“Asılı” yaşam tarzı, doğal epifitlere ışık mücadelesinde kazanma, rakiplerin olmadığı yağmur ormanlarının kademelerine tırmanma fırsatı verir.
Ev serasında veya florariumda epifitler, basitçe (dikkatlice bağlanmış) bir şeye tutturularak limbo içerisinde tutulabilir. Bir süre sonra, bitkilerin kökleri destek bulacak ve sıkıca yapışacaktır.
Bu arada, epifitik nakli sırasında, köklerin sadece bir kez yapışabileceği göz önünde bulundurulmalıdır - bu nedenle, yeni desteğe sadece yeni epifitik bitki kökleri eklenecektir.
Kendi deneyimlerimiz, epifitlerin köklerinin en pürüzsüz bile olsa herhangi bir yüzeye yapışabileceğini göstermektedir: plastik, cam, metal.
Fakat yine de en iyisidir (ve estetik açıdan), ağaç kabuğu dalları veya sadece ağaç kabuğu parçaları kullanmak epifitleri desteklemek için kullanılır. Ve buradaki amaç sadece köklerin daha iyi veya daha kötü malzemelere tutturulması değildir. Kabukta yaşayan epifitik bitkinin, plastik bir plakaya tutturulduğundan çok daha doğal ve daha etkili göründüğünü kabul edin.
Başlık fotoğrafı, tam olarak ağaç kabuğu parçaları üzerinde yaşayan bir grup şifreli göstermektedir. Ne yazık ki, bu dikim diğer cinslerden birçok bromeliad için uygun değildir. Onlar için, diğer epifitlerin çoğunda olduğu gibi yatay destek daha doğaldır. Bu, bitki rozetlerinin yalnızca doğal aydınlatmadan en iyi şekilde faydalanabilecekleri değil aynı zamanda en fazla su biriktirme yeteneğine sahip oldukları yatay bir konumda kalmalarını sağlar.
Bitkilerin köklerinin duvarlarına yapışmasından dolayı, epifit yetiştirmek için bulaşıkların ömrünün mümkün olduğu kadar uzun olması gerektiğini unutmayın - nakli sırasında kaçınılmaz olarak zarar görürler.
Böyle bir durumda, sık bitki nakli olanların tamamen istenmeyen olduğu açıktır.
Kafes sepetlerinin epifitleri desteklemesi
Epifitler için çeşitli destek versiyonlarını denedikten sonra, büyüyen epifitik bitkileri yetiştirmek için en uygun yemeğin, kafesli duvarlara ve tabana sahip bir sepet olduğunu söyleyebilirim.
Kullanılan malzemelerin çürümeye ve korozyona neden olmaması önemlidir.
Epifitler için böyle bir sepet desteği imal etmenin birçok çeşidi olabilir.
Kendi yolumu sunmaya cüret ediyorum, çünkü yaptığım sepetlerin en eskisi kusursuz bir şekilde bitkilerime ikinci on yıl boyunca hizmet ediyor.
Epifitler için böyle bir sepet desteğinin cihazı, şekilden anlaşılması kolaydır.
Şekil: epifitler için kafes sepet desteği
Sepet desteğinin temeli, elektrik kablosundan alüminyum iletkenlerden (5 mm) yapılmış çubuklardır.
Sepetin duvarları plastikten yapılabilir (pleksiglas trim kullandım), kalınlığı 3 mm'den az olmamalıdır.
Sepet desteklerinin boyutu elbette farklı olabilir. Ancak uygulama gösteriyor ki, çoğu durumda başarılı epifit içeriği için, en faydalı boyutlar: 70x80 mm derinliğe sahip 200x250 mm.
Bir sepet desteğinde epifitik bitki dikimi
Yeryüzünde yaşayan epifitlerin özelliklerine dayanarak, bir evde epifitik bitkiler yetiştirirken, toprak karışımlarını seçme sorununun basit olmadığı sonucuna varmak kolaydır.
Ekimden önce, bitkinin tabanı ve sepet desteğinin kafes duvarları, alt tabakanın içindeki substratın nüfuz etmesine izin vermeyecek küçük bir tabaka (1.5-2 cm) uzun lifli turba ve turba yosunu ile kaplanır.
Aynı zamanda, bir turba ve sfagnum tabakası serbestçe kendi içinden geçer, bu da epifitlerin köklerinin normal varlığı için çok önemlidir.
Bir evde epifitler yetiştirirken, asıl substrat (yani, bitki köklerine doğrudan temas eden malzemeler) eşit parçaların bir karışımı olarak görev yapar:
- kıyılmış sphagnum yosunu,
- ağaç kabuğu parçaları,
- ince genişletilmiş kil.
Çok fazla nem emen böylesi hafif bir substratta, sfagnum yosunu, yavaş yavaş kökler tarafından emilecek suyu tutmak için bir haznedir ve kabuk ve genleşmiş kil kökler için uygun bir destek görevi görür.
Bu tür bir substratın çok yavaşça ayrışması ve yapısını uzun süre muhafaza etmesi de önemlidir. Bu, epifitik bitkileri nakletmemeye ve dolayısıyla köklerine zarar vermemeye uzun süre izin verir.
Çiçek yetiştiricileri, böyle bir substrattaki epifitik bitkiler için mineral beslenme kaynaklarının bulunmamasından endişelenmemelidir. Sonuçta, doğadaki epifitler, ağaç kabuğunun getirdiği çiğ miktarını minimum düzeyde karşılamaktadır.
Büyük ölçüde, bu tür evcil hayvan yetiştirmek için kullanılması gereken sulama suyunun kalitesine dikkat edilmelidir.
Epifitlerin sulanması için su öncelikle, özellikle kalsiyum tuzlarından iyice temizlenmelidir. Sulama suyunu kaynatıp çiçek yetiştiricileri için bunu yapmak en kolaydır.
Haftalık Ücretsiz Web Sitesi Yayını
Her hafta, 10 yıl boyunca 100.000 abonemiz için, çiçek ve bahçe hakkında harika materyaller ve diğer faydalı bilgiler.
Epifitik bitkiler nerede yetişir?
Rahat bir varlık için gövdeleri ve hatta ağaç yapraklarını seçerler. Epifitik bitkiler tropik ormanlarda bolca bulunur. İkincisi, güneş ışığının toprağa girmesine izin vermeyen yoğun çalılıklardır. Bu nedenle, birkaç nedenden dolayı, destek olarak hizmet edip yeşilliklerini yükseltebilecek güçlü bir ağaç gövdesi yetiştiremeyen bitkiler, başka bir şekilde hayatta kalmaya çalıştı. Dostlarının yardımıyla güneş ışığına ulaşmak zorunda kaldılar. Epifit bitkileri gövdelerin ve ağaçların dallarının üstüne çıktı. Böylece sadece tropik ormanlarda değil, aynı zamanda gölgeli ladin ormanlarında veya dağ çatlaklarında yeterli yaşam koşullarının olmadığı her yerde de hareket ettiler. Tropiklerde ise, epifit otsu bir bitki ise, o zaman kayalar ve iğne yapraklı ormanlarda bunlar yosun, eğrelti otu veya likendir.
Çok katlı ev
Tropiklerde, floranın bu temsilcileri, yerleşecekleri seviyeyi seçebilirler. Bazıları gölgeyi sever ve yükselmez. Çok fazla güneş ışığına ihtiyaç duymazlar. Diğerlerinin buna ihtiyacı var, bu yüzden daha yükseğe tırmanıyorlar. En yüksek “katlarda”, epifitik bitkiler yalnızca olumsuz koşullara dayanabilecekleri takdirde büyür: düşük nem, önemsizlik, hava sıcaklığındaki dalgalanmalar ve beslenme yetersizlikleri.
Başka yolu yoksa
Topraktan büyüme ve yaşam için gerekli her şeyi alamadan nasıl hayatta kalırlar? Gerçek şu ki, epifit, çevrenin kendisine verdiği her şeyi aktif olarak kullanan bir bitkidir: bitki destek yüzeyinden yağmur suyu, çiy, organik madde ve kuşların ve hayvanların atık ürünlerini toplar. Farklı bir yapıya bağlı olarak, epifitleri farklı şekillerde yaparlar. Bazıları nemi toplar ve bir çıkış şekline sahip olmaları nedeniyle 5 litreye kadar biriktirebilir. Diğerleri de nemi biriktiren cep veya huni şeklinde yapraklara sahiptir. Yine diğerleri su tutmaya çalışır, diğer bitkilerin düşen yapraklarından ve yaşayan dünyanın çeşitli atıklarından kendi etrafında bir “yuva” oluşturur.
Epifitlerin çoğaltılması
Flora temsilcilerinin çoğaltılmasının birkaç yolunu biliyoruz. Ancak hepsi epifitik bitkiler için uygun değildir. En popüler ve kolay yolu seçtiler - ağaçtan ağaca rüzgarla uçan tohumların üremesi. Bazı türlerde, küçük ve hafif, bazılarında ise hava yolculuğunu kolaylaştıran özel cihazlara sahiptir. Bazen epifitik tohumlar hayvanlar veya bitkiler tarafından taşınır. Öyle olur ki bu bitkiler yanlışlıkla kendilerini yeni bir yerde bulurlar. Bu, hayvanlar veya kuşlar tarafından taşındığında olur. Tillandia'nın taşınması gereken ilginç bir yolu var. Bu bitki ağaçta sabittir, rüzgarın etkisiyle kolayca ortaya çıkan ve başka bir ağaçta sona eren uzun ışık sürgünlerini düşürür.
Beklemeniz gerekir
Hızlı bir şekilde ayak izi kazanmak ve yeni bir destekle büyümeye başlamak için, epifitler hızla kök salma yeteneğine sahiptir. En küçükler bile gövdeye veya kollara yapışırlar, bazen bitkileri hareket edemeyecekleri gibi bağlarlar. İlginç bir şekilde, epifitlerin kökleri sahiplerin rolünü üstlenir ve birçoğu besinleri emme yeteneğini yitirir, ancak solunum bitkileri sağlar. Epifitik köklerin ek bir işlevi de koruyucudur. Genellikle ev sahiplerini rayından çıkarmaya veya yemek yemesine izin vermeyen keskin dikenler büyürler. Bununla birlikte, bunun bir engel olmadığı belirli böcek türleri vardır ve bunlar yaprak ve kökleri (örneğin tropik karıncaları) yok eder.
Epifitler: bitki örnekleri
Phalaenopsis orkideleri ile tanışalım. “Kelebek benzeri” adının çevirisi, görünüşü hakkında konuşuyor. Bu güzel çiçek Avustralya, Yeni Gine, Güney ve Güneydoğu Asya'da ve aynı zamanda Malay Takımadaları adalarında yetişir. Anavatanı, yüksek nem ve hava sıcaklığına sahip ormanlardır. Yaşam için köklerine yapışan ağacın en üst dallarını seçer. Su birikimi etli yapraklarının genişlemesine katkıda bulunur. Ve geceleri karbondioksit depolanır.
Platicerium da "boynuz" denir. Bu eğrelti tropik ağaçlarda yetişir. Doğada dev bir boyuta ulaşır. Bu bitkinin birkaç çeşidi vardır, ancak hepsi bir geyik veya elk'in yassı boynuzlarına benzeyen yapraklara benzer. Fakat onlarla aynı zamanda platicerium'da başka yapraklar da büyür. İçbükey bir şekle sahiptirler ve organik madde toplamaya yararlar. Mısır şeklindeki yapraklar, aynı zamanda havadan besinleri toplayan ve eğreltinin yaşamasına yardımcı olan gümüş rengi bir hav ile kaplanmıştır.
İlginç bir şekilde, epifit evde yetiştirilebilen bir bitkidir. İnsanlar onları dekoratif ve gösterişsizlikleriyle sevdiler. Örneğin, platicerium gölgeye yerleştirilir, sıcaklık gözlemlenir, periyodik olarak püskürtülür ve sahiplerini olağandışı bir görünümle memnun eder.
