27 Ocak Son zamanlarda yeni “Charm” adı verilen Chelyabinsk özel kuvvetler birliğinin alt bölümü olan 2012, Dağıstan'ın Kızlyar ilçesinde bir gangster üssünü aradı. Arama gruplarından birinin savaşçıları, kamufle edilmiş bir militan sığınağı buldular. Bir kavga başladı. Atış, haydutların birbiri ardına sığınağın dışına atladı ve el bombası atmaya başladı. Çavuş Yevgeny Epov, el bombasının biri çoktan yaralanmış olan üç meslektaşına çok yaklaştığını belirterek kendisine koştu ... Sözde koridoru yarattıktan sonra militanlar ayrılmaya başladı. Teğmen Artem Katunkin'in yoğun bir çalılıkta bir tüberkül üzerinde pozisyon aldığını fark etmediler. Her haydutları görüş açısında tuttu ve sırasıyla üçünü de koydu.
Rusya Federasyonu Cumhurbaşkanı kararnameleriyle, özel kuvvetler Evgeny Epov ve Artem Katunkin, Rusya Kahramanı ünvanını aldı. Çavuş Epov ölümünden sonra aldı.
Kendi köyündeki Evgenia Epova hiçbir zaman yalnız bir çocuk olarak görülmedi. Trans-Baykal istasyonu Milgidun'un donuk arkaplanına karşı, parlak bahar güneşi gibi göze çarpıyordu - neşeli, aktif ve duyarlı. Büyükanne oğlanı getirdi - kadın Nelly. Köyün diğer ucunda, Valentina Ivanovna’nın annesi yeni kocası ve küçük oğlu Grisha ile birlikte yaşıyordu. Zhenka anneyi çok severdi ama üvey babası ve üvey kardeşi ile olan ilişkisi iyi gitmedi.
Medeniyet merkezlerinden okul, kulüp ve postanenin bulunduğu Milhiduna'da spor yapmak için yer bulunmadığı ve Epov tüm ilçe yarışmalarında ilk olmak istedi. Büyükannesinin evinin arkasındaki oyun alanında, yatay çubuklar, paralel çubuklar yaptı ve bir kum torbası astı. Genellikle okuldan döndükten sonra ilk önce çiftliğe gitti - bir sebze bahçesini suladı, sığırları besledi, sonra spor alanına gitti ve sonra derslere oturdu. Eugene için en sevdiğim konulardan biri edebiyattı. Puşkin'e hayrandı. Sonsuzca şiir koleksiyonlarını yeniden okudum. Gelecekte, zaten özel kuvvetlerin çıkarılmasında, Çavuş Epov, büyük şair ve astlarının çalışmalarına bağlanacak. Pushkin'i yüksek sesle okumak iyi bir gelenek olacak, böylece savaşçılar kıyafetlerinde uyuya kalmayacak. Eğer sınıftaki askerlerden biri, filodaki standartlara uymuyorsa, Çavuş Epov'un gözetiminde Alexander Sergeevich'in vaazını yürekten öğrenmek zorunda kalacak.
Dokuzuncu sınıf Zhenka, cebirdeki sadece dört kişiyle neredeyse mükemmel bir öğrenciden mezun oldu. Ancak demiryolu teknik okulda uzmanlık alanında kırmızı bir diploma aldı - "vagonların bakım ve onarımı için mekanik."
Serve Epov, Ozersk iç birlikleri bölümünde 2006 yılındaydı. Özel kuvvetlerde genç savaşçıları harekete geçirmek için Çelyabinsk müfrezelerinin memurları sık sık geldi. Zhenka kabul etti. Her zaman en iyisi olmak istedi ve burada birliklerin seçkinleri! Özel Epov, önce savaş destek grubunun AGS hesaplamasına atandı, daha sonra savaş grubundaki ateşçi grubuna transfer edildi ve sonunda saldırı filosunun komutanı olan çavuş oldu.
