Adam Fawer'in işi bu sefer daha zordu, çünkü "olasılıksız" ile neye uğradığını şaşıran, enfes bir kurguya sahip olan ve iddia ettiği gibi okudukça bırakılmayan bu kitaptan sonra, okurların isteği belliydi: "Empati" daha da mükemmel olmalıydı. Konusu yine tam merkezden yakalayan bir roman: Beyin ve mucizeleri... Olasılıksıza göre kıyas yapılırsa kanaatim girişte biraz dağınıktı, kitabın ortalarına geldiğimde ilk sayfaların tadını ancak alabilmiştim. Ama "olasılıksız"da sanki daha ilk sayfadan bir çekim gücü vardı, kendinizi bıraktığınız. Ama "empati" de dili uçuklatıverecek cinsten ve bunların gerçek olma ihtimali düşünüldüğünde insanın tüyleri ürperiyor. Romanı fantastik bilim-kurgulardan uzak tutan ise akışı. Yazar en hareketli yerlerde bile akışa müdahale edip sizi olay hakkında bilgilendiriyor ve anlatmak istediklerini genelde konu hakkında hiçbir bilgisi olmayanlar üzerinden anlatıyor. Böylece konu hakkında bilgisi olan-olmayan tüm okurlar bilgileri kapabiliyorlar, ve bu bilgilerle harekete devam ediliyor. Yazarın diğer başarılı yönü ise Valentinus ile ilgili. Öyle bir kurmaca hazırlıyor ki, onun gerçek kimliği hakkında emin olduğunuzu sanırken son sayfada afallıyorsunuz. Karakterler ise bana "olasılıksız"daki karakterlerin biraz değişmiş versiyonları geldi, özellikle veliaht ve kuzen hikayesi ile, "olasılıksız"daki ikiz kardeşler... Neticede büyük bir keyifle ve sadece bir günde okuduğum bu kitabı herkese içtenlikle tavsiye ederim.