|Kuzey ışıkları|
(Kaynak için TIK)
Sabah 10:50'de çıktık yola Cenevre'den kuzey ışıklarını kovalamaya, mümkünse görmeye, İvalo, Finlandiya'ya... Rota Cenevre, Helsinki, Kittila ve İvalo.
Dört gecemiz var burada, şimdi ilkini yaşıyoruz. Kocalarımız "orası bize fazla soğuk" dediği için Özlem'le atladık geldik.
Otelin yarısının sahibi Henri bizi almaya geldi havaalanına. Giderken yolda bakkala uğrayıp akşam yemeği için nevale aldık. Karısı biraz rahatsızmış da, yemek yapmıyormuş. Kendisi de "izninizle, ben de kendime birşeyler alıcam" diyerek İvalo Derya Kebap'ın önünde durmasın mı! İçeride bir yurdum insanı, "ne veriyim abime"nin Fincesi, sonra Henri'nin arabaya buram buram döner kokan bir paket ile binmesi... Yani biz Finlandiya'da, Helsinki'nin 1000 km kuzeyinde, daha oteli görmeden dönerci Derya'nın lokantasını gördük!
Otel fena değil, bizim Tunç Motel yanında 4 yıldızlı kalır, anlayın artık. Ancak biz fena halde eğlenme kararındayız. 5 Euroya çarşaf ve havlulardan oluşan bir "kit" kiraladık, yemeğimizi yedik, iki günlük programımızı ayarladık ve gece yürüyüşüne çıktık.
|İvalo'da ilk akşam yemeğimiz.|
Yemek sonrası yürüyüşe çıktık. Ipıssız bir köy yolunda, tamamen kar olan bir yolda yürüdük. Milyarlarca yıldızın altında. Buraya gelip de kuzey yıldızlarını görmek bir şans diyordu okuduğumuz siteler. Benim hiç kuşkum yoktu. Hatta otele gelir gelmez göreceğimizi düşünmüştüm ama birkaç saatle yanılmışım. Evet, yemekten sonraki yürüyüşümüzde GÖRDÜK KUZEY IŞIKLARINI!!!!!
Önce Özlem gördü ve şöyle dedi: "bak, gak gak, buk guk, hık mık, kek kük!" Evet heyecandan kekeledi epey. Ben de onun ellerini ve bakışlarını takip ederek kafamı yukarı kaldırdım ve gördüm. Duman gibiydi önce, sonra biraz daha yeşerdi... Hızla hareket etti, uzadı, kısaldı. Bir ara bir kalp şeklini aldı. Gerçekten! Bize "hoşgeldiniz" dedi. Biz de "biz de seni seviyoruz" dedik. Önce heyecandan hopladık, sonra sessiz kaldık, azıcık birbirimizden uzaklaştık... Atalarımızın neden bu fenomene kutsallık, korku atfettiğini çok iyi anladık. Sonra azalıp yok olunca ışıklar, heyecanla birbirimize sarıldık kocaman mantolarımızın izin verdiği kadar.
Şimdi hala yarım saatte bir dışarı çıkıp yeniden bakıyoruz. Kocaman bir ay var dışarıda. Belki ay battıktan sonra bir daha görürüz, daha iyi görürüz. Şimdi de ışıkları bütün renklerde görmek istiyoruz. Ya da en azından kırmızı!