We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Bereketli Hilal'in Mirası
Mezopotamya'da insan başarısının köklerini keşfedin.
Coğrafya, Beşeri Coğrafya, Fiziki Coğrafya, Sosyal Bilgiler, Eski Uygarlıklar
Bereketli hilal haritası anahtar resmi
Bereketli Hilal, günümüz Türkiye'sinde, İran'da, Irak'ta, Suriye'de, İsrail'de, Ürdün'de ve Mısır'ın en kuzey doğusunda yer alan, çok sayıda eski uygarlığı besleyen Fırat ve Dicle nehirlerinin beslediği geniş bir coğrafi bölgedir.
National Geographic Kids'in hazırladığı harita
Sınıfta Kullanım Fikri
Öğrencilerin hem içteki haritada hem de daha büyük haritada şu öğeleri bulmasını sağlayarak başlayın: Fırat Nehri, Dicle Nehri ve Basra Körfezi. Öğrencilere, bu su kütlelerinin medeniyetin büyümesine nasıl katkıda bulunmuş olabileceği konusunda varsayımda bulunmalarını sağlayın ve ardından Mezopotamya'yı medeniyetin doğum yeri olarak tanıtın. Ardından, gönüllülerin ekteki metni ve harita başlığının altındaki açıklamayı yüksek sesle okumasını sağlayın ve ardından medeniyetlerin sulama ve yazı dili gibi temel özelliklerinin bir listesini beyin fırtınası yapın. Bu bilgilere dayanarak, onlara haritanın ne göstermesini beklediklerini sorun.
Öğrencilerin oklarla gösterilen dokuz arkeolojik alanı tanımlamasını sağlayın. Öğrencilerden bu siteler hakkında zaten bildikleri her şeyi paylaşmalarını isteyin (Babil, Ur ve belki de Nineveh'i tanımaları daha olasıdır). Gönüllülerin her metin bloğunu okumasını sağlayın. Ardından, şehirlerinin dünyanın kültürel mirasına yaptığı diğer önemli katkıları araştırmak için her şehre küçük gruplar atayın. Her grubun bulgularını sunmasını sağlayın.
Her bir şehirde dünyanın farklı bölgelerinden insanların nasıl bir araya geldiğini veya her şehrin dünyanın kültürel mirasına nasıl katkıda bulunduğunu tartışmak için haritayı ve araştırmayı kullanın. Son olarak, öğrencilerin dünya mirasına en büyük katkıyı yaptığına inandıkları şehir için gizli oy vermelerini sağlayın ve oylar sayıldıktan sonra akıl yürütmelerini paylaşın.
– Filistinler ve İsrail Kabileleri Haritası (MÖ 1200 – 1020)
MÖ 1200 civarında Deniz Kavimleri Levant'ı bastıktan sonra, ki bu, pek çok ayrıntısı henüz netlik kazanmamış bir felaket, uzun bir süre bütün gelenekler söndü. Filistin için, neredeyse yalnızca, yeni göç eden İsrail kabileleri ve onların ülkedeki daha kültürlü muhalifleri hakkında yalnızca eksik bilgi sağlayan Eski Ahit'in tarihi kitaplarına geri dönüyoruz.
Wolfram von Soden, Kadim Doğu: Kadim Yakın Doğu Çalışmasına Giriş, P. 55, William B. Eardmans Yayıncılık Şirketi, 1994
“Geç Tunç döneminin sonundaki ayaklanmalar sırasında sosyopolitik sistemin çökmesiyle [c. 1200 B.C.], Filistin ve ticaret yolları üzerindeki kontrolü ile Mısır imparatorluğunun çöküşü de dahil olmak üzere, birkaç göçebe klan yaşam tarzlarını değiştirdi ve tepelere yerleşti.
Gosta W. Ahlstrom, Eski Filistin Tarihi, P. 350, Sheffield Academic Press, 1993
Filistin yaylalarındaki Shasu yerleşimi ya da şüphesiz bizim adlandırmamız gereken adıyla yeni doğan İsrail ve güneydeki Judaean tepelerinde birleşmeye başlayan her ne ilgili grup, başlangıçta o kadar rustik basit bir yaşam sürdü ki, hemen hemen hiç yaşamadı. arkeolojik kayıtlarda bir iz bıraktı #8230 MÖ on üçüncü yüzyılın kapanışından sonra köy yaşamını geliştirmeye başladılar… Kültürel topluluklardan elde edilen eserler, 13. ve 12. yüzyıllar boyunca bir süreklilik gösterir.”
Donald B. Redford, Antik Çağda Mısır, Kenan ve İsrail, P. 298, Princeton University Press, 1992
“var…, İsrail yerleşiminin sınırlarının ve kapsamının bir tasviri ortaya çıkıyor. Başlıca gücü seyrek nüfuslu tepe bölgelerindeydi. İsrailoğullarının boyun eğdiremedikleri kısımlar verimli vadilerin çoğunu kapsıyordu ve yine de İsrail topraklarında birkaç yerleşim bölgesi bırakıyordu. düşman toplulukların yaşadığı alanlar. Bunlar: Celile, merkezi dağ bölgesi, Judaean Hills ve Negev ve Transjordan'dı.
hanoch canlanma, “Kenanlı ve İsrailli Dönemler (MÖ 3200-332),” İsrail Tarihi ve Kutsal Topraklar, P. 56, G.G. Kudüs Yayınevi Ltd., 2001
Filistin tehdidi, yargıçlar zamanında İsraillilerin hayatta kalmasını sürekli tehlikeye attı. Filistîler, Anadolu kıyıları boyunca kuzeyden Bereketli Hilal'i işgal eden, Suriye ve Kenan üzerinden Mısır'a kadar inen 'Deniz Halkları'ndan biriydi'. Tjeker veya Tjekel, ancak aynı ‘Deniz Halkları’'na ait, kuzey Şaron'da Dor sahili boyunca yerleşti.
Hanoch Reviv, “Kenanlı ve İsrailli Dönemler (MÖ 3200-332),” İsrail Tarihi ve Kutsal Topraklar, P. 67, G.G. Kudüs Yayınevi Ltd., 2001
Gazze'den Karmel Dağı'na kadar güney kıyısı boyunca, Filistin ve Teukrian (şimdi kısmen Samileşmiş) yerleşim bölgeleri, geniş kıyı ovalarını sıkı bir şekilde tuttular ve Mısırlıların onlardan önce yaptığı gibi, üzerinde geçici ama önleyici bir etki uyguladılar. iç dağlar. Filistin'in varlığına tepki olarak, İsrail ve Yahuda yaylalarda bir devlet yaratmaya doğru ilerliyorlardı.
