Gün geçtikçe tepkisizleşen, herşeye alışan, kendine dokunmadıkça sesini çıkarmayan, çekirdek çıtlayarak patlamada ölenlerin cesetlerini seyreden, açlıktan ölen halklara bakarak alışveriş sepetini tıkabasa dolduran ve yarısını çöpe döken, tüketim çılgınlığından muhtaçları görmezden gelen, birgün kendisinin de bu duruma düşebileceğini unutan, herşeyi mezara götüreceğine neredeyse emin gibi davranan, dünyada su kaynakları tükenirken doyumsuzca su israf ederken musluğundan suyun hep akacağını ve de tarımsal alanların hiç kurumayacağını sanan ve bunlar olsa da kendi ömrü sonrasında gerçekleşeceğini düşünen bencil halkımıza ithaf edilir.
Teessüfler Türkiye !
Bugün ona, yarın sana ve bana. Aynı toplumda yaşıyoruz. Toplumsal vurdumduymazlık çok başka mekanizmaların çözünmesine yol açıyor.
II. Dünya Savaşı sırasında Rahip Pastör Nie Moeller'in söylediği gibi:
"Önce Yahudiler için geldiler,
Sesimi çıkarmadım, çünkü ben Yahudi değildim
Sonra komünistler için geldiler
Sesimi çıkarmadım çünkü komünist değildim
Sonra sendikacılar için geldiler, sendikacı olmadığım için yine sesimi çıkarmadım
Sonra benim için geldiler
Ses çıkaracak kimse kalmamıştı…"
Ya da Alev Alatlı'nın uyardığı gibi:
"bir mıh kaybettik, naldan olduk
bir nal kaybettik, attan olduk
bir at kaybettik, askerden olduk
bir asker kaybettik, ordudan olduk
bir ordu kaybettik, vatandan olduk..."
Sakın sonra çok geç olmasın?
Herşey acaba sadece yönetenlerin mi suçu?
Buyrun dünyanın vaziyetine : Heal the world