Kolun altına Amerikan keskin nişancı Chris Kyle'ın otobiyografik kitabı geldi. Birçoğu muhtemelen Clint Eastwood filmini izleyerek çekmiştir. Sağlam Amerikan savaşçısı "Sniper", Amerikan askerlerinin ABD Donanması'nın özel kuvvetlerinde görev yaptığı sırada 160 insanları hakkında öldürülen "deniz aslanı" keskin nişancı Chris Kyle da dahil olmak üzere Irak'ta demokrasi için nasıl mücadele ettiğini gösteriyor.
Kitabı okuduktan sonra, yönetmenin bize her şeyi göstermediğini keşfettim. Anlaşılan eliyle Amerikan sansürünün, dünyanın en silahlı kuvvetlerine gölge düşürecek her şeyi kestiği anlaşılıyor.
Tabii ki, deniz kuvvetleri ve özellikle de özel kuvvetler SEAL (mühürler) içindeki tehlikeler beni en çok şaşırttı. İşte yazarın yazdığı şudur: “Kadroya giren yeniler“ tehlikeye maruz kalıyorlar… ”Gençler tüm nahoş işleri yapıyor. Sürekli test ediliyorlar. Sürekli anlıyorlar. Bu tehlikenin birçok şekli var ... Sahadaki eğitim sırasında genellikle otobüse bineriz. Araba kullanmak her zaman "genç". Ama bu çiçekler. Genel olarak, bu bile tehlikeli değil. Ama boğmak (doğal olarak ölmemek) otobüsü kullandığı sırada “genç” halihazırda bir durumdur. ”
Kitaptan alıntı: “Bardan ayrıldıktan sonra, tüm eski askerler otobüsün sonunda yerlerini aldı. Öne oturdum. Bir süreliğine oldukça iyi bir hızda kullanıyorduk, aniden arkamdan duyduğumda: “bir-iki-üç-dört, sana bir otobüs savaşı ilan ediyorum” ... Ve beni dövmeye başladılar. Kaburgam kırılmış kaburgalardan ve gözün altına bir parmak soktum (veya iki). Ben gençken dudaklarım bir düzine defa kana geçti. ”
Her nasılsa, eğitim oturumlarından sonra, meslektaşları tabandaki bir odada toplandı. “Hey, genç,” dedi şef bana - bana bir bira ve otobüsten bir içki daha getir. Şişeler için koştum. Geri döndüğümde herkes sandalyede oturuyordu. Sadece bir kişi boş kaldı ve ortada duruyordu. Buna hiç önem vermedim ve oturdum ... Şef bana baktı. Birdenbire yüzündeki ciddi bir ifade yerine sinsi bir gülümsemeyle geçti. Ve sonra hepsi bana çarptı. Bir saniye sonra yerde yatıyordum. Sonra bir sandalyeye bağladım ve “kanguru davası” başladı (adalet bir parodi)… Suçlu olduğum her suç için - yani “hakimlerin” hatırlayabileceği her şey için bir parça viski ve kokain içmek zorunda kaldım. Bir noktada, elimden alındı ve pantolonuma buz koydum. Sonunda bağlantıyı kestim. Sonra beni bir teneke boya ile boyadılar ve bir marker ile Playboy'dan bir tavşanı göğsümde ve sırtımda gösterdiler ... Bir noktada arkadaşlarım sağlığım konusunda endişeliydi. Sonra tamamen çıplak bir şekilde bir tahtaya viskiyle bağlı kaldım, sokağa çıkarıldım ve bir süre karda bıraktım - bilincini tekrar kazanmak için. Uyandığımda, dişlerim soğuktan öyle bir musluğu aştı ki neredeyse ağzımdan uçuyorlardı. Alkol zehirlenmesi semptomlarını durdurmak için bana tuzlu bir çözüm verdiler ve nihayet tahtadan çözmeden otele geri getirdiler. ”
ABD Deniz Piyadeleri'nde inanılmaz eğlence. Doğru, katılımcının kendisi eğlence diyor ve bunun sakıncalı olduğunu yazıyor. Kurumsal dayanışma bunların hepsini ortadan kaldırmaya izin vermiyor. Yazarın da yazdığı gibi, askeri polise başvurmak kabul edilmez ve hizmet etmek istiyorsanız katlanmak zorundasınız.
Belli bir hizmet süresinden sonra, yazar çoktan kıdemli bir "demobilizer" oldu ve kendisi de bu "eğlence" de yer almaya başladı. Burada, SEAL programındaki eğitimlerini henüz yeni tamamlamış birkaç kişi, birimlerine atandı.
