Rusya’nın çıkarlarını ve dürtülerini ve liderliğini anlama anahtarı tarih ve coğrafya. Rus politikasını anlamak onun kabulü veya onaylanması anlamına gelmez, ancak Rusya'ya karşı gerçekçi ve bu nedenle başarılı bir strateji için gereklidir.
Rusya, cumhurbaşkanı Vladimir Putin ve onun eylemleriyle ilgili tartışmalar gerçekçilikten yoksun. Ne de olsa, görüşlerin çoğu saf Rusfilofilizmden ödün vermeyen Russophobia'ya kadar bir ölçekte dağıtılıyor. Duygular büyük bir rol oynamaktadır. Bazıları Rusya'yı idealleştirir veya Batı'nın kurbanı yapar, bazıları ise dünya haritasından silmeyi tercih eder ve Rusya Federasyonu'nun kendi çıkarlarını belirleme ve savunma hakkını tanımaz. Ancak iki taraf da Rus siyasetinin motivasyonunu dikkate almıyor. Birincisi için bu, ideallerin kaybı ve ikincisi için ideolojik fikirlerin yok sayılması anlamına gelir.
Rus politikasının motivasyonunu anlamak, kabul edilmesine veya onaylanmasına doğru bir adım değildir, ancak Rusya'ya karşı gerçekçi ve bu nedenle başarılı bir strateji için gereklidir. Batı, ancak Rus çıkarlarının gerçekçi bir analizine dayanarak kabul edilebilir bir işbirliği seviyesine ulaşabilir.
Hepsi aynı çaba
İngiliz devlet adamı Winston Churchill (1874 - 1965), komünist ideolojisine rağmen, Rus çıkarlarının kilit öneme sahip olduğu konusunda Sovyet Rusya hakkında konuştu. Tarihinin bilgisi sayesinde, Churchill onları tekrar eden süreçler ve sürekli hedefler içinde gördü. Ona göre, Rus menfaatleri değişmiyor ve üç faktör tarafından belirlenenden her zamankinden daha fazla: tarihsel tecrübe, coğrafya ve büyük güçlerin ülkesine girme arzusu. Ancak, tüm bunlar korku ve korkuların etkisiyle deforme olur.
Rus devletinin onu koruyacak hiçbir doğal engeli yok. Çar Korkunç Çar Ivan'dan (1530 - 1584), Rusya, saldırgana karşı harekete geçmesini sağlayan yeni tampon bölgeler yaratarak buna cevap veriyor. Bu savunma stratejisi sayesinde dünyanın en büyük devleti saldırı sonucu ortaya çıktı. Ancak, Rusya belirsizlik duygusundan kurtulmadı ve engin topraklar ona güç statüsünü sağlamıyor.
Bu durum, dünyanın herhangi bir yerinde kuvvet kullanımı ile belirlenir ve Rusya, buzsuz bir limana sahip olmaması nedeniyle engellenir. Bu nedenle, Büyük Çar Peter (1672 - 1725) zamanından beri, halefleri Konstantinopolis ve Hint Okyanusu'na ulaşmak için çabalıyordu ve pratik olarak tüm XIX yüzyıl boyunca İngilizler, Boğaz'ın ve Çanakkale Boğazı üzerindeki kontrolün yanı sıra Hindistan'a Rus nüfuz etmesini engellemek zorunda kaldılar. Birkaç yüz yıldır aynı çaba, kendimiz için güvenliği sağlamak ve ılık denizlere çıkmak için genişleyerek, dolayısıyla Rusya’nın bir güç olarak statüsünü teyit ederek Rusya dış politikasını etkiliyor.
Rehber olarak geçmiş
Rus tarihine askeri müdahaleler izin veriyor - sadece yurtdışında Rus değil, aynı zamanda yabancı olan. Ne kadar paradoksal olursa olsun, kulağa ne kadar çelişkili gelse de, Rusya genellikle dış saldırganlığın kurbanı olmuştur: Moğollar Rus halkını neredeyse tahrip ettikten sonra, Polonyalılar, İsveçliler, Fransızlar, İngilizler ve Almanlar tarafından müdahale edildi.
