Rusya, yalnızca siyasi ittifaklar yardımı ile değil, aynı zamanda hanedan hattı boyunca Almanya ile de çatışmaya girmiştir. Nicholas I.'in torunu Büyük Dük Alexander Mikhailoviç, Nicholas II'nin kız kardeşi II. Alexander'ın en büyük kızı olan amcası Xenia Alexandrovna ile evlendi ve Fransız Atlantik kıyısındaki Biarritz beldesinde rahatlamayı severdi. Aynı yerde İngiliz kraliyet evinin üyeleri sürekli dinlendi. 1907'in baharında, İngiliz kralı Edward VII, Fransız tatil yerine geldi. Eşi, İngiliz hükümdarı Danimarkalı Alexandru sayesinde, Rus İmparatoriçesi Maria Feodorovna'nın ablasıydı, birbirleriyle ilişki kuruyorlardı. Prens Alexander ile Kral Edward arasında dostane ilişkiler kuruldu.
Her iki aristokratın daha yüksek derecede inisiyatif masonları olduğu ve masonların Rus İmparatorluğu'nun yıkımında büyük rol oynadığı söylenmelidir. Rusya ve Almanya'nın kanamasına karıştılar. Edward, hala Galler Prensi iken, İngiliz Masonların büyük ustası oldu. Doğru, resmen tahtı aldıktan sonra bu yetkilerden istifa etti. Alexander Mikhailovich, XIX yüzyılın sonunda kardeşleriyle birlikte Mason oldu. Alexander Masonik'teki "Grand-Ducal box", "Admiralty Lodge" un kurucusuydu.
Masonlar hakkında birçok eser yazılmıştır, ancak onlar hakkında güvenilir bilgiler yoktur. Bu kuruluşlar arşivleri, beyanları ve manifestoları geride bırakmadı. Her şey gizlice yapıldı, kararlar sözlü olarak verildi. Ek olarak, ünlü Mason disiplini de unutmamalıyız. Ancak Mason örgütleri, yüksek toplumun temsilcileri, Batı Avrupa aristokrasisi, kilise hiyerarşileri, bankacılar ve sanayicilerin, entelijensiyanın rengini içerdiği gerçeğini göz önüne alarak, insan yaşamı üzerinde güçlü bir etkiye sahipti. Tuğladan tuğla "Duvarcı" yeni bir dünya düzeni yarattı.
10-11 Temmuz 1905, Björk'teki patenlerde "Polar Star" olan yat, Rus İmparatoru Nicholas II ve Alman Kaiser Wilhelm'in toplantısına ev sahipliği yaptı. Bu toplantıda, Alman hükümdar Nicholas'ı bir birlik anlaşması imzalamaya ikna etti. Anlaşma, tarafların herhangi birine herhangi bir Avrupalı iktidarın saldırması durumunda Avrupa'daki Rusya ile Almanya arasında karşılıklı yardım alma yükümlülüklerini içeriyordu. Genel olarak, antlaşma İngiliz karşıtıydı. Gelecekte, Rus-Alman ittifakının üçlü bir Rus-Alman-Fransız'a dönüştürülmesi gerekiyordu. Bu antlaşmanın İngiltere'nin Afrika ve Asya'daki konumunu baltalaması gerekiyordu. Ancak, aralarında çok sayıda Mason bulunan Rus bakanların baskısı altında, antlaşma gücünü kaybetti. Dışişleri Bakanı Lamsdorf ve Bakanlar Kurulu Witte Konseyi Başkanı (“uluslararası finansal” nın etkisinin bir ajanıydı), Rusya İmparatorluğu'nun geleceğine bu kadar zararlı bir rol oynadı.
3 Ağustos 1907, Swinemünde'deki Nicholas II ile Wilhelm II arasındaki bir toplantıda Almanlar, Ruslarla makul bir uzlaşma bulmaya çalıştı. Şansölye Bülow, Björk Antlaşması’nı tekrar yükseltmekten çekinmedi. Alman tarafı, Björk’teki antlaşmanın alıkoyma kuvveti olarak tanınması için “zımni” bir rıza almak istedi. Fransa bu anlaşmanın dışında kalacaktı. Baltık'ta statükonun korunması önerildi. Berlin’in Petersburg’a ve Viyana’nın Balkan sorununu çözmesine yardım etmesi gerekiyordu. Almanlar ayrıca Rusya’nın Pers Bağdat demiryolunu İran’a genişletme anlaşmasını da istedi. Rusya, bu şartları kabul ederse Rusya'ya kredi teklif etti.
