Kıyafet kurallarının cinsiyet kontrol listelerinden ziyade karmaşıklık düzeyine dayanması gerektiğini sık sık hissettim – ve ara sıra kendi tarafımı tuttuğum biliniyor. Belki çok fazla şampanya içtikten sonra, “Peki ya bu kıyafet?” diye sordum. bu Kıyafet kodu?’ Dolce & Gabbana partisi sırasında Loulou’s’ta sigara içilen alana girmememi söyleyen engelleyici bir garsona. Bordo kadife blazer ceketimin, özel dikilmiş çan altlarına sıkıştırılmış eskimiş siyah ipek gömleğimin, Vivienne Westwood boncuklu tasma kolyemin ve saplı sahte timsah Aspinal of London çantamın üzerime oturmayan çantamdan çok daha gurur verici olduğuna dair şiddetli bir duyguya kapıldım. merdivenlerden atlamak isteyen finansörlerin giydiği Moss Bros takımları.
Moda sahnesinde, bir partide şampanyayı ilk önce en iyi giyinenler alır. Yaş, cinsiyet, ırk veya din vb. Sosyal sahnede her zamanki androjen notumla gezindim, ancak sosyal takvimde kasıtlı olarak kaçındığım en önemli olay vardı: Royal Ascot.
Davetler yıllardır birikiyor. Ama queer bir insan olarak, beni kaçınılmaz olarak rahatsız eden erkek merkezli geleneksel sabah kıyafetleri olduğu inkar edilemez. Bunu giymek istemediğimden değil Krema de la krem gıpta ile bakılan etkinliklerde İngiliz terziliği. Geçenlerde Viyana Opera Balosunda Oliver Brown’ın izniyle beyaz bir kravat taktım – her ne kadar antika pembe göz farı ve Christian Louboutin saçaklı zincir leopar debriyaj ile – ve geçen yıl yine nazikçe beni en yoğun zamanda bile Ascot için giydirmeyi teklif ettiler. Mayfair stüdyosu için yılın takvimi. Ne yazık ki, cinsiyet kimliğimi katı bir silindir şapkaya sokma muamması nedeniyle son dakikada çekildim.
Transseksüel bir ebeveynle büyüdüğüm için şanslıydım, bu yüzden etiketler ve zamirler benim için diğerlerinden daha az önemliydi. Elbiseler giymeyi, makyaj yapmayı, peruk takmayı ve hatta yapay göğüsleri deneyebileceğim bir ortamda büyüdüğüm için, ne erkek ne de kadın olmadığıma oldukça erken karar verdim ve bu gayet iyi. Pek çok gencin erişemediği bir ayrıcalık.
İkili olmayan kimliğimi hiç kimseye kanıtlama ihtiyacı hissetmemiş olsam da, son yıllarda belirsiz bir şekilde 30’lara yaklaşan erkek doğumlu bir vücudun doğal evrimi nedeniyle cisgender olduğuma dair varsayımlar artıyor. Ne yazık ki artık 19 yaşında değilim, elmas gibi kesilebilecek elmacık kemiklerim ve mini etekler ve deri sıcak pantolonlar içinde 27 inçlik bir belim var. Tarzım daha çok klasik terziliğe doğru evrildi. Tipik olarak 1970’lerden esinlenilmiştir – erkeklerin silüetlerinin daha akıcı olduğu bir zaman – bu yüzden eğitimsiz gözün onu erkeksi olarak yorumlaması affedilebilir. Her halükârda, Benim Cinsiyet kimliği tam da bu: benim. Bu benim için, başkası için değil.
Ama eldeki göreve geri dönelim: Royal Ascot’a hem kuir bir kişi olarak kimliğime uyan hem de beni kapılardan Kraliyet Mahfazasına götürecek şekilde katılmak. 2017’deki etkinlikte silindir şapka ve frak giyen ilk kadın olan Mountbatten evladı Daisy Knatchbull’a bu denklemi keşfetmeme izin verdiği için teşekkür etmek istiyorum. Artık kadınların ceket ve pantolon aynı renk ve malzemede olmak kaydıyla hem takım elbise hem de diz altına kadar inen ve en az 2,5 cm askılı tulum giymesine izin veriliyor. Stil yıldızları için çekicilik için kazanan bir formüldü ve bu tarihi olaya bir dizi çağdaş kesim getirdi.
Daha çok moda yazısı okumak için kategorimize göz atabilirsiniz.