Arkeologlar uzun zamandır tarımın örgütlü din, sedanstansiyon ve sosyal karmaşıklığın öncüsü olduğunu düşünüyorlar. Bu makalede, Türkiye'de 11.600 yıllık bir sitede bulunan Gobekli Tepe'de son dönemde yapılan araştırmalar, örgütlü dinin tarımdan önce olduğunu açığa çıkarması işleniyor. Gobekli Tepe, daire içine yerleştirilmiş ve dünyanın en eski tapınağı olduğu anlaşılan birçok oyma ve dekora sahip taş sütunlardan oluşur. Arkeologlar, Gobekli Tepe'nin avcılık yapan grupları ritüel ve ziyafetler için topladığı bir yer olduğunu ve örgütlü din olarak gördüğümüz kozmolojik ve ideolojik kaymaların temelini oluşturduğunu ileri sürdüler. Araştırma, Gobekli Tepe'de devam ediyor ve keşfedilecek çok şey var; buna zamanla nasıl değiştiğini ve nihai kullanımının ne olduğu gibi sorular da dahil ediliyor. Bununla birlikte, arkeologlar, GobekliTepe'nin, dinlerin ve sosyal karmaşıklığın tarımdan önceki gruplardaki yükselişiyle ilgili bildiklerimizin çoğunu yeniden yazacağına eminler.
Bu makaleyi okurken şunlara yoğunlaşmalısınız::
Yeniden canlandıranlar turistlik otobüs seferlerinde çoğunlukla Türk, bazen Avrupa'lı otobüsler (klimalı, televizyonlar ile donatılmıştır) ile taşınan tursitler ellerinde su şişeleri ve MP3 çalıcılarıyla kayıtsız bir şekilde tepenin eteklerine ulaşırlar. Dikkatsizce tırmandıkları tepede birazdan ağızları açık bir şekilde şaşkına dönecekler.
Halka şeklinde sıralanmış büyük taş sütunlarca oluşan bir düzine yapı ile karşılaşırlar. Çok daha erken inşa edilen bu alan, Stonehenge'i belli belirsiz anımsıtır. Taşların üzerleri, hayvanların kabartmaları; ceylan, yılan, tilki, akrepler ve vahşi yaban domuzu kabartmalarıyla sarılmıştır. Kurulumları günümüzden 11.600 yıl ve Giza'nin Büyük Piramidi'nden yedi bin yıl öncedir. Nitekim, Göbekli Tepe anıtsal mimarinin bilinen en eski örneğidir - insanın bir araya getirdiği ilk yapı, bir kulübeden daha büyük ve daha karmaşıktı. Bu sütunlar inşa edildiğinde bildiğimiz kadarıyla dünyada karşılaştırılabilir ölçekten hiçbir şey mevcut değildi.
Göbekli Tepe'nin yapımı sırasında, insan ırkının büyük kısmı, bitkiler avlamak ve vahşi hayvanlar avlamak suretiyle hayatta kalan küçük göçebe gruplarda yaşıyordu. Sitenin inşası muhtemelen daha önce meydana gelmiş olanlardan daha fazla insanın bir araya gelmesini gerektiriyordu.
Şaşırtıcı bir şekilde, tapınağın yapımcıları, tekerlekleri ya da yük taşıyan hayvanlar olmamasına rağmen yüzlerce tonluk taşı kesip şekillendirebildiler ve 16 ton taş taşıdılar. Göbekli Tepe'ye gelen hacılar yazı, metal ya da seramiksiz bir dünyada yaşıyordu; Alttan tapınağa yaklaşanlara, direkleri devasa devler gibi başın üstünde uzanmış olmalıydı, taşların üzerindeki ateşli hayvanlar emperyalizasyonu, insan zihninin yalnızca öngörmeye başladığı manevi dünyadan farklı bir şekilde ayrılıyordu.
Arkeologlar hala Göbekli Tepe'yi kazıyor ve anlamını tartışıyor. Bildikleri, sitenin, türün derin geçmişiyle ilgili daha önceki fikirlerini bozduğu beklenmedik bulguların voleybolunda en önemli yer olmasıdır. Sadece 20 yıl önce çoğu araştırmacı, Neolitik Devrim'in zaman, yer ve kaba dizilimini bildiklerine inandıklarına inandıklarını, tarımın doğuşuyla sonuçlanan kritik geçişin, Homo sapiens'i dağınık avcı toplayıcı gruplarından tarım köylerine ve oradan da Teknolojik anlamda sofistike toplumlara, büyük tapınaklar ve kuleler, krallar ve rahipler, konularının emeğini yöneterek, yeteneklerini yazılı olarak kaydetti. Ancak son yıllarda arkeologları yeniden gözden geçirmeye zorlayan çok sayıda yeni buluş olan Göbekli Tepe aralarında öne geçti.
