XVIII yüzyılda Seyşeller, orada tarçın, karanfil ve vanilya tarlaları yaratan Fransız sömürgecilerini geliştirmeye başladı. Bu dönemde hikayeler Adalar birbirine bağlı ve isimleri, Fransa Maliye Bakanı Moreau de Séchelles'e aittir. Issız adalarda Fransızlar, Doğu Afrika'dan köle ithal etmeye başlamadan önce. 1796’te İngilizler, adaları işgal eden Seyşel Adaları’na indi. 1814’te, Paris Antlaşması’na uygun olarak, Seyşeller resmen İngiliz mülkiyeti oldu. Ancak, Seyşeller'in bir buçuk yüzyıl boyunca Büyük Britanya'nın kolonisi haline gelmesine rağmen, Fransız kültürel etkisi burada egemen oldu. Şimdiye kadar, adaların ana nüfusu, Fransız-Afrika melezlerinin torunlarıdır ve Fransızların Creole lehçesi, Seyşel Adaları nüfusunun% 92'una özgü kalmaktadır. Uzun süredir ekim ekonomisi Seyşel Adaları ekonomisinin temeli olarak kaldı.
II. Dünya Savaşı'ndan sonra İngiliz liderliği, metropolü, denizaşırı mülkleri sürdürmenin muazzam finansal maliyetlerinden ve kolonilere yerleştirilen sayısız askerden kurtarmayı umarak bağımsızlık sağlama gereği fikrine yavaş yavaş başladı. Seyşel Adaları'na bağımsızlık verilmesi konusunda müzakereler başlamıştır. Ancak, adalarda, bu öneri karışık bir reaksiyona neden oldu. 1964’te yaratılan Seyşeller Demokrat Partisi’ni yöneten genç bir İngiliz kökenli avukat James Manch, ilk olarak Seyşeller’i İngiliz İmparatorluğu’nda özerkliğe dönüştürmeyi ve Londra Seyşeller’e yalnızca tam bağımsızlık sağlamaya hazır olduğunu açıkça belirtti. metropol ile. 1970’te, Londra Seyşeller parlamentosu - Yasama Meclisi'nin kurulmasına izin verdi. James Manchem, Koloni İşleri Yüksek Bakanı olarak atandı. 1974’te İngiliz yetkililer Manchem’e (resimde) yakın gelecekte Seyşel Adaları’nın siyasi bağımsızlığını vermeye hazır olduklarını söyledi. Adalardaki durumun istikrarsızlaştırılmasını istemeyen Londra, Menchem ve partisine ciddi finansal yardım sağladı. Aynı zamanda, İngiliz makamları, sosyalist bir yönelime sahip olan ikinci en önemli partinin (Seyşeliler Halkının Birleşik Partisi) lideri olan Fransa-Albert Rene, Seyşel Adaları Bayındırlık ve Arazi Yönetimi'nin atanması konusunda ısrar etti. İngilizler, bu atamanın yardımı ile Seyşel Adaları'na bağımsızlık sağladıktan sonra iki tarafın destekçileri arasındaki siyasi rekabet temelinde olası çatışmaları önleyebileceklerini umuyorlardı.
Seyşel Adaları'nın siyasal bağımsızlığını ilan etme örneği, adaların siyasal ve ekonomik elitlerinin önemli bir kısmının, egemenliğin kazanılmasının sonuncuya devredilmesine karşı olduğu için benzersizdi. Sonunda, Ocak ayında 1976, Seyşeller ve İngiliz temsilciler aynı fikirdeydiler. İngiltere, bağımsızlık ilk iki yılında Seyşel Adaları'na sterlini 10 milyon sterlin ödemek ve 1,7 milyon için sonraki dört yıl bağımsızlık sözü verdi. Ödeme almanın temel koşulu, anlaşma tarihinden en geç altı ay sonra adaların bağımsızlıklarının ilan edilmesiydi.
