"Geçecek." dediler. Gözlerimin içine bakarak asla gerçekleşmeyecek olan kelimeyi söylediler. Asla geçmeyecek, sen benim kalbimde yaşamaya devam ettiğin sürece hiçbir şey geçmeyecek.
Güneş gökyüzünde parladığı, ay her gece pencereden baktığımda inadıma gülümsüyormuş gibi orada olduğu sürece her geçen gün biraz daha zor olacak.
Anılar her aklıma geldiğinde ve gün geçtikçe bulanıklaştığı sürece her zaman kendimi suçlu hissedeceğim.
Gülümsemiştin... Gülümsediğin zaman etrafa yaydığından elektriği ve istemsizce beni de gülümsettiğini hatırladım.
Bakışlarındaki enerjiyi hatırladığım da ise neden ben yaşamayı bu kadar sevmiyorum ve ona bağlanmak için çabalamıyorum diye kendimi sorgulamıştım. Cevabı asla bulamadım, bulamıyorum, bulamayacağım...
Ağlamamı istememiştin, ölüme gittiğini bana söylediğin ve bunu beni ne kadar üzeceğini bildiğin halde...
Senin gözünün önünde ağlamadım. Sen zaten ölüm gibi bir dertle uğraşırken aptallık edip ağlayarak seni daha da üzmek istemedim. Eve gittiğimde ise hıçkırıklarım hiç susmadı, gözyaşlarım hiç bir zaman durmadı.
"Ağlamayacağım." dedim, seni kandırdım, kendimi hiç bir zaman affetmeyeceğim.
Ama sen de bana, beni hiç bir bırakmayacağını söylemiştin. O zaman sen de beni kandırdın ama üzülme, seni affediyorum, kendini affet ve suçlu hissetme.
İşin kötü yanı sen beni duyabildiğin halde benim seni duyamamam ve sana yalan söylediğim için beni affedip affetmediğini bilememem, umarım benim seni affettiğim gibi sen de beni affetmişsindir.
"Geçecek." dediler. Ama neyin, ne zaman ve nasıl geçeceğini söylemediler. Gerçekten geçecek mi?
Senin benimle nasıl konuştuğunu hatırladım dün gece ve yine ağladım. Her cümlende benimle ilgilendiğini, senin ve benim biz olduğumuzu vurguluyordun.
Bir sabah gözlerimi evin zilinin çalınmasıyla açtım. Hemen yatağımdan kalkıp kapıyı açtım, çiçekçi ile karşılaştım, elinde bir kırmızı gül tutuyordu. Kafasında şapka vardı ve başını öne eğerek yüzünü gizlemişti. Sonra gülü bana uzattı ve "Üzgünüm, en sevdiğin çiçek kırmızı gül olduğu için onları dalından koparamadım, ben de elim boş gelmek istemediğim için en azından bir tane koparabilme cesaretinde bulundum, bu güzel gülü kabul eder misiniz hanımefendi?" dedi.
O zaman sen olduğunu anladım ve hemen elimi şapkaya uzatıp başından çıkardım, yok oldun. Uyandım! Yine de üzülmem gereken yerde gülümsüyordum, bunun nedenini anlayamadım.
Ve o gün ne oldu biliyor musun? Kapının önünde kırmızı bir gül buldum, onu hemen mezarına götürdüm. Belki de biliyorsundur...
Ertesi gece uyuyamadım, gökyüzünü seyrettim. O zaman herkesin benim aksime mutlu olduğunu fark ettim. Peki, ben neden mutlu olamıyordum bir türlü?
Hayat bana seni hediye edip neden sonrasında elimden almıştı ki? Ağladım, saatlerce...
Sabah aynaya baktığımda kıpkırmızı gözlerle karşılaştım. Hiçbir şeyim yokmuş gibi görünmek için gülümsemeye çalıştım ama gülümsememin gözlerime ulaşmaması bir yana dudaklarımın kenarları yukarı doğru kıvrılmadı bile!
İşe gittiğimde herkes bana bakıyordu, her zaman ki gibi... Bana acıyorlardı, bunu istemiyordum.
Etrafıma bakındım, senin bir zamanlar oturduğun yerde artık bir başkası oturuyordu. Anılar zihnime hücum etti ve ağladım.
Olmadı, yapamadım. Sana yalan söylememeyi başaramadım, lütfen affet beni.
Sen öldün, hayallerimiz öldü, anılarımızın da ölmesinden korkuyorum. Senden bana bir tek onlar kaldı çünkü...
İşte bu yüzden hayatımda değişiklik yapmıyorum; anıların canlı kalabilmesi için...
"Geçecek." dediler. Ölüm asla geçmez, sen asla geri gelemezsin.
Geçmesin, sen kalbimde de öleceksen eğer hiçbir şey geçmesin...