İlk başta Neolitik Devrim, güney Irak'taki Dicle ve Fırat nehirleri arasındaki Mezopotamya'da meydana gelen ve Hindistan, Avrupa ve ötesine yayılan tek bir olay -bir dehanın ani bir külü olarak- görüldü . Çoğu arkeolog medeniyetin bu ani patlamasının büyük oranda çevresel değişikliklerden kaynaklandığına inanıyordu: buzulun sona ermesiyle kademeli bir ısınma, bazı insanların bitki yetiştirmeye başlamasına ve hayvanları bol miktarda ıslah etmesine izin verdi. Yeni araştırma, "devrim" in aslında çok sayıda el tarafından büyük bir alanda ve binlerce yılda yapıldığını gösteriyor. Ve çevre tarafından değil, başka bir şey tarafından yönlendirilmiş olabilir.
Bir anlık şaşkınlık suskunluğundan sonra, sitedeki turistler kamera ve cep telefonlarıyla fotoğraflarla uğraşıyorlar. Elli yıl önce kimsenin elbette dijital görüntüleme donanımı yoktu. Ancak bir şeyler düşünülenden daha az değişti. Geçmişten günümüze dünyanın en büyük dini merkezlerinin çoğu, Vatikan, Mekke, Kudüs, Bodh Gaya (Buda'nın aydınlandığı yerde) veya Cahokia'yı (St. Louis yakınlarındaki muazzam yerli Amerikan kompleksi) düşünerek hac yolculuğu yerleridir. Onlar maneviyat yolcuları için anıtsaldırlar, ki bunlar büyük mesafelere ulaştılar, kandırıp kıpırdadılar. Göbekli tepe, hepsinin birincisi, bir modelin başlangıcı olabilir. En azından burada çalışan arkeologlara göre, kutsal insan duygusu ve iyi bir gözlem için insan sevgisi-medeniyetin kendisi haline gelmiş olabilir.
Klaus Schmidt, hemen Göbekli tepe'de çok fazla zaman geçirileceğini hemen anladı. Şu anda Alman arkeoloji enstitüsünde (DAI) bir araştırmacı olan Schmidt, güneydoğu Türkiye'deki 1994 sonbaharında geçirdi. Birkaç yıldır orada bir yerde çalışıyordu ve kazılan başka bir yer arıyordu. Bölgedeki en büyük şehir Şanlıurfa'dır (Şanlıurfa olarak telaffuz edilir). Şanlıurfa, Londra gibi küstah bir yeni kişinin standartlarına göre inanılmaz derecede eski - peygamber İbrahim'in sözde doğduğu yerde. Schmidt Şanlıurfa'yı gençleştirecek bir yer olan neolitik şehri anlamakta yardımcı olacak bir yer bulmak için şehirdeydi. Şanlıurfa'nın kuzeyinde, dağlardaki ünlü tigris ve Fırat nehirlerinin kaynağı olan güney türkiye'nin ilk eteklerine rastlanır. Kasabanın dokuz kilometre uzaktaki yuvarlak bir tepesi olan yöre halkının çan kuleli tepe-Göbekli tepe olarak adlandırdığı uzun bir sırt var.
1960'lı yıllarda Şikago üniversitesinden arkeologlar bölgeyi araştırmışlar ve Göbekli tepe'nin çok az ilgi gördüğü sonucuna vardı. Tepenin üst kısmında rahatsızlık hissedildi, ancak Bizans dönemi askeri karakollarının faaliyetlerine atfettiler. Burada ve taş mezar taşı olduğunu düşündükleri kırık parçalar vardı. Schmidt, şikago araştırmacılarının tepenin kısa açıklamasıyla karşılaşmış ve kontrol etmeye karar vermişti. Yerdeki çakmak cipsini gördü - çok sayıda. "Orada bulunmuş olan birkaç dakika içinde" diyor Schmidt, binlerce yıldır puanın hatta yüzlerce kişinin çalıştığı bir yere baktığını fark etti. Kireçtaşı levhaları Bizans mezarları değil, daha eski bir şeydi. Dai ve Şanlıurfa müzesi ile işbirliği içinde ertesi yıl çalışmaya başladı.