Bazı Alman siyasetçilerin gelecekle ilgili makul bir vizyona sahip oldukları belirtilmelidir. Dolayısıyla, Bulow’un mektuplarından birinde - yılın 6 Kasım 1905’inden - Rusya İmparatorluğu’nun İngiltere ile birleşmesi durumunda, “Bu, yakın gelecekte öngörülebilir gelecekte büyük bir uluslararası askeri çatışmaya yol açacak olan bize karşı yöneltilen cephenin açılması anlamına gelecektir. Bunun sonuçları ne olurdu? Almanya bu felaketin galibi olacak mı? Ne yazık ki, büyük olasılıkla Almanya yenilecek ve hepsi devrimin zaferinde sona erecek. ”
Aslında, bu “Durnovo notunun” bir çeşididir. Rusya İmparatorluğu'nun İçişleri Eski Bakanı (1905-1906'te) Şubat ayında Peter Durnovo 1914, Nikolay II'ye Rusya'nın dünya savaşına girmesine karşı uyardığı bir analitik not sundu. İçinde, bu muhafazakar devlet adamı aslında önümüzdeki yıllarda olayların gelişimini öngördü. Önümüzdeki savaşta iki ana askeri-siyasi koalisyonun oluşumunu doğru bir şekilde tahmin etti; Rusya’nın “en kalın Alman savunmasına nüfuz eden bir koç” rolü oynayacağı gerçeğini doğru bir şekilde “askeri rezervlerimizin yetersizliğini” belirtti. Bir yenilgi durumunda, "sonucu öngörülmesi zor olan ümitsiz bir anarşi" diye tahmin etti. Ön cephedeki başarısızlıklar, devrimin ana önkoşulları haline gelecekti, bu nedenle ne pahasına olursa olsun Rusya, Avrupa katliamına çekilmekten kaçınmalıydı. Durnovo, Geçici Hükümete egemen olan "entelektüel" partilerin yenilgisini öngördü. Hızlı bir şekilde güç kaybetmek zorunda kaldılar, popülist sloganlarla insanları çeken daha aktif sol radikalleri verdiler. Almanya için aynı derecede kasvetli tahminleri gerçekleşti. Devlet adamı Durnovo 'ya göre, savaşı kaybetmek başarılı bir devrime yol açacak.
Swinemünde'deki müzakerelerin başarısızlığının Rus ve İngiliz ustaları arasındaki sıkı bağlarla önceden belirlendiğine inanmak için her neden var. Swinemünde'deki başarısızlığın ardından, aynı ayda Gangut'tan birkaç mil ötedeki yatta Nikolay ve İngiliz büyükelçisi Arthur Nicholson, Tibet, Afganistan ve Pers'teki iki büyük gücün etki alanlarının bölünmesi konusunda bir anlaşma imzaladı. Üstelik, antlaşma İngiltere'ye daha faydalı geçti, çünkü Rusya kıtadaki etkisini genişletmek için en iyi başlangıç fırsatlarına sahipti.
28 Mayıs (10 Haziran), 1908'de, askeri bir birlikler eşliğinde İngiliz kraliyet yat Victoria ve Albert, Revel'e geldi. Kraliyet çifti Edward ve Alexandra Danish North Star yatına geldi. Rus imparatorunun çeşitli regalia ve işaretlere olan sevgisini bilen İngiliz kralı, onu İngiliz Amiral rütbesine yükseltti filo. Nikolai'ye, onu çok memnun eden 1827 örneğinin üniforma ve deniz kılıcı verildi. Bu toplantı sırasında Almanya'ya karşı Rusya, İngiltere ve Fransa'nın askeri-politik bir bloğu olan İtilaf'ın kurulması kabul edildi.
Böylece İngiltere, Rusya'yı Almanya ile bir çatışmaya sokmakta etkileyici bir başarı elde etti. Doğru, o zaman İngilizlerin Fransızlarla tam bir anlaşma sağladığını unutmamalıyız. Paris, St. Petersburg ile Alman karşıtı ittifakı korumak ve güçlendirmek için çok çaba sarf etti. Rusya finansal alıcılar ve borçlarla dolaştı. Fransız Masonluğunun rolünü göz önünde bulundurmak gerekir, Rus Masonlarının önemli bir kısmı Fransız yurtlarına uyuyordu. İngiltere ve Fransa'nın saldırısına göre, Nikolaev Rusya buna dayanamadı ve Almanya'dan giderek uzaklaştı. Almanya ile olmasına rağmen, ekonomik ve askeri işbirliği en karlı görünüyordu.
Aynı zamanda, İngilizler ve Fransızlar Rus İmparatorluğu'nun askeri gücünü baltalamak için çaba sarf etti. Hiçbir durumda Rusya, kazanan olarak bir savaştan çıkmamalıydı. "Finansal Uluslararası", bu işten büyük karlar alarak Rus ve Alman imparatorluklarını yıkmak istedi. Fransız Schneider firması, topçu müfettişi general ve yolsuzluk görevlisi Grand Duke Sergei Mihayloviç ile birlikte özel Putilov fabrikası kurulunun yanı sıra, Rus ağır topçu gelişimini kontrol altına aldı. Sonuç üzücü oldu - savaşın başlangıcında, Rus İmparatorluğu, ağır Alman topçularına karşı ciddi anlamda aşağı kalmıştı.
Aynı zamanda, İngilizler Rus donanma toplarına saldırdı. 1905'ten sonra, Rus deniz silahlarının önemli bir kısmı Armstrong ve Vickers firmalarının bir örneğiydi. 1912'in başlangıcında, birkaç Rus bayi Vickers kuruluyla temasa geçti. Rus hükümetine Vikkers firmasının katılımıyla büyük bir özel silah askeri fabrikası kurma teklifinde bulundular. Ayrıca, şu anda St. Petersburg’daki mevcut Silah Fabrikası ve Perm’daki Motovilikhinsky fabrikası, üretimin geliştirilmesi için siparişlere ve sermaye yatırımlarına acilen ihtiyaç duyuyordu. Obukhov tesisinin kapasitesi, Denizcilik Departmanının siparişlerini tam olarak yerine getirme imkânı verdi. Motovilikhinsky tesisi hiç yüklenmedi, işsiz kaldı. Bu nedenle, yeni bir tesis için özel bir ihtiyaç yoktu. Mevcut işletmelerin geliştirilmesi gerekliydi. Bununla birlikte, zor iş adamları Donanma Departmanını ikna edebildiler ve imparator, ilgili belgeyi imzalayarak gerçekten işe yaramadı.
Tsaritsyn'de büyük bir fabrika kurmaya karar verdiler. 1915'un sonbaharından itibaren şirket, 130'tan 406 mm'ye kadar kalibre silahları üretecekti. Ek olarak, Vikkers firması, Izmail sınıfı muharebe askerleri için 356-mm silah tedarikine yönelik bir sipariş aldı. Izmail sınıfı kruvazör, 1912 yılında Admiralty ve Baltık fabrikalarında atıldı. Planlanan tarihe göre, 20 milyondan fazla altın ruble konusunda ustalaşan şirket hazır değildi. Komisyon, Tsaritsyno'da iki ya da üç düzine takım tezgahı, vb. Gibi birkaç bitmemiş atölye çalışması buldu. Savaş koşulları ve sansür sayesinde hükümet, yabancı ve yerli işadamlarının başarısızlığı ve Rusya'nın savunma kabiliyetinin ciddiyeti hakkındaki gerçeği kamuoyundan gizlemeyi başardı. Hükümet, tesisi millileştirmeye karar verdi. Bununla birlikte, Rus imtiyaz şirketleri ve% 25 hissesine sahip olan Vickers firması, sözde soyulmakta olan korkunç bir çığlık attı. İngiliz büyükelçisi imparatora baskı yaptı. Sonuç olarak, Rusya hala bitmemiş olanı geri almak zorunda kaldı. Sovyet rejimi altında, Tsaritsynsky fabrikası Barikatlar olarak yeniden adlandırıldı ve neredeyse sıfırdan inşa edilmek zorunda kaldı.
