Francesco Borromini Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Francesco Borromini Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Doğum tarihi: 25 Eylül 1599, Bissone, İsviçre
Ölüm tarihi ve yeri: 2 Ağustos 1667, Roma, İtalya
Francesco Borromini Kimdir ?
İtalyan mimar Francesco Borromini (1599-1667), Roma barok sanatının en cüretkar ve orijinal mimarıydı ve stili, barok savurganlığın vücut bulmuş halidir. Çalışmaları Avrupa ve Güney Amerika’da etkili oldu.
17. yüzyılın ilk yarısında, Roma barok mimarisine iki olağanüstü figür hakimdi: Francesco Borromini ve Gian Lorenzo Bernini. Borromini, barok mimarinin daha yaratıcı ve kendine has yönünü temsil ediyordu; Bernini, hem heykel hem de mimaride antik Roma’nın amaç ve ideallerine çok daha yakın kaldı ve mimari eserleri ölçülü ve klasik.
Borromini’nin tarzı esasen kişiseldi ve bu nedenle daha sonra neoklasik eleştirmenler tarafından karalandı. 18. ve 19. yüzyıllarda Borromini tarihin en çapkın ve müsrif mimarıydı ve eserleri, Latin Amerika’nın yanı sıra Güney Almanya’da kopyalanırken (ve zaman zaman aşılırken) özellikle Protestan Avrupa ve Amerika’da en ateşli retlere yol açtı.Avusturya, İspanya ve Portekiz.
Borromini olarak adlandırılan Francesco Castelli, 25 Eylül 1599’da Lugano Gölü’ndeki Bissone’de doğdu. Büyük mimar Carlo Maderno ile uzaktan akrabaydı.
Çocukken Borromini, duvar ustalığını öğrenmesi için Milano’ya gönderildi ve varlığının 1621’den itibaren kaydedildiği Roma’ya bir duvarcı olarak gitti. Muhtemelen Aziz Petrus’ta sıradan bir duvarcı olarak başladı, ancak kısa süre sonra Maderno Aziz Petrus’un baş mimarı, ona S. Andrea della Valle’de (1621-1623) iş bulmuş görünüyor. Her halükarda, Borromini’nin Roma’daki yıllarının, Bernini’nin bir virtüöz heykeltıraş olarak ün kazandığı sırada, mütevazı bir zanaatkar olarak geçtiği kesin.
Borromini’nin 1629’dan 1632’ye kadar Bernini altında çalıştığı Roma’daki St. sonunda Borromini’nin trajik ölümüne yol açan derin melankolinin nedeni.
1630’larda Borromini bağımsız komisyonlar almaya başladı ve ünü hızla arttı. 1632’de Palazzo Spada’da çalışmaya başladı. İllüzyonist bir perspektif etkisi ile tasarlanan ünlü galerisi, Borromini’nin adını duyurmasına yardımcı olmuş olması gereken beklenmedik bir zekaya sahip.
Borromini’nin 1634’te başlayan S. Carlo alle Quattro Fontane’deki işi çok daha önemliydi. Bu küçük kilise, avlusuyla birlikte, Roma’daki barok üslubun en önemli anıtlarından biridir. Çalışma, 1630’larda tasarlanan ve büyük ölçüde inşa edilen manastır ve kilise ve 1662’de tasarlanan ve Borromini’nin 1667’deki ölümünde hala tamamlanmamış olan cephe ile neredeyse 30 yıl arayla iki aşamaya ayrıldı. çizimler, S. Carlo’nun zemin planının gelişimini, 16. yüzyılın sonlarında Giacomo Vignola ve diğerleri tarafından Roma’ya tanıtılan tipte, kilisenin uzun ekseni üzerindeki basit bir ovalden izlemek mümkündür. mevcut, olağanüstü derecede karmaşık eğriler ve ters eğriler dizisi. Son haliyle plan, dalgalı bir hareket yaratır, böylece kilisenin hem zemin seviyesinde hem de korniş seviyesindeki tüm duvarları hareket halindeymiş gibi görünür. Ayrıca zemin kotunda korniş planı ile aynı değildir. Kornişin üzerinde, tam olarak dairesel olmayan yuvarlaklar içeren köşelikler aracılığıyla dörtgen yaylardan, sekizgenlere dayanan sıra dışı bir kutulama modeliyle karmaşık hale gelen kubbenin basit eliptik şekline kadar olağanüstü karmaşık bir geçiş vardır. kilisenin inşa edildiği İspanyol tarikatının haç şeklindeki amblemi.
Borromini’nin 1637’de Oratory Cemaati için başlayan bir sonraki büyük eseri S. Filippo Neri’nin Oratoryosu, plan olarak S. Carlo’dan çok daha az cüretkar, ancak cephe sığ bir içbükey eğriyle gerileyerek yeni bir çığır açıyor. Cepheye hareketin getirilmesi, Borromini’nin S. Agnese (1652) ve S. Carlo alle Quattro Fontane’nin cepheleri gibi sonraki çalışmalarında en yüksek noktasına ulaştı.
