İbranice
İbranice , Kuzey Merkez (Kuzeybatı olarak da adlandırılır) grubunun Sami dili; Fenike ve Moab ile yakından ilişkilidir ve bilim adamları tarafından genellikle bir Kenan alt grubuna yerleştirilir. Eski zamanlarda Filistin'de konuşulan İbranice'nin yerini batı dili aldı. lehçe 3. yüzyıldan itibaren Aramice'ninM.Ö; dil, ancak, bir ayin ve edebi dil olarak kullanılmaya devam etti. Olarak canlandırıldı konuşulan dil 19. ve 20. yüzyıllarda İsrail'in resmi dilidir.
İbranice İncil'in 10. yüzyılda İbranice dilinde yazılmış bir el yazması olan Halep Kodeksi'nin İbranice bölümübu; Kitap Tapınağı, İsrail Müzesi, Kudüs.
İbranice dilinin tarihi genellikle dört ana döneme ayrılır: İncil veya Klasik, İbranice, yaklaşık 3. yüzyıla kadarM.Ö, hangisinde çoğu Eski Ahit yazılmış; Mishnaic veya Rabbinic, İbranice, Mishna'nın dili (Yahudi geleneklerinin bir koleksiyonu), hakkında yazılmışiçin200 (İbranice'nin bu biçimi halk arasında hiçbir zaman konuşma dili olarak kullanılmamıştır); Ortaçağ İbranicesi, yaklaşık 6. yüzyıldan 13. yüzyıla kadariçinYunanca, İspanyolca, Arapça ve diğer dillerden birçok kelime ödünç alındığında; ve Modern İbranice, modern zamanlarda İsrail'in dili. Akademisyenler genellikle İbranice'nin en eski biçiminin Eski Ahit şiirlerinden bazılarının, özellikle Yargıçlar'ın 5. bölümündeki Deborah'ın Şarkısı'nınki olduğu konusunda hemfikirdir. Bu dönemde ilk ortaya çıkan ödünç alınan kelimelerin kaynakları arasında Akadcanın yanı sıra diğer Kenan dilleri de bulunmaktadır. İbranice ayrıca bir Akad kaynağından ödünç alınan az sayıda Sümerce kelime içerir. Birkaç iz lehçeler İncil İbranicesinde vardır, ancak bilim adamları bunun metnin Masoretik düzenlemesinin sonucu olduğuna inanırlar. Eski Ahit'e ek olarak, İncil dönemine ait az sayıda İbranice yazıt mevcuttur; Bunlardan en erken olanı, 9. yüzyıldan kalma Fenike karakterleriyle yazılmış kısa bir yazıttır.M.Ö.
Erken Mishnaic döneminde, İncil İbranicesinin bazı gırtlak ünsüzleri birleştirildi veya birbirleriyle karıştırıldı ve birçok isim Aramice'den ödünç alındı. İbranice ayrıca bir dizi Yunanca, Latince ve Farsça kelime ödünç aldı.
Konuşma dilinin kullanımı 9. yüzyıldan 18. yüzyıla kadar azaldı. Bununla birlikte, Ortaçağa ait dil, spazmodik de olsa çeşitli yönlerde gelişim göstermiştir. Bir denilen ayinle şiir kültü piyyûṭ (kendisi bir Yunanca kelimedir) 6.-9. yüzyılda eski kelimelere yeni anlamlar vererek ve özellikle Kalirian üslubunda yenilerini türeterek yazılı kelime dağarcığını zenginleştirdi; 900-1250 döneminin İspanyol-İbrani şairleri de bunu izledi. Bu dönem ayrıca yaklaşık 2.000 veya 3.000 bilimsel, filolojik ve felsefi terimin eklenmesini de gördü; bunlardan bazıları eski köklerden yeniden yararlanılarak oluşturulmuştur. keçiler, tanım için de hizmet eden çit. Bazıları gibi mevcut İbranice kelimelere dayanıyordu. kammut, miktar, itibaren kammah, ne kadar? ve diğerleri başta Yunanca ve Arapça olmak üzere yabancı dillerden uyarlanmıştır. ʾAklim, iklim ve ,ib'î, doğal.
İncil diline dayanan modern İbranice, birçok yenilikler modern ihtiyaçları karşılamak için tasarlanmış; bu tek konuşma dili Yazı diline dayalı konuşma. Telaffuz, Sefarad (Hispano-Portekizce) Yahudiler tarafından kullanılanın bir modifikasyonudur. Aşkenaz (Doğu Avrupa) Yahudiler. Eski gırtlaktan gelen ünsüzler (Doğulu Yahudiler hariç) açıkça ayırt edilmez veya kaybolur. sözdizimi Mishna'nınkine dayanmaktadır. İbranice'nin tüm aşamalarının özelliği, konuşmanın ve anlamın farklı bölümlerinden sözcükler türetmek için ünlülerin ve diğer ünsüzlerin eklendiği, genellikle üç ünsüzden oluşan kelime köklerinin kullanılmasıdır. Dil, 22 harflik bir Sami alfabesiyle sağdan sola yazılmıştır.
Paylaş: