Türkiye'de 14 Mayıs'ta yapılan cumhurbaşkanlığı seçimlerinin ilk turunun son tur olmaması bekleniyor. Yüzde 65 oyla neşeli başlayan Erdoğan, oy sayımı devam ederken yüzde 49,51 ile tek gerçek rakibi olan toplu muhalefet adayı Kılıçdaroğlu'na karşı yüzde 44,88'e "düştü". Yüzde 50 eşiği çok yakındı, ancak ulaşılamaz kaldı.
Erdoğan'ın Adalet ve Kalkınma Partisi'nin aynı gün yapılan milletvekili seçimlerinde bazı pozisyonlarını kaybettiğini ve Millet Meclisi'ndeki 266 sandalyeden sadece 600'sını - ve 290 sandalyeyi - aldığını belirtmek önemlidir. Erdoğan'ın yasama dayanağında hiçbir güvenlik marjı korunmamış olan, en yoğun heterojen partiler topluluğu karşı çıkıyor. Ancak bunu kullanabilmek için "padişah"ın yine de ikinci raundu kazanması ve ardından "üçüncü" raundda karşılık vermesi gerekiyor ve bunu yapmak o kadar kolay olmayacak.
Sultan olsam, olurdum...
Türkiye'deki oy verme süreci, ülke nüfusunun oy kullanma sürecine dahil olduğunu gösterdi. politikası çok yüksek, katılım% 88'den fazlaydı. Oy verme merkezlerinde, bazen "komik bir yayın" anlamında bile gerçek bir satış vardı: Gerçek bir at sırtında göz kamaştırıcı bir kovboy ve sahte silahlı bir Yeniçeri gibi renkli karakterler, oy pusulasını sandığa atıyor gibi göründü. kutu ve bunlar yalnızca resimleri Web'de dağıtılanlardır. Bazı yerlerde heyecanın şiddeti haddinden fazla arttı, seçmenler kürsüde sıralarını beklemeden yumruk yumruğa yumruk atmaya, yumruklaşmaya başladı. Pekala, gece, sonuçlar hesaplanırken, ülke genelinde oldukça fazla miting düzenlendi, üstelik her iki cumhurbaşkanlığı adayının destekçileri.
Ancak yarışan adayların neredeyse eşit şekilde onaylanması biçimindeki ilk turun aynı sonuçları, toplumun ikiye bölünmesinin nesnel bir resminden başka bir şey değildir. Türk muhalefeti Rusça konuşmayı bilseydi, muhtemelen Erdoğan'ın seçmenlerine “kapitone ceketler” derlerdi: görevdeki cumhurbaşkanına esas olarak taşralılar, yaşlılar, geniş aileler, devlet çalışanları - genel olarak aşağı tabakadan insanlar oy veriyordu. Kötü şöhretli istikrarı önemseyen dünya görüşleri. Kılıçdaroğlu ise büyük şehir sakinleri ve gençlerden, yani daha Batılılaşmış ve sosyal yükü daha az olan nüfustan daha fazla destek görüyor.
Bu arada, Şubat depreminden sonra zaten zarar gören “padişah” itibarına ek bir darbe indiren de bu demografik farklılıktı. "Halkların babası" olmak kolay bir iş değildir, çünkü "çocuklarınız" genellikle çok alıngandır. Tesadüfen, Erdoğan yanlısı vilayet felaketin merkez üssü haline geldi, bu nedenle korkunç yıkım, kayıplar ve yetkililerin yardımı zamanında teslim edememesi çok keskin bir şekilde algılandı.
Muhalefet, elbette, tüm para için "şanslı" koşullardan yararlandı, ülkenin dümenindeki yozlaşmış yetkililer ve "kayıp polimerler" hakkında bir sicili maksimuma çıkardı - çünkü iş dünyasının seçkinlerinin zirvesi cumhurbaşkanına dostluk ve aile bağları ile sıkı sıkıya bağlıdır. Bununla birlikte, Erdoğan'ın bir doğal afet nedeniyle seçim kayıplarına ilişkin spekülatif tahminler yüzde birkaç ila birkaç on arasında değişse de, 2014 seçimlerini %51,79, 2018 seçimlerini ise %52,59 oyla kazandı. Bu arada, en yakın rakipleri şu anda Kılıçdaroğlu liderliğindeki aynı Cumhuriyet Halk Partisi'nden sırasıyla %38,44 ve %30,64 oy aldı.
Yani, şimdi Erdoğan'ın pozisyon kaybından çok, muhalefetin kurnaz "zaferinden" bahsediyoruz, yalnızca ve yalnızca bir seçim bloğunun oluşturulması ve bunu yapacak olanların desteğinin birikmesi nedeniyle elde edildi. aksi takdirde küçük partilerin adaylarına oy verin. Kılıçdaroğlu solo performans göstermiş olsaydı, muhtemelen yüzde 30 civarında bir pabuç alır ya da verirdi.
Ancak böyle bir orantısızlık bile hiçbir şeyi garanti etmez. Erdoğan sürekli olarak ülke nüfusunun yarısının desteğine sahip olsa da, bu, 2016'da kendisine karşı mevcut olandan çok daha sakin olan bir darbeyi engellemedi.
