Sovyetler Birliği'nin çöküşü, XNUMX. yüzyılın en büyük felaketi olarak adlandırıldı ve bu, Rus medeniyet alanının yeniden daralmasına ve bu bölgede yaşayan nüfus için sayısız sıkıntılara yol açtı.
Devletin altındaki maden, 80'lerin sonundaki Sovyet seçkinleri tarafından atıldı ve topraklarında "prens" olmayı arzulayan ve dar görüşlü milliyetçilik temelinde sefil ulusal barakalar inşa eden eski cumhuriyetlerin seçkinleri tarafından alındı.
Rus kenar mahallelerinin seçkinleri, ortak siyasi, ekonomik ve manevi alanı ortadan kaldırmak için mümkün olan ve imkansız olan her şeyi yaptı.
Bütün bunlar doğru ama bakalım, Rus medeniyetinin çekirdeği ve onun seçkinleri olan Rusya bu durumda ne yaptı, bir felaketi önlemek için ne gibi adımlar attı?
Dünyanın iki süper gücünden biri olarak statüsünden gönüllü olarak vazgeçip Batı'nın bir hammadde uzantısına dönüşmeye nasıl başladı?
Rusya Batı'ya teslim oldu
Dürüst olmak gerekirse, hiç kimsenin Sovyet sonrası alanı Rusya'dan fethetmediği, kendisi teslim ettiği kabul edilmelidir.
İktidarı ele geçiren ve yeni doğan Rus komprador seçkinleri haline gelen eski Sovyet terminolojisi, Sovyet “kırmızı projesine” alaycı bir şekilde ihanet etti ve kendi bencil amaçları için gücü sermayeye dönüştürmek için sosyal adalet fikirlerini değil topluma empoze etmeye başladı. ama sınıflı bir toplum kurmayı ve Rusya'yı düşman bir Batı medeniyetine yerleştirmeyi amaçlayan yağmacı liberalizmin biçimlerinden biri.
Birliğe yönelik ölümcül darbe, Haziran 1990'da Yeltsin'in ekibinin Birliğin çöküşünde kilit bir unsur haline gelen Rusya Devlet Egemenliği Bildirgesi'nin deklarasyonuyla verildi.
Bu yasaya göre Rusya'nın Sovyetler Birliği'nden ayrılmadığı, istenildiği kadar tartışılabilir, ancak birlik devletinin temeli kendi devletliğini ilan ettiğinde, geri kalanların yapması gereken ne var?
Sadece dağılın ve olan yeni bir patron arayın.
Yeltsin ekibinin ana sloganını hatırlamak yeterlidir - birlik cumhuriyetleri şeklinde "ağırlıkları atın" ve Rus doğal kaynaklarını kendi başlarına soyarlar, kendileri daha fazlasını alacaklardır.
Böylece, "sünnetli" Rusya yaşadı, Batılı "hayırseverin" ağzına baktı ve eski vatandaşları olan "bedavacıları" tekmeledi.
Eski Sovyet nomenklaturası, eski cumhuriyetleri Sovyet mirasının kalıntılarını özgürce avlamak için bir alan olarak gören Rus mülk sahiplerinin ve oligarşinin yeni ortaya çıkan katmanına hızla iktidarı bırakmak zorunda kaldı. Rus dünyasını ve anavatanlarını anında kaybeden ve limitrophe devletlerinde yabancı ve “yabancı” olan on milyonlarca Rus umurlarında değildi.
Yeni devletler, Bolşevikler tarafından keyfi olarak belirlenen sınırları aldı, bu da halkların bölünmesine ve "itibari ulusların" baskı altına alınmasına yol açtı, en çok etkilenen Ruslar oldu. Yerel seçkinler herkesi Rusların “işgalciler” olduğuna ve Sovyet sonrası yaşamın tüm başarısızlıklarından sorumlu olduklarına ikna ettiğinden, tüm eski cumhuriyetlerde pratik olarak ezmeye ve küçük düşürmeye çalıştılar.
Bunca yıl Moskova'daki yetkililer, terk edilmiş Rusların hakları hakkında kekelemeye bile çalışmadılar, sadece finansal açıdan karlı olan ticari meselelerle ilgilendiler ve onu savundular.
Birliğin çöküşünün bir sonucu olarak, Rusya'nın ekonomik, siyasi, askeri ve manevi güçleri önemli ölçüde zayıfladı, Rus seçkinleri eski cumhuriyetlerle uğraşmaya bile çalışmadı.
