Antik Roma'nın Birinci Triumvirliği, MÖ 60'tan MÖ 53'e kadar Roma Cumhuriyeti siyasetine egemen olan üç dev Julius Caesar, Pompey ve Crassus arasındaki huzursuz bir ittifaktı. İttifaklar her zaman tarihin bir parçası olmuştur. İster Sparta ve Atina'nın MÖ 5. yüzyılda Perslere karşı birleşmesine, ister I. ortak düşman. Antik Roma da farklı değildi. İstikrarsız bir Cumhuriyet ve yakın bir iç savaş, üç adamı farklılıklarını bir kenara bırakmaya ve hatta güçlerini birleştirmeye ve Roma hükümetine hükmetmeye, hatta seçimleri kontrol etmeye neredeyse on yıl boyunca birbirlerini hor görmeye getirdi. Üçünden biri sonunda diğerlerinin üzerine çıkacak ve diktatör olacaktı. Adı Gaius Julius Caesar'dı. Ancak, bu birkaç yıl uzaktaydı. Şimdilik, modern tarihçilerin İlk Üçlü Yönetim olarak adlandırmaya başladığı şeyin bir parçasıydı.
Kaos içindeki Roma
Cumhuriyet çok zor durumdaydı. Roma siyasi düzeni kaos içindeydi. Sokak şiddeti ve ayaklanma vardı. Bazılarına göre Roma vatandaşları ahlaki çöküşün kurbanı oluyordu. Devlet adamı, filozof ve şair Marcus Tillius Cicero, önde gelen senatör Lucius Sergius Catiline liderliğindeki Roma liderliğini devirmek için bir komployu bile ortaya çıkarmıştı. Birçoğu, Cumhuriyet'in düşmesinin sadece bir zaman meselesi olduğuna inanıyordu. Bununla birlikte, genellikle “Üçlü Çete” olarak adlandırılan üç adam, kişisel kazanç fırsatını yakaladı ve sonunda hükümeti değiştirecek bir ittifak veya üçlü yönetim kurdu. Bireysel farklılıklara ve saf düşmanlığa rağmen, bu “üç başlı canavar”, rüşvet ve tehdit yoluyla bile hem konsüllüğü hem de askeri komutanlıkları domine etmek için kontrol altında kalacaktı.
Üçlü Yönetim Üyeleri
Roma siyasetinin çehresini değiştirecek üç adam Gnaius Pompeius Magnus (Pompey), Marcus Lucinius Crassus ve Gaius Julius Caesar'dı. Her erkeğin bir araya gelmek için kendi kişisel nedeni vardı, bunu tek başına başaramayacağının farkındaydı. Her biri kişisel başarıya ulaşırken, daha fazlasını istedi gloria ve saygınlar (şan ve şeref). Böylece, MÖ 60'ta üç adam kaynaklarını birleştirdiler, kişisel farklılıklarını bir kenara bıraktılar (Roma'nın en zengin adamlarından biri olmasına rağmen Crassus, aslında Pompey'i hor görüyordu) ve devletin kontrolünü ele geçirdiler; ancak, iyi niyetler ve kişisel başarılar bir yana, birlik en iyi ihtimalle zayıftı.
60 BCE'de Crassus, Pompey ve Caesar kaynaklarını birleştirdi, kişisel farklılıklarını bir kenara bıraktı ve Roma'nın kontrolünü ele geçirdi.
Kendisini hem Sezar'ın hem de Pompey'in dostu olarak görse de, optimize eder (Roma'nın senatörleri), hitabet becerilerine saygı duymalarına ve yasal hizmetlerinden düzenli olarak yararlanmalarına rağmen, üçlü yönetime katılmaya karşı çıktılar. Eski aristokrat patrici değerlerine hâlâ değer veriyordu (çoğu ona saygı duymasa da). Ne yazık ki Cicero için, Catilina komplosunu ifşa etmesi ve muhafazakarlara karşı çıkması sürgüne yol açtı. 57 M.Ö.
Sonunda ittifak üyeleri ve kişisel açgözlülükleri arasındaki farklar, üçlünün sonunu heceleyecekti. Ancak şimdilik “çete” bir fırsat gördü ve değerlendirdi, ancak bu üçlü bir gecede bir araya gelmedi. İttifak on yıl önce başlamıştı.
Başlangıçlar - Crassus
MÖ 73'te Spartacus adında bir Trakyalı, Roma'nın güneyinde bir şehir olan Capua'daki bir gladyatör okulunda bir isyan başlattı. O ve yandaşları İtalya'nın her yerinde bir öfkeye kapıldılar. İsyan, kendilerine karşı gönderilen Roma kuvvetlerine meydan okuyarak neredeyse iki yıl devam etti, böylece MÖ 71'de Crassus, ayaklanmayı bastırmak için Roma Senatosu tarafından gönderildi. Sonunda, Spartacus öldürüldü ve 6.000 takipçisi, başkalarına bir uyarı olarak hizmet etmek için Appian Yolu - Roma ve Capua arasındaki yol - boyunca çarmıha gerildi. Övgülerin çoğu Crassus'un askeri liderliğine gitmiş olsa da, yakın zamanda İspanya'dan dönen Pompey, tek başarısı geride kalanları toplamak olmasına rağmen, yenilginin kredisinin çoğunu çalmaya çalıştı. Daha sonra, her iki adam da Senato emirlerine itaatsizlik etti ve ordularını dağıtmayı reddetti. Pompey aslında Cumhuriyet hükümetini küçümsemiş olsa da, Spartacus ve takipçilerinin yenilgisi, her iki adamın da MÖ 70'te eş konsolos olarak seçilmesini sağladı. Crassus, Pompey'in kibrini asla unutmadı ve her zaman tek başına zafere ulaşacağı bir askeri komuta aradı.