Yüzeyin altındaki inç, ekip çok özenle moda bir taşı vurdu. Bir başkası, diğeri ise ayakta duran direklerin bir halkası. Alman ve tıp fakültesi öğrencileri ve 50 veya daha fazla yerli köylüden oluşan bir vardiya mürettebatı olan schmidt'in ekibi, aylar ve yıllar geçtikçe, ikinci bir taş çemberini, sonra da bir üçüncü ve daha sonra buldu. 2003 yılındaki jeomanyetik araştırmalarda, yeryüzünün altında, en az 20 halkanın bir araya toplandığı, şaşkınlıktan arınmış olduğu ortaya çıktı.
Direkler büyüktü - en uzun 18 feet yükseklikte ve 16 ton ağırlığında. Yüzeyleri üzerine sürülerek, her biri farklı bir tarzda, bazıları kabaca işlenmiş, birkaç tanesi de Bizans sanatı olarak sembolik olarak yapılmış hayvan kabartmaları menageri vardı. Tepenin diğer bölümleri, schmidt'in şimdiye kadar gördüğü en eski antivirüs araçlarının bulunduğu en büyük mağaza -biyolitik bir bıçak, helikopter ve mermi noktası depolarıyla dolu idi. Schmidt, taş komşu vadilerden koparılmak zorunda kaldıysa da, "burada, bir aralıkta küçük bir alanda, çoğu arkeologun tüm yerleşim yerlerinden daha fazla çakmaktaşı vardı" yazıyor.
Daireler ortak bir tasarım izliyor. Hepsi devasa sivri veya sermaye benzeri kireçtaşı sütunlarından yapılır. Bladelike, direklerin derinlerine oranla beş kat daha geniş olması çok kolay. Düşük taş duvarlarla birbirine bağlı bir kol mesafesi veya daha fazla duruyorlar. Her halkanın ortasında iki uzun sütun vardır, ince uçları yere kesilmiş sığ oluklara monte edilmiştir. Alman mimar ve inşaat mühendisi Eduard knoll'u sorduk. Siteyi korumak için schmidt ile birlikte çalışan montaj sisteminin merkezi sütunlar için ne kadar iyi dizayn edildiğini sordum. "Değil," dedi başını sallayarak. "Mühendisliği henüz öğrenmediler." Knoll, direklerin tahta direklerle desteklenmiş olabileceğini öne sürdü.
Schmidt'e göre, T şeklindeki direkler stilize insanlardır, bu da bazı sütunların "omuzlarından" gelen açılı oyma kollarla güçlendirilmiş bir elin elleri, sırt üstü yatırılmış karınlarına doğru uzanır. Schmidt, taşlar dairenin merkezinde, "toplantı ya da dans gibi" karşı karşıya kalmaktadır - belki de dini bir ritüelin bir temsilciliği. Hayvan figürlerine sıçrayarak sıçrama gelince, çoğunlukla ölümcül yaratıklar olduğunu belirtti: akrepler batırma, domuzları doldurma, vahşi aslanlar. Direkler tarafından temsil edilen figürler onlar tarafından korunabilir veya onları yatıştırabilir veya totem olarak birleştirilebilir.
Kazı devam edince bulmaca bulmaca üzerine yığılmış. Göbekli Tepe'deki yüzükler henüz bilinmeyen sebeplerden ötürü güçlerini ya da en azından çekiciliğini düzenli olarak kaybetmiş görünüyorlar. İnsanlar birkaç on yıllar boyunca direkleri gömdü ve birincide ikinci, daha küçük halka yeni taşlar koydular.
Bazen, daha sonra, bir üçüncü taktılar. Ardından bütün meclis enkazla doldurulacak ve yakınlarda tamamen yeni bir daire oluşturulacaktı. Site yüzyıllar boyunca inşa edilmiş, doldurulmuş ve inşa edilmiş olabilir.
Şevkle, Göbekli Tepe'deki insanlar tapınak yapımında giderek daha kötüye gitti. En eski halkalar en büyük ve en sofistike, teknik ve sanatsal. Zaman geçtikçe, direkler daha küçük, daha basit hale geldi ve daha az dikkatle monte edildi. Nihayet çaba, M.Ö 8200 yılına kadar tamamen kaçmış gibi görünüyor. Göbekli Tepe'nin hepsi düştü ve yükseldi.
Araştırmacıların bulduğu şey, bulunmadığı şey kadar önemlidir: herhangi bir yerleşim işareti.
