

Güney Afrikaya başlamadan veda!
Kısa bir önsözle, daha doğrusu, arabayla dünya seyahati yapma gafletinde bulunmuş bir kişi olarak, kısa bir tavsiye notuyla başlayayım. Çoğu izleyen ve tanış, yaptığımın büyük cesaret gerektirdiğini söyler. Cesaret gerektirdiği kesin ama, herkesin kastettiği anlamda değil. Benim kastettiğim cesaret, böyle bir seyahati yaparken -mecburen- muhatap olmak zorunda kaldığınız deniz nakliye firmaları, onların acenteleri ve bu işle ilgili diğer bilcümle zevatla savaşmak için gösterilen cesarettir. Başta böyle bir cesaret gerekliliğinin farkında olmamakla birlikte, ilk olarak Landonun Vladivostoktan (Rusya) Vancouvera (Kanada) -plânlanan- nakliyesiyle hafifçe tanışmıştım, bu işlerle. Önceki Turafrika seyahatimin sonundaki nakliyeyi saymıyorum; gayet acısız gerçekleşmişti. Acılı tecrübelerin -belki de- en ağır olanını, -plânlanmamış ve mecburî- Meksika ara soğutmasında, Landonun Türkiyeye gönderilmesinde, orada yaşadım.
ve ondan sonraki yeniden başlangıç nakliyesi, arkasından Panama-Kolombiya -plânlı- nakliye falan derken, sonunda şunu öğrendim: Böyle bir işe kalkıştıysanız, yukarıda saydığım zevattan ve onların -her seferinde- dest-i izdivâcınıza talip olması (ve bunu mutlaka elde etmesi) şeklindeki -kaçınılmaz- sondan kurtuluşunuz yoktur. En iyisi, bu kaçınılmaz süreci zevkli bir hale getirmek için yüzüstü uzanıp, olabildiğince keyif almaya bakın. Yoksa hayatınız ve seyahatiniz -benimki gibi- zehir olabilir. Tabii, keyif almak derken, bunu alışkanlık haline getirmemek gerek. Ya da, tercih sizin!
Pazar günü size veda ettikten sonra, Pazartesi sabahı işler tıkır-tıkır yürüdü. Bu tıkır-tıkır sesi işlerin yürümesi esnasında çıkmıyordu, yanlış anlamayın. İşlerin tamamlanması ardından, arabanın serbest bırakılması öncesinde ödemem için önüme sürülen iki adet KOLLL gibi (pardon!) fatura için para sayarken çıkan tıkırtılardı bunlar. Acıdı, tabii. Neyse! Bu konuyu fazla uzatmayalım. Şu kadarını söyleyeyim ki, seyahatin bu aşamasını atlattığıma ne kadar sevindiğimi bilemezsiniz. Bundan sonra artık deniz nakliyesi yok. Ha, diyeceksiniz ki Afrikadan Avrupaya nasıl geçeceksin?. O iş kolay; Cebelitarıkı feribotla geçiyoruz.
Öğle saatlerinde Landoyu depodan çıkardım. Buenos Aireste konteynere yüklemek için -hayli- düşürdüğüm arka lastik havalarını kompresörle şişirdikten sonra, ilk benzinciden de mazot ikmalini yaptım. Yakın zamanda burada (Cape Town) bir süre yaşamış olan Türkiye Land Rover Grubundan Bahadırın tavsiyesi bir Land Rover servisine uğrayacağım ki, ufak tefek bakım ve tamirat işlerini halledeyim. Ne mümkün! 6 Ocaka kadar dolularmış. Arka sokaklarında bir başka servise yönlendirdiler. O da en erken Cuma alabilirmiş. Bu doluluğun sebebi ise yaklaşmakta olan Noel tatili, tabii. Herkes kendini ve arabasını, o uzun tatilde çıkacağı seyahate hazırlıyor. Malûm, buralarda yaz başlamakta. Hayırlı işler olsun, ne diyeyim! Eve dönüyorum.
Ertesi sabah, serviste yaptırmayı plânladığım işlerin bir kısmını (elzem olanlarını) kendim, apartmanın bahçesindeki park yerinde yaptım. Sonra da lâstikçiye, Landoya yeni pabuç almaya gittik. Saat 2 sularında işimiz bitmiş ve yola çıkmaya hazır durumdaydık.
Her ne kadar Güney Afrikada fazla oyalanmak niyetinde değiliz. Bu civarda görülecek şarap bağları, Ümit Burnu ve Garden Route dışında fazla bir şey yok. Onlar da Bukete çok ilginç gelmedi. Bense, önceki seyahatin (www.turafrika.com) sonunda görmüştüm bunları.
Namibya sınırına varmadan önceki son gecemizi, kuzeydeki Clanwilliam kentinin hemen yanında bulunan Ramskop Doğa Koruma Alanı içerisindeki kamp yerinde geçirdik.
Baraj gölü kıyısında kahvaltı
16 Kasım Çarşamba akşamüzeri, Noordoewer sınır kapısından Güney Afrikayı terk ettik.
Bu yazı, Güney Afrikanın kalan kısacık öyküsüne yetecek boyutta oldu. Bundan sonraki Namibya yazısı ve sonrasında gerçek Afrika hikâyelerimizi okuyacaksınız.
O zamana kadar, kalın sağlıcakla.
Ali Eriç