eğitimin, lisans öğrencilerinin daha geniş ihtiyaçları yerine rekabet eden disiplin kümelerini yansıtacak şekilde daraltılması ve bütçeye tahakkuk eden kredi saatleri, öğretim, öğrenme ve “üniversite deneyimi” için rekabet eden bölümler eski hallerinin gölgesidir.
–Harvey J. Graff
İngilizce ve Tarih Fahri Profesörü
ve Okuryazarlık Çalışmalarında Ohio Seçkin Bilgin
Ohio Devlet Üniversitesi
Kaynak : https://www.insidehighered.com/views/2022/08/04/growing-was-always-hard-its-getting-harder-letter