Başçavuş Tolya Lopan “Zhenka beni bere için hazırlıyordu,” diye ikinci kez “kendisi bir“ krapovik ”oldu. İlk teslim, bir dükkanın makineli tüfeğinden sökülmesiyle yükselişe geçti. Daha sonra başarıya ulaşmak için bu alıştırmayı yüzlerce kez tekrarladı. Binadan nasıl daha hızlı inebileceğimi gösterdim: örneğin, sırayla bacağımı açığa çıkarmak için değil, bir sıçrama yapmak için bir pencereden inmek. Çok inatçı biriydi. Her zaman kendi yolunu aradı. Evet, genel olarak, Zhenya bir modeldir: hiç içmedi, hiç sigara içmedi, sporla uğraşmadı, herhangi bir çatışma barışçıl bir şekilde çözülemedi, yenileri teşvik etti, KVN'lere katıldı, sahneleri kendisi oluşturdu ve oynadı. Genel olarak, şirketin ruhu oldu.
- Epych bize bir sözleşme bittiğinde kadroda bize geldi. Ancak bir iş gezisinde bir araya gelmek için zamanımız oldu ve bir şekilde hemen kardeşler oldum, ”diyor Zhenya’nın en iyi arkadaşı Kıdemli Çavuş Ivan Dubovik. - Sonra bıraktım, ama sivil hayatta uzun sürmedi. Epych bana şöyle dedi: “Hadi, Vanek, bize geri dön!” Geri geldim. Çelyabinsk'te iki kişilik bir apartman dairesi, kiracıdan uzak olmayan iki kişi için kiraladık. Evin etrafındaki sorumluluklar şöyle dağıtıldı: Mutfaktan ben sorumluydum ve Epych sipariş vermeyi, temizliği sevdi, böylece her şey parıldadı. Servisten geri gelirdim, internetten bir yemek tarifi alırdım, pişirdim ve o zamanlar ovaları ovuşturuyordu. Sonra masaya oturalım. Akşam yemeğinde nasıl yaşadıklarını hatırlamak için başlayalım. Benim çocukluğum da zordu ... Epych'in de Chelyabinsk Demiryolu Mühendisleri Enstitüsü'nde öğrenecek zamanı vardı. Oturum sırasında, ciddi ciddi gitti. Her zaman kitaplarda oturuyor, özetliyor, kontrol listeleri yazıyordu. Adamlar ve ben bazen onunla dalga geçtik, derler ki bir ineğimiz var, Epych, yakında profesör olacağız! Bir iş gezisine çıktığımızda, Puşkin bize “Eugene Onegin” diyor. Oturuyoruz - ona kızıyoruz, ama sakinleşmiyor, daha anlamlı bir şekilde okumaya başlıyor. Ve sahip olduğu kız biri değil, öğretmendi! Onunla çok gurur duyuyordu. Bir keresinde şöyle der:
- Vanek, o en yüksek kategorideki öğretmendir!
- Bu ne anlama geliyor?
- Bir filo ekibimiz var gibi.
- Vay canına!
Epych her zaman çiçek Nastya verdi. Eylül ayının ilk günü sevgili öğretmenini şahsen tebrik edemeden şahsen tarladan bir miktar çiçek topladı ve bu buketle ona bir resim gönderdi. Nastya ile evleneceklerdi. Epych zaten bizi düğüne çağırdı. Yolculuğun sonuna kadar sadece iki hafta kaldı.
Öğretmen Nastya
Kış aylarında 2009 treninde tanıştılar. O sırada Nastya, Krasnoyarsk'taki spor salonunun müdür yardımcısı olarak çalıştı. tarih ve sosyal bilgiler. Yılbaşı tatillerinde şehir dışında ailesiyle birlikte kaldı. Noel'de, Ocak 7, beklenmedik bir şekilde çalışmaya çağrıldı. Elli derece, güçlü bir Sibirya donuydu. Annesi kızına daha sıcak giyinmesini emretti, dolabından örgülü pantolonu, aşağı bir fuları ve botlarını çekti. Köy okulu müdürü Petr Petrovich Vershinin'in babası, Nastya'ya istasyona kadar eşlik etmeye gitti. Şehirlerarası otobüsler hafta sonları kaçmadı, trenler iptal edildi, Krasnoyarsk'tan geçen uzun mesafeli tren biletleri neredeyse tükendi. Doğru, Pyotr Petrovich'in acil talebi üzerine kasiyer, Çita-Çelyabinsk treninin kompartman arabasına tek bir bilet bulmayı başardı.