Donald B. Redford, Antik Çağda Mısır, Kenan ve İsrail, P. 298, Princeton University Press, 1992
reketli Hilal’, ‘Orient’, ‘Orta Doğu’: Güneybatı Asya'nın Değişen Zihinsel Haritaları
Bu makale, yirminci yüzyılda Güneybatı Asya'ya yansıtılan üç tür zihinsel haritaya bakmakta ve bunların bölgedeki siyasi aktörler tarafından nasıl asimile edildiğini, yeniden çerçevelendirildiğini veya reddedildiğini incelemektedir. (1) 'Bereketli Hilal' kavramı, bölgenin antik üstünlüğüne tanıklık eden ve dolayısıyla bölgesel ulus inşasının yerel çabalarına entegre edilebilecek antik anıt manzaralarının arkeolojik keşfiyle bağlantılıydı. (2) Buna karşılık, 'Orta Doğu'nun icadı tarihsel düşüncelere dayanmıyordu, Batı jeopolitiğinin stratejik ihtiyaçlarına karşılık geliyordu. Askeri güç, kurumlar ve ekonomik teşviklerle desteklenen bu kavram, bölgenin siyasi aktörlerine dayatılan ve bazen kabul edilen bir gerçeklik haline geldi. (3) 'Doğu' fikirleri çok daha uzun bir tarihe sahiptir: Güneybatı Asya'nın antik, ortaçağ ve modern Akdeniz dünyasını şekillendirmedeki uzun vadeli rolüne tekabül eden 'Doğu', antik çağının hatırlatıcılarını içeren, çatışan çağrışımların bir parşömenidir. Doğurganlık ve merkezilik (ex oriente lux) ve onun düşüşü, İslam ve Çöl arasındaki yazışmalar hakkında romantik/emperyalist klişeler ve genişlemiş bir Akdeniz bölgesinin parçası olarak yeniden canlanan bir Levant vizyonları.
Dosya:Bereketli crescent.svg haritası
Dosyayı o anda göründüğü gibi görüntülemek için bir tarih/saat üzerine tıklayın.
|Tarih/Saat||küçük resim||Boyutlar||kullanıcı||Yorum Yap|
|akım||11:06, 22 Mayıs 2011||1.987 × 2.441 (729 KB)||Nafsadh (mesaj | katkılar)||önceki yükleme bozuk|
|11:04, 22 Mayıs 2011||1.987 × 2.441 (729 KB)||Nafsadh (mesaj | katkılar)||Fontlar büyütüldü|
|10:53, 22 Mayıs 2011||1.987 × 2.441 (727 KB)||Nafsadh (mesaj | katkılar)||Gömülü yazı tipleri|
|10:45, 22 Mayıs 2011||1.987 × 2.441 (449 KB)||Nafsadh (mesaj | katkılar)||bölge sınırları eklendi|
|10:37, 22 Mayıs 2011||1.987 × 2.441 (182 KB)||Nafsadh (mesaj | katkılar)||<|
Bu dosyanın üzerine yazamazsınız.
İçindekiler
Avcı-toplayıcılar, tarımcılardan farklı geçim gereksinimlerine ve yaşam tarzlarına sahipti. Geçici barınaklarda yaşıyorlardı ve oldukça hareketliydiler, küçük gruplar halinde hareket ediyorlardı ve yabancılarla sınırlı temasları vardı. Diyetleri dengeliydi ve ortamın her mevsim sağladığı şeye bağlıydı. Tarımın gelişi daha büyük grupları desteklemeyi mümkün kıldığı için, tarımcılar avcı-toplayıcı yaşam tarzının destekleyebileceğinden daha yoğun nüfuslu bölgelerde daha kalıcı konutlarda yaşadılar. Ticaret ağlarının ve karmaşık toplumların gelişimi, onları dış gruplarla temasa geçirdi. [9]
Bununla birlikte, nüfus artışı mutlaka iyileştirilmiş sağlıkla ilişkili değildi. Tek bir ürüne güvenmek, daha fazla sayıda insanı desteklemeyi mümkün kılarken bile sağlığı olumsuz etkileyebilir. Mısır, bazı temel amino asitlerde (lizin ve triptofan) eksiktir ve zayıf bir demir kaynağıdır. İçerdiği fitik asit besin emilimini engelleyebilir. Erken dönem tarımcılarının ve evcil hayvanlarının sağlığını muhtemelen etkileyen diğer faktörler, artan sayıda parazit ve insan atıkları ve kontamine gıda ve su kaynakları ile ilişkili hastalık taşıyan zararlılar olabilirdi. Gübreler ve sulama mahsul verimini arttırmış olabilir, ancak aynı zamanda yerel çevrede böcek ve bakterilerin çoğalmasını teşvik ederken, tahıl depolama ek böcekleri ve kemirgenleri çekerdi. [9]
'Neolitik devrim' terimi, V. Gordon Childe tarafından 1936 tarihli kitabında kullanılmıştır. İnsan Kendini Yapar. [12] [13] Childe bunu Ortadoğu tarihindeki bir dizi tarım devriminin ilki olarak tanıttı, [ kaynak belirtilmeli ] önemini, tarımsal uygulamaları benimseyen ve iyileştiren topluluklardaki değişimin derecesini belirtmek için bir "devrim" olarak adlandırıyor. [ kaynak belirtilmeli ]
Farklı bölgelerde bu sürecin başlangıcı, Bereketli Hilal'de 10.000 ila 8.000 BCE'ye, [14] [15] ve belki de Melanezya'daki Papua Yeni Gine'nin Kuk Erken Tarım Bölgesi'nde MÖ 8000'e tarihlendirilmiştir. [16] [17] Her yerde, bu geçiş, büyük ölçüde göçebe bir avcı-toplayıcı yaşam biçiminden, yerel olarak mevcut türlere bağlı olarak çeşitli bitki ve hayvan türlerinin evcilleştirilmesiyle daha yerleşik, tarımsal bir yaşam biçimine geçişle ilişkilidir. ve muhtemelen yerel kültürden etkilenmiştir. Yakın tarihli arkeolojik araştırmalar, Güneydoğu Asya yarımadası gibi bazı bölgelerde avcı-toplayıcıdan tarımcılığa geçişin doğrusal değil, bölgeye özgü olduğunu gösteriyor. [18]
Nüfusları tarıma başlamaya iten faktörlere ilişkin (birbirini dışlamayan) çeşitli teoriler vardır. En öne çıkanlar:
- İlk olarak 1908'de Raphael Pumpelly tarafından önerilen, 1928'de V. Gordon Childe tarafından popüler hale getirilen ve Childe'ın kitabında özetlenen Vaha Teorisi İnsan Kendini Yapar. [12] Bu teori, Atlantik çöküntülerinin kuzeye kayması nedeniyle iklimin kurumasıyla toplulukların, hayvanlarla yakın ilişkiye girmeye zorlandıkları vahalara konduklarını ve daha sonra tohumların ekilmesiyle birlikte evcilleştirildiklerini ileri sürer. Bununla birlikte, bugün bu teori arkeologlar arasında çok az destek görüyor çünkü daha sonraki iklim verileri bölgenin daha kuru yerine daha fazla ıslandığını gösteriyor. [19]
- 1948'de Robert Braidwood tarafından önerilen Hilly Flanks hipotezi, tarımın, Childe'ın inandığı gibi iklimin daha kuru olmadığı Toros ve Zagros dağlarının engebeli yamaçlarında başladığını ve verimli toprakların çeşitli bitki ve hayvanları beslediğini öne sürüyor. evcilleştirme. [20]
- Brian Hayden'in [21] Feasting modeli, tarımın ziyafet vermek gibi gösterişli güç gösterileri tarafından hakimiyet kurmak için yönlendirildiğini öne sürüyor. Bu, tarımsal teknolojiyi harekete geçiren büyük miktarlarda gıdanın bir araya getirilmesini gerektiriyordu.
- Carl Sauer[22] tarafından önerilen ve Lewis Binford[23] ve Kent Flannery tarafından uyarlanan Demografik teoriler, yerel ortamın taşıma kapasitesine kadar genişleyen ve toplanabileceğinden daha fazla yiyeceğe ihtiyaç duyan giderek daha yerleşik bir nüfus olduğunu varsaymaktadır. Çeşitli sosyal ve ekonomik faktörler, gıda ihtiyacını artırmaya yardımcı oldu.
