1) Ultra hafif sınıf MIG-21. Hem ağırlığın hem de fiyatın üst limiti, 39 kg cinsinden tek koltuklu bir JAS 6800 Gripen C boş ağırlığı olan bir İsveçli Gripen olarak alınabilir. Bu makine popüler GE F404'e dayanan tek bir motorla donatılmıştır. Bu sınıfa ek olarak şunları içerir:
- Çin FC-1, aka JF-17, 6,5 ton hakkında boş ağırlık, motor Rus RD-93, MiG-33 üzerinde kullanılan sürüm RD-29. Çok ucuz ve oldukça ilkel düzlem;
- Hint tek motorlu (GE F404) HAL Tejalar, yaklaşık 5,5 ton boş bir ağırlığa sahip, hepsi Hint MiG-21'in yerini almaya başlayamaz. Önceki arabadan farklı olarak, bu, kompozit malzemeleri yaygın şekilde kullanan iddialara sahip bir projedir;
- aynı GE GE F50 motoruna dayanan, 6,5 tona kadar boş ağırlığı olan Güney Kore süpersonik UBS T-404 Altın Kartal'ın savaş versiyonları;
- ikiz motorlu F-5E boş ağırlık 4,3 ton. Geçmişte, dünyanın en popüler savaş uçaklarından biri;
- İkiz motorlu Tayvanlı AIDC F-CK-1, boş ağırlığı 6,5 ton.
Neden boş ağırlık kullanmalı? Bu daha objektif bir göstergedir. Çoğu makinede, boş olanın yaklaşık 2 katı kadar bir maksimum kalkış ağırlığı vardır, ancak hem içinde hem de diğer yönde istisnalar vardır.
Bu araçlar, 2-2,5 ton yakıt, 4-6 füze, az sayıda küçük kalibreli bomba, genel olarak, yaklaşık 2 ton muharebe yükünü (F-5E, yaklaşık bir ton) tam yakıt ikmalinde alabilir ve 1700-2200 km'ye kadar hızlara ulaşabilir / h 15-16 km pratik tavan ve ilk birkaç yüz kilometrelik bir savaş menzili ile. Eğer FC-1 ve F-5E esas olarak menşe ülkede incelenen ihracat modelleri ise, geri kalan her şey ülkeler tarafından tanımlanmaya bile yakın olmayan kendi ürünlerini geliştirme girişimleridir "havacılık "Hepsi daha ağır avcı uçaklarından ithal motorlar kullanıyorlar.
Karşılaştırma için: Yak-130'in 4,6 ton cinsinden boş ağırlığı vardır.
2) Işık - bunlar sadece gelişmiş ülkelerin hava kuvvetlerinin filosunun temelini oluşturan otomobillerdir. En alttan başlayalım.
- Tek motorlu Mirage 2000, boş ağırlığı 7,5 ton.
- Tek motorlu F-16'un daha sonraki sürümleri. Vietnam savaşının deneyimlerinden, 21 neslinin en popüler savaşçısı olan MiG-4'in bir analogu olarak algılanması, belirgin bir şekilde yağ büyüdü, 9 tondan daha sonraki sürümlerinde boşaldı ve çok şey öğrendi.
- Fransız çift motorlu Rafale, boş ağırlık 9,5 ton.
- İkiz Eurofighter Typhoon. Boş ağırlık 11 ton.
- Çin J-10. Su-27'tan bir motor. Boş ağırlık 8,8-9,8 ton (farklı veriler). Aslında bu, Çin Hava Kuvvetlerinin temelidir.
- İkiz motorlu F / A-18C / D artık düşünülebilir tarihsel modeli. Boş ağırlık yaklaşık 10 ton.
- Tek motorlu MiG-23 ve türevleri hala bir yerlerde bulunur, ancak bu aslında bir müze eseridir. Ağırlık da 10 tondur.
- MiG-35, 2 motor, 11 ton boş ağırlık.
Bazı karşılaştırmalar yapabilirsiniz. Hint ihalesindeki makinelerin teknik özelliklerine bakıldığında (zamanın farklı modifikasyonlarına sahip arabaların karşılaştırılmaması için) ve boş makinelerin boş ağırlıklarının karşılaştırılması sonucunda MiG-35'in JAS-39 Gripen NG'nin% 16 değerini aştığını görüyoruz. Aynı zamanda, bir prototip formunda olmasına rağmen, MiG-35 uçar ve Gripen NG sadece kağıt üzerinde bulunur.