“Fakir birini tıraş ettik. Kesinlikle. Ve baş ve kaşlar da. Sonra teneke kutudan bir tutkal yardımı ile saçlarını geri sıkıştı. İşlem tam hızdayken girişte başka bir “genç” göründü. Buraya gelmeyecek misin? memurlarımızdan biri sordu. "Genç" baktı ve arkadaşının dövüldüğünü gördü. "Ben gidiyorum. Bu benim arkadaşım. ” Bu sizin cenazeniz, dedi subay. "Genç" odaya girdi. Bir arkadaşını kurtarmaya geldiği ve dikkatle çevrelediği gerçeğine saygıyla davrandık. Sonra onu da traş ettik, viskiyle birleştirdik ve ikisini de bir köşeye koyduk. ”
Bunlar, ABD Deniz Kuvvetleri'ndeki ve özellikle de kürklü fok gruplarındaki geleneklerdir. Birbirlerine karşı böyle bir tavırları varsa, diğer birliklerin askeri personeli hakkında ne söylenecekleri. Burada yazar bir ordu kasabasında bir iş gezisinde nasıl kavga ettiğini yazıyor:
Olay, ordu kasabasında olduğumuzda meydana geldi. Bu adam için kolumu kırdığımı kesinlikle anladım, ancak tıbbi ünitede tıbbi yardım alma şansım olmadı. Bunu yapmaya çalışırsam doktorlar hemen sarhoş olduğumu ve kavga ettiğimi belirledi. Askeri polis gelmekte uzun sürmezdi. Bu nedenle ertesi güne kadar dayanmak zorunda kaldık. Zaten ayık olduğum için, tıbbi birime döndüm, burada tüfeğimin üzerinde sıkışan cıvataya çarptığımda elimi kırdığımı söyledim. Doktorlar elimle meşgulken, tıbbi birimde çenesinde dikilen bir adam gördüm. Bir sonraki hatırladığım şey polis memurlarının beni sorguya sokmasıydı. ”
Zorbalık zirvesi, zorbalık memurlarıdır. Açıkçası ben, ordumuzdaki bütün hizmetler için buna rastlamadım. Kitaptaki satırlar: “Genç memurla da alay ettik. Neredeyse her şeyi diğerleriyle aynı şekilde aldı, ancak buna çok iyi dayanamadı. Bazı kirli sözleşmeli askerlerin onu kötü muamele etmelerinden hiç hoşlanmadı. Mükemmel subaylarla çalışma fırsatım oldu, ancak çoğu zaman, subayların “düşük ve kirli” nin, omuzlarının arkasında uzun yıllardır savaşan bir askerin tecrübesine kıyasla hiçbir şekilde gitmediğini bilmemesinden çok daha fazla. Hazing, kimin bir fanın üzerine sıçradığında kim ve nasıl biri olduğunu hatırlatmamıza yardımcı olur. Ayrıca, "gençlerden" ne bekleyebileceklerini de gösterir. Arkanızda kimin olmasını tercih edeceğinizi kendiniz düşünün: yoldaşını kurtarmak için koşan adam mı, yoksa kirli sözleşmeli askerler tarafından rahatsız edildiğinden dolayı gözyaşı döken bir memur? Hazing hepsi "genç", yani anlıyorlar - bildikleri saçmalıklardan değil. Bir memur durumunda, mütevazı bir dozun kimseye zarar vermeyeceğini hatırlatır. ”
Ancak kitabın yazarı “deniz aslanları” grubunun uçak gemisinde kalmasını anlatıyor: “Uçak gemisinde Kitty Hawk'taydık. Bu dönemde çok ciddi problemleri vardı. Geçmişte açıkça sokak çetelerinin üyesi olan birkaç denizci, sürekli olarak disiplin ihlaline yol açtı. Geminin komutanı bizi evine çağırdı ve gangsterlerin spor salonunda ne zaman yaptıklarını söyledi. Simülatöre gittik, kapı arkamızda kilitliydi ve “gangster” sorununu çözdük. ” Bu muhtemelen gangster problemini çözmenin tek Amerikan yöntemi, aslında gangster yoluyla.
Bunlar "dünya çapında demokrasi savaşçıları" dır. Ordudaki bu tür ilişkiler beni hafifletmek için beni şaşırtıyor. Ayrıca denizde veya diğer özel kuvvetlerde benzer bir şeylere sahip olduğumuzdan şüpheliyim. Kitabın yazarı bunu kaçınılmaz bir şey olarak görüyor, sürekli bir askerlik hizmeti arkadaşı olarak görüyor. Bir yerde bunu mizahla aktarmaya, bir zorunluluk olarak sunacak bir yere, ama her durumda, ordu ekibinde olması gereken kesinlikle bu değil. Umarım bu makale, Amerikan Asker Anneleri Komitesi’nde Moskova Yankısı’nda okunacak ve sonunda Amerikan askerlerinin haklarıyla ilgili durumlarına katılacaklardır.
Bu arada, kitabın yazarı Chris Kyle, orduda görev yaptıktan sonra bir çekim kulübü düzenledi ve herkese bir tüfek atmayı öğretti. Birkaç yıl sonra Irak'taki meslektaşı tarafından bir çekim galerisinde öldürüldü. Bunun sebebi haz veya başka bir şeydir. tarihClint Eastwood gibi sessiz.