29 Haziran 1976 Seyşel Adaları Cumhuriyeti'nin bağımsızlığını ilan etti. Aynı gün, James Manch resmen ülkenin cumhurbaşkanı ve ana rakibi Fransa-Albert Rene'yi Başbakan olarak ilan etti. Birinci cumhuriyet hükümeti, merkez sağ Seyşeller Demokrat Partisi'nden altı temsilci ve Seyşeller Halkları Sosyalist Birleşik Partisi'nden beş temsilciden oluşuyordu. Ancak, genç cumhuriyetin önderliğindeki iç mücadele devam etti. Fransa-Albert Rene (1935 doğumlu), kırk yaşında bir avukat ve doğuştan bir Fransız olan bir plantasyon yöneticisinin oğlu olan sosyalist fikirlere bağlı kaldı. Gençliğinde İngiltere'de okurken İşçi Partisi'nin çalışmalarına katıldı ve 1964'te Seyşel Adaları'na dönerek Seyşel Adaları Halkının Birleşik Partisini yarattı. Fransa-Albert Rene, Tanzanya komünizminde Udzhamaa'yı (komünizm komünizmi) inşa etme politikası ilan eden komşu Tanzanya'nın liderliği ile yakın ilişkiler kurdu. Sonuçta, Fransa-Albert Rene'nin (fotoğraftaki) kendi ellerine güç almalarına yardım eden Tanzanyalardı.
Ülkenin bağımsızlığının ilan edilmesinden bir yıl sonra, Haziran ayının başında 1977’in başkanı, Başkan James Manch Londra’yı ziyarete geldi. 5 Haziran 1977 Tanzanya'daki askeri üslerde yetişen Birleşik Seyşeller Halk Partisi'nin birkaç düzine silahlı militanı, başkent Victoria'da devlet dairelerini ele geçirdi. Tanzanya ordusu da başkentin ele geçirilmesinde yardım sağlamıştır. Darbe sırasında iki kişi öldü - görevdeki polis memuru, ülkedeki tek deposu koruyordu оружияve daha sonra ulusal bir kahraman ilan edilen ve onuruna Victoria'nın ana caddesi olarak adlandırılan militanlardan biri olan Francis Rachel. 6 Haziran 1977 Başbakan Fransa-Albert Rene, kendisini ülkenin cumhurbaşkanı ilan etti. Eski Başkan Manchem’in ofisinde çalışan İngiliz yetkililer ülkeden kovuldu ve yerine “Francophone” Rene Fransa’dan uzmanları davet etti.
Londra'da kalan James Manch, Sovyetler Birliği'ne darbe hazırlamakla suçladı. Aslında, SSCB'nin Seyşel Adaları'ndaki darbeyle hiçbir ilişkisi yoktu, ancak daha sonraları Frans-Albert Rene rejimi ile yakından çalışmaya başladı. Gerçek şu ki, Sovyetler Birliği uzun zamandır Hint Okyanusunun bu bölümünde bir deniz üssüne ihtiyaç duyuyordu ve Seyşel Adaları ile ilgileniyordu. Fakat tamamen İngiliz yanlısı siyasetçi James Manch Seyşeller’de iktidardayken, Seyşeller’de bir Sovyet donanma üssü oluşturmaktan söz edilmedi. Kendisini "Hint Okyanusu'nun sosyalisti" olarak tanımlayan Rene'nin iktidara gelmesinden sonra durum değişti. 1977’in sonbaharında, A. Markin rütbesinin kaptanı 50’in komutasındaki Sovyet Donanması’nın “3’i Komsomol’un himayesinde” büyük bir iniş gemisi Seyşeller’e geldi. O cumhuriyeti ziyaret eden ilk Sovyet savaş gemisi oldu. Böylece, Sovyetler Birliği'nden Seyşelilere destek gösterilmiştir. 1978'te, Seyşeller Halkının Birleşik Partisi Seyşeller Popüler İlerici Cephesi olarak değiştirildi. Yeni bir darbe tehdidinin korunması koşullarında gerekli olan ulusal silahlı kuvvetlerin yaratılması başladı. Komşu Tanzanya'dan gelen askeri danışmanlar, 300 erkeklerinin Seyşel Adaları ordusunu yaratmada en aktif yardımları sağladı.