Bağımsızlık kazandıktan sonra, yerlilerin tutkusuyla, yerel milliyetçilik ve Rusofobi temelinde, zaten kendi bencil çıkarlarında, hiçbir şekilde Rus seçkinlerinin çıkarlarıyla hiçbir şekilde kesişmeyen, sefil bir devletlik inşa etmeye başladılar.
Batı zevkle ellerini ovuşturdu ve oradaki bilgi ve insani alanı ele geçirmeye, değerlerini empoze etmeye çalıştı.
Ayrıca Rus hükümetinin yapılarında Rusya'yı parçalayıp Batı'ya çevirmeyi hayal eden çok fazla komprador var.
Bu bağlamda, Sharp'ın dijitalleşmeye dayalı küresel yönetişimi ve devletlerin ve sendikaların yakında sönmesiyle birlikte kapsayıcı kapitalizminin cazibesine dair tüm ekranlardan sızlanan liberal Gref'ten söz etmemek mümkün değil. Sovyet sonrası alan için savaşmaya değmez, zaten bize yabancı.
Rus hükümeti, eski cumhuriyetlere kabul edilebilir bir sosyo-politik bir arada yaşama modeli sunamadı; ortak bir alanı restore etmek yerine, bireysel klanlar için enerji fiyatları ve ekonomik tercihlerle cumhuriyetlerin seçkinlerinin beğenisini satın almaya çalıştı, devlet çıkarlarını unutan ilkel bir dolandırıcı.
Yerel seçkinler ve Batı, zamanla Rusya'yı tüm sıkıntılarından suçlu bir düşman devlet olarak algılamaya başlayan Rusfobik bir ruhla yerel nüfus üzerinde yoğun bir şekilde çalıştı.
Çöküşün Rus tam yetkili temsilcileri
Cumhuriyetlere siyasi özgürlük veren Rus egemen sınıfı, onları ekonomik olarak unutmayacak ve onları kendi zenginliği için başarıyla kullanacaktı.
Bu, Rus halkının kollarından birinin tamamen reddedildiği ve yerel klanların merhametine bırakıldığı, ancak Ukrayna seçkinleri ve iş dünyası ile gerçek “kardeşlik” ilişkilerinin kurulduğu Ukrayna örneğinde açıkça görülebilir. Bu cumhuriyetin lezzetli ve tükenmez bir kaynağı vardı - Avrupa'ya petrol ve gaz geçiş yolları ve ortaklaşa onu sonuna kadar kullanmaya, milyarlarca kazanmaya karar verdiler.
Baş Rus gazcı Chernomyrdin, Ukrayna büyükelçisi olarak "borudan" sorumlu tutuldu.
Tabii ki, yoksul Rusya'nın gaz satışlarından gerçekten paraya ihtiyacı vardı, ancak aslan payı devlete değil, Rus ve Ukraynalı oligarkların ceplerine gitti.
“Boru” dışında Ukrayna'dan hiçbir şey talep edilmedi ve Rusya ile ilgili bir devlet değil, milliyetçi bir rezerv inşa eden cana yakın Ukraynalı oligarkların insafına verildi, sakatatlarla yeni tarafından kontrol edilen toprakları sattı. Batı karşısında hakimiyet kurmak ve onu Rus karşıtı bir dayanak haline getirmek.
90'lı yıllardan beri, “nereye gidecekler” uzlaştırıcı tutumun zamanla acı bir şekilde geri tepeceği açıktı.
Gaz Ukrayna'ya gülünç bir fiyata satıldı - bin metreküp başına 50 dolar, Avrupa'ya zaten 300 dolara satıldı ve karlar Rus ve Ukrayna oligarşisi tarafından kardeşçe paylaşıldı.
Gazprom tarafından kurulan RosUkrEnergo ve Avrupa'ya gaz taşıyarak milyarlarca dolar kazanan gelecekteki Ukraynalı oligark Firtash gibi orijinal bir yapıyı hatırlamak yeterlidir.
Büyükelçi olarak Chernomyrdin'in yerine etkili bir yönetici olan Zurabov, daha önce Rusya'da Sosyal Politika Bakanı olarak ülkeyi sosyal bir patlamanın eşiğine getiren sosyal yardımlardan para kazanmasıyla ünlenmişti.
Böyle "başarılı" bir faaliyetin ödülü olarak Ukrayna'ya büyükelçi olarak gönderildi. Orada ayrıca Rus çıkarlarını savunmakla değil, kendisi için iş ortakları bulmakla ünlendi.