Genel olarak, bu sınıfın temsilcileri 4-5 ton yakıt ve yaklaşık aynı savaş yüküdür. Maksimum 2400 km / s hıza ve pratik 17-19 km tavana sahiptirler. Lise öğrencilerinin arka planındaki çocuklar önemsiz görünüyor. Pratikte lise öğrencilerinin ağırlık / ağırlık oranının eşlik ettiği tek makine çok hafif olan Tejalardır.
3) Orta savaşçılar. Bu sınıfa 12 tondan daha ağır, ancak Su-27'ten (16,3 ton) daha kolay olan her şeyi koyduk. Tanım tamamen resmidir, çoğu bu makinelerin ağır olduğunu düşünür.
- F / A-18E / F Süper Hornet. Eski Hornet'in orantılı olarak daha büyük bir sürümü. 30 üzerindeki ağırlıkça yüzde "eşek arısı".
- F-15 için seçenekler.
- Kalan tecrübeli Mirage 4000. Evet, 2 motorunu Mirage 2000'den alıyoruz ve 13 ton ağırlığında daha büyük bir uçak üretiyoruz.
- İlk Su-37, Sovyet JSF, 18 (!) Süspansiyon düğümleri ile iyi korunan tek motorlu makine, nispeten küçük bir maksimum hız, ancak yüksek darbe kabiliyeti. Proje 90-s'de kapalı.
- F-35. "Penguen" zaten her şeyi biliyor ve neredeyse hepsi azarladı. 13,3 t arazi versiyonunun boş ağırlığı, güverte versiyonu 15,8 t'ye dayanmaktadır, bu nedenle hafifliği iddiaları büyük ölçüde abartılmıştır.
- Görünüşe göre J-31.
- Su-17М4'ten, Tornado grev uçağı.
Bu makineler çoğunlukla Japonya ve Suudi Arabistan gibi zengin müşteriler tarafından satın alındı. Uçuş verilerine göre, ışık sınıfını geçmiyorlar, ancak 6-7 ton yakıt ve 8 ton muharebe yükü taşıyorlar.
4) Gerçekten ağır arabalar. Hepsi ikiz motorlu.
- Su-27 ve çeşitleri, Su-35С'in ağırlığı 19 tona ulaşır.
- PAK FA, 18,5 ton.
- F-22, 19,7 ton.
- J-20, 17 ton olarak tahmin edilse de, Çince bilmesine rağmen.
- F-14, 19,8 ton.
- MiG-31, 21,8 ton.
- MiG 1.44, 18 ton.
Yarım MiG-29, RD-1 motorlu Çin ultra hafif avcı uçağı FC-33
Ve şimdi neden ağır savaşçılara ihtiyaç duyulduğu sorusuna geliyoruz. Açıkçası, yük taşımalarındaki avantajları. Ama bütün o kadar basit değil. Havacılıkta, bir uçağın varlığının denkleminin, bir uçağın her bir bileşeninin aynı amaçtaki makineler arasındaki oranının aynı uçuş verisiyle aynı olduğu şeklinde bir şey vardır. T. olduğunu 10 t savaş yükünü taşıyan 4 t ağırlığına sahip bir uçağımız varsa ve uçuş verisini korurken bu parametreyi 5 t seviyesine çıkarmak istiyorsanız, çıkışta 12,5 t ağırlığında yeni bir uçak elde edeceğiz. Bir uçak genellikle neyi içerir? Gövde, çamurluk, motorlar, gerçek yük: yakıt, kokpit, bir radar veya radyo istasyonu gibi diğer donanımlar, silahlar. Kokpitin ağırlığını 6 tondaki avcı ve 18 tondaki avcı ile karşılaştırın. Pilotun kompleksi arabanın türüne bağlı değildir, fırlatma koltuğu, kontroller benzer. Pilotun ihtiyaç duyduğu ekipmanın her