Herkulesstaude ayrıca Riesenbärenklau veya Bärenkralle adıyla bilinir. Dev Ayı Pençesi, umbellerin bitki ailesinden gelir ve orijinal olarak Kafkasya'dan gelir. İlk kez, 1985 tesisi Avrupa'da ortaya çıktı.
Herkül çalı / Dev hogweed
Hercules çalısı üç metreye kadar bir boyuta ulaşabilir. Mevcut sap, karanlık bir şekilde lekelenir ve tüm bitki üzerinde bulunan ince tüylere sahiptir.
Sapın çapı, bitkinin toplam büyüklüğüne bağlı olarak iki ila on santimetre arasındadır. Dev domuz çiftinin yeşil yaprakları temelde 1 metrelik bir uzunluğa sahip. Nispeten büyük çiçekler genellikle 30-50 santimetrelik bir çapa sahiptir. Bir Herkül çalı, 80.000 tek çiçek kadar içerebilir.
Çiçeklenme dönemi haziran ayından temmuzun sonuna kadardır. Beyaz çiçekler maksimum 2 santimetre çapa sahipler ve üst kısımda daha genişler. Tüylü beyaz yapraklar, ayıdaki hayvan ayaklarına çok benzediğinden, bu nedenle Bärenklau adı verilmiştir.
Meyvenin tohum kabukları oluştuktan sonra bitki ölür. Bitki olgunlaşmazsa, birkaç yıl boyunca kolayca yaşayabilir. Herkulesstaude'nin tohumları yıllardır çok çimlenebilir.
Herkül çalı, asit toprakta yetişmez. Aksi takdirde, o çok iddiasız ve yıllarca hayatta kalmak için sadece küçük bir güneşe ihtiyacı var.
Devasa domuzbalığı, cilt temasından sonra cilt reaksiyonlarına neden olan furocoumarins içerir.
Yapraklarla kısa bir temas bile cildin önemli ölçüde kızarması için yeterli olabilir. Daha kötü vakalarda, ciltte kabarcıklar bile oluşabilir. Bunlar çok ağrılı ve kolay iltihaplıdırlar ve birinci ve ikinci derece yanıklara neden olabilirler.
Cilt tahrişine ek olarak ve ağlayan kabarcıklar da ateş, dolaşım problemleri ve terlemenin bir sonucu olabilir. Bu reaksiyonlar haftalar alabilir.
Bitki ile temas ettiğinde, ilgili cilt yüzeylerini su ve sabunla iyice yıkamalısınız. Cilt tahrişi meydana gelirse dermatoloğa derhal danışılmalıdır, böylece uygun tedavi kullanılabilir.
sivri tavşancılotu
Dev Ayı Pençesi'nin aksine, Çayır Hogweği Avrupa'ya özgüdür. Öncelikle Dev Bear Claw'ı bankalar ve hendekler üzerinde bulur ve tercihen nemli, gevşek topraklarda yetişir. Görme, her iki bitki çok benzer görünüyor.
Bitki genç ise, zehirlenme tehlikesi yoktur. Çoğunlukla yapraklar genellikle sığır beslemesi olarak kullanılır. Bununla birlikte, hayvanlar cilt tahrişine neden olabileceğinden çok fazla almamalıdır. Genç bitkinin büyüklüğüne bağlı olarak, sap çiğ olarak yenebilir veya bir komposta pişirilebilir.