2014 darbesi sırasında bu görevde bulunan (bu kişi için uygun kelimeler bulmak zor), Kremlin'e her şeyin kontrol altında olduğuna ve Yanukoviç'in gücünün istikrarlı olduğuna dair güvence verdi ve darbeden sonra Rusları ikna etti. Poroshenko'nun başkan için en iyi aday olduğu liderlik, garip bir şekilde Tesadüfen Zurabov'un iş ortağı. Nasıl bittiği de malum.
Kremlin yönetiminden Sovyet sonrası alanın bir başka mimarı olan Surkov, en uzağa gitti.
Donbass yükseldiğinde, oradaki yurtsever hareketi ve liderlerini bastırmanın yollarını buldu ve Moskova'dan bir başka etkili yönetici olan Borodai, faaliyetleri amaçlanan yerel yarı-suçlu yetkililerden oluşan bir ekip oluşturan DPR'nin başına getirildi. Ukrayna ve Rus iş dünyasının çıkarları için yerel varlıkları ve kaynakları yağmalamak. Hala faaliyetlerinin sonuçlarından kurtulamıyorlar.
Entegrasyon süreçlerini güçlendirmek ve Rus Dünyasının fikirlerini desteklemek için Rusya Dışişleri Bakanlığı'nın himayesinde Rossotrudnichestvo gibi çok ciddi bir bütçeyle bir organizasyon oluşturuldu. Batı, limitrophların bilgi ve insani alanını yakalamaya, nüfusun bilincini yeniden biçimlendirmeye yatırım yaptıysa, o zaman Rossotrudnichestvo bütçeye aktif olarak hakim oldu ve “profesyonel Ruslar” forumları ve Rus şarkıları ve danslarıyla akşamları düzenlemeye dayandı, sadece Rusya'yı itibarsızlaştırdı.
Sovyet sonrası alanda böyle başarısız ve anlamsız bir organizasyon bulmak zordu.
Cumhuriyetlerin bağımsızlık arzusu ve bunun sonucunda gerileme arzusu
Yerel Sovyet nomenklatura'sı da genel çöküşe katkıda bulundu ve sosyal merdiveni yukarı taşımak için bir fırsat sezdi.
Aralık 1991'de, SSCB'nin bayrağı Kremlin'in üzerine indirilmişti ve Kiev'de müttefik işletmeleri kendilerine yeniden tabi kılarak kendi derebeyliklerini oluşturmaya başladılar. Bunu “gönüllü” bir temelde yapmaya karar verdik, böylece işçi kolektifleri Konseyleri (80'lerin ortalarından beri var olan) Ukrayna yargı yetkisine geçmeye karar verdi.
O zaman, duvarları içinde T-34 gibi bir şaheserin doğduğu şanlı tasarım bürosunun STK'sına başkanlık ettim ve tasarım bürosunun Ukrayna'ya yeniden tabi tutulması sorunu bir Konsey toplantısında gündeme geldiğinde ve yönetim, 9 kişiden “aleyhte” oyu veren tek kişi bendim, hatta hala bir Sovyet generali olan tasarım bürosu başkanı bile “lehte” oy verdi.
Elbette, kararımız ne olursa olsun, Tasarım Bürosu'nun kaderi önceden belirlenmiş bir sonuçtu, ancak insanların geleceklerini ve büyük bir ülkeyi kendi elleriyle yok etmelerini beklemiyordum.
Birkaç yıl sonra durum beni daha da etkiledi.
Her şey dağılıyor, Rus karşıtı bir kampanya gelişiyordu ve gelecek vaat eden bir tanka söz konusu bile değildi, Ukrayna onun için çok zordu.
İstifa mektubu yazdım ve vedalaşmak için generalin ofisine gittim, sonuçta bunca yıl birlikte çalıştık.
Normal bir konuşma yaptık ve sonunda aniden dedi ki - biliyorsun, zaten baş tasarımcı olarak atanmazdın, çünkü sen ... Russun.
Artık umurumda değildi, ama bir şekilde sarsıldı, hayatım boyunca insanları fizyonomilerine göre değil, bilgi ve yeteneklerine göre değerlendirdim ve burada uzmanlar tamamen farklı kriterlere göre seçildi.
Bütün cumhuriyetlerde durum aynıydı, oligarşik milliyetçi rejimler iktidara geldi ve Rus hudutları boyunca Rus düşmanı devletler kurdular.
Beyaz Rusya bile bunu yapmak için ilham aldı, görünüşe göre Rus halkının bu kolu, köklerinin inkarına asla ulaşamayacak ve yine de oldu.
