We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Yüzyıllarca süren kanlı çatışmalardan sonra, Batı Avrupa ulusları nihayet Avrupa Birliği Maastricht Antlaşması'nın imzalanmasıyla ekonomik işbirliği ruhunda birleşiyor. Avrupa Topluluğu bakanları tarafından imzalanan anlaşma, daha fazla ekonomik entegrasyon, ortak dış ve güvenlik politikaları ve polis ile diğer yetkililer arasında suç, terör ve göçmenlik konularında işbirliği çağrısında bulundu.
Anlaşma aynı zamanda “euro” olarak bilinen tek bir Avrupa para biriminin kurulmasına zemin hazırladı. Maastricht Antlaşması 1993'te yürürlüğe girdiğinde, 12 ülke tarafından onaylandı: Büyük Britanya, Fransa, Almanya, İrlanda Cumhuriyeti, İspanya, Portekiz, İtalya, Yunanistan, Danimarka, Lüksemburg, Belçika ve Hollanda. O zamandan beri Avusturya, Bulgaristan, Finlandiya, İsveç, Kıbrıs, Çek Cumhuriyeti, Estonya, Macaristan, Letonya, Litvanya, Malta, Polonya, Romanya, Slovakya ve Slovenya da birliğe katıldı. Euro 1 Ocak 2002'de dolaşıma girdi.
Haziran 2016'da, "Brexit" olarak bilinen süreçte Birleşik Krallık, Avrupa Birliği'nden ayrılma yönünde oy kullandı. İngiltere, 31 Ocak 2020'de AB ile bağlarını resmen kopardı ve 11 aylık bir geçiş dönemine girdi.
DAHA FAZLA OKUYUN: Brexit'in Arkasındaki Tarih
Genişleme ve Maastricht sonrası reformlar
1 Ocak 1995'te İsveç, Avusturya ve Finlandiya AB'ye katıldı ve İzlanda, Norveç ve İsviçre'yi örgüt dışındaki tek büyük Batı Avrupa ülkesi olarak bıraktı. Norveç hükümeti iki kez (1972 ve 1994) katılmaya çalıştı, ancak seçmenleri her seferinde üyeliği reddetti. İsviçre, başvurusunu 1990'ların başında masaya yatırdı. Norveç, İzlanda ve AB üyeleri (Lihtenştayn ile birlikte), Avrupa Ekonomik Alanı adı verilen ve mallar, hizmetler, sermaye ve insanlar için hareket özgürlüğü sağlayan bir serbest ticaret bölgesinin üyeleridir.
İki müteakip anlaşma, AB'nin politikalarını ve kurumlarını revize etti. İlki, Amsterdam Antlaşması, 1997'de imzalandı ve 1 Mayıs 1999'da yürürlüğe girdi. Maastricht Antlaşması'nın sosyal protokolüne dayanarak, istihdamın teşviki, yaşam ve çalışma koşullarının iyileştirilmesi ve uygun koşulların sağlanmasını AB hedefleri olarak belirledi. sosyal koruma, cinsiyet ayrımcılığı korumalarını ekledi ve iltica, göçmenlik ve sivil yargı politikasını topluluğun yargı yetkisine devretti, Bakanlar Kurulu'na üyeleri temel insan haklarının ciddi ihlalleri nedeniyle cezalandırma yetkisi verdi ve Parlamento'ya çok çeşitli AT üzerinde veto yetkisi verdi politikaları ve Avrupa Konseyi'nin Komisyon başkanı adayını reddetme yetkisi.
İkinci bir antlaşma olan Nice Antlaşması, 2001 yılında imzalandı ve 1 Şubat 2003'te yürürlüğe girdi. Doğu Avrupa'dan yeni üyelerin kabulüne hazırlık olarak müzakere edilen bu antlaşma, büyük reformlar içeriyordu. Komisyondaki maksimum koltuk sayısı 27 olarak belirlendi, üyeler tarafından atanan komisyon üyelerinin sayısı birer aynı yapıldı ve Komisyon başkanına ulusal hükümetlerden daha fazla bağımsızlık verildi. Bakanlar Kurulu'nda nitelikli çoğunluk oylaması birkaç yeni alana genişletildi. Nitelikli oylama yoluyla mevzuatın onaylanması, AB nüfusunun en az yüzde 62'sini temsil eden üyelerin desteğini ve üyelerin çoğunluğunun veya kullanılan oyların çoğunluğunun desteğini gerektiriyordu. Vergilendirme ve sosyal politika gibi alanlarda ulusal vetolar kalsa da, sınırlı alanlarda daha fazla entegrasyon izlemeyi seçen ülkeler bunu yapmaktan alıkoymadı.
Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra, Doğu ve Orta Avrupa'nın eski komünist ülkelerinin çoğu AB üyeliği için başvurdu. Ancak, ekonomik gelişmeden yoksun olmaları, AB kurumlarına tam entegrasyonlarını engelleme tehdidinde bulundu. Bu sorunu çözmek için AB, ülke alt kümelerinin ekonomik entegrasyonun bazı bileşenlerine (örneğin serbest ticaret bölgesi) katılıp diğerlerine (örneğin tek para birimi) katılmadığı tabakalı bir sistem düşündü. Avrupa'nın çeperinde yer alan Türkiye de, ağırlıklı olarak İslam ülkesi olması, insan hakları ihlalleriyle suçlanması ve Yunanistan ile (özellikle Kıbrıs konusunda) tarihsel olarak gergin ilişkileri olması nedeniyle başvurusu tartışmalı olmasına rağmen üyelik için başvurdu. . AB'nin genişlemesinin fikir birliğini boğacağından ve Avrupa çapında dış ve güvenlik politikalarının gelişmesini engelleyeceğinden korkanların muhalefetine rağmen, AB 2004'te 10 ülkeyi (Kıbrıs, Çek Cumhuriyeti, Estonya, Macaristan, Letonya, Litvanya, Malta) kabul etti. , Polonya, Slovakya ve Slovenya), ikisi hariç hepsi (Kıbrıs ve Malta) eski komünist devletler olan Bulgaristan ve Romanya 2007'de katıldı. Türkiye'nin üyelik başvurusuyla ilgili müzakereler 2005'te başladı, ancak çok sayıda zorlukla karşılaştı.
