Sadeleştirilmiş şema basit gözüküyor: Düşman, Kırım'a asker indirdi, Rus ordusunu yendi ve hedeflerine ulaştığında, ciddiyetle tahliye edildi. Ama öyle mi?
Ve onlara katılan Şamil
Rusya'ya karşı üç imparatorluk (İngiliz, Fransız, Osmanlı) ve bir krallık (Piedmont-Sardinia) ortaya çıktı. Bu zamanların Britanya'sı nedir? Dev bir ülke, endüstri lideri, dünyanın en iyi donanması. Fransa nedir? Üçüncü dünya ekonomisi, ikinci filo, geniş ve iyi eğitimli bir kara ordusu. Bu iki devletin birliği, birleşik koalisyon kuvvetlerinin inanılmaz bir güce sahip olduğu gibi bir rezonans etkisi yaptı. Ancak Osmanlı İmparatorluğu da vardı.
Evet, XIX yüzyılın ortasına kadar altın dönem geçmişte kaldı ve hatta “Avrupa'nın hasta adamı” olarak adlandırılmaya başlandı. Ancak bu, en gelişmiş ülkelerle kıyaslandığında söylendi. Türk filosunun vapurları vardı, ordu çok sayıdaydı ve kısmen tüfekle donanmıştı. silahmemurlar batıya okumak için gönderildi. Ayrıca, yabancı eğitmenler Osmanlı İmparatorluğu topraklarında da çalıştılar.
Bu arada, I. Dünya Savaşı’nın Avrupalı mallarının neredeyse tamamını kaybetmiş olan “Aviling Avrupalılar” Gelibolu kampanyasında İngiltere ve Fransa’yı yendi. Ve eğer Osmanlı İmparatorluğu çok tükenirse, Kırım Savaşı'na daha tehlikeli bir rakip olarak girdiği varsayılmalıdır.
Sardunya krallığının rolü genellikle göz önüne almaz ve bu ülke bize karşı 20.000 iyi silahlı bir ordu kurdu. Böylece, Rusya güçlü bir koalisyon tarafından karşı çıktı.
Düşmanın izlediği hedefler nelerdir? Planlarına göre, Aland Adaları, Finlandiya, Baltık bölgesi, Kırım ve Kafkasya, Rusya'dan reddedilmeli. Polonya Krallığı restore edildi ve Kafkasya'da bağımsız bir devlet olan Çerkesya, Türkiye ile ilgili olarak büyükelçilik kazandı. Rusya'nın himayesinde bulunan Moldavya ve Wallachia'nın Tuna prenslerinin Avusturya'ya devredilmesi gerekiyordu. Kupaları şu şekilde bölmek istediler: Baltık ülkeleri - Prusya, Aland Adaları ve Finlandiya - İsveç, Kırım ve Kafkasya - Türkiye. Çerkes, dağcılar Şamil lideri tarafından kabul edildi - bu arada Kırım Savaşı sırasında askerleri de Rusya'ya karşı savaştı.
Ancak "geriye, güçsüz ve çürümüş" Rusya bu projelerden çevrilmemiş bir taş bırakmadı. Kırım Savaşı kapsamındaki çizgi, yılın Paris Kongresi 1856'i ile özetlendi. Anlaşmaya göre, Rusya Bessarabia’nın küçük bir bölümünü kaybetti, Tuna ve Karadeniz’in tarafsız statüsünde serbest dolaşmayı kabul etti.
Buhar akış ölçümü
İkinci önemli soruya dönelim - "Rusya'nın teknik geri tepmesi". Buna gelince, hatırlıyorlar: İngiltere ve Fransa'da, orduda tüfekli tüfekler ve askerlerimiz vardı - eski modası geçmiş düzgün silahlar. Batının ileri ülkeleri uzun zamandan beri vapurlara geçti, Rus gemileri yelken açtı. Her şeyin belirgin olduğu ve geri kalmışlığın açık olduğu görülüyor. Güleceksin ama aynı zamanda tüfek ve buhar gemileri de vardı. Evet, İngiltere ve Fransa filoları gemi sayısında Rusya'nın önüne geçti. Ancak bunlar, önde gelen iki deniz gücüdür.
Düşmanın daha fazla yivli silahı olduğu kabul edilmelidir. Ancak, Rus ordusunda roket silahları olduğu da doğru. Dahası, Konstantinov sisteminin savaş füzeleri Batılı emsallerine göre çok daha üstündü. Baltık Denizi, Boris Yakobi’nin madenleriyle güvenli bir şekilde kaplandı. Bu silah aynı zamanda en iyi dünya modellerine aitti.
Bununla birlikte, bir bütün olarak Rusya'nın “askeri geri kalmışlığı” derecesini analiz edelim. Bunu yapmak için, her bir teknik özelliği karşılaştırarak, her tür silahtan geçmenin bir anlamı yoktur. İnsan gücündeki kayıp oranına bakın. Belli ki, silahlanmalarda Rusya gerçekten ciddi bir gerçekte ise, temelde daha yüksek bir seviyeye sahip olmalıyız.
Kaynaklardaki toplam kayıpların sayısı büyük ölçüde değişir ve öldürülenlerin sayısı yaklaşık olarak aynıdır, bu yüzden bu göstergeye dönüyoruz. Böylece, savaş için, Fransız ordusunda 10 240, İngiltere'de 2755, Türkiye'de 10 000 ve Rusya'da 24 577 öldürüldü. Yaklaşık beş bin kişi Rusya'nın zararına katkıda bulunuyor. Kayıpların arasında çok kişi öldü. Bu nedenle, toplam ölü sayısının 30 binlerce olduğu kabul edilir. Yani, özellikle Rusya'nın İngiltere ve Fransa'dan yarım yıl daha uzun süre savaştığını düşünürsek, oran hiç de fena değil.