Nastya “Bölme kapısını açıyorum ve bir krapovo yeleği ve mavi şort içinde gülümseyen bir mucize var” diyor. “Ben de bir tür Nathan gibi komiktim: keçe çizmelerinde, kırmızı örgü pantolonlarda, şal bir koyun derisinin altına bağlanır! .. Hemen fırladı:“ Kız, hadi! ”Oturdum. Bir dizüstü bilgisayar çıkardı ve arkasını döndü, ama pes etmedi: “Haydi tanışalım, adım Zhenya!” Her zaman ulaşımdaki tanıdıklar hakkında inkar ettim, bu yüzden cevap vermemeyi denedim. Ama hepsi büküldü. Sonra çay getirdi. Öyleyse tanıştım. Ve işte benim durağım. O kadar çabuk çıkmamı beklemiyordu ve sormaya başladı: "Lütfen telefon numaranızı bırakın." Ona söyledim:
- Genç adam nereye gidiyorsun?
- Çelyabinsk'e.
- Ben Krasnoyarsk'ta yaşıyorum. Çelyabinsk'ten Krasnoyarsk'a kaç tane?
“İki saat dilimi ve iki gün?”
- Kesinlikle. Telefon ne olabilir? Hoşçakalın. - Tren çok yavaşlıyordu, çantayı aldım, baktım: arkadaşım çılgınca düşünmeye başlamıştı, kaşları hareket ediyordu. Aniden 500 ruble alır ve numarasını bir kağıda yazar:
- İşte telefon numaram. İçeri gireyim, 500 ruble, lütfen, ya da para bitti, atlar, paramı cebime sokar, çantamı alır ve çıkışa giderken yüz bin kelime daha söyler ...
- Neden bu parayı telefona atacağıma karar verdin? Belki onları götürürüm.
- Nesin sen, gözlerin böyle! Dürüst-dürüst ...
Birkaç saat sonra, Nastya, paranın ulaşıp ulaşmadığını öğrenmek için seyahat arkadaşı çağırmaya karar verdi. Bu arada, rafta yatıyordu ve tekerleklerin sesi altında, onu çok sevmiş olan Nastya'nın muhtemelen aramayacağı fikrine uymaya çalışırken, melankoliden acı çekti. Daha önce hiç böyle biriyle tanışmamıştı. Köy botlarında çok tatlıydı, canım, gerçekti ... Mini etekleri boyalı kızlardan hoşlanmadı. Ve onun parlak gözleri! Onlara nasıl aşık olamazsın! Birden çan çaldı:
- Eugene, para sana geldi mi?
- Çok teşekkür ederim, Nastya! Artık telefon numaranız var ”diye ekliyor Eugene.
“Bu çağrıdan sonra Çelyabinsk'e giderken yol boyunca gitti, bana mesajlar yazdı” diye devam ediyor Nastya, “Cevap vermedim.” Bana çok iyi geldi, bir elmas gibi parıldıyordu. Bu insanların basit bir şekilde var olmadıklarından emindim, bu demek bir bahane. Artı, ondan birkaç yaş daha yaşlıyım. Ve bir trende geçen bir tanıdıktan ne ciddi olabilir ki? Fakat Zhenya geri adım atmadı. Beni bir sosyal ağda buldu. Karşılaşmaya başladı. İki ay sonra ondan bir mesaj alıyorum:
- Bir tatilim var. Krasnoyarsk da güzel bir şehir değil mi?
- Doğru.
“Orada fıskiyelerin olduğunu duydum.” Görmek için burdayım! ..
Bu yüzden ziyaret etmemi istedi. Onun krapovoy yeleği bere geldi. Mutlu! Sonra anladım: kader, mutluluğum ve bir daha gitmesine izin vermeyeceğim ... İlk görüşte aşk olduğunu söyleyemem. İlk başta bir ilgi vardı, sonra saygı duydum ve iyi bir anda, duyguların beni onlardan alamamaya zorluyordu. Yapamam ve istemiyorum.
Birbirlerini ziyaret etmeye, telefonda ve internet üzerinden konuşmaya başladılar. Krasnoyarsk spor salonunda ilk ders başladığında, Çelyabinsk'teki Epov ayağa kalktı ve öğretmen Anastasia Petrovna her sabah onu uyandırmak için sevgilisini aradı. Bir yıl sonra, bir kez daha Krasnoyarsk'ta Nastya'yı ziyaret ettiğinde Peter Petrovich uğradı. Zhenka çok endişeliydi. Akşam yemeğine oturdular ve ardından Petr Petrovich doğrudan sordu:
- Kızım hakkında ne düşünüyorsun?