Ek olarak, Ruslar tarihi Batı’da geleneksel olduğu gibi doğrusal bir biçimde algılamıyor - onlar için yinelemeli bir süreç. Napolyon ve Hitler Polonya'ya saldırdılar, bu nedenle mevcut olaylara rağmen bu saldırı tekrarlanabilir. Bugün Avrupa'da hiç kimsenin Rusya'ya saldırmak istemediği, Korkunç İvan geleneklerinin takipçileri için önemli değildir.
1930 yılında, sadece 11 yıllarında Alman ordusunun Moskova'ya koşacağına dair hiçbir işaret yoktu. Ve 1989'te hiç kimse, 20 yıllarında Varşova Paktı üyelerinin çoğunun Avrupa Birliği ve NATO'ya dahil edilmesini beklemiyordu. Rus liderliği, geçmişin bugüne olduğundan çok daha iyi bir rehber olduğuna inanıyor. Rus geçmişi, eski ABD Başkanı Ronald Reagan'ın (1911 - 2004), Amerikan SSCB'ye Amerikan korkusundan korkan Rus korkusunun ne kadar şaşırttığı hakkında yazdığını yazdığı zaman, anılarında teyit ettiği korkularla doludur.
genişleme
Rusya'nın iktidar olma arzusundan - ve Rusların kolektif kimliğinden memleketlerinin iktidar olmasını ve buna saygı duyulmasını istiyorsak - o zaman ulusal ölçek onlar için büyük önem taşıyor. Stalin'in zulmüne rağmen, onu yüceltiyorlar çünkü Rusya'yı bir süper güç yaptı. Ve çünkü Ruslar Putin'i desteklese de, politikasına rağmen Rusya'ya Batı yaptırımları getirdi ve yaşam standartlarında bir düşüş oldu.
Rusya'nın egemen statü anlayışı her şeyden önce kuvvet, özellikle askeri ve jeopolitik potansiyel içermektedir. Rusya'nın ekonomik problemleri göz önünde bulundurmadan ulusal çıkarlarını sürdürmesi tipiktir ve bu eğilim devam edecektir. Aslında, Ruslar genişleme için her fırsatı kullanıyor, ancak bazı bölgeler onlar için diğerlerinden daha önemli.
Kilit çıkarlarından bahsediyorsak, Ruslar uzlaşmazlar - diğer durumlarda, diplomatik olarak esnek ve imtiyaz vermeye özellikle hazırlar, özellikle de düşman boyun eğiyorsa. Rusya tarihinde, benzer bir algoritma, örneğin, Stalin’in Polonya’ya tutkunu ve Komünist ayaklanmasını desteklemediği, Sovyet’in Berlin’deki ablukayı reddetmediğini reddettiği 1777-1825’taki Viyana Kongresi’nde, Çar İskender I’nin (1814 - 1815) imtiyazını doğrulamaktadır. yanı sıra Küba krizi.
Ukrayna
Yukarıdakiler, Ukrayna ve Suriye'deki Rus eylemleri ile doğrulanmaktadır. Ukrayna, Rusya için büyük jeopolitik öneme sahip çünkü Ukrayna düşmanca bir güç tarafından kontrol edildiyse, Rusya'yı yumrukta tutuyordu. Kırım'da Rusların, Boğaz ile sınırlı olsalar bile, ılık denizlere erişmelerini sağlayan askeri bir limanı var.
Rusya her zaman açıkça Ukrayna’nın Batı yapılarının bir parçası olmasına izin vermeyeceğini açıkça belirtti. Batı'nın bu açıklamayı dinlemesi ve motivasyonunu anlama konusundaki isteksizliği, böylece Rus adımlarına hazırlık yapmak, Ukrayna krizinin agresif Rus politikasıyla aynı ölçüde şiddetlenmesine katkıda bulundu.
Güçler arasındaki herhangi bir anlaşmazlık, savaş yüzünden savaşmaya hazır olup olmadıkları sorusuna indirgenebilir. Ukrayna krizinde - Kırım'ın ilhak edilmesinden Ukrayna'daki Rus askerlerine kadar şu anki duruma kadar - gelişiminin kuralı değişmeden kalıyor: Rusya Ukrayna ve Kırım olmadan yapamaz ve Batı yapabilir. Rusya Ukrayna nedeniyle savaş açmaya hazır, ancak Batı da değil.