Fransa-Albert Rene büyük ölçekli siyasi ve ekonomik reformlara başladı. İlk olarak, ekici toprakların millileştirilmesine başlanmış ve toprak sahiplerinin kendileri ülkeden ihraç edilmiştir. İkincisi, büyük şirketler devletleştirildi, devlet şirketleri kuruldu. Seychellois Popular Progressive Front, ülkedeki tek siyasi parti ilan edildi. Doğal olarak, Seyşel Adaları'ndaki bu durum Batı ülkelerine uygun değildi. Ek olarak, Marksizmin Doğu Afrika'da yayılmasını engellemek isteyen ilk başkan James Manch tarafından devirilen göçte fırtınalı bir faaliyete neden oldu. Londra’daki Manchem’in önderliği altında, ABD ve Güney Afrika’nın özel hizmetleri ile yakın ilişkiler kuran Seyşeller direniş hareketi kuruldu.
- Seyşeller Savunma Kuvvetleri'nin askerleri
Nisan ayının sonunda, 1978, Seyşeller Devlet Başkanı Fransa-Albert Rene, Çin ve DPRK'yı ziyaret ettiğinde, muhalifleri darbe girişiminde bulundu. Bu amaçla, komplocular Kenya'da toplanan yabancı paralı askerlerin yardımına başvurdular. James Manch'un ortaklarından birine ait olan eski torpido botu Bonaventura'dan Mahe'ye yaklaşık iki yüz militan inmesi gerekiyordu. Ancak Seyşeller istihbarat servisleri komplodan haberdar olduktan sonra muhalefet planlarını terk etmek zorunda kaldı. Bununla birlikte, 1979’te, Bay Manch, Seyşeller’de bir darbe düzenlemeyi tekrar denedi - ve yine başarısızlıkla.
Bu arada, Seyşeller'de sosyalist reformlar devam etti. 23 Mart 1979 cumhuriyetin ilk anayasası kabul edildi ve Haziran ayında 1979 cumhurbaşkanlığı seçimleri yapıldı; oyların% 98'u Fransa-Albert Rene'yi kullandı. Sovyetler Birliği, Çin, DPRK, Tanzanya ve diğer sosyalist ülkelerle işbirliği yapmak için René, en önemli finansal gelir kaynağının turizm ve turistlerin çoğunluğunun ABD ve Avrupa ülkelerinin zengin vatandaşları olduğunun farkındaydı. Bu nedenle, Seyşeller cumhurbaşkanı Batı ile ilişkilerini tamamen bozmamayı tercih etti. Ancak, ABD, İngiltere ve Fransa’nın siyasi çevreleri, Seyşeller’de bir rejim değişikliği sağlamayı umuyor ve bunun için her türlü provokasyona başvuruyordu. Bu nedenle, 1979 sonbaharında, yabancı işadamlarının parasıyla muhalefet, başkentte zengin ailelerin gençleri olan başkentte isyanlar düzenledi. Durum, Kasım 1979’te, Sovyet’in büyük denizaltı karşıtı denizaltı gemisinin, 3’in komutanı V.I. Maputo'dan (Mozambik) Sokotra Adası'na (Güney Yemen) seyahat eden Floryak'a Seyşel Adaları'na gitmesi emredildi. Sovyet liderliği, Sovyet Donanması gemisinin varlığının başka bir darbe girişimini önleyebileceğini umuyordu.