- David Rindos[24] ve diğerleri tarafından geliştirilen evrimsel/kasıtlılık teorisi, tarımı bitkilerin ve insanların evrimsel bir adaptasyonu olarak görür. Yabani bitkilerin korunması yoluyla evcilleştirme ile başlayarak, yerin uzmanlaşmasına ve ardından tam teşekküllü evcilleştirmeye yol açtı. , Robert Boyd ve Robert Bettinger[25], Holosen'in başlangıcında giderek daha istikrarlı bir iklime denk gelen tarımın gelişmesi için bir dava açıyorlar. Ronald Wright'ın kitabı ve Massey Anlatım Serisi İlerlemenin Kısa Tarihi[26] bu hipotezi popülerleştirdi.
- Megafauna neslinin tükenmesinden ve son buzul döneminin sona ermesinden kısmen sorumlu olduğu iddia edilen Genç Dryas çarpma olayı, insanlığın hayatta kalması için tarım toplumlarının evrimini gerektiren koşulları sağlayabilirdi. [27] Tarım devriminin kendisi, yok olma dönemlerindeki ilk olayları takiben belirli türlerin tipik aşırı nüfus artışının bir yansımasıdır. Bitkiler ne tür ekilirse ekilsin, bağımsız tarım icadının her zaman özel doğal ortamlarda (örneğin, Güney-Doğu Asya) gerçekleştiğini savunuyor. Tahıl ekiminin Yakın Doğu'da bir yerde başladığı sanılıyor: İsrail veya Mısır'ın tepelerinde. Bu nedenle Grinin, tarım devriminin başlangıcını 12.000 ila 9.000 BP aralığına tarihlendirir, ancak bazı durumlarda ilk ekilen bitkiler veya evcil hayvanların kemikleri 14-15 bin yıl önce bile daha eski bir çağa aittir. [28], Neolitik Devrim'in Levant'ta, muhtemelen Epipaleolitik dönemde başlayan uzun gelişim dönemleri boyunca ortaya çıktığını öne sürdü. İçinde "Neolitik Devrimin Yeniden Değerlendirilmesi"Frank Hole, bitki ve hayvan evcilleştirme arasındaki ilişkiyi daha da genişletti. Olayların, henüz keşfedilmemiş yerlerde, farklı zaman dilimlerinde bağımsız olarak meydana gelebileceğini öne sürdü. Hemen ve gecikmeli geri dönüş sosyal sistemlerinden geçişi belgeleyen hiçbir geçiş yerinin bulunmadığına dikkat çekti. Tüm evcilleştirilmiş hayvanların (keçi, koyun, sığır ve domuz) Tell Ramad'da altıncı binyıla kadar bulunmadığını kaydetti. Delik şu sonuca vardı: "Gelecekte Fırat havzasının batı kenarlarına, belki de Arap Yarımadası kadar güneye, özellikle de Pleistosen yağış akışını taşıyan vadilerin aktığı yerlere yapılacak araştırmalarda çok dikkat edilmelidir."[29]
Kuzey İsrail, Celile Denizi kıyısındaki 23.000 yıllık bir balıkçı-avcı-toplayıcı kampı olan Ohalo II'de bulunan beş parlak çakmaktaşı bıçağın kullanım-aşınma analizi, bileşik tahıl hasadının kullanımına dair en eski kanıtları sağlıyor. aletler. [30] Ohalo bölgesi, Üst Paleolitik ile Erken Epipaleolitik Çağ'ın birleştiği yerdedir ve her iki döneme de atfedilmiştir. [31]
Aşınma izleri, tahıllar olgunlaşmadan ve doğal olarak dağılmadan kısa bir süre önce, olgunlaşmaya yakın yarı yeşil yabani tahılları hasat etmek için aletlerin kullanıldığını göstermektedir. [30] İncelenen aletler yoğun bir şekilde kullanılmamıştır ve iki hasat modunu yansıtırlar: elle tutulan çakmaktaşı bıçaklar ve bir sapa saplanan uçlar. [30] Buluntular, Natufian'dan yaklaşık 8.000 yıl önce ve Yakın Doğu'da yerleşik çiftçi topluluklarının kurulmasından 12.000 yıl önce tahıl hasat tekniklerine yeni bir ışık tuttu. [30] Ayrıca, yeni buluntular, bölgede şimdiye kadarki en erken tahıl ekimi ve taştan yapılmış öğütme aletlerinin kullanımına ilişkin kanıtlarla iyi uyum içindedir. [30]
Tarım, 9000 BP civarında ivme kazanmaya başladığında, insan faaliyetleri, sadece daha büyük tohumlar yoluyla daha fazla kalori geri dönüşü sağlayanların değil, tahıl otlarının (emer, siyez ve arpa ile başlayan) seçici üremesiyle sonuçlandı. Küçük tohumlar veya acı tat gibi özelliklere sahip bitkiler istenmeyen olarak görüldü. Olgunlukta tohumlarını hızla döken bitkiler, hasatta toplanmama eğilimindeydiler, bu nedenle, yenilebilir tohumlarını daha uzun süre koruyan suşlar için kendiliğinden seçilen ardışık hasat yıllarında sonraki sezonda depolanmadılar ve tohumlanmadılar.
Daniel Zohary, birkaç bitki türünü "öncü mahsuller" veya Neolitik kurucu mahsuller olarak tanımladı. Buğday, arpa ve çavdarın önemini vurgulayarak, keten, bezelye, nohut, acı fiğ ve mercimeklerin evcilleştirilmesinin biraz sonra geldiğini öne sürdü. Evcilleştirilmiş bitkilerin genlerinin analizine dayanarak, Bereketli Hilal çevresindeki Levanten koridorundan ve daha sonra Avrupa'ya yayılan her takson için tek bir veya en fazla çok az sayıda evcilleştirme olayı teorilerini tercih etti. [32] [33] Gordon Hillman ve Stuart Davies, evcilleştirme sürecinin 20 ila 200 yıl gibi nispeten kısa bir süre içinde gerçekleşeceğini göstermek için yabani buğday çeşitleriyle deneyler yaptılar. [34] İlk başta bazı öncü girişimler başarısız oldu ve mahsuller terk edildi, bazen yeniden toplanıp binlerce yıl sonra başarıyla evcilleştirildi: Neolitik Anadolu'da denenip terk edilen çavdar, yabani ot tohumları olarak Avrupa'ya gitti ve başarılı oldu. ilk tarımdan binlerce yıl sonra Avrupa'da evcilleştirildi. [35] Yabani mercimekler farklı bir problem ortaya çıkardı: yabani tohumların çoğu ilk yılda filizlenmiyor, mercimek evcilleştirilmesinin ilk kanıtı, ilk yıllarında uyku halini kırıyor, Jerf el Ahmar'da (modern Suriye'de) erken Neolitik dönemde ortaya çıkıyor. ve mercimek hızla güneye Ürdün Vadisi'ndeki Netiv HaGdud bölgesine yayıldı. [35] Evcilleştirme süreci, kurucu mahsullerin uyum sağlamasına ve sonunda daha büyük, daha kolay hasat, daha güvenilir hale gelmesine izin verdi [ açıklama gerekli ] depoda ve insan nüfusu için daha yararlı.
Gilgal I'in erken Neolitik bölgesinde, 2006'da [36] arkeologların yoğun toplamayla bile açıklanamayacak kadar büyük miktarlarda tohum önbelleği bulduğu, seçici olarak çoğaltılan incir, yabani arpa ve yabani yulaf yetiştirildi. C. 11.000 yıl önce. Antik Yakın Doğu'daki Neolitik dönemde denenen ve daha sonra terk edilen bazı bitkiler, daha sonra dünyanın diğer bölgelerinde başarıyla evcilleştirildi.
