Tevâzu; insanın rastladığı herkesi kendinden üstün görmesi, o kimsenin Allahü Teala katında benden hayırlı, derecesi benden yüksek olabilir demesidir.
Karşılaştığı kimse küçük ise, Allahü Teala'ya âsi olmadı, bense isyan ettim, şüphesiz o benden iyidir demelidir.
Karşılaştığı yaşlı ise, benden önce ve daha çok ibadet etmiştir, benden iyidir demelidir.
Âlimle karşılaşırsa, benim erişemediğim makama erişti, benim kavuşamadığım şeye kavuştu, benim bilmediğimi bildi, yaptıklarını ilim ile yaptı, bu da benden iyidir demeli.
Rastladığı cahil ise, Allahü Teala'ya cahil olduğu için isyan etti, ben ise bile bile isyan ediyorum, onun sonunun ne olacağını ve benim âkıbetimin nasıl olacağını bilmiyorum demelidir.
Kafirle karşılaşırsa, bir gün müslüman olur da, sonu hayırlı amel üzere olur. Benim ise kötülük, küfür yapıp, fena amelle gitmem olabilir demelidir.
Gunye'tüt Tâlibin
Seyyid Abdülkâdiri Geylani
Çelik Yayınları