Evimizde ne tür epifitik bitkiler büyüyor?
Dairelerimize yerleşen bir diğer tropik sakini Verezia. Güzel renklerin parlak yaprakları vardır. İçeriği için dağınık ışığa ihtiyaç vardır. Suyun üzerine su dökülmesi, çıkışa su dökülmesi, deneyimli bitki yetiştiricilerin zaman zaman taze nemli doldurmak için peçeteyle silmelerini tavsiye etmesi ilginçtir. İlginçtir, verezia bir epifit olmasına rağmen, oda koşullarında toprağa ekilir.
Nemi korumak için toprağa ve yapraklara püskürtülmesi tavsiye edilir. Tıpkı diğer benzer bitkiler gibi, Verezia da beslenir, yapraklara serpilir, çünkü kökleri zayıftır ve besinleri tam olarak ememez.
Verezia'nın çiçeğini görmek için, sıcak bir yerde muhafaza edilmelidir. Eğer bu işe yaramazsa, sıra dışı bir yöntem çiçeklenmeyi hızlandırmaya yardımcı olacaktır. Saksıya yakın, tercihen bir muz koymak için olgun bir meyve koymak gerekir. Çiçeklenmeye yardımcı olmak için etilen gazı yayar.
Diğerleri gibi değil
Toprağa yerleşmiş bir diğer hane halkı kaktüs ripsalis'tir. Hayal edebileceğimiz gibi görünmüyor. Yuvarlak veya oval bir şekle sahip değildir ve karıncalanma ile kaplanmamıştır. Rhipsalis, inen ince, uzun saplardan oluşan bir doludur. Tüylerle kaplıdır ve sadece 1-3 mm çapındadırlar. Bu kaktüs kışın çiçek açar. Şu anda tüm sürgünler küçük beyaz veya pembemsi huni şeklinde çiçeklerle kaplıdır. Ripsalis'in bakımı zor değildir. Önemli olan, sıcak ve kuru olmaması için uygun bir yer seçmektir. Genel olarak, evde büyüyen epifitler için kısıtlama, uygun koşulların yaratılmasının imkansızlığıdır. Başarılı olabilmesi için insan, yaşamlarını doğa içinde çalışmaya ve incelemeye devam ediyor.
Epifitik bitkilerin dünyası geniş ve çeşitlidir. Hepsini bir makalede anlatmak imkansız. Sadece zor koşullarda hayatta kalma örneği oluşturmazlar, pes etmeyi ve yaşam boyu savaşmayı değil, aynı zamanda Dünya'yı dekore etmeyi öğretirler. Uzak tropik ülkelerden, epifit sınıfı temsilcilerinin, orkidelerin, bizim için en sevilen çiçeklerden biri haline gelip girmelerine şaşmamalı.
Schlumberger
Schlumbergera, çocukluktan beri şık iç mekan botanik bahçesinin tüm sevenler için tanıdık. Bu epifit, seçkin türler için evrensel sevgiyi kazanmış bir bitkinin canlı bir örneğidir, çünkü o zamandan beri ayrıcalıklılık ve özgünlük hakkında düşünmemek mümkün olmuştur.
Schlyumbergera, fizyolojik özelliklerinden dolayı popülerliğini kazandı. Bu türün parlak çiçeklenmesi yurttaşlar için değerli oldu, çünkü parlak çiçek özellikle annelerimizi ve büyükannelerimizi soğuk mevsimde memnun etti. Schlyumbergera Aralık'ta en aktif olarak çiçeklenmeye başlar, bu nedenle popüler “Decembrist” adı bu türün arkasındaydı. Vahşi doğada Schlumberger, Brezilya ve Güney Amerika'nın yağmur ormanlarında bulunur. Bir orman şapkasının gölgesinde, bu tür ağaçların köklerine ve dallarına yerleşmiş olarak iyi hisseder.
Bu epifit, tepesinin, çiçeklenme sırasında karakteristik asılı stamenleri olan parlak bir tübüler çiçek ile süslenmiş, belirgin sürgünlerden oluşan sapın tanınan ve bol dallanmasından dolayı deneyimsiz bir botanikçi tarafından bile kolayca tanımlanabilir.
Çiçeğin rengiyle daha çok ayırt edilen birçok Schlumbergers çeşidi vardır. Bunlar arasında beyaz, şeftali, sarı, turuncu-kırmızı ve hatta çok renkli temsilcileri var.
Grubunun çoğu üyesi gibi Schlumbergera doğrudan güneş ışığı almayan aydınlık ve geniş bir yeri tercih ediyor. Bitki sıcaklığa oldukça toleranslıbu, sıcaklık rejimi +2 ila +38 derece arasındayken özgürce hissetmesine ve gelişmesine yardımcı olur, ancak optimum +18 içindedir. +30 ° C
Yüksek nem, Schlumbergers'in başarılı bir şekilde yetiştirilmesi için ana koşullardan biridir, bu nedenle çiçek, özellikle çiçeklenme döneminde sık sık ve bolca sulanmalı ve nemlendirilmelidir.
Bu cins, doğal yaşam alanı Orta ve Güney Amerika'da bulunan temsilcileri içerir. Echmea, adını “ehme” gibi Yunanca seslerden gelen tepe uçlarına benzeyen bracts'ın kendine özgü görünümü nedeniyle adını aldı.
Doğal ortamlarında, Achmea tropik yağmur ormanlarında bulunabilir, ağaçların gövdesi üzerinde oluşan boşluklara yerleşir. Ehmey'in ayırt edici bir özelliği ortak yapılarıdır. Bitkinin yaprakları radyal olarak büyüme noktasından ayrılır ve yağmur sırasında nemin yaprakları aşağı aktığı ve uzun süre kaldığı bir tür sürahi oluşturur.
Bu temsili epifitik türün kök sistemi çok az gelişmiştir. Kökler, yüzeye yalnızca bir bağlanma aracı olarak hizmet eder, çünkü neredeyse substrattan besinleri absorbe etme kabiliyetinden yoksundurlar.
İddiasız bir evcil hayvan ehmeya olarak, ancak başarılı ekimi için bazı kurallara uymak önemlidir. Bitki termofiliktirBu nedenle, oda havasının sıcaklığı + 20'ye yakın olmalıdır. +23 derece (özellikle çiçeklenme döneminde).
Doğrudan güneş ışığı çiçeğe zararlıdır, özellikle yaz mevsiminde keskindir. Ehmeya, özellikle yazın sıcağında nemi sever ve eksikliğini kesinlikle tolere etmez, ancak kışın sulamanın sayısını birkaç kez azaltmak gerekir. Gübre de önemli bir faktördür. Bütün ehmei'ler, yalnızca yaz aylarında yapılması önerilen potas gübrelerini severler. Bu epifitin sık sık transplantasyona ihtiyacı yoktur, ancak saksı bitkinin kökleriyle tamamen dolduğunda, yine de yalnızca ilkbaharda önerilir.
platycerium
Platicerium, doğal yaşam alanı Avustralya, Afrika, Güney Asya ve Hindistan kıyılarının tropikal enlemleri olan eğrelti otu cinsinden bir türdür. Bu türler uzaktan tanınabilir, platicerium'un ortasından, gey boynuzlarına benzer şekilde yassı dallı yaprakların ayrıldığı beyaz lahana benzer. Bu nedenle bu epifitik türlerin popüler olarak "boynuz" veya "düz başlıklar" olarak adlandırılması gerekir.
Tüm temsilcilerin kök sistemi güçlü ve kapsamlıdır. Bu, bitkinin substrata sıkıca yapışmasına yardımcı olur. Platicerium oldukça büyük bir manzara.
Olgun bir bitki 1 metreye ulaşabilir, ancak yapay koşullarda bir yetiştirici onu 40 cm'den daha fazla büyütemez. Evde platicerium yetiştirmek oldukça zor, bu eğrelti türü daha fazla dikkat gerektirir, özellikle sulama için ve bir çömlek için bir yer seçerken.
Bu epifitik eğreltiotu ışığı sever. Doğrudan güneş ışığı alması özellikle önemlidir, bu nedenle saksı en güneşli pencere eşiğinde durmalıdır, hava sıcaklığı da çok önemlidir, + 23 derece içinde olmalıdır, ancak buna rağmen, platiceriumlar uzun süre ve 0, + 40 derece.
Bu en sıradışı, aynı zamanda parlak ev çiçeklerinden biridir. В отличие от других комнатных растений, этот вид всегда выглядит уникально, особенно это заметно в период цветения. Все представители этого рода относятся к травянистым растениям, естественным ареалом обитания которых являются тропические лесные массивы Центральной и Южной Америки. İç mekan çiçeklerinin hayranlarının çoğu, epifitik grubun bu temsilcisi, parlak renkli kırmızı ya da turuncu tonları ile birbirine aşık oldu. Bir habitat olarak, çoğu çeşitlilik bir ağaç gövdesi veya kaya yüzeyi kullanır.
Bu evin çiçeğinin büyüklüğü küçüktür, oda koşullarında en fazla 35 cm yükseklikte variegia yetiştirmek mümkün olacaktır. Vriesias yaz aylarında çiçeklenmeye başlar, ancak bu süreç doğrudan ekim zamanına bağlıBu, bir bitki organizmasının yaşam döngüsünü birkaç ay boyunca yok eder.
Vriezii'de substrat ve gübre tercih edilmez, asıl durum zengin toprak ve üst pansumandır. Çiçek nakli özel tercihler olmadan yapılır.
Rhipsalis, sadece bir epifit grubunun temsilcisi olarak değil, aynı zamanda ideal bir çok yıllık etli olarak, bir ev botanik bahçesine ilgi çekici geliyor. Cins temsilcilerine, dünyanın en sıradışı kaktüsleri denebilir, bu da kuru çöl yerine Kuzey ve Güney Amerika'nın engin tropik yağmur ormanlarını fethetti. Bitkinin dallı bir formu vardır, gövdesi yuvarlak bir yuvarlak başlık oluşturan ince borulardan oluşur. Doğal ortamda ripsalis, dünyadaki bir yaşam tarzına yol açar ve kendisini ağaçların gövdesine sabitler. Bu, bitkinin aşırı toprak neminden korunmasına yardımcı olur.
Bitki olağanüstü çiçek açar, kök neredeyse tamamen beyazdan parlak kırmızı tonlarına kadar küçük çiçeklerle kaplıdır.
Ripsalis özel evde bakıma ihtiyaç duymaz, bu nedenle bu tür sıradışı egzotik şeylerin hayranları arasında bu tür bir popülerlik kazanmıştır. Çiçek, geleneksel olarak terasa asılan bir tencereye ekilir. Bu epifetin başarılı bir şekilde yetiştirilmesi için ideal sıcaklık +15 derece olacaktır.
Orta derecede sulanması gerekir, ancak özellikle yaz aylarında, ripsalisin “nefes alan” köklerini nemlendirmek gerekir. Epifitik kaktüsü basit bir mineral gübreyle ve sadece aktif gelişim döneminde besleyin. Kök büyüdükçe Ripsalis nakli gerçekleştirilir, sadece dinlenme döneminde.Epifitlerin bakımı ve yetiştirilmesindeki tüm zorluklara rağmen, bu bitki grubu her ikinci ailenin pencere kenarlarını başarıyla fethetti. Sokakta, sıradışı şekilleri, parlak çiçeklenme ve diğer özel özellikleri nedeniyle, basit bir adamı çekiyorlar. Gündelik yaşamda bir epifit yetiştirmek o kadar kolay değildir, ancak tavsiyemizi takiben bu süreç gerçek bir zevk haline gelecektir, çünkü sağlıklı bir bitki parlak çiçeklenme için konukçuya daima teşekkür edecektir.
