BNP Paribas Masters'da İki Akşam
Paris…
Bu şehir bana her zaman kendimi çok iyi hissettiriyor.
Ve BNP Paribas Masters…
Paris ve tenis, başka ne isteyeyim ki? Yine bir toplantı ve yine bir tenis turnuvasına denk geliyorum. Hatırlarsınız Madrid’deki Mutua Open’ı ve mavi toprağı…
Paris’te toplantılara girip çıkarken, Gülçin, “Federer Paris’te” deyip, spor salonunun adresini dahi gönderince, bana sadece oraya gitmek, onu ve Nadal da dahil pek çok iyi oyuncuyu izlemek kaldı.
O gün toplantı sonrası hızlıca otele gidip üzerimi değiştirdim ve akşam seansına yetişmek için hemen metroya atladım. Salon, Bercy’de. Metro durağının adı da Bercy ve hemen salonun önünde iniyorsunuz. Bu, Paris için bir nimet.
Biraz gecikmiştim, ama kapılar henüz açılmamıştı. Karman çorman görünen sıralardan birine girdim; bir yandan da umarım bilet bulabilirim diye geçiriyordum içimden. Yarım saat kadar bekledikten sonra nihayet kapılar açıldı, bilet gişesine koştum ve biletimi aldım, yaşasın!!! Hemen yerimi bulmaya yöneldim, çünkü ilk maçı yapacak olan Federer ve Kevin Anderson ısınmaya başlamıştı. İlk puanı dahi kaçırmak istemiyordum. Yerime oturmamla maçın başlaması bir oldu. Federer her zamanki gibi çok estetik oynuyordu, onu seyretmek gerçekten çok güzel. Ayakları Nadal’a göre biraz daha yavaş (ertesi gün Nadal’ı izleyince fark ediyorsunuz), ama sanki dans ediyor kortta. Federer, tüm maç boyunca çok az hata yaptı, onun için rahat bir maç oldu; 6-4/6-4. Bu galibiyet, Londra’ya gitmeyi garantilemesi açısından önemliydi ve sanki tüm salon bunun farkındaydı; yine tüm salon Federerciydi. Bir yandan onun rahatça kazanmasını istiyorsunuz, bir yandan da onu daha uzun süre seyretmek istiyorsunuz, tuhaf bir duygu... Maçın hemen başında, yanımda oturan orta yaşlı kadınla sohbet etmeye başladık. Kendisi, Macaristan’da İngilizce öğretmeniymiş ve sırf bu turnuva için gelmiş buraya. Ne kadar hoş, değil mi?
Akşamın ikinci maçı Raonic ile Haase arasındaydı. Salon biraz boşaldı Federer’in maçı bitince, ama benim hiçbir yere gitmeye niyetim yoktu, sonuna kadar Bercy’de olacaktım. Zaten metro da gece saat 01.00’e kadar çalışıyordu, nasılsa. Raonic deyince, hepimizin aklına o müthiş hızlı servisleri geliyor. Gördüm, evet, gerçekten de çok hızlı. Daha doğrusu göremedim; o kadar hızlı ki topu takip edemiyorsunuz. İçimden çizgi hakemleri nasıl görüyor, diye geçirip durdum, “fault!” sesleri yükseldikçe. Maç boyunca Raonic neredeyse, 220 km. altında servis atmadı. Karşısındaki elemelerden gelen Hollandalı Haase de aslında gayet iyiydi; hem servisleri Raonic’den hiç aşağı kalmıyor, hem de fileye gelip puanları ve alkışları topluyordu. Maçı Raonic 6-3/6-4 kazandı, ancak Haase Bercy taraftarının beğenisini kazanmıştı. Öte yandan, Raonic’in maç puanında attığı servisten bahsetmem lazım; maç boyunca 220 km. altında servis atmayan Raonic, maç puanında “underhand” denilen, tuhaf ve kendisine hiç yakışmayan bir servis attı. Hiç anlam veremedim, çok ayıp ettiğini düşünüyorum, açıkçası. Gecenin sonuna hiç yakışmayan bir son oldu bence.
Metroya binip otele doğru giderken çok mutluydum. Durağın birinden binen 5-10 kızlı erkekli Parisli gencin metroda bağıra bağıra şarkı söylemeleri ise, gecenin sonuna renk kattı diyebilirim. Otele vardığımda, ertesi günkü programa göz attım; yaşasın, Nadal vardı!!!
