Yalnız Seyahat Bekar Olmayı Sevdiğim Sebep
Bilmiyorum… ne yapmak istiyorsun? LOL.
“Merhaba Shani, bu kadar hızlı olduğun için çok teşekkürler! Bu eğlenceli bir okuma, ama ne yazık ki bunun gerçekten bizim için işe yarayacağını sanmıyorum - tekrar eklenen kısımlar, site için bir miktar uyumsuzluk haline getirdi, Sesi bozulmadan yapamadık. Devam edip bana% 25'lik öldürme ücreti için bir fatura gönderirseniz, tüm evraklarınızı işleme koyarım. ”
IPhone Yılbaşı Gecesi'ne gece yarısı çarptığında, on yıl boyunca bekar olacağımı farkettim. Başka bir zamanda, ya da başka bir insipid rom-com komplo olarak, bu düşünce beni toz haline getirmiş olabilir. Ancak 2018, tüm hataları ve Gelgit Bölmeleri için harika bir yıl olacak çünkü yalnız seyahat etme planlarım var.
Popüler bin yıllık mıknatıslı valizim ve ben bu Mart'tan ayrılıyoruz, heyecandan başka bir şey, birkaç çift siyah tozluk ve çeki seyahat günlüğünden başka bir şey olmadan Paris ve Londra'ya gittik.
Hüzün, korku ve yetersizlik duyguları pek iyi değil.
Ama uzun zamandır sahip olduğum tek şey buydu. Seyahat edebileceğimi sanmıyordum çünkü seyahat edecek kimsem yoktu. Kızlar gezileri ve düğünler yapıldı (yardımcı olmadı), ama dolaşmaya içgüdüsümün gerçekte teklifinde bulunduğumu söylediği bir an olmadı. Kelimenin hiçbir anlamında hiçbir yere gitmiyordum. Evde sıkışıp kaldım ve bekar olmak kötü bir şeydi hissine kapıldım.
Toplumsal etkiden gelip gelmediği veya kendi empoze edilmiş olup olmadığından emin değilim, ama çok uzun zamandır olumsuz olarak bekar ve olumsuz olarak düşündüm. Bekar olmanın gerçek yararlarını bir gün özleyeceğim göremedim. Bu yıllar boyunca devam etti ve zaman ve zamanla bilgelik ve çağın doğal eşleşmesi de dahil olmak üzere birçok şey onu iyileştirmek için kredi alabilse de, yalnız seyahat etmek gerçekten de bu çizgiyi hak ediyor.
Fomo'nun kaynama noktası var. Sanırım benimkilerin ısınması yedi yıl aldı. İçten gelen öfkeyle, günbatımında plajın sürekli akışını, güneş doğarken Sonoma yemini sürekli istediğimi bildiğim ama istediğim gibi hissetmediğimden dolayı Instagram'ya verebilirim. 30'dan fazla bekar kadına yapılan her çeşit nitelik var. Özel tarifim çok fazla korku için çağrılıyor. Başkalarının tek başına yemek yiyen bir kadın gördüklerinde (spoyler: onu bile farketmezler), yalnız kaybolma korkusu (kahrolası iPhone'unuzu şarj edin), azaltılmış istenmeyen bir hane basamağı gibi dışarı çıkma korkusu yalnız seyahat ediyor çünkü onunla gidecek kimseyi bulamıyor. Pasaportun boş sayfalarında anlatıldığı gibi yalnız seyahat etmek için görünmekten korkmak üzücü bir hikaye.
Ama artık hikaye bu değil. Şimdi yalnız seyahat eden kadın çünkü onu seviyor, hatta onu tercih ediyor ve ona katılmak istersen sadece macera katkısı olman gerekiyor.
Bir şeyin kopup gittiğini söylemeyeceğim ama bir şey bükülmüş Bir gün öfkem (korusun) korkumun üzerinden geçti. Artık hayatı kaçırmak istemedim. Daha az ömre razı olmak istemedim çünkü tek başıma yaşıyordum. Ortak olan insanlar benden daha fazla yaşam deneyimini hak etmiyor, bir arkadaşın İşçi Bayramı Barbeküinde birbirleriyle tanıştığı için daha şanslılar. Ben de layıkım, kahretsin.
Yalnız seyahat kabiliyetlerimi ufaktan başlayarak test etmeye karar verdim, Washington D.C. gezisi ile çok uzak olmayan, hala ev içi, kolay. Doğal olarak, Şubat ayının bitmesi için mükemmel bir zaman seçtim. Soğuk havadaki müzelere, anıtlara kadar yürüyüş mesafesinde ve kilometrelerce garip bir yürüyüş yapmak, kış seyahatinin kalabalıkları yenmek için ideal olduğunu size öğretiyor. Yalnız seyahatimden beri çoğu zaman oldukça soğuktu.
Sanatı gördüm, tarihi gördüm, standup komediyi ve gerçek bir Enigma makinesini gördüm. Kendimi sürekli hareket halinde tuttum. Kaygımın benden canlı mermiler gibi atmak üzere olduğu ve elektrikli süpürgemden daha büyük bir ateşli silahla dostum tarafından vurularak vücuda çarptığım gerçeğini anlatmak için kendimi deneyime sokmaya çalışıyordum.