S. Carlo’nun cephesi, alt katta çok belirgin bir içbükey-dışbükey-içbükey harekete sahiptir, ancak üst katta Borromini, üzerine melekler tarafından desteklenen büyük bir oval yerleştirdiği yarım daire biçimli küçük bir köşk tanıttı. Köşk, altındaki saçaklığın dışbükey eğrisini takip eder, ancak oval içe doğru kıvrılan bir duvara monte edilir, böylece üst kısmın ritmi içbükey-içbükey-içbükey olarak gözümüzün önünde değişir. Bu aşırı karmaşıklık, pek çok kişinin Borromini’nin “savurganlıklarını” eleştirdiği Roma’da pek rağbet görmedi, ancak sıcak bir iklimin parlak ışığını ve gölgesini kullanan bir cephenin bu cüretkar ve canlı uygulaması, İspanya, Portekiz ve Portekiz’deki mimarlar tarafından çok beğenildi. ve Latin Amerika ve biraz sonra Katolik Almanya ve Avusturya’da.
1642’de Borromini, üniversite şapeli olan S. Ivo alla Sapienza kilisesine başladı (Sapienza, Roma Üniversitesi’ydi). Kilise, Borromini’nin kullandığı iki katlı içbükey bir cephe sağlamak için kullandığı mevcut bir avlunun bir ucuna inşa edildi ve mahkemenin çift revaklarını tekrarladı. S. Ivo’nun planı, S. Carlo’nunkinden bile daha karmaşıktır. Temel olarak, her iki tarafın ortasında derin bir apsis bulunan ve üçgenin noktalarının kesilip apsislere zıt yönde kıvrımlar halinde yuvarlandığı bir eşkenar üçgenden oluşur. Bu şekli sembolik olarak açıklamak için pek çok girişimde bulunuldu – en popülerlerinden biri, Barberini ailesinin kollarındaki arıyı temsil etmesidir – ancak Borromini’nin geometri tutkusundan kaynaklanmış olması daha muhtemel görünüyor. S.’nin duvarları Ivo, (S. Carlo’nunki gibi) zemin planıyla tamamen aynı olmayan bir planı tanımlayan, güçlü bir şekilde vurgulanmış bir korniş taşıyan pilasterlerle eklemlenir. Kornişin üzerinde, tüm olağanüstü şekil, içten kubbe ve fener haline gelen, ancak dıştan tamamen farklı bir görünüme sahip olan bir şeyde bir araya toplanmıştır. En iyi, sığ kiremitli çatılı ve spiral bir rampada biten bir fenerli, dışbükey kavisli bir tambur olarak tanımlanabilir.
Borromini’nin biçimlerini sıradan mimari analiz dilinde tarif etmek zor olmakla kalmıyor, aynı zamanda Bernini’nin tasarımlarının gösterişli basitliğinden oldukça farklı bir matematiksel karmaşıklığa da sahipler. Bu karşıtlık, Bernini’nin nispeten basit formlar kullanması, ancak bunları mümkün olan en zengin dekoratif öğelerle kaplaması gerçeğiyle daha da artarken, Borromini, kısmen siparişlerinin doğası gereği, kendisini seyrek yaldızlı boyalı sıva ile sınırladı ve dekoratif motifler icat etti. bitki kökenli gibi görünüyor ve Bernini’ye özgü ölçekte hiçbir zaman figürlü heykel kullanmadı.
Michelangelo’nun son derece kişisel sanatı, St. Peter’s’ta duvarcı olarak çalıştığı zamandan kalma Borromini için bir başlangıç noktası olarak hizmet etmiş görünüyor. Borromini’nin fikirlerinin çoğu antik Roma mimarisine kadar götürülebilir, ancak antik çağın kabul edilen modellerine kadar uzanamaz. Bu kaynaklardan, çağdaşlarından bazılarının Gotik’in (doğru) unsurlarını bile ayırt ettiği, yoğun bir şekilde kişisel bir tarz yarattı.
Borromini’nin Opus Architectonicum’unun ön yüzü olan portreden bize bakan nevrotik yüz , onun karakterinin mükemmel bir göstergesidir. Kariyerinde oldukça başarılı olmasına ve 1652’de Papa tarafından İsa’nın şövalyesi ilan edilmesine rağmen, Borromini, Bernini’nin daha büyük şöhretinden ve belki de huzursuz bir mükemmellik arayışından kalıcı olarak küsmüş görünüyor. İlk dönem biyografi yazarlarından biri bize onun balmumu ve kil maketler ile birçok çizim yaptığını ve ölümünden birkaç gün önce bazı çizimleri yok ettiğini anlatır.
Borromini’nin son hastalığına ilişkin açıklamalar, onun sinirsel bir şikayeti olduğunu ve gece gündüz izlenmesi gerektiğini gösteriyor. 1667 Ağustos sıcağında, uşağının dikkati dağılırken kendi kılıcıyla kendini bıçakladı. Bir vasiyet yapacak ve son ayinleri alacak kadar iyileşti; 3 Ağustos’ta öldü. Evli olmadığı için malını Carlo Maderno’nun yeğeniyle evlenmesi şartıyla bir yeğenine bıraktı. Borromini, Maderno’nun S. Giovanni dei Fiorentini’deki mezarına gömüldü ve kendi isteği üzerine yazıt eklenmedi.
Borromini, ölümünden hemen önce binalarının gravür koleksiyonu üzerinde çalışmaya başladı, ancak proje hiçbir zaman tamamlanmadı. 1720 ve 1725’te Opus Architectonicum equitis Francisci Boromini adıyla iki büyük cilt yayınlandı.