AKÇT'nin sınırlı ekonomik ve siyasi hedeflerine dayanarak, Batı Avrupa ülkeleri benzeri görülmemiş bir entegrasyon ve işbirliği düzeyine ulaştılar. AB'deki yasal entegrasyon, uluslarüstü siyasi otorite ve ekonomik entegrasyon derecesi, diğer uluslararası organizasyonlarınkinden çok daha fazladır. Gerçekten de, AB ulus-devletin yerini almamış olsa da, kurumları giderek ulusüstü düzeyde parlamenter demokratik bir siyasi sisteme benzemektedir.
2002 yılında, eski Fransa Cumhurbaşkanı Valéry Giscard d'Estaing başkanlığındaki Avrupa'nın Geleceğine İlişkin Sözleşme, genişleyen AB için bir anayasa taslağı hazırlamak üzere kuruldu. Belgeyi hazırlayanların karşılaştığı en zor sorunlar arasında, gücün AB içinde büyük ve küçük üyeler arasında nasıl dağıtılacağı ve kuruluşun kurumlarının orijinal AET'ninkinden dört kat daha fazla olacak bir üyeliğe uyum sağlayacak şekilde nasıl uyarlanacağı vardı. Çerçeveyi oluşturanların ayrıca, üyelerin ulusal geleneklerini koruma hedefine karşı daha derin entegrasyon idealini dengelemeleri gerekiyordu. Taslak hazırlama süreci, özellikle anayasanın Tanrı'dan ve Avrupa toplumunun büyük bir kısmının Hıristiyan mirasından bahsetmesi gerekip gerekmediği konusunda önemli tartışmalara yol açtı (son versiyonda yoktu). Önerilen anayasa 2004 yılında imzalandı, ancak Fransa'daki seçmenlerin yürürlüğe girmesi için tüm AB üyeleri tarafından onaylanması gerekiyordu ve Hollanda 2005'te reddetti ve böylece anayasayı en azından kısa vadede bozdu. Tam zamanlı bir başkan, bir Avrupa dışişleri bakanı, bir savcı ve bir temel haklar belgesi oluşturacaktı. Anayasaya göre, Avrupa Parlamentosu'nun yetkileri büyük ölçüde genişletilecek ve AB'ye, üyeleri adına çoğu anlaşmayı müzakere etme hakkını içeren bir "tüzel kişilik" verilecekti.
Almanya'nın öncülüğünde, 2007'nin başlarında, başarısız olan anayasanın yerini alacak bir reform anlaşması üzerinde çalışmaya başlandı. Ortaya çıkan ve Aralık 2007'de imzalanan Lizbon Anlaşması'nın yürürlüğe girmesi için 27 AB üye ülkesinin tamamı tarafından onaylanması gerekiyordu. Anayasa taslağının bazı kısımlarını elinde tutan anlaşma, bir AB başkanlığı kuracak, AB'nin dış politika temsilini pekiştirecek ve Avrupa Komisyonu, Avrupa Adalet Divanı ve Avrupa Parlamentosu'na ek yetkiler devredecek. Taslak anayasanın aksine, Lizbon Antlaşması mevcut antlaşmaları değiştirmek yerine değiştirecekti. Anlaşma, İrlanda'da yapılan ulusal bir referandumda seçmenler tarafından reddedildikten sonra, Haziran 2008'de en azından kısa vadede başarısız oldu. Bununla birlikte, Ekim 2009'da yapılan ikinci bir referandumda, İrlandalı seçmenler -görünüşe göre başka bir "hayır" oyunun İrlanda'nın can çekişen ekonomisini tehlikeye atacağından endişe duyarak- anlaşmayı ezici bir çoğunlukla onayladılar. İrlanda oylamasından bir hafta sonra Polonya anlaşmayı da onayladı. O zaman anlaşma sadece bir ülke tarafından, Çek Cumhuriyeti tarafından onaylanmak zorunda kaldı. Çek Parlamentosu anlaşmayı zaten onaylamış olmasına rağmen, Çek Basın. Vaclav Klaus, Çek egemenliğini tehdit edeceği endişesini dile getirdi ve imzalamayı reddetti. Kasım ayı başlarında, Çek Anayasa Mahkemesi anlaşmanın Çek anayasasını tehlikeye atmadığına karar verdikten sonra, Klaus isteksizce belgeyi onayladı ve ülkenin onay sürecini tamamladı. 27 üye ülkenin tamamı tarafından onaylanan anlaşma, 1 Aralık 2009'da yürürlüğe girdi.
Kökenler
AB, İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana Avrupa'yı bütünleştirme çabalarından birini temsil ediyor. Savaşın sonunda, birkaç Batı Avrupa ülkesi, ekonomik büyüme ve askeri güvenliği sağlamak ve Fransa ile Almanya arasında kalıcı bir uzlaşmayı teşvik etmek için daha yakın ekonomik, sosyal ve siyasi bağlar aradı. Bu amaçla 1951'de altı ülkenin lideri -Belçika, Fransa, İtalya, Lüksemburg, Hollanda ve Batı Almanya- Paris Antlaşması'nı imzaladılar ve böylece 1952'de yürürlüğe girdiğinde Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu'nu kurdular. AKÇ). (Birleşik Krallık AKÇT'ye katılmaya davet edilmişti ve 1955'te devam eden gelişimi hakkındaki tartışmaları gözlemlemek için bir temsilci gönderdi, ancak Clement Attlee'nin İşçi Partisi hükümeti, belki de kilit bakanların hastalıkları da dahil olmak üzere çeşitli faktörler nedeniyle üyeliği reddetti. ekonomik bağımsızlığı koruma arzusu ve topluluğun yaklaşmakta olan önemini kavrayamama.) AKÇT, birkaç önemli ekonomik ve askeri kaynak için bir serbest ticaret alanı yarattı: kömür, kok kömürü, çelik, hurda ve demir cevheri. Antlaşma, AKÇT'yi yönetmek için birkaç ulusüstü kurum kurdu: idare etmek için bir Yüksek Otorite, yasama yapmak için bir Bakanlar Kurulu, politika oluşturmak için bir Ortak Meclis ve anlaşmayı yorumlamak ve ilgili anlaşmazlıkları çözmek için bir Adalet Divanı. Büyük ölçüde bu modele dayanan bir dizi başka uluslararası anlaşma ve anlaşma revizyonu sonunda AB'nin kurulmasına yol açtı.