iki makinede de ağırlığının aynı olacağı ortaya çıktı. Cannon GSH-30-1, Rus taktik avcı jetlerinin standart silahı, ağırlık 50 kg. Teybin 150 mermi ağırlığını bilmiyorum, 150 kg olsun. Toplam, 200 kg ve ağır Su-27 ve hafif MiG-29 için. Genel olarak, farklı ağırlık kategorilerindeki uçaklarda, ağırlıkları uçağın ağırlık kategorisine bağlı olmayan önemli miktarda çeşitli teçhizat vardır, daha ağır bir makine için bu, farklı şekillerde kullanılabilen yük ve iç hacimlerde bir kazançtır. Diğer taraftan, santralin yarısını MiG-29 veya F-15'tan alarak pilotun yarısını kabinin yarısına, tabancanın yarısına veya bir tür mikroişlemci ünitesinin yarısına alamazsınız. Bir şeye sıkmak zorundasın. MiG-21 kategorisindeki küçük çocuklar boş ağırlıklarının% 40'sinin yakıtını taşıyorsa, 50% 'in hafif arabalarını, ardından Su-27% 57,7'ini taşır. PTB ile 3200 km damıtma menzili ile kavrayın, aralarında sadece ilave olarak, herhangi bir ilave tank kullanmadan 27 km uçan Su-3600'a bakabilirsiniz. MiG-31 daha uzun bir süre için afterburner uçurabildiği için daha fazla yakıt taşır. Büyük bir uçakta, ek ekipmanı kurabilir ve F-14'te olduğu gibi, ciddi miktarda uçuş verisi olmadan, hizmet vermek için ikinci pilotu indirebilirsin. Double Su-30 en çok satanlar oldu ve Su-27UB, ek yükten fazla kaybedilmeyen çok büyük bir otomobil olan Sovyet pilotlarıyla yapılan uzun uçuşlarda çok popülerdi. F-15E aynı zamanda iki katıdır, bu da çarpma uçağı için çok önemlidir, karşılaştırma için, radarın çift kabini yerleştirmek için MiG-29UB üzerinde çıkarılması gerekiyordu. Ve aerodinamik ve diğer tavizleri gizlilik lehine telafi eden daha güçlü bir motor için fazla yakıt kullanmak mümkündür. Örneğin, düz bir ağızlığın kullanılması, gazların ağızlıktan soğuma hızını arttırmakla kalmamakta, aynı zamanda, motorun dairesel enine kesitinin dikdörtgen biçiminde bir geçiş noktasına belirli bir itme gücü de içermektedir.
Diğer bir motor ağır hava yoğunluğuna bağlıdır ve özellikle dağlık hava bölgelerinde 30-40 derece olduğunda, itme düşebilir, bu nedenle yükün ciddi şekilde sınırlandırılması gerekebilir, örneğin Su-17М4, Afganistan'da sadece birkaç FABs taşıdılar -500, üçüncü bomba sadece kışın çekildi. Yani, çekiş gücü ve yakıt deposu stoğu çekmez.
Tabii ki, herkes dünyanın en büyük ülkesinde yaşayacak kadar şanslı değildi ve herkesin 1000 km'yi 4-5 ton füze bombası yüküyle uçurabilecek ve bir dahili yakıt ikmaline geri dönebilecek araçlara ihtiyacı yok. Bu yüzden Mirage 4000 öldü, küçük Fransa ona yakındı. İhtiyaç olursa, dıştan takmalı / uyumlu yakıt depoları ve havada yakıt ikmali nedeniyle uçuş verilerinin azaltılması pahasına çıkarlar.
