Seni de mi her şeye rağmen gülümseyen güçlü kadın ilan ettiler?
Acılarına bakıp bakıp, ne kadar dik durduğunla ilgili senden önce övündüler değil mi?
Halbuki anlaşılmaktan ve anlamaktan başka derdin de yoktu senin.
Kendini kaybettiğin bu iç cehenneminde bundan başka kaygın yoktu, bilirim.
Bulunmak.
Bulunmak istedin.
Fakat üzdüler seni de.
Biraz zordu çünkü muhakeme yetisi yalnızca kendisi için çalışanların seni anlayabilmesi.
Sandılar ki , seni anladıklarında onlarda o cehennemde yanacaklardı seninle.
Halbuki sen kaçıp kaçıp kendini yakmak için kurdun içine o cehennemi.
İsteseler de alamazdın içeri.
Zaten kimse de o kadar candan dinlemedi seni, o kadar candan da sevmedi.
Seni de mi lüzumsuzluklarına tahammül etmek zorunda bırakıp sabır taşına çevirdiler?
Seni de mi derdini tam anlatacağın sırada acıma duygusuyla dolu düşüncesiz bir şefkatle sevdiler?
Anladım ben. Sen de üzülme. İçinde insanlarla dolup taşan bir cehennemi kuracak kadar büyük kederlerin var ise eğer korkma.
Yükün kendinden önce geliyor demektir.
Vicdanın mahkemesinde onlardan önce maktul sensin ve yine karar senindir.
Kendinden önce gelen bir şey varsa eğer faniliğinde, cennet sandığın kadar uzakta değildir.
Seni de mi her şeye rağmen gülümseyen güçlü kadın ilan ettiler?