Bu harika kitaplar SSCB'de sağlıklı bebek maması konusunda yayınlandı. Ancak, hatırladığım kadarıyla, evimizdeki bu kitaplar kendi başlarına ve yiyeceğin kendisindeydi ve bu kitaplarda anlatılanlardan çok farklıydı.
Yaşlı bir kadın bahçede yürüyor
Annelere tavsiyelerde bulunur.
Havuç yemeyin, büyükanne öğretir,
Havuçlu bebekler puf!
"Bebek Maması" kitabından ayet
Annelere tavsiyelerde bulunur.
Havuç yemeyin, büyükanne öğretir,
Havuçlu bebekler puf!
"Bebek Maması" kitabından ayet
Öykü ve belgeler. İşte böyle olur: Antik Poliochni kenti hakkındaki materyaller hakkındaki yorumları okumak için gittim ve sonunda, onu okuyanların en azından üçünün tekrar küçük bir nostaljiye şükretmek ve hakkında materyal okumak istediğini öğrendim. insanların Sovyet dönemlerinde nasıl yediği. Hatta bu malzemenin adı bile vardı: “Çocukluğumuzun nefisleri”. Eğer öyleyse, neden yazmıyorsunuz? Ancak bir “ama” vardır. Birincisi, böyle bir materyal, eğer biri ondan nesnel olmak istiyorsa, imkansızdır. Genelleme çalışması olarak üzerinde çalışmak ve üzerinde çalışmak gerekir ve bir makalenin hacminde (hatta beş makale) bu kadar kapsamlı bir konunun ele alınmasının mümkün olacağı bir gerçek değildir, çünkü SSCB'nin gıda arzının özelliklerinden biri, malzemelerin oldukça dikkat çekici bir farklılaşmasıydı. . İkincisi, sadece iyi bildiklerim hakkında yazmaya alışkınım. Ya kendi deneyimlerimden, ya da sağlanan bilgilere dayanarak (ve doğrulandı!). Bu durumda, bu tür bilgiler hariç tutulur. Ve yine, sadece anılar kalır. Ancak bazı açılardan tipiktirler, ancak bazı açılardan değildirler. Ancak öte yandan, bu da ilginç. Birisi bu zamanı hatırlarsa, bizimle nasıl olduğunu karşılaştırın. Unutma, unutma! “Nefis” hakkındaki hikayeye birkaç genel açıklama ile başlamanız gerekiyor, böylece daha sonra kendimi tekrar etmeyeceğim.
Kitabın yayılması "Öğrencinin beslenmesi." Bu fotoğrafın bana çok utanç verici göründüğünü hatırlıyorum ... Kızlarla çıplak bir çocuk ve onu hissediyorlar ... O sırada bana olsaydı, yerinde ölürdüm!
Büyükbabamın hala okulda çalıştığı ve büyükannemin de kütüphanede çalıştığı beş yaşından itibaren kendimi hatırladığımı bir kez yazdım ve ikisi de 1960'ta emekli oldu. Büyükbaba 90 s aldı. İki emri ve birkaç madalyası vardı, büyükannesi 28 s., Ama aynı zamanda savaş madalyası vardı - askeri bir hastanede çalıştı. Annem zaten üniversitede ders verdi ve 125 s vardı. ve başka bir 40 s. - başka bir şehirde yaşayan bir babanın nafakası. Ev 1882 yılında, iki oda, büyük bir Rus soba, dolap, gölgelik, barakalar, büyük bir bahçe ortasında inşa edilmiştir. Hayatımı sadece yoldaşlarımın Proletarskaya Caddesi boyunca yaşadığı yolla karşılaştırabildim. Bunların arasında, Penza hava ekibinin pilotunun oğlu olan ZIF fabrikasının işçilerinin çocukları vardı ... genel olarak, diğer çocukları tanımıyordum. 13 hane için yaklaşık aynı yaşta 6 erkek ve 2 kızımız olduğunu hesapladım. Mirskaya Caddesi'nde Proletarskaya'nın sonunda iki erkek ve iki kişi daha var, ama bu hala çok sayıda ev. Böylece, ülkedeki nüfus düşüşü 50'li yılların başlarında başladı.