Sütunları parçalamak ve dikmek için yüzlerce insanın olması gerekiyordu, ancak sitenin su kaynağı yoktu; en yakın derenin yaklaşık üç kilometre uzakta olduğu söyleniyordu. Bu işçiler evlere ihtiyaç duyacaktı, ancak kazılarda duvar, ocak veya ev izi bulunamadı - Schmidt'in yerli olarak yorumladığı başka hiçbir yapı yoktu. Beslenmek zorunda kalacaklardı, ancak tarım izleri de yoktu. Bu konuda Schmidt hiçbir karmaşa mutfak veya pişirme yangınları bulamadı. Sadece bir tören merkezi idi. Bu sitede hiç kimse yaşamış olsaydı, ikamet ettikleri kişilerin personelinden daha az olurdu. Sitede bulunan binlerce ceylan ve aurochs kemiği tarafından yargılanmak için, işçiler, uzaktaki avlardan getirilen oyunun sürekli gönderilmesiyle besleniyor gibi görünüyor. Bu karmaşık gayretin organizatörleri ve denetçileri olmalıydı, ancak sosyal hiyerarşinin iyi bir kanıtı olmamalı - daha zengin insanlar için yaşam alanı yok, seçkin ürünlerle dolu mezarlar yok, bazı insanların diğerlerinden daha iyi diyetleri olduğuna dair hiçbir iz yoktu. .
Schmidt, "Bu insanlar çalkalayıcılardı" diyor, bitkiler toplayan ve vahşi hayvan avlayan insanlar.
"Foragers'ın resmimiz her zaman sadece birkaç küçük, mobil grup, birkaç düzine insandı.
Düşündük, büyük kalıcı yapılar kuramıyorlar, çünkü kaynakları takip etmek için dolaşmak zorundalar. Ayrı bir rahip ve zanaat işçisi sınıfı tutamazlar, çünkü onları beslemek için ekstra malzemeleri taşıyamazlar. İşte Göbekli Tepe, ve açıkçası bunu yaptılar. "
Avcı-toplayıcıların Göbekli Tepe'yi inşa ettiklerini keşfetmek, birisinin X-Acto bıçağı ile bir bodrum katında 747 yaptırmış olduğunu bulmak gibiydi. "Ben, meslektaşlarım, hepimiz düşündük, ne oldu? Nasıl "dedi Schmidt. Paradoksal olarak, Göbekli Tepe hem gelişmekte olan uygar dünyanın habercisi hem de yok olan göçebe geçmişin en büyük, en büyük amblemi olarak göründü. Başarı şaşırtıcıydı, ancak nasıl yapıldığını veya ne anlama geldiğini anlamak zordu. Schmidt, "10 ya da 15 yılda" Göbekli Tepe, Stonehenge'den daha ünlü olacak. Ve iyi niyet için. "
Göbekli Tepe'nin üzerinde gezinen V. Gordon Childe'nın hayaleti. İngiltere'ye bir Avustralya nakli olan Childe, gösterişli bir adamdı, tutkulu Marksist bir artı ayak ve çanak çömlek giymişti ve halka açık adreslerini Stalinizm'e satıyordu. Ayrıca geçtiğimiz yüzyılın en etkili arkeologlarından biridir. Harika bir sentezci olan Childe meslektaşlarının ayrılmış gerçeklerini çeper entelektüel planlara soktu. Bunların en ünlüsü Neolitik Devrim kavramını icat ettiği 1920'lerde ortaya çıktı.
Günümüz şartlarında, Childe'ın görüşleri şöyle özetlenebilir: Homo sapiens, yaklaşık 200.000 yıl önce olay yerine patladı. Takip eden binyılın çoğunda türler, insanların dolaşırken küçük topluluklar olarak yaşadığı dikkate değer ölçüde az değişti. Sonra, Neolitik Devrim geldi: "tüm tür için devrimci sonuçlarla dolup taşan" radikal bir değişim "Childe," İnsanın şimşek bir cıvatasında insanlığın bir bölümü arındırarak tarımı kucakladı. Childe, tarımın benimsenmesiyle birlikte daha fazla dönüşüm getirdiğini savundu. Alanlarını eğitmek için insanlar dolaşmayı bırakmak ve kalıcı köylere gitmek zorunda kaldıklarında, yeni araçlar geliştirdikleri ve seramik oluşturdular. Ona göre Neolitik Devrim, patlamaya yönelik önemli bir olaydı - "insanlık tarihinde ateşin ustalıkından sonra en büyük" olaydı.