Batı, fiyaskodan yapısal olarak zayıf bir Rus ekonomisi ve petrol ve doğal gaz ihracatına bağımlılığı ile kurtarıldı. Düşük emtia fiyatları, Rusya'nın bütçe gelirlerini düşürdü ve ekonomik bir krize neden oldu. Bununla birlikte, Kırım Rusya'ya ait olduğu için bu Batıya güven vermemeli ve Ukrayna yakın gelecekte Batı yapılarına üye olmayacak.
Suriye
Ekonomik kriz sırasında ve Putin rejiminin çökeceği yönündeki tahminlere rağmen, Rusya Suriye’de Cumhurbaşkanı Beşar Esad’ın rejimini beklenmedik bir şekilde destekledi ve böylece Kırım’ın ilâve edilmesinden sonra uluslararası tecritten doğdu. Ayrıca, Soğuk Savaş'ın sona ermesinden bu yana yurtdışında Batılı olmayan bir gücün ilk askeri operasyonuydu.
Ancak asıl mesele şu ki, birkaç ay içinde Ruslar Esad ordusunun çöküşünü engelledi, birçok bölgenin ilerlemesine ve geri dönmesine yardım etti ve daha sonra Afganistan'da veya Irak'taki Amerikalılarla olduğu gibi kendilerine çatışmaya girmelerine izin vermeden ayrıldı. Rusya'nın hedefi Esad'ın konumunu güçlendirmek değildi, çünkü Rusya için temel bir önemi yoktu. Bununla birlikte, sınırlı süreli destek, Rusya Federasyonu'nun egemen durumunu tanımakla ilgilendiğini göstermektedir.
Suriye, Rusya’nın yalnızca yurtdışında operasyonlar yürütme yeteneğine sahip olmadığını, aynı zamanda Suriye iç savaşı sorununu çözemediğini göstermek için tasarlanmıştır. Rusların Esad'a desteklerini nerede ve nasıl kullanacakları henüz net değil, ama şüphesiz ABD ve Avrupa ile ilişkileri çözmek ve bir krizde çarpışmasını örtbas etmek istiyorlar, başka krizlerle olan işbirliğini her iki krizdeki konumlarını teyit etmek istiyorlar: Ukrayna'dan vazgeçmeyecekler, Suriye'den vazgeçmeyecekler değiş tokuş edilen her şey için.
Vladimir Putin,
Rusya Devlet Başkanı Putin, eylemleriyle Sovyetler Birliği Komünist Partisi genelinin genel sekreterleri ve krallarının dış politikasına devam ediyor. Putin'in hedefi, Rus etki alanını güçlendirmek ve ülkesinin temel çıkarlarını güvence altına almak. Bazı yorumcular ve politikacılar, Putin'in modern Hitler ve Kırım da Sudetenland olduğunu söyleyerek bağırdı. Ancak Rusya cumhurbaşkanı gerçekten Hitler olsaydı, bugün Avrupa'nın yarısını ele geçirirdi.
Putin sınırda sallandı, ama her zaman Batı ile gerçek bir çatışmaya yol açmamak için. Cumhurbaşkanı, Kırım'ın yarımada yüzünden kavgayamayacağından Kırım'ın bununla kaçabileceğini varsaydı. Putin, pek çok kişinin bunu öngördüğü halde Kiev'e gitmedi ve Rus birliklerini durduracak kimse yoktu. Ancak cumhurbaşkanı, doğu Ukrayna’daki huzursuzluğu kışkırtıp koordine etmekten memnundu - bu Putin’in niyetleri için yeterliydi.
Rus hedeflerine ulaşmak için Putin, Batı'nın Ukrayna ile Rusya kadar ilgilenmediği stratejik avantajını korumak için her zaman en az agresif taktikleri seçti, ancak temel bir işgal bu dengeyi değiştirebilir. Ne de olsa, Batı’yı misillemeye zorlayabilirdi; bu da Rusya’nın uzun süre dayanamamasıydı. Rusya, ABD’yi kilit çıkarları olmayan ya da hatalı politikalar yürüttükleri yerlerde taktiksel olarak yenebilir, ancak Rusya uzun vadeli bir çatışmaya dayanamaz.