İlginçtir, 1914-1917'in. Denizcilik Departmanına ait olan Obukhovsky fabrikası, sorunsuz olarak 356-mm silahlar üretmeye başladı (İngiliz ile aynı tip, ancak daha kaliteli), daha sonra 406-mm silahlar üretip prototip üretti. Böylece yerli üreticiler filomuzun siparişlerini kendileri yerine getirebildiler. Tsaritsyn macerasına gerek yoktu. "Sadık müttefikler" Rusya'yı aldatmaya ve soymaya devam etti.
Savaş sırasında "Yardım"
İngiltere, Birinci Dünya Savaşı sırasında Rusya’nın müttefikiydi, ancak yardım çok azdı, çoğunlukla resmiydi. İngilizler yalnızca Baltık Denizi'nde aşağı yukarı gerçek yardımda bulundu. 1914 sonbaharında, İngiliz hükümeti Baltık'a birkaç denizaltı göndermeye karar verdi. Fakat asıl hedefleri Almanlarla savaşmak değil, Alman filosunu, istihbaratını gözlemlemekti. İngiliz denizaltıları Baltık'a Danimarka boğazı yoluyla geldiler veya Arkhangelsk'e geldiler, mavnalara yüklenip iç su yollarından Petrograd'a götürdüler. Alman 8-10 vapurları ve iki eski kruvazörün etrafındaki toplam İngiliz denizaltıları yok etti. İki tekne kaybedildi. Brest Huzurunun sona ermesinden sonra, kalan denizaltılar Finlandiya'daki mürettebatlar tarafından havaya uçuruldu ve personel İsveç üzerinden İngiltere'ye geri döndü.
Teslimatlar оружия İngiltere’den Rusya’ya kadar küçüktü, pahalı olmasına rağmen, silahlar genellikle kalitesizdi ya da kullanılamıyordu. Prens Sergei Mihayloviç'in hatası nedeniyle, Rusya ağır toplar olmadan kaldı, askeri bakanlık yurtdışında silah almaya çalıştı. Savaşın başından savaşın sonuna kadar, dokuz NIKX-mm Vickers kancası, 305-39-mm kan şekeri, 203-96-mm kan şekeri ve 152-52-mm tabancası Rusya'ya ulaştı. Ve 127-mm obüs "Vikkers" traktörler - buhar traktörleri "Büyük Aslan" olarak sağlandı. Ancak, Rus yolları bu tür yerçekimine dayanamadı ve topçu sistemlerinin depolarda bırakılması gerekiyordu. İngilizler dört yüz 305-mm howitzer, beş 114-mm uçaksavar silahı ve tarla topçusu için 75 harç yerleştirdi. Savaşa katılan silahların hacmi göz önüne alındığında, okyanusta bir damla oldu.
Ayrıca, 1915-1916'da Rusya'ya. 161 hafif zırhlı araç, on iki 40 mm uçaksavar kendinden tahrikli top koydum. Küçük silahlardan Londra, daha önce Japonlar, 128 Gochkis makineli tüfek ve havacılık - 400 Lewis hafif makineli tüfek (İç Savaş sırasında piyade kullanılır). Teslimatların ücretsiz olmadığı, ancak Rus altın cinsinden ödenmiş olduğu ve fiyatların çok yüksek olduğu belirtilmelidir. Özellikle İngilizler, performans özelliklerinde pratik olarak Rus Maxims'den farklı olmayan Vickers tipi makineli tüfeklerin temini için bir sipariş aldı. Bir makineli tüfek 2362 rubleye mal oldu. "Maxims" için Tula fabrikası yarısı kadar aldı. Buna ek olarak, İngilizler emri Amerikan şirketi Colt'a devretti. Emir bozuldu, ancak Rusya tarafından ödendi.