Kapalı epifitik bitkiler - bakım
Bu tür bitkilerin kök sistemi çok ilginçtir - bazı türlerde yoktur veya az gelişmiş ve sadece bağlanma için hizmet eder, toprak turba, yosun, ağaç kabuğu veya bazı karışımlardan yapılır.
İkincisi, karasal mevcudiyet için yeterince geliştirilmiştir ve özel toprak karışımları ve düzenli besleme gereklidir.
Çoğu zaman bir kadeh veya çan şeklinde, parlak renkli gölgeli yaprakları ve genel olarak çiçekleri tuhaf ve dayanılmazdır. Epifitik bitkiler için aydınlatma, sıcaklık ve nem çok önemlidir.
Evde saksıda veya belirli ağaçların dallarından veya tahta kabuklu ahşap bir tabandan yapılmış epifitik ağaçlarda yetişir.
İlk durumda, çok sayıda deliğe sahip şeffaf kaplar, ağaçların veya bambu küplerin kabuğundan, genellikle ev yapımı ahşaplar kullanılır. Yüzey yeterince neme dayanıklı ve nefes alabilir olmalıdır.
Nakil yaparken, bitkileri stabilite için sabitledikten sonra, onlara zarar vermemek için köklere çok dikkat etmeniz gerekir. Kuru havada nemi korumak için plastik bir torba ile örtün.
Epifitik bitkileri, ılık suyla, sıcaklığı oda sıcaklığından 2-3 derece daha yüksek olacak şekilde sulayın veya alt tabakayı emmek için saksıları birkaç dakika suya batırın ve sonra biraz su akıtın.
Oda koşulları altında, gerekli nemi elde etmek neredeyse imkansızdır, bu nedenle hipotermiyi önlemek için bitkilere genellikle neredeyse sıcak su püskürtülmelidir.
Tüm prosedürlerle birlikte, bu tür bitkiler periyodik olarak mineral gübrelerle (10-12 günde 1 kez) beslenmeli ve bu süre arasında yıkanmalıdır. substrat saflaştırılmış su, tuz birikmeyecek şekilde.
Geri kalanlar gibi epifitik bitkiler, beyaz sinek, yaprak biti, thrips, örümcek akarları gibi zararlıların görünümüne eğilimli olabilir.
Bu gibi durumlarda, hastalıklı bitkinin izole edilmesi, istirahatin kitlesel tahribattan kaçınması için denetlenmesi ve haşereye bağlı olarak belirli önlemlerin alınması gerekir.
Tarihten ve istatistiklerden
Antik çağda, epilepsi, akıl hastalığı olduğu düşünüldüğünde, çok dikkatli davranılmıştı. Bu tür insanlardan her şekilde kaçınıldı ve küçük düşürüldü, bu hastalığın “şeytandan” olduğuna inanılıyordu.
Düşük seviyede medeniyet gelişimi olan pek çok ülke, modern tıbbın kazanımları böylesi klişeleşmiş düşüncenin temelsizliğini kanıtlamamasına rağmen, bugüne dek bu hastalığa karşı tutumlarını değiştirmedi.
Tedaviye yönelik yeni terapötik yaklaşımlar gelişmiş ülkelerde sosyal tutumları temelden değiştirdi ve epilepsili hastaların bedensel acısını hafifleterek pozitif sosyal adaptasyona katkıda bulundu.
Doktorlara göre, epilepsi, epileptik durumlar şeklinde spesifik klinik değişikliklerle kronik bir beyin aktivitesi bozukluğudur. Dünya Sağlık Örgütü istatistiklerine göre, yaklaşık 50 milyon insan bu hastalıktan muzdarip.
Yaklaşık sayısı 1000 kişi başına 4 ila 9 vaka arasındadır. Hastaların yarıdan fazlası, düşük yaşam standartlarına sahip ülkelerde yaşamaktadır. Epilepsi bir konvülsif formda teşhis edilemez. Kural olarak, zaman içinde belirli bir boşlukla daha sık görülürler.
Konvülsif nöbet durumları, vücudun herhangi bir kısmının veya tüm vücudun istemsiz nöbetleri şeklinde istemsiz ve kısaca tezahür eder.
Genellikle, bu kıvrımlı hallere, bilinç kaybı, kusma ve uzuvların kıvrılması eşlik eder. Nöbet koşulları günün herhangi bir saatinde ortaya çıkabilir. Hastalığın klinik seyrine bağlı olarak (ana veya eşlik eden), bunların sayısı yılda bir ila gün başına birkaç nöbet arasında değişmektedir.
Son on yılda epileptiklerin sayısı önemli ölçüde artmıştır, bu nedenle bu alanda araştırmalar devam etmektedir. Özellikle, düşük yaşam standardına sahip ülkelerde (1000 kişi başına 7-14 arası).
Dünyada her yıl, epilepsi 2,3 milyon insanda teşhis edilmektedir. Hastalığın salgınları, endojen-organik hastalıklar riski yüksek, düşük tıbbi bakım düzeyi olan ülkelerin (doğum yaralanmaları, trafik kazalarında acil yardım bulunmaması ve kaliteli tıbbi bakım elde etmenin finansal zorlukları) özellikleridir. Vakaların% 65'inde epilepsi tıbbi tedaviye uygundur.
Hastalığın etiyolojisi
Epileptik nöbet koşullarının nedenleri tam olarak anlaşılmamıştır. Birçok çalışma hastalığın kalıtsal doğasını kanıtlamaktadır.
Kalıtsal faktöre ek olarak, bilim adamları, doğum sırasında veya doğum sırasında enfeksiyon sırasında stafilokok veya streptokok enfeksiyonu olan fetal gelişim koşullarını ve doğum sonrası enfeksiyon sırasında çocuğun beynine erken doğum sonrası yaralanmayı göz önünde bulundururlar. Vakaların% 25'inde hastalığın patogenezi belirlenemedi. Genel olarak, araştırmacılar epilepsinin ana nedenleri hakkında bir sınıflandırma yapmayı başardılar.
- doğum sırasında veya perinatal dönemde beyin hasarı,
- gelişimdeki konjenital genetik anormallikler
- kafa travması
- beyin kanaması,
- meningokok, ensefalit, streptokok enfeksiyonu,
- genetik sendromlar
- tümör süreçleri
- eklampsi,
- alkollü yoksunluk.
Hastalığın ana formları
Tıpta, beyin lezyonunun olası etiyolojisi ve lokalizasyonuna dayanarak epilepsi türleri sınıflandırıldı. Aşağıdaki hastalık türleri vardır:
- Odak şekli Yerel tezahürü durumunda belirlenir. Semptomatik (frontal, parietal, temporal, oksipital), idiyopatik (organik beyin hasarı nedeniyle, kriptojenik (belli bir etiyoloji olmadan) olabilir).
- Genelleştirilmiş form. Beynin her iki yarım küresinin yer aldığı sarsıcı durumlar.
Semptomatik bulgular
Ana epitopomlar bilinç kaybı olan konvülsiyonlardır. Ek semptomların karakteristik özellikleri, belirli bir beyin hasarı bölgesini gösterir.
Geleneksel olarak, basit ve karmaşık sarsıcı durumlar arasında ayrım yaparlar. Basit olduğunda kafanın kısa süreli bir kıvrılması ve bilinç kaybı olmadan uzuvları vardır. Karmaşık konvülsif nöbetlerde, bilinç tamamen sakattır.
Epilepsinin fokal formuna aşağıdaki semptomlar eşlik eder:
- Ön lobların yenilmesiyle: Vücudun bir yarısı etkilenir: kasılmalar gergin olan kollar, bacaklar, yüz. Bol tükürük ve istemsiz ağlama görülür. Gözler ve kafa kasılmalar kenara konur.
- Temporal lezyonda işitsel halüsinasyonlar, ateş, çarpıntı, terleme, karın krampları ve bulantı görülür. Görme keskinliği, işitme ve konuşmanın olası ihlali. Hasta kadınlar için bu atak öncesi adet döneminde tekrarlanabilir. Geçici epilepsi, uyurgezerlik ile karakterizedir.
- Parietal epilepsinin belirtileri, vücudun bazı kısımlarının uyuşukluğu, baş dönmesi, mekansal yönelim kaybı, bilinç kaybıdır.
- Oksipital epizodoz durumunda, göz çevresindeki ciltte renkli göz lekeleri, göz kapaklarının sık seğirmesi ve kısmi görme kaybı görülür.
Kısa süreli odaklanma nöbetleri karmaşık (genelleştirilmiş) bir forma dönüşebilir. Semptomatik olarak, tam bir bilinç kaybı, mağdurun açık gözlerle solması ve "taşlaşmış" bir yüz gibi görünüyor.
Ayrıca, hastanın kan basıncı yükselir, ağızdan köpüklü bir akıntı, istemsiz idrara çıkma ve dışkılama vardır. Bu duruma birkaç saniyeden bir dakikaya kadar eşlik edilebilir ve kendi kendine geçer. Saldırıdan sonra hasta bilinci yerine gelir, ancak ona ne olduğunu hatırlamaz.
Episyndroma tanısı
Başlamak için, doktor hastalığın öyküsünü toplar: nöbet tipi, kasılmaların ortaya çıkması için koşullar, bu durumun nedeni, hastanın hissi.Sonra, bir nörolojik muayene yapın. Frontal lobların elektroensefalografisi ek bir çalışma olarak tanımlanmaktadır. Bir yöntem olarak, tamamen zararsızdır, ancak bilgilendiricidir, çünkü beyin korteksindeki lezyon ve epileptik aktiviteyi belirler.
Teşhis 20 dakika boyunca gerçekleştirilir ve farklı uyaranlar (sesli, görsel) kullanılır, solunum ritmini değiştirir. Olası patolojik elektriksel aktivitenin kurulmasını belirler. Teşhis hastanede yapılır. Beyin aktivitesi göstergelerinin karşılaştırılması için, uyku sırasında ve gün boyunca gerçekleştirilir.
Malign etiyolojiyi dışlamak için bilgisayarlı tomografi ve manyetik rezonans görüntüleme yapılır. Sonuncusu dolaşım bozukluklarının ve serebral korteksin içindeki diğer yapısal değişikliklerin belirlenmesine yardımcı olacaktır.
Bu nedir
Epileptik sendrom, beyin hastalığının geçmişine karşı gelişen tekrarlayan konvülsif nöbetlerdir. Başka bir deyişle, bağımsız bir hastalık değil, diğer beyin patolojilerinin bir sonucudur.
Çocuklarda ES nedenleri:
Yetişkinlerde en sık görülen hastalık nedenleri:
- Kafa yaralanmaları
- Beyin tümörü.
- Hipoksi.
- Enfeksiyonlar (menenjit, ensefalit).
- İnme.
- Multipl skleroz.
Epileptik sendromun diğer bir adı semptomatik epilepsidir, yani nöbetler ciddi bir beyin hastalığının belirtisidir.
ES'nin ortaya çıkışına genetik yatkınlık büyük önem taşımaktadır. Yakın akrabalar epilepsi ile hastalanırsa, ES geliştirme olasılığı% 30'a yükselir.
Çocuklarda ve yetişkinlerde semptomlar
Semptomatik epilepsi, beyin lezyonunun lokalizasyonuna bağlı olarak farklı şekillerde kendini gösterir. Tıpta, aşağıdaki hastalık türleri ayırt edilir: ön, pariyetal, zamansal.
Frontal lobun yenilmesi ile aşağıdaki belirtiler ortaya çıkar:
- koku alma halüsinasyonları,
- elleri sıkmak, karnına bastırmak,
- gözleri yuvarlayarak, sallayarak.
Parietal ES, aşağıdaki özelliklerle kendini gösterir:
Temporal patoloji türü belirtileri:
- uyurgezerlik,
- konfüzyon,
- öfori nöbetleri,
- görsel halüsinasyonlar,
- midede sıcak hissediyorum, mide bulantısı.