Alakasız prensibi
Belki de Putin, Sovyet etki alanını yeniden kurmak istiyor ancak asıl politikası daha ihtiyatlı. Üçüncü Dünya Savaşı'nı başlatmak isteyen bir çılgın değil, gerçek siyasetin bir virtüözüdür. Kırım'ı yakalamayı başardı ve Ukrayna’nın Batı ile gerçek ve sürekli bir çatışmaya girmeden Batılı yapılara üye olmadığından emin oldu. Batı yaptırımları sadece yüz kurtarma girişimidir ve yakında sona erecekler. Bugün, Putin Suriye ile olan ve Suriye ile ABD arasındaki anlaşmayı doğrulayan müdahaleyi kullandığı Batı ile ilişkilerini normalleştirmeye çalışıyor.
Asıl mesele, Batı’nın Rus çıkarlarını bir gerçek olarak ele alması gerektiği. Rusya'nın uluslararası hukuka aykırı olduğu ve saldırganlık yaptığı gerçeğine rağmen, onun için makul adımlar attı, çünkü en acil çıkarlara alındı - güvenliği sağlamak için. Ve bu bakımdan, Rusya diğer bazı güçlerle aynı şekilde davranır.
Batı’nın Ukrayna’da sunduğu kendi kaderini tayin etme ve müdahalede bulunmama ilkesi övgüye değer ve teorik olarak doğru, ancak Rusya’nın çıkarları uğruna dikkate almamaya hazır olması, Rusya’nın Batı’nın ana çıkarını savunmaya hazır olmaması durumunda ilgisiz kalmasına neden oluyor. Uluslararası ilişkilerin yalnızca devletler, çıkarları ve güçleri tarafından belirlenmediğini, ancak bu durumda Batı'nın yalan söyleyeceğini iddia edebilir.
Tarihsel deneyim
Batı, Rusların Batı'nın sevmediği çıkarlara sahip olduğu gerçeğinin teorik ve pratik olarak reddedilmesine dayanan bir pozisyonla başaramayacak. Bununla birlikte, Rusya’nın bu tür çıkarlara sahip olduğunu ve onları savunacağını kabul etmek, onların desteği anlamına gelmez. Büyük güçlerin çıkarlarını ve motivasyonlarını bilmek uluslararası sistemin işleyişi için her zaman ön koşul olmuştur.
Batı'nın ne seçtiği önemli değil - Rusya ile işbirliği, atılması ya da aralarındaki bir şey gibi - Rusya'nın çıkarlarını ve Rusya Federasyonu için önemini kabul etmesi gerekiyor. Aksi halde, Batı politikası sorumsuz ve etkisiz olacak ve Batı Rus davranışını öngöremeyecekti. Bu, Ukrayna'da olduğu gibi güvenlik ve güvenilirliğin tehlikede olduğu bir rulet oyunudur.
Batının avantajı, Rus çıkarlarının aslında şeffaf ve öngörülebilir olmasıdır. Bu nedenle Batı, iddia ettiği Rus tepkisine dayanarak her adımını atabilir ve her Rus eylemine Rus çıkarlarına nasıl katıldığı konusunda cevap verebilir. Tarihten itibaren, Rusya’da olduğu gibi, Rusya’nın ana çıkarlarına gelince taviz vermeyen bir tavrı var. Ancak diğer durumlarda, Suriye’de olduğu gibi onlarla pazarlık etmek, işbirliği yapmak veya tavizlere ikna etmek mümkündür.
Chimera mutlak güvenlik
Rusların etkilerini artırmak isteyecekleri varsayılmalıdır. Ancak, bazı bölgeler onlar için çok önemlidir. Putin, Rus çıkarları için her şeyi yapacak ve bunun için herhangi bir fırsat kullanacak, ancak önceki politikasından Batı ile uzun süre yüzleşmek istemediğini takip ediyor. Rusya ile ilişkilerde, Batı kendi çıkarlarını gerçekçi bir şekilde değerlendirmeli ve neye varamayacağını açıkça belirtmelidir.
Kilit Rus çıkarları söz konusu olduğunda Batı, bunlara müdahale edip etmeyeceğini ve bunun Rusların tepkisine nasıl tepki vereceğini dikkatlice değerlendirmelidir. Ayrıca sonuçları Rusya’ya karşı histerik düşmanlık veya bunun için küstah bir hor görünse dediğimiz basitleştirmelerden kaçınmak gerekir. Ek olarak, Batı Soğuk Savaştan sonra ortaya çıkan cazip fakat gerçekte problemli olan mutlak güvenlik kavramını da hesaba katmalıdır.