Devrimin tüm yönlerinden tarım en önemliydi. Binlerce yıldır taş aletlere sahip kadınlar ve kadınlar manzara dolaşarak yabani tahılların başlarını kesip eve götürüyorlardı. Bu insanlar tahıl yamalarını eğilip korumuş olsalar bile, izledikleri bitkiler hâlâ vahşiydi. Yabani buğday ve arpa, evcilleştirilmiş versiyonlarının aksine, olgunlaştıkça parçalanır; çekirdekler, bitkiyi kolayca kolayca parçalayıp zemine düşerler ve tam olgunlaştıklarında hasat etmeleri imkansız hale getirir. Genetik olarak söylemek gerekirse, gerçek tahıl tarımı ancak insanların, mutlaka dağılmayan mutasyona uğramış bitkilerle büyük yeni alanlar dikdiklerinde başlamıştı; bu da, evcilleştirilen buğday ve arpa tarlalarını oluşturuyordu; bu nedenle, çiftçilerin hasat etmesini bekledi.
Yemek için manzara taramak yerine, insanlar artık ihtiyaç duydukları kadar büyüyebilir ve ihtiyaç duydukları yere kadar büyüyebilir, böylece daha büyük gruplar halinde birlikte yaşayabilirlerdi. Nüfus arttı. Childe, "Devrimden sonra, ancak hemen sonrasında türümüzün hızlı bir şekilde çoğalmaya başladı" yazdı. Aniden daha kalabalık olan bu toplumlarda fikirler daha kolay değiştirilebilir ve teknolojik ve sosyal yenilik oranları yükselmiştir. Din ve sanat-medeniyetin ayırdedici özellikleri- gelişti.
Günümüzdeki araştırmacıların çoğu gibi Childe, devrimin Gazze'den kuzeydoğuya doğru kıvrılıp güneydoğuya doğru kıvrılmış ve daha sonra güneydoğu yönünü Irak'a doğru tarayan topraklar olan Bereketli Hilal'de gerçekleştiğine inanıyordu. Güneyde sert Suriyeli Çöl ile sınırlanmış ve kuzeyde dağlar tarafından sınırlandırılmış olan hilal, zorlu aşırılıklar arasındaki ılımlı bir iklim kuşağıdır.
Doğudaki terminus, Dicle ve Fırat nehirlerinin Güney Irak'taki -Sümer olarak bilinen ve M.Ö. 4000 yıllarına dayanan bir bölge- nin birleştiği bölgedir. Çilelerin gününde, araştırmacıların çoğu Sümer'in medeniyetin başlangıcını temsil ettiğine karar verdiler. Arkeolog Samuel Noah Kramer, 1950'lerde Sumer'de Tarih Başlıyor kitabında bu görüşü özetledi. Yine de Kramer yazmayı bitirmeden önce resim Bereketli Hilal'in tersi batı ucunda revize edildi. Bugün İsrail'i kapsayan Levant'ta, Filistin toprakları, Lübnan, Ürdün ve batı Suriye-arkeologlar, M.Ö. 13000'e kadar uzanan yerleşim yerlerini keşfettiler. Natufian köyleri olarak bilinirler (adı bu yerlerin ilkinden gelir), bölgenin iklimi nispeten sıcak ve ıslak hale geldiği bir dönemde, Buz Devri'nin sonuna yaklaşırken Levant'ın karşısına çıktılar.
Natufilerin keşfi, Childe'nın Neolitik Devrimi penceresindeki ilk kaya oldu. Childe, tarımın köylere götüren ve medeniyeti ateşleyen gerekli kıvılcımı düşünmüştü. Ancak Natufiler, yüzlerce kişiye kadar kalıcı yerleşim birimlerinde yaşıyor olsalar da çiftçiler değil avcılık ceylanları ve vahşi çavdar, arpa ve buğday toplayıcılardı. Harvard Üniversitesi arkeolog Ofer Bar-Yosef, "Düşüncelerimizin gözden geçirilmesi gerektiğinin büyük bir işaretiydi" diyor.
Natufian köyleri, bölgedeki sıcaklıklar aniden 12 ° F'ye düştüğü, 1200 yıllık bir mini buzul çağının bir parçası olan ve Bereketli Hilal boyunca çok daha kurak koşullar yarattığında zor zamanlara maruz kalmışlardır. Hayvan habitatı ve hububat küçülürken, bir takım köyler aniden yerel gıda arzı için çok nüfuslu hale geldi. Birçok kişi, kalan yiyecek kaynakları için peyzaj araştırırken, tekrar dolaşıp duruyordu.