Avrupa Birliği (AB): AET'nin Tarihi, Üyeleri, Amaçları ve Başarıları
Avrupa Birliği (AB), Avrupa'daki 27 devletin uluslarüstü ve hükümetler arası birliğidir. 1992 yılında Avrupa Birliği Antlaşması (Maastricht Antlaşması) ile kurulmuştur ve 1957'de kurulan altı üyeli Avrupa Ekonomik Topluluğu'nun fiili halefidir.
O zamandan beri yeni katılımlar üye devletlerin sayısını artırdı ve yetkinlikleri genişledi. AB, devam eden açık uçlu bir Avrupa entegrasyonu sürecinin mevcut aşamasıdır.
AB, 494 milyon insan ve 2006'da 11.6 trilyon sterlin (14,5 $) toplam nominal Gayri Safi Yurtiçi Hasıla (GSYİH) ile dünyanın en büyük ekonomik ve siyasi kuruluşlarından biridir. Birlik, ortak bir ticaret politikasına sahip tek pazardır. , bir Ortak Tarım/Balıkçılık Politikası ve az gelişmiş bölgelere yardımcı olmak için bir Bölgesel Politika.
13 üye ülke tarafından kabul edilen tek bir para birimi olan euro'yu tanıttı. AB, sınırlı bir Ortak Dış ve Güvenlik Politikası ile Cezai Konularda sınırlı bir Polis ve Yargı İşbirliğini taklit etti.
Önemli AB kurumları ve organları arasında Avrupa Komisyonu, Avrupa Birliği Konseyi, Avrupa Konseyi, Avrupa Merkez Bankası, Avrupa Adalet Divanı ve Avrupa Parlamentosu bulunmaktadır.
AB üye devletlerinin vatandaşları da AB vatandaşıdır ve her beş yılda bir doğrudan Avrupa Parlamentosu'nu seçerler. Diğer üye ülkelerde yaşayabilir, seyahat edebilir, çalışabilir ve yatırım yapabilirler (yeni üye ülkelerdeki bazı kısıtlamalarla). Schengen Anlaşması ile çoğu iç sınırlarda pasaport kontrolü ve gümrük kontrolleri kaldırılmıştır.
Tarih:
AB, bir Batı Avrupa ticaret yapısından uluslarüstü ve hükümetler arası bir yapıya dönüşmüştür. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Batı Avrupa'da, Avrupa'yı yeniden inşa etme ve Almanya ile Fransa arasında başka bir savaş olasılığını ortadan kaldırma kararlılığıyla, devletler arasında kurumsal işbirliği biçimleri (sosyal, politik ve ekonomik entegrasyon yoluyla) için bir ivme büyüdü. Öte yandan Doğu Avrupa, büyük ölçüde sovyet etki alanı içindeydi ve AB, orta ve doğu Avrupa devletlerini potansiyel üyeler olarak ancak 1990'larda görebildi.
1976'da Winston Church-chill bir “Avrupa Birleşik Devletleri” çağrısında bulundu (İngiltere dahil edilmese de). 9 Mayıs 1950'de Fransız dışişleri bakanı Robert Schuman, Fransa ve Batı Almanya'nın kömür ve çelik endüstrilerinin ortak yönetimi için bir teklif sundu.
"Schuman Deklarasyonu" olarak bilinen teklif, planı "bir Avrupa federasyonuna doğru ilk somut adım" olarak öngörüyordu. Şu anda Avrupa Birliği'nin yaratılmasının başlangıcı olarak kabul edilir ve Batı Almanya, Fransa, İtalya ve Benelüks ülkeleri tarafından Avrupa Kömür ve çelik topluluğunun oluşumuna yol açar. Bu, 1951'de imzalanan Paris Antlaşması ile başarıldı. Kurucu ülkeler 1957'de Roma Antlaşması'nı söylüyorlar.
İlk tam gümrük birliği olan Avrupa Ekonomik Topluluğu, 1957'de Roma Antlaşması ile kurulmuş ve 1 Ocak 1958'de uygulamaya konmuştur. Daha sonra bu, Maastricht Antlaşması ile oluşturulan Avrupa Birliği'nin “ilk sütunu” olan Avrupa Topluluğu olarak değiştirilmiştir. .
29 Ekim 2004'te AB üye devletlerinin hükümet ve devlet başkanları, Avrupa Anayasasını oluşturan Antlaşma'yı imzaladılar. Bu daha sonra 17 üye ülke tarafından onaylandı. Ancak, çoğu durumda onay, halk oylamasından ziyade parlamenter eyleme dayanıyordu ve 29 Mayıs 2005'te Fransız seçmenlerin anayasayı %55 ila %45 oranında reddetmesiyle süreç aksadı. Fransa'nın reddini üç gün sonra, seçmenlerin %62'sinin anayasayı da reddettiği bir Hollandalı reddedildi.
Avrupa Ekonomik Topluluğu (AET):
Avrupa Birliği'nin önemli bir politika hedefi, etkili bir tek pazarın geliştirilmesi ve sürdürülmesidir. Daha büyük, daha verimli pazarlar yaratarak ekonomik faydalar sağlamak için savunucuları tarafından iddia edilen uyumlaştırılmış standartlar oluşturmak için önemli çabalar sarf edilmiştir.
Roma Antlaşması'ndan bu yana, üye devletler arasında serbest mal ve hizmet ticareti politikaları uygulandı ve uygulanmaya devam ediyor. Bu politika hedefi, Avrupa Ekonomik Alanı (AÇA) tarafından dört Avrupa Serbest Ticaret Birliği (EFTA) ülkesinden üçüne daha da genişletildi.
