Plaj hazinelerim oldukça etkileyiciydi. Büyük bir sorun dışında. Çoğu korkunç plastik atıklardan oluşuyordu.
Geçenlerde öğrendim ki, dışarıda yaşamak için deniz tarağı yapan insanlar var. İşte bu senin “upcycling “dediğin şey! Bu insanlar tam anlamıyla dışarı çıkıp insan ya da canavara kesinlikle hiçbir faydası ya da süs olmayan nesneleri toplayabilir ve sonra ustalıkla onları harika zanaatkar ve arzu edilen bir şeye dönüştürebilirler. Keşke o kadar zeki ve yaratıcı olsaydım.
Açıkçası, benim sahilde gırtlağım gerçekçi bir şekilde uzaktan arzu edilen ya da faydalı sayılabilecek pek bir şey vermedi. Korku alanımın çoğu sadece bir sürü zararlı plastikti. “Gündelik halk” ın bu kadar dikkatsizce “geride bıraktığı” çöpleri yok eden balıklar, yararlı veya arzu edilen herhangi bir şekilde olmaktan çok uzun bir yoldur. Ama bu bana çok kaba bir uyanış sağladı.
Kısaca korkunç dehşet dolu çekimime bakalım:
Solmuş sarı ADDIS plastik kova - eksi kolu. Eski bir kola şişesi soluk Çin etiketi. Yarım lastik futbol (ki, yemin ederim, 1973 yılında kaybettim). Kırık mavi bir inşaatçı kaskı, içinde yengeç pençesi sıkışmış. Castrol GTX yeşilinde beş galonluk plastik yağ tamburu - bir çeşit gizem gunge içeren (açıkçası incelenmemiş ama çok dikkatli bir şekilde imha edildi). Ayrıca bir sürü polistiren fast food kapları buldum.
Bence zaten burada oldukça acımasız bir resim çekmeye başladın.
Her neyse, büyük Sir Bruce Forsyth'un dediği gibi. “İyi yapmadı mı?” Çünkü bütün o iğrenç şeyleri 40 dakika içinde buldum. Ama Brucey'nin Nesil Oyunu güzelliklerinden farklı olarak, iğrenç topluluğum tamamen korkunçtu. İğrençliğin ötesinde.
Plastik ile sorun
Deniz plastik kirliliğinin küresel bir mesele olduğunu hepimiz biliyoruz. Temel olarak, bir sürü insanın olduğu yerde, bir sürü plastik çöp olacak. Ve şimdi, plastik çöpler çirkin kafasını dünyanın hiç kimsenin olmadığı yerlerde bile diriltiyor. Mariana Çukuru gibi uzak yerler ya da Kuzey Kutbu buz tabakasının derinliklerinde.
Yakın tarihli bir rapora göre, 200 bin tondan fazla plastik her yıl sadece Akdeniz'e sızıyor. SIZDIRILMIŞ MI? Üzgünüm ama 200.000 ton sızıntı değil mi? Bu gerçek, tam anlamıyla canavarca bir saçmalık. “Sızıntı” terimi yavaş ve belki de kontrol edilebilir bir şey olduğunu düşündürür. Uzak bir yerde! Sadece Akdeniz'e 200 bin ton sızmış” aslında korkutucu, utanç verici ve hatta felaket.
Tahminler Mısır'ın bu sessiz Akdeniz felaketinin ana kaynaklarından biri olduğunu belirtiyor. Ama Akdeniz'i kuşatan tüm ülkelerden geliyor. Plastik çöp binlerce ton diğer Afrika ülkelerinden (yanı sıra Mısır'ın kendisinden) güçlü Nil aşağı akar ve sonunda Akdeniz'de sona erer. Rakamlar gerçekten şaşırtıcı. Bu felaketin tam ölçeğini gösteriyorlar. Daha da kötüsü, sayılar azalmaktan ziyade yükseliyor gibi görünüyor ki bu daha da ayık bir düşünce.