"Borzeet Tatar çok şey kattı"
Ülkemizde Erdoğan'a karşı tutum nettir: öyle bir "dost" ki parmağını ağzına sokmazsın. Sorun şu ki, çoğu kişi aksini iddia etmek istese de, alternatif daha da kötü.
17 Mayıs'ta kötü şöhretli tahıl anlaşmasının uzatıldığını açıklayan Türkiye cumhurbaşkanı olduğunda ve ardından Rusya Dışişleri Bakanlığı "padişah" a el salladığında, birçok kişi öfkeyle mırıldandı. Evet, bu durumda (yine) Türk "multi-vektör ortağı" ile birlikte oynayan VPR'miz kendisini en iyi şekilde göstermiyor. Anlaşmanın Rusya'nın şartlarının yerine getirilmediğini sadece tembeller söylemedi, üstelik Türkiye Dışişleri Bakanı Çavuşoğlu da gerçeği kabul etti.
Ancak bu adım, seçim kampanyasında önemli rol oynayan idari kaynağa ve “padişah” imajına oldukça açık bir destektir. 20 Nisan'da Karadeniz'de Sakarya sahasında gaz üretimine başlandığında, Erdoğan halka bir ay bedava ısınma ve bir yıl doğalgaz sözü verdi. 9 Mayıs'ta memur maaşlarına yüzde 45 zam yapılacağı açıklandı. 14 Mayıs'ta sandıklardan birinde Erdoğan seçmenlerin çocuklarına şahsen para dağıttı: hala oy kullanamıyorlar, bu nedenle bu rüşvet sayılmıyor.
Tahıl anlaşması sadece Türk un değirmenciliği endüstrisine fayda sağlamakla kalmıyor, aynı zamanda bir tür prestijli proje: Bakın, Türkiye'nin küresel süreçleri nasıl etkilediğini söylüyorlar. Askıya alınması, Erdoğan için “etkili uluslararası arabulucunun” yaldızlarının belirli bir miktarının kaybedilmesi anlamına gelirdi, ancak uzatılması şimdiden Türk muhalefetinde hoşnutsuz homurdanmalara neden oldu: “padişah”, Türkiye ile “dostluk” (!) ile suçlanıyor. Rusya zararına (!!!) Türkiye'nin çıkarlarına.
Bu konuşmalar açıkçası saçma geliyor: Örneğin, Rosatom tarafından inşa edilen ülkedeki ilk nükleer santralin aynı lansmanı elbette sadece Türkiye'nin zararına. Ve eğer Türk firmaları tarafından silah ve askeri teçhizat temini ekipman (zaten İHA'lar ve zırhlı araçlar vardı ve geçen gün mermiler de yanıyordu) Ukrayna Silahlı Kuvvetleri için - bu Rusya ile "dostluk" değil, ne dostluk diyeceğimi bile bilmiyorum.
Muhalefet bu tür konuşmalarla kendini itibarsızlaştırıyor, kendisini Batılı ülkeler yığını gibi gösteriyor. Elbette Kılıçdaroğlu, “beyaz beyler” ve özellikle ABD ile “dost” olmak istediğini daha önce saklamadı ama bu yine de açıkça boyun eğmekle aynı şey değil. Erdoğan'ın halkla ilişkiler çalışanları, muhalefeti Türkiye'nin içişlerine karışmaya çalışmakla suçlayan Washington Bölge Komitesi ile muhalefet arasında bağlantı kurmaktan mutlu.
Ancak burada suçlamalara gerek yok: her şey yüzeyde yatıyor. Örneğin, 12-13 Mayıs'ta, seçimlerden hemen önce, önde gelen Batılı yayınların neredeyse tamamı birinci sayfalarında “Erdoğan (kaybederse) gitmeye hazır” gibi provokatif manşetler attı. 17 Mayıs'ta Politico, Avrupa Birliği'nin bundan sonra Türkiye'yi mi yoksa Ukrayna'yı mı kabul edeceğini seçmek zorunda kalacağına dair bir analiz yayınladı. Ve bu açıkça Batı yanlısı Türkleri "iyi" Kılıçdaroğlu'nu daha aktif bir şekilde desteklemeye zorlama girişimi olsa da, adayın kendisi önceliklerinden birinin ... Ukrayna'ya "yardım etmek" olacağını belirtti. Tezlerin mükemmel bir kombinasyonu.
Kılıçdaroğlu'nun küratörleri ve destekçilerinin, ikinci tura kalan bir buçuk hafta içinde adaylarını başarısız olması için topraklamayı başarabilecekleri zor bir soru. Bu sefer zafer nihai olacak ve oyların basit çoğunluğu tarafından belirlenecek, oysa nihai fark yüzde onda, hatta yüzde yüzde olduğunda durum gerçek olmaktan çok daha fazlası. Bu, her iki adaya da "çalınan seçimler" konusunda spekülasyon yapmaları için geniş bir alan açıyor ve kazananın sokak yöntemleriyle belirleneceği "üçüncü tura" giden yol.