“Onu çok seviyorum” dedi Epov güvenle.
Sonra bir yürüyüşe çıktılar Gelecekteki kayınpederiyle konuştuktan sonra Petr Petrovich eve döndü, memnun ve huzurlu.
Geçen Mayıs ayında, Zhenya Nastya'ya: “Evlen ve Chelyabinsk'e taşın!” Dedi. Nastya düğüne acele etmemi istedi, ancak bu karar onun için kolay olmasa da, taşınmaya karar verdi: Krasnoyarsk'ta, işgal ettiği yetkili bir öğretmen olarak biliniyordu. yüksek pozisyon, ailesinin yanında yaşadı, ancak Zhenkina güvenini ikna etti. Birlikte Chelyabinsk'te bir tarih öğretmeninin gerekli olduğu bir okul buldular. Anastasia Petrovna buraya sıcak bir şekilde karşılandı ve altı ay sonra baş öğretmenlik görevini sundu. Zhenya'ya servis dairesi verildi. Her şey saat gibi oldu. Öğleden sonra, ikisi de işte ortadan kayboldu. Akşamları bisiklete bindik, satranç oynadık, müzelere ve tiyatrolara gittik, sesli kitap okuduk.
- Sık sık sevgili Puşkinimi okudum bana. Bazen şiir başlayacaktır. Sonra kendini kesecek: “Hayır, tekrar okuyacağım, burada tonlama değişmeli”. Ve yine her yerde. Eve geldiğimde - Eugene üzgün bir oturma. Ne olduğunu sordum ve şöyle cevapladı: “Bugün mağazamızda, ekonomimizde çok yararlı olan harika bir şey gördüm, ama şu anda paramız olmadığını biliyorum.” Bu şeyin, Pushkin'in şiirlerinin renkli altın sayfalara sahip bir hediye baskısı olduğu ortaya çıktı. Ertesi gün ona bu kitabı verdim, o yüzden mutlulukla uçtu. Hepsi ezbere öğrenmek için "Eugene Onegin" hayal etti. Son seyahatimde bir fragman öğrenip Skype üzerinden bana okuyacağım. Böylece iki bölümden birini öğrenci olarak geçmeyi başardım. “Seni istiyorum,” dedi, “sana vurmak için.”
Zhenka her şeyde mükemmellik için çabalıyordu. Her gün, herhangi bir havada, koştum: sabahları 7 ve akşamları - 10 - 12. Nastya bazen ona eşlik ederdi: koştu, o - bisikletle pedal çevirmeye vakti yoktu. Evde, yemek hazırlama dışındaki her şey Epova'nın omuzlarında yatıyordu.
“Zhenya eve geldiğinde,” gülümsüyor Nastya, “her şeyden önce eğildi ve elini yere doğru sürdü. Zemin yeterince temiz değilse, bir paçavra alın ve düzeni geri almaya başlayın. İşler çok düzgün ve yumuşak bir şekilde ütülenip katlandı, sanki biri kendini kenarlarından kesebilir gibi görünüyordu. Çalışmalarında da çok çalışkandı. İkinci yılda üçlü bir şey kaptığında nasıl ağlattığını hatırlıyorum. Üç gece uyuyamadım ... Ama hizmet derslerimden daha önemliydi. Haziran ayında, Eugene'in 2012 sözleşmesini sona erdirdi. En sevdiğiniz özel güçlerle ayrılma sorunu hiç durmadı. Meslektaşları kardeşler kardeş çağırdı. Sadece bu şekilde. İlk başta güldüm: “Onlar senin akrabaların mı? Son yolculuğunda, Zhenya gidemezdi - oturuma yeni gelmişti, fakat küçük kardeşleri bırakamıyordu. Kuzey Kafkasya'ya bir iş gezisine çıkacağı belgesini enstitüye verdi. Sınavlar dönüşte geçecekti ...
Varant Görevlisi Katunkin
Dürüst olmak gerekirse, dekolte içindeki Artyom Katunkin hakkında farklı şeyler söylenir. Çaresiz adamlar özel kuvvetler için nadir değildir, bu yüzden ensign'in disipliniyle ilgili sorunları vardı. Ancak bir savaş durumunda çok önemli olan profesyonellik, deneyim ve yargılamada, çok az şüphe.
