KÖTÜ VE GÜZEL OLDU
AIDS Aktivistleri Bir Salgınla Mücadelede Sanatı Nasıl Kullanıyor?
Jack Lowery tarafından
resimli. 422 sayfa. Kalın Tip Kitaplar. 35 dolar.
Devrim televizyonda yayınlanmayacak, buğday ezmesine bulanacaktı.
Bu nişastalı derme çatma yapıştırıcının AIDS farkındalığı tarihindeki önemini hafife almayın – bir “poster”, gerçek kasaba meydanında, çevrimiçi anonim yorumlar yazan biri değil, kağıt üzerinde halkla ilişkiler yazarken.
Jack Lowery’nin yeni kitabı “It Was Vulgar & It Was Beautiful”da anlatıldığı gibi, buğday ezmesi eşit derecede kutsal bir madde gibi bir şeydi ve onların haklı olarak öfkeli sanatlarının dolaşımını sağlıyordu. Manhattan’ın çevresine, Nazilerin eşcinseller için sembollerinden alınmış pembe üçgenler içeren posterleri asmak için mafyayla olası bağları olan bir “kırpıcı” şirket tuttular: bir organizatörün hatalı hafızası nedeniyle ters çevrilmiş, ancak cesurca kasıtlı görünüyordu. Afişlerin sloganı “Sessizlik = Ölüm” kültür başkentlerinde Coca-Cola veya McDonald’s sloganı kadar iyi bilinir hale geldi.
Buğday ezmesi ayrıca, o zamanki Başkan Ronald Reagan’ın AIDS’in hızla yayılmasına karşı bariz bir kayıtsızlıkla gülümsediğini gösteren, daha az hatırlanan “Beni Öldürüyor” posterini de destekledi. Ve çıplak, dik bir penis, kondom kullanma emri ve hastalığın kadınları da öldürdüğüne dair bir uyarı içeren “Cinsiyetçilik Korunmasız Başını Dikiyor” posteri. (Bu görüntü, yoldan geçen birçok kişi için biraz fazlaydı, çoğu zaman onu yırtıyordu.) Büyük bir reklam panosu, retorik olarak sordu: “Bir hükümet, halkına sırtını döndüğünde, iç savaş mı olur?” Soğukta daha ağır bir reklam panosu asmak için buğday ezmesi kullanmamanız gerektiği ortaya çıktı. Lowery, macun dondu ve bu özel tabela parçası “duvarın dibinde hüzünlü bir yığın halinde ufalandı” diye yazıyor.
Kitabı, kendisi de hızla ilerleyen, ölümcül bir hastalığa karşı yeterince radikalleşmemiş mevcut organizasyonlara karşı duyulan hüsran nedeniyle kurulmuş olan Gücü Serbest Bırakmak için AIDS Koalisyonu’nun (ACT UP) bir dalı olan Gran Fury sanat kolektifine odaklanıyor. tüm nesil eşcinsel erkekler. Gösterilerin arkasındaki lojistik -telefon ağaçları, muhasebe ve pizzalar- en parlak malzeme gibi görünmüyor, ancak Lowery, okuyucuyu çağın ıstırabını ve aciliyetini hissetmeye zorlayan konuşmaları ve müzakereleri özenle yeniden yapılandırıyor. Kolektifin çalışmalarının çoğu artık büyük müzelerde asılı duruyor.
Gran Fury, daha sonra New York Şehri Polis Departmanı tarafından kullanılan bir Plymouth arabası modeli için seçildi. Lowery, bir şekilde “bir tür muhteşem öfkeyi ima etti” ifadesini yazıyor ve bir Tennessee Williams oyunu gibi gotik geliyordu. “Bizim öfkemiz oldu Gran Fury’nin hayatta kalan dokuz çekirdek üyesinden biri olan grafik tasarımcı Donald Moffett yazara şunları söyledi: Lowery hepsiyle röportaj yaptı ve 1996’da ölen onuncu Mark Simpson’ın bitmemiş anılarından bir şeyler çıkardı.
Grubun bir üyesine ders veren ve “Dudaklarımı Oku” serileri için yazı tipini kaydırdıkları sanatçı Barbara Kruger gibi, Gran Fury de bazen Amerikan reklamcılığının ve marka bilinci oluşturmanın iyi hazırlanmış ve absürt havasını yeniden kendine mal etti. Bu internetten önce sosyal medyaydı. Bir duvarın dibinde hüzünlü bir yığın halinde parçalanmak şöyle dursun, grup sağlamlaşıyor, harekete geçiyor ve şiddetle savaşıyordu.