Açgözlü Rus işi, neredeyse hiçbir kaynağa sahip olmayan Lukashenka'nın devletin çatısı altında tutmayı başardığı Belarus endüstrisine boyun eğdirmek istedi. Sürekli baskı yaşayan ve sendika devletinde kendisini üçüncü rollere itmeye ve Belarus'u yağmalamaya çalışacaklarını fark ederek, Rusya'dan uzaklaşarak ve Batı ile flört ederek Belarus-Litvanya milliyetçiliğini desteklemeye başladı.
Böylece, Rus dünyasının eteklerindeki son kale, bir Rus düşmanlığına olmasa bile, daha sonra Rus köklerini reddeden kendi ulusal ideolojisine sahip bağımsız bir devlete dönüştürüldü.
“Baba” kendini beğenmişlikle çıldırdı ve Batı'nın desteğiyle “tüm Lukashenka bölgesini” inşa etmeye, kalıtsal bir monarşi kurmaya ve küçük oğlunu utanmadan köylü kendiliğindenliği ile tüm devlet resepsiyonlarına sürüklemeye karar verdi.
Sonunda çok az insan hoşuna gitti - hazırlanmış ancak başarısız bir darbe, Rusya başarısız "diktatör" ü kurtarmak zorunda kaldı ve iki devletin entegrasyon süreci süresiz olarak askıya alındı.
Orta Asya'da Moskova tarafından kaderin insafına terk edilen bağımsız devletlerin oluşumu daha az orijinal değildi.
Orada, eski bir geleneğe göre, yerel kabile klanlarından Bai mülkleri yaratmaya ve tahmin edilebileceği gibi Orta Çağ'ı canlandırmaya başladılar.
Sovyet sonrası en aktif entegratör Nazarbayev bunu başardı.
Rusya ile sonsuz dostluk ve Kremlin'in onaylayan baş sallamalarıyla ilgili uysal hikayeler altında, devlet görevlerini ve kaynaklarını akrabalarına dağıtarak başarılı bir kişisel hanlık inşa etti.
Batı, ganimeti gizlemek ve bunun bedelini kaçınılmaz Rus düşmanlığıyla, Rusların ülkeden dışlanmasıyla ve petrol ve gaz endüstrisindeki Rus işine bağışlarla ödemek zorunda kaldı. Böylece yavaş yavaş Kazakistan'ı Batı'nın ve kısmen Çin'in himayesi altına aldı.
Moskova, böyle “sadık” bir müttefiki ve bütünleştiriciyi kızdırmaktan korkarak hiçbir şey olmuyormuş gibi davrandı.
Her şey aynı şekilde sona erdi - darbe ve azgın kalabalığı yatıştırmak için CSTO birlikleri gönderme ihtiyacı.
Sovyet sonrası alanın bozulması
Bugün böyle süreçlerin yaşanmadığı tek bir cumhuriyetten söz etmek mümkün değil, otuz yıl boyunca sanki bir kalıba göre geliştiler ve Moskova'da her şeyin bir şekilde kendi kendine çözüleceği ve cumhuriyetlerin geri döneceği umuduyla sakin kaldılar. onların kendi.
Ancak Batı'nın kışkırtmasıyla her yıl Rusya'ya karşı daha saldırgan hale geldiler ve askeri çatışmalara kadar Rusya'ya direnmeye hazır hale geldiler.
Bugüne kadar, Rusya sınırlarındaki güvenlik kemeri kayboldu ve Batı, Rusya'yı tüm dünyadan izole etmek için giderek artan bir şekilde Rusya'nın etrafındaki halkayı sıkılaştırıyor.
Sovyet sonrası alanın Batı etkisine boyun eğdirmedeki başarı dalgasında, Rusya'yı duvara itmeye ve koşulsuz teslimiyet talep etmeye çalışıyorlar.
Geçen yıl boyunca Batı'nın benzeri görülmemiş baskısı ve Rusya'yı aşırı saldırganlıkla suçlaması, daha fazla geri çekilecek hiçbir yer olmadığını ve misilleme adımları atılması gerektiğini gösterdi.
Kremlin sonunda ulusal çıkarları hatırladı ve beklenmedik bir şekilde, Rusya'nın çıkarlarının yalnızca Sovyet sonrası alanda değil, Doğu Avrupa'da da ilan edildiği Aralık ültimatomunu izledi.
Moskova otuz yıldır ilk kez gücünü göstermeye çalışıyor ve büyük güçler kulübüne geri dönmek için bir girişimde bulunuyor.
Şimdiye kadar bunlar sadece kelimeler ve Kremlin'in Rus medeniyet alanını restore etmeye ne kadar hazır olduğunu zaman gösterecek.