Çocuklarda, sinir sistemi henüz güçlü değildir, bu nedenle ES'nin daha belirgin semptomları vardır:
- vücutta ritmik konvülsiyonlar,
- aralıklı nefes
- derinin solukluğu,
- uzuv fleksiyonu
- bilinç bozukluğu
- köpüğün ağızdan salınması.
Ortalama nöbet süresi 3-4 dakikadır. Ondan sonra, hasta uyuşukluk hissediyor, uyuşukluk, ona ne olduğunu hatırlamıyor.
Uzun süreli, hastanın bir an için bilincini kaybettiği, bir noktaya baktığı, elleriyle kaotik hareketler yaptığı kısa süreli ataklar ortaya çıkıyor. Sonra hiçbir şey olmamış gibi uyanır.
Episindromi ve epilepsi - fark nedirGerçek epilepsiyi epileptik sendromdan ayırt etmek gerekir.
Ana fark patolojinin kökenindedir. Episindrom her zaman başka bir beyin hastalığının arka planı üzerinde gelişir.
Epilepsi, bilinmeyen nedenlerden dolayı sıklıkla ortaya çıkan bağımsız bir hastalıktır.
Epilepside hasta ilerleyen zihinsel bozukluklar: psikoz, amnezi. Bu hastalar, zekası azalmış, düşünme bozukluğu, duygudurum değişiklikleri şeklinde ifade edilen kişilik değişiklikleri ile karakterizedir. ES ile bu pratik olarak gerçekleşmez.
Epilepsili çocuklarda hiperaktivite veya inhibisyon, artan saldırganlık, sadist tezahürler vardır. Bu çocuklar normal okulda öğrenemezler.
Episindrom yukarıdaki belirtiler olmadığında, çocuklar sağlıklı akranlarıyla birlikte eğitim kurumlarına katılabilirler.
ES gelişiminin temel nedeni olan altta yatan beyin hastalığını ortadan kaldırırsanız, tüm işaretler kaybolacaktır. Başka bir deyişle, ES, hastanın epilepsisine sahip olduğu anlamına gelmez.
Epilepsi hakkında daha fazla bilgi edinin:
- hastalığın formları ve evreleri, belirti ve bulguları, tanı yöntemleri,
- yaşam şekli ve hastanın menüsü, bu hastalığın varlığında gebe kalma ve doğum yapma olasılığı,
- hastalığın sık görülen sonuçları, önleyici tedbirler.
Epileptik sendromun tedavisi, sebebin belirlenmesi ve ortadan kaldırılmasıyla başlar. Terapinin temel prensipleri:
- Enfeksiyöz bir patojenin tedavisi (menenjit, ensefalit ile).
- Beyin tümörünün cerrahi olarak çıkarılması.
- Serebral dolaşımını artıran ilaçların atanması (inme sonrası).
- Ateş düşürücülerin kullanımı (saldırılar yüksek sıcaklık nedeniyle meydana gelirse).
Ayrıca yağ içeriği yüksek olan özel bir diyet de gösterilmiştir.
Vücut, ana enerji kaynağı olarak yağ alır, nöbet sıklığını azaltır.
Tedavi süresi hastanın durumuna göre değişir. Nöbetler bir yıl içinde gerçekleşmezse, ilaçların dozu kademeli olarak azaltılır, ardından ilaçlar tamamen iptal edilir.
Bazen, beyindeki uyarma merkezine etki ettikleri ameliyatlara başvuruyorlar. En sık, temporal ES tipi için cerrahi tedavi endikedir.
Hastalıkla nasıl yaşayabilirim
ES'li hastalar normal bir hayat yaşayabilir, kusurlu hissetmezler. Saldırıyı önlemek için bazı önerilere uymanız gerekir:
- Aşırı ısınmadan ve yüksek sıcaklık artışlarından kaçının.
- Düşük karbonhidrat diyeti uygulayın.
- Daha az baharatlı ve tuzlu yiyecekler yiyin.
- Alkolsüz içecekler (çay, kahve, enerji) içmeyin.
- Alkol ve sigarayı bırakmak.
- Stresli durumlardan kaçının.
Sık sık konvülsif nöbetlerle, hastalar iş görevlerini yerine getiremez ve bir engelli grubu alamazlar.
Nöbetler nadir görülürse, hasta çalışabilir, ancak bu hastalıkta kontrendike olan birkaç aktivite vardır.
episindrom nedir
Episindrom (psödoepilepsi) - epilepsiye dıştan benzeyen bir çocukta ani ve tekrarlayan konvülsiyon epizotları.
Episindrom her zaman bir hastalığın sonucudur. Saldırılar, altta yatan neden tedavi edilir edilmez kesilir, semptomları belirtilir.
Gerçek bir epilepsi gelişimi için epileptik bir odaklanma (artan elektriksel aktiviteye sahip bir grup beyin hücresi) ihtiyaç duyulursa, epizinod ile böyle bir odaklanma olmaz, bu nedenle elektroensefalogram (EEG) incelemesi sırasında bulunmaz.
hastalığın nedenleri ve belirtileri
Epizinondonun ana nedeni - beyin hücrelerinin oksijen açlığı ve kimyasal durumlarındaki değişiklikler.
Такие процессы развиваются вследствие родовых травм шейного отдела позвоночника, вызывающих снижение мозгового кровотока и повышение внутричерепного давления, а также после различных повреждений головного мозга (травмы, перенесённые заболевания, химические отравления).
Развитие судорог происходит от раздражения коры головного мозга или его глубинных структур и сопровождается вспышкой повышенной электрической активности нервных клеток (своего pода «короткое замыкание» в мозгу).
Çoğu zaman, bir çocukta ilk nöbet nöbeti yüksek sıcaklıkta veya aşılamadan sonra gelişir, çünkü bu koşullar altında kafa içi basınç artar ve beyin hücrelerinin oksijen açlığı artar.
Episindromanın daha nadir nedenleri, tümörler, kistler, parazitler, beynin enfeksiyöz süreçleri, toksik zehirlenme, beyin felcinde az gelişmişlik, metabolik bozukluklardır.
Dışarıdan, epizostansif saldırı tam bir bilinç kaybı, açık gözlü bir çocuğun solması ve “taşlaşmış” bir yüz gibi göründüğü için her türlü psödovasküler olay meydana gelebilir. Bu durum birkaç saniye ile birkaç dakika arasında sürer ve kendiliğinden geçer. Saldırıdan sonra, çocuk bilinci yerine gelir, ancak ona ne olduğunu hatırlamaz.
mitler ve gerçeklik
Bugüne kadar, episyndroma problemi ile ilgili bir takım yanlış anlamalar var, bunun nedeni epizodonun nedenleri ve bu problemle karşılaşan ebeveynlerden önerilen tedavi hakkında nesnel bilgilerin olmamasından kaynaklanıyor. Bu konuyu açıklığa kavuşturmaya ve en popüler mitleri küçümsemeye çalışacağız.
Yüksek sıcaklıkta nöbetler sapma değildir, beynin normal işleyişinde, yüksek sıcaklıklarda bile nöbetler gelişmez. Yüksek sıcaklık arka planındaki konvülsiyonlar, merkezi sinir sisteminin arızasını gösterir.K tıkanıklık, epilepsi varlığını gösterir Epilepsi, her zaman farklı nöbet tipleri ile kendini gösterir, ancak tüm konvülsiyonlar epilepsi varlığını göstermez. Özellikle, epiz sendromu ile konvülsiyonlar, beyin hücrelerinin oksijen açlığına bağlı olarak gelişir, konvülsiyon hapları, antikonvülsan ilaçlarla tedavi edilir, antikonvülsan ilaçlar, beyindeki epileptik bir odak varlığında kullanılır. Bu lezyon yokken episinoz görülmediğinde ve ilaçlar beklenen etkiye sahip değildir - nöbet sıklığı azalmaz, hatta bazen artar. Mahkum nöbetleri kalıtsal bir kökene sahiptir Nöbet nöbetlerinin çoğu kalıtımla ilişkili değildir, ancak beyin aktivitesinin ihlal edildiğine işaret eder. Son zamanlarda nadiren nöbetler birkaç kuşak akrabaya kadar takip edilebilir .. Mahkum nöbetleri tedavi edilemez ve ömür boyu sürecek bir ilaç alımına ihtiyaç vardır, ancak nadir görülen kalıtsal bir epilepsi şekli tedavi edilemez, yaşam boyunca konvülsiyonlar meydana gelir ve hastanın konvansiyonel ilaçlarla semptomatik tedavi önerilir. Diğer epilepsi ve episindrom formları etkili bir şekilde tedavi edilir. Her durumda, nöbetlerin nedenine bağlı olarak bireysel tedavi seçmeniz gerekir.
Yukarıda tarif edilen örneklerden görülebileceği gibi, episinoz problemine oluşum nedenleri ve çözüm yöntemleri açısından objektif bir bakış, bu hastalığa sahip çocuğun ebeveynlerinin etkili ve güvenli bir tedavi yönteminin seçimine derhal ve düşünceli bir şekilde yaklaşmalarına yardımcı olur.
episyndroma tedavisi hakkında
Elektroensefalogram (EEG) muayenesi olan bir çocuk epileptik odağı ortaya koymadıysa, antikonvülsan ilaçların reçete edilmesinin gerekmediğini görürüz. Bu ilaçları kullanırken, nöbet gelişiminin nedeni farklı olduğu için iyileşme olmaz.
Episyndroma tedavisi için, beyin kan akışını geri kazanmayı ve intrakraniyal basıncı azaltmayı amaçlayan, beyin hücrelerinin oksijeni açmasını engelleyen beyin içi kan akışını geri kazanmayı ve intrakraniyal basıncı düşürmeyi amaçlayan etkili ve güvenli bir traksiyon tedavisi yöntemi sunuyoruz.
Tedavi, beynin aktivitesini normalleştirmek için doğal preparatlar almakla birlikte orijinal tasarımın bir çekiş tasmasını (Patent No. 2587960) giyen çocuğu içerir.
Tedavimiz hızlı ve etkili bir şekilde episyndroma problemini çözerken güvenli ve güvenilirdir.İlk etkiler, tedavinin başlamasından birkaç gün sonra hissedilir: çocuğun refahı önemli ölçüde artar, atakların sıklığı azalır ve kısa sürede tamamen durur.Temisiyetimiz, episyndroma sorununu çözmede temel olarak farklı bir yaklaşım nedeniyle elde edilir - tedavimizin nedeni, hastalığın semptomlarını ortadan kaldırmak ve ortadan kaldırmamaktır. Traksiyon tasması çocuğun vücudunu olumsuz yönde etkilemediğinden ve reçeteli ilaçlar sizde olmadığından tedavi kesinlikle güvenlidir. yvayut nöbet tedavisi bölüm sonra komplikasyonlar ve yan etkiler nedeniyle hastalığın altında yatan nedenleri yaptığı konuşmada sırasında, artık orada ve beynin doğal fonksiyonlarının geri kazanımı yoktur
Bu nedenle, önerilen traksiyon terapimiz, bariz avantajları nedeniyle, sadece antikonvülsanları almak için değil, aynı zamanda diğer episyndroma tedavisi yöntemlerine de mükemmel ve çoğu zaman tek alternatiftir.
tedavimizin maliyeti
Merkezimizdeki episyndroma tedavisinin maliyeti, hastalığın evresine, süresine ve komplikasyonların varlığına bağlı olarak bireysel olarak hesaplanmaktadır. Bu yaklaşım, organizmanın özelliklerini ve hastalığın seyrini dikkate alarak, yalnızca gerekli miktarda tedavi vermenize olanak sağlar.
Tedavi maliyetinin hesaplanması, bir uzmana danıştıktan ve gerekli tüm incelemeleri yaptıktan sonra yapılır.
Tedavi süresince bir kerelik ödeme durumunda% 10 indirim yapılır.
