DALLAS – Sanatçı Lonnie Holley birçok gizemi olan bir adam. Sanatı aracılığıyla, atılan eşyalardan anıları araştırır, ortaya çıkarır ve çağrıştırır. Onun montaj enstalasyonları, tüketime ve atılabilir kültürümüze ışık tutan çöp, enkaz, buluntu nesneler ve mementos takımyıldızlarıdır. Dünyanın dört bir yanındaki seyahatleri boyunca edindiği deneyimler, sanatsal pratiğinin kumtaşı oymacılığından çömlek atmaya kadar gelişmesine yol açtı. Onun son gösterisi, Dünya’dan geliyor Dallas Contemporary’deki sergisinde, Meksika’nın Guadalajara kentine yaptığı son gezi sırasında yarattığı bir dizi kil kap bulunuyor. (Çalışmaları da şu anda kişisel sergisinde sergileniyor. Amerika’ya Ne Yaptılar? 13 Ağustos’a kadar Los Angeles’taki Blum & Poe’da.)
“Bu şovda yer almaktan ve kil ile çalışmaktan çok onur duyuyorum; kil, çamur, çamurun dibi,” dedi Holley, Hyperallergic’e Atlanta stüdyosundan bir telefon görüşmesinde. “Kilin dünyadaki bazı ciddi yerlerden geldiğini biliyorsun. Alt tabakadan, nehirden, dereden geliyor. Hayatım boyunca kil ile oldukça iyi çalıştım.”
Holley için sanat bir kendini keşfetme ve yeniden keşfetme sürecidir: “Kendi kendime öğrendim ama her gün kendime başka bir şeyi yeniden öğretiyorum” dedi. Birçok yönden, bu yeni ortam onu bir sanatçı olarak köklerine geri götürüyor, ancak Lonnie Holley’i “sanatçı” olarak adlandırmak, destansı kökenleri çamurlu bir Alabama hendekte başlayan bir hayatın sadece küçük bir bölümünü anlatıyor.
Holley, 1950’de Birmingham’da Dorothy May Holley Crawford’da dünyaya gelen ve çocukluğunu gezgin bir gezgin olarak geçirdiği, bir karnaval işçisi olarak güneyi dolaşan bir burlesque dansçısının göz kamaştırıcı kanadının altına alınan 27 çocuğundan biridir. Beş yaşındayken bir Viski Evi’nde yaşıyordu. Yedi yaşında, kendisini yolun iki blok aşağısına sürükleyen bir kamyon çarptı; kaza genç sanatçıyı üç buçuk ay komaya soktu. Daha sonra, sekiz yaşında, yetim ve suçlu gençler için kötü şöhrete sahip bir çalışma kampı olan Alabama Zenci Çocuklar için Sanayi Okuluna yollandı. Çocukluğu boyunca yolunu ören trajik olaylara rağmen, kendisini besleyen hayatındaki etkili kadınları, 16. Sokak Baptist Kilisesi bombalamasında öldürülen üç kız çocuğunun mezarını açan büyükannesinden Mrs. McElroy, küçük bir çocukken Holley’e göz kulak olan Whiskey House sahibinin karısı. Buluntu malzemelerin armatürleri haline gelen yüzlerin silüetlerini şekillendirdiği bükülmüş tel heykellerde bu kadınlara saygılarını sunar. Holley, resmi bir eğitim ayrıcalığı olmadan, gayri resmi öğretmenleri olan bu kadınların yakın gözleminden öğrendi; karnaval fuar alanları ve arabalı sinema salonları onun sınıflarıydı.
Holley, “Etrafımda merakımı ödüllendirecek çok şey vardı,” diye açıkladı. “Karnavalla seyahat ederken ve elden ele dolaşırken hala ‘görüyordum’. İki buçukta emekleyerek çadırdan çıkıyordum – merak ettiğim için keşfetmeye gidecek kadar büyük bir çocuktum. Hayvanların ayak seslerini, yeni doğan hayvanlarla farklı yerleri gördüm, koşulları gördüm – bakıcıların hayvanları nasıl tuttuklarını, endüstriyel büyümenin durumunu göstermek için sergilenen endüstriyel ürünleri….”
Holley’nin sanat pratiği, merak duygusu ve cevapları bulmak için doymak bilmeyen arzusuyla tanımlanır. Yağmurlu bir bahar gününde soru şu kadar basit olabilir: “Su nereye gidiyor?” Beş yaşındayken, bu merak onu Whiskey House’un arka kapısından arka bahçeye, ardından mülkün kenarına, bir hendeğe götürdü. Hazine avları burada başladı. Holley, “Değerli şeyleri attığımız yer uçlardadır” diyor. “Küçük bir çocuktan lağım borusundan aşağı indiğini, çünkü o lağım borularından aşağı indiğimi ve dereye döküldüğünü biliyordum. Kırık cam, kırık taş, atılan malzeme, kese kağıdı ile karşılaşacak kadar şanslıydım.” Enkazı yıkayan suyun akışından bir bahar yağmurunun geride bıraktığı çamur ve çamura kadar, bir soru diğerine yol açar. Lonnie, eyalet panayır alanlarından derelere giden büyük kanalizasyon borularından sürünerek, cevaplar bulmak için enkaz izini takip etti. “Bu dört buçuk yaşındaydı, beş yaşındaydı” diye hatırlıyor. “Ödülüm çantaya bakmak, kutuları açmaktı. O zamanlar sanatçı olmakla ilgili hiçbir şey bilmiyordum… Mücevhere ya da paraya pek meraklı değilim, ama sanırım beynim açılıp bakmak ve düşünmek – işlemek için eğitildi.”