Aşk tarihi?
Ücretsiz haftalık e-posta bültenimize kaydolun!
Pompey
Doğu'daki sorunlar -biri için korsanlık- Roma'da yiyecek sıkıntısına neden oldu. MÖ 67'de Pompey, yalnızca açık denizlerdeki korsanların varlığını bastırmak için değil, aynı zamanda Roma eyaletlerine sürekli saldırarak Küçük Asya'daki Roma'nın gücüne tehlikeli bir tehdit oluşturan Pontuslu Mithridates ile yüzleşmek için doğuya gönderildi. Nihai ölümü, varisine güç ve Roma ile barış getirecekti. MÖ 66'dan 63'e kadar Pompey ve ordusu kuzeydeki Kafkas Dağları'ndan Kızıldeniz'e yürüdü ve doğu Akdeniz'de “haritayı yeniden çizecekti”. Eyaletleri Roma'nın bağımlı devletleri olarak yeniden düzenledi ve MÖ 62'de şehre bir kahraman olarak döndü. Ancak dönüşünde şehre asker değil vatandaş olarak girdi ve ordusunu dağıttı. Yeni bir gündemi vardı: Gazileri için toprak ve doğu yerleşimi istiyordu. Fikir mantıklıydı, çünkü şehirde kimse işsiz gaziler istemiyordu ve onları doğuya yerleştirmek oradaki gerilimi azaltacaktı; Ancak bu, Senato'nun asla onaylamayacağı bir şeydi. Yolda duran, daha çok Genç Cato olarak bilinen Marcus Porcius idi. optimize eder, Senato'nun muhafazakar üyeleri.
Sezar
Üç kişiden ikisinin birleşmek için geçerli nedenleri vardı: Pompey gazilerinin doğudaki cesaretlerinden dolayı ödüllendirilmelerini isterken Crassus yalnızca askeri bir komutanlıkta saygınlık kazanmayı değil, aynı zamanda kendisinin ve yatırımcı arkadaşlarının savaş sırasında kaybettiği parayı geri kazanmayı umuyordu. doğuda gıda krizleri “Çete”nin üçüncü üyesi, başlı başına bir askeri kahraman olan Julius Caesar, İspanya'dan zaferle döndü; bu, ona ek ün ve zenginlik kazandıracağını umuyordu. Diğerleri kadar müreffeh olmasa da (aslında derinden borç içindeydi), onun da bir amacı vardı - konsül olarak adlandırılmak ve daha sonra Galya'da konsolosluk yanlısı/askeri bir komutanlık kazanmak.
Üç Ortak Güç
Ancak, bu yüce hedeflere ulaşmak için üçü de karşılıklı desteğin gerekli olduğunu anladılar, bu nedenle kişisel kaynaklarını (çoğunlukla Crassus'un parasını), bağlantılarını (Cicero) ve en önemlisi hırslarını bir araya getirerek planlarını harekete geçirdiler. İlk iş sırası: Sezar, Pompey ve Crassus arasındaki farkları uzlaştırmayı başardı. Daha sonra, ittifakı mühürlemek için kızı Julia ile Pompey ile evlendi. Sezar, MÖ 59 yılında Cato'nun ne yazık ki iyi bir arkadaşı olan Marcus Calpurnius Bibulus ile eş konsolos olarak atandığında, "çete" birlikte ilk engellerini aştılar. onun içinde On İki Sezar Romalı tarihçi Suetonius, Sezar'ın,
… Pompey ve Marcus Crassus'u uzlaştırmayı başardılar - konsüllüğü paylaşırken politika konularında anlaşamadıkları için hala anlaşmazlık içindeydiler. Pompey, Caesar ve Crassus, herhangi birinin onaylamayabileceği tüm yasalara karşı çıkacaklarına ant içerek üçlü bir pakt oluşturdular. (16)
En iyi çabalarına rağmen, Sezar Pompey'in gündemini veya diğer reformlarından herhangi birini Senato'dan geçiremedi. Yasaya göre bir konsolos, diğer konsolos tarafından yapılan bir öneriyi veto etme hakkına sahipti ve Bibulus'un yaptığı tam olarak buydu, bu yüzden Sezar Senato ile savaşmak yerine fikrini halk meclisine götürdü. Sezar Forum'da durup önerisini meclise sunarken, Bibulus müdahale etmeye çalıştı ama bunun yerine Castor Tapınağı'nın merdivenlerinden aşağı atıldı ve orada çöp yağmuruna tutuldu. Kamu yaşamının dışında kaldığı evine döndü. Sezar tek başına konsül olarak hükmedecekti. Cato sonunda yenilgiyi kabul etti ve tasarıyı kabul etti; gaziler topraklarını aldı. Görünüşe göre üçlü yönetim çalışıyordu.