Bakım ve nakli epifitik kaktüsler.
Epifitik kaktüslerin kültürü, büyümelerinin özellikleri göz önüne alındığında zor değildir. Birincisi, doğada bu kaktüsler yüksek nemli koşullarda büyür. Dairede, özellikle merkezi ısıtma açıkken, havadaki nem oranı% 25-30'a düşebilir.
İkincisi, yağmur ormanı kanopisinden geçen güneş ışınları yoğunluğunu büyük ölçüde kaybeder. Ve pencere eşiklerinde, kısa kış günlerinde bile, güneş ışığının yoğunluğu, gövdelerin yeşil dokularının kızarıklıklarına ve hatta yanıklara neden olabilir. Üçüncüsü, doğal koşullar altında, epifitik kaktüsler, zayıf asitlik ve nispeten küçük nem tutma kapasitesine sahip olan çok hafif ve verimli bir substrattan besinleri alır. Aslında, levha kompostu. Bitkilerin satışında bir turba substratı gelir, çok hızlı bir şekilde besin özelliklerini kaybeder, ancak çok miktarda nem tutabilir. Zayıf ve sürekli ıslak olan alt tabaka çabuk sertleşir, çiçek açar, küf kokusu alır. Ek olarak, turbada bulunan organik asitlerle reaksiyona giren sulama suyunda (geçici sertlik) çözünen kalsiyum ve magnezyum tuzları, saksıların duvarlarında ve gövde tabanında beyaz veya kahverengimsi tüyler şeklinde terleyen çözünmeyen tuzlar oluşturur.
Sonuç olarak, üst toprak katmanındaki asitlik değişkenlik gösterir ve bu da pasifre mantarlarının gelişimini tetikler. Buradan epifitik kaktüslerin dağınık aydınlatma altında ve merkezi ısıtma bataryalarından uzakta, ancak yeterli ısı ve sulamayla iyi hissedeceği sonucuna vardık. Ve sapları ılık suyla yıkarken veya yıkarken, bitkiler 5 dakika ılık duş altına alınır. Ve buna iyi büyüme ve bol çiçeklenme ile cevap verecekler.
Aralık ayının başlarında, çiçek dükkanları aktif olarak Schloomberger, ripsalidopsis ve bagerlerini satıyor. Kuşkusuz, elde edilen bitkiler uygundur ve taze bir besin substratına nakledilmesi gerekir. Ancak nakil çiçeklenme süreçlerini yavaşlatabilir veya durdurabilir. Ve orkide kaktüslerinin çiçeklerine biraz daha uzun süre hayran kalmak istiyorsanız, o zaman bitkilerin karmaşık gübre çözeltileriyle beslenmeyi unutmadan, nakil çiçeklenme sonuna kadar taşınabilir. Son zamanlarda, çubuk şeklinde gübre kullanırken çok uygun.
Ancak bitkileri, etin yıkandığı su veya çayla uyuyarak sulamak kesinlikle imkansız - kökler çürür, toprak eklenir, uçarlar alınır. Epifitik kaktüsler büyük yoğun kronlar oluşturur, ancak nakli başlatırken saksılar kronun pompasına göre değil, kök sistemlerin boyutuna göre toplanır.
Aksi halde, kökler tarafından işgal edilmemiş olan aşırı toprak hızlı bir şekilde akar. Drenaj olarak bahçıvanlar arasında popüler olan ince kilditi kullanmamak daha iyidir - küçük kil granülleri toprağı alkalize eder. İçlerinde bulunan alüminyum asit tuzları nedeniyle büyük kildide kırık (daraltılmış) granüller, substratın kalitesini arttırır ve mantar öldürücü bir etkiye sahiptir (bunlar, mantar öldürücü mantarları öldürür).
Ayrıca, bir drenaj olarak, kırılmış kırmızı tuğla, saksı kırıkları, yıkanmış büyük nehir kumu veya perlit kullanabilirsiniz. Drenaj katmanının yüksekliği, tencere yüksekliğinin yaklaşık 1 / 5'i kadar olmalıdır. Verimli bir yüzey olarak, doğrudan kireç, akçaağaç ve kül gövdelerinden toplanan yaprak kompostunu veya düşen ve çürümüş yaprakları kullanabilirsiniz. Düşmüş huş ağaçlarının ve kavakların yaprakları, mikroskobik akarların ve bitki virüslerinin patojenlerinin ortaya çıkma olasılığı nedeniyle kullanılmamalıdır. Kırık ince kuru dallar veya ince kıyılmış önceden kurutulmuş yaprakların substrata eklenmesi gereksizdir ve hacim bakımından, çeyrek kaba kum ve sadece% 10'luk turba en fazla turba eklenir.
Substrat çok sayıda yarı gecikmiş ve sönmemiş organik kalıntı içerdiğinden, uygun şekilde sterilize edilmesi çok önemlidir. Nemli substratı mikrodalgada ısıtmanın en kolay yolu. Bu durumda, 1 1 substrat fırının tam gücünde yaklaşık 10 dakika ısıtılır. Substratı bir su banyosunda buğulayabilir veya nemli substratı fırında ısıtabilirsiniz. Kaktüsler nakledilirken, substrat drenaj tabakası üzerindeki kabın içine yavaşça dökülür, kökleri yavaşça düzleştirir ve kök boğazı gömmemeye özen gösterilir. Gerekirse, bitkiler çubukları, destekleri veya kafesleri güçlendirir. Yeni nakledilen kaktüsler, ilk gün boyunca yavaş yavaş onları ışığa alıştırarak, ilk gün boyunca penumbrada tutulur.
Su nasıl?
Sulama için, damıtılmış kaynamış su almak daha iyidir. Kaktüsler, alt tabakanın üst tabakası kurudukça sulanır. Ayrıca, taşma ve zamykost substratına izin verilmez. Epifitik kaktüsler ve diğer iç mekan bitkileri için en büyük tehlike, mahallede yetişen huş ağacı ve kavaklarla rüzgarın getirdiği bollukta minik akarlardır (kırmızı ve örümcek otları). Akarlarla epifitik kaktüslerin yenilmesiyle, shcherbinki saplarında ve güçlü bir lezyonda - kahverengi lekelerle ortaya çıkar.
Neyse ki, keneler "su prosedürlerini" sevmiyor. Bu nedenle bitkilerin yıkanması, kaktüslerin durumunu iyileştirmekle kalmaz, çünkü toz ve kir saplardan uzaklaştırılır, aynı zamanda önleyici bir karaktere sahiptir. Ek olarak, bitkilere bir potasyum permanganat çözeltisi (kiraz rengi) ve halk ilaçlarından - soğan ya da sarımsak infüzyonu (1 litre su başına 30-50 g) püskürtülebilir. Tabii ki, dükkanlar kenelerle savaşmak için kimyasal madde satıyorlar, ancak aşırı derecede güçlü ve rahatsız edici kokuyorlar.
Epifitik kaktüslerin yayılması
En uygun vejetatif olarak epifitik kaktüsleri çoğaltın. Kırık segmentler, genellikle zaten maceracı köklerin başlangıcına sahip olduğu için kolayca kök salınır. Epiphyllum'un kesimleri, hafifçe kurutulmuş kesimler, kuru kuma yapışır ve bir kapakla örtülür. 7-10 gün sonra kum hafifçe nemlenir. Kök sistemi kesimler üzerinde oluşturulduğunda, toprağa nakledilir.
Epifitik kaktüsler, yetiştiriciliği ve kültürü hakkında ilginç bilgiler:
- Dalların çatalı, doğada epifitik kaktüslerin (Pfeiffera ianthothele) büyümesi için favori bir yerdir.
- Ampel kaktüsler sadece ağaç gövdelerinde değil, aynı zamanda dik kayalıklarda da büyür (Disocactus ackermannii).
- Mezarlar, odaların kısmi gölgesinde (Hatiora salicomioides) harika hissediyorlar.
- Ripsalis - "bir sürü çalılık ağacı" anlamına gelir. Lepizmiumlar ripsalise benzer ve ayrıca yoğun kronlar oluşturur (Lepismium warmingianum).
- Bazı ripsaliler yassı, yaprak benzeri kısımlardan (Rhipsalis crispata) oluşan saplara sahiptir.
- Hatiora gaertneri, çiçekçilerin raflarında da nadir değildir. Görünüşe göre, bu kaktüs Schlumbergera'ya benzer, ancak yıldız çiçekleri gösterir.
- Schlumberger en sık çiçek dükkanlarında bulunur. Çiçekleri orkide çiçeklerini (Schlumbergera truncata) andırıyor.
- Genellikle epiphyllums'lerin gövdeleri düz veya daha fazla veya daha az dalgalı kenarlı bantlara benzer. Ancak bazı türlerde ağır disseke loblar (Epiphyllum anguliger) vardır.
- Pencere kenarlarında, hibrid epiphyllum - Decembristler büyük, parlak renkli çiçeklerle çiçek açar ve epiphyllum doğada beyaz gece çiçekleri (Epiphyllum oxypetalum) ortaya çıkarır.
- Epiphyllum chrysocardium'un gövdesi, eğreltiotu yapraklarına benzer.
- Gecenin Kraliçesi olarak adlandırılan ünlü Selenicereus grandiflorus "20 cm'den daha uzun bir gece çiçeklerini ortaya koyuyor.
S. Batov, Tarım Bilimleri Adayı
Açık zemin için kış-hardy kaktüsler
Birçoğumuz kaktüslerin sıcağı seven bitkiler olduğuna inanıyoruz ve enlemlerde sadece pencere pervazlarında yetiştirilebiliyor. Bu arada, bu çok yıllık kış-dayanıklı türler açık toprağa ekilebilir, çünkü kışın bu tür kaktüsler kısa süreli de olsa -30 ° C'ye kadar düşük sıcaklıklara dayanabilir. Birçoğu korkmuyor ve yağmurlu yaz. Örneğin:
- Ун Freiberg’in 10 cm yüksekliğindeki inciri, kompakt şeklini koruyor ve bolca çiçek açıyor.
- Silindirindropuntia Viplya 30-50 cm yüksekliğe ulaşır ve Haziran - Temmuz aylarında çiçek açar.
Kaktüsleri dikmek için, örneğin bir evin duvarının yakınında rüzgardan korunan bir yer seçmeniz önerilir. Bitkilerin etrafına, sadece onları rüzgardan korumakla kalmayacak, aynı zamanda bitkilere gün boyunca biriken ısıyı veren kayalar yerleştirmek de faydalı olacaktır. Kaktüsler sadece tarlada, ekim sırasında yetişen yer ve toprak için tüm gereklilikleri dikkate aldığında iyi büyüyecektir. Bahçede bitki dikimi yaz aylarında güneşli bir yerde en iyisidir. Toprağı çiçek bahçesinde düzgün bir şekilde hazırlamak da önemlidir. Bunu yapmak için, toprağın üst tabakasını 50 cm derinliğe çıkarın ve 20-30 cm kalınlığındaki deliği drenaj için yoğun bir moloz veya çakıl tabakasıyla doldurun.
Daha sonra, toprağın bir kısmından (verimli bahçe toprağı veya evrensel toprak) ve iki parça mineral malzemeden (temizlenmiş kum, kırık tuğla, genişletilmiş kil, çakıl veya taş gibi küçük ve büyük parçacıkların bir karışımı) oluşması gereken gevşek alt tabakayı doldurmanız gerekir. Bu katman yaklaşık 20 cm olmalıdır Dikim yapılırken, bir kaktüsün kök bilyesi yere yalnızca yarıya gömülmeli ve daha sonra bitkinin kök bölgesini 5 cm çakıl veya kırma taş (5-30 mm boyutunda) ile kaplanmalıdır. Bu tür üst drenaj, suyun yağmurdan sonra durgun kalmasına izin vermez. İpucu: kaktüsler ekerken ellerinizi geçmediği için eldivenle çalışın. Kaktüslerin ek beslenmeye ihtiyaç duymadığı görüşü yanlıştır. Tam tersine! Mart ayında ve daha sonra mayıs ayında granül haline getirilmiş karmaşık gübreler 30 g / m2 oranında uygulanmalıdır. Çölün bu bitkilerini sulamak sadece kuru havalarda nisan ve mayıs aylarında gereklidir.