Bir üye hariç hepsi beyaz, Gran Fury’nin yaratıcıları Robert Vazquez-Pacheco, seçkinlerle kendi sahasında karşı karşıya geldi: Barneys’in köpüklü satış işaretlerini şiddetli protesto için yeniden kullanmak; sahte Bear Stearns rozetleri ve para birimi kullanarak borsayı kapatmak (“iş yaparken insanlar ölüyor”); ve New York Times otomat kutularını The New York Crimes adlı sivri uçlu sahtekarlıkla doldurmak. “Kanlı” boya el izleri kaldırımlarda ve pencerelerde görünmeye başladı ve katılımcıların iddiasına göre fiilen cinayetten suçlu bulunan seçilmiş yetkilileri takip etti.
Lowery genç – bu proje Columbia’da yüksek lisans tezi olarak başladı – ama yaşlı bir ruh gibi yazıyor, bilimsel ve AIDS’in uzun yıllar boyunca nasıl en aza indirildiği ve marjinalleştirildiği konusunda öfkeli. Ara sıra kendine bir ünlem işareti olarak bir zevk ya da hafif bir alaycılık verir. Hastalığın ahlaksız davranışlardan kaynaklandığı fikrinin çürütülmesi için “AIDS’li Tüm İnsanlar Masumdur” yazan bir pankart hakkında (“Gerçekten de zararsız!” yazıyor. “Gran Fury bir ödül bile kazandı!” diye yazıyor ödül hakkında” Öpüşmek Öldürmez” posteri, orta derecede öpüşen bir dizi farklı çifti içeriyordu; o zamanlar çoğu kişi bunu bir Benetton reklamı sanmıştı.)
Ama çoğunlukla, Moffett’in başka bir bildirisinden alınan başlık, “Kabaydı”, savunmasız bir nüfus hakkında, genellikle öz aileleri, sağlık sistemleri, sivil liderler ve hatta bazen birbirleri tarafından reddedilen ve başarısızlığa uğrayan son derece ayık bir hikaye. , keder ve korkuyla dolu.
Bir kuaför, “kendini Machiavellian propagandacı” ve Gran Fury üyesi olan Avram Finkelstein 1986 tarihli bir dergi girişinde “Dolap bir tabuta dönüşüyor” diye yazdı. Küçük ayrıntılar, yörüngeye yeni bir ivme kazandırıyor: Erken bir AIDS hastası tarafından denenen yararsız sarımsak tedavisi; Simpson’ın Brooklyn’deki dairesinde barındırdığı Gouldian ispinozları; güneş ışığından bir vampir gibi büzüşmesi; Soylulaştırmadan önce Meatpacking Bölgesi’ndeki sokakta birikip donan sığır kanı. Sonunda, taktikler tırmandı. Bir üyenin dediği gibi, “buğday ezmesi marjinal olduğunuz anlamına gelir.”
Lowery, can sıkıcı bir zamanda yoldaşlık ve hatta neşeyi belgelemek için dikkatlidir. Yazdığı gibi: “Sadece her 10 dakikada bir bezlerini gergin bir şekilde palpe eden insanlar değildi.” Papa ile bir yüzleşme var, ama aynı zamanda Peggy Guggenheim’ın Venedik’teki palazzosunda bir parti var. Bir erkek giyim tasarımcısı ve ACT UP’ın ilgi gruplarından bir diğeri olan Marys üyesi Tim Bailey’i, siyasi cenazesinin sahnelenmesinin engellenmesinden günler önce Taylor Dayne’in “Can’t Get Yeter of Your Love” yorumuyla araba dansı yaparken görüyoruz. Washington DC
“It Was Vulgar” mükemmel değil – bu eleştirmen, Lowery “nihayetinde” kelimesini bazen bir sayfada birden çok kez kullandığında mavi bir kalem çıkarmak istedi ve son notları yetersizdi. Ancak bu, AIDS’in yıllıklarına önemli bir katkıdır ve dar bir karakter kadrosuna yakın olmakla birlikte, bu karakterlerden yola çıkarak, karmaşık sosyopolitik hareketlerin tarihçileri için sağlam bir şablondur.