Artyom, Chelyabinsk bölgesinden, Katav-Ivanovsk kentindendir. Anne-babalar bütün hayatlarını dökümhane-mekanik tesisinde çalıştılar, mütevazı yaşadılar, oğullarına bağımsızlık öğrettiler, ordudan saklanmadılar. Endüstriyel teknik okulundan mezun olduktan sonraki ertesi gün, Artyom ve arkadaşı, askeri sicil ve kayıt ofisine gittiler.
- Yakın gelecek için bize gündemi verin. Çocuklar her yerde hizmet vermeye hazır, dedi.
Askeri tescil ve kayıt ofisi “Akıllısın, teknik okuldan mezun oldun - roket kuvvetlerine gideceksin” dedi.
Yani sıradan Katunkin, Altay bölgesinde, Stratejik Füze Kuvvetlerinde bir işaretçi olarak görev yaptı.
- Çok sıkıcılık var, - Artym frowns, - işte tamamen başka bir konu! Doğru, hemen filoya girmedim. Askerlikten sonra polise gittim ama bir yıl sonra işimden ayrıldım - benim değil. VGO biriminde bir iş buldum ve orada ekip hakkında çok şey öğrendim ve buraya kıdemli bir eğitmen, takım komutan yardımcısı olarak transfer oldum.
Asteğmen Katunkin kendisi hakkında çok az şey konuşuyor. Çok az şey söylüyor - konuşarak zaman kaybetmeyi değil, iş yapmayı tercih ediyor. Daha fazla okumaya, başkalarından öğrenmeye, bilgiyi analiz etmeye ve astlara aktarmaya çalışıyor.
Artyom, “Artık özel kuvvetler taktikleri hakkında birçok kitap var, İnternet hakkında çok fazla bilgi var, sonunda düzenli olarak silahlı çatışmalar hakkında telgraflar alıyoruz - tüm bu bilgilerin kendimiz için yararlı bir şey bulmak için kullanılması gerekiyor” dedi. - Genç dövüşçülere düşünmeyi öğretiyorum, sadece komutları vermeyi değil. Komutan ölümsüz değildir ve herhangi bir asker görevi tamamlamak için ünitenin komutasını almaya hazır olmalıdır. Ayrıca, gözlerdeki ışığın olması ve böylece kişinin iyileştirme arzusu olması da önemlidir.
Rusya Kahramanının unvanı Ensign Katunkin'e büyük sorumluluk yükler - şimdi ne komutanlar ne de akrabalar yıkılamaz. Artem için evde çok mutlu. Katav-Ivanovsk'ta komşular, Katunkins'e oğullarının sömürüleriyle ilgili sorular sormak için işkence yaptılar ve Çelyabinsk'te eşi Tatyana ve kızı Ksyusha, aynı ismi Artyom ile paylaştı.
Dört kara karga
Ocak ayında 26'ten 27'e kadar Çavuş Epov giyinmiş. Gecenin derinliklerinde Nastya'yı aradı ve Skype'a gitmek istedi.
“Zhenya, hiç uyumamı istemiyorsun,” Nastya uyandı, “Seninle ne zaman aramızdaki fark olduğunu unuttun mu?” Bu arada Çelyabinsk şimdi sabah beş.
- Sadece seni çok özledim ve seni görmek istedim. Düşünüyorum: uzun süredir beraber değiliz ve hayatları boyunca başka insanlar da sahip olduğumuz kadar fazla mutluluk görmediler.
“Zhenya, seni o kadar seviyorum ki, yeterince kelimem bile yok” diye cevapladı Nastya, empatik olarak.
- Hiçbir şey, yakında evde olacağım. Hoşçakal canım. Çocukları uyandıracağım - gitmeliyiz. Nasıl geri dön - ara.
O gece Nastya Zhenka'nın son kez yaşadığını gördü ve duydu ...