Crassus'un Ölümü
Konsüllüğü sona erdikten sonra Sezar ve ordusu Alpleri geçerek önümüzdeki on yılını geçireceği Galya'ya geçti ve MÖ 50'de zaferle İtalya'ya döndü. Sezar'ın başarısı konusunda şimdiden bir kıskançlık sezen Pompey, bir dizi yiyecek isyanından sonra MÖ 57'de kentin tahıl tedariki konusunda kendisine komuta verildiğinde Senato'nun beğenisini kazandı. Daha sonra Pompey ve Crassus, MÖ 55'te ortak bir konsüllüğe döndüler. Daha sonra Pompey, Roma'da kalmasına ve bir dizi milletvekili aracılığıyla İspanya'yı yönetmesine rağmen İspanya valisi seçildi. Başka bir yerde, Crassus dileğine kavuştu ve doğuda kişisel ün kazanmayı umarak bir ordunun komutanlığına layık görüldü. Ne yazık ki, amacına asla ulaşamayacaktı. MÖ 53'te Carrhae Savaşı'nda Roma'nın uzun zamandır düşmanı olan Partlar tarafından yenildi, öldürüldü ve kafası kesildi. Başka bir hakarette, kafası, Euripides oyununun bir sunumunda kral tarafından bir destek olarak kullanılacaktı. Bacchae. Ölümü, üçlü yönetimin sonunu getirdi. İttifak MÖ 56'da Luca'da yenilenmiş olsa da (Sezar katılmak için Galya'yı bile terk etmişti), Crassus onları bir arada tutan yapıştırıcı olmuştu. Pompey'in karısı ve Sezar'ın kızı Julia MÖ 54'te doğum sırasında öldüğünde Sezar ve Pompey arasındaki bölünme genişledi.
İç Savaş - Diktatör Olarak Sezar
40.000 askerle Sezar Rubicon'u geçti ve Roma'ya döndü. Daha zengin ve daha güçlüydü, siyasete ve konsüllüğe geri dönmek istiyordu - ikincisi hem Pompey hem de muhafazakarların karşı çıktığı bir şeydi. Pompey artık Senato'nun gözde oğluydu. Hatta MÖ 52'de Cato'nun tam desteğiyle konsül olarak atanmıştı. Daha sonra İtalya'daki Roma kuvvetlerinin komutasıyla ödüllendirildi. Sezar ve Pompey arasında yıllardır uykuda olan derin nefret, Pompey'in kıskançlığıyla birlikte bir iç savaşa yol açtı.
Her iki adamla olan dostluğu nedeniyle Cicero, Caesar ve Pompey arasındaki düşmanlıktan endişe duydu, MÖ 49 yılının Mart ayında Caesar'a şunları yazdı:
… arkadaşımız Pompey'i korumaya ve onu kendinizle ve devletle uzlaştırmaya kararlıysanız, bu amaca benden daha uygun birini kesinlikle bulamazsınız. … Ben her zaman barışı savundum … şimdi Pompey'in haklı konumu için derinden endişe duyuyorum. (Hibe, 81-2)
Cicero ayrıca, her iki adamı da hala arkadaşı olarak gördüğünü ve “… siz ve Pompey arasında bir uzlaşma ve Roma halkı için barış sağlamayı” umduğunu da sözlerine ekledi. Sezar, Cicero'nun müdahale etmeyeceğine güvendiğini yazdı. "Artık her şey benim istediğim gibi gittiğine göre, dostluğumuz adına hiçbir aceleci ya da yanlış kararsız hareket etmeyeceğine, herhangi bir hamle yapmaman gerektiğine ikna olmuş olsam da."
Pompey ordusuyla birlikte Yunanistan'a gitmek için Roma'dan ayrıldı ve ardından Sezar geldi. MÖ 48'de Pharsalus Savaşı'nda bir araya geldiler. Sezar galip geldi. Pompey Mısır'a kaçtı ve burada Ptolemy XIII'in emriyle sahilde öldürüldü ve kafası kesildi. Başı daha sonra Sezar'a sunuldu. Sezar, hem Küçük Asya'da hem de Kuzey Afrika'da gücünü güvence altına almaya devam edecek ve sonunda, diktatör olarak yeni rolünde hizmet ettiği Roma'ya geri dönecek ve yalnızca MÖ 44 Mart'ta Ides'te bir suikast sonucu ölecekti.
Üçlü yönetim
A üçlü yönetim (Latince: üçlü virüs) veya bir triarşi olarak bilinen üç güçlü kişinin yönettiği veya egemen olduğu siyasi bir rejimdir. triumvirler (Latince: üçlü). Düzenleme resmi veya gayri resmi olabilir. Üçü kavramsal olarak eşit olsa da, gerçekte durum nadiren böyledir. Bu terim aynı zamanda, hepsi tek lider olduğunu iddia eden üç farklı askeri lidere sahip bir devleti tanımlamak için de kullanılabilir. Sovyetler Birliği ve Rusya bağlamında, terim üçlü (Rusça "üçlü grup" için) "üçlü yönetim" için kullanılır.
Tarihte Büyüleyici Anlar: Julius Caesar ve İlk Üçlü Yönetim
Birkaç gün önce, tam olarak 15 Mart, Mart'ın İdes'iydi. Mart Ides'i belirli bir nedenden dolayı meşhurdur ve çoğu insan günün kötü şöhretli tarihinin ardındaki kişiye aşina olsa da, çoğu bunun nedenlerini bilmeyecek.
Peki, normalde sıradan bir güne böylesine kötü bir miras bırakan Ide of March'ta tam olarak ne oldu?
Diktatör Julius Caesar'ın öldürülmesi.
Ancak Julius Caesar'ın büyüleyici tarihi onun şiddetli ölümüyle sınırlı değil, bu sütunda onun en büyüleyici anlarından birine, Birinci Üçlü Yönetime dalacağız.
MÖ 60'ta Sezar'ın MÖ 59 için konsüllüğe seçilmeyi istemesiyle başladı. Sezar sonuçta başarılı oldu.