Rus koşullarına geri dönersek, her şeyden önce kendi hava savunmamızı sağlamalıyız ve eğer bir savaş tehdidi durumunda saldırı uçağı tehdit edilen yöne transfer edilebilirse, hava savunma savaşçıları herhangi bir zamanda uçmaya hazır olmalıdır. Seyrek bir havaalanı ağı koşullarındaki büyük alanlar haklı ağır araçlara dayanır, en azından birçoğuna sahip olmak mantıklıdır ve çoğunlukla hafif ekipman kullanmaktan daha pahalı olduğu gerçeği değil, ikincisi daha fazlasına ihtiyaç duyacaktır. Ve hizmeti sırasında inşa edilen bir uçak için birçok pilot hazırlanıyor, her biri hizmet edeceği arabanın kokpitinde ilk kez oturmadan önce bile bir atılım parası olacak. Ve kötü şöhretli tutum - akciğerlerin% 70'i, ağır olanların% 30'u - tavandan alındı. Örneğin 2/3 ağır ağır başka düşünceler de vardı, ama "kruvazörlerden neden daha fazla zırhlı yapmalıyız?" Son 30 yılda Sovyet ve ardından Rus Hava Kuvvetleri tarihine bakarsanız, bir sınıf olarak MiG ve hafif savaşçıları boğan kötü Poghosyan'ın iddialarının aksine, LFI temasının kendisinin bile ötesine geçmediğini görebilirsiniz, hatta MiG 1.44 bile birkaç uçuş yaptı ve PAK FA'nın Su-27 ve MiG-29'un yerini alacağına dair açıklamalar oldukça yaygın. C-54/55/56 ailesi destek bulamadı. MiG-31 için, “yanlış” kökene rağmen, şu anda uygulanmakta olan bir modernizasyon programı geliştirilmiştir. Bana göre Poghosyan'ın bununla hiçbir ilgisi yok ve modernizasyon için makine seçimi pratik değerlerinden kaynaklanıyor. MiG-31 en güçlü aviyonik kompleksine sahiptir, Su-27 iyi bir kaynağa sahip geniş bir ürün yelpazesine sahiptir ve 29 yılında, MiG-2008 ... bildiğiniz gibi, bu tür uçaklar tüm filonun uçmasını araştırdıktan sonra kuyruğun tahrip olması nedeniyle düştü korozyon belirtisi göstermeyen araçların sadece% 30'u geri döndü ve MiG-29 sadece 4300 litre yakıt taşıyor, bu da bu boyuttaki bir makine için çok küçük. MiG-29M'nin yakıt arzının derhal 1500 litre artması ve aynı sınıftaki diğer araçların seviyesine ulaşması tipiktir. Her şeyin ve her şeyin yetersizliği koşulları altında, en çok savaşa hazır olana bahis oynamak oldukça mantıklı ve eski bir MiG-29 önleme aracı olarak büyük bir değer değil.
MiG-29'un bir sonraki versiyonunu benimsemek veya kabul etmemek, proje hakkında tüm bilgilere sahip olmadığım için konuşmayacağım. Ancak, araç "kurutuculardan" belirgin şekilde daha ucuzsa, yoğun nüfuslu alanların hava savunması ile kapatılmaya değerdir. Sonunda, her şeyden önce, korunması gereken Kuzey Kutupsu çölleri değil, yeterli miktarda asgari mevcudiyet olacak. Üretim hacmi, halihazırda seri olarak inşa edilmiş olan MiG-29K'nin faydası olan revizyon ve üretime giriş maliyetlerini haklı çıkarabilir. MiG-35 ayrıca boş bir niş MiG-27 de kullanabilir. Karar, hesaplamalar temelinde verilmelidir.
Su-37 ilk önce ciddi şekilde ayarlandı
Varsayımsal bakış açısına sahip ilginç bir soru LFI. Açıkçası, yeni uçakların üretime sokulması ve üretilmesi, yalnızca mevcut modellerin geliştirilmesine kıyasla, savaş yeteneklerinde keskin bir artış vaat etmesi durumunda anlamlıdır. Eski modernize uçaklara her türlü AFAR radarı monte edilebiliyor, böylece OKB ve üretimin yeniden yapılandırılması için çok fazla kaynak tasarrufu sağlanıyor. Su-27'in herhangi bir modifikasyonuna kıyasla, PAK FA, prensipte erişilemez olan iki ciddi özelliğe sahiptir:
1) PAK FA başlangıçta, yalnızca bazı modlarda süpersonik afterburner'a gidebilen ve kullanımda aynı kısıtlamaları bulunduran Su-35’in aksine uzun bir süpersonik uçuş için tasarlanmıştır оружия Su-27 gibi hızlarda. Uçağın farklı modlarda uçtuğu ve süpersonik uçuş için PAK FA'in optimizasyonunun, subsonik modlarda aynı motorlarla Su-35'i aşmadığı, ancak daha düşük bir uçuş hızının zaten bir avantaj sağladığı anlamına geldiği anlaşılmalıdır. düşmana yaklaşırken. Genel olarak, Su-35'in arkasında düşük hızlarda bir gecikme varsa, kritik olmadığı ve yalnızca savaş alanı sıkıldığında ve biriken enerjinin boşa çıkması durumunda kendini göstereceği varsayılabilir. Ek olarak, aynı motor itişiyle daha yüksek bir hız elde etmek, bir önleyici gibi uçağın menzilini ve yeteneklerini arttırır.
2) Radar görünürlüğünü azaltmak için kritik önlemler alın. Radar aralığının EPR'nin dördüncü kökü ile orantılı olduğu akılda bulundurulmalıdır. Bununla birlikte, tespit menzili ve özellikle füzelerin en az yüzde onlarca yakalanma menzilinin azaltılması zaten büyük bir başarıdır. Yüksek hava hızı ve iç bölümlere oldukça büyük bir mühimmat yerleştirme imkanı ile birlikte, düşük görünürlük PAK FA'yi ideal bir ilk vuruşlu araç ve uçaksavar baskısı yapar. Hava muharebesi için, aracın içine yerleştirilen mühimmat, 8 füzelerine ulaştı.
LFI'nin aynı zamanda düşük görünürlük ve dinamik özelliklerde MiG-35'i ciddi şekilde aşması gerektiğini beklemek mantıklıdır, ancak buna ulaşma olasılığı şüphelidir. Sadece arabanın büyüklüğü yüzünden. Ne de olsa, gizli silahların gövdenin içinde bir yere yerleştirilmesi gerekir ve bu derhal uçağa belirli boyutsal kısıtlamalar getirir. Bomba delikleri yaptıktan sonra, güç açısından, gövdeye, yani zayıf bir yere büyük bir delik ekliyoruz ve silah için fırlatılması için mekanizmalar sağlanmalıdır. Yani, aynı miktarda yakıt korunurken, otomobilin ağırlığı hafif artacak ve hafif sınıfta artık dayanamayacaktır. Varlık denklemi, mizanpajdaki kılavuza benzeyen savaşçıları aramalıyız. Şimdi sadece F-35 ve J-31 böyle sayılabilir. Çin hakkında bilgi yeterli değil, F-35'e odaklanmaya devam ediyor. Ve burada F-35’in silah taşıma yeteneklerinin etkileyici olmadığını, 2200 kg’ın, yani A ve C seçenekleri için bir çift bomba ve 2 füzesinin olmadığını görüyoruz. B seçeneği için tüm 1300 kg (hala "dikey kadranı" seviyorsun) ?) ve maksimum bomba kütlesi 450 kg'ı geçmiyor. Şey, ya da kesinlikle bomba yoksa, o zaman 4 füzelerini asabilirsin. Soru hemen ortaya çıkıyor, böyle bir uçak gizli konfigürasyonda nasıl kullanılabilir? Açıkçası, ilk saldırı bombacısı 2, zamanında aynı bombaları F-117'e sürükledi. Daha küçük mühimmatla ilgili sorunlar var, bir şekilde konuşlandırılmaları gerekiyor, yani, bir cephe bombacısı gibi, makine de 4 kısa menzilli ve orta menzilli füzelerle bir savaşçı kadar iyidir. Araba bir niş olarak ortaya çıkıyor, bir zamanlar bu nişi işgal eden F-117, sadece 59 seri kopyalarını oluşturuyor ...
Belki de Amerikalılar ana mod olarak gizlilik modunu kullanmazlar, çünkü F-35A'nın tamamı 8278 kg yakıt ve 8150 kg roket bomba yükü taşıdığından maksimum kalkış ağırlığı 31750 kg'a ulaşır. Karşılaştırma için, boş bir 18 ton ağırlığına sahip F / A-14,5E, maksimum bir 29.9 ton alım ağırlığına sahiptir (bir Hint ihalesine ilişkin şartname verileri), 11 ton MiG-35 ve Typhoon'un azami 23,5 ton azami kalkış ağırlığına sahip olduğu, 2 ve 19 tonlu Su-35 genellikle maksimum 34,5 tondan fazla kalkışta olduğunu iddia etmez. Maksimum ve kalkış ağırlığına göre 35 t boş ağırlık ile F-24,5 Rafale - 9,5 t'ye yakındır. Merakla, F-35 gibi, Rafale tek bir uçak olarak tasarlandı. Genel olarak anormal derecede büyük bir maksimum kalkış ağırlığı, uçuş verileri için iyi bir şey anlamına gelmez, aşırı yüklerden ayrı düşmemek için aracın gücünün arttırılması gerekir veya uçuş verilerinin gereksinimleri azaltılır. Diğer taraftan, Su-35 için ağırlıktan tasarruf etme isteği var, mutlak sayılarla savaş yükü çok yüksek. Aşırı kilolu “penguen” in çok iyi uçmaması ve bombaların taşınması için göze çarpmayan bir yüksek teknolojiye sahip bir mavna dönüşmesi şaşırtıcı değildir. Uzay kuralı kullanmanın imkansızlığı, sorunları da beraberinde getiriyor, çünkü gövde, silahlanma bölümünün arkasından sıkışmak konusunda sorunlu. Belki de bu nedenle F-35 bir brülör olmadan ses hızını geçemez. Amerikalılar bir mavnaya ihtiyaç duyduklarına inanıyorlarsa ve düşük ESR ve akıllı elektronikler yardımcı olacaksa, o zaman bu bize uygun olmayabilir ve hatta iç süspansiyondaki bu kadar az sayıda füze bile etkileyici değildir. Hava savunması için daha fazla makineye ihtiyacımız var, 30 önümüzdeki yıllarda Su-34'i gerçekleştirecek, bunun yanında ağır bombardıman uçakları olacak ve hatta PAK YES'i yaratmaya söz verecek. F-35 ile, yakıt kaynağını, dış askıdaki yükü azaltabilir ve iç hacmi serbest bırakmak için ekstra hacmi kullanabilir veya küçük bir füze stoğu koruyarak uçuş verilerini yükselterek aracı ön yükleyebilirsiniz. Ancak çok fazla silah taşımak ve aynı zamanda iyi uçmak, başarmak için olası değildir.