Ne de olsa, uluslararası ilişkilerde mutlak güvenlik sadece bir kimeradır ve bunun arzusu çoğu zaman istenmeyen sonuçları doğurur, bu da güvenliği azaltır. Örnek olarak, Birinci Dünya Savaşı öncesi Alman İmparatorluğu. İlk Almanya Başbakanı Otto von Bismarck (1815 - 1898) dış politikasında yer alırken, Almanya panik savaş korkusunu iki cephede diplomatik bir şekilde savaştı.
Bismarck, Fransa ve Rusya'yı izole eden kesişen diplomatik ittifaklar ve anlaşmalar ağları kurdu ve Büyük Britanya’yı onlara karşı koydu. Ancak, Bismar'ın halefleri Alman konumunu güçlendirmeye, orduyu güçlendirmeye ve diplomasiyi reddetmeye karar verdi. Kısa bir süre içinde üç eski rakibi - İngiltere, Fransa ve Rusya - Alman karşıtı koalisyonda birleştirmeyi başardılar.
Sadece güç değil
Bismarck, bu ülkelerle ilişkilerde yalnızca Alman bölünmeleri ve silahlanma sayılarına güvenmenin imkansız olduğunu biliyordu. Şansölye ordunun önemli olduğunu anlamasına rağmen, diplomasi konusunda da aynı şeyi düşünüyordu. Bismarck, ordu ile diplomasiyi birleştiren gemileri birleştirdiğini düşünüyordu. Uluslararası ilişkilerde diplomasi, güçler ve çıkarları arasında yükselen gerilimi ortadan kaldırıyor. Her şey askeri yeteneklere indirgenmeye başlar başlamaz ve diplomasi askeri planlama için bir araç haline gelir, savaş kısa sürede patlar. Sonuçta, gerginliği azaltma yöntemi kaybolur.
Bismarck, ona hayran olduğu için değil, ondan korktuğu için Rusya ile iyi diplomatik ilişkiler sürdürdü. Bismarck gibi Batı ve NATO, olası bir Rus saldırısını engellemek için Doğu Avrupa'daki askeri yeteneklerin güçlendirilmesi ile Rusya Federasyonu'na, Avrupa'nın bu kısmının savunmasının ciddiye alınacağını ve gerektiğinde ittifakın tereddüt etmeyeceğini iletmek için bir yol aramalı. Elbette Batı, askeri çözümü terk etmemeli ve askeri yeteneklerini sınırlandırmamalı, çünkü Ruslar, diğerlerinden daha iyi, kendilerini zayıf hissedecek ve bundan faydalanacaklar. Ancak yalnızca kuvvete güvenmek buna değmez.
İlk durumda, Doğu Avrupa ve Baltık Devletlerinde, Rusya'nın kendi askeri güçlerini güçlendirerek cevap vereceği yüz binlerce NATO askeri yerleştirmek zorunda kalacaktı. İkinci durumda, askeri güçlerin teçhizat ve malzemelerle eşzamanlı olarak güçlendirilmesinin yanı sıra savunma sistemlerinin, askeri tatbikatların ve diplomasinin genişlemesi de olacaktır. Baltık devletlerinin en iyi savunması, NATO’ya karşı savaşma tehdididir ve bu arada, gerçekçi olmayan Rus potansiyel bir grevi engelleyebilecek çok sayıda askerin konuşlandırılması değildir.
Baltık
Şimdiye kadar, neyse ki, NATO ikinci yolu seçiyor: birkaç savaşçı ve yüzlerce askeri olası bir Rus işgalini durduramayacak. Bu askeri kuvvetler tarafından ölçülmekle veya göstermekle ilgili değil - bu bir diplomatik işarettir. İttifak Moskova'ya üyelerini savunacağını anlamasını sağlar, ancak askeri birimleri Rus’a NATO’nun bir saldırıya hazırlanıyor olduğu izlenimini verecek kadar büyük değil. Doğu Avrupa’daki NATO üssüne karşı, saf bir Rus yanlısı bir pozisyon almayan Çek General Peter Pavel’ti ve bunun için altyapıyı güçlendirmek ve NATO tatbikatlarını harekete geçirmek en iyisi.