Sezar hem mali hem de siyasi olarak birçok borç içindeydi. Borçlu olduğu insanlardan biri, Roma'nın en önde gelen generallerinden ve devlet adamlarından biri olan Marcus Licinius Crassus, kariyerinin başlarında Sezar'ın borcunun bir kısmını hafifletmeye yardım etmişti. Crassus aynı zamanda efsanevi gladyatörü yenen ve general Spartaküs'e dönüşen adamdı. Sezar'ın borcunun bir kısmının ödenmesi karşılığında Sezar, Crassus'u rakibi Gnaeus Pompeius Magnus veya Pompey'e karşı desteklemeye yardım edecekti.
Marcus Licinius Crassus
Kurnaz bir taktikçi olan Ceasar, Konsolosluğa yükseldiğinde kendisi ve iki rakibi Crassus ve Pompey arasında potansiyel bir ortaklığın tohumlarını ekmeye başlamıştı.
Bu siyasi güç merkezi, Birinci Üçlü Yönetim olarak tanındı.
Sezar'ın Konsül olarak bir yıllık görevi sırasında, siyasi aristokrasi, Triumvirates'in toprakları yoksullara yeniden dağıtmak için bir yasa girişimi nedeniyle potansiyel bir tehdit görmeye başlamıştı, bu yasa gerekirse zorla tamamlanacaktı, hatta Pompey şehri doldurdu. birliklerini rakiplerini korkutmak için kullandı.
Gücünü azaltmak için, ona orduda komuta etme olanağı verecek bir Valilik vermek yerine, İtalya'nın meralarını ve ağaçlık alanlarını tahsis ettiler. Arkasındaki Birinci Triumvirlik'in gücü ve etkisi ile kanunu alt üst ettiler.
Sezar, Kuzey İtalya (Cisalpine Gaul) ve Güneydoğu Avrupa (Illyricum) Valiliğini güvence altına aldı. Bu aynı zamanda, Konsolos olarak bir yıllık görevi sırasındaki usulsüzlükler nedeniyle kendisine bir Valilik süresi olan beş yıl daha yargı dokunulmazlığı sağladı.
Buna rağmen, Sezar hala ağır borç içindeydi. Ancak, Valilik, biri savaş olmak üzere, mali çıkar sağlamak için sayısız fırsata izin verdi.
Gnaeus Pompeius Magnus (Pompey)
Sezar'ın bölgeleri düşmanca Germen ve Gal kabileleri tarafından sınırlandı. Roma'nın Germen müttefiki Aedui kabilesi, rakipleri Sequani ve Arverni kabileleri tarafından katledildi. Güney Fransa Valiliği'ni (Transalpine Gaul) güvence altına aldıktan sonra, emrinde dört lejyona sahip olan Sezar, Galya'nın fethine başlamak için bir bahane olarak bölgelerini çevreleyen fethedilmemiş Gal toprakları tehdidini kullandı.
Sezar hemen Galya'yı fethetmeye başladı ve ardından bölgeyi boyun eğdirdi, lejyonlarından biri de Fransa'nın uzak kuzeyini fethetmeye başladı ve bu süreçte Britanya'nın işgali için mükemmel bir hazırlık noktası oluşturdu.
Galya, MÖ 52'de, Alesia Savaşı'nda Sezar, Gal komutanı Vercingetorix'e karşı askeri tarihin en belirleyici zaferlerinden birini kazandığında etkili bir şekilde fethedildi.
Sezar'ın başarısı, Üçlü Yönetim'i parçalamaya başlamıştı, hem Crassus hem de Pompey, Sezar'ın başarısını kıskanıyordu ve Üçlü Yönetim'in rakibi Clodius, kaosla çevrili bir Roma'da Crassus ve Pompey arasındaki zaten yıpranmış ilişkiyi baltalıyordu.
Buna karşılık, MÖ 56'da üç Triumvir arasında yapılan ve çatlakları kısaca kapatan Lucca Konferansı düzenlendi, toplantı hem Crassus hem de Pompey'nin MÖ 55'te ortak Konsüllük göreceklerini, bir kez Sezar'ın Valiliğini beş yıl daha uzatacaklarını gördü. Konsolosluklarının ardından Crassus Suriye valiliğini üstlenecek ve Pompey Hispania'yı (İspanya) elinde tutacaktı.
Gaius Julius Sezar
Pompey'in desteği, büyük ölçüde Sezar'ın fetihleri sırasında İngiltere'deyken MÖ 54'te doğum sırasında ölen Sezar'ın kızı Julia ile evlenmesiyle güvence altına alındı.
Sadece birkaç ay sonra, doğuda Crassus, Roma'nın en büyük yenilgilerinden biri olan Carrhae Savaşı'nda Partlı Spahbed (General) Surena tarafından yenildi.
Crassus, başarısız olan ve şiddete dönüşen müzakere girişimlerinde öldürüldü.
Roma'da, Sezar ve Pompey arasındaki sürtüşme nedeniyle iç savaş tehdidi, ikincisi birincisini derinden kıskandı, Senato'yu Pompey'i tek Konsül olarak adlandırmaya zorladı.
Pompey daha sonra Sezar'ın rakibinin kızıyla evlendi ve MÖ 53'te Sezar'ın siyasi ittifakı unutulmaya yüz tutmuştu.
MÖ 50'de Sezar'ın Valiliği sona ermişti ve ordusunu dağıtması emredilirken Roma'ya geri çağrıldı.
Daha önceki siyasi günlerinde yaptığı bazı hain eylemlerinden dolayı kovuşturma tehdidiyle karşı karşıya kalan Sezar, artık sahip olmadığı siyasi dokunulmazlık olmadan geleceğinden korkuyordu.