İlk çiftçiler sulama gibi tarım tekniklerini mükemmelleştirdikten sonra (Huzistan'da MÖ 6. binyıla kadar uzanan bir geçmişe sahiptir [37] [38]), mahsulleri depolamaya ihtiyaç duyan fazlalar verdi. Avcı-toplayıcıların çoğu, göçmen yaşam tarzları nedeniyle uzun süre kolayca yiyecek depolayamazken, yerleşik bir konutu olanlar fazla tahıllarını depolayabilirler. Sonunda, köylerin tohumlarını daha uzun süre saklamasına izin veren tahıl ambarları geliştirildi. Böylece daha fazla yiyecekle nüfus genişledi ve topluluklar uzmanlaşmış işçiler ve daha gelişmiş araçlar geliştirdi.
Süreç, bir zamanlar sanıldığı kadar doğrusal değil, farklı bölgelerdeki farklı insan toplulukları tarafından birçok farklı şekilde üstlenilen daha karmaşık bir çabaydı.
Ekinlerin yayılması: arpa örneği
Dünyanın en önemli mahsullerinden biri olan arpa, yaklaşık 11.000 yıl önce (yaklaşık MÖ 9.000) Yakın Doğu'da evcilleştirildi. [39] Arpa, yüksek irtifa ve enlem bölgeleri gibi çeşitli ve marjinal ortamlarda yetişebilen, oldukça dayanıklı bir üründür. [39] Arkeobotanik kanıtlar, arpanın MÖ 2.000'e kadar Avrasya'ya yayıldığını göstermektedir. [39] Arpa yetiştiriciliğinin Avrasya'ya yayılma yollarını daha fazla açıklamak için, mevcut arpa taksonlarında genetik çeşitliliği ve popülasyon yapısını belirlemek için genetik analiz kullanıldı. [39] Genetik analiz, ekili arpanın Avrasya'ya, büyük olasılıkla hem zaman hem de mekan olarak ayrılmış birkaç farklı yoldan yayıldığını göstermektedir. [39]
Levant Düzenlemesinde Başlangıçlar
Tarım ilk olarak Güneybatı Asya'da yaklaşık 2.000 yıl sonra, yaklaşık 10.000-9.000 yıl önce ortaya çıktı. Bölge, üç tahıl (siyez buğdayı, emmer buğdayı ve arpa), dört baklagil (mercimek, bezelye, acı fiğ ve nohut) ve keten için evcilleştirme merkeziydi. Evcilleştirme, birden fazla bölgede ortaya çıkan yavaş bir süreçti ve evcilleştirme öncesi binlerce yıl olmasa da yüzyıllarca önce geldi. [40]
Ohalo II'nin Epipaleolitik bölgesinde M.Ö. 19.400 yıllarına tarihlenen büyük miktarlarda tohum ve öğütme taşı buluntuları, gıda tüketimi için bitkilerin ileri düzeyde planlanması için en eski kanıtlardan bazılarını göstermiştir ve Ohalo II'deki insanların tahılı daha önce işlediğini düşündürmektedir. tüketim. [41] [42] Tell Aswad, 10.800 BP'ye tarihlenen evcilleştirilmiş emmer buğdayıyla en eski tarım bölgesidir. [43] [44] Kısa süre sonra kabuğu soyulmuş, iki sıralı arpa geldi - en erken Ürdün vadisindeki Eriha'da ve Ürdün'deki Irak ed-Dubb'da evcilleştirilmiş bulundu. [45] Levanten koridorundaki tarımın erken kanıtlarını gösteren diğer yerler arasında Wadi Faynan 16 ve Netiv Hagdud yer alıyor. [14] Jacques Cauvin, Aswad yerleşimcilerinin yerinde evcilleştirmediğini, ancak "Belki de ekim için tohumla donatılmış komşu Anti-Lübnan'dan geldi". [46] Doğu Bereketli Hilal'de, İran'daki Choga Gholan'da M.Ö. [47] Ağır Neolitik Karaoun kültürü, Lübnan'da Ürdün Nehri'nin kaynak kaynakları çevresinde yaklaşık elli yerde tespit edildi, ancak hiçbir zaman güvenilir bir şekilde tarihlendirilmedi. [48] [49]
Avrupa Düzenle
Arkeologlar, MÖ 12.000 civarında son buzul döneminin sonunda güneybatı Asya'nın Levanten bölgesinde gıda üreten toplumların ortaya çıkışını izliyorlar ve MÖ sekizinci binyılda bölgesel olarak farklı kültürlere dönüştüler. Ege'deki gıda üreten toplumların kalıntıları, Knossos, Franchthi Mağarası ve Tesalya'daki bir dizi anakara yerleşim yerinde karbon tarihi yaklaşık MÖ 6500'e çıkarıldı. Neolitik gruplar kısa süre sonra Balkanlar'da ve güney-orta Avrupa'da ortaya çıktı. Güneydoğu Avrupa'nın (Balkanlar ve Ege) Neolitik kültürleri, güneybatı Asya ve Anadolu'daki gruplarla (örneğin Çatalhöyük) bir miktar süreklilik gösterir.
Mevcut kanıtlar, Neolitik materyal kültürünün Avrupa'ya Batı Anadolu üzerinden tanıtıldığını göstermektedir. Avrupa'daki tüm Neolitik yerleşimler seramik içerir ve Güneybatı Asya'da evcilleştirilen bitki ve hayvanları içerir: siyez, emmer, arpa, mercimek, domuz, keçi, koyun ve sığır. Genetik veriler, Neolitik Avrupa'da hayvanların bağımsız evcilleştirilmesinin gerçekleşmediğini ve evcilleştirilmiş tüm hayvanların başlangıçta Güneybatı Asya'da evcilleştirildiğini göstermektedir. [50] Güneybatı Asya'dan olmayan tek evcil hayvan, Doğu Asya'da evcilleştirilen süpürge darısıydı. [51] Peynir yapımının en eski kanıtı, Polonya'nın Kujawy kentinde MÖ 5500'e kadar uzanıyor. [52]
Ege'den İngiltere'ye Avrupa'ya yayılma yaklaşık 2500 yıl (6500-4000 BP) sürdü. Baltık bölgesine biraz sonra, MÖ 3500 civarında girildi ve Pannonian ovasının yerleşmesinde de bir gecikme oldu. Genel olarak, kolonizasyon, Neolitik verimli alüvyonlu bir toprak parçasından diğerine, dağlık alanları atlayarak ilerlerken, "tuzlu" bir model gösterir. Radyokarbon tarihlerinin analizi, Mezolitik ve Neolitik popülasyonların, Avrupa'nın birçok yerinde, özellikle İber yarımadasında ve Atlantik kıyılarında bin yıl kadar yan yana yaşadığını açıkça göstermektedir. [53]
Karbon 14 kanıtı
Neolitik Çağ'ın Yakın Doğu Neolitik'ten Avrupa'ya yayılması ilk olarak 1970'lerde, erken Neolitik yerleşimler için yeterli sayıda Karbon 14 yaşı tayini elde edildiğinde nicel olarak incelenmiştir. [55] Ammerman ve Cavalli-Sforza, Erken Neolitik yerleşimin yaşı ile Yakın Doğu'daki (Jericho) geleneksel kaynağa olan uzaklığı arasında doğrusal bir ilişki keşfetti ve Neolitik'in ortalama 1 km/yıl hızla yayıldığını gösterdi. . [55] Daha yeni çalışmalar bu sonuçları doğrular ve 0,6-1,3 km/yıl hız verir (%95 güven düzeyinde). [55]
Mitokondriyal DNA Analizi Edit
200.000 yıl önce Afrika'dan orijinal insan yayılmalarından bu yana, Avrupa'da farklı tarih öncesi ve tarihi göç olayları gerçekleşti. [56] İnsanların hareketinin genlerinin bir sonucu olarak hareketini ima ettiği düşünüldüğünde, bu göçlerin etkisini insan popülasyonlarının genetik analizi yoluyla tahmin etmek mümkündür. [56] Tarım ve hayvancılık uygulamaları 10.000 yıl önce Yakın Doğu'nun Bereketli Hilal olarak bilinen bölgesinde ortaya çıktı. [56] Arkeolojik kayıtlara göre, “Neolitik” olarak bilinen bu fenomen, bu bölgelerden hızla Avrupa'ya yayıldı. [56] Bununla birlikte, bu yayılmaya insan göçlerinin eşlik edip etmediği büyük ölçüde tartışılmaktadır. [56] Mitokondriyal DNA (hücre sitoplazmasında yer alan anneden kalıtılan bir DNA türü), Yakın Doğu'daki Çanak Çömlek Öncesi Neolitik B (PPNB) çiftçilerinin kalıntılarından elde edildi ve daha sonra Avrupa ve Avrupa'daki diğer Neolitik popülasyonlardan elde edilen verilerle karşılaştırıldı. ayrıca Güney Doğu Avrupa ve Yakın Doğu'dan modern nüfusa. [56] Elde edilen sonuçlar, Neolitik yayılımda önemli insan göçlerinin yer aldığını ve ilk Neolitik çiftçilerin Kıbrıs ve Ege Adaları üzerinden bir deniz yolunu izleyerek Avrupa'ya girdiğini göstermektedir. [56]
Neolitik tarım kültürlerinin Yakın Doğu'dan Avrupa'ya yayılmasının tarihlerle birlikte haritası.