Soğuk bir Ocak gecesi, Çelyabinsk dekolmanının beş arama grubu Dağıstan için Khankala'dan ayrıldı. Çizlyar semtinde, Chernyayevka köyü yakınlarında, bir militan çetesi saklanıyordu. Zırhlı "Urallar" ı sürdük, şakalar yaptım, soğuktan sallandı. Ellerde otomatik donmuş. Oraya vardıklarında şafak vakti gelmişti ve sabah güneşinin altında hafifçe ısınmak mümkündü. Bu pek yardımcı olmadı ve savaşçılar buzlu bacakları egzoz borularına bıraktılar.
Taranması gereken kare, hiçbir şey görülemeyen yüksek, yoğun çalılarla tamamen kaplandı. Bu çalılık içine çok amaçlı hafif zırhlı bir traktör yardımı ile almak mümkündü. Dört arama grubunun bir parçası olarak MTLBShki vardı, ancak bir nedenden dolayı Epov, Katunkin ve diğer savaşçıların gittiği gruba ulaşılmadı.
Grubun siyasi memuru Teğmen Nikitin, “Araştırmaya girdiğimizde Epov hemen boşaltma buldu” diyor. Arka korumaya gitti. - Durduk, komutana keşif hakkında rapor verdik ve hareket etmeye devam ettik. Ardından, yardımcı kontrol noktasından, yerel polis engellerinin, meydanımızda iki şüpheli kişiyi tespit ettiği bildirildi. Üç saat boyunca onları aradık. Yürümek zordu - grubumuz MTLB alamadı ve çalı maalesef bölgemizdeki en kalın olandı.
Kıdemli Çavuş Lopan, “Küçük bir çalılık adası kaldı.” “Hiç kimseyi bulamayacağımızı düşündük” diyor. Ve burada çekimin nerede başladığı belli değil.
Teğmen Katunkin devriyede ilk oldu. Çalılıklar arasında kaymayı başardı. Yan devriyedeki sağında Çavuş Epov'un alt grubu vardı. Arama grubunun merkezinde kıdemli bir telsiz telefon operatörü, şirket Terekhin vardı. Gizli bir sığınağın farkına vardı:
- Çalıların arasında siyah polietilen sarılı bir kapak gördüm, arkasını döndüm ve komutana işaret ettim ve o anda bir atış sesi geldi. Düştüm. Göğsümün sağ tarafına, akciğerde çarptım. Kapaktan yaklaşık beş metre uzaktaydı, çekim yapmaya başladım, sürünmeye çalıştım, ama hiçbir şey işe yaramadı. İşte tıbbi hoca, kıdemli çavuş Yakhin geldi. Beni yana çekti, sargılı, ağrı kesici aldı. Bilincimi kaybettim ve sadece birkaç gün hastanede uyandım. Doktorlar, bana zamanında ilk yardım sağlayan Yakhin olmasaydı, hayatta kalamayacağımı söylediler.
Başçavuş Yakhin, yaralı adama doğru sürünerek iki militanın sığınağın dışına atladığını gördü. Birincisi Epov yönünde gitmeyi başardı, ikinci Yakhin arkadan bir çizgi fırlattı. Toplamda beş gangster vardı. Bir gözlemci olarak çalılıktaydı, dördü bir sığınağın içinde oturuyordu. Ambardan atladıktan sonra Çavuş Epov'un yan devriyesini kırmaya karar verdiler ve el bombası atmaya başladılar. Yapışkan bant ile sarıldılar ve elli kopeck madeni para şeklinde çarpıcı unsurlarla güçlendirildiler. Şarap mahzeninde ilk kırılmadan, şirket Zhuravlev sapperinin kılıcı. Çavuş Epov, Özel Şavkov ve Özel Fakretretov onunla birlikteydi. Derhal ikinci el bombasını düşürdü.
- El bombası! - bu güçler Epov'u bağırdı ve acele etti. El bombası patladı, yukarı doğru attı ve sırtına döndü, yere düştü. Zhuravlev, Shashkov ve Fakhretdinov kurtarıldı.
Esneme ve dövüş tecrübesi sayesinde, kendisini çabucak bulan ve arazinin kıvrımlarında kendisini başarıyla gizleyen Ensign Katunkin, gangsterlerin Epov'un yan kol saatini kırarak, gangsterlerin geçeceğini biliyordu. Makineli tüfeği tek seferde döndürdü ve nişan aldı. İlk, ikinci, üçüncü ... Onları birer birer tıkladı. Militanlar tek tek atladı ve her biri kendi mermisini aldı.