Ortak AB rekabet hukuku, şirketlerin (antitröst yasası ve birleşme kontrolü yoluyla) ve üye devletlerin (Devlet Yardımları rejimi aracılığıyla) rekabete aykırı faaliyetlerini kısıtlamaktadır. AB, üye devletler (ve diğer AEA ülkeleri) arasında sermayenin serbest dolaşımını teşvik eder. Üyelerin ortak bir dolaylı vergi sistemi, Katma Değer Vergisi (KDV) ve çeşitli ürünlerde ortak gümrük vergileri ve tüketim vergisi vardır.
2007-13'ten itibaren yeni üye devletler, AB Yapısal Fonları ve Uyum Fonları ile finanse edilen yatırımları beklemektedir (Poznan, Polonya yakınlarındaki yeni otoyol), Ortak Tarım Politikasına (Ortak Balıkçılık Politikası ile birlikte) ve altyapıyı iyileştiren yapısal ve uyum fonlarına sahiptirler. dezavantajlı bölgelere yardım Birlikte uyum politikaları olarak bilinirler.
AB'nin ayrıca, örneğin doğal afet sonrası acil mali yardım için fonları vardır. Finansman, aday ülkelerdeki ve diğer Doğu Avrupa ülkelerindeki programların yanı sıra, programlar aracılığıyla birçok gelişmekte olan ülkeye yapılan yardımları da kapsamaktadır. AB ayrıca araştırma ve teknolojik gelişmeyi, kapsamlı dört yıllık Araştırma ve Teknolojik Geliştirme Çerçeve Programlarını da finanse etmektedir.
Daha politik bir anlamda, AB, çok tartışmalı bir Avrupa vatandaşlığı duygusu ve Avrupa siyasi yaşamı yaratmaya çalışıyor. Bu, AB vatandaşlarının herhangi bir üye ülkede yerel yönetim ve Avrupa Parlamentosu seçimlerinde oy kullanma ve aday olma özgürlüğünü içerir.
AET üyeleri:
AET'yi ve diğer iki Topluluğu kuran altı devlet, "iç altı" ("dış yedi", Avrupa Serbest Ticaret Birliği'ni oluşturan ülkelerdi) olarak biliniyordu. Altı ülke Fransa, Batı Almanya, İtalya ve üç Benelüks ülkesiydi: Belçika, Hollanda ve Lüksemburg.
İlk genişleme 1973 yılında Danimarka, İrlanda ve Birleşik Krallık'ın katılımıyla gerçekleşti. Yunanistan, İspanya ve Portekiz 1980'lerde katıldı. AB'nin 1993 yılında kurulmasının ardından, 2007 yılına kadar on beş ülkeyi daha kapsayacak şekilde genişlemiştir.
AET'nin Amaçları ve Başarıları:
AET'nin ana amacı, önsözünde belirtildiği gibi, “barışı ve özgürlüğü korumak ve Avrupa halkları arasında her zamankinden daha yakın bir birliğin temellerini atmak” idi. Dengeli ekonomik büyüme çağrısında bulunan bu, (1) ortak bir dış tarifeye sahip bir gümrük birliğinin kurulması (2) tarım, ulaşım ve ticaret için ortak politikalar (3) AET'nin Avrupa'nın geri kalanına genişletilmesi yoluyla gerçekleştirilecekti. .
Gümrük birliği için anlaşma, gümrük vergilerinde %10'luk bir indirim ve küresel ithalat kotalarında %20'ye kadar bir indirim sağladı. Gümrük birliği konusunda ilerleme, planlanan on iki yıldan çok daha hızlı ilerledi, ancak Fransa, Cezayir'le savaşları nedeniyle bazı aksiliklerle karşı karşıya kaldı.
Avro para birimi:
Euro para birimi Ekonomi ve Para Birliği (EMU) tarafından oluşturuldu. 1 Ocak 1999'da kurulmuştur ve 1992 Maastricht anlaşmasına dayanmaktadır. 12 ülke Euroland olarak da bilinen Euro bölgesinin üyesidir. AB'nin diğer tüm üyeleri, belirli koşulların (enflasyon düzeyinin düzenlenmesi ve kamu parasının koşulu vb.) yerine getirilmesi koşuluyla bu gruba katılabilir.
Ancak AB'nin tamamı Euro para birimini uygulamaya koymadı, bazıları gereksinimleri karşılamadı (İsveç EMU üyesi değil ve Yunanistan gereksinimi 2000 yılında karşıladı ve o zamandan beri Euro ülkesinin bir üyesi) ve diğerleri belki bir süre sonra Euro'yu tanıtmaya karar verdiler (İngiltere ve Danimarka). 2004 yılında AB'ye katılan ülkeler Euro bölgesinde değildir.
Euro'ya ne için ihtiyaçları vardı?
1999 yılının başında EPB'ye üye ülkeler, bu hakkı Avrupa Merkez Bankası'na vererek ulusal para birimlerini serbest bırakma hakkını kaybetmişlerdir. Ama egemen ülkelerin en önemli ayrıcalıklarından biri olan bu hakkı neden verdiler diye sorabilirsiniz. Cevap basit ve siyasi nedenlerle hiçbir şeyi açıklamıyor.
Avrupa ülkeleri, barışı sağlayacak ve iyi ekonomik koşullar sağlayacak yeni bir federasyon yapısı kurmak istediler. En önemli şey, Almanya ile diğer ülkeler arasında artık patlak vermeyecek bağlantılar kurmaktı.
Euro bölgesinin oluşmasında ekonomik nedenler de çok önemliydi. 1993'ten beri tüm AB ülkeleri, hizmetlerin ve ürünlerin ve insan gücünün serbestçe aktığı tek tip bir pazar olarak işlev görmektedir.