Elbette, cevap olarak ana kayıpların Sevastopol'ün savunmasına düştüğünü söylerler, burada düşman tahkimatı bastırdı, dolayısıyla büyük fedakarlıklar. Yani, Rusya'nın "teknik geri kalmışlığı" kısmen savunmanın avantajlı konumu ile dengelenmişti.
Peki, Sevastopol dışındaki ilk savaşı düşünün - Alma'nın savaşı. Kırım'a yaklaşık 62 binlerce koalisyon ordusu açıldı. Düşmanı gözaltına almak ve Sevastopol'ün savunma yapılarına hazırlanmak için zaman kazanmak için, Rus komutanı Alexander Menshikov Alma Nehri boyunca savaşmaya karar verdi. O zaman, sadece 37 binlerce insanı toplamayı başardı. Ayrıca koalisyondan daha az silahı vardı, ayrıca düşman denizden ateşle de desteklendi.
“Bir tanıklığa göre, Müttefikler diğerlerine göre günde Alma 4300'i kaybettiler - 4500 insanları. Daha sonra yapılan hesaplamalarla, birliklerimiz subaylarını kaybettiler ve 145, Alma 5600 Muharebesinde daha düşük seviyelere düştüler, ”dedi. Savaş sırasında, tüfekli silah kıtlığımızın bizi etkilediğini, ancak partilerin kaybının oldukça karşılaştırılabilir olduğuna dikkat çekiliyor. Evet, bizimkilerin daha fazla olduğu ortaya çıktı, ancak koalisyonun insan gücünde önemli bir avantajı vardı. Rus ordusunun teknik geriliği ne?
İlginç bir şey: Ordumuz neredeyse iki kat daha zayıftı ve daha az silahı vardı ve düşmanın denizden gelen filosu, pozisyonlarımızı geri topladı. Bu gibi durumlarda, Rusların yenilgisinin tamamlanması gerektiği anlaşılıyor. Ve sonuç? Savaştan sonra Rus ordusu geri çekildi, düzeni korurken tükenmiş düşman kovuşturma yapmaya cesaret edemedi, yani Sevastopol'a hareketi yavaşladı ve bu da kentin garnizonuna savunma için zaman verdi. İngiliz Birinci Bölümünün komutanı olan Cambridge Dükü, "kazananların" durumunu mükemmel bir şekilde karakterize ediyor: "Böyle bir başka zafer ve İngiltere'nin ordusu olmayacak."
Sonbahar yanılsaması
Sivastopol kuşatması neredeyse bir yıl sürdü. Ağır zayiatlar karşılığında, düşman şehrin bir bölümünü işgal etti. “Sivastopol'un düşüşü” olmadı, Rus birlikleri, güneyden şehrin kuzey kısmına taşındı ve daha ileri savunma için hazırlandı. Tüm çabalara rağmen, koalisyon neredeyse hiçbir şey elde etmedi. Düşmanlık tüm zamanlarında düşman, Kırım'ın küçük bir bölümünü, Aland Adaları'ndaki Bomarzund'u ve Karadeniz'deki Kinburn'u ele geçirdi, ancak aynı zamanda Kafkasya'da bir yenilgiye uğradı. Bu arada, 1856’in başlangıcında, Rusya batı ve güney sınırlarındaki 600’a binlerce kişiyi yoğunlaştırdı. Bu Kafkas ve Karadeniz hatlarını saymıyor. Çok sayıda rezerv oluşturmak ve milis toplamak mümkündü.
Rusya, düşmanın getirdiği tüm sonuçlarla savaşmaya ve İkinci Yurttaşlığa yükselmeye hazırdı. Ancak burada endişe verici haberler diplomatik cepheden geldi: Avusturya açıkça İngiltere, Fransa, Osmanlı İmparatorluğu ve Sardunya krallığına katıldı. Birkaç gün sonra Prusya, Petersburg'a tehdit yaptı. O zamana kadar Nicholas öldüm, oğlu Alexander II tahttaydı. Bütün artıları ve eksileri tartıştıktan sonra, kral koalisyonla müzakerelere başlamaya karar verdi.
Yukarıda bahsedildiği gibi, savaşı sona erdiren anlaşma aşağılanmıyordu. Bütün dünya bunu biliyor. Batı tarihçiliğinde, Kırım Savaşı’nın ülkemiz için sonuçlarının Rusya’nın kendisinden çok daha nesnel olduğu tahmin edilmektedir:
“Kampanyanın sonuçları, uluslararası güçlerin dengesi üzerinde çok az etki yaptı. Tuna’yı uluslararası bir suyolu yapmaya ve Karadeniz’i tarafsız ilan etmeye karar verildi. Ancak Sivastopol Ruslara iade edilmek zorunda kaldı. Önceden Orta Avrupa'da baskın olan Rusya, önümüzdeki birkaç yıl için eski etkisini yitirdi. Ama uzun sürmez. Türk İmparatorluğu kurtarıldı ve aynı zamanda sadece bir süre için kaldı. İngiltere ve Fransa Birliği amaçlarına ulaşamadı. Kutsal Toprakların çözmesi gereken sorun barış antlaşmasında bile belirtilmedi. Rus Çar da antlaşmayı 14 yıllarında iptal etti. ”Christopher Hibbert, Kırım Savaşı'nın sonucunu açıkladı. Bu bir İngiliz tarihçisi. Rusya için Lenin'den daha doğru kelimeler buldu.