Ve bu, 1955 tarihli "Lezzetli ve sağlıklı yemek üzerine" kitabından bir epigraf
Peki, şimdi ne yediğimiz ve ne tür “güzellikler” yaşadığımız mümkün. Farklı şekillerde yediler. Annem her zaman daha ileri eğitime gittiğinden, daha sonra aday sınavını geçmek için, daha sonra üç yıl boyunca okulu bitirmek için, hayatımın büyük bir çocuğu olarak büyükannemle beslemek zorunda kaldım ve annenin yemek pişirmesi hoş bir ekti. Büyükannesinin annesi bir miktar temizlikçiydi ve kızı için bir refakatçiydi, bu yüzden piyano çalmayı öğrendi ve çok iyi yemek yapabildi. Ama bunu yapmaktan hiç hoşlanmadım. Ve neden, tabii ki. Ocakta - ocakta veya kışın ise elektrikli bir ocakta veya yaz aylarında gölgelikte bir kerogazda yemek yapmak gerekiyordu. Her zaman oldukça aşağılık bir görünüme sahip bir çöp tenekesi yapmak zorunda kaldım, bu yüzden şimdi beni şaşırtmıyor. O zaman bunu anlamadım.
"Lezzetli ve sağlıklı gıda üzerine" kitabından illüstrasyon. Ve doğru, öğle yemeğim. Her durumda, 1962'ye kadar bir yerde, her şey sadece buydu. Sonra karabuğday yavaş yavaş nadir oldu. Genellikle kullanılan yarı mamul ürünlerin pişirilmesinde. Kissel, her halükarda,
Bu nedenle, kahvaltıda genellikle bir rulo tereyağı, reçel ve çay vardı. Bu büyükanne ile. Annem oradayken, her şey sihirli bir şekilde değişti: kahvaltı için özel bir “benim” kasede salata, ahududu reçeli ile krep, haşlanmış yumurta ... Seçenekler: çırpılmış yumurta, kızarmış yumurta, “yeşil soğan ile konuşanlar” veya sosis. Yaz aylarında - çilek ile krep, süt ile çilek: çilek veya ahududu. Yoldaşlarımın bahçelerinde, meyveler büyümedi: patates, salatalık ve domates yetiştirdiler. Berry bitkilerinden - sadece kuş üzümü ve bektaşi üzümü. Ama bu bizim bahçemizde de bolca vardı.
Ama bu sadece o zaman orada değildi! Piyasada dereotu, maydanoz demetleri sattılar ve hepsi bu! Bu resimde tasvir edilen tüm bunlar, başka bir hayatta “orada bir yerlerde” idi, ama gerçekten yok
Ama şimdi tüm bunlar ve çok daha fazla yenilebilir ve çok sağlıklı yeşillikler ülkemde bolca büyüyor. O zaman bitki ve büyümenin neden imkansız olduğu anlaşılmaz. Muhtemelen tekrar düşünme eylemsizliği.
Ama akşam yemeği için büyükannem çok ayrıntılı hazırlıyordu. Çorbalar pişmiş: bezelye, pirinç, köfte, "kuzukulağı", tavuk erişte, her zaman ev yapımı, taze ve ekşi lahana lahana çorbası, turşu, genellikle balık çorbası, konserve balık çorbası - uskumru ve pembe somon. Bazen süt erişteleri kaynatılır - tatlı, tuzlu - asla. Biz de borsch yemek yoktu ve pancar salatası yapmak vermedi. Sebebi onun için tamamen tiksinmem. Ve bunun nedeni, daha sonra öğrendiğim gibi, ikinci el duman oldu! 70 yaşına kadar kahvaltı ve öğle yemeğinden sonra büyükbabam bir gazeteden bir “keçi bacağı” katladı ve samosad ya da Hersek Flora içti ve karşısındaki masada oturdum ve kokladım. Bu yüzden masaya oturmayı öğrendiğim andan itibaren sigara içmeye başladım ve doktorlar büyükbabamın ölüm ağrısı yüzünden sigara içmesini yasaklayana kadar bu şekilde sigara içtim. Ve burada hiç kimse bir çocuğun yanlış olduğunu, çok zararlı olduğunu anlamıyordu ... Ve ne düşündüğünü düşündüğü (sadece bu olmasa da), ya yüksek öğrenim gören ve okulda çalışan “atalarım” çok vahşi, o zaman sahip olmayanlara ne oldu? Örneğin köyden şehre yeni taşınanlar. Arkasında dört ders vardı. Yedi ders ... Ya da ... çiftlikte kaldı. Ancak, daha sonra, 1977'den 1981'e kadar orada ne olduğunu da bilmeliydim ve hatta bir şekilde yazdım ...
En önemlisi, komşu bir evde iki arkadaşımın tereyağında patates kızartması şaşırdı. Onlar kötü yaşamış ve ana yemek kızarmış patates vardı. Ama ... evimizde bir sebzede kızartıldı ve orada - kremsi bir tane üzerinde. Bir şekilde buna hayran kaldım ve yandığını, gevrek vermediğini ve ayrıca “kurtarmayacağınızı” söyledim. Cevap: “Ama biz fakir değiliz!”
