Dışavurumculuk, on dokuzuncu yüzyılın sonlarında ve yirminci yüzyılın başlarında itibar kazanan bir sanat hareketiydi. Dışavurumcu hareketin çoğu Almanya'da ortaya çıktı ve Alman Ekspresyonizmi Kuzey Avrupa'da ve nihayetinde tüm dünyada benzer gelişmeleri besledi.
Görsel sanatlar Ekspresyonizm hiçbir zaman birleşik bir hareket olmadı. Ekspresyonist resim, Sürrealizm, Sembolizm, Fütürizm, Fovizm, Kübizm, Vortisizm ve Dadaizm ile gruplandırılmış eserleri içerir. Birçok yönden hareket, İzlenimcilik ve İzlenimcilik sonrası bir tepkiydi.
Ekspresyonizmin Kısa Tarihi
Dışavurumcu sanat kavramı, var olduğu çağda akışkandı ve gevşek bir şekilde tanımlandı. Yine de Ekspresyonist dönemde birçok figür ve felsefe göze çarpmaktadır.
1.On dokuzuncu yüzyıl çalkantısı: On dokuzuncu yüzyılın sonu, Batı sanatının tüm biçimlerinde hızlı değişim ve evrim gördü. Avrupa entelijansiyası arasında hakim olan resim stili İzlenimcilikti, ancak bazı Avrupa sanatlarında daha keskin ve duygusal bir stilin işaretleri görülüyordu. Norveçli ressam Edvard Munch, çığır açan çalışması The Scream (1893) ile bu değişimi örnekledi.
2.Alman liderliği: Yirminci yüzyılın başlarında yeni sanat biçimleri ortaya çıktıkça, Almanya bir inovasyon yuvası haline geldi. Die Brücke (Köprü) adlı dört Alman sanatçıdan oluşan bir kolektif 1905'te Dresden'de kuruldu. Ressam ve matbaacı Ernst Ludwig Kirchner, kendisini tanımlarken özellikle Ekspresyonizm terimini kullanmayan gruba liderlik etti. 1911'de Münih'te Der Blaue Reiter (Mavi Süvari) adlı bir kolektif kuruldu ve adını kendisi de kolektifin üyesi olan Rus Wassily Kandinsky'nin 1903 tarihli bir tablosundan aldı. Der Blaue Reiter ayrıca İsviçreli Paul Klee ve Alman Franz Marc ve Auguste Macke'yi de içeriyordu. Bu zamanın diğer önemli Alman Ekspresyonistleri arasında Emil Nolde, Max Beckmann, Karl Schmidt-Rottluff, Erich Heckel, Fritz Bleyl, Otto Dix ve Käthe Kollwitz sayılabilir.
3.Almanya'nın ötesine yayılma: Alman Dışavurumcuları yeni harekete öncülük ederken, onun kucağında yalnız değillerdi. Avusturyalı sanatçılar Egon Schiele ve Oskar Kokoschka, Amerikalılar Stuart Davis ve Max Weber ve Ruslar Marc Chagall ve Alexej von Jawlensky Ekspresyonist sanat hareketiyle ilişkilendirildi.
4.Diğer Tarzlara Ayrılma: Dışavurumculuk, ulusun Weimar Cumhuriyeti olarak bilindiği I. Dünya Savaşı'ndan sonra Alman sanatında moda olmaya devam etti. Bununla birlikte, ulus (ve genel olarak Avrupa) ekonomik olarak acı çekti, bu da totalitarizm, şovenizm ve nihayetinde Holokost'un yolunu açtı. Naziler Almanya'da iktidara geldiğinde ve Stalin SSCB'nin kontrolünü ele geçirdiğinde, Avrupa sanatı daha açık bir şekilde sembolist ve milliyetçi oldu. Dışavurumculuk daha sonra Yeni Dışavurumculuk ve Soyut Dışavurumculuk gibi tarzlarda yeniden tezahür edecek olsa da, yüzyılın başı hareketi sona ermişti.
3 Dışavurumcu Sanatın Tanımlayıcı Özellikleri
Dışavurumcu sanat, öncüllerinden üç önemli şekilde öne çıktı.