Bu nedenle, reddetti ve Pompey onu resmen hem itaatsizlik hem de ihanetle suçladı.
Hâlâ emrinde son derece sadık dört lejyona sahip olan Sezar, MÖ 10 Ocak 49'da İtalya'nın sınır sınırlarında Rubicon nehrini geçtiğinde ancak Legio XIII Gemina'yı yanında getirdi.
Askeri olarak, Pompey Sezar'dan çok daha fazlaydı, onun birlikleri yeni kurulmuş bir birlikti ve Sezar'ın yedekte onun için ölmeye hazır bir savaşta sertleştirilmiş lejyonu vardı.
Bu nedenle Pompey, savaş alanında rakibine dönüşen ortağıyla tanışmaya niyeti yoktu ve ardından beraberinde çok sayıda Romalı Senatörle birlikte Roma'dan kaçtı.
Roma Sezar'a aitti.
Ancak, Sezar kararlı bir şekilde Pompey'in arkasında kaldı ve başarısız olmasına rağmen, kaçmadan önce umutsuzca onu yakalamaya çalıştı.
Pompey'in kaçışının ardından Sezar, dikkatini Pompey'in Hispania'daki valilik bölgesine çevirdi ve Mark Antony'nin dikkatli kisvesi altında Roma'yı terk etti. Yirmi yedi günlük bir yürüyüşten sonra, Sezar Pompey'in tüm teğmenlerini bozguna uğrattı ve bozguna uğrattı ve iki efsanevi general arasında iklimsel bir çatışma için hemen doğuya, İlirya'ya döndü.
Ne yazık ki Sezar için Dyrrhachium Savaşı Sezar'ın yolunda gitmedi ve kaybedilmesine rağmen Sezar belki de feci bir yenilgiden kaçındı ve sadece Pompey için kararsız bir zaferle ayrıldı.
Savaştan önce Dyrrhachium kuşatması başladı. Pompey, arkası okyanusa dönük olduğu ve önü tepeler ve engebeli zeminlerle dolu bir arazi tarafından engellendiği için taktik olarak mükemmel bir konumdaydı. Sezar, Alesia'da kullandığı eski bir stratejiyi kullandı ve Pompey'i denizde tuzağa düşürmek için duvarlar ve ablukalar inşa etmeye çalıştı, Pompey de aynı şeyi yaptı ve Sezar'ın ona ulaşmasını engelledi. Sonuç, birinci dünya savaşında siper savaşına rakip olan bir insansız topraktı.
Toplanan topraklar ve sonbahar yaklaşırken, her iki taraf da biraz çaresiz kaldı. Pompey, kuşatmadan ilk ayrılma kararını verdi. Büyük bir molada, iki Galyalı yardımcı Sezar'ın lejyonerlerinden maaş çalarken yakalandı, ancak Pompey'e Caesar'ın en zayıf noktasının ayrıntılarını veren süreçte kaçtı ve Pompey'e ulaştı. En zayıfı Sezar'ın duvarının tamamlanmamış bir bölümüydü.
Pompey, saldırıyı altı lejyonla duvara doğru başlattı ve Sezar'ın IX Lejyonuna (Kaledonya veya İskoçya'da kaybolacak olan ünlü lejyon) saldırdı. Pompey ayrıca denize doğru saldırmak için hafif piyade gönderdi. Zayıflayan duvar çöktü ve IX Lejyonu ağır kayıplar nedeniyle geri çekilmek zorunda kaldı.
Sezar, Marc Antony'nin (son zamanlarda kendisine Roma'dan katılmış olan) komutasında (on iki kohorta eşit) yaklaşık dört bin kişilik bir karşı saldırı emri verdi. Pompey'in altındaki karışık güçler zemin kaybetmeye başlayınca karşı saldırı başarılı oldu. Sezar, Pompey'in birkaç gün önce işgal ettiği terk edilmiş bir kampa otuz üç kohort göndererek bunu takip etti. Ancak, Pompey kampı güçlendirdi ve Sezar'ın kuvvetlerini ikiye bir aştı. Mark Antony'nin gedikteki kuvvetleri bocalarken ve kamptaki kuvvetler sayıca fazlayken, Pompey büyük bir piyade grubu ve Sezar'ın sağ kanadını kuşatmak için üç binden fazla süvari emri verdi. Başarısız kamp karşı saldırısı ve kuşatma tehdidi ile Sezar, birliklerinin rotasını bozan bir geri çekilme emri verdi.
Sezar kuşatılmış olsaydı, yıkımı kaçınılmaz olurdu.
Sezar yenilgiye boyun eğdi ve stratejisini yeniden düşünmeye başladı. Pompey, Sezar'ın kararlı bir şekilde dövüleceğine inanarak peşine düşmedi.
Her iki güç de yeniden gruplandırılıp yeniden itibar kazandıktan sonra, Yunanistan'ın merkezindeki Pharsalus'ta bir kez daha bir araya geldiler.
Pompey, kendisi ve I. ve III. Pompey, sol tarafında okçularıyla birlikte Labienus'un komutasındaki tüm süvarilerini organize etti.
Pompey'in planına "çekiç ve örs taktiği" adı verildi ve Sezar'ın güçlerinin hareketsiz kalırken ona saldırmasına izin verdi ve bu süreçte Sezar'ın güçlerini yordu. Pompey'in devasa süvarileri, Sezar'ın çok daha küçük süvarilerini boğmaya devam edecek ve daha sonra piyadeleri önlerinde Pompey'in piyadeleri ve arkalarındaki süvarileri arasında sıkışıp bırakarak yanlarına gidecekti.