Not (iç mekan bitki ve çiçeklerinin ansiklopedisinden) Ripsalidopsis, hatiora (RHIPSALIDOPSIS)
Hatiora olarak da bilinen bu kaktüs, ilk önce epifit gibi ağaçlarda yetişen güney Brezilya'da keşfedildi. Bir bitki özü olarak yetiştiriyoruz. Kırmızı, beyaz, turuncu ve pembe çiçeklerle ripsalidopsis vardır. Büyüme şekli Yuvarlak kenarlı düz parçalardan oluşan saplı küçük bir çalı.
Büyüme koşulları Parlak gün ışığından korunan aydınlık yer ideal olacaktır - bitki sabah ve akşam güneşini tercih eder. Yaz aylarında doğrudan güneş ışığından ve yağmurdan koruyarak caddeye güvenle uygulanabilir.
Hatiora bakımı -rhipsalidopsis
Gösterişsiz bir kaktüsün oda sıcaklığında düzenli sulanması gerekir. Ancak kasım ayından ocak ayına kadar çiçek açtıktan bir ay sonra sulamayı azaltır. Bitkinin çiçeklenebilmesi için, 8-10 ° C sıcaklıkta 6-8 hafta dinlenme süresi sağlaması gerekir. Kışlama için odadaki sıcaklık 15 ° C'yi geçerse, bu kaktüs çiçek açmaz. Nisan-eylül ayları arasında kaktüsler için gübre ile ayda bir kez yemleyin.
Kaktüs ripsalidopsisin üremesi
Kök kesimler alt tabakadaki 20 “C'de iyi havlarlar. Kullanımı Yetişkin bitki saksılarda iyi görünüyor.
Evde Yetiştirme - Sorular ve Cevaplar
Kış mevsimindeki fidelerin hangi büyüklük veya yaşta olduklarına ulaşmadan sulanmamalıdır ve bu dönemde solmayacaklarından emin olabilir misiniz?
Andrew. Minsk Çapında veya yüksekliğinde yaklaşık 1 cm uzunluğa ulaşan kışlama fideleri için gönderiyorum.Kışın lambaların altındaki serada yetiştirilmelerine gerek yoksa arzu edilmezse, kaktüsler için normal sıcaklıklarda, normal kaktüslerde, + 8- 12 derece Fidelerin durumunu düzenli olarak izlemeniz gerekir. Güçlü kuruma durumunda, ısıya konulmalı, bir gün ve hafif suya adapte edilmelerine izin verilmeli, daha sonra birkaç gün kurumaya bırakılmalı ve soğuğa dönmelidir. Geri dönüşü geciktirmeye gerek yok, aksi takdirde kaktüsler yetişebilir, bu da yeterli ışıklandırma olmaması durumunda oldukça istenmeyen bir durumdur. Fidelerin kök sistemi düzenliyse, gövde hızla normale döner, nemi emer ve düşük sıcaklık daha da büyümeyi baskılar.
Hotlyany, Minsk Bölgesi
Kaktüsler günlük önemli sıcaklık düşüşlerine zarar veriyor mu? Kışlık evimin son sırasındaki sıcaklık yaklaşık olarak 8-12 derecedir, ancak güneş pencereden parlamaya başlarsa, + 30 dereceye çıkar. Затеняю стекло внизу бумажным листом, но ведь температуру это не снижает, а лишь закрывает кактусы от такого редкого зимой и нужного им солнечного света.
Анастасий, г. Киев
У меня всю зиму кактусы стоят без полива, температура ночью +2-3 град., а днем и +15-20 град, может быть. Но они не трогаются в рост, потому что спят и нет воды. Güneş gelince - gerçekten, kışın ne kadar fazlaysa, kaktüslerin görünümü ve yaz aylarında çiçek açması o kadar iyidir. Bu nedenle, bağlanma şimdi gerekli değildir ve doğrudan ilk ışınlarda, doğrudan ışınları yandığında, bitkiler kış mevsiminde alışkanlıklarını yitirdiği zaman gerekli olabilir. Genel olarak, eğer kaktüsler kuru ise, sıcaklıktaki kısa süreli gündüz artışı onları çok fazla etkilemeyecek ve “uyanmayacak”.
Umarım KATVITSKY. Minsk
Kaktüsler + 5-7 derecede% 70-80 arası havadaki nem oranına uygun mu? Balkonda böyle bir kışlama seçeneği olduğunu düşünüyorum, ancak nem utanç verici.
Sergey, Minsk Evet, kaktüslerin soğuk kışlaması için% 70-80 nem çok fazla. Düşük sıcaklıklarda, kurutucu daha iyi olur. Aksi takdirde, çeşitli çürüklüklerden dolayı hasar olasılığı artar. Ve eğer aniden kış güneşi camdan ısındıysa nemle birlikte istenmeyen büyümelere neden olur.
Inna BAYRACHNAYA. Minsk
Kışın çiçeklenmeye karar veren kaktüs ile ne yapmalı? Bana annelere benzer bir şey verdiler - mililya, başın üst kısmındaki - küçük mor tomurcuklar. Tomurcukları çıkarın ve kışın kaktüs tanımlayın? Sulama? Ama sonra büyümeye başlayacak ... Ya da tomurcukları olan kışı?
Veronika, Gomel E
Kışın açan birçok kaktüsler vardır. Eğer bu Mammillaria ise ve büyük olasılıkla, o oysa, o zaman şimdi onunla hiçbir şey yapılmamalıdır. En parlak yere koyun ve çiçeklere hayran kalın. Kışın, genellikle Mammillaria plumosa, M. intertexta ve M. carmenae çiçek açarım, aralık ayında genellikle tomurcuklarla dururlar. Ayrıca, M. intertexta'nın parlak mor çiçekleri vardır.
Belki de aynısına sahipsindir? Sulama buna değmez, çok risklidir, çünkü bunun için iyi biyo lambalara sahip bir seraya ihtiyacınız vardır, böylece daha sonra kaktüs normal şekilde büyüyebilir, aksi takdirde gerilir. Yıllar süren yetiştirme için, kışın çiçek açan hiçbir mamillariadan hiçbiri benim için ölmedi ve yaz aylarında iyi bir artış sağladılar.
© Yazar: Sergey GURSKIY. Kaktüs severlerin Minsk kulüp üyelerinin Minsk Konseyleri toplandı
Kaktüsler uyurken ...
Kışın, dikenli evcil hayvanlarımız göreceli bir huzur içindedir, ancak yine de belirli bir bölüme dikkat etmeleri gerekir. Onlarla şu anda bazı manipülasyonlar yapabilirsiniz.
Sapları dikkatlice ve düzenli olarak inceleyin, üst kısımdaki veya kaburgaların arasındaki pamuk benzeri kümelerden kokmuş (chertzev) görmek kolaydır. Tespiti durumunda bitkilere “Confidor”, “Aktara” vb. Kaktüsleri bulaşıklardan çalkalayın, köklerini yıkayın, köklerini çıkarın. Zararlı böceklerin mekanik olarak çıkarılması için, eski bir diş fırçasının kullanılması uygundur; bundan sonra bitkilere, bir veya iki gün boyunca kuru ve taze, kuru bir toprak karışımında toprağın, kokmuş müstahzarlarla muamele edilmesi uygundur.
Şubat ayında, günlerin daha güneşli olduğu günlerde bitkilerde akarlar ortaya çıkabilir. Onlarla mücadele etmek için özel ilaç akarisitlerini kullanın (talimatlara göre).
Aralık ve Ocak aylarında kaktüsleri önceden hazırlanmış kuru bir alt tabakaya nakletmek mümkündür. Bitkileri dikkatlice bulaşıklardan çıkarın, eski toprak karışımını kısmen veya tamamen çalkalayın ve her kaktüsün yanına bir etiket koymayı unutmayın.
Sonra kök sistemi dikkatlice inceleyin. Şüpheli noktalar, zararlılar ve uygun muamelelerden sonra bu numuneleri fark ederseniz, "karantinada" tutun. Uzun kökler hafifçe kesilip kurutulabilir. Bu prosedür, eğer zarar görmüş kökler suyla veya ıslak bir substratla temas etmiyorsa kaktüslere zarar vermez.
Kaktüslerin yeni bir toprak karışımında tekrar dikilmesi ve eskisinin atılması her zaman tavsiye edilir. Nakil için, öncekinden daha büyük kaplar toplayın, kök sistemi kendilerine serbestçe sığmalıdır. Transplantasyondan sonra kaktüsleri sulamayın ve kışın yerine yerleştirin.
Anatoly Mikhalkov, biyolog, bitki toplayıcı, Omsk.
Kaktüs ile dostluk
Kaktüsler tembel için bir nimet olarak kabul edilir. Peki neden birçok sevgili bu bitkilerin en iddiasız türü bile çiçek açmayı reddediyor?
Tüm özen ve sevgiye rağmen, yıllar boyunca, hiç de güzel değil, perişan, huysuz düşlere dönüşmek? Genellikle, bu çok “bakım” tüm sorunların nedenidir. Ve en ciddi hatalar kışın yapılır.
Risk faktörleri
Ne söyleyeceğimiz - kış mevsiminde ağırlanamaz. Sonsuz karanlık geceler ve minimum güneş - çöl sakinleri için dayanılmaz koşullar. Görünüşe göre - kaktüsler en azından sıcak mevsimi sıcak akünün yanındaki pencere kenarındaki soğuk mevsimde geçirme şansına sahipti. Burada değildi!
Tam örtünün olmaması ve yüksek sıcaklık kaktüsler için kış döneminde en önemli risk faktörleridir. Ve eğer bu “sevecen” mal sahibine - suya, beslemeye ve beslenmeye yarayan bir amatör eklerseniz - bitki kötü emiyorsa - bir evcil hayvanı bir tencereye daha güzel bir şekilde nakletmek için bir “tedavi” olarak kaybedilmiş bir yazı yazın. Bu bakımdan sonra, Lacactus ilkbahara kadar hayatta kalamaz.
Tembel çiçek yetiştiricileri için kaktüsler gerçek bir keşiftir, ancak yeşil evcil hayvanlara bakacak pek çok sevgili, kendilerini bir araya getirmek ve "dikenler" e bakmanın temel kuralını öğrenmek zorunda kalacak - iyi sağlık kaktüsleri için kışın tamamen dinlenmeye ihtiyaç duyacaklar. Ve gerisi en katı olanı - serinlik ve sulamanın tamamen olmaması. Kulağa korkunç geliyor, ama bu, yeşil evcil hayvanlarınızın ılık mevsimde büyüme ve çiçeklenme için gevşeyip güçlenebilecekleri şeydir.
Kışa hazırlanıyor
Kışlama kaktüsler için hazırlamak için sonbaharda başlar. Zaten Eylül ayına kadar, üst pansuman diyetlerinden tamamen çıkarıldı.
Ayrıca yavaş yavaş sulama yoğunluğunu azaltın. Ekim ayının sonundan Kasım ayının başlarına kadar kaktüsler kuru moda aktarılır. Çoğu tür için, en iyi koşullar iyi aydınlatma, sıcaklık yaklaşık 10-12 derecedir ve kışın sonuna kadar sulamanın tamamen olmamasıdır. Kış döneminde, hacimlerde bir miktar kaybedebilirler. Ancak baharın başlamasıyla birlikte hızla şekillenirler.