Yine toplantıdan sonra hızlıca otele, oradan da Bercy’e doğru yola çıktım. Vardığımda kapılar açılmıştı, ama bu sefer salon çok daha doluydu, çünkü ilk maç bir Fransız’ındı; Gasquet korta çıkacaktı. Kalan biletlerden aldım ve hemen balkondaki yerime geçtim. Gasquet’nin o müthiş tek el bachand’lerini ısınırken bile izlemek büyük zevk. Nishikori karşısında maç boyunca da çok iyi kullandı tek el backhandini; köşelere spinli toplar gönderdi, arkasından da nereden çıktığını anlamadığınız füze gibi düz, paralel backhandler gönderdi. Kortta bir Fransız olunca, tezahüratlar ve heyecan da bir başka oluyor, tabii. Meksika dalgasından tutun da, televizyondan Roland Garros’u izlerken sürekli duyduğum ve eminim, sizin de hemen anımsayacağınız “babbababbabarababa…., oleyyyy” tezahüratını salonda yapmayan kalmadı sanırım. Sahi, biliyor musunuz, bu tezahüratın bir anlamı var mı? Bir kişi başlayınca “babba….” diye, tüm salon arkasından “oley”i bastırıyor. Tsonga’yı yenerek Gasquet’nin karşısında çıkan Nishikori, Gasquet’ye fazla direnemedi. Puanlar ve oyunlar çekişmeli geçse de, Gasquet maçı 6-3/6-2 kazandı. Gasquet’yi izlemek gerçekten büyük bir zevk. Yine de ben içimden bir an önce bu maç bitse de, Nadal korta çıksa, diye geçiriyordum.
Gecenin ikinci maçını beklerken, müthiş ışık gösterileri vardı salonda. Salon iyice dolmuştu ve şimdi hepimiz Nadal’ı bekliyorduk. Bilmiyorduk ki, hepimizi de harika bir maç bekliyor… Jerzy Janowicz maça çok iyi başladı, harika servisler atıyor, file önüne de sık sık geliyordu. Nadal, Janowicz’in servislerine bir çözüm bulamıyordu, returnleri ya çok etkisiz ya da dışarı çıkıyordu. Janowicz bir oyunda önce 220 km, hemen ardından 234 kmlik servisler attı. Salonda müthiş alkış koptu, Jerzy gülümsüyordu, salon “Jerzy, Jerzy” diye inliyordu. Evet, yanlış okumadınız, salon Jerzy için tezahürata başlamıştı. Bu Fransızlar gerçekten ilginç, iki dakika önce anlayamadığım bir nedenden ötürü Jerzy’yi yuhlamışlardı. Bu arada Nadal’ın konsantrasyonun hiç bozulmadığını, aksine maça gittikçe daha iyi girmeye başladığını görüyordum. Şunu söylemeden geçemeyeceğim; Nadal’ın ayakları süper çalışıyor. Bunu aslında hepimiz biliyoruz, ama çıplak gözle izleyince çok daha iyi fark ediyorsunuz. Özellikle bir gün önce Federer’i izleyince, ayaklarının Nadal’a kıyasla yavaş kaldığını daha iyi anlıyorsunuz. Bu arada Nadal nasıl yaptı, artık kafasında strateji mi geliştirdi, servis karşıladığı yeri mi değiştirdi, raket tutuşunu mu değiştirdi, bilmiyorum, ama giderek Jerzy’nin servislerini çözmeye başladı, returnleri daha etkili olmaya başladı. Büyük oyuncu olmak böyle bir şey galiba; maç içinde gözle görülür bir şekilde çözüm üretti. Nadal, 11. oyunda Jerzy’nin servisini kırdı nihayet ve ilk seti 7-5 aldı. İkinci setin başında da Jerzy’nin servisini kırınca, tamam dedik, artık maçı kolayladı, ama o da ne, Jerzy Nadal’ın servisini kırdı. Nadal raketlerinden memnun değil gibiydi, 2 kez raket değiştirdi. Nadal çok hata yapmaya başladı. Yanımdaki Fransızlarla birbirimize bakmaya başladık, şaşırmıştık. Bu arada ilginçtir, İngilizce konuşmamaları ile tanınan Fransızlar beni şaşırttı ve yanımdakilerle sohbet etmeye başladık. Bazı kuralları bana soruyorlardı, ben de açıklıyordum. Bir yandan da Nadal, hepimize saç baş yolduruyordu. Yanımdaki Fransızlar, “hah, tamam, işte bu maç bitti, aldı artık Nadal”, diyorlar; bense her zamanki temkinliliğimle “hiç belli olmaz”, diyordum. Nitekim, Nadal maç puanında çift hata yaptı!!! Gözlerimize inanamıyorduk. Ardından iki maç puanı daha kaçırdı, ama mutlu sona ulaştık, Nadal ikinci seti 6-4 alarak maçı bitirdi. Jerzy’yi büyük alkışlarla uğurladık salondan, gerçekten bize harika bir akşam yaşattı Nadal karşısındaki mücadelesiyle.
Bercy’deki iki akşam ve BNP Paribas Masters benim için burada bitmişti, ertesi gün Ankara’ya doğru yola çıktım. Sizlere tavsiyem, bu turnuvayı ve tabii ki muhteşem Paris’i, mutlaka takvimlerinize alın ve şimdiden önümüzdeki turnuva için planlarınızı yapın. 2014 biletleri satışa çıktı, benden söylemesi…
Özge Y.