Ama biz gıda konusunu inceliyoruz. Öğle yemeği için, yukarıda adı geçen ilk biri kesinlikle servis ve ikincisi kızarmış balık oldu: pisi balığı, pike, yayın balığı (bu yüzden onlar bizim masaya çevrilmiş değildi Sura, yakalanan bir komşu), pisi balığı. Haşlanmış et çorbadan servis edildi: domuz eti, sığır eti, tavuk. Bir salata sosu, ev yapımı tuzluluk vardı: salatalık ve domates her zaman kızarmış patates servis. Büyükannem sık sık çok lezzetli ve büyük köfte yaptı. Öğle yemeğinde makarna veya patates püresi vardı. Yulaf lapası, karabuğday, inci arpa ve darı, süt veya tereyağı ile servis edilir. Ama darı yemedim. Bazen etli haşlanmış lahana vardı. Üçüncü ev yapımı komposto oldu - haşlanmış, büyükannem kavanozlarda komposto yapmadı.
Köfte ortak bir kolaylık gıda vardı. Beyaz karton kutularda mavi yazıt "köfte." Onlar ev aldım ve yemek odalarında servis, ama büyükannem sadece ev yapımı köfte tanıdı. Ve "mağaza" ile tat büyük bir fark oldu. Ve resimde çok güzeller, ama gerçek hayatta nedense ya sıkışmışlar ya da parçalanmışlar
Oldukça sık, kek pişirdik. Yaz aylarında gölgelik elektrikli fırında. Ama kışın sadece bir şeydi. Fırının içi boştu, bir tonoz vardı, oldukça genişti. Böylece, odunlar orada döşendi, yakıldı, kömürler dağıtıldı, daha sonra fırın tepsilerine turtalar atıldı ve "ağzın" girişi bir damper tarafından kapatıldı. Buna "ocak ocağı" adı verildi. Bana orada, fırında yükseldiklerini ve yıkadıklarını, ancak bunun nasıl olduğunu anladığımın ötesinde olduğunu açıkladılar. Orada ateş yandıktan sonra oraya tırmanmak mı? Asla! Ama turtalar çıktı ... kocaman, bast ayakkabılar gibi ve görkemli, tüy yatağı gibi. Her zaman çiğ soğan ile doldurulmuş et suyuyla, ancak haşlanmış etten yenildiler.
Ama akşam yemeği için yine "çörek ile çay" içtiler. Bu nedenle, hem anneannem hem de ben saat 21'de açtık ve mutfağa gittik, tavadan “takviye ettikleri”, bu yüzden doğal olarak, sabahları yiyecekler genellikle ekşi hale geldi ve ilk kez tekrar pişirilmek zorunda kaldık! Bunu yapamamanız, bir bardak kefirin gece için en iyi "yiyecek" olması ve 19.00 civarında akşam yemeğine ihtiyacınız var, nedense kimse ailemizde bilmiyordu. Ve bu daha da şaşırtıcı, çünkü ailemizde sağlıklı beslenme hakkında birçok kitap vardı. Çok renkli bir kitap olan “Vitaminler” vardı, 1955 baskısında “Lezzetli ve sağlıklı yiyecekler hakkında” bir kitap vardı, bebek mamasıyla ilgili iki harika kitap vardı: “Bebek Maması” ve “Okul Öğrenci Beslenmesi”. Ve ilk başta onları yüksek sesle bana bile okudular ve sonra onları zaten kendim okudum ... fantezi dünyasından bir şey olarak. Tüm bunların pişirilip yenebileceği hiç kimseye olmadı. İnsanlarda düşüncenin eylemsizliği buydu.
Yerli konserve yiyeceklerimizi hatırlamıyorum, belki de kabak havyarlı kutular hariç - bu ürün her zaman bol miktarda olmuştur. Ancak demir kutularda Bulgaristan'dan çok lezzetli konserve ürünleri hatırlıyorum: biber dolması ve lahana dolması. Bizim masaya bu ürünler sık misafir oldu!
Büyükbabanın sigara içmesi nedeniyle okuldan önce çok kötü bir iştahım vardı. Yani, sadece ev yapımı yiyecekleri reddettim ve bir şerit gibi ince büyüdüm. Doğal olarak, seslerinde fark edilir bir neşe duyan komşular akrabalarıma sormayı unutmadı: “Onu hiç beslemiyor musun?” Ve bu bana "ailede utanç" için bir sitem olarak ifade edildi. Ama evin dışındaki bazı yerlerde iyi yedim ve beni “şişmanlamak” için götürdüler. Bu tür ilk yer, platformda bulunan restoranın bir kolu olan Penza-I ana istasyonundaydı. Evimizden büyükannemle yaya olarak ve çok uzakta gitmek zorunda kaldım. Ve harika bir yerdi! Bir dökme demir çitle çitle çevrili. Masaların üstünde şemsiye! Lokomotifler uçar - frrrr, önlük üzerinde buhar - güzellik! Orada her zaman “set öğle yemeği” aldım: borsch veya kharcho çorbası ve büyükannemin hiç yapmadığı pirinç ve lezzetli kahverengi soslu şnitzel. O zamandan beri, soslu yiyecekler benim için "şık" bir şey haline geldi - bu belirli bir yetiştirmenin garip bir sonucuydu.