Daha küçük boyutlu modeller için, içine silah yerleştirme fikri hemen tavizsiz olarak atılmalıdır, böyle bir uçak artık bir penguen değil, hamile bir inek olacaktır. Elbette, az miktarda kanla geçmeyi deneyebilir ve özellikle silah zaten F / A-18E / F'ye sunulduğu için silahların iç yerleşimiyle uğraşmazsınız, gerektiğinde bazı mühimmatları gizlemenize izin verir, ancak mevcut 4 + avcı jetlerini yükseltmek en etkili olacaktır .
Bununla birlikte, belirli bir boyutta bir uçak inşa etmek için uygun bir elektrik santraline sahip olmanız gerekir. F-35, F135 motorunu canavarca bir 19,5 t ile kullanıyor, böyle bir şeyimiz yok. Bu arada Çinliler gibi, RD-2 motorunun 93'i sadece 16,6 ton çekiş, hatta MiG-33'ten daha yeni RD-35МКВ bile 18 ton vermeyecek, ancak birden fazla F135 verecek. Belki de J-31 sadece deneysel bir makinedir. PAK FA'nin güç ünitesinin yarısı ağırlığının% 60'inden daha fazla asılamaz ve bu maksimum 11'tir, yani sık sık olduğu gibi hazır bir motor almak imkansızdır. Ancak mevcut teknolojik seviyede kimse, RD-33, AL-31F ve AL-41F ailelerine ek olarak başka bir motor üretmeyecek, mevcut durumdaki en makul şey, ikinci kademe motoru PAK FA'ye getirmek ve bundan sonra motoru tasarlamak. doğru olanı. Ve ikinci aşamadaki motor yakında görünmeyecek. 2025'ten önce onu beklemeye değmesi muhtemel değildir. Ancak geliştirin, yalnızca motora değil, PAK FA'den alınamayan diğer tüm ekipmanlara sahip olacak. Ve sonra "alüminyuma çip takma" çalışmasını yapın. Ne kadar sürebilir? Temelde yeni olmayan Su-35, ilk uçuşunu 2008'te yaptı, 3 uçuş prototipleri yapıldı, bunlardan biri kırıldı, buna rağmen, X-NUMX üzerinde bir sözleşme imzalandı, ilk 2009 makineleri monte edildi Bu sözleşme test programına bırakıldı ve ilk filo yalnızca 35'te, yani teknik olarak, savaş birimlerinde görünmeden önce ilk uçuştan 10 yıllarını gerektiren en zor proje değil teknik olarak beklenmeli. Çocukluk hastalıklarını ortadan kaldırmak için ne kadar zamana ihtiyaç olduğunu, sadece Tanrı bilir. LFI ile her şey çok daha zor olacak.