Dyrrhachium Savaşı'nda Sezar ve Pompey'in savaş düzeni
Sezar sayısal dezavantajının farkındaydı, geleneksel bir hat on adam derinliğinden oluşuyordu, Sezar onları eşit olarak dağıtmak zorunda kaldı, eşit görünmek için sadece altı adamı derinde bıraktı. Sezar'ın solunda, savaşı, Marc Antony ve VIII Lejyonu ile birlikte IX Lejyonu'nu parçaladı. Merkez, Romalı General Domitius tarafından komuta edildi ve Sulla'ya sağda tercih ettiği X Lejyonu'nu verdi. Pompey'in dizilişini gören Sezar tedirgin oldu ve dördüncü birlik oluşturmak için hatlarını daha da incelmeye karar verdi. Dördüncü birlik, Pompey'in süvarilerine karşı koymaya yardımcı olmak amacıyla gizlenecekti.
Sezar, Sulla komutasındaki X Lejyonuna emredilmedikçe ilerlememesini emretti.
Antony ve Domitius, Pompey'in hatlarına doğru ilerlemeye başladılar. Antonius ve Domitius'un hatları Pompey'in orta ve sağ hatlarıyla çarpıştı ve savaş başladı. Pompey'in kanadındaki Labinius daha sonra Sezar'ın sayıca az olan süvarilerine hücum etmeye başladı ve onları geri püskürttü.
O anda Sezar gizli dördüncü hattı ortaya çıkardı ve normalde düşman piyadelerine fırlatmak için tasarlanan pilalarıyla saldırdılar ve onları etkili bir şekilde mızrak yaptılar. Labinius'un süvarileri panikledi ve savaş alanından kaçmadan önce büyük kayıplar verdi ve Pompey'in sol kanadını tamamen savunmasız bıraktı.
Sezar daha sonra Sulla komutasındaki X Lejyonuna sol kanada saldırması emrini verdi ve sonunda rezervlerinin geri kalanının hücum etmesi emrini verdi.
Pompey'in hatları birer birer sendeledi ve kaçtı, sonunda Pompey'i kaçınılmaz olanı görmeye ve kendini kaçmaya zorladı. Pompey, kalan birkaç adamına, altın toplarken kendisini savunmasını ve ailesinin, generalinin teçhizatını geride bırakarak kaçmasını emretti.
Pompey daha sonra Mısır'a kaçacak ve Mısırlı Firavun Ptolemy XIII'in emriyle derhal öldürülecekti. Başı kesildi ve Sezar'ın gözüne girmek için kesilen başı Roma'ya gönderildi, ancak Sezar'ın tepkisi tam tersi oldu.
İkinci Triumvirlik, Roma'nın en güçlü isimlerinden üçü: MÖ 1. yüzyılda Mark Antony, Lepidus ve Octavianus arasındaki siyasi bir kolaylık birliğiydi.
Crassus'un ölümü Triumvirate'i sona erdirdi ve Caesar ve Pompey'i karşı karşıya bıraktı, ilişkileri Julia'nın MÖ 54'te ölümünden sonra zaten bozulmuştu. Pompey daha sonra -Sezar tarafından desteklenen- Populares'a karşı çıkan muhafazakar hizip olan Optimates'in yanında yer aldı ve senatoda Sezar ile aktif olarak savaştı.
Sezar neden Galya'yı fethetti?
Galya'daki (modern Fransa ve Belçika) Romalıların bazı müttefikleri Germen kabileleri tarafından yenildi. Bu, Sezar tarafından Galya'ya müdahale etmek ve fethine başlamak için bir bahane olarak kullanıldı. Sezar olağanüstü bir generaldi. [8] Kuzeye gittikten sonra Germen kabilelerini başarıyla yendi. Kuzey ve Batı'daki Galyalılar, Romalıların ortaya çıkmasıyla alarma geçti ve savunma ittifakları kurmaya başladılar. Bu ittifaklar Sezar tarafından Roma için bir tehdit olarak yorumlandı, ancak durum böyle olmayabilirdi.
Lejyonlarına Galya'nın en kuzeyine ilerlemelerini emretti ve bölgenin çoğunu fethetti. Ayrıca Roma etkisini güneybatıya doğru genişletti. Sezar, Senato'nun onayı olmadan Galya'nın fethine başlamıştı ve birçokları onun kampanyasını yasadışı bir savaş olarak görüyordu. MÖ 55'te Lucca'da bir konferansta Sezar'ın konsüllüğü uzatıldı. Konsüllüğünü uzatmanın yanı sıra, Sezar beş yıl daha Galya'dan sorumluydu.
Sezar, Pompey ve Crassus arasındaki ittifak
Sezar, siyasi durumdan nasıl yararlanacağını ve Pompey ile Crassus'u nasıl uzlaştıracağını biliyordu. Bu ikisi, o zamana kadar karşılıklı anlaşmazlık içindeydi. Roma'daki üç güçlü adam (Pompey, Caesar ve Crassus), birbirlerine yardım etme zorunluluğuyla resmi olmayan (özel) bir ittifaka girdiler. Tarihte bu ittifak ilk üçlü yönetim olarak bilinir. En etkili triumvir, askeri ihtişamı ve evlerine gönderilen askerlerinin desteği nedeniyle Pompey'di. İttifakın temel amaçlarından biri, Senato'nun yerine getirmediği Pompey'in taleplerinin gerçekleştirilmesiydi.