İngilizler Rus filosuna pratikte yardım etmedi. Kendimizi yaklaşık yirmi 305 mm top ve kırk 40 mm uçaksavar topu temini ile sınırladık. Buna ek olarak, İngilizler temel olarak askeri haber vermeyi reddetti - son model uçaklar ve tanklar. Ve sonra, Londra bu orduları bu son modelleri reddetmeden daha cömertçe tedarik etti. Bu nedenle, İngiliz firmaları Rusya'dan iyi kar elde etme fırsatını kaçırmadı ve İngiliz askeri yardımı, Rus İmparatorluğu'nun genel askeri üretiminde neredeyse fark edilemezdi.
Bunun üzerine, İngilizler Rusya'yı jeopolitik olarak “attı”. Savaş sırasında, Londra ve Paris St. Petersburg'a Konstantinopolis'e ve Boğaziçi ve Çanakkale Boğazı'na söz verdi. Ancak, sözlerini tutmayacaklardı. İngiltere ve Fransa, Rus İmparatorluğu'nun boğazlarını engellemeyecekleri vaat etmedikleri ayrı bir anlaşma imzaladı. Dahası, İngilizler ve Fransızlar, Almanya'nın yenilgisinden sonra Rus İmparatorluğunun parçalanmasına ilişkin planları yaptılar. Rusya'dan, Baltık Devletleri'nden, Finlandiya'dan ve eğer mümkünse Küçük Rusya'dan ve Kafkasya'dan uzaklaşmayı planladılar. İlk başta, Rusya'nın İngiliz ve Fransız siyasi seçkinlerinin yanı sıra “finansal enternasyonal” planlarını gerçekleştiren “topal yem” gibi davrandığı ve ardından Almanya'nın yenilgisinden sonra, zayıflamış imparatorluğun cildi paylaşılacak “öldürülen bir ayı” olacağı ortaya çıktı. batı avcıları.
Ancak, ciddi bir sorun vardı. 1917'in sonunda, Londra ve Paris'te, politikacılar ve ordu zaten kendilerine göre birkaç ay kalan hızlı bir zafer bekliyorlardı. 1917 yılında Alman İmparatorluğunun, hammadde ve gıda kıtlığı sıkıntısı nedeniyle toplumda devrim öncesi bir durumun İtilafa teslim olacağı varsayılmıştır. Doğru, bu zamana kadar Rusya, olduğundan daha güçlü hale geldi. Ekonomisi, savaş yıllarında bile, savaşan tüm güçlerin arasına düştüğü zaman büyümeye devam etti. Rus ordusu ve donanması, 1914 yılında olduğundan daha güçlü hale geldi. Rus birlikleri iyi durdular, Avusturya-Macaristan’da, yalnızca Almanya’nın yardımı yüzünden askeri-politik bir felakete maruz kalmayan güçlü darbelere maruz kaldılar. Rus ordusu Kafkas cephesinde muzaffer oldu, Anadolu'dan Konstantinopolis'e çekilmekle tehdit ediyordu. Karadeniz Filosu, Karadeniz'e egemen oldu ve Konstantinopolis operasyonunu denizden destekleyen iniş operasyonu yapabilirdi. Ordu, yılın 1917 kampanyasında bir dizi saldırgan operasyon yapmaya hazırlanıyordu. Bu nedenle, Almanya'ya karşı bir zafer durumunda, Rusya'yı parçalara ayırmaktan bahsetmek zorunda kalmayacağız, ancak Rus askeri-stratejik gücünü ciddi şekilde güçlendirecek bir söz vereceğiz. Konstantinopolis ve boğazı alan Rusya, Karadeniz’in “Rus gölü” olması nedeniyle imparatorluğun iç bölgelerinin Karadeniz yönünden tam güvenliğini sağlayacak şekilde Akdeniz’deki, Orta Doğu’daki, İran’daki konumunu önemli ölçüde güçlendirecektir. İngiltere ve Fransa bunun için gidemedi. 1853-1856’in Doğu Savaşı’nda bununla ilgili olarak Rusya’yla savaştılar.
Devam edecek ...