Ölü Şehirlerin Güzelliği
Dün gece New York'luların “ölü bölge” olarak adlandırdıkları Aşağı Manhattan'da bir taksi yolculuğu yaptım. Ürkütücü ve güzeldi, birçok sokak sadece polis araçlarının renkli parlamalarıyla aydınlatılıyordu. Bu fotoğraflar arkadaşım Justin L. Jeffers tarafından, şehrin derin gecelerde nasıl göründüğü hakkında biraz fikir veriyor. Yıldızları bile görebilirsiniz (görüntü, ışık alıcı bir mercek kullanılarak artırılmıştır).
Bazı felaket turistleri bu deneyimi kıyamet sonrası filmlerle karşılaştırdı. Karartılmış trafik sinyalleri altında yavaşlamadan dolaşırken, “New York'tan Kaçış” ı düşündüm, ama aynı zamanda ölü şehirlerin şair ödülü olan Alman romancı W.G. İçindeSatürn'ün halkaları veGöçmenler, özellikle, Sebald terk edilmiş kentsel ortamları karakterize eden tuhaf korkuyu araştırıyor. Seni alan çürüme değil. Bu karanlık ve sessizlik.
Işıkların yarın dönmesi planlanıyor. Bundan kısa bir süre sonra, Manhattan'ın çoğu tanıdık karmaşasına geri dönecek. Bu iyi. Yüzlerce bin, özellikle de yüksek binalarda yaşayanlar, haftayı çok zor koşullar altında geçirdi. Ve New York’un ihtiyaç duyduğu tamirat ve iyileştirmeler güçlü bir ekonomi tarafından finanse edilmek zorunda.
Ancak, diğer insanların sefaletinde ucuz bir tatil geçirme riskine rağmen, normale dönmemden biraz hayal kırıklığına uğrayacağım. Jersey Shore ve Staten Island'ın büyük kısımları dahil, gerçekten harap olmuş bölgelerden farklı olarak, bu hafta Manhattan'daki yaşam neredeyse aynı görünen ancak radikal olarak farklı bir mantık tarafından yönetilen başka bir boyuta yolculuk gibiydi. Tam olarak hoş bir yolculuk olmadı. Ancak, sıradanın algılanmamış yapısını, fotoğrafın negatifi gibi bir şey ön plana çıkardı.
Dün gece gördüğüm New York, tekrar görmek istediğim bir vizyon değil. Ama umarım asla unutmam.