1981'te Seyşeller'de bir darbe girişimi daha bastırıldı - bu kez, İkinci Dünya Savaşı'nın bir üyesi olan İngiliz ordusunun eski büyüklerinden biri olan 61 yaşındaki Mike Hoar tarafından komuta edilen yabancı paralı askerlerin yardımı ile daha sonra profesyonel bir paralı asker oldu ve Kongo'da savaştı. Güney Afrika'ya yerleşti. Seyşel Adaları'ndaki darbenin planı Güney Afrika askeri istihbarat tarafından geliştirilmiştir. 25 Kasım 1981, Svaziland'dan Seyşeller Pointe-Larue Havaalanına uçtu ve Güney Afrika'dan rugby sporcuları kostümü içinde uçan 44 paralı askerini taşıdı. Yanlarında 75 AK-47 otomat, 24 bin kartuş, 40 el bombası ve 100 roket getirdiler. Hava grubuna denizden katılmaları gerekiyordu - başka bir 100 paralı askeri. Ancak, havaalanında, sarhoş paralı askerlerden biri bir silah buldu. Bir yangın söndürme başladı, paralı askerler Seyşeller askerleri ve uyarılan polislerle çevrili havaalanında kendilerini barikat ettiler. Sonunda, paralı askerler Hintli "Boeing" i kandırıp Güney Afrika'ya uçmayı başardılar. Kasım ayında 26, Seyşeller Ordusu, başkentin topraklarında devriye gezmeye başlayan 400 Tanzanya askeri personelinin yardımına geldi. Kasım'da 28 Sovyet savaş gemileri Seyşel Adaları'na yaklaştı. Aynı zamanda, Fransız Donanması gemisi de yaklaştı, bu sırada sosyalist Francois Mitterrand iktidara geldikten sonra Seyşeller'le ilişkiler kurdu ve ayrıca Cumhurbaşkanı Rene'yi desteklemek için askeri denizcilerini gönderdi. 1982, 1986 ve 1987’te Seyşeller güvenlik acentaları tarafından engellenen Cumhurbaşkanı Frans-Albert Rene'yi devirme girişimleri de oldu.
Rakipler, ülkenin nüfusunun çoğunluğunun desteğini aldığından, Seyşel Adaları'ndaki Rene rejimini devirmeyi başaramadı. Ve bu şans eseri değil - Cumhurbaşkanı Rene, Seychellois'in gelirindeki büyük eşitsizlikleri azaltmayı, evrensel istihdam ve sosyal sigorta programı uygulamayı ve halkın evrensel okuryazarlığını elde etmeyi başardı. Seyşel Adaları'ndaki çocuk ölümleri Avrupa düzeyine düştü ve ülke, Afrika standartlarına göre Afrika'daki en yüksek yaşam standartlarından birine ulaştı. Sovyetler Birliği, 1991’te çöktüğünde ve Seyşeller’in ciddi desteği kaybettiklerinde bile, Fransa-Albert Rene iktidarını korudu ve sürekli olarak ikisinin de eski ve daha özgür olan 1993, 1998 ve 2001’te seçimleri kazandı. Rakip James Manch. Sadece 2004'te 69 yaşındaki Fransa-Albert Rene devlet başkanlığı görevinden istifa etti. O zamandan beri Seyşeller Cumhuriyeti cumhurbaşkanı uzun süredir Rene ve 1977 darbesinde emekli albay James Michel'in (resimde görülen) 1979-1992'inde yer alan katılımcılardan biri. Ülkenin silahlı kuvvetlerinin genelkurmay başkanlığı yaptı.
2009 yılında, Seyşeller, BOD Amiral Tributları ve tanker Boris Butoma ile Rus Donanması'nın kurtarma römorkörü MB-99'in kurtarılmasıyla ciddi bağların neredeyse yirmi yıl sürmesinin ardından cumhuriyeti ziyaret etti. 2011'te Rus savaş gemileri Seyşel Adaları'nı tekrar ziyaret etti. 2015’te, bir dizi Rus medyası Rus liderliğinin Seyşeller’de bir deniz üssü oluşturma konusunda görüşmekte olduğunu bildirdi. Eğer gerçekten yaratılırsa, Rusya, özellikle Somali korsanlarına karşı mücadele ve bu bölgedeki Rus deniz taşımacılığının güvenliğini sağlamakla ilgili olan Afrika'nın doğu kıyılarında, Hint Okyanusunda ciddi bir karakol kazanacak.