Kısa gün ışığında ısınma koşullarında, beslenme ve sulama, büyümeyi teşvik eder. Yeni kazançlar çirkindir. Zayıflamış bir kaktüs zararlıları ve hastalıkları tarafından saldırıya uğradı. Artık böyle bir kıştan sonra çiçek açamaz.
Bitki serin tutulursa, ancak sulanmaya devam ederse - büyük olasılıkla kök çürüklüğü onu öldürür.
En popüler ve iddiasız echinopsis kaktüsler ile - bahar sonunda doğru bakım ile 20'den fazla tomurcuk oluşturabilir! Bu kaktüslerdeki çiçekler mükemmeldir, büyüktür - bazı türlerde ve çapı 10 cm'den fazla olan, genellikle hoş bir aroma ile iyi bir parfüme benzeyen çeşitler. Beyaz çiçekli türler batarken çiçek açar ve sabaha kadar kaybolur. Parlak renkli çiçekleri olan bitkiler sıradışı gündüz çiçeklenme zevk. Çok sıcak havalarda, bu tür bitkilerin çiçek 2-3 gün kadar sürebilir.
Erken ilkbaharda, gerekirse kaktüsler nakledilebilir. Eski çömlek küçülmüşse ve toprak sargısı tamamen köklerle kaplıysa, bu yapmaya değer. Bu bitkilerin kök sistemi sığdır, ancak bazı kaktüslerde aynı zamanda oldukça güçlüdür. Kaktüsler için en iyi yer güney penceredir.
Çok genç bitkilerin küçük plastik kaplarda yetiştirilmesi uygundur. Yetişkin kaktüsler en iyi seramik kaplarda yetiştirilir. Saksı kök sisteminin boyutuna uymalıdır - çok büyük bir kapasitede toprak daha yavaş kurur, böylece kaktüs köklerini kaybedebilir ve ölebilir.
Tencerenin dibinde, bir drenaj tabakası en az 1 cm kalınlığa sahip kırık veya genişletilmiş kilden yapılmıştır, kaktüslerin tümü kötü bir "çöl" substratı tercih etmez. Bu nedenle, echinopsis, yaprak, saman toprağı ve kaba kumun eşit kısımlarındaki toprak karışımını sever. İlkbahardan sonbahara kadar kaktüsler aktif olarak büyüyor. Bu zamanda, dünyanın en üst tabakası kurur kurmaz sulanır ve sulu meyveler için özel gübrelerle beslenir - olağan olanlar çok fazla azot içerir.
Kısa gün ışığında ısınma koşullarında, beslenme ve sulama, büyümeyi teşvik eder. Yeni kazançlar çirkindir. Zayıflamış bir kaktüs zararlıları ve hastalıkları tarafından saldırıya uğradı. Artık böyle bir kıştan sonra çiçek açamaz.
Bitki serin tutulursa, ancak sulanmaya devam ederse - büyük olasılıkla kök çürüklüğü onu öldürür.
Epifitik bitki yetiştirme yöntemleri
Epifit yetiştirmenin iki ana yolu vardır: saksı ve blok kültür.
Saksı kültürü Bu yöntemin kendi başına yeteri kadar keyfidir, çünkü büyüyen epifitler için geleneksel ve iyi bilinen seramik kaplar nadiren kullanılır.
Büyüyen epifitler için tasarlanan kaplar, alt tabakanın içinde yeterli hava koşulları sağlamalıdır. Bu nedenle, tabanda bir deliği olan seramik bir kap optimum değildir.
Epifitik bitkilerin yetiştirilmesi için genellikle duvarlarda ve dipte çok sayıda delik bulunan çeşitli "kaplar" kullanılır. Bunlardan en uygunları ev yapımı - tahta çubuklardan veya bambu parçalarından. Bununla birlikte, polistiren, pleksiglas, tel, vs.'den yapılmış sepetler daha az yaygın değildir Birçok amatör çiçek yetiştiricisi, duvarlarında yeterli sayıda delik açarak başarılı bir şekilde ticari olarak temin edilebilen hasır kapları ve diğer plastik kapları kullanır.
Şek. 10. Epifit yetiştirmek için en yaygın kullanılan kaplar: 1 - bir tahta çıta sepeti, 2 - bir tel sepet, 3 - bir kase, 4, 5 - seramik silindirler, 6 - bir seramik kap, 7 - bir örgü plastik kap
Sepet yapmak için malzeme seçerken, su, yüzey ve bitki kökleri ile uzun süre temasta kuvvetini kaybetmeyenlerin yanı sıra kimyasal olarak etkisiz olanların tercih edilmesi gerekir - bunlar bitki büyümesi ve suyuyla uzun süreli temas halinde gelişme üzerinde zararlı etkiye sahip maddeler yaymazlar. Ev yapımı sepetler çok çeşitli, bazen oldukça süslü şekil ve boyutlarda gelir. Bunları yapmak için özel bir kural yoktur, bunların hepsi üreticinin zevkine ve hayal gücüne bağlıdır. Sepeti çok büyük yapmamalısınız - bitkinin 2-3 yıl dayanması için yeterince yeterli.
Zayıf kök sistemine sahip genç bitkiler (delenok) ile substrat kurumasını tolere edemeyen türler için (aralarında epifitler vardır), sulama suyunun durgunluğunu önlemek için 1 / plant ekimden önce durgunluktan kaçındığımız kil kapların kullanılması tercih edilir. 4 drenaj (kırık, kırık tuğla veya genişletilmiş kil) ile doldurulur. Orkide örneklerinin geniş bir toplanması, büyük bir hava kök kütlesi geliştirmesi, sepetler içine yerleştirilmesi daha iyidir: bitkiler, kök sisteminin gelişimi için yeterli alana sahip olacaktır. Bitkilerin doğrudan oturma odasında tutulması gerektiği durumlarda, sepetlerdeki çatlakların, hava girişine müdahale etmeden, alt tabakanın kuruma hızını biraz yavaşlatacağı sphagnum yosunu ile tıkanması tavsiye edilir.
Büyüyen epifitler için yüzeyler. Epifitik bitkiler yetiştirirken, iki ana tür substrat kullanılır: doğal bileşenlerden ve yapay olanlardan. İkincisi, sentetik veya mineral fiberler (biolaston, mineral yün) temelinde hazırlanan substratları ve suni granüle edilmiş materyaller (perlit, genleşmiş kil ve polistiren köpük) içeren karışımları içerir. Amatör pratikte, bu alt tabakalar nadiren kullanılır ve özellikle üzerlerinde durmayacağız, yalnızca doğal bileşenlerden oluşan en yaygın karışımları dikkate alacağız.
Yukarıdaki kurallara göre, epifitik bitki yetiştirmeye yönelik bir substrat iki temel özelliğe sahip olmalıdır - yeterli nem kapasitesi ve nefes alabilirlik. Ev koşulları ile ilgili olarak, dayanıklılık da eşit derecede önemli bir gereklilik haline gelir - yani, substratın ilk iki temel özelliği koruduğu süre.
Bitki büyüme sürecinde, substrat sürekli olarak kök atılımlarına, gübrelere ve suya maruz kalır. Ek olarak, substratta daima bitkiye doğrudan zarar vermeyen, substratın organik bileşenlerinin ayrışmasını önemli ölçüde hızlandıran önemli miktarda mantar ve bakteri bulunur. Tüm bu faktörlerin kümülatif etkisinin bir sonucu olarak, substrat yavaş yavaş çöker ve sonunda yapısal olmayan bir kütleye dönüşür.
Böyle bir substratın koması içinde, hava değişimi keskin bir şekilde bozulur. Bu da, bitki köklerinin hızlı bir şekilde ölmesine neden olur ve bu, o kadar ileri gidebilir ki, bitki yeni bir alt tabakaya nakledilse bile kurtarılamaz. Substratın durumu sürekli izlenmeli ve ayrışma ilk işaretlerinde, bitkileri nakledilmelidir.
Yıllar süren profesyonel çiçek yetiştiricileri ve çeşitli doğal malzemelerden yapılan amatörlerin çalışmaları sonucunda, substratların en yaygın bileşenleri haline gelen en uygun olanlardan sadece birkaçı seçildi. Bunlar yosun sphagnum, yüksek moor turba, çeşitli eğrelti otlarının kökleri ve bazı ağaç türlerinin kabuklarıdır. En önemli özellikleri tablo 2'de verilmiştir.
Tablo 2. Yüzey bileşenlerinin en önemli özellikleri
Sadece epifitik substratların ana bileşenlerinin en genel özellikleri üzerinde durduk, okuyucuyu bir veya diğer bir bileşeni karakterize eden ayrıntılı rakamlarla delmedik.
Kendi zirai kimyasal laboratuvarı bulunmayan bir amatör yetiştirici için, örneğin çam kabuğunda ne kadar azot, fosfor veya potasyum bulunduğunu bilmek o kadar da önemli değildir. Ek olarak, içindeki bazı besinlerin içeriği, ağacın yaşına ve içinde büyüdüğü alana bağlı olarak büyük ölçüde değişecektir. Acemi bir çiçek yetiştiricisinin, kabuğuna ekilen bitkilerin, mineral gübrelerle düzenli gübrelemeye ihtiyaç duyduğunu ve eğrelti köklerinin bulunduğu bir substratta çoğaldığını, bunlar olmadan kolayca yapabileceklerini bilmeleri yeterlidir.
Substratın bileşenlerinin hazırlanması zor değildir. Ağaç kabuğu her zaman ölü ya da kesilmiş ağaçlardan alınabilir ve bir ya da iki eğrelti bitkisinin açıklık ve açıklıkta büyüyen bitkiler arasında kazılması, küçük bir miktar turba ya da turba yosununun doğada önemli bir zarar görmesine neden olmaz.
Sonbaharda hasat substratların hazırlanması için malzemeler. Tavan arasında, bodrum katında veya balkonda saklayın. Yosunu mümkün olduğu kadar uzun süre canlı tutmak için, açık gökyüzünün altında yığınlar halinde tutulur veya plastik torbalara sıkıca konur. Substratların bileşenleri birkaç yıl saklanabilmesine rağmen, büyük stoklar yapmanızı önermiyoruz (istisnai olarak canlı kullanılması arzulanan yosun). Evde eğreltiotu, kabuk kabuğu ya da turba torbası gibi büyük hacimli köksapların saklanması çok az anlamlıdır, her yıl tekrar tekrar hasat etmek daha uygundur. Ormanlara yosun veya eğrelti otları için yapılan sonbahar gezileri tutkunuza ilave bir cazibe katar - bu, bitkilerin muhteşem dünyası ile iletişiminizin devamıdır.
Son olarak, tüm temel bileşenler hazırlanır, alt tabakanın hazırlanmasına başlanması mümkün görünebilir.
Bununla birlikte, şenlikli bir akşam yemeğine hazırlanan iyi bir ev hanımı, planlanan yemekler için sadece temel ürünler satın almayı nadiren kısıtlar ve kesinlikle “markalı” ürününe benzersiz bir lezzet verecek olan, sadece kendisi tarafından bilinen bazı baharatları, kökleri ve diğer katkı maddelerini depolar. Bu anlamda, iyi bir alt-tabaka hazırlanması, pişirmeye benzer bir şeydir: sadece ana bileşenlere sahip olmak yeterli değildir. Bu, koleksiyonları çeşitli, genellikle biyolojik olarak uzak bitkilerin bulunduğu amatör çiçek yetiştiricileri için özellikle önemlidir.
Substratın özelliklerini her bitkinin gereksinimlerine uyarlayabilmek için, iyi bir ev hanımı gibi çiçekçi, "mutfağında" ana substrat için bir dizi katkı maddesine sahip olmalıdır - düşmüş huş veya meşe yaprakları, yaprak toprağı ve kömür. Bu bileşenler, substratın en önemli özelliklerini değiştirmeden, bir amatör üreticinin olanaklarını arttıran birçok yönden tarifini büyük ölçüde değiştirmeye izin verecektir.
