kingyo başından sonuna dek split screen
tekniği kullanılarak çekilmiş bir film. esasen bu teknik, 1959 yapımı (bkz: pillow talk
), 1968 yapımı (bkz: the thomas crown affair
), 2002 yapımı (bkz: the rules of attraction
) gibi pek çok filmde daha önceden kullanılmış ancak kingyo'daki gibi filmin başından sonuna dek kullanılmamıştır.
film, japon balıkları sahnesiyle açıldığında, film kısa olup adı da kingyo (japon balığı) olunca sonuna dek split screen'de bir kenarda hep japon balıkları gösterilecek diye düşünmüştüm. sanırım yönetmen bu tekniği kullanarak aynı ortamdaki iki insanın birbirlerine ne kadar uzak olabileceklerini anlatmayı amaçlamış. ne yalan söyleyeyim aynı planda iki insanı split screen yapıp vermek bana çok yavan geldi açıkçası. şahsıma ait, ekranın bir tarafında sürekli japon balıklarını vermek gibi saçma bir fikir bile daha yaratıcı diye düşündüm filmin sonunda.
filmin senaryosu yasunari kawabata
'ya ait "kanaryalar" isimli kısa bir öyküden uyarlanmış. öyküde aslında japon balıkları yerine kanaryalar var ama yeo, japon kültürüyle olan bağını ve yakın çekimde daha etkileyici gözükmeleri sebebiyle kanarya yerine japon balıklarını kullanmayı tercih etmiş filmde. amacın japon kültürünü yansıtmaksa neden koi fish kullanmadın bre yeo dedim içimden.
koi demişken film hakkında okuduğum yorumlardan birinde bahsedilen yazar kuniko mukoda
'ya ait "mr. carp" isimli kısa bir hikayeye değinmeden geçemeyeceğim. bu öykü filmin senaryosuyla epey benzerlik taşımakta. evli bir adamla ilişki yaşayan bir kadını konu alan mr. carp öyküsünde kadın ilişkisini sonlandırdığı eski sevgilisine koi balığı hediye etmekteymiş. öyküde balıkla, adamda uyanan suçluluk duygusunun sembolize edilmekte olduğu ifade edilmiş. bkz
öyküyü ben okumadım. bu eleştiriyi yapanın yalancısıyım. ama zavallı mukoda-san'dan esinlenilip de ismi zikredilmediyse eğer, ulu samurayların aziz ruhları böyle bir intihalcilik karşısında yeo'yu lanetlerler umarım.