Eğer Putin pragmatik olarak düşünüyorsa, o sinyali anladı. Eğer NATO dağıldıysa, elbette Putin, ittifakın başarısızlığına dikkat çekmeye ve Rus etki alanını genişletmeye çalışacaktı. Ancak NATO, en azından Doğu Avrupa'da, Rus tehdidinin kendine güvenini ve farkındalığını göstermiyor ve göstermiyor. Ve Rusya’nın Baltık istilasını reddetmemesine rağmen, bu olasılık düşük. Putin güçlerin nasıl değerlendirileceğini biliyor, bu yüzden birkaç gün içinde Baltık Devletlerini ele geçirebileceğini biliyor, ancak NATO ile savaşı kazanamayacağını biliyor.
Mutlak güvenlik arzusu ile bağlantılı olarak, Soğuk Savaş sırasında bile, Avrupa’nın NATO’nun Sovyetler Birliği’nde olduğu kadar geleneksel güçleri olmadığını, Sovyetler’in işgalini durdurmak için daha az avantajı veya en az şansı olduğunu anlamak gerekir. Ve sonra tehdit çok daha büyüktü. Batı, sadece nükleer değil, aynı zamanda SSCB'nin ABD ile olan askeri yetenekleriyle karşılaştırılamayacağına da korkuyordu.
Zayıf politikaların sonuçları
Soğuk Savaş sırasında silahlanma yarışının yapıldığı ve askeri çatışma tehdidinin sürekli olduğu gerçeğine rağmen, yoğun diplomatik müzakereler sürekli gerçekleşti. Diplomasi, Batı'dan dost devletlere verilen bir ödül değil, farklı çıkarlara sahip devletlerle ilişkileri düzenlemeye yönelik bir araçtı. Diplomatik önkoşul, birinin kendi çıkarlarını belirleyebilmesi ve başka ülkelerden öngörebilmesiydi. Bu, bir gerçek olarak algılandı ve muhalifi çıkarlarının gerçek olmadığına ikna etmek amacıyla tartışılacak bir konu değil.
Buna rağmen, bir çatışma varsa, kendi hedeflerine ulaşmak için güç kullanıldı. Yani, Batı’nın Ukrayna’daki eylemlerine zıt bir şey gerçekleşti, Rusya’nın çıkarlarını hesaba katmadı ve bir çatışma çıktığında geri çekildi. Rusya rakip, müttefiki ve zaman zaman bir ortak olabilir. Bununla birlikte, tüm bu ilişkiler gerçekçi bir çıkar analizi üzerine kurulmalıdır.
Hem çatışmalar hem de işbirliği için Batı ile Rusya arasında alanlar var. Rusya'nın ve liderliğinin çıkarlarını ve motivasyonunu anlamanın anahtarı, Rus çıkarlarının ve tepkilerinin farklılaşmasının takip ettiği tarih ve coğrafyasıdır. Aynı zamanda, propaganda veya iç politik hedeflere hizmet eden Rus ifadeleri ve eylemleri dikkate alınmamalıdır.
Ek olarak, gerçeklikle anlaşmaya varmak gerekiyor: Rusya, Ukrayna'nın Batı yapılarına girmesine izin vermeyecek ve Batı'da da bu katılımı elde etmek için bir istek olmayacak. Ancak, Ukrayna hem Batı hem de Rusya ile ekonomik olarak işbirliği yapan bir tampon devlet haline gelebilir.
Tüm NATO üye ülkelerini savunma yükümlülüğünü yerine getirmek, ancak silah inşa etmeyecek şekilde yapmak gereklidir. Yani, politika askeri planlamadan öncelikli olmalı. Rusya’nın ve Çin’in, zayıf ve aynı zamanda Batı’nın kışkırtıcı politikasının bir sonucu olarak ortaya çıkması, ikincisinin çıkarlarına bağlı değildir, çünkü Ukrayna’nın NATO’yu reddetmesinin aksine, bu ittifak Batı’nın konumunu gerçekten tehdit edebilir. Batı, Rusya’yı histerik olarak reddetmesiyle Ukrayna’ya yardım etmiyor, Rusya ile Çin arasındaki ittifakı destekliyor.