PPNB çiftçilerinin haplotiplerinin modern dağılımı
PPNB çiftçileri ve modern popülasyonlar arasındaki genetik mesafe
Güney Asya Düzenle
Güney Asya'daki en eski Neolitik yerleşim yerleri, MÖ 7570-6200 yıllarına tarihlenen Haryana'daki Bhirrana [57] ve MÖ 6500 ile 5500 yılları arasına tarihlenen Mehrgarh, Pakistan, Belucistan'ın Kachi ovasında yer almaktadır. ) ve hayvancılık (sığır, koyun ve keçi).
Yakın Doğu Neolitik Çağı ile daha doğuda, İndus Vadisi'ne kadar olan arasında nedensel bağlantılar olduğuna dair güçlü kanıtlar var. [58] Yakın Doğu'daki ve Hindistan alt kıtasındaki Neolitik Çağ arasındaki bağlantı fikrini destekleyen çeşitli kanıtlar vardır. [58] Mehrgarh'ın Belucistan'daki (modern Pakistan) tarih öncesi yerleşimi, MÖ 8500 gibi erken bir tarihe tarihlenen kuzeybatı Hindistan alt kıtasındaki en eski Neolitik yerleşim yeridir. [58] Mehrgarh'daki Neolitik dönemde evcilleştirilmiş ekinler arpadan fazlasını ve az miktarda buğdayı içerir. Mehrgarh'ta arpa ve zebu sığırlarının yerel olarak evcilleştirildiğine dair iyi kanıtlar var, ancak yabani buğday çeşitlerinin modern dağılımı Kuzey Levant ve Güney Türkiye ile sınırlı olduğundan, buğday çeşitlerinin Yakın Doğu kökenli olduğu ileri sürülmektedir. [58] Belucistan ve Khybar Pakhtunkhwa bölgelerindeki birkaç arkeolojik alanın ayrıntılı bir uydu haritası çalışması, Batı Asya'daki sitelerle çiftçiliğin erken evrelerinde benzerlikler olduğunu da ortaya koymaktadır. [58] Sıralı levha inşaatı ile hazırlanan çanak çömlek, yanmış çakıllarla doldurulmuş dairesel ateş çukurları ve büyük tahıl ambarları hem Mehrgarh hem de birçok Mezopotamya bölgesinde yaygındır. [58] Mehrgarh'daki mezarlardaki iskelet kalıntılarının duruşları, güney İran'ın Zagros Dağları'ndaki Ali Kosh'takilere çok benziyor. [58] Kıtlıklarına rağmen, Güney Asya'daki erken Neolitik yerleşim yerleri için 14C ve arkeolojik yaş belirlemeleri, Yakın Doğu'dan Hindistan Alt Kıtası'na kadar geniş bir bölgede, yaklaşık 0.65 km/h'lik bir hızla doğuya doğru sistematik bir yayılma ile tutarlı olarak dikkate değer bir süreklilik sergilemektedir. yıl [58]
Doğu Asya'da Düzenle
Neolitik Çin'de tarım, Kuzey Çin ve Güney Çin olmak üzere iki geniş bölgeye ayrılabilir. [59] [60]
Kuzey Çin'deki ilk tarım merkezinin, Sarı Nehir havzasında kümelenmiş Houli, Peiligang, Cishan ve Xinglongwa kültürleriyle ilişkili erken Çin-Tibet konuşmacılarının anavatanı olduğuna inanılıyor. [59] [60] Tilki kuyruğu darısının evcilleştirme merkeziydi (setaria italica) ve süpürge darı (Panikum miliaceum) yaklaşık 8000 yıl önce bu türlerin evcilleştirildiğine dair kanıtlarla. [61] Bu türler daha sonra Sarı Nehir havzasında (7500 yıl önce) geniş çapta yetiştirildi. [61] Soya fasulyesi de 4500 yıl önce kuzey Çin'de evcilleştirildi. [62] Portakal ve şeftali de Çin kökenlidir. MÖ 2500 civarında ekildiler. [63] [64]
Güney Çin'deki ikinci tarım merkezi, Yangtze Nehri havzasının etrafında kümelenmiştir. Pirinç, 13.500-8.200 yıl önce çeltik tarlasının gelişmesiyle birlikte bu bölgede evcilleştirildi. [59] [65] [66]
Pirinç için iki olası evcilleştirme merkezi vardır. Birincisi ve büyük olasılıkla, erken Austronesian konuşmacıların anavatanı olduğuna inanılan ve Kauhuqiao, Hemudu, Majiabang ve Songze kültürleriyle ilişkili olan Yangtze Nehri'nin aşağısındadır. Tepedeki evler, yeşim oymacılığı ve tekne teknolojileri dahil olmak üzere tipik Austronesian öncesi özelliklerle karakterizedir. Diyetleri ayrıca meşe palamudu, su kestanesi, tilki ve domuz evcilleştirmesi ile desteklendi. İkincisi, orta Yangtze Nehri'nde, erken Hmong-Mien konuşmacılarının anavatanı olduğuna inanılan ve Pengtoushan ve Daxi kültürleriyle ilişkili. Bu bölgelerin her ikisi de yoğun nüfusluydu ve birbirleriyle, ayrıca batıda erken Avustralasya dili konuşanlar ve güneyde erken Kra-Dai konuşanlarla olduğu gibi, pirinç ekiminin güney Çin'e yayılmasını kolaylaştıran düzenli ticari temasları vardı. [66] [59] [60]
Darı ve pirinç yetiştiren kültürler de ilk olarak yaklaşık 9,000 ila 7,000 BP'de birbirleriyle temasa geçtiler, bu da darı ile hem pirinç hem de darı yetiştirilen pirinç yetiştirme merkezleri arasında bir koridor oluşmasına neden oldu. [59] Milattan önce 5.500 ile 4.000 arasında, erken Austronesian Dapenkeng kültüründen Tayvan'a artan göç, pirinç ve darı yetiştirme teknolojisini de beraberinde getiriyordu. Bu dönemde, Tayvan ve Penghu Adaları'nda aşırı kullanımla sonuçlanmış olabilecek büyük yerleşimler ve yoğun pirinç ekimi olduğuna dair kanıtlar var. Bellwood (2011), bunun yaklaşık 5.000 BP'de Avustralyalı konuşmacıların Tayvan'dan Filipinler'e göçüyle başlayan Avustronezya genişlemesinin itici gücü olabileceğini öne sürüyor. [60]
Avustralyalılar, diğer evcilleştirilmiş türlerle birlikte, Güneydoğu Asya Adası'na pirinç yetiştirme teknolojisini taşıdılar. Yeni tropik ada ortamlarında, yararlandıkları yeni gıda bitkileri de vardı. Her kolonizasyon yolculuğu sırasında faydalı bitkiler ve hayvanlar taşıdılar, bu da evcilleştirilmiş ve yarı evcilleştirilmiş türlerin Okyanusya'nın her yerine hızlı bir şekilde girmesine neden oldu. Ayrıca, Yeni Gine'nin Papua dili konuşan nüfuslarının erken tarım merkezleriyle ve ayrıca Güney Hindistan ve Sri Lanka'nın Dravid dili konuşan bölgeleriyle M.Ö. 3500 civarında temasa geçtiler. Onlardan muz ve biber gibi daha fazla ekili gıda bitkilerini aldılar ve karşılığında sulak alan ekimi ve ayaklı kanolar gibi Avustronezya teknolojilerini tanıttılar. [60] [67] [68] [69] MS 1. binyıl boyunca, Madagaskar ve Komorlar'ı da kolonize ederek, Doğu Afrika'ya pirinç de dahil olmak üzere Güneydoğu Asya gıda bitkilerini getirdiler. [70] [71]
Afrika'da Düzenle
