SKraliçe II. Elizabeth 1952’de taç giydiğinden beri, Britanya İmparatorluğu tarafından sömürgeleştirilen düzinelerce ulus bağımsızlığını kazandı ve toplumlarını yeniden inşa etmeye devam ediyor. Kraliyet ailesinin bazı eleştirmenleri, İngiltere’nin en uzun süre hüküm süren hükümdarının geçen haftaki ölümünü, monarşinin rolünü yeniden tasavvur etmek ve nihayet dünya çapında ve Britanya’nın kendisinde İngiliz emperyalizminden etkilenen herkesin mücadelelerini kabul etmek için bir fırsat olarak görüyor.
Sömürgeleştirmenin mirası iyi belgelenmiştir ve genellikle köleliği ve insanların zorla taşınmasını, acımasız baskıyı ve yerel ekonomiler pahasına kaynakların çıkarılmasını içerir. “Kolonilerden çoğumuz için, II. Elizabeth’in ölümü, çok özel şekillerde onun soykırım, kölelik, şiddet, çıkarma ve vahşet üzerine kurulu bir imparatorluğun sembolü olduğunu gösterir; mirası günümüzde de devam etmektedir. Princeton Üniversitesi’nde Siyah diasporik sanat profesörü Anna Arabindan-Kesson diyor. “O sadece bir sembol değildi, bu imparatorluğun suç ortağıydı.”
Arabindan-Kesson, monarşi tarihinin bu bölümünün “İngiltere’de uygun bir şekilde gizlendiğini veya görmezden gelindiğini” söylüyor. Kraliçe II. Elizabeth’in ölümünün ardından bu tarihin ele alınması gerektiğini de ekliyor. “Ölümünün etrafındaki mevcut retorik, şatafat ve sömürge nostaljisi, bu emperyal tarihi kabul etmeyi ve onunla başa çıkmayı reddetmeyi pekiştiriyor – şu anki anımızın çoğunu tanımlayan, Britanya’nın ne olduğunu tanımlayan bir tarih.”
Kraliçe’nin karmaşık mirası
Eski İngiliz kolonilerinin başkanları ve başbakanları, saygılarını sundular Hindistan, Gana, Güney Afrika, Barbados ve Jamaika’dan liderler de dahil olmak üzere Kraliçe’ye. Ancak bu diplomatik jestler, bazılarının İngiliz sömürgeciliğinin ne kadar yıkıcı olduğunu hissettiklerini çok yüksek sesle dile getiren tüm sakinlerinin veya diasporalarının duygularını yansıtmaz.
Elizabeth’in ölümünün yasını tutmuyoruz, çünkü onun ölümü bize bu ülkede ve Afrika tarihinde çok trajik bir dönemin hatırlatıcısı” dedi. Ekonomik Özgürlük SavaşçılarıGüney Afrikalı bir siyasi parti yaptığı açıklamada.
Ölümüne kadar Kraliçe II. Elizabeth, Commonwealth’te yaklaşık 150 milyon kişiye ev sahipliği yapan 15 ülkenin hükümdarıydı. İngiltere ayrıca şu anda 300.000 kişiye daha ev sahipliği yapan 14 denizaşırı bölgeye daha sahip.
Kraliçe’nin saltanatının uzunluğu ve kişisel popülaritesi, kolonizasyonun etkisi hakkında tam bir tartışmayı engellemiş olabilir. Stanford Üniversitesi’nde İngiliz imparatorluğu konusunda uzmanlaşmış bir tarih profesörü olan Priya Satia, “Bence II. Elizabeth’in kuralı bir hesaplaşmayı engelledi ve bir süreklilik duygusuna izin verdi ve son 70 yılda değişimin boyutu hakkında sürekli inkar etti” diyor. “Dekolonizasyonun yanlışın kabulünü zorlaması gerekiyordu. Bu asla olmadı çünkü Kraliçe’nin sürekliliği tarafından her zaman maskelendi. ”
Britanya İmparatorluğu’nun engin tarihi
Bir halk deyimi, “İngiliz İmparatorluğu’nun üzerinde güneş asla batmaz“İngiltere’nin Amerika, Asya, Afrika, Orta Doğu ve Avustralasya’da düzinelerce ulus üzerinde sömürgeleştirdiği veya hüküm sürdüğü bir süre boyunca, tartışmalı olarak iki yüzyıldan fazla bir süre için geçerliydi. Bilim adamları da not Hem İskoçya hem de İrlanda’da İngiliz baskısını ve kolonizasyonunu eve daha yakın hatırlamanın önemi.
Britanya İmparatorluğu’nun kesin yılları ve sahip olduğu kolonilerin sayısı tartışmalıdır, ancak imparatorluğun etkileri hala geniş çapta hissedilmektedir. Satia, “İmparatorluğu nasıl tanımladığınıza bağlı – şu anda olduğu gibi, İskoç bağımsızlığı için bir hareket var” diyor. “Ya da iki İrlanda arasında devam eden mesele. Ve İngiltere’nin hala sahip olduğu başka sömürge mülkleri var. Yani sadece yakın tarihli değil, güncel bir tarih.”
Birçok ülkede, İngiliz işgali nesiller boyu sürdü ve bu süre zarfında, egemen İngiliz makamları, birçok eski sömürgenin bağımsızlıklarından sonra sürdürdüğü çeşitli sistemleri dayattı. Bunlar, çay içme, parlamenter hükümetler ve kriket oynama gibi İngiliz kökenli uygulamalara yansır.