Sezar, geçmişte Marius partisini yenilemesiyle ünlü olduğu için plebler arasında popülerdi. Her birinin soylular arasında arkadaşları ve oldukça gelişmiş müşterileri vardı (onlarla müşteri ilişkilerinde hem İtalya'da hem de taşrada bütün şehirler vardı). Üçlü yönetim, hanedan evlilikleriyle güçlendirildi. Pompey, Sezar'ın kızı Julia ile evlendi, Sezar, önde gelen bir üçlü yönetim destekçisinin kızı olan Calpurnia ile evlendi.
Senatörler bu ittifaktan hoşlanmadılar ve ona karşı çok düşmanca davrandılar. Senatör Marcus Terentius Varro'nun bir destekçisi, “Üç başlı canavar” adlı bir hiciv yayınladı. Marcus Porcius Cato onlara karşı şiddetle savaştı.
Başlangıçta Sezar, Pompey ve Crassus arasındaki ittifak gizli tutuldu. Ancak, üçlü yönetim söz konusu olduğunda Senato güçsüzdü. MÖ 59'da Sezar, Konsül olarak iki tarım kanunu uyguladı. Arsalar, çoğu Pompey gazileri, en az üç çocuğu olan yoksul vatandaşlar olmak üzere 20.000 kişiye verildi. Senato bu karara sert tepki gösterdi ve sorunun Ulusal Meclis'e sunulmasına karar verdiler. Sezar, tribünlerin protestosuna pek dikkat etmedi. Kanunun uygulanması için 20 kişilik bir komisyon seçilmiştir (Cicero dahil 20 senatör). Senatörler baskı altındaydı ve tarım kanununun geçmesine izin vermek zorunda kaldılar.
Pompey'in Doğu'daki eylemlerini özel bir yasa onayladı. Ayrıca Asya'daki toplam vergi miktarı da düşürüldü. Crassus ve şövalye arkadaşları sayesinde eyaletlerde gasp cezasını artıran ve eyalet valilerine rekabeti artıran Julius Gasp Yasası daha belirgin hale getirildi.
Transalpine, Cisalpine Gaul ve Illyricum haritası.
Tribün Publius Vatinius Yasasına göre, Sezar eyaletleri aldı. Cisalpin Galya ve İlirya beş yıl hizmet verdi ve ayrıca geniş olağanüstü yetki ve iki lejyondan oluşan bir orduyu harekete geçirme hakkı aldı (lejyon başına yaklaşık 3000 asker). Beş yıllık Sezar hizmeti ve Roma Cumhuriyeti'nde yetkilendirme nadirdi. Tek emsal, Doğu'daki Pompey komutanlığına ilişkin Manlius Yasasıydı. Cisalpine Galya valisinin ölümünden sonra Senato bu eyaleti de Sezar'a verdi. Cisalpine Galya'daki Sezar hükümeti ona askeri şan, servet ve sadık bir ordu sağladı.
Brutus'un intiharıyla ilgili ironik veya şaşırtıcı olan nedir? V. Perde'nin başında intiharın korkakça ve aşağılık olduğunu iddia etti. Brutus, “Günün ne kadar yakın olduğunu tahmin et” dediğinde, saatin kaç olduğunu ve sabahın ne kadar erken olacağının kendisine söylenmesini istiyor. Brutus'un suikastçılardan biri olması şaşırtıcı.
Strato'nun yardımıyla kendini öldürür. brutus'un kaderi nedir? Roma'yı koruma arzusuyla hareket ederken, diğerleri açgözlülük ve kıskançlık tarafından motive edildi. Mark Antony neden komplocuların en asilinin brutus olduğunu iddia ediyor?
İlk Üçlü Yönetim
NS İlk Üçlü Yönetim tarihçilerin Gaius Julius Caesar, Marcus Licinius Crassus ve Gnaeus Pompeius Magnus'un (“Büyük Pompey”) resmi olmayan siyasi ittifakına verdikleri isimdir. Biraz daha az ünlü olan 'İkinci Triumvirlik'in aksine, Birinci Triumvirlik, ne olursa olsun resmi bir statüye sahip değildi. Triumviri'nin siyasi entrikaları.
Crassus ve Pompey, MÖ 70 yılında, halkın tribünlüğünün tam olarak yeniden kurulmasını yasalaştırdıkları zaman (diktatör Lucius Cornelius Sulla, M.Ö. ius yardımcı, bir pleb'i patrici bir sulh yargıcının pençelerinden kurtarma hakkı). Bununla birlikte, o zamandan beri, iki adam birbirlerine karşı hatırı sayılır bir antipati beslemişlerdi ve her biri diğerinin, meslektaşının pahasına kendi itibarını artırmak için kendi yolundan çıktığına inanıyordu.
Sezar iki adamı uzlaştırmayı başardı ve daha sonra MÖ 59'da kendisinin konsül seçilmesi için nüfuzlarını kendi gücüyle birleştirdi ve Crassus ile zaten en iyi arkadaşlardı ve Pompey ile ittifakını ona kendi kızı Iulia Caesaris'i vererek pekiştirdi. evlilik. İttifak, Caesar'ın muazzam popülaritesi ve yasal itibarı ile Crassus'un fantastik serveti ve varlıklı Ordo Equester ve Pompey'nin eşit derecede muhteşem zenginliği ve askeri itibarı içindeki nüfuzunu birleştirdi.
Triumvirlik, Senato, Sezar'ın Roma vatandaşlarından oluşan koloniler kuran ve kamu arazilerinin bir kısmını dağıtan tarım kanunu önerisini engelleyene kadar gizli tutuldu (yaşlı halk). Kendisini Crassus ve Pompey ile çevrili bulan ve böylece ittifakı ortaya çıkaran bir konuşmada yasayı derhal Halk Konseyi'nin önüne getirdi. Sezar'ın tarım yasası uygulandı ve Triumviri daha sonra demagog Publius Clodius Pulcher'ın halkın tribünü olarak seçilmesine izin vererek, kendilerini Triumviri'nin sert muhalifleri olan Marcus Tullius Cicero ve Marcus Porcius Cato'dan başarıyla kurtardı.