Afrika kıtasında, bağımsız olarak gelişen tarım olarak üç alan tespit edilmiştir: Etiyopya yaylaları, Sahel ve Batı Afrika. [72] By contrast, Agriculture in the Nile River Valley is thought to have developed from the original Neolithic Revolution in the Fertile Crescent. Many grinding stones are found with the early Egyptian Sebilian and Mechian cultures and evidence has been found of a neolithic domesticated crop-based economy dating around 7,000 BP. [73] [74] Unlike the Middle East, this evidence appears as a "false dawn" to agriculture, as the sites were later abandoned, and permanent farming then was delayed until 6,500 BP with the Tasian culture and Badarian culture and the arrival of crops and animals from the Near East.
Bananas and plantains, which were first domesticated in Southeast Asia, most likely Papua New Guinea, were re-domesticated in Africa possibly as early as 5,000 years ago. Asian yams and taro were also cultivated in Africa. [72]
The most famous crop domesticated in the Ethiopian highlands is coffee. In addition, khat, ensete, noog, teff and finger millet were also domesticated in the Ethiopian highlands. Crops domesticated in the Sahel region include sorghum and pearl millet. The kola nut was first domesticated in West Africa. Other crops domesticated in West Africa include African rice, yams and the oil palm. [72]
Agriculture spread to Central and Southern Africa in the Bantu expansion during the 1st millennium BCE to 1st millennium CE.
In the Americas Edit
Maize (corn), beans and squash were among the earliest crops domesticated in Mesoamerica, with maize beginning about 4000 BCE, [75] squash as early as 6000 BCE, and beans by no later than 4000 BCE. Potatoes and manioc were domesticated in South America. In what is now the eastern United States, Native Americans domesticated sunflower, sumpweed and goosefoot around 2500 BCE. Sedentary village life based on farming did not develop until the second millennium BCE, referred to as the formative period. [76]
In New Guinea Edit
Evidence of drainage ditches at Kuk Swamp on the borders of the Western and Southern Highlands of Papua New Guinea indicates cultivation of taro and a variety of other crops, dating back to 11,000 BP. Two potentially significant economic species, taro (Colocasia esculenta) and yam (Dioscorea sp.), have been identified dating at least to 10,200 calibrated years before present (cal BP). Further evidence of bananas and sugarcane dates to 6,950 to 6,440 BCE. This was at the altitudinal limits of these crops, and it has been suggested that cultivation in more favourable ranges in the lowlands may have been even earlier. CSIRO has found evidence that taro was introduced into the Solomon Islands for human use, from 28,000 years ago, making taro cultivation the earliest crop in the world. [77] [78] It seems to have resulted in the spread of the Trans–New Guinea languages from New Guinea east into the Solomon Islands and west into Timor and adjacent areas of Indonesia. This seems to confirm the theories of Carl Sauer who, in "Agricultural Origins and Dispersals", suggested as early as 1952 that this region was a centre of early agriculture.
When hunter-gathering began to be replaced by sedentary food production it became more efficient to keep animals close at hand. Therefore, it became necessary to bring animals permanently to their settlements, although in many cases there was a distinction between relatively sedentary farmers and nomadic herders. [79] [ orjinal araştırma? ] The animals' size, temperament, diet, mating patterns, and life span were factors in the desire and success in domesticating animals. Animals that provided milk, such as cows and goats, offered a source of protein that was renewable and therefore quite valuable. The animal's ability as a worker (for example ploughing or towing), as well as a food source, also had to be taken into account. Besides being a direct source of food, certain animals could provide leather, wool, hides, and fertilizer. Some of the earliest domesticated animals included dogs (East Asia, about 15,000 years ago), [80] sheep, goats, cows, and pigs.
Domestication of animals in the Middle East Edit
The Middle East served as the source for many animals that could be domesticated, such as sheep, goats and pigs. This area was also the first region to domesticate the dromedary. Henri Fleisch discovered and termed the Shepherd Neolithic flint industry from the Bekaa Valley in Lebanon and suggested that it could have been used by the earliest nomadic shepherds. He dated this industry to the Epipaleolithic or Pre-Pottery Neolithic as it is evidently not Paleolithic, Mesolithic or even Pottery Neolithic. [49] [81] The presence of these animals gave the region a large advantage in cultural and economic development. As the climate in the Middle East changed and became drier, many of the farmers were forced to leave, taking their domesticated animals with them. It was this massive emigration from the Middle East that later helped distribute these animals to the rest of Afroeurasia. This emigration was mainly on an east–west axis of similar climates, as crops usually have a narrow optimal climatic range outside of which they cannot grow for reasons of light or rain changes. For instance, wheat does not normally grow in tropical climates, just like tropical crops such as bananas do not grow in colder climates. Some authors, like Jared Diamond, have postulated that this east–west axis is the main reason why plant and animal domestication spread so quickly from the Fertile Crescent to the rest of Eurasia and North Africa, while it did not reach through the north–south axis of Africa to reach the Mediterranean climates of South Africa, where temperate crops were successfully imported by ships in the last 500 years. [82] Similarly, the African Zebu of central Africa and the domesticated bovines of the fertile-crescent – separated by the dry sahara desert – were not introduced into each other's region.