1. Güçlü fırça darbeleri: On dokuzuncu yüzyıl Empresyonistlerinin ve Post-Empresyonistlerinin çoğu kısa, ayrıntılı fırça çalışmalarıyla isimlerini duyururken, Ekspresyonist sanatçılar daha cesur vuruşları ve geometrik şekilleri benimsediler.
2. Stark formlar: Birçok Ekspresyonist ressamın baskı resim ve gravürde geçmişi vardı. Bu medyanın zanaatını resimlerine uyguladılar ve zaman zaman iki boyutluluk çizgisine ulaşan sade figürler yarattılar. Bu, Ekspresyonizmi Henri Matisse'in Fovizmine ve Pablo Picasso ve Georges Braque'nin Kübizmine bağladı.
3. Öznellik: İzlenimcilik, somut nesneleri daha temel renklere ve şekillere indirgemeye çalıştı. Dışavurumculuk, sanatçının öznel bakış açısını katmanlaştırarak daha da ileri gitti. Dışavurumcu sanat, sahnelerin gerçekte var olduklarından çok, sanatçının zihninde nasıl var olduklarına odaklanır.
Dışavurumculuk ve Soyut Dışavurumculuk: Fark Nedir?
Dışavurumculuk ve Soyut Dışavurumculuk, dikkate değer farklılıkları olan iki farklı sanat akımıdır.
1.Zaman dilimi: Dışavurumculuk, 1890'lardan I. Dünya Savaşı'na kadar olan bir dönemde gerçekleşti. Soyut Dışavurumcu sanat, II. Dünya Savaşı'ndan sonra öne çıktı.
2. Tarz: Amerikalı sanat eleştirmeni Robert Coates, kendisi ve diğer sanat eleştirmenleri 1940'ların eserlerinin onlardan önceki Ekspresyonist eserlerden daha katı, ilkel ve sembolik olduğunu fark ettikten sonra "soyut dışavurumculuk" terimini popüler hale getirdi.
3. Coğrafi kökenler: Büyük ölçüde Almanya, Fransa ve Avusturya'dan gelen önde gelen Ekspresyonistlerin aksine, Soyut Dışavurumcular çoğunlukla Amerika'dan, özellikle de New York City'den geldi.
Dışavurumcu Sanatçılardan 4 Önemli Tablo
Dört önemli tablo, Ekspresyonist sanatın bir anlık görüntüsünü sunuyor.
1. Wassily Kandinsky'nin Der Blaue Reiter (Mavi Süvari) (1903):
Adını Kandinsky'nin ait olduğu Alman sanat kolektifiyle paylaşan bu resim, İzlenimciliğin titiz fırça çalışmaları ile doğmakta olan Ekspresyonist'in öznel imgelemleri arasında bir köprü sunuyor. Kariyerinin başlarından bu resim, daha yumuşak fırça darbeleri ve pastoral bir ortama sahip olup, on dokuzuncu yüzyıl Empresyonist ustalarının etkilerini ortaya koymaktadır. Kandinsky daha sonra avangard Soyut Dışavurumcularla daha uyumlu olan daha katı, sembolist, iki boyutlu temsilleri tercih etti.
2. Eduard Kosmack'in Portresi, Egon Schiele (1910):
Bu sade, ilkel, neredeyse iki boyutlu portre, geçmiş geleneklerden radikal bir kopuşu gösteriyor.
3. Die grossen blauen Pferde (Büyük Mavi Atlar), Franz Marc (1911):
Fauvist usta Henri Matisse'i hatırlatan büyük boyutlu formları ve yüksek pigmentli renkleri sergileyen bu Alman Dışavurumcu çalışma, sanatçı tarafından hayal edilen bir gerçek dünya renk paletini terk ediyor.
4. Dokumacıların Yürüyüşü, Käthe Kollwitz (1898):
Käthe Kollwitz, erkeklerin egemen olduğu bir harekette önemli bir kadın Ekspresyonist sanatçıydı. Aquatint ve zımpara kağıdı ile yapılan bu gravür, 1844'te bir isyan girişiminde bulunan Çek ve Polonyalı dokumacıların dramatik bir sahnesini sunuyor.
İlgili İçerik: Vincent van Gogh Neden Kulağını Kesti? Ne Kadarını Kesti?