Triumvirate kendisi için daha fazla düzenleme yapmaya başladı. Sezar, hükümete her iki Galya'nın da prokonsülü olarak verildi (Gallia Cisalpina ve Gallia Transalpina) and of Illyricum, with command of four legions, for five years Caesar’s new father-in-law, Lucius Calpurnius Piso, was made consul for 58 BC, and Pompey and Crassus shared a second consulate in 55 BC. Pompey and Crassus then extended Caesar’s proconsular government in the Gauls for another five years and secured for themselves as proconsuls the government of both Spains (Hispania Citerior ve Hispania Ulterior) and of Syria, respectively, for five-year terms.
The alliance had allowed the Triumviri to dominate Roman politics completely, but it could not last indefinitely in light of the ambitions, egos, and jealousies of the three Caesar and Crassus were implicitly hand-in-glove, but Pompey disliked Crassus and grew increasingly envious of Caesar’s spectacular successes in the Gallic War, whereby he annexed the entirety of modern France to Rome. Julia Caesaris’s death during childbirth and Crassus’s ignominious defeat and death at Carrhae at the hands of the Parthians in 53 BC seriously undermined the alliance.
Pompey remained in Rome — he governed his Spanish provinces through lieutenants — and remained in virtual control of the city throughout that time. He gradually drifted further and further from his alliance with Caesar, eventually marrying the daughter of Quintus Caecilius Metellus Pius Cornelianus Scipio Nasica, one of the boni (“Good Men”), an archconservative faction of the Senate steadfastly opposed to Caesar. Pompey was elected consul without colleague in 52 BC, and took part in the politicking which led to Caesar’s crossing of the Rubicon in 49 BC, starting the Civil War. Pompey was made commander-in-chief of the war by the Senate, and was defeated by his former ally Caesar at Pharsalus. Pompey’s subsequent murder in Egypt in an inept political intrigue left Caesar sole master of the Roman world.
Janet Rogers recently put together a resource you might like. It’s a detailed, 8,000-word guide on the 100 best things to do in France that is packed with tips and advice.
The Second Triumvirate
Together they defeated those who had betrayed Caesar. Octavian & Anthony fought in the battle of Phillipi, defeating Brutus & Cassias in 42 BC, solidifying the pairs control and alienating Lepidus. This was followed by Sextus Pompey's defeat, who represented the last bastion of opposition against the Triumvirate in 36 BC by Octavian. The three decided to split the Roman Republic into regions of influence to share power, which at no point in history has ever caused any conflict, so they all shared power and lived happily ever after.
Oh, wait, what's that? They instantly attacked each other? Damn.
After the defeat of Sextus, feeling all lonely at being the forgettable one, Lepidus took 14 legions, giving Octavian the middle finger, stating that Sicily should be within his sphere of influence. Unfortunately for Lepidus, the legions preferred Octavian and abandoned him, promptly leading to his surrender and exile. One down. One to go. While this was going on, cheeky Mark Anthony was getting freaky with Cleopatra (following in the footsteps of Caesar) together, they battled Octavian in Greece at Actium 31 BC and lost. Forced to retreat to Alexandria in Egypt, they both committed suicide Mark Anthony, who heard that Cleopatra had died, even though she hadn’t, fell on his own sword (very Romeo and Juliett). Cleopatra locked herself away after his death and was found dead later supposedly, she was bitten by a venomous snake, though the theory's validity is questionable.
Being the last man of the Triumvirate standing, Octavian had won control of the Roman world and was granted Augustus as his name in 27 BC, who would soon establish himself as the first Imperator (emperor) of Rome.
The First Triumvirate
Caesar, Crassus and Pompey were part of what is known as the ‘First Triuvirate’, a triumvirate being a legal political alliance between three men. Paterculus describes the triumvirate as a “partnership of power”. Cicero regarded the triumvirate as’ uniformly odious to all sorts and classes and ages of men’. Cicero also regarded the political coalition as the main cause for the civil war in 49BC. The coalition lasted for approximately seven years- from about 60BC until 53BC. This secret, non-official alliance should not be called the first triumvirate because it was non-offical. The triumvirs- Pompey, Crassus and Caesar each used different methods in order to achieve their respective goals- whether it was for their personal interest or the interest of the political and social group of populares these men represented and were close to . Some of these varying methods were effective, and some were not. Each triumvir had different aims, or a number of goals. Each man wanted to gain something different from the coalition. Pompey wished for land for his veterans, as well as his eastern settlement ratified or approved ‘en bloc’, or altogether. Crassus wanted a rebate for the equestrian tax farmers. Caesar needed a consulship for 59BC, as well as a province for 58BC to give scope for his military ability and in order to gain glory also.
Caeasr passed his land bill (lex Campania) using the threat of force, ignoring the bad omens as well as ignoring the veto of Biblius, Biblius was the optimate’s representative and it shows the continuation of the struggle between two main poltical and social classes in Rome over power, wealth and equal rights. He was [Biblius] the second consul. The lex Campania aimed at providing land for Pompey’s veterans. Pompey was apparently unhappy with the way the law was passed. Cicero, in a letter to Atticus said regarding Pompey’s position: “Pompey has fenced so far with the important questions. When asked, he said that he agreed with.