Social change Edit
Despite the significant technological advance, the Neolithic revolution did not lead immediately to a rapid growth of population. Its benefits appear to have been offset by various adverse effects, mostly diseases and warfare. [83]
The introduction of agriculture has not necessarily led to unequivocal progress. The nutritional standards of the growing Neolithic populations were inferior to that of hunter-gatherers. Several ethnological and archaeological studies conclude that the transition to cereal-based diets caused a reduction in life expectancy and stature, an increase in infant mortality and infectious diseases, the development of chronic, inflammatory or degenerative diseases (such as obesity, type 2 diabetes and cardiovascular diseases) and multiple nutritional deficiencies, including vitamin deficiencies, iron deficiency anemia and mineral disorders affecting bones (such as osteoporosis and rickets) and teeth. [84] [85] [86] Average height went down from 5'10" (178 cm) for men and 5'6" (168 cm) for women to 5'5" (165 cm) and 5'1" (155 cm), respectively, and it took until the twentieth century for average human height to come back to the pre-Neolithic Revolution levels. [87]
The traditional view is that agricultural food production supported a denser population, which in turn supported larger sedentary communities, the accumulation of goods and tools, and specialization in diverse forms of new labor. The development of larger societies led to the development of different means of decision making and to governmental organization. Food surpluses made possible the development of a social elite who were not otherwise engaged in agriculture, industry or commerce, but dominated their communities by other means and monopolized decision-making. [88] Jared Diamond (in The World Until Yesterday) identifies the availability of milk and cereal grains as permitting mothers to raise both an older (e.g. 3 or 4 year old) and a younger child concurrently. The result is that a population can increase more rapidly. Diamond, in agreement with feminist scholars such as V. Spike Peterson, points out that agriculture brought about deep social divisions and encouraged gender inequality. [89] [90] This social reshuffle is traced by historical theorists, like Veronica Strang, through developments in theological depictions. [91] Strang supports her theory through a comparison of aquatic deities before and after the Neolithic Agricultural Revolution, most notably the Venus of Lespugue and the Greco-Roman deities such as Circe or Charybdis: the former venerated and respected, the latter dominated and conquered. The theory, supplemented by the widely accepted assumption from Parsons that “society is always the object of religious veneration”, [92] argues that with the centralization of government and the dawn of the Anthropocene, roles within society became more restrictive and were rationalized through the conditioning effect of religion a process that is crystallized in the progression from polytheism to monotheism.
Subsequent revolutions Edit
Andrew Sherratt has argued that following upon the Neolithic Revolution was a second phase of discovery that he refers to as the secondary products revolution. Animals, it appears, were first domesticated purely as a source of meat. [93] The Secondary Products Revolution occurred when it was recognised that animals also provided a number of other useful products. These included:
Sherratt argued that this phase in agricultural development enabled humans to make use of the energy possibilities of their animals in new ways, and permitted permanent intensive subsistence farming and crop production, and the opening up of heavier soils for farming. It also made possible nomadic pastoralism in semi arid areas, along the margins of deserts, and eventually led to the domestication of both the dromedary and Bactrian camel. [93] Overgrazing of these areas, particularly by herds of goats, greatly extended the areal extent of deserts.
Living in one spot permitted the accrual of personal possessions and an attachment to certain areas of land. From such a position, it is argued [ Kim tarafından? ] , prehistoric people were able to stockpile food to survive lean times and trade unwanted surpluses with others. Once trade and a secure food supply were established, populations could grow, and society could diversify into food producers and artisans, who could afford to develop their trade by virtue of the free time they enjoyed because of a surplus of food. The artisans, in turn, were able to develop technology such as metal weapons. Such relative complexity would have required some form of social organisation to work efficiently, so it is likely that populations that had such organisation, perhaps such as that provided by religion, were better prepared and more successful. In addition, the denser populations could form and support legions of professional soldiers. Also, during this time property ownership became increasingly important to all people. Ultimately, Childe argued that this growing social complexity, all rooted in the original decision to settle, led to a second Urban Revolution in which the first cities were built. [ kaynak belirtilmeli ]
Diet and health Edit
Compared to foragers, Neolithic farmers' diets were higher in carbohydrates but lower in fibre, micronutrients, and protein. This led to an increase in the frequency of carious teeth [94] and slower growth in childhood and increased body fat, and studies have consistently found that populations around the world became shorter after the transition to agriculture. This trend may have been exacerbated by the greater seasonality of farming diets and with it the increased risk of famine due to crop failure. [95]
Throughout the development of sedentary societies, disease spread more rapidly than it had during the time in which hunter-gatherer societies existed. Inadequate sanitary practices and the domestication of animals may explain the rise in deaths and sickness following the Neolithic Revolution, as diseases jumped from the animal to the human population. Some examples of infectious diseases spread from animals to humans are influenza, smallpox, and measles. [96] Ancient microbial genomics has shown that progenitors to human-adapted strains of Salmonella enterica infected up to 5,500 year old agro-pastoralists throughout Western Eurasia, providing molecular evidence for the hypothesis that the Neolithization process facilitated the emergence of human-disease. [97] In concordance with a process of natural selection, the humans who first domesticated the big mammals quickly built up immunities to the diseases as within each generation the individuals with better immunities had better chances of survival. In their approximately 10,000 years of shared proximity with animals, such as cows, Eurasians and Africans became more resistant to those diseases compared with the indigenous populations encountered outside Eurasia and Africa. [98] For instance, the population of most Caribbean and several Pacific Islands have been completely wiped out by diseases. 90% or more of many populations of the Americas were wiped out by European and African diseases before recorded contact with European explorers or colonists. Some cultures like the Inca Empire did have a large domestic mammal, the llama, but llama milk was not drunk, nor did llamas live in a closed space with humans, so the risk of contagion was limited. According to bioarchaeological research, the effects of agriculture on physical and dental health in Southeast Asian rice farming societies from 4000 to 1500 BP was not detrimental to the same extent as in other world regions. [99]
Jonathan C. K. Wells and Jay T. Stock have argued that the dietary changes and increased pathogen exposure associated with agriculture profoundly altered human biology and life history, creating conditions where natural selection favoured the allocation of resources towards reproduction over somatic effort. [95]
Teknoloji Düzenle
kitabında Guns, Germs, and Steel, Jared Diamond argues that Europeans and East Asians benefited from an advantageous geographical location that afforded them a head start in the Neolithic Revolution. Both shared the temperate climate ideal for the first agricultural settings, both were near a number of easily domesticable plant and animal species, and both were safer from attacks of other people than civilizations in the middle part of the Eurasian continent. Being among the first to adopt agriculture and sedentary lifestyles, and neighboring other early agricultural societies with whom they could compete and trade, both Europeans and East Asians were also among the first to benefit from technologies such as firearms and steel swords. [100]
