Pakistan’ın güneyindeki yetkililer, yaklaşık 1.300 kişinin ölümüne neden olan benzeri görülmemiş muson yağmurları nedeniyle Manchar Gölü’nün şişmesiyle daha fazla selin geleceği konusunda uyardı.
Son haftalarda meydana gelen sağanak yağışlar arkalarında yıkım bıraktı ve iklim değişikliğinden sorumlu tutuldu.
Bu haftanın başlarında, BM Genel Sekreteri Antonio Guterres dünyayı ölümcül iklim krizi boyunca “uyurgezerliği” durdurmaya çağırdı.
Sel baskını 33 milyondan fazla insanı etkilediveya yedi Pakistanlıdan biri, selin neden olduğu yıkımı gösteren uydu görüntüleri ile.
Sky News uluslararası muhabiri Saima Mohsin, selin yürek parçalayan etkisini ilk elden gördü – ülkenin daha fazla selin yolda olduğu düşünülen aynı bölgesinde:
Geçen hafta boyunca her açıdan rapor etmeye ve buradaki insanların neler yaşadığını gerçekten aktarmaya çalıştık.
Kaçışlarından, kurtarılmalarından ve göçlerinden sonra, insanların şimdi nasıl yaşadıklarını göstermek istedik. Manchar Gölü’ne yakın bir köyden Dadu’ya seyahat eden tamamen yerinden edilmiş bir mahalle bulduk.
Sanki mahalle evlerini terk edip bir mülteci kampında yuva kurmuş gibi. Komşu olarak kalıyorlar, hala birbirlerinden uzakta yaşıyorlar.
Sel suları, gece yarısı saat 3’te köylerini dakikalar içinde kuşattı. Ve hepsi burada seyahat etti.
Birçoğu barınaklarını hayvanlarıyla -insanlar ve hayvanlar- yan yana paylaşıyor, biri diğeri kadar zayıf, zar zor ayakta duruyor. Ancak hayvanlarını kurtarmak önemli bir yaşam çizgisidir.
Firaani Bibi’yi gördüm – yüzündeki kırışıklıklar, 96 yıllık tüm asalet ve zarafetiyle hikayesini anlattı.
Gecenin bir yarısı suların ailesinin evine girmesinin ne kadar korkunç olduğunu anlatıyor: “Biz fakir insanlarız ve orası kerpiç ve kerpiç bir evdi.”
Bacaklarına bir duvar çöktü. İnanılmaz acı çekiyor. Üç haftadır sıcak güneşin altında bu ahşap yatakta oturuyor. Yerlilerden gelen bildirilere güvenmek.
Sabırla bir şeylerin değişmesini beklemek. Bana tek istediğinin eve gitmek olduğunu söylüyor.
“Neredeyse hayatımdan kaçtım” diyor.
“Su ırmak gibi geldi. O kadar çok su vardı ki bu yaşlı kadın (kendinden bahsederek) neredeyse onu yutacaktı. Neredeyse boğuluyorduk.”
Sahip oldukları tek şey keçileri ve paslı yürüyen gövdesi.
Gözlerimin içine derinden baktı ve bana şöyle dedi: “Kendiniz görün, bir şeyimiz var mı? Kimse bize bir şey vermiyor. İçecek bir şey yok. Acı çekiyorum.
“Endişeli ve acı çekiyoruz. Bir şey alacak paramız yok. Sadece burada oturuyoruz. Ne yapabiliriz?”
Arabadan her indiğimizde insanlar bize yaklaşıyor, bazıları doktor olduğumuzu umuyor, bazıları yiyecek getirdiğimizi umuyor, bazıları memleketlerindeki suyun çekilip çekilmediğini bilip bilmediğimizi soruyor.
Arbaab Khatun ile tanıştım – o genç ve kendine güveniyor ve herkese işimi yapmama izin vermesini söylüyor.
Gülüyoruz. Elini sıkıyorum ve kendimi tanıtıyorum.
Beş çocuğuyla birlikte evinden kaçtı. Kocası yaşlılarla birlikte kaldı. Öldüler mi, diri mi bilmiyorlar.
Devamını oku:
Erkekler, mahsur kalan aileleri için yiyecek almak için kesme kasabasından 20 mil yürüyor
‘Kimse buraya yardım etmeye gelmedi’: Pakistan’ın büyük sel felaketi küresel ilgisizliğin maliyetini ortaya koyuyor
Bana yaşadıkları durumu göstermek istediğini çünkü bunun doğru olmadığını söylüyor.
“Şuna bak!” Bir çadırı taklit etmek için bazı ahşap direklerin üzerine örtülmüş brandayı kaldırıyor.
“Yırtık. Çadırımız bile yok. Her yerinde delik var, güneş çok kuvvetli. Küçük çocuklarım var. En küçüğüm bu sıcakta çok hasta oldu”
Yeni yürümeye başlayan çocuğu için derme çatma bir beşik var. Bir hamak oluşturmak için her iki ucundan direklere bağlanan bir bez.
“Burası küçüğün uyuduğu yer. Tek sahip olduğumuz yer. Hiçbir şeyimiz yok. Bu tabaklar bende. Başka bir şey yok. Pişirecek yemek yok. Her şey boş.”
Öfkeyle boş tencere ve tavaları yere atar. Kızgınlık içinde.
El ilanlarına güvenmek istemiyor ama en azından bundan fazlasını hak ettiğini düşünüyor.
Sahip oldukları tek şey, kaçarken giydikleri kıyafetler ve bana gösterdiği birkaç eşya.
Ayakkabıları yok, ayakları kanıyor – kaçışından kaynaklanan yaralar.
Çocukları sivrisinek ısırıklarıyla dolu, gözleri iltihaplı, şiş ve kırmızı. En küçüğü Hatice, halsiz ve çamur içinde.
“Hiçbir şeyimiz yok. Uyanıyoruz, güneşte oturuyoruz ve tekrar uyuyoruz. Karnemiz yok, yemeğimiz yok, suyumuz yok – bir yudum çayımız bile yok. Bak!” İki tuğla üzerinde pişmiş toprak bir çömleği işaret ediyor.
“O benim sobam. Ama üzerinde hiçbir şey yok. Sadece boş bir chapati tavası.”
Bazı günler yerler, bazı günler yemezler. Çocuklar ağlayınca kalbim kırılıyor, ben de ağlıyorum, diyor. “Yapacak başka ne var? Başka ne yapabiliriz?”
Sonra benim de kalbimi kıran bir şey söyledi.
“Çaresiziz. Küçüğüm çamur yemeye başladı. Elimizde hiçbir şey yok.”
Kaynak : https://news.sky.com/story/pakistan-floods-leave-people-desperate-and-hungry-with-warning-more-is-to-come-12689655