[ _gallery_]
Mikroplastikler, devasa sorun
Sorun şu anda doğal ortamda var olan saf miktarla yatıyor. Bazıları Akdeniz'in sularında ve çevresinde bir milyon tondan fazla mikroplastiğe sahip olduğunu tahmin ediyor. Bu ciddi bir şey.
Günlük ürünlerde ve endüstriyel proseslerde plastik kullanımımız, çevremize ve aslında besin zincirimize giren çok yavaş bozulmuş malzemelerden oluşan geniş bir tutucu ile sonuçlandı. Plastikler küçük parçacıklara (
Büyük problemleri dengeleyen küçük parçacıklar vakası. Mikroplastikler genellikle 5 mm'den daha az olmakla birlikte, bu malzeme bilimsel topluluk arasında büyük endişeler yaratıyor. Açıkçası, bu hepimizi endişelendirmeli.
Mikroplastiklerin naylon giysiler, araç lastiklerinden elde edilen toz ve genel ev çöpleri gibi mükemmel zararsız eşyalar gibi göründüğünden kaynaklandığını düşündüğünüzde tüm bunlar tamamen tuhaf geliyor. Hatta peeling naylon mikro boncuklar içeren kişisel bakım ürünlerinden geliyor (şimdi büyük ölçüde yasaklanmıştır).
Ama hepimiz bir sorun olduğunu biliyoruz. Tıpkı iklim değişikliği hakkında bildiğimiz gibi. Tekrar soruyorum, bu konuda gerçekten ne yapılıyor? Şu anda, her iki durumda da cevap yeterli değil.
Günlük bir sorun
Plastik kirlilik her gün çoğumuz tarafından görülebilir. Ne zaman alışveriş arabamızdan bir araba bagajına bir yiyecek nakletsem tek kullanımlık plastik ambalajın sürekli hışırtısıdır. Dürüst olmak gerekirse, gerçek hacim açısından yenilebilir üretimden daha fazla plastik çöp aldığımızı düşünüyorum.
Şüphesiz, bu büyük ölçüde büyük ölçekli üreticiler, distribütörler ve perakendeciler ile yatan bir sorundur? Bu şirketlerin 'arz ve talep 'tarafından yönetildiğinin farkındayım. Bu yüzden kendimi kişisel sorumluluktan arındırmaya çalışmıyorum.
Bu nedenle, tüketiciler olarak, tedarikçileri mallarımızı, üretilen ve atılan plastik miktarını büyük ölçüde azaltacak şekilde paketlemek için ikna etmek hepimize kalmış olmalı. Basitçe olduğu gibi devam edemeyiz.
Geri dönüşüm bile mutlak bir cevap gibi görünmüyor, çünkü çoğu zaman sorun sadece toplu olarak dışa aktarılıyor. Gözden uzak, akıl dışı bir durum. Sorun şu ki, sorun öylece ortadan kaybolmuyor. Sonunda bir gün tekrar kendi kıyılarımıza yıkar. Öyle ya da böyle.
Bazılarımız tek kullanımlık plastikleri toplamayı azaltmak için elimizden geleni yapıyor olsa da, plastik alışkanlığın ürün satın almak zorunda olduğumuz için kaldığı görülüyor. Çoğu zaman polyester karışımlarından (başka bir deyişle plastik) üretilen “hızlı moda” söz konusu olduğunda en az değil.
Bu anlatması korkunç bir hikaye. Görünüşe göre kıyı şeritlerimizi bu ölümcül beladan temizlemek için milyonlarca sahil komisyoncuna ihtiyacımız var. Ama önce görkemli okyanuslarımızı kokan çöp ipuçlarına çevirmeyi bırakmalıyız. Torunlarımızın plastik kirlenmiş deniz ürünlerini bin ada sosu ile boğması düşüncesi bana göre tamamen iğrenç.
Plastik belası
Bu makale hakkındaki yorumlarınızı veya görüşlerinizi bize gönderin.