The dispersal of Neolithic culture from the Middle East has recently been associated with the distribution of human genetic markers. In Europe, the spread of the Neolithic culture has been associated with distribution of the E1b1b lineages and Haplogroup J that are thought to have arrived in Europe from North Africa and the Near East respectively. [101] [102] In Africa, the spread of farming, and notably the Bantu expansion, is associated with the dispersal of Y-chromosome haplogroup E1b1a from West Africa. [101] [unrelated Link]
İçindekiler
In the geologic time scale, the first stratigraphic stage of the Holocene epoch is the "Greenlandian" from about 9700 BC to the fixed date 6236 BC and so including the whole of the 8th millennium. The Greenlandian followed the Younger Dryas and essentially featured a climate shift from near-glacial to interglacial, causing glaciers to retreat and sea levels to rise. [1] [2] Towards the end of the 8th millennium, the Holocene Climate Optimum (HCO) – also called the Holocene Thermal Maximum (HTM) – began as a warm period lasting roughly 4,000 years until about 3000 BC. Insolation during summers in the northern hemisphere was unusually strong with pronounced warming in the higher latitudes such as Greenland, northern Canada and northern Europe with a resultant reduction in Arctic sea ice. [3]
During the 8th millennium, there were four known volcanic eruptions which registered magnitude 5 or 6 on the Volcanic Explosivity Index (VEI). These were at Rotoma Caldera in New Zealand's Taupo Volcanic Zone about 7560 BC Lvinaya Past in the Kuril Islands about 7480 BC Pinatubo on the island of Luzon in the Philippines about 7460 BC and Fisher Caldera, on Unimak Island in the Aleutians about 7420 BC. [4] The biggest eruption was at Fisher Caldera, VEI 6, producing more than 50 km 3 (12 cu mi) of tephra. [5]
The date of c. 7640 BC has been theorised for the impact of Tollmann's hypothetical bolide with Earth. The hypothesis holds that there was a resultant global cataclysm such as early Holocene extinctions or possibly the legendary Universal Deluge. Bolides are asteroids or comets. [6]
Outside the Near East, most people around the world still lived in scattered hunter-gatherer communities which remained firmly in the Palaeolithic. [7] Within the Near East, Neolithic culture and technology had become established throughout much of the Fertile Crescent by 8000 BC and was gradually spreading westward, though it is not believed to have reached Europe till about the end of this millennium. Planting and harvesting techniques were transferred through Asia Minor and across the Aegean Sea to Greece and the Balkans. The techniques were, in the main, cultivation of wheats and barleys and domestication of sheep, goats and cattle. [7]
The world population was probably stable and slowly increasing. It has been estimated that there were some five million people c. 10,000 BC growing to forty million by 5000 BC and 100 million by 1600 BC. That is an average growth rate of 0.027% p.a. from the beginning of the Neolithic to the Middle Bronze Age. [8]
By c. 7500 BC (see map above right), important sites in or near the Fertile Crescent included Jericho (Tell es-Sultan), 'Ain Ghazal, Huleh, Tell Aswad, Tell Abu Hureyra, Tell Qaramel, Tell Mureibit, Jerf el Ahmar, Göbekli Tepe, Nevalı Çori, Hacilar, Çatalhöyük, Hallan Çemi Tepesi, Çayönü Tepesi, Shanidar, Jarmo, Zrebar, Ganj Dareh and Ali Kosh. Jericho in the Jordan Valley continued to be the world's most significant site through this millennium. [9] Çatalhöyük (see image) was a very large Neolithic and Chalcolithic proto-city settlement in southern Anatolia which flourished from c. 7500 BC until it was abandoned c. 5700 BC. [10]
There was no pottery başlı başına in the Near East at this time as the potter's wheel had not yet been invented. Rudimentary clay vessels were hand-built, often by means of coiling, and pit fired. [11] Dame Kathleen Kenyon was the principal archaeologist at Tell es-Sultan (ancient Jericho) and she discovered that there was no pottery there. [12] [13] The vessels she found were made from stone and she reasonably surmised that others made from wood or vegetable fibres would have long since decayed. [12] [13] The first chronological pottery system had been devised by Sir Arthur Evans for his Bronze Age findings at Knossos and Kenyon used this as a benchmark for the Near East Neolithic. She divided the period into phases called Pre-Pottery Neolithic A (PPNA), from c. 10,000 BC to c. 8800 BC Pre-Pottery Neolithic B (PPNB), which includes the entire 8th millennium, from c. 8800 BC to c. 6500 BC and then Pottery Neolithic (PN), which had varied start-points from c. 6500 BC until the beginnings of the Bronze Age towards the end of the 4th millennium (c. 3000 BC). [11] [12]
It was from c. 8000 BC that agriculture developed throughout the Americas, especially in modern Mexico. There were numerous New World crops, as they are now termed, and domestication began with the potato and the cucurbita (squash) about this time. [14] [15] Other crops began to be harvested over the next 7,500 years including chili peppers, maize, peanut, avocado, beans, cotton, sunflower, cocoa and tomato. [16] [17]
The Mount Sandel Mesolithic site in Ireland is dated to c. 7900–7600 BC. This was long thought to be the earliest human activity on the island, until the discovery of the Alice and Gwendoline Cave pushed the date back to 10,000 BC. [18]
The date for construction of a round-house near Howick, Northumberland is calculated c. 7600 BC by radiocarbon dating. The site is believed to have been occupied for about 100 years. [19]
NS homo sapiens fossil from Combe-Capelle in southern France, discovered in 1909, is estimated to be 9,500 years old (c. 7500 BC). [20]
Egypt And The Fertile Crescent 15161922 A Political History
Fertile Crescent Ancient History Encyclopedia
Egypt and the Fertile Crescent, 1516 1922: A Political History P. M. Holts Egypt and the Fertile Crescent is one of the first works to acknowledge the concept of Arab exceptionalism in monograph form. Simply put, Arab exceptionalism is the rejection of the idea that the Ottoman Arab provinces were indistinct enough from the rest of the empire that they do not merit specific historiography attention. The Middle East and Military Modernization - *1.P. M. Holt . Bu makaleyi Kindle'ınıza göndermek için, öncelikle Amazon hesabınızın İçeriğinizi ve Cihazlarınızı Yönetin sayfasındaki Kişisel Belge Ayarlarınız altındaki Onaylı Kişisel Belge E-posta Listenize [email protected]'un eklendiğinden emin olun. Egypt and the Fertile Crescent, 15161922: A Political . Egypt and the Fertile Crescent, 1516-1922: A Political History [P.M. Holt] on Amazon.com. *FREE* shipping on qualifying offers. Book by Holt, P.M.
World History Map Of Mesopotamia Image Collections Word
Persian Empire Map Google Search Maps Of Ancient
Map of the Fertile Crescent - History
The newest edition of the Oxford Bible Atlas teems with 27 stunning maps, 81 vibrant full-color illustrations, color photos, and a revised text that reflects the newest developments in biblical scholarship.
Full-page maps show the geography of the Bible's accounts in vivid detail. Sumptuous full-color illustrations and photographs bring entire regions and their peoples to life.
Editor Adrian Curtis' incisive and enthusiastic commentary takes into account interpretations by the best biblical scholars in the world. The text describes the land of Palestine, the ancient Near Eastern and east Mediterranean. Historical periods are clearly outlined, and the major civilizations with which the Jews and early Christians came into contact are described in vivid historical context. The Atlas also includes a fully illustrated survey of archaeology and its importance for bible study.
The Oxford Bible Atlas is an outstanding guide to the geography, history and archaeology of the Holy Land throughout biblical history, from Exodus to the New Testament. Lavishly printed in full-color on fine, sturdy paper and uniquely affordable, the Oxford Bible Atlas Fourth Edition is a perfect guide for history buffs and students of the Bible.
Natural Boundaries
The Tigris and the Euphrates are natural boundaries. This is because the borders of the region were formed by nature instead of being drawn by people. Examples of natural boundaries include rivers, mountain ranges or deserts.
Straight lines on a map generally signify borders made by people, while natural borders can follow many different paths. This is easy to demonstrate on a map of the United States. Most of the boundaries of the western states are straight lines Colorado and Wyoming and rectangles. Many eastern states have jagged shapes because their borders are formed by rivers.