Bazı yerleşimler daha kurak koşullara uyum sağlamaya çalıştı. Şu anda kuzey Suriye'de bulunan Ebu Hureyra köyü, belki de onları yeniden dikerek yerel çaydanlık dikmelerini yapmaya çalıştı. Sitedeki çavdar tohumlarını inceledikten sonra, Londra Üniversitesi Koleji'nden Gordon Hillman ve Rochester Teknoloji Enstitüsü'nden Andrew Moore, 2000'de bazılarının vahşi eşdeğerlerinden daha büyük olduğunu belirttiler - muhtemelen evcilleştirme işareti, çünkü ekim kaçınılmaz olarak meyve gibi nitelikleri artırıyor Ve tohum büyüklüğü, insanlar değerli buluyorlar. Bar-Yosef ve bazı araştırmacılar Mureybet ve Tell Qaramel gibi yakınlardaki sitelerin de tarım yaptığına inanmaya başladılar.
Bu arkeologlar doğru olsaydı, bu protovillages, toplumun kompleksinin nasıl başladığına dair yeni bir açıklama getirdi. Childe, tarımın önce geldiğini, insanların doğal dünyaya egemenliklerini genişletmek için zengin yeni bir çevrenin fırsatını bulmasına izin veren yenilik olduğunu düşündü. Levant'taki Natufian siteleri bunun yerine yerleşimin öncelikle geldiğini ve tarımın daha sonra krizin bir ürünü olarak ortaya çıkmasını önerdi. Kuraklık, soğutma ortamı ve artan popülasyonlar ile karşı karşıya kalan insanların geri kalanı, BarYosef'in dediği gibi, "Taşarsak, bu diğer insanlar kaynaklarımızdan istifade edecekler. Hayatta kalmanın en iyi yolu yerleşmek ve kendi alanımızı kullanmaktır. "Tarım takip etti.
Neolitik Devrim'in iklim değişikliği tarafından yönlendirildiği fikri, insanların günümüzdeki küresel ısınmanın etkileri konusunda giderek endişe duyduğu 1990'lı yıllarda tepki gösterdi. Sayısız makale ve kitapta yükseldi ve nihai olarak Wikipedia'da kutlandı.
Ancak eleştirmenler, kanıtların zayıfladığını belirttiler, en azından Ebu Hureyra, Mureybet ve kuzey Suriye'deki diğer birçok yer tam kazılmadan önce barajlar tarafından sular altına alındı. Ulusal Bilimsel Araştırmalar Ulusal Merkezi'nden antik tohum uzmanı George Willcox, "İnsan kültürünün kökeni esasen yarım düzine sıradışı tohumdan oluşan bir teoriye sahiptiniz" diyor. "Bu tanelerin kıvırdıkça şişirildiği veya Ebu Hureyra'daki birilerinin alışılmadık görünümlü vahşi çavdar bulduğu daha muhtemel değil mi?"
Natufiler arasındaki anlaşmazlık keskinleşince, Schmidt Göbekli Tepe'de dikkatle çalışıyordu. Ve bulduğu, bir kez daha birçok araştırmacıya fikirlerini yeniden değerlendirmeye zorlayacaktı.
Antropologlar, örgütlü dinin avcılıkçılar çöktüğünde kaçınılmaz olarak ortaya çıkan gerginlikleri, çiftçiler haline gelip büyük toplumları geliştirdiklerini salmanın bir yolu olarak başladığını varsaydılar. Bir göçebe gruba kıyasla, bir toplumun topluluğu, daha uzun vadeli, daha karmaşık amaçlara sahipti - tahıl depolamak ve kalıcı evler sürdürmek. Köylerin, eğer üyeleri kolektif teşebbüse kararlıysa, bu amaçları gerçekleştirme olasılığı daha yüksektir. Ölenlerin gömülmesi, mağara sanatı ve heykelcikler oluşturulması gibi ilkel dini uygulamalar on binlerce yıl önce ortaya çıkmış olsa da, bu görüşe göre, yalnızca bu gökyüzünün düzenine ilişkin ortak bir vizyona ihtiyaç duyulduğunda, bu büyük, yeni , Kırılgan insanlık grupları. Ayrıca, daha karmaşık bir toplumda ortaya çıkan toplumsal hiyerarşiyi haklı göstermeye yardımcı olabilirdi: İktidara geldiklerinde tanrılarla özel bir bağlantıya sahip oldukları görülüyordu. Sadık toplumlar, ortak bir dünya görüşünde birleşmişlerdi ve içindeki yerleri, kavga eden sıradan topluluklardan daha tutarlıydı.
