"Bu kez sigarayı bırakıyorum!” Bu cümleyi kaç kere duydunuz veya kurdunuz. Kaç kere sigara paketini çöpe atıp ‘Kararlıyım’ diye söylendiniz. Sigaranın zararlarını tartıştığınız masada kaçıncı dalı söndürdünüz?
Sigarayı bırakmak çok mu zor gerçekten? Bırakmak istiyor, ama bırakamayacağınızı mı düşünüyorsunuz? Çevrenize bakın; bunu başaranları göreceksiniz. Ben de 9 Şubat Sigarayı Bırakma Günü vesilesiyle, çevremde, uzun yıllar sigara kullanan insanların sigarayı bırakma hikayelerini dinledim... Umarım bu anılar, sizin de bırakma hikayenize vesile olur.
‘HER SİGARA İÇİCİSİ BIRAKMAYA ADAYDIR’
İhsan Çaralan: Günde 3 paket uzun Maltepe’den nasıl ayrıldım? Sigaraya 1968’de, yani 21 yaşındayken başladım. İk başladığımda, nedenini şimdi hatırlamıyorum ama, saat 12.00 ile 18.00 arasında içiyordum sigarayı. Sonra bu giderek arttı ve günde iki üç paket ‘Bafra’ (o zaman popüler ‘solcu sigarası’ydı) sigarasına kadar çıktı. Ancak 1968’den sigarayı bıraktığım 1997’ye kadar birisi 8-9 yılı birkaç kez de 2-3 yılı bulan süreyle sigarayı bıraktığım olmuştu. 1997’ye geldiğimde günde üç paket, ‘uzun Maltepe’ içen, sigarayı sigaradan yakan, etrafına ve üstüne durmadan kül saçan, kötü bir içici haline gelmiştim. Sigarayı bırakmak istiyordum. Ama şimdi sigarayı bırakmamak için bahaneler öne süren pek çok tanıdığım gibi, bırakmaktan çok, daha fazla içmek için neden buluyordum. Sonunda, ’90’lı yılların ikinci yarısında sigaraya arka arkaya gelen zamlara ve tabii zammı yapanlara lanetler okuyarak sigarayı bıraktım! O günden beri de sigara içmiyorum.
Sigarayı bıraktığım güne dönersek; ‘Bu akşam bırakayım’ dediğimde, çantamda iki paket sigara vardı. ‘Bu iki paketi de içerim. Zaten gece yarısı olur ben de günü bitirmeden bırakmış olurum” diye düşündüm. Akşam saatlerinde çantamdaki iki paketten birisini bitirip, son paketi açmak için çantaya el attım. O da ne, çantada sigara yok! Çantayı ters çevirip içindekileri masaya boşalttım. Yok, sigara yoktu! Demek ki, çantada iki değil bir paket sigara varmış. Yani sigarayı 26 Ağustos günü saat 19.00 itibariyle bırakmış oldum. Planladığımdan 4-5 saat önce! O günden beri, yani 21 yıldır sigara içmiyorum. Ama, birisi sigara bırakmaktan söz ettiğinde onca içtiğim sigara değil de o içemediğim bir paket sigara hep akılıma gelir. Sanki o bir paketi de içsem, kafam rahat olacakmış gibi!
Bazen, özellikle de sigara içilen bir ortamda uyurken, rüyamda sigara içtiğim oluyor. Ama, rüyamda bile “Ben bunu bırakmıştım diye içmeye başladığım sigarayı atıyorum. Yani sigarayı kolay bırakan bir insan olduğumu sanıyorum. Nitekim geçmişte iki üç, belki de dört kez uzun sayılacak sürelerle sigara bırakmıştım. Ama bugün bile sigaraya yeniden başlamaktan hâlâ korktuğumu söylemeliyim. Bu yaştan sonra sigaraya yeniden başlamam herhalde diye düşünüyorum.
Evet, sigara içenlerin içmek için çok bahanesi var. Kapitalist toplumun yaşama koşulları ve çeşitli ritüelleri, insanı sigara içmeye teşvik ediyor. En çok sigara içenlerin gençler olması çok üzücü bir durum. Bazı arkadaşlar da benim bıraktığım yaşa gelince bırakacaklarını söylüyorlar! Ama onlara buradan söylemelim, eğer bırakacaklarsa 50 yaşını beklemesinler; çünkü sigara içmemek sadece sağlık değil, etrafıyla ilişkiler bakımından da çok rahatlatıcı bir durum.
