XIX. Yüzyılda ithal ikamesi deneyimi
XIX yüzyılın ortaları, bilimsel-teknik ve endüstriyel devrimin, buhar motorlarının ve buharlı lokomotiflerin hızla insanlığın hayatına girdiği zamandı. Rusya, Batı Avrupa'nın en gelişmiş ülkelerinden önemli bir gecikmeyi önlemeye çalıştı - ülkemizde büyük bir demiryolları inşaatı yapıldı, fabrikalar ve fabrikalar buharlı motorla çalışan makinelerle donatıldı.
Rus bilim adamları çoğu zaman Batılı meslektaşlarının önünde olsalar da, Rus endüstrisi Avrupalı rakiplerin gerisinde kaldı. Uzun süredir buhar motorlarının ve lokomotiflerin çoğu Rusya dışında satın alındı. Özellikle bu tür ithalat XIX yüzyılın ortalarında artmıştır. 1831 ise - 1840 yurtdışında 6,9 milyon ruble miktarında makineler satın alındı, daha sonraki on yılda - zaten 16,6 milyon ruble üzerinde. Ve 1850 - 1860 içinde. - 48 milyon ruble'de, yurt içinde ve aynı on yıl boyunca buhar motorları ve lokomotifler yalnızca 6,5 milyon ruble üretti.
Şu anda popüler olan “ithal ikame” terimi henüz mevcut değildi, ancak Rusya'nın en iyi düşünceleri, dış rekabetten ağır baskı altında çalışan yerli sanayiyi destekleme gereğini kabul etti. 1866'ta oluşturulan İmparatorluk Rus Teknik Topluluğu (IRTO) ekonomimizi korumanın ön saflarında yer aldı. İlk defa, üyeleri yerli mühendisliği desteklemek için yabancı makinelere ve mekanizmalara gümrük vergileri getirme gereği sorununu analiz edip gündeme getirdi.
İlk defa, bu konu, 2'in Mart ayında 18 Teknik Bilgi Enstitüsü 1867 Teknik Bölümü Anabilim Dalı toplantısında ciddi bir bilimsel düzeyde incelenmiştir. Petersburg Teknoloji Enstitüsü'nde mekanik profesörü olan Ivan Alekseevich Vyshnegradsky başkanlığındaki “mekanik ve mekanik teknolojisi bölümü” seçildi. Rusçada tarih Vyshnegradsky haklı olarak ulusal makine mühendisliği bilimsel okulunun yaratıcısı olarak girecek.
IRTO'nun Mart ayında 18'ten buluşması teması, yılın 1867'inde şu şekilde formüle edildi: “Rusya'daki mühendislik endüstrisini ve mekanik tesislerimizin geliştirilmesine yönelik tedbirler”. Ana konuşmacı, o zamanlar 36 yaşındaki genç bir mühendis ve girişimci olan Ludwig Nobel'di. İsveç'te doğdu, Rusya'da büyüdü, St. Petersburg'da bir makine yapım fabrikasına sahipti ve Batı'nın Rus endüstrisi üzerindeki baskısının baskısı konusunda gerçekten endişeliydi.
Ludwig Nobel, IRTO'nun bu toplantısında hedeflerini şöyle ifade etti: “Demiryollarının inşa edildiği ve vagonlara, lokomotiflere ve diğer makinelere olan talebin gittikçe daha fazla önem kazandığı Rusya'da, üretimi en önemli endüstrilerden biri haline gelebilir ve metalurji tesislerimizin verimliliğini arttırmak ”(“ Rus Teknik Derneği Notları ”, 1867 yılı, sayı II).
“Rus Teknik Topluluğu Notları” ndan alıntı “Rus Teknik Topluluğu Notları” ndan alıntı
Ayrıca, ünlü Nobel hanedanının kurucusu, daha az gelişmiş bir iş bölümünden “Rusya'nın ısıtma gerektiren sert iklimine, yurtdışındaki fabrika tesislerinden daha pahalı” ya kadar daha az gelişmiş bir iş bölümünden Rus endüstrisinin zayıf yönlerini analiz etti. Nobel ayrıca, Avrupalı hissedarların St. Petersburg'daki ilk lokomotif fabrikasını kasıtlı olarak nasıl kapattıklarını söyleyen Batılı işadamlarının haksız rekabet örneklerine de değindi.
