2007’de Muammer Kaddafi Sevilla’yı bir kasırga gibi ele geçirdi. Gösteri dünyasına ve gösteriş meraklısı Libyalı diktatör, dört yüz kişilik ekibiyle Endülüs şehrinde ortaya çıktı ve sokak ortasında develeri de dahil olmak üzere ‘çöl kampını’ kurdu. Daha da kötüsü, José María Aznar hükümetinden elli Mercedes istedi – başka arabaların şehirde dolaşmasını istemiyordu – ve “tamamen” kurban edilecek birkaç kuzu istedi. İspanya, Ulusal Polis ajanlarından oluşan bir lejyonu onların emrine verdi. Ancak vücudunun, praetorian muhafızı olarak görev yapan yaklaşık otuz bakire kadından oluşan Amazonlar tarafından korunmasını tercih etti.
Diktatörün özel ordusu, 1970’lerin sonunda Kaddafi’nin ‘Büyük Sosyalist Halkın Libya Arap Cemahiriyesi’nin Kardeş Lideri ve Devrim Rehberi’ unvanını almasıyla aydınlandı. Onun tohumu bir okuldu… 2011’de ABC şöyle açıklıyor: “1979’da Trablus’ta Kadın Harp Okulu açıldı, kadın özgürleşmesinin sembolü olarak.” Bunlar ordunun kendisini dünyanın ilgi odağı haline getirdiği yıllardı. uluslararası terörizmin bayrağı haline gelerek. Kısaca onun için gergin ve tehlikeli anlar yaşanıyor. Ve onu koruyacak bir korumaya ihtiyacı vardı.
Kaddafi her zaman birimi tek bir hedefle kurduğunu savundu: kadın cinsiyetinin ülkeye entegrasyonu. Harp Okulu’nu kurduğu sırada “Anneme Libya’daki kadınların durumunu iyileştireceğime söz verdim” dedi. Ancak gerçek hâlâ yer altında kalıyor. Bu nedenle Doğu’da ‘Haris el-Has’ olarak adlandırılan bu özel muhafızın savaşçılarını çevreleyen hikayeler, gerçeklik ile kurgu arasında gidip geliyor. O zamanlar örneğin onların bekaret yemini eden ve liderleri için canlarını vermeye yemin eden bakireler oldukları doğrulanmıştı. Propaganda tutkunu diktatör tüm bu efsaneleri körükledi.
Dövüş için eğitilmiş
Her halükarda, gazeteci Jane Kokan’ın 1995’te açıkladığı gibi Amazonlar iyi hazırlanmıştı: “Ağır top ve roketatarların kullanımını, göğüs göğüse çarpışmayı ve iletişimi içeren üç yıllık bir eğitim alıyorlar.” ABC’nin ifadesiyle, yaklaşık yüz öğrenci, kendileri için özel olarak oluşturulmuş bir akademide yaşıyordu. ABC, “Derslerin başlamasından önce bir buçuk saat koşmak için her sabah saat dört buçukta kalkıyorlardı” diye açıkladı. En iyilerin diktatörün kendisi tarafından seçildiği iddia ediliyor.
Sorun şu ki, diktatörün devrilmesinden sonra birçok Amazon’un doğruladığı gibi, Kaddafi sadece kızların yeteneklerine önem vermekle kalmıyordu… Başka bir Amazon, “Seçilebilmemiz için uzun boylu, güzel ve uzun saçlı olmamız gerekiyordu” dedi. ‘The Guardian’ın raporu. Anlık görüntüler onların da çok genç olduğunu ortaya koyuyor. Daha doğrusu 19 ile 21 yaş arası. Bunlar neredeyse askeri liderin dünyayı dolaşırken maiyetinin bir parçası olarak taşıdığı bir tür kupa gibiydi. Bu gazete, “En güzellerini yurt dışı ziyaretleri için ayırırdı” diye doğruladı.
Ölümünden sonra bazıları hâlâ onu savunuyor ve ona tapıyordu. “Onun için savaştım ve bunu yaptığım için gurur duyuyorum. O iyi bir adamdı ve onu sevdim” diye doğruladı Cemile Halife el-Arun.
Ancak şu soru zorlayıcıdır: Onlar gerçek savaşçılar mıydı, yoksa insani ganimetler miydi? Hiç savaşa girmiş gibi görünmedikleri için bunu bilmek zor. Aslında, 2011 yılında bir kalabalık onu kanalizasyon borusundan çekip linç ettiğinde hiçbiri albayı korumamıştı. Ya öldükleri için, ya gözaltına alındıkları için ya da korkudan kaçtıkları için yeminlerini bozdular. Liderleri uğruna öldükleri birkaç olaydan biri 1998’de yaşandı. 1 Haziran’da Kaddafi’nin kervanı kökten dinciler tarafından düzenlenen bir saldırıya uğradı. Dirseğindeki sakatlıktan pişmanlık duymasına rağmen Amazonlarından biri öldü.
Acı bitiş
Kaddafi’nin Amazonları beş yıl boyunca unutuldu. Liderlerinin ölümünden sonra gözlerden saklanmayı tercih ettiler. Ancak 2011 yılında The Guardian gazetesi sayesinde yeniden gün yüzüne çıktı. Ve bunun nedeni onların sadakati veya eğitimleri değildi; diktatörün ve Libya ordusunun önde gelen liderlerinin, hizmetleri sırasında kendilerine kötü davrandığını ortaya çıkarmalarıydı. Tanıklıklar çoğaldı. “Orada bana tecavüz ettiler. Gelip elimizden tutarlar ve koridorda yürütürlerdi. Ne olacağını biliyorduk,” diye açıkladı 19 yaşındaki Nisrine Gheriyanh, eski rejimin yıkılmasından sadece yedi ay sonra.
Yine 19 yaşındaki Nisrine Abdul Hadi de benzer bir kadere maruz kaldı. “Üç işimiz vardı. Orduyu destekleyin, tören etkinliklerine katılın ve gerekirse savaşın. Defalarca tecavüze uğradı ve hatta zorbanın özel partileri için reşit olmayan çocukları bulmaya bile zorlandı. Çünkü teyit edildiği gibi çok büyük miktarda gizli işleri vardı.
Kameralardan uzakta onlar Kaddafi’nin gözleri ve kulaklarıydı. Diktatörü devirmek isteyen eski savaş ağalarına karşı kişisel casusları. “Gördüğümüz veya duyduğumuz tuhaf şeyleri aileye bildirmemiz ve bu konuda kimseyle konuşmamamız söylendi. Abdul, “Bize güvenmiş olması mümkün ama aynı zamanda bizden hoşlanıyor da olabilir” diye açıkladı.
Miguel Muñoz’un 2011 yılında ABC için hazırladığı bir raporda açıkladığı gibi, toplam beş Amazon, “Kaddafi’nin kendilerine tecavüz ettiğini ve daha sonra aynısını yapmaları için üst düzey yetkililere teslim ettiğini bildirdi”. Gazeteci, “Bingazili psikolog Seham Sergewa, Uluslararası Ceza Mahkemesi’ne sunmak üzere şikayetleri topluyor” diye ekledi. Suçlamalar, birimin başlangıçtaki temel ilkelerinden ve elbette albayın Amazonları ve genel olarak kadınları hakkında söylediklerinden çok uzaktı: “Onları savaş için eğitmeliyiz ki, düşmanları için kolay bir av haline gelmesinler. “düşmanlar”.