Bu öğretiler ayrıca Tenochtitlan'daki antik Mayor Tapınağı'nda da resmedilmişti. Bu tapınak Huitzilopochtli'ye, Mexihcas tarafından geliştirilmiş ana enerjiye adanmıştı. Bu, tonal'de savaşçının disiplini ve yükselen güneş, nagual’de sola doğru uçan, rüyalarımız esnasında zayıflıklarımızın üstesinden gelmemiz ve potansiyelimize ulaşmamız için bizi yönlendiren sinekkuşuydu. Denir ki Coyolxauqui olarak adlandırılan ve ayın fazlarını temsil eden, parçalara doğranmış bir ay heykeli başlangıçta tapınağın merdivenin altına yerleştirilmiş. Üzerinde yükselen güneş, günbegün ayı mağlup ederek büyük yazgısını yerine getiriyor, aynı bizim de nagual'imiz aracılığıyla tonal'imizi değiştirerek güneşimize ulaşmak için ayın ve karanlığın üstesinden gelişimiz gibi.
Şunu netleştirmek isterim ki dişi ayın eril güneş tarafından mağlup edilmesi eril ve dişil ikiliğe işaret etmiyor. Nahuatl geleneği cinsiyetin çok ötesine uzanır. Ay ve güneş için eril ve dişil isimler vardır, bu amaç için var olan her şeyde olduğu gibi. Örneğin, ayı yöneten yapı Black Tezcatlipoca ya da Tüten Ayna, rüyaları yöneten en önemli enerjidir ve bu, aya eril ismini verir. Ancak kadim gelenekler eril ve dişil hakkında konuşmaz, daha ziyade uyanık ya da uyur halde olmak, yaşıyor ya da ölü olmak hakkında konuşur.