“Bu bakımdan Rusya'yı sömüren yabancılar,” dedi Nobel, “Yapabilirlerse, o zaman otomobil üretiminde en küçük rekabeti temsil edebilecek fabrikalarımızı yıkmaya çalışıyorlar” dedi.
Aslında, o zaman, ithal edilen arabalar Rusya'da üretilenleri önemli ölçüde aştı. Böylece, 1867 yılında ülkemizde ilk kamuya açık olan Tsarskoye Selo demiryolları 16 lokomotiflerini kullandı; bunlardan sadece 2 Rusya, İngiltere, Belçika ve Almanya'da inşa edildi.
Rus makine üretimini korumak için, Ludwig Nobel, Teknik ve Teknolojik Bilgi Enstitüsü'nün korumacı gümrük tarifeleri getirmeyi tercih ettiğini, yani. Batı’da satın alınan ve benzerleri Rusya’da da üretilen buhar motorları, tezgahlar ve lokomotiflerin görevlerini üstlenmek. Nobel, "Rus üreticilerin yabancı ile rekabet etmesini sağlayacak böyle bir tarifenin uygulamaya konulması", - dedi.
Uzun bir tartışmadan sonra, Ivan Vyshnegradsky ve Rusya Teknik Cemiyeti'nin tüm üyeleri Nobel önerisini destekledi. Mühendislik Teknolojisi ve Teknolojisi Enstitüsü'nün “Mekanik ve Mekanik Teknolojisi Anabilim Dalı” başkanı, toplantının sonucunu özetledi: “Yabancı makineler sadece aynı kalıpları kullanarak büyük miktarlarda üretilen ucuzlar… Yeni makineler, daha önce hiç üretilmiyor, burada ve yurtdışında neredeyse aynı fiyata mal oluyor ... Arabalara duyulan ihtiyaç her geçen gün daha da artmakta ve Rusya'daki üretimi, dış rekabet zayıfladığında ciddi ve sağlam bir sektör haline gelebiliyor. ”
IRTO tarafından yürütülen analiz sadece iyi bir dilek kalmadı. Zaten 1867 yazında, Avrupa gümrük tarifesini incelemek için Maliye Bakanlığı altında özel bir Komisyon kuruldu. İlk defa, sadece yetkililer değil, aynı zamanda Rus sanayicilerin ve mühendislerin bir temsilcisi de böyle bir kurumun çalışmasına katıldı.
Rusya Teknik Cemiyeti'nin yeni Gümrük Beyannamesi 1868'teki çalışmaları sayesinde, Çar İskender II kararnamesi ile onaylanan 175-I makalesi, ülkemizin vergi ve gümrük uygulamalarına ilk kez "makineler ve cihazlar" kavramını getirmiştir: Lokomotifler ve lokomotifler ve buhar motorları ... fabrika kullanımına sunulan her türlü makine ve cihazların tedariki ".
Bundan sonra ithal buharlı lokomotifler 75 pound başına kopeck boyutlarıyla sıralandı, buhar motorları ve bunların yedek parçaları pound başına 30 kopek idi. Bu nedenle, o yılların ithal edilmiş bir lokomotifi için getirilen görev, standart 20 - 30 ton kütlesi ile, her birim için binin üzerinde bir ruble oldu - bu zamanlar için çok önemli bir miktar!
Yerel üreticilerin korunmasına yönelik hükümet önlemleri hızla göze çarpan bir sonuç verdi. Örneğin, eğer 1868'ten önce, Rusya'da, bir çeyrek asır boyunca, tüm 227 lokomotifleri, gelecek 12 yılı boyunca - 1980 lokomotifleri, 8 katından daha büyük olarak inşa edildi.