Uzun süre hala duramazdım. Kalabalıkların etrafında olamam. Etrafımdaki tüm koltuklar doluysa bir bar bırakacaktım ve herkesin benim dışımda biriyle konuştuğunu görebilirdim. Çok endişelendim, çok utandım. Yazarken biraz acıklı geliyor ama denemeseydim, inandığım o küçük yalanların hepsi tarafından felç olurdum. D.C.'ye olan yolculuk hayatımda hissettiğim en yalnız şeydi, ama hissetmek zorunda kaldım, öyle olmadığını hissettim. İyi anlar olduğunu da hissetmek gerekiyordu.
Tek başına olmayı tedavi edecek bir şeyden başka bir şey olarak düşünmek, kendimle yıllardır savaştığım bir savaştır. Zevk almaya geldiğimde, küçükken ve henüz nasıl oynanacağını bilmediğinizde, domino fayansları gibi bekar olmanın faydalarını biriktirmeye başladım. Yığının ne kadar uzayabileceğini görmek istedim.
Çoğu öğrenme yavaştı. Günün sonunda eve gelmek, kendinize ait bir alana, kendinize ait bir uzaktan kumandaya ve kendinize ait bir yatağa ulaşmak, her gün gerçekleşen harika şeylerdir ama onları uzun süredir fırsatlar olarak görmüştüm. Yalnız seyahat etmek bir çarpışma rotasıydı.
Bunu açıkça söyleyeyim: Yalnız seyahat ederken planlarınızı başkaları tarafından yürütmeniz gerekmez. Yine, SİZİN PLANLARINIZI DİĞER İNSANLARLA ÇALIŞMAYINIZ. Bunu söylemenin bir başka yolu, tam olarak ne istersen yapabilirsin! Tüm zamanların! Bencil olmaktan daha lüks bir şey yoktur.
Günün tuhaf saatlerinde şarap ve peyniri durdurmaktan keyif alıyorum. Müzeler arasında çok hızlı hareket ediyorum. Müze hediyelik eşya dükkanlarında çok yavaş hareket ediyorum. Her zaman, kesinlikle her zaman barda oturuyorum. Brunch'a gitmeyi reddediyorum. Kahrolası brunch'ta 2,5 saat harcamak için gezegenin üzerinden uçmadım. Yahudi olarak yetiştirildim ve Katolik kiliselerine saplantılıyım. Sabah 8'de gezmeye başlıyorum. Ve bu özelliklerden hiçbiri başkasını, onları iyi olarak düşünmesi gerektiği konusunda ikna etmemi ya da benimle birlikte onlara katılmamı gerektirmiyor. Daha da iyisi, yalnız seyahat etmek bana ikna edecek bir “o” olduğunda bile mecbur kalmadığımı öğretti. Uyu, canım. Güneş doğarken yürüyecek bir nehrim var.
D.C.'den bir yıl sonra, yalnız birkaç geziye çıktım ve gerçek olanı almaya hazır olduğumu hissettim: Paris. Gönüllü olarak bekar benliğimi dünyanın en romantik kentinin ortasına bırakması, bir baro sınavına girmeye çalışan bekar kadın. İki gerçek baro sınavına girdim ve korku farklı değildi.
Fransızca bilmiyorum. (Duolingo seni seviyorum ama iki senedir deniyorum ve devam ediyorum.) Sadece bir kez ve 24 saat boyunca Paris'te bulundum (uzun hikaye) ve şehri iyi tanımıyordum. Ama ben istedim. Paris'i istedim. Bu yüzden Instagram'da bir metropol bölgeyi takip ettim ve bir bilet rezervasyonu yaptırdım ve çok fazla ekmek ve limon turta aldım ve Mona Lisa'nın karşısında yüzümden dirsek aldım. Harikaydı.
Ayrıca bu süre boyunca yağmur yağdı ve ben yolculuğumun süresini kastettim. JFK için uçağım kalkıncaya kadar güneşi görmedim. Yanlışlıkla garip, süper iğrenç istiridyeler sipariş ettim. Spor ayakkabılarım o kadar ıslanmıştı ve üşüdüler ki bir noktada bir alışveriş merkezine girip yeni ayakkabılar almak zorunda kaldım ve mağazamı giymek zorunda kaldım çünkü zaten bir turist olarak yeterince dışarı çıkmadım. Ancak, yalnız seyahat etmenin inanılmaz ve eğlenceli olduğunu öğrenmenin başka bir yoluydu ve bir zamanlar hayal ettiğim üzücü, yalnız şeylerden değil. Bekar olmanın en sevdiğim yanı.
Üç hafta içinde Paris'e geri döneceğim. “Geçen yıl oraya gittik” tartışmasını kazanmak zorunda değilim. Hiç kimseyi ikna etmek zorunda değilim. Bu, tek başıma seyahat etme korkumdan vazgeçecek kadar yalnız olduğum ve yalnız yaşadığım gerçekten harika hayatı sevmeye başladığımda öğrendiğim bir şey. Her zaman kaçırdığım için kızmıştım, ama zorunda olduğumu düşündüğüm için de kızgınım. Yalnız seyahatin bana öğrettiği en iyi şey, yalnız olmanın sadece istediğinizi, istediğiniz zaman, istediğiniz yerde, istediğiniz herhangi bir nedenle yapmak anlamına gelmesidir. Ve liberté, Fransızca'da özgürlük deyin.