Dischidia rafyası (Dischidia rafflesiana). Bu epifit kökleri, yapraklardan oluşan torbaların içinde gelişir.
Pişirme substratı. Öncelikle gerekli tüm bileşenleri biraz nemlendirin - daha az toz olacaktır. Daha sonra kabuğu 0,5-1 cm'lik parçalar halinde doğrayın ve budama makasıyla eğrelti otunun büyük rizomlarını 2-3 cm'ye kesin (ince kökleri ince bir şekilde doğrayın, bunları bir tencereye koymak için uygun parçalara ayırmanız yeterlidir). Alt tabakanın tüm bileşenlerini dağıtın, böylece el altında olurlar, ancak işe karışmazlar. Şimdi karıştırabilirsin.
Birçok bitki yetiştirme kitaplarında epifitik bitkilerin ana grupları için spesifik substrat tarifleri verilmiştir. İçlerindeki karışımların varyantlarının sayısı gerçekten çok büyük ve tabii ki, bunların küçük bir kısmı hakkında detaylı bir inceleme yapamayız. Kanımızca bu gerekli değil. Tüm durumlar için karışımları daha da icat etmek için, substratların hazırlanmasının temel prensiplerini bir kez ve herkes için özümsemek çok daha önemlidir.
Öncelikle, bitkileri nerede tutacağınıza açıkça karar vermeniz gerekir: odada veya odada serada. Bir oda seçtiğinizi varsayalım. Относительная влажность воздуха в комнате большую часть года сравнительно невысока, следовательно, субстрат должен содержать достаточное количество влагоемких компонентов. Вернемся к таблице 2. Можем ли мы выбрать в качестве основы субстрата кору? В принципе — да, однако тогда придется поливать субстрат каждый день. Это неудобно.Bu, kabuğunu terkettiğimiz veya 1: 1 veya 2: 1 oranında örneğin sphagnum gibi iyi bir nem kapasitesine sahip bir ilaveler yaptığımız anlamına gelir. Bununla birlikte, çok kuru odalarda bu tür bir karışım oldukça hızlı bir şekilde kurur ve sadece bazı orkide türleri için güçlü su birikmesine tolerans göstermeyen bitkiler için kullanılabilir. Daha fazla nem seven eğrelti otları, süt mantarları veya antoryumlar için, bu karışıma yüksek moor turba veya yaprak toprağı eklemek ve aşırı nemi alabilecek olası aşırı nemi, kömürü önlemek gerekir.
Görüyorsunuz, oldukça karmaşık ama oldukça kullanışlı bir yüzey geliştirdik. Tek soru, karışımın optimal olup olmadığıdır? Görünüşe göre hayır, çünkü, örneğin, oda kültürü için uygun olmayan bir kabuğu seçtik ve bunun da işe adapte edilebileceğini gösterdik. Uygulamada, “kapalı” alt tabaka için temel olarak turba veya eğrelti köklerinin alınması daha iyidir. İkincisinin nem kapasitesi, sfagnum ilave edilerek arttırılabilir ve turbanın hava geçirgenliği az miktarda kömür veya ağaç kabuğu eklenerek arttırılır. Bu tür bir substratta, birçok epifit başarıyla büyütülebilir, ancak özellikle orkide ve bromeliad'ler için iyidir. Önemli miktarda besin gerektiren daha kuvvetli bitkiler için, bu alt tabakaya toprağın yapraklarının 1 / 3'ü veya biraz daha iyi, yapraklı toprakta eklenebilir.
Kömür, su rejiminin mükemmel bir düzenleyicisidir. Bununla birlikte, yüksek higroskopikliği nedeniyle, zamanla çok fazla tuz biriktirir. Bundan yola çıkarak, mineral gübrelerle düzenli gübreleme gerektiren inek yüzeylerine ilave edilmesi istenmez.
Bitkileri odanın içinde tutmaya karar verirseniz, tüm nedenlerimiz geçerli kalır, bu şartlar için en iyisi düşük nemli bazlar olacaktır - bir eğrinin kabuğu veya kökleri.
Uygun şekilde hazırlanan substrat tasarlandığı koşullarda, 3-4 günde tamamen kurumaya bırakılmalıdır. Böyle bir substrattaki bitkiler hiçbir zaman kuruluğa veya aşırı su birikintisine maruz kalmazlar ve günlük sulama ile uğraşmaktan korunursunuz.
Bu bölümü okuduktan sonra, yayınlanan birçok substrat tarifine eleştirel bir şekilde yaklaşabileceğinizi ve bu karışımın ya da bu karışımın kendi koşullarınız için uygun olup olmadığını hızla belirleyebileceğinizi umuyoruz.
iniş saksı ve sepetlerdeki epifitik bitkiler diğer iç mekan bitkilerinin dikilmesinden neredeyse hiç farklı değildir. Dikkat edilmesi gereken tek şey, birçok epifitten oluşan köklerin kırılganlığıdır, yanlış çalışmalarla kolayca kırılabilirler.
Bitkiler aşağıdaki gibi ekilir:
kabın içine yerleştirilen drenaj üzerine (sepete yerleştirilirken drenaj gerekli değildir), kalınlıktaki bir substrat tabakası dökerek, üzerine saplarının tabanını monte ettikten sonra, tabakların duvarlarının seviyesinin 1-2 cm altına düştüğü,
bitki kurmak ve çok nazikçe köklerini düzeltmek,
bitki substratının kök sistemini koyar, kökler arasındaki boşlukları dikkatlice doldurur. Substratın yeni kısımları, tencerenin duvarlarından ortaya, hiçbir şekilde substratı bitkinin altına sokmadan ilave edilir. Alt tabakanın döşenmesi, seviyesi gövdelerin tabanına ulaşıncaya kadar yükseltir.
Bazen, özellikle bitkiler odalarda tutulursa, substratın yüzeyi, komanın çok hızlı kurumasını önleyen bir sfagnum yosunu tabakası ile kaplanır.
Dikimden sonra, bitki bir tencerede sıkıca güçlendirilmiş mandallara bağlanır veya tenceredeki veya sepetteki deliklerden geçirilen tel ile sabitlenir. Epifitlerin substrat üzerine güvenilir şekilde sabitlenmesi, hızlı köklenmelerinin en önemli garantisidir.
Bitkilerin sulanması, nakil sırasında meydana gelen yaralanmaların hafifçe süzüldüğü 2-3 gün içinde başlar. Oda çok kuru ise, taze ekilen bitki birkaç gün boyunca plastik bir torba ile kaplanır veya düzenli olarak püskürtülür.
Blok kültürü - diğer süs bitkilerinin kültüründe benzerleri olmayan, büyüyen epifitler yöntemi.
Şek. 11. Blok üzerindeki epifitik bitki: 1 - sert taban, 2 - tel, 3 - alt tabaka
Blok kültürle uğraşan amatör renk yetiştiricisi, bitkilerinin yaşam koşullarını doğal olanlara getirmek ve bireysel örnekleri yetiştirmek için eşsiz bir fırsata sahip, böylece doğal ortamlarda oluşanlardan neredeyse ayırt edilemezler. Ancak derhal bir rezervasyon yaptırmalısınız, bloklar üzerinde bitki yetiştirmek, bitkilerin sürekli ve dikkatli bir şekilde bakılmasını gerektirdiğinden saksı kültüründen çok daha zordur.
Oda kültüründeki hemen hemen tüm blok tipleri çok çabuk kurur ve günlük sulama veya püskürtme gerektirir. Bu nedenle tüm bitkilerin blok kültürde tutulmasını önermiyoruz - bir koleksiyona özen göstermek o kadar uzun zaman alacaktır ki, bir zevkten sıkıcı bir günlük göreve dönüşecek.
İyi monte edilmiş bloklar üzerinde yetişen bitkiler olağanüstü güzelliktedir ve evinizde onları gören herkesin beğenisini uyandıran çeşitli kompozisyonlara sahip olmanın zevkini kendiniz zorla reddetmelisiniz. Özellikle bazı bitkiler, bazı orkide türleri (Cattley, Lelia, Sophronitis), kökleri oksijen eksikliğine karşı çok hassas olduklarından saksılarda veya sepetlerde zayıf gelişir. Onlar için blok kültürü, tatmin edici bir büyümeyi başarmanın tek yoludur. Blok kültürüne hakim olabilmek için her çiçekçi epifitlerle uğraşmalı. İlk olarak, evinde sadece bir ya da iki küçük blok olacak, deneyimler zaman içinde gelecek ve sayıları arttırılabilir.
Amatör çiçekçilikte iki ana tip blok kullanılır - kapalı ve açık.
Kapalı bloklar Bunlar epifitik bitkilerin pot kültürünün son derece modernleştirilmiş bir versiyonudur. Bununla birlikte, zaten bizim için bilinen kap ve sepetlerin aksine, alt tabakanın bir parçası olan bir malzemeden kapalı bir blok yapılır. Bu tür bloklar için, meşe kabuğu veya Amur kadife kabuğu kullanılır. Ülkemizin çoğu yerinde bu malzemelerin elde edilmesi oldukça zor olduğundan, birçok amatör bunları başarılı bir şekilde her yerdeki çam veya meşe kabuğuyla değiştirmiştir.
Kapalı bir bloğun imalatında, büyük bir ağaç kabuğu parçası tel ile sabitlenir, böylece onlardan bir tür saksı veya sepet elde edilir. Ürünün şekli ve büyüklüğü önemli bir rol oynamaz ve sadece bitkinin büyüklüğü ile belirlenir.
Birçok epifitik orkidenin kalın hava kökleri, nemli havadan su almak için adapte edilmiştir.
Elde edilen kabın içi, bitkinin ekildiği sübstratla doldurulur (dikim tekniği neredeyse saksı veya sepet kullanıldığında olduğu gibidir). Kök sistemi geliştikçe, kökler substrattan geçer ve sıkı bir şekilde blok malzemesine yapışır ve bu da ek bir beslenme kaynağı olur. Bu tür bir birimin bakımı basittir, çünkü substratın büyük bir kısmı kuru havadan güvenilir bir şekilde izole edilmiştir ve nispeten yavaş kurur.
Kapalı bloklar, orkide, bromeliad veya eğrelti otları gibi birçok büyük bitkinin yetiştirilmesi için çok uygundur.
Bazen amatör çiçek yetiştiricileri, kabuktan yapılmış bir blok yerine, içi boş bir çekirdekli takma veya odunsu kesimler kullanırlar. Onlara ekilen bitkiler çok güzel görünüyor ve bir kural olarak, iyi gelişir. Sadece blok üretimi için seçilen malzemenin çürümeye karşı dayanıklı olması ve 3-4 yıl içinde çökmemesi gerektiğini unutmayınız.
Blokları aç üzerine bir veya birkaç bitkinin sabitlendiği büyük substrat parçalarıdır (eğrelti otları, kabuk veya preslenmiş turba rizomları). Bazen alt tabakanın ayrılmaması için, blok sert bir bazda yapılır; bu sırada bir parça çam kabuğu veya pleksiglas gibi başka herhangi bir malzeme kullanılabilir.
Bloğu monte ederken, öncelikle yumuşak bir tel ile alt tabakanın kütlesini güçlendirin - bir adet eğrelti köksapı veya preslenmiş torf. Ardından, substrat tel ile sıkıca sarılı olan sfagnum ile kaplanır. Bundan sonra, aynı tel ile sphagnum tabakası üzerinde bitki sabitleyin. Gevşek bir alt tabaka (turba) kullanırken, tüm ünite içine sebzelerin paketlendiği plastik bir ağ ile sarılır.
Ünitenin bir oda serasına yerleştirilmesi gerekiyorsa, bitkiyi doğrudan alt tabakaya sabitleyerek sfagnum olmadan yapabilirsiniz. Ancak bu durumda, düzenli olarak nemlendirmek gerekir.