Schmidt'in düşünce biçimine Göbekli Tepe, bu senaryonun tersine döndürülmesini öneriyor: Bir grup forajör tarafından büyük bir tapınak yapılması, örgütlü dinin tarımın ve diğer uygarlık yönlerinin yükselmesinden önce gelebileceğinin delilidir. İnsanlar, kendilerini doğal dünyanın bir parçası olarak gördüklerinden ve üzerinde hakimiyet kurmaktan vazgeçtikleri gibi, kutsal ritüeller için toplama insani dürtüler ortaya çıktı. Forgers köylerde yerleşmeye başladığında insan alanı ile yüzlerce nüfusa sahip evlerin sabit bir şekilde bir araya geldiği ve ölümcül hayvanlar tarafından doldurulan kamp ateşinin ötesinde tehlikeli topraklar arasında kaçınılmaz bir şekilde bir çatışma yarattılar.
Fransız arkeolog Jacques Cauvin, bilinçteki bu değişimin insanın, fiziksel dünyanın ötesinde bir evrende varolan tanrıları-insanları andıran doğaüstü varlıkları- hayal etmesine izin veren kavramsal bir değişim olduğunu "sembollerin devrimi" olduğuna inanıyordu. Schmidt, Göbekli Tepe'yi Cauvin'in teorisine delil olarak görüyor. "Hayvanlar ruh dünyasına veliler" diyor. "T şeklindeki direklerin kabartmaları diğer dünyanın göstergesidir".
Schmidt, Göbekli Tepe'nin yüz mil yarıçapında yaşayan avcıların, tapınağı toplanmak ve buluşmak için kutsal bir yer olarak yarattığını, belki de papazlarına ve zanaatkârlarına hediye ve haraç götürdüğünü iddia etmektedir. Bir çeşit sosyal örgütlenme yalnızca onu inşa etmek için değil, aynı zamanda çektiği kalabalıklarla da uğraşmak için gerekliydi. Büyük bir direkteki hayvanlar, fener ışığındaki titreşimle hareket ediyormuş gibi görünce, şarkı söylemek ve davul yapmak düşünülmektedir. Elbette bayramlar vardı; Schmidt, bira için kullanılabilecek taş havuzlarını ortaya çıkardı. Tapınak manevi bir mekan, ancak aynı zamanda Disneyland'ın Neolitik versiyonu da olabilir.
Zamanla Schmidt, Göbekli Tepe'de çalışanlara ve törenlere katılanlara yetecek miktarda yiyecek kazanma ihtiyacının vahşi tahılların yoğun bir şekilde yetiştirilmesine ve ilk ev suşlarının bir kısmının yaratılmasına neden olabileceğine inanıyor. Nitekim bilim adamları şimdi, tarımın bir merkezinin GüneyTürkiye'de -Göbekli Tepe'nin trekking mesafesinde- tapınağın tam boyundayken ortaya çıktıklarına inanıyorlar. Günümüzde modern einkorn buğdayının en yakın çığrakları, Göbekli Tepe'nin 60 mil kuzeydoğusundaki Karaca dağının yamaçlarında bulunur. Başka bir deyişle, V. GordonChilde'nin kutladığı tarıma dönüş, insan ruhunun derinliklerinde gerçekleşen bir ihtiyaçtan kaynaklanıyor olabilir; bu, açlıktan öyledir; insanları bugün dünyayı, huşu uyandıran mekanlarda gezmek için harekete geçirir.
İlk bitki örtüsü kanıtlarından bazıları dağların hemen hemen 20 mil ilerisindeki bir yerleşim olan Nevalı Çori'den (nuh-vah-LUH CHO-ree olarak geçmektedir) gelmektedir. Göbekli Tepe gibi Nevaca Çori, mini buzul çağından hemen sonra var olmuştur; arkeologlar, Eski Dönem Çanak Çömleksiz Neolitik Çağ (PPN) gibi güzel bir terimle açıklarlar. Nevalı Çori, şimdi bölgede elektrik ve sulama suyu sağlayan yakınlarda yaratılan bir göl su baskını yapıyor. Ancak sular araştırmayı durdurmadan önce arkeologlar, T şeklindeki direkleri ve hayvan imgelerini, daha sonra Schmidt'in Göbekli Tepe'de ortaya çıkardığı gibi buldular. Benzer sütunlar ve imgeler, Göbekli Tepe'den yüz mil uzakta olan PPN yerleşimlerinde meydana geldi. Schmidt, Meryem Ana'nın imgelerine sahip evlerin Hıristiyanlar olduğunu varsaydığı gibi, bu PPN sitelerindeki imgeler, paylaşılan bir dini Göbekli Tepe'yi kuşatan bir inanç cemaati olarak gösteriyor ve dünyanın ilk büyük gerçekten dini gruplaşması olabilir .