Benim deneyimim bunu gösteriyor. Sigara içmemek için klişe öğütler var. Ama, sigara içip içmemenin bir karar verme sorunu olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden her sigara içicisi sigarayı bırakmaya adaydır ve umarım bir gün bırakır!”
‘İŞ BİRAZ, KARAR ALMAKTAN GEÇİYOR’
Ercüment Akdeniz: Yaklaşık 15 yıl sigara kullandım. Aralıklarla bıraktığım oldu. Ama her defasında tekrar başladım. Daha çok dudak tiryakisiydim. Bu yüzden ciğerlere pek zarar gelmez deniyordu. Ama öyle olmadı. Sigarayı tamamen bırakmaya yakın günlerde nefes almakta güçlükler çektim, göğsümde şiddetli kasılmalar oldu, tıkandığımı hissettim. Bu kez kesin elveda diyerek bıraktığımdan bugüne içmedim. 12 yıldır hiç ağzıma sürmedim. Kendimi çok daha sağlıklı hissediyorum. İş biraz da karar almaktan geçiyor. Bırakmayı düşünenler çekinmesinler, karar alarak bırakmaya başlayabilirler.
UFAKLIĞIN BÜYÜK DESTEĞİ
Nazife Yaşar: Çok genç yaşta başladığım sigarayı tam olarak kaç yıl içtim hatırlamıyorum. Ama bildiğim şu ki; sigara içerken önce kuralları ben koydum: Aç karnına içmedim, yürürken içmedim, belirlediğim sayıda içtim vb. Böyle yapınca sanki daha az zarar verecekmiş gibi düşündüm. Tabii ki nafile çabalardı bunlar. Nefes almada zorlanmalar, hırıltılar, seste çatallanmalar, boğaz ağrıları başlamıştı. Koyduğum kurallar sonraları sigara lehine bozuldu. Buna bir de yurt dışında yaşayan sağlıkçı ağabeyimin haftanın en az dört günü sigara içtiğim için yaşayacağım felaketleri anlattığı telefon konuşmaları eklenince bırakma denemelerim başladı. Ama bırakma düşüncesi bile sigarayı artırmama neden oluyordu. Birçok denemem başarısız oldu. Biri hariç. Tam iki sene içmedim. Irmak’a hamile olduğumu öğrendiğimde sigara paketini çalışma arkadaşıma ‘hamile olduğum’ müjdesiyle birlikte verdim. Hamileliğim ve emzirdiğim dönemde hiç içmedim. Irmak memeyi bıraktıktan sonra tekrar başladım. Ta ki Irmak’ın sigaranın kokusuna verdiği tepkiye kadar. Sigara içenler bilmez, içtikten sonra kötü bir koku siner içenin üstüne. Sigara içtikten sonra Irmak’a her sarılmamda yüzünde o kötü kokunun rahatsızlığını görürdüm. Hiç bir zaman ‘Kötü kokuyorsun’ demedi ve sarılmaktan vazgeçmedi. Onca başarısız deneyime en büyük desteği Irmak’ın bu duruşu verdi. Onun vazgeçemediği o sarılmayı tertemiz sunmalıydım ve hiç kaybetmemeliydim. Misler gibi sarılmayı tercih ettim.
BİR KEREDEN ÇOK ŞEY OLUR
Eren Boz: Arkadaşlarımdan etkilenerek başladım sigaraya. Önce onlardan tek tek sigara alarak. “Bir kereden bir şey olmaz” deniliyordu. Sonra paket almaya başladım. Ama öğrenci için gerçekten sigaranın fiyatı büyük külfet. Yaklaşık iki yıl kullanmama rağmen nefes daralma sorunu ile karşı karşıya kaldım. Elektronik sigara sipariş ettim. Olmadı... Bırakamadım, tekrar başladım. Ne zaman ekonomik olarak zorlanmaya başladım işte o zaman bıraktım.
evrensel.net