Ülkeler arasındaki sınırları ortadan kaldırma süreci birkaç on yıl aldı ve bu süreç tamamlandıktan sonra ekonominin ihtiyacı olan şeyin para biriminin birleştirilmesi olduğu ortaya çıktı. AB üyeleri artık ulusal para birimlerini değiştirmek için ödeme yapmak zorunda kalmayacak ve şirketlerin para biriktirmesine olanak tanıyacak (Avrupa Konseyi'ne göre tasarruf yılda yaklaşık 40 milyar ABD doları olacaktır).
Euro Döviz Kurunu Ne Etkiler?
Yalnızca Alman merkez bankası Bundes bankasına benzer şekilde çalışan Avrupa Merkez Bankası Sistemleri (ESCB). Bundes bankası, mükemmel anti-enflasyon politikalarıyla bilinir ve Euro para birimini serbest bırakabilir. ESCB, merkezi birime (1 Haziran 1998'de kurulan Avrupa Merkez Bankası (ECB) ve ulusal merkez bankalarına) bölünmüştür.
ECB'nin ana görevi para politikasıyla ilgilenmek ve ulusal bankalar bu politikaları üye ülkelerde gerçekleştiriyor. Söz konusu politikanın amacı, enflasyon düzeyini %2'nin altında tutmak anlamına gelen fiyat istikrarını sağlamaktır. EPB'nin merkez bankası, enflasyonla mücadele politikasıyla çelişmediği sürece ekonomik büyümeyi destekleyebilir ESCB'nin politikası tüm Avrupa ülkesinde aynı olmalıdır.
Bu politikalar, işsizlik seviyesinin yükselmesine ve toplumsal çatışmaların tırmanmasına yol açabilir. Bu durumda Maastricht anlaşmasının yaratıcıları, ülkelerin politikalarının ve ekonomik durumlarının banka kararlarını etkilemeyeceğine dair bu anlaşmaya birkaç nokta eklemiştir.
Banka, siyasi baskıya direnmek ve enflasyon seviyesini düşük tutmaya odaklanmak için gereken egemenliğe sahiptir. Bütün bunlar, Euro para birimini (Amerikan dolarından sonra) dünyanın ikinci para birimi yapmaktır.
Giriş Euro Aşamaları:
Euro para biriminin piyasaya sürülmesi süreci üç buçuk yıl sürdü. Bunun için birçok nedeni vardır. Teknik yönler, 12 milyar green back basmak ve 70 milyar jeton üretmek için biraz zaman alan en önemli hususlardır.
Ancak 300 milyon insan ve birçok şirket de yeni Euro Para Birimi'ne alışmak zorunda kalacaktı (her gün bir para birimini değiştirmiyorsunuz, biliyorsunuz). Bu taahhüdün büyüklüğü, Euro'ya adım adım geçmenin en iyi yol olacağına karar verilmesine neden oldu.
Bu süreç iki bölüme ayrılmıştır: 1 Ocak 1999'dan 31 Aralık 2001'e kadar olan ve herhangi bir Euro banknotunun veya madeni paranın bulunmadığı geçiş bölümü. Ulusal para birimleri bağımsız değiller, Euro'nun bir parçası oldular. Döviz kuru (1 Euro Para Birimi = x Ulusal Para Birimi) Avrupa Birliği Konseyi tarafından kabul edilmiştir ve değişmez.
1999'un başından itibaren Euro ülkesinde sadece Euro para birimi var ama belirli parçacıklara bölünmüş durumda. Ulusal para birimleri uluslararası para piyasasından silinir ve yerine Euro konur. Son kısım: 1 Ocak 2002'den 30 Haziran 2002'ye kadar, ulusal para birimleri kamu kullanımından çekildi ve Euro dolar ve madeni paralar tanıtıldı.
1 Ocak 2002'de bankalardaki ulusal para birimlerindeki tüm tasarruflar Euro'ya çevrildi. Fiyatlar yalnızca Euro cinsinden gösterilir. Ulusal para birimleri yalnızca 1 Temmuz 2002'den itibaren son bölümün sonuna kadar kullanılabilir. Euro, Euro ülkesindeki tek yasal para birimidir.
Euro'nun piyasaya çıkışı, sadece Avrupa tarihinde değil, aynı zamanda Dünya tarihinde de en önemli olaylardan biridir. Toplamda büyük bir ekonomik potansiyele sahip bir düzine Avrupa ülkesi buna katılıyor.
Uluslararası ticaret ve finansmandaki rolleri nedeniyle bu girişimin başarısı hepimize fayda sağlayacaktır. Euro'nun istikrarını ve fonksiyonelliğini sağlamak için gerekli tüm adımlar atılacaktır. Ancak o zaman Euro uluslararası saygınlık kazanacaktır.
Terk edilmiş antlaşmalar [ değiştir | kaynağı düzenle ]
Avrupa Anayasası, iki üye ülkedeki olumsuz oylar nedeniyle başarısız oldu
1973 ve 1995 Norveç Katılım Belgeleri
Norveç, Avrupa Toplulukları/Birliği'ne katılmak için iki kez başvurmuştur. Her iki seferde de ulusal bir referandum üyeliği reddetti ve Norveç'in katılım anlaşmasını onaylamaktan vazgeçmesine yol açtı. İlk antlaşma 22 Ocak 1972'de Brüksel'de, ikincisi ise 24 Haziran 1994'te Korfu'da imzalandı.
Avrupa Anayasası, önceki tüm örtüşen anlaşmaları (Euratom anlaşması hariç) yürürlükten kaldıracak ve tek bir belgede birleştirecek bir anlaşmaydı. Ayrıca oylama sistemlerinde değişiklikler yaptı, AB'nin yapısını basitleştirdi ve dış politikada işbirliğini geliştirdi. Anlaşma 29 Ekim 2004'te Roma'da imzalandı ve tüm üye devletler tarafından onaylanması halinde 1 Kasım 2006'da yürürlüğe girecekti. Ancak, Fransa'nın 29 Mayıs 2005'teki ulusal referandumda ve ardından Hollanda'nın 1 Haziran 2005'teki kendi referandumunda belgeyi reddetmesiyle bu olmadı. yansıma", bu biçimdeki anayasa rafa kaldırılmış ve yerini Lizbon Antlaşması almıştır.