Ancak aktarılan tüm uygulamalar çay içmek veya spor yapmak kadar zararsız değildi. Satia, “Toplumların tamamı değişti” diyor.
Arabindan-Kesson, “Mülkiyet ve mülkiyet hakkındaki fikirler, örneğin toprağın boş olması ve sömürgeciler tarafından sahiplenilebilmesi gibi sömürgecilik tarafından şekillendirildi” diyor. “Bu, elbette Avustralya veya Yeni Zelanda ve Kanada’daki, hatta ABD’deki First Nations topluluklarının vurgulamaya devam ettiği bir şey.”
Kolonizasyon, Kraliçe II. Elizabeth’in saltanatı altında gerçekleşmese de, Britanya’nın 1952’deki taç giyme töreni sırasında hala büyük bir imparatorluğu vardı. Sonraki yıllarda, birçok koloni bağımsızlık istedi ve zaman zaman şiddetli ayaklanmalar meydana geldi.
Devamını oku: Kraliçe II. Elizabeth’in Ölümünün Ardından Dünyanın Dört Bir Yanından Manzaralar
Kraliçe hükümetin değil devletin başı olmasına, yani sınırlı karar verme yetkisine sahip olmasına rağmen, siyasi bir figür olarak sesini çıkarma fırsatı buldu. Ama o sessizliği seçti, diyor Satia.
“Taç mücevherleri, çoğunlukla Britanya İmparatorluğu’nun çeşitli yerlerinden çalınan taşlardan oluşuyor. Kraliçe her zaman onları giydi, hiçbir şekilde iade edilmelerini önermedi, ”diyor Satia. “Monarşinin imparatorluğa sırtını dönüp ‘Artık yok’ ya da ‘Bunun bir parçası olduğumuz için pişmanız’ dediği bir an olmadı.”
Bugün araştırmacılar, etnik çatışmayı, LBTQ baskısını ve çevresel adaletsizliği İngiliz emperyalizminin eski sömürgelerde etkinleştirdiği sorunlardan birkaçı olarak görüyor.
İngiltere’de sömürgecilik
Britanya’nın sömürge mirasının genellikle gözden kaçan bir yönü, onun ülke içindeki etkileridir. Arabindan-Kesson, sömürgeciliğin ülkedeki azınlık topluluklarını sistemik ırkçılık ve baskı yoluyla dezavantajlı hale getirdiğine dikkat çekiyor.
Arabindan-Kesson, Birleşik Krallık’taki azınlık topluluklarına atıfta bulunarak, “Sağlık, tesislere erişim, siyasete katılım ve katılım, ekonomik hareketliliğe erişim, bunların hepsi çok daha düşük” diyor.
İngiliz okulu müfredat eleştirildi yıllardır azınlık seslerini dahil etme ve imparatorluğun olumsuz sonuçlarını tartışma konusundaki başarısızlıklarından dolayı. Arabindan-Kesson, bunun Birleşik Krallık’taki azınlıklar üzerinde bir etkisi olduğunu söylüyor
“Sadece Kraliçe’nin ölümüne değil, aynı zamanda insanların belirli olaylara, örneğin Windrush skandalı ve mevcut göçmenlik politikalarına nasıl tepki verdikleri, imparatorluğun şu anda çağdaş İngiltere’de ne kadar merkezi bir yer olduğuna dair bu tarihsel farkındalık eksikliğini gerçekten gösteriyor” dedi. diyor. (Windrush skandalı, yüzlerce Siyah Britanyalının Karayipler’e haksız bir şekilde sınır dışı edilmesini veya sınır dışı edilme tehdidini ifade eder.)
Arabindan-Kesson, “Genel olarak monarşi, modern Britanya’nın devasa sosyal ve ekonomik eşitsizliklerinin inanılmaz derecede gösterişli bir sembolüdür” diyor. Bunun özellikle insanların “evlerini ısıtmak, faturaları ödemek ve ailelerini beslemek için mücadele ettiği bir yaşam maliyeti krizinin ortasında geçerli olduğunu ekliyor. Bu kuruma bu kadar ilgi ve bu kadar kaynak harcanması tamamen çağdışı ve gerçekten de tam bir kaynak israfı gibi görünüyor.”
Dörtgözle beklemek
Ancak Arabindan-Kesson ve Satia, monarşinin mirası hakkında daha fazla konuşmanın tartışılmaya devam edeceğinden umutlu.
Arabindan-Kesson, “Eğitimin gerçekten önemli olduğunu düşünüyorum” diyor. “[Also] özellikle her zaman bu eleştirileri yapan ve bu konuları vurgulayan siyahi ve kahverengi akademisyenleri, aktivistleri, yazarları ve sanatçıları dinlemek ve daha sonra gerçekten politika ve yapısal değişim ve onarım süreci üzerinde çalışmak, ki bence bu, çeşitli şekillerde onarımlar içeriyor. formlar.”
Devamını oku: İngiliz Monarşisinin Geleceği Her zamankinden Daha Belirsiz
Satia, kendi adına, monarşinin tarihi hakkında daha açık olmasını umuyor. “Çok farklı bir monarşi hayal edin, burada bir hükümdar siyasetten ziyade edep adına ‘Britanya’nın, İngiliz hükümetinin ve İngiliz monarşisinin kölelik ve sömürgecilikteki rolünü kabul ediyor ve bundan pişmanlık duyuyoruz’ gibi şeyler söyleyebilir. Bu tür bir ahlaki liderliğin dünyada çok farklı bir etkisi olabilir” diyor.
TIME’dan Daha Fazla Okunması Gereken Hikaye