2012'den beri Goodreads Challenge'a katılıyorum. Ve 2017 (şimdiye kadar) başarısız olduğum ilk ve tek yıldı. Sefil bir şekilde. Mütevazı bir 90 kitap sözü verdim ve toplam 77 kitap bitirdim. Takvim devrilmeden önceki son sayıya baktığımda bir hayal kırıklığı ve utanç dalgası hissettim.
2017'nin şahsen benim için olduğu üzücü yıl için suçluyorum, çünkü açıkçası o yıl zordu. En sevdiğimiz avcıdan alıntı yapmak gerekirse, anlatmanın ötesinde berbattı. O yıl pek çok kişisel denemeden geçtim ve genel olarak dünyayla uğraşmak zorunda kaldım ve bu, bu sorunların bir kanıtıydı.
Biliyorum, biliyorum. Bu kişisel bir meydan okumadır. Bu veya üstlendiğimiz başka herhangi bir kitap mücadelesi için derecelendirilmedik veya yargılanmıyoruz. Her başarısız meydan okuma üzerinde “Utanç!!” diye tıslayan eski, kukuletalı Kitap Kurdu Yaşlıları yok. başarısız bir meydan okuma gördüklerinde. Bazen karşılaştığınız herhangi bir zorlukta yetersiz kalırsınız çünkü hayat olur.
Okumak, her zaman iyi olduğum ve hayatımda birçok zorlu noktadan geçtiğim bir şey. Annem öldüğünde yardımcı oldu ve babam dul bir baba olarak yeni gerçekliğine uyum sağlarken Houston'da yaşamak zorunda kaldım. Okuldaki yeni çocukken 5. sınıfta yardımcı oldu vetüm alay için böyle bir hedef.
Oğlum doğduğunda kitaplar vardı ve oğlumun doğumundan sonra bir dizi sağlık sorunu ve korkudan geçtik. Dört aylıkken üç büyük ameliyatla sonuçlanan bir dizi sağlık sorunu vardı. Kitaplar, sadece ben, bebeğim ve o binaların o anki uğultusunu yaşadığım hastanede geçirdiğim uzun, yalnız günleri atlatmamı sağladı. Neyse ki, o dönemden sonra ormandan çıktık ve çocuk yetiştirmenin getirdiği tüm zevklerin ve zorlukların tadını çıkardım.
Kitaplar, yetişkinliğin duvarlarının üzerime kapandığını hissettiğim zor zamanlardan geçmemi sağlıyor. Büyürken çoğu zaman bunu asla söylemezsin, zina yapmak berbattır. Hepimizin o zamanlar için bir tür güvenli sığınağa ihtiyacı var. Hiç bitmeyen başarısızlık, beceriksizlik ve eksiklik duygularının hamster çarkında olduğumu hissettiğimde, beni alıp götürmek için kitaplara dönüyorum. Calgon kim? Bana haftanın herhangi bir günü iyi bir kitap ver. Ben kitapsever bir insanım ve onlar her zaman benim değişmez arkadaşlarım oldular.
Yani, evet, iki yıl sonra bile 2017'de hedefime yaklaşamadığım için büyük bir başarısızlık duygusu hissediyorum. Özellikle geçmiş yıllardaki zorluklara ve nasıl yaptığıma baktığımda:
2012: 109/85 kitap (%128)
2013: 112/110 kitap (%112)
2014: 75/60 (bugüne kadarki en yüksek yüzdem %152 ile)
2015: 78/75 (%104)
2016: 93/85 (%109)2018: 90/60 (%150)
Tek felaket, okunan 77/90 kitapla 2017'dir. Hedefe ulaşamayarak en uzun arkadaşlığım olan şeyi başarısızlığa uğrattığımı hissettim.
Şimdi, drama olmayı bıraktığımdalama ve gerçekten sayılara baktığımda bir şey fark ettim. Onu parktan attığım birkaç yıl olsa da, hedefe zar zor ulaştığım birkaç kez de oldu. Ve anladım ki çok da önemli değil. O yıl her şey çok zordu. Okumadığım, hatta (nefes nefese!) okumak istemediğim günler oldu. İş ve yaşamdaki baskılar arasında o kadar sert ve duygusal olarak boşa giden günler vardı ki tek yapmak istediğim şekerleri akılsızca ezmekti. Diğerleri, tek yapmak istediğim YouTube denen tavşan deliğine düşmekti. Ve sonra, şarap içerken tek yapmak istediğim şeyin sebze yemek ve boşluğa bakmak olduğu günler oldu.
Açıkçası, bunda yanlış bir şey yok. Sıkı bir okuyucu olmak, her yıl yenilemeniz gereken gizli bir topluluğa üyelik değildir. Kendinizi başkalarına karşı ölçtüğünüz bir yarışma değil. Okuyucu olmak, atılan her yarışmaya, meydan okumaya veya kitap eldivenine katılmanız gerektiği anlamına gelmez. Okumak zorunda olduğunuz bir görevi yaptığınızda, o zaman eğlenceli olmaktan çıkar. Ve eğlenceli olmayı bıraktığında, artık hiç yapmıyorsun.
Hedeflere ulaşmak yine de iyidir, ancak her şeyi hedeflere bağlamamalısınız. Hayatın tadını çıkarın ve sevdiğiniz şeylerden keyif alın, özellikle de okuyorsa. 2017'de hedefimi kaçırmakla barıştım. O zamandan beri daha mütevazı hedefler koydum. Hâlâ bu hedefe ulaşmayı ve rast gelebileceğim diğer okuma zorluklarına katılmayı planlıyorum. Başarısız olursam bu bir trajedi değil. Okumak eğlenceli. Bu her zaman nihai hedefimiz olmalıdırne zaman okursak okuyalım.