İçerik
A. Amaçlar ve yasal ilkeler
Avrupa Topluluğunu kuran Antlaşma, metin boyunca 'Avrupa Birliği'nin İşleyişine İlişkin Antlaşma' (TFEU) olarak yeniden adlandırılmış ve 'Topluluk' terimi metin boyunca 'Birlik' ile değiştirilmiştir. Birlik, Topluluğun yerini alır ve onun yasal halefidir. Lizbon Antlaşması, bayrak veya marş gibi devlet benzeri Birlik sembolleri oluşturmaz. Bu nedenle yeni metin artık ismiyle bir anayasal antlaşma olmasa da, önemli kazanımların çoğunu koruyor.
Lizbon Antlaşması ile Birliğe ek hiçbir münhasır yetki devredilmemiştir. Ancak, vatandaşların katılımını ve korumasını artırarak, yeni bir kurumsal yapı oluşturarak ve artan verimlilik ve şeffaflık için karar verme süreçlerini değiştirerek Birliğin mevcut yetkilerini ve bazı yeni (ortak) yetkileri kullanma şeklini değiştirir. Bu nedenle, daha yüksek düzeyde bir parlamenter inceleme ve demokratik hesap verebilirlik elde edilir.
Anayasal Antlaşma'dan farklı olarak, Lizbon Antlaşması, Birlik hukukunun ulusal mevzuat üzerindeki üstünlüğünü resmi olarak koruyan hiçbir madde içermemektedir, ancak bu yönde Antlaşma'ya bir deklarasyon eklenmiştir (17 No'lu Bildiri), Konsey Hukuk Servisi'nin görüşüne atıfta bulunarak. Mahkeme'nin tutarlı içtihatlarını yineler.
Lizbon Antlaşması ilk kez Birliğin yetkilerini netleştiriyor. Üç tür yetki arasında ayrım yapar: Birliğin tek başına yasama yapabileceği münhasır yetki ve Üye Devletlerin yalnızca ortak yetkiyi uygulayabildiği, Üye Devletlerin yasama ve yasal olarak bağlayıcı önlemler alabildiği, Birlik bunu yapmamışsa ve destekleyici yetkinliği; AB, Üye Devletlerin politikalarını desteklemek veya tamamlamak için önlemler alır. Birlik yetkileri artık bir anlaşma revizyonu sırasında Üye Devletlere geri verilebilir.
Lizbon Antlaşması AB'ye tam tüzel kişilik vermektedir. Bu nedenle Birlik, kendisine atfedilen yetki alanlarında uluslararası anlaşmalar imzalama veya uluslararası bir kuruluşa katılma yetkisine sahiptir. Üye Devletler, yalnızca AB hukuku ile uyumlu uluslararası anlaşmalar imzalayabilir.
Antlaşma ilk kez, Avrupa Birliği'nden ayrılmak isteyen Üye Devletlerin kendi anayasal gerekliliklerine, yani Avrupa Birliği Antlaşması'nın (TEU) 50. Maddesine uygun olarak izleyecekleri resmi bir prosedür öngörmektedir.
Lizbon Antlaşması, özgürlük, güvenlik ve adalet (FSJ) alanının geri kalan üçüncü sütun yönlerinin, yani cezai konularda polis ve yargı işbirliğinin ilk sütuna alınmasını tamamlamaktadır. Bu alanda kabul edilen işlemler, aksi belirtilmedikçe, Topluluk yönteminin yasal araçları (yönetmelikler, direktifler ve kararlar) kullanılarak olağan yasama prosedürüne (nitelikli çoğunluk ve ortak karar) tabi kılındığından, eski hükümetler arası yapı ortadan kalkar.
Yürürlükteki Lizbon Antlaşması ile Parlamento, Konsey, Üye Devlet hükümeti veya Komisyon için halihazırda olduğu gibi, Antlaşmalarda değişiklik teklifinde bulunabilir. Normalde, böyle bir değişiklik, bir IGC'de değişiklik yapılmasını önerecek bir Sözleşmenin çağrılmasını gerektirecektir (ancak Avrupa Konseyi, Parlamentonun rızasına bağlı olarak böyle bir Sözleşmeyi düzenlememeye karar verebilir (TEU Madde 48(3), ikinci Paragraf) Daha sonra, Antlaşmalardaki değişiklikleri ortak bir mutabakatla belirlemek için bir IGC toplanabilir.Ancak, bir IGC toplantıya katılmadan ve basitleştirilmiş revizyon prosedürleri yoluyla, Antlaşmaları revize etmek de mümkündür, revizyonun iç politika ve eylemleriyle ilgili olduğu durumlarda. Birlik (TEU Madde 48(6) ve 48(7)) Revizyon daha sonra Avrupa Konseyi'nin bir kararı olarak kabul edilecek, ancak ulusal onay kurallarına tabi kalabilir.
B. Gelişmiş demokrasi ve temel hakların daha iyi korunması
Lizbon Antlaşması, demokratik eşitlik, temsili demokrasi ve katılımcı demokrasinin üç temel ilkesini ifade eder. Katılımcı demokrasi, yurttaş inisiyatifinin yeni biçimini alır (4.1.5).
Temel Haklar Şartı, doğrudan Lizbon Antlaşması'na dahil edilmemiştir, ancak Şart'a Antlaşmalar (4.1.2) ile aynı hukuki değeri veren TEU'nun 6(1) Maddesi aracılığıyla yasal olarak bağlayıcı bir nitelik kazanmıştır.
AB'nin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne (AİHS) katılım süreci, AİHS'nin 14. protokolünün 1 Haziran 2010'da yürürlüğe girmesiyle başlamıştır. Bu, yalnızca devletlerin değil, aynı zamanda uluslararası bir örgütün, yani Avrupa Birliği'nin AİHS'nin imzacıları olun. Katılım hâlâ AİHS'ye taraf olan tüm devletlerin yanı sıra AB'nin kendisi tarafından onaylanmayı gerektiriyor. Avrupa Konseyi ve AB temsilcileri arasındaki müzakereler, Nisan 2013'te bir anlaşma taslağının sonuçlandırılmasına yol açtı, ancak Avrupa Birliği Adalet Divanı'nın 2/2013 Görüşünde[1] ]. Katılımın gerçekleşebilmesi için daha fazla müzakere gerekli olacaktır.