İkincisi, CPSU Bölge Komitesi binasının karşısındaki şehir merkezindeki Sun Café idi. Annem beni Pazar günleri oraya sürdü. Orada servis ... haşlanmış lahana ve bira ile sosis. Ve sonra annem bana verilen bir bira aldı ve ikimize de bir garnitür ile iki sosis. Ücretsiz satışta, hatırladığım gibi, onları Penza'da yoktu. Her durumda, onları asla satın almadık. Ama anne bazen onları OK CPSU'nun yemek odasından getirdi ...
Siyah havyarı ilk gördüğümde Moskova'da Gorki Caddesi'ndeki Yeliseyevsky dükkanında satılıyordu. Restoranlarda ve kafelerde olmasına rağmen, sandviçler 1968'de bile serbestçe satıldı. Ama Penza'da değildi. Ancak sürekli olarak zeminden kırmızı havyar piyasaya sunuldu. Ama sadece o özellikle bir incelik olarak kabul edilmedi ...
Çocukluktaki yiyecek izlenimlerim, annemin bana Moskova ve Leningrad'ı göstermek için şanslı olduğu 1961'den sonra yavaş yavaş değişmeye başladı. Moskova'da ilk önce içinde dondurulmuş çilekler ile dondurma yedim ve St.Petersburg'daki Yaz Bahçesi'nde - siyah havyarlı sandviçler. Ve ... hemen şiddetli bir soğuk algınlığına yakalandı, çünkü dondurma zaten Neva'dan gelen rüzgar gibi çok soğuktu. Bir akraba ile yaşadık - general ve sonra ilk kez dairelerin ne olduğunu gördüm ve ikincisi, çeviremediği bu havyardan bolca yedim ve ... üzüm suyu içti. Yüksek sıcaklıklarda, çocukluğumda hep kusmam vardı ve doktor daha fazla içmemi ve kalbimi korumamı emretti. Ve su içemedim! Bu yüzden tıpkı "Okul Çocuklarının Beslenmesi" kitabında olduğu gibi şişelerden üzüm suyu verildi.
Eve döndüler, 1962'de okula gittim ve annem yine Minsk Üniversitesi'nde ileri eğitim ile döndü ve bir tarif getirdi ... Mayonez ile terbiyeli olması gereken Olivier salatası. Ve ailemizdeki hiç kimse denemedi bile ... Ama aldılar! Denedik! "Muck!" - dedesi dedi. “Ben yemeyeceğim!” Salata tadımı söyledim ama bir şekilde bana ittiler. Okuryazar ve çok iyi okunmuş gibi görünse de, bunlar "vahşi insanlar" dız. Tadı çok gelişmemişti, işte bu ...
Kavanozlarda iki tür mayonez vardı: Provence ve Bahar dereotu aroması ile. Olivier resmini ancak annem bana bu resmi gösterdikten sonra yemek zorunda kaldım. Böyle kalın ve akıllı bir kitabın otoritesinden önce, elbette,
Okulda 5. sınıfa kadar düzenli olarak kahvaltı için büyük bir mola verdik. Bunun için para verdiler, ama biraz kuruştu. Ortaya dökülen yağ ile irmik lapası servis ettiler, dikkatlice yedim, böylece Tanrı korusun, püresi, patates püresi ile patates püresi (ve sos - şerefe!) İle karıştırılmaz, bir garnitür ile bir sosis: iğrenç!), haşlanmış lahana (bira olmadan ha ha!) ve bu kompostoya, çay veya kakao ve çörek veya çörek. Pişirme kendi - okulun karşısında bir fabrika mutfağıydı.
Bir sürü konserve yiyecek vardı. Ancak bu tür sprats sadece tatil için ve “misafirlere” “masaya” satın alındı. Biz kendi suyu uskumru çorbası yaptım ve pembe somon konserve. Domates sprats bazen haşlanmış patates ile akşam yemeği için satın alındı
Ve burada, okuldaki her şeyi topladıktan sonra, ilk kez kendi ellerimle yemek pişirmeye çalıştım, ancak bu ve bir sonraki gelecek her şey tartışılacak.
Devam edecek ...