T. LFI projesi, yıllarca kalifiye mühendislerin çalışmalarını çok kolay bir şekilde yiyebilir ve çıkışta anlaşılmaz bir şey üretebilir ve PAK FA gibi tam teşekküllü bir gizlilik çekmez ve MiG-35 gibi ana akım için çok pahalıdır. Genel olarak, hava savunması için düşük görünürlük özellikleri süper kritik değildir. F-22 ve F-35'in hava savaşında nasıl kullanılması gerekiyor? Uzak mesafeden çekim yapmak, yani sadece MiG-21, Vietnam'daki pusu taktiklerini kullanmakla birlikte, MiG-21'in başarısı ne kadar başarılı olursa olsun, Phantomların Vietnam'ı Taş Devri'ne başarıyla emebildiği kabul edilmelidir. Vietnamlı pusu bu kadar etkili olduğu için değil, çok az uçak olduğu için dövdü. Genel olarak, hava savunma eylemlerinin başarısı çok basit bir şekilde ölçülür: korunan bir nesneye bir darbe yapılırsa, hava savunması görevini yerine getirmedi. Örneğin, İkinci Dünya Savaşı'nda, çok sayıda ası olan Finlandiya havacılığı, Sovyet Hava Kuvvetlerinin, Finlandiya'yı hava bombalarıyla bombardıman etmesini engelleyemedi ve Üçüncü Reich'in hava savunması, 200'un düşürdüğü Ac'ların görevine tamamen başarısız oldu. Düşen bir uçağa ihtiyacı olan, bombalandığında şehirler ve fabrikalar yerde yanıyor. Açıkçası, düşman uçaklarının 90 km'den ateş etmelerini etkili bir şekilde önlemek imkansız, füzelerin çoğu hiçbir yere ulaşamayacak, saldırganların bu ısırıklara karşı yeterince koruma araçları var. Saldırgan olmak ve koşmak değil, saldırgan, ünlü bir şarkıda olduğu gibi, tabutla veya üssüyle buluşmak için uçana kadar saldırgan bir şekilde saldırmak gerekir. Ve pilot ciddi bir şekilde savaşmak zorunda kalacağı için hazırlanmalı ve sadece güvenli bir mesafeden ateş etmemeli. Yani, çok daha önemli olan uçuş verileri ve daha fazla gazyağı roketi. Ucuz bir MiG-35 veya güçlü bir Su-35 yerine, karnında roketli bir makineye ihtiyaç duyduğunuzu kanıtlamak için saldırı sırasında hala maskeleyebilir, kolay olmayabilir.
Çok önemli bir diğer konu, olası üretim hacmi ile ilgilidir. Amerikalılar 3000 F-35'ten daha fazlasını inşa etmeyi planlıyor, bu makinelerden 800'in sırası projeye katılan ülkeler arasında yayılacak. Rus Hava Kuvvetleri'nin şu anda 38 avcı filosu var. Bu, 456 makinelerinde tam güç verir. 1: 2 oranında PAK FA ve LFI ile tamamen değiştirildiğinde, yalnızca 300 makineleri LIF üzerine düşer. Ve böyle bir üretim hacmiyle, LFI’dan elde edilen tasarruflar genel olarak gelişiminin maliyetlerini geçersiz kılar mı? Bu durumda, daha zayıf bir hava kuvvetine sahip olacağız. Tabii ki, LFI'nin PAK FA'den daha düşük bir fiyat pahasına bir avantaja sahip olması gereken hala ihracat var. Eh, bu vesileyle hemen şöyle diyebilirim: "İyi şanslar!" Savaş uçakları temini için en büyük sözleşmeler genellikle birkaç düzine araçtan oluşuyor. Örneğin, Typhoon'un üretim hacmi sadece 518 üniteleri dahil olmak üzere çoğu Almanya için olan 143 makinelerdir. Bir avuç kaynağa dökülmüş olan Fransa, 200 makineleri çevresinde kendi ihtiyacı olan Rafale'yi geliştirdi; 126 makineleri için yapılan Hindistan sözleşmesi de iptal edilebilecek Fransızlar için tek kurtuluş. Teorik olarak bizden dünyadaki yüzlerce modern savaşçıyı alabilecek ülkeler parmaklarda sayılabilir: Hindistan, Çin, Endonezya. Hindistan, 3'e yüzlerce Su-30 sipariş etti, ancak hafif bir savaşçı satın almak için Fransızlarla temasa geçti, Çin kendi yapmaya çalışıyor, Endonezya uzun süredir satın alabilirdi, ama görünüşe göre zarar vermedi. Büyük nüfusu ve Çin ile olan çok ciddi sürüleri olan Vietnam, 48 Su-30'i satın aldı, alıcıların geri kalanı, 6'ten 24 makinelerine farklı yapılandırmalarda aldı. Yani, Hindistan piyasası kapanır kapanmaz, savaş uçaklarının ciddi ihracatını unutabilirsiniz.
