4 Temmuz’a birkaç gün kala, altı Yüksek Mahkeme yargıcı milyonlarca yoksul ve yetersiz temsil edilen Amerikalının bağımsızlığına ağır darbeler indirdi. Irk bilincine sahip üniversite kabullerine ve öğrenci kredisi borcunun hafifletilmesine karşı ikiz 6-3 kararlarıyla, yargıçlar iki sistemik sorunun, ırkçılığın ve borcun var olmadığına dair yüksek ve net bir mesaj gönderdiler. Harvard ve North Carolina Üniversitesi’nin pozitif ayrımcılık uygulamalarını yasadışı bulan ilk karar, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki ilerlemenin merkezi bir paradoksunu yansıtıyor: Irk temelinde kurulan bir ulus, sistemik ırkçılığı hafifletmek için ırkı kullanmalıdır.
Yargıçlar Clarence Thomas ve Sonia Sotomayor’un yorumları, bu gerilimi yaratan karşıt güçleri gösteriyor. “Bu 1958 veya 1968 değil,” dedi Thomas, mahkeme salonundaki olağan sessizliğinden ender bir kopuş olan sözlü bir mutabakat sırasında. “Bugünün gençliği atalarının manevi borçlarını omuzlamıyor.” Sotomayor, muhalefetinde aynı fikirde değildi: “Kökleşmiş ırksal eşitsizlik bugün bir gerçek olmaya devam ediyor. … 1860’larda ve yine 1954’te doğru olan bugün için de geçerli: Eşitlik, eşitsizliğin kabul edilmesini gerektirir.”
Sanki üniversiteye girişte beyaz olmayan insanlar için daha fazla engel koymak yeterli değilmiş gibi, Yüksek Mahkeme daha sonra Biden-Harris yönetiminin öğrenci kredisi borç hafifletme programı için ölüm çanlarını çaldı.
Bu kez, Baş Yargıç John Roberts ve Yargıç Elena Kagan’ın sözleri karşıt tutumları yansıtıyordu. Roberts yürütme organını azarladı ve “Bir Bakanlık Sekreterinin Amerikan ekonomisinin büyük bölümlerini tek taraflı olarak değiştirebilmesi için Kongre’nin net bir şekilde konuşmasını” talep etti. Kagan buna karşılık yargıyı azarladı: “Buradaki sonuç, öğrenci kredisi affına ilişkin ulusal politikayı oluştururken Mahkeme’nin Kongre ve Yürütme Organının yerine geçmesidir.”
Başkan Biden, yaklaşık 40 milyon Amerikalının hayatını büyük ölçüde iyileştirecek olan borç ertelemesini ilerletmek için hemen farklı bir yol kullanmaya karar verdi.
Bütün bunlar ne anlama geliyor? Bir yandan, bunu yalnızca zaman gösterecek. Kesin olan şu ki, Yüksek Mahkeme sosyo-ekonomik ve ırksal olarak dezavantajlı aileler için çok önemli, çok zor bir kararın zirvesinde derin bir belirsizliği yeniden gündeme getirdi: üniversiteye gidip gitmemek. Öğrenci kredisi yardımı vaadi olmadan, yoksul ve hatta orta sınıf aileler, üniversiteye gitmenin faydaları ile bunun doğurduğu uzun vadeli borçları uzlaştırmakta daha da zorlanacaklardır. Bu çok iyi bildiğim bir ikilem.
Kararların haberi beni hemen 1999 yazına geri götürdü. Birçok genç yetişkin gibi ben de üniversite kararını öyle kolaya veremezdim. Ailemin yardım almadan, bir kanat ve bir dua ile karşılayamayacağı uzun bir mali düzen olduğunu biliyordum. Yükü hafifletmek için mevcut tüm hibe ve kredileri kullandım. Yazımı Columbia Üniversitesi’ne gitmeden önce yerel süpermarketim olan Pathmark’ta kasiyer olarak vardiyaları toplayarak geçirdim.
En iyi çabalarıma rağmen, Columbia’nın üniversiteye yaklaşık 5.000 $ borcu olan Manhattan’daki yukarı kampüsüne vardım. Ailemin ek kredi desteği alma girişimleri, imkansız kredi puanı eşikleri nedeniyle başarısız olduğunda, ödenmemiş bakiyeyi ertelemek için yenilikçi yollar buldum. Sonraki her okul yılında, bakiye beni bekleyecek, faiz tahakkuk ettirecek ve hatta bazen derslere kayıt olmamı engelleyecekti.
Mezun olduktan sonra, bu denge beni lisede İngilizce öğretmeni olarak ilk yıllarıma kadar takip etti. Bu borcu yönetmek ve ortadan kaldırmak zor ve moral bozucu, çoğu zaman birçok kişinin üniversiteye gitmeye karar verdiği için kendini cezalandırmasına ve diğerlerini yüksek öğrenimi tamamen atlamaya ikna etmesine yol açıyor. Bu nedenle, uygun krediler için 20.000 $’ı ortadan kaldırmayı amaçlayan bir federal programı tersine çevirmek, yalnızca birçok borçluyu mahvetmekle kalmaz, aynı zamanda gelecek nesli de boğar – pozitif ayrımcılık sorunu ortaya çıkmadan önce ilerleme yolunu keser.
Ne yazık ki, Roberts ve Thomas da dahil olmak üzere New Deal ve medeni haklar yasalarından yararlananlar, gelecek nesillerin kendilerine sağlanan faydaları hak etmediğini veya buna ihtiyaç duymadığını belirlediler. Ve bittiklerine inanmak için hiçbir sebep yok. Sonuç niteliğindeki bu kararlar, mevcut Yüksek Mahkeme çoğunluğunun, sistemik ırkçılığı ve borcu iyileştirmeye yönelik bir dizi özel, kamu, yerel ve federal programı engellemeye hazır olduğuna işaret ediyor.
Buna cevaben, bazıları mahkemenin potansiyel tasarım kusurlarına işaret ettiler – dokuz üyeli, büyük ölçüde homojen bir yapı, 336 milyon kişilik her zamankinden daha çeşitli bir nüfus hakkında önemli kararlar alıyor. Diğerleri, bu eylemlerin, her türden hakkı geri almak için onlarca yıllık etkili bir sağcı gündemin sonucu olduğunu ilan etti. Bütün bunlar doğru olsa da, daha derin bir şey açıktır: Bu mahkemenin bugün bulunduğumuz yere ilişkin yorumu tarih dışıdır.
Resmi bir tarihi olmayan bir ulus, sistemik eşitsizliği onarmaya ve dönüştürmeye yönelik anlamlı girişimleri alt üst eden yorumlara karşı savunmasızdır. Resmi bir ulusal vahşet kaydı olmadan, sistemik ırkçılık ve yoksulluğun kökenindeki köleleştirme olmadan, eğitim yoluyla herhangi bir eşitsizliği gidermek için tasarlanmış programlar saldırılara ve zamanın testine dayanamaz.
İhtiyacımız olan federal bir hakikat komisyonu, Hakikat, Irksal Şifa ve Dönüşüm Komisyonu gibi bir şey. 2021’de önerildi ile California Temsilcisi Barbara Lee. Komisyon, federal hükümet tarafından izin verilen ve yetki verilen zararları belgeleyen ve anan halka açık bir defter oluşturarak Amerikan tarihinin devam eden inkarlarını önleyecekti. Bunu takip eden benzer komisyonlar Holokost Ve apartheid sırasıyla Almanya ve Güney Afrika’da hükümetin hesap verebilirliğinin tartışılmaz bir kaydını oluşturarak tarihsel kanıtları, tanıklığı ve bilimi bir araya getirdi.
Yargıç Thomas, gençliğin geçmiş nesillerin ahlaki başarısızlıklarına maruz kalmaması gerektiğini savunsa da, ırk ve sosyo-ekonomik statüye göre elde edilen başarıdaki acil ve devam eden fark, sistemik eşitsizliğin mutluluk arayışını engellediği gerçeğini kanıtlıyor. Bu hepimizin taşıdığı ahlaki bir eksiklik, hepimizin düzeltmesi gereken bir sorun. Ama önce hepimiz bunu kabul etmeliyiz ve bunu yapmaya devam etmeliyiz.
Bu kararlarla basitçe yenilgiye uğramış hissetmek yerine, eşitliği sağlamak için kolektif çalışmanın hâlâ önümüzde olduğunu güçlü bir şekilde hatırlatmalarına izin verin. Hepimiz, seçilmiş yetkilileri sistemik ırkçılığı ve eşitsizliği düzeltmeye zorlamak için yeniden birleşelim. Hem sonucun hem de fırsatın eşitliği, her alanda eşitliği gerektirir ve hepimizin uzlaşması gereken gerçek budur.
Hunter, bir sosyoloji profesörü ve UCLA’da Afro-Amerikan araştırmaları kürsüsü başkanı, #BlackLivesMatter’ın yaratıcısı ve dört kitabın yazarıdır.