Doğal olarak, Schmidt'in bazı meslektaşları fikirleri konusunda fikir birliğine varmadı. Mesela ev kanıtlarının bulunmaması, Göbekli Tepe'de kimsenin yaşamadığını ispatlamıyor. Ve giderek, Bereketli Hilal'teki uygarlığın kökenini araştıran arkeologlar, birincil tetikleyiciyi tek tek çıkarmak için bir boyut bulma senaryosu bulma girişimlerinden şüphe ediyorlar. Sanki çeşitli arkeolojik alanların sakinleri, medeniyetin yapı taşlarıyla oynamış, işe yarayan kombinasyonları arıyorlarmış gibi. Tek bir yerde tarım zemin olmuş olabilir; Başka bir yerde, sanat ve din; Ve orada, nüfus baskısı ya da toplumsal örgütlenme ve hiyerarşi. Sonunda hepsi aynı yerde sona erdi. Belki de medeniyete giden tek bir yol yoktur; Bunun yerine farklı yerlerde farklı yollardan ulaşıldı.
Schmidt'in görüşüne göre, meslektaşlarının birçoğu Göbekli Tepe'yi kazmak için olduğu kadar takdir ettiler. Bu yaz, sitesinde 17. yaşını kutlayacak. Arkeolojinin tarihi, acelesizce dikkatsizce önemli bulguları mahvettikleri, her zaman için bilgi kaybeden bilim adamlarıyla doludur. Schmidt, adını listeye eklememeye kararlı. Bugün 22 dönümlük alanın onda birinden azı gökyüzüne açık. Schmidt, Göbekli Tepe ile ilgili daha fazla araştırmanın, sitenin önemi hakkındaki mevcut anlayışını değiştirebileceğini vurguluyor. Yaşı bile belli değil - Schmidt alt tabakaya ulaştığından emin değil. "Çözdüğümüz her biri için iki yeni gizem buluyoruz" diyor. Yine de zaten bazı sonuçlar çıkardı. Schmitt, "Yirmi yıl önce herkes medeniyetin ekolojik güçler tarafından yönlendirildiğine inanıyor" diyor. "Bence öğreniyoruz şey medeniyet insan zihninin bir ürünü".
Uygarlığa giden yollar
Gobekli Tepe ve orta doğudaki diğer yerler, avcı-toplayıcıların dolaşan bantlarının çiftçilik olarak köy hayatına yerleşmesiyle ilgili fikirlerini değiştiriyor - tarihte neolitik devrim denilen bir dönüm noktası. Binlerce yıldır açılan bu geçişle ilgili iki teori aşağıda özetlenmiştir
Tarım Nereden Başladı
Fertile Crescent, Neolitik Devrim'in kalp bölgesi idi. Gobekli Tepe dağın ve çölün sınırında eğri bu bölgenin kuzey ucunda, yabani otlar ve ilk evcil tahıl ve hayvancılık oyunda zengin oturdu. 6000 yılına kadar Avcı-toplayıcılardan çiftçilere dönüşüm bu alanda büyük ölçüde tamamlanmıştı. Haritada gösterilen seçilmiş yerler bu dini ritüellere, çevre değişikliklerine veya nüfus baskısına dayansa da farklı yerlerde ve farklı zamanlarda meydana geldi.
Göbeklitepe Yapıları
İnsanlar, ilk bilinen tapınakları inşa etmek için uzak yerleşim yerlerinden toplanmış olmalıydı. Fl int araçları kullanarak, kil ile harçlanmış duvarlar için sütunlar ve şekilli bloklar oyulmuşlardır. Yeni bir tapınak tamamlandığında, eski tapınak gömüldü. Tapınakların nasıl kullanıldığı bilinmiyor.
Göbeklitepe Totemleri
Bölgedeki sütunlar üzerine oyulmuş hayvanlar bölgeye özgüdür ve koruyucu ruhları temsil edebilirler
Tartışma konuları
Paradigmanın Yaratılması: Materyal Öncelik ve Din İçindeki Fikirlerin Gücü
Source: http://ngm.nationalgeographic.com/2011/06/gobekli-tepe/mann-text