C. Yeni bir kurumsal yapı
1. Avrupa Parlamentosu
TEU'nun 14(2) Maddesi uyarınca, Parlamento artık 'Devlet halklarının' temsilcilerinden değil, 'Birlik vatandaşlarının temsilcilerinden oluşmaktadır'.
Parlamentonun yasama yetkileri, eski ortak karar prosedürünün yerini alan “olağan yasama prosedürü” ile artırılmıştır. Bu prosedür şu anda 40'tan fazla yeni politika alanına uygulanmakta ve toplam sayı 73'e yükselmektedir. Onay prosedürü “rıza” olarak varlığını sürdürmekte ve istişare prosedürü değişmeden kalmaktadır. Yeni bütçe prosedürü, yıllık bütçenin onaylanması için Parlamento ile Konsey arasında tam bir eşitlik yaratmaktadır. Çok yıllı mali çerçeve Parlamento tarafından kabul edilmelidir.
Parlamento şimdi, Avrupa seçimlerinin sonucunu dikkate alarak adayını nitelikli çoğunlukla seçmek zorunda olan Avrupa Konseyi'nin önerisi üzerine üyelerinin çoğunluğuyla Komisyon Başkanını seçiyor. Parlamento Komisyonu bir kolej olarak onaylamaya devam ediyor.
Vatandaşların temsili kademeli olarak orantılı olacak şekilde maksimum MEP sayısı 751 olarak belirlenmiştir. Üye Devlet başına maksimum sandalye sayısı 96'ya düşürülürken, minimum sayı 6'ya yükseltildi. 7 Şubat 2018'de Parlamento, Birleşik Krallık'ın AB'den ayrılmasından sonra sandalye sayısının 751'den 705'e düşürülmesi lehinde oy kullandı. - sandalyelerin bir kısmının dağıtılması, böylece az temsil edilen Üye Devletler arasında serbest bırakıldı[2] (1.3.3).
İngiltere 1 Şubat 2020'de AB'den ayrıldı. Bu tarih itibarıyla 705 MEP'lik yeni kompozisyon uygulandı. Birleşik Krallık'ın çekilmesiyle boşalan 73 sandalyeden 27'si, azalan orantılılık ilkesini daha iyi yansıtmak için yeniden tahsis edildi: 27 sandalye Fransa (+5), İspanya (+5), İtalya (+3) ve Hollanda'ya dağıtıldı. (+3), İrlanda (+2), İsveç (+1), Avusturya (+1), Danimarka (+1), Finlandiya (+1), Slovakya (+1), Hırvatistan (+1), Estonya (+ 1), Polonya (+1) ve Romanya (+1). Hiçbir Üye Devlet koltuk kaybetmedi.
Lizbon Antlaşması, Avrupa Konseyi'ni, Birliğe 'gelişmesi için gerekli ivmeyi' sağlamaktan ve 'genel siyasi yön ve önceliklerini' tanımlamaktan sorumlu bir AB kurumu olarak resmen tanır. Avrupa Konseyi'nin yasama işlevi yoktur. A long-term presidency replaces the previous system of six-month rotation. The President is elected by a qualified majority of the European Council for a renewable term of 30 months. This should improve the continuity and coherence of the European Council’s work. The President also represents the Union externally, without prejudice to the duties of the High Representative of the Union for Foreign Affairs and Security Policy (see below).
3. The Vice-President of the Commission / High Representative of the Union for Foreign Affairs and Security Policy (VP/HR)
The VP/HR is appointed by a qualified majority of the European Council with the agreement of the President of the Commission and is responsible for the EU’s common foreign and security policy, with the right to put forward proposals. Besides chairing the Foreign Affairs Council, the VP/HR also has the role of Vice-President of the Commission. The VP/HR is assisted by the European External Action Service, which comprises staff from the Council, the Commission and national diplomatic services.
The Treaty of Lisbon maintains the principle of double majority voting (citizens and Member States). However, the previous arrangements remained in place until November 2014 since 1 November 2014, the new rules have applied.
A qualified majority is reached when 55% of members of the Council (in practice, 15 states out of 27), comprising at least 65% of the population, support a proposal (Article 16(4) of the TEU). When the Council is not acting on a proposal from the Commission or the VP/HR, the necessary majority of Member States increases to 72% (Article 238(2) of the TFEU). To block legislation, at least four Member States have to vote against a proposal. A new scheme inspired by the ‘Ioannina compromise’ allows 55% (75% until 1 April 2017) of the Member States necessary for the blocking minority to ask for reconsideration of a proposal during a ‘reasonable time period’ (Declaration 7).
The Council meets in public when it deliberates and votes on a draft legislative act. To this end, each Council meeting is divided into two parts, dealing respectively with legislative acts and non-legislative activities. The Council Presidency continues to rotate on a six-month basis, but there are 18-month group presidencies of three Member States in order to ensure better continuity of work. As an exception, the Foreign Affairs Council is continuously chaired by the VP/HR.
Since the President of the Commission is now chosen and elected taking into account the outcome of the European elections, the political legitimacy of the office is increased. The President is responsible for the internal organisation of the college (appointment of commissioners, distribution of portfolios, requests to resign under particular circumstances).
6. The Court of Justice of the European Union
The jurisdiction of the Court is extended to all activities of the Union with the exception of the common foreign and security policy (CFSP). Access to the Court is facilitated for individuals.
D. More efficient and democratic policy-making with new policies and new competencies
Several so-called passerelle clauses allow a change from unanimous decision-making to qualified majority voting and from the consultation procedure to codecision (Article 31(3) of the TEU, Articles 81, 153, 192, 312 and 333 of the TFEU, plus some passerelle-type procedures concerning judicial cooperation in criminal matters) (1.2.4). In his 2017 State of the Union speech, Commission President Juncker announced initiatives to move away from the unanimity rule in a number of areas by using the passerelle clauses. As a follow-up, the Commission has adopted four communications, proposing to enhance the use of qualified majority voting instead of unanimity in the fields of CFSP (2018)[3], tax policy (January 2019)[4], energy and climate (April 2019)[5] and social policy (April 2019)[6]. These communications aim at rendering decision-making more prompt, flexible and efficient where an EU competence already exists.
In areas where the Union has no exclusive powers, at least nine Member States can establish enhanced cooperation among themselves. Authorisation for its use must be granted by the Council after obtaining the consent of the European Parliament. On CFSP matters, unanimity applies.
The Treaty of Lisbon considerably strengthens the principle of subsidiarity by involving the national parliaments in the EU decision-making process (1.2.2) (1.3.5).
A certain number of new or extended policies have been introduced in environment policy, which now includes the fight against climate change, and energy policy, which makes new references to solidarity and the security and interconnectivity of supply. Furthermore, intellectual property rights, sport, space, tourism, civil protection and administrative cooperation are now possible subjects of EU law-making.
On the common security and defence policy (CSDP) (5.1.2), the Treaty of Lisbon introduces a mutual defence clause which provides that all Member States are obliged to provide help to a Member State under attack. A solidarity clause provides that the Union and each of its Member States have to provide assistance by all possible means to a Member State affected by a human or natural catastrophe or by a terrorist attack. A ‘permanent structured cooperation’ is open to all Member States which commit themselves to taking part in European military equipment programmes and to providing combat units that are available for immediate action. To establish such cooperation, it is necessary to obtain a qualified majority in Council after consultation with the VP/HR.
History of the European Union
After the Second World War, Europe was in a troubled state. Two bloody wars had been fought on the continent. European countries had been making war against one another since the Middle Ages. The relations between the countries were poor. After two catastrophic world wars, the European leaders decided that the only way of preventing war in Europe was to start to cooperate.
This cooperation began in trade and economy. Germany, France, Italy, Belgium, the Netherlands and Luxembourg settled their biggest disagreements and started cooperating in the production of coal and steel. Later this cooperation was extended to other areas of life. NS European Economic Community (EEC) and other joint institutions were founded. A common administration, the European Community (EC), was created in 1967. The European Community had a Council and Commission common to all members.
Establishment of the European Union. Photo: European Parliament.
The Community started expanding in the 1970s when new members joined it. For the first time the citizens could elect members to the European Community Parliament by direct popular vote in 1972.
Finland has been a member of the
European Union since 1995.
Photo: European Parliament.
In 1992 the Community members agreed on even closer cooperation. The European Community was renamed the Avrupa Birliği (EU). As the agreement was signed in the City of Maastricht, the treaty establishing the EU came to be known as the Maastricht Treaty.
Finland joined the European Union in 1995. Before that since 1973 Finland had had a Free Trade Agreement (EEC Agreement) with Europe. The Free Trade Agreement made it possible to trade across the borders in Europe without any customs duties.
Treaty of Rome
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Treaty of Rome, originally (1957–93) Treaty Establishing the European Economic Community, succeeded by (1993–2009) Treaty Establishing the European Community and (2009– ) Treaty on the Functioning of the European Union also called, together with the Treaty Establishing the European Atomic Energy Community, Treaties of Rome, international agreement, signed in Rome on March 25, 1957, by Belgium, France, the Federal Republic of Germany (West Germany), Italy, Luxembourg, and the Netherlands, that established the European Economic Community (EEC), creating a common market and customs union among its members. The Treaty Establishing the European Atomic Energy Community, for the purpose of developing peaceful applications of atomic energy, was signed by the same countries on the same day, and therefore the two treaties together are often called the Treaties of Rome. Following the advent of the European Union (EU) in 1993, the treaty that had established the EEC remained one of the EU’s core documents, though the EEC itself was renamed the European Community (EC), and the EC was embedded into the EU. With the entry into force of the Lisbon Treaty in 2009, the EC was eliminated, and the Treaty of Rome that had established it was formally renamed the Treaty on the Functioning of the European Union.
European Union treaty signed - HISTORY
The first Treaty signed in 1951 set up the Parliamentary Assembly, which was later renamed the European Parliament. The purpose of the original Treaty was for six countries that were previously at war to work together to achieve common aims. Subsequent Treaties have agreed new areas in which to work together or have been designed to improve the working of the EU institutions as membership has grown from six to 28. For example, agriculture policy was introduced in the EEC Treaty and the Nice Treaty reformed the institutional structure of the EU.
The European Parliament, Council, Commission, Court of Justice and Court of Auditors exercise their powers in accordance with the Treaties. The Commission is considered «the Guardian of the Treaties». When a new Treaty is to be created, or an existing Treaty amended, an Intergovernmental Conference (IGC) is set up in which the governments of the member states meet. Parliament is consulted and gives its opinion on the Treaty as it is shaped and developed. Parliament has acquired ever more democratic, supervisory and legislative powers with each new Treaty. With the Treaty of Brussels (signed in 1975), the Parliament acquired the right to scrutinise the EU accounts at the end of each year, and assess whether the Commission has wisely and correctly spent the EU budget. New additions with the Single European Act (Treaty signed in 1986) ensured that Parliament’s assent is mandatory before a new country can join the EU. The Amsterdam Treaty (signed in 1997) gave a much stronger position to the Parliament in co-legislating with the Council on a whole range of areas that are subject to EU law (consumer protection, ability to work legally in another country and environmental issues, to name a few).
The latest Treaty, the Lisbon Treaty, entered into force on 1 December 2009. It strengthens the European Parliament, gives national parliaments more responsibility in determining the course of European policy, as well as allowing EU citizens the power of initiative. The Lisbon Treaty enhances European Parliament’s powers as a fully recognised co-legislator with increased budgetary powers. It also gives Parliament a key role in the election of the European Commission President.