Bulunan malzeme onun ilham perisi oldu ve bu malzemenin kaynağının izini sürmek onun dünya görüşünü şekillendirdi. Lonnie Holley’nin sanatsal pratiğinde, atık hakkında bir uyarı mesajı yer almaktadır. Aşırı tüketimin, küresel ısınmanın ve çevresel bozulmanın zararlı etkilerinden bahsederken, aynı zamanda eşyaların bozulmasını izleyerek öğrendiklerini de tartışıyor. Bu analitik süreci, 1950’lerde kalay ve metal kaplardan son yıllarda plastiğe kadar çeşitli malzemelerin zaman içindeki bozulma oranlarını inceleyen “düşünce demircilik” olarak tanımlıyor. “Bu üç yılda daha fazla plastik kap, tabak, çatal, bıçak kullanarak her zamankinden daha fazla plastik atık yaptık…” Bu mikro gözlemleri, bu sorunlara katkıda bulunan kurumsal yönetim ve bireysel davranışların makro sorunlarına aktarıyor. “Kendimize karşı dürüst olalım. Artık dünyada daha önce hiç olmadığı kadar tehlikeli koşullara sahibiz çünkü biz işlemciyiz” diyor. “Bütün bu malzemeyi işledik, onunla inşa ettik, temellerimizi onunla inşa ettik ve artık yıkılabilir hale geldiğine göre, bunun suçunu kasırgalara, sarsıntılı koşullara ve havaya atmak istiyoruz.” Holley, atılan malzemeyi sanata yeniden dönüştürürken, tüketim kültürünü israfın merceğinden inceliyor ve izleyicileri kendi tüketim alışkanlıklarımızın uzun vadeli etkileri hakkında temel sorular sormaya zorluyor.
Holley’nin dikkatli bakışları altında, bozulma aynı zamanda bir keşif platformudur. “Her kavramın bir temeli olmalı ve sonra onun üzerine inşa etmelisiniz. Bazen bu temel ölümdür.” 1979’da yeğeninin ve yeğeninin bir evde çıkan yangında ölmesinden sonra, geri kazanılmış kumtaşından bir çift mezar taşı oydu. Bu, sanat pratiğinin resmi başlangıcını işaret ediyordu, ancak Holley için yaratmak her zaman zorunluluk ve “hiçbir şekilde çıkış yapmak” ile ilgiliydi. Bu süre zarfında, Birmingham Sanat Müzesi’nde gösterdiği 100’den fazla kumtaşı heykeli yarattı ve 1981’de ilk karma sergisine katıldı. Karadan veya Gökyüzünden Daha Fazlası: Appalachia Sanatı Smithsonian Amerikan Sanatı Müzesi’nde. Öğrenmek ya da kendi deyimiyle “yeniden öğrenmek” ona büyümesi ve gelişmesi için alan verdi. Kumtaşı, buluntu malzemelere ve daha sonra boya, tel heykeller ve seramiklere geçiş yaptı.
Sanatsal sesinin bir diğer önemli ifadesi ise müzikgörsel sanatı için lirik bir manifesto haline geldi. “Müzik bizim tanıklığımızdır. Her şey hayat boyunca oldu” diye heyecanlandı Holley. Beş albümünün ilkini 2012’de çıkardı; müziği, çalışmalarında ifade edilen temalar üzerinde blues, folk ve cazı melodik meditasyonlarda birleştirir.
Yıllar geçtikçe malzeme, mesaj ve araç gelişti, ancak Holley yeniden kullanım sürecine bağlı kaldı ve en son seramik kapları, tel heykellerde ve seramik karo resimlerinde yeniden ortaya çıkan yüz profilleri de dahil olmak üzere tanıdık motiflerle doludur. Müze duvarlarını hizalayın. Kile dönüşü, pratiğini tam bir daire çizerek, çocukken keşfettiği yıpranmış kaya, çamur ve muck’e getiriyor: “Her zaman benimle hendeğe geri dönecek.”
Lonnie Holley: Dünyadan Gelmek Dallas Contemporary’de (161 Glass Street, Dallas, Texas) 21 Ağustos’a kadar devam ediyor. Serginin küratörlüğünü Dallas Contemporary’nin yönetici direktörü Peter Doroshenko yaptı.
Lonnie Holley: Amerika’ya Ne Yaptılar? 13 Ağustos’a kadar Blum & Poe galerisinde (2727 South La Cienega Blvd., Los Angeles, California) devam ediyor. Sergi galeri tarafından organize edildi.
Kaynak : https://hyperallergic.com/750679/going-back-to-the-ditch-with-lonnie-holley/