İlginç bir şekilde, ultra hafif kategorideki otomobiller durumunda, ihracat durumu da parlak değil, 50 JF-17 Pakistan'ı aldı, İsveçliler 44 Gripen'i farklı ülkelere teslim ettiler, ancak 22 İsviçre'den gelen bir uçak satın almalı ve Typhoon çok daha iyi bir performans gösterdi, ancak maliyete ağır bastı. Şimdi Gripen, 120 makineleri için bir Brezilya ihalesini kazandı, çok ilginç şartlar da olsa, önce tüm makineleri tedarik etti ve sonra sadece para, bu tür alıcılara saygı göstermek ve sektörüne birkaç milyar dolarlık yatırım yapmak için olağan anlaşmalara ek olarak. Koreli "altın kartal" şu anda kendisini Irak'a - 24 makinelerine ve Endonezya - 16 makinelerine satmayı başardı, ancak bunlar eğitim seçenekleridir, ancak Güney Kore'nin kendisi dışında FA-50'a kimse ihtiyaç duymuyor. Dünyanın çoğu büyük miktarda savaş uçakları satın alamaz, en iyi ihtimalle kullanılmış çöpleri ya da Çin F-7'lerini satın alır, bu MiG-21 çeşididir.
Bu bağlamda, bireysel vatandaşların Yak-130 üzerinde bir savaş uçağı yapma konusundaki ısrarlı arzularını şaşırtmamak, ancak şaşırtmamak. Böyle bir girişim aracın ağırlığı ve büyüklüğünde kaçınılmaz bir artışa yol açacak ve aslında tamamen yeni bir uçak yaratılmasına yol açacaktır. Öyleyse, MiG-21’in bir yeniden doğuşunu yaratmak istiyorsak, Yak-130’a ihtiyacımız olmayacak. Ancak RD-33'e ihtiyacınız var. Fakat Su-27'i tanıyan Hava Kuvvetlerimizde, böyle bir makine kendisi için bir yer bulamayacak ve dünya pazarındaki beklentileri zaten göz önüne aldık.
Su-130 - Yak-25'ten kolay bir saldırı uçağı yapmak için başka bir fikir, özellikle basit bir sesaltı saldırı uçağımız olduğu için bir gülümsemeye neden olamaz. Modern teknik seviyede çoğaltmak en mantıklı olacaktır. Ve kavramsal olarak arabanın değişmeyeceğinden şüphe yok. Dağlarda sakal sürmek KABami'nin çok küçük bir anlamı var, hala meydanlara çarpmak zorunda ve 120 km mesafesinden bombaları planlamak, düzinelerce veya yüzlerce kilometre yarıçapında radyo ufkunun üstüne yükselen her şeyi vurarak saklı "Tungus" SAM'ler tarafından korkma ihtimalinin düşük olması ihtimalinin düşük olması. Bu nedenle, muhtemel hafif saldırı uçağımız pasif koruma için uygun şartlarla hala düşük rakımlarda uçacak. Ve eğer bu şartları yerine getirmeye çalışırsak, roket bomba yükünden bahsetmek yerine, ortaya çıkan makine Su-25 boyutunda büyüyecek. Tabii ki, 10-15 üzerindeki itici iticileri arttırmaya çalışabilir, savaş yükünü Yak-130 (bir çift NURS paketi veya küçük kalibrelik bombalar) düzeyinde bırakabilirsiniz, yardımcı pilotu ortadan kaldırarak aviyonikleri genişletip silahı monte edebilirsiniz. Ve sonra eski DShK'dan vurulmuş pilot aileleri için cenaze törenleri yaz. Hava Kuvvetlerimizin bu kadar şüpheli mutluluğu reddetmesi şaşırtıcı değil.
Bu nedenle, LFI'lerin geliştirilmesinin fizibilitesinin, F-22 ve PAK FA'de kullanılan gizli teknolojinin temel unsurlarını bu boyut sınıfında uygulamadaki zorluklar nedeniyle açık olmadığı sonucuna varabiliriz. Makinenin geliştirilmesinde büyük yatırımları haklı çıkaran, garantili büyük bir pazarın olmayışı. Ek olarak, LFI yoktur ve yakın gelecekte uygun bir motor görünmeyecektir.