Foursquare ve etiketin iPhone'unuzda değil, dışarıda çaldığınız bir şey olduğu günleri hatırlıyor musunuz? Bu günlerde doğaya en yakın olduğum şey, çimdiklerin Tumblr'ı çektiğimde, sırtımda uzanıp iCoulds'ın bylulds'ı izleyerek, tilkilerin tadına bakıp tweet'leri dinlerken.
Teknoloji ezici. “Tüketici Elektroniği Fuarı 2014'ün En İyisi” ni okurken, tüm bu teknoloji ürünü araçlarla yetişmek için daha güçlü bir çaba gösteremediğimde bu dünyada hayatta kalmakta zorluk yaşayacağımı çabucak anladım. Okuduğum şeyler beni tamamen Intel çekirdekli işlemci i7'ye korkutuyor: "Göz kürelerinizle Facebook'ta oturum açın", "Dişleriniz için Bluetooth" ve "Otomobiller insanların yapabileceğinden daha iyi olabilir."
Son zamanlarda kendime düşünüyordum: Sadece bir domates yetiştirmek istiyorum ve yapamam. Genetik yapımızda, çimlerde çıplak ayakla yürümek, çiçeklerle çevrili bir şekerleme yapmak, bir elmayı bir ağaçtan alıp bir ırmağa kayalardan atlamak için olumlu bir şekilde tepki veren bir şey var. Ben aslında bir afiş reklamı üzerine tıkladı ve cep telefonumda bir televizyon reklamını "Doğada Bir Mağara Adamı Olarak Alıştırma" kitabında satan bir web sitesini tanıtmak için izledim. Her şey çok karmaşık ve kafa karıştırıcı.
Geçen sene, kasırga Sandy'den sonra doğadan ne kadar uzaklaştığımızı yaşadım. Bir fırtına New York Şehri'nin sabit sürücüsünün çökmesine neden oldu. The Walking Dead'e benzeyen hiçbir elektrik, gaz veya toplu taşıma ortamı oluşturulmadı. Şehir sakinleri artık odun yanan şömineler ile evler tasarlamıyor ve inşa etmiyor. Gaz ve elektrik kaybedersek, ısınmak ve yemek pişirmek için ateş yakmak bile mümkün değil. Survivor'daki zamanım olmasaydı, ateş etme, barınak inşa etme, içme suyu bulma veya domates yetiştirme becerilerine sahip olmazdım. Dürüst olmak gerekirse, ormanın ortasında kamp yapan güzel bir Yahudi çocuğu hakkında son duyduğum zaman, genç turun onu Yellowstone Milli Parkı'nda unutmasıydı.
2008 itibariyle şehirlerde daha çok insan kırsal alandan daha çok yaşadı. Bu, insanlık tarihinde çok büyük bir anı işaret ediyor ve iki şeyden biri anlamına geliyor: Ya insanın doğaya olan bağlantısı solmaya devam edecek, ya da yeni bir kentin başlangıcı anlamına geliyor. Yapabildiğiniz kadar doğa ile bağlantı kurmak çok önemlidir. Woods ve The Nature Prensipindeki En Çok Satanlar'ın yazarı Richard Louv, insanların doğal dünya ile giderek daha fazla hissedilen bağlantı kaybını tanımlamak için "doğa-açıklığı bozukluğu" terimini kullandılar. Doğa açıklığı bozukluğu klinik olarak kabul edilen bir durum değildir, aksine diğer canlılarla komünyon kaybını uyandırmak için bir terimdir. Louv, "doğa-açıklığı bozukluğunun" sağlığı, manevi refahı ve [insanların] en nihayetinde canlı hissetme yeteneği de dahil olmak üzere diğer birçok alanı etkilediğini "savunuyor.
İnsanlardan, dünyamızın gelecekte nasıl görüneceğinin bir resmini çizmeleri istendiğinde, Blade Runner'ı veya Mad Max'i tarif etme eğilimindedirler. Doğadan sıyrılmış bir dünya. Çoğu insanın gideceğimizi düşündüğü yer ise, başımız belada. Martin Luther King Jr. şunları söyledi ve gösterdi; "İnsanların gitmek isteyeceği bir dünyanın resmini çizemezse herhangi bir kültür başarısız olur", demek istediğim konuşması "Bir Kabusum Var" demedi. CES'in resim yaptığı resim korkutucu. Bu sahneyi değiştirmenin bir yolu, yaşadığımız, çalıştığımız, öğrendiğimiz ve oynadığımız doğanın bir araya gelmesi olan "biyofilik tasarım" [doğadan esinlenerek tasarlandı], sadece ziyaret etmek için bir saat sürdüğümüz bir şey olarak değil. Sadece parklar değil, mahallelerimizi, arka bahçelerimizi ve binalarımızı da tasarlıyoruz.
Tüm cevaplarım yok (shocker), ama bildiğim bir şey bu makaleyi okumayı bırakman, telefonunu kapatman ve bir ağaca sarılman gerektiğidir. Bir avluya sahip olmak için yeterince şanslıysanız, bir şey yetiştirin…
Domates gibi. Ah evet, ve bu deneyimi doğa ve tweet, Facebook, Instagram ve Skype ile tamamen özümsediğinizden emin olun!