TUkrayna’nın kuzeydoğusundaki harap bir köydeki son çocuk, bir hayırseverin Guardian’da onların kötü durumunu okumasının ardından, ailesiyle birlikte üç ay boyunca yaşadıkları bodrumdan tahliye edildi.
Sekiz yaşındaki Timofiy Seidov, Rus yangını nedeniyle Kharkiv’in doğusundaki Kutuzivka’daki yeraltı evinden çıkmak istemedi, ancak Pazar günü annesi Rita Sotnikova ve bodrumdaki ikinci bir kadın tarafından nazikçe ikna edildi. , Alla Lisnenko, 59.
Rita, “Timofiy’i bomba sığınağından çıkardığımızda elimi tutmaya devam etti” dedi. Bana sürekli ‘Anne içeri girelim anne, hadi saklanalım anne, dışarı çıkmayalım’ diyordu.”
Ukrayna’nın ikinci şehri Harkov’un 12 mil doğusunda yer alan Kutuzivka, 24 Şubat’tan bu yana Ukrayna’da savaşın ön saflarında yer alan Kutuzivka, üç hafta önce yıkıntıları arasında yaşayanlar için ağır bir bedelle Rus güçlerinden geri alındı.
Köy baştan sona bombalandı ve orada yaşayan yaklaşık 50 kişiden sadece 50’si kaldı – çoğu Timofiy’in yanında, genç çocuğun zamanının çoğunu canavarların, tankların resimlerini çizerek geçirdiği ve hatırladığı karanlık tozlu mahzende yaşıyordu. güneşin altında kumsallar ve mutlu günler.
Rita, 33 yaşındaki teyzesi Yana, 57 yaşındaki büyükanne Lyudmyla ve 62 yaşındaki büyükbaba Mykola ile birlikte Timofiy şimdi batı Ukrayna’nın nispeten güvenli bölgelerine gidiyor, ancak ailenin son durağı 40.000’den fazla Ukraynalı mültecinin ev sahibi olduğu İsviçre’deki Zürih. savaş başladığından beri.
Paraları olmayan veya yerel dilleri konuşamayan bir ülkeye yerleşmeye çalıştıkları için gelecekleri belirsizliğini koruyor ancak Rita, ailenin savaştan kaçmaktan başka seçeneği olmadığını söyledi.
Timofiy başta Kutuzivka’dan ayrılmak istemedi” dedi. “Gideceğimizi söylediğimizde çok üzüldü. Sanırım artık seyahat etmekten korkuyor. Yaraladı. Kutuzivka’dan Kharkiv’e götürüldüğümüzde topçu ateşinden korkuyordu.
“Ukrayna’nın her yerini bombalamaktan korkuyor. Alla, bir anne olarak ve hepimiz onunla konuştuk ve onu hiçbir şeyin ateş etmeyeceği ve her şeyin sessiz olacağı bir yere gideceğimize ikna ettik.”
Rita, oğlunun sağlığının, iki katlı anaokulu ve tıp merkezinin kalıntılarının altındaki 40’a beş metrelik neredeyse simsiyah bodrum katında 23 kişiyle birlikte 87 gün yaşadıktan sonra azalmaya başladığını söyledi.
Rita, “Tymofiy bir doktor tarafından muayene edildi ve bodrumdan gelen toza alerji teşhisi kondu” dedi. “Timofiy’in sürekli soluduğu bodrum duvarlarından gelen bu toz, alerjik reaksiyona neden olmaya başlamıştı.”
Ailenin tahliyesi, kar amacı gütmeyen bir kuruluş olan Ukraine Now ile bağlantıları olan bir Guardian okuyucusunun lojistik yardım sunmak için temasa geçmesi ve Ukrayna ordusunun güvenli geçişi sağlamayı kabul etmesiyle mümkün oldu. Okuyucu, kimliğinin açıklanmasını istemedi, ancak başkalarının Timofiy ve ailesine yardım etmek için fon bağışlayacağını umduğunu söyledi ve batıda “azınlığın cinnetinden kaynaklanan milyonlarca insanın acısını önlemek” için daha büyük bir siyasi çaba gösterilmesi çağrısında bulundu.
Rita, bodrumdan çıktıklarında köyünde meydana gelen hasarın tam boyutunu görmeleri için doğru hareket olarak teyit edilmesine rağmen Kutuzivka’dan ayrılma kararının zor olduğunu söyledi.
Dedi ki: “Annem her zaman ağladı, bütün bu günlerde bavullarımızı toplarken ağladı. Kutuzivka’dan Kharkiv tren istasyonuna kadar ağladı. Kutuzivka’dan ayrılmaya başladığımızda köyümüzün nasıl yok edildiğini gördük. Kutuzivka’nın harap olduğunu gördük.
“Köyümüzü ilk kez gördük çünkü bunca gün sürekli bodrumdaydık. Ve dışarı çıktığımızda yıkımın boyutunu görünce acıdan ve üzüntüden boğazıma bir yumru oturdu. Uzun zamandır huzurlu köyümüzde yaşıyorduk ve bir anda yok oldu. Buna bakmak bizim için çok acı vericiydi.”
Devam etti: “Ailem gerçekten gitmek istemedi. Evlerinden çıkmak istemediler. Ama onları ikna ettim. Çünkü yarın ne olacağını bilmiyoruz. Yarın savaşın köyümüze dönmesinden korkuyoruz. Annemlere güvenli olduğunu söyledim. Sürekli ateş altında olmayacağız ve gitmemiz gerekiyordu.”
Rita, gelecekte başkalarının kaçmasına yardım etmeyi umduğunu ve Guardian okuyucuları tarafından kendisine yapılan yardımı asla unutmayacağını da sözlerine ekledi. “Yapabilseydim, insanlara da yardım ederdim – onları güvenli yerlere götürür, yerleşmelerine yardım ederdim” dedi. “Kutuzivka’da tüm bu dehşeti yaşadıktan sonra, tehlikeli yerlerden insanlar için tahliyenin ne kadar önemli olduğunu anladım.”