Bu savaşta, onbaşı Terekhin ve Zhuravlev yaralandı. Askeri doktorlar onları sisteme hızlı bir şekilde geri getirecekler. Sıradan Fakhretdinov şanslıydı - bir kask kask içinde ona isabet etti, bir beyin sarsıntısıyla kaçtı, yine de tansiyonunu yükselten sese rağmen. Çavuş Epov tarafından kurtarılan asker Şaşkov, bu kavgadan sonra kendisini kilitledi, uzun süre kimseyle konuşmadı - bir noktaya baktı ve titredi. Takımdan ayrılmaya karar verdi.
27 Ocak 2012, Çelyabinsk Özel Kuvvetleri dört savaşçıyı kaybetti. Bunlar makineli tüfek ustası, şirket Artem Sadchikov (kafaya sarılmış), topçu genç çavuş Yevgeny Malov (kafaya sarılmış), el bombası fırlatıcı çavuş Denis Kozlov (kalbe çarpmış), çavuş Yevgeny Epov (bir el bombasıyla kaplı). Savaş sırasında, özel kuvvetler dört haydutu imha etti. Bir militan ayrılmayı başardı.
Savaşçılar üsse döndüklerinde, meslektaşlar bize o sabah dekolte garip şeylerin gerçekleştiğini söyledi: bayrak uçmadı ve dört kara karga geçit törenine oturdu - ölü yoldaşların sayısına göre, ya da öldürülen haydutlar ...
Trajediden sonra
Ocak ayının akşamı 27 Nastya bilgisayarda yalnız geçiyordu. Odnoklassniki'ye gittim. Bilinmeyen bir alıcıdan gelen bir mesaj: "Lütfen başsağlığı dileklerimizi kabul edin!" Diye kızdı: "Eh, bazı şakalar!" Aniden ekranda bir Zhenya portresi belirdi: “Birkaç saat önce öldürüldü! ..”
“Telefonu aldım ve Zhenya'yı aramaya başladım,” dedi Nastya zar zor gözyaşlarını tuttu. - Hooterler git, git, git ... Ve yaklaşık on dakika sonra, ekipten adamlar geldi ve bana her şeyi anlattı. İnanmak istemedim Beni yarından sonraki gün arayacağına söz verdi. Öyleyse bekleyeceğim ... Yarın uyanmak ve tüm bunların doğru olmadığını bulmak için en kısa sürede uykuya dalmak istedim! Sonra komutan aradı ...
Eve giderken, Zhenya uzun yolculuk yaptı. Dağıstan, Çeçenistan, Rostov ve arkadaşları Chelyabinsk'teki Shagol havaalanında kendisine veda etti. Sonra Irkutsk. Üç gün bekletme - şiddetli don olayları nedeniyle (–55) Chita, 200 yükünü kabul etmedi. Çavuş Epov'u memleketlerinde Milhidune'de gömdüler. Çinko tabutta sakin ve güzel bir şekilde uzandı ...
Çelyabinsk kopması, Zhenka Epov'un nasıl geçtiğini, muhabirin yaşam ve hizmetle ilgili sorularına nasıl yanıt verdiğini, krapovik kardeşlerin bir dairesinde özel kuvvetler olduğunu söyledi. beni bir iş gezisine gönderiyor ve sevgili Nastya'mı kucaklıyor. Şimdi tarih dersleri için değerli bir materyal. Çeçen savaşlarını incelemek için sadece 15 dakika atayan okul müfredatının dar kapsamına rağmen, Nastya, öğrencilere Kafkasya'daki olaylar hakkında ve çoğu Rusya'nın bilmediği Rusya Kahramanları hakkında daha fazla bilgi vermeye çalışıyor.
Kızın sadece merkez caddelerin isimlerini hatırlayabildiği Çelyabinsk, ona diğer şehirlerden daha yakın ve daha sevimliydi. Onu Zhenya ile bağlar. Arkadaşları ve komutanları sayesinde evinin şimdi burada olduğunu düşünüyor. Ve Çavuş Epove portresinin yanındaki pencere kenarında Puşkin'in okuldaki öğretmeninin dairesinde. Ayrılmadan önce en sevdiği şiiri “Madonna” yı okuyarak, bu sayfada büyük kırmızı bir kalp şeklinde bir sekme bıraktı ...
"Cazibe" Kahramanları
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter