Yazarken yazınızı hayatınızdan ayıramazsınız. Yazarlar yazamaz, bu yüzden senin için yazmak nefes almak gibidir. O kadar doğal ki aklına bile gelmiyor. Bence bu kadar çok yazarın yazdıklarını “özel zamandan” yapılacaklar listesindeki son şeye kadar her şey gibi görmeleri utanç verici. Yazmak hayattır. Ve böylece, yaşamın ilkeleri ya da yaşamla ilgili gerçek, aynı zamanda yazma yaşamının ilkeleri ya da onunla ilgili gerçektir.
Geçenlerde favori bir manevi kitabı yeniden okudum ve içinde yazarın lise drama öğretmeninden bir alıntı buldum. Bu drama öğretmeni bilge bir adam olmalı çünkü drama öğrencilerine her zaman şunları öğretmiştir:
Hayat Hakkındaki Gerçek
1. Kişisel sorunlarınızı sahne kapısında bırakın.
2. Malzemeye dürüst, saygın ve süslemesiz davranın.
3. Seyircide kaç kişi olursa olsun tam olarak görünün.
Aniden basit bir düşünceyle sarsıldım: Hayat Hakkındaki Gerçek, Yazma Hayatı Hakkındaki Gerçek ile tamamen aynıdır ve çoğumuz bu basit gerçekleri, günlük hayatımızda olduğu kadar, yazma hayatımızda da unuturuz.
Bir hatırlatma olarak, oradaki tüm yazarlar için, işte (Yazma) Hayat Hakkındaki Gerçek’in benim versiyonum.
1. Kişisel sorunlarınızı sahne kapısında bırakın.
Yazarken, SENİN HAKKINDA DEĞİL! Ne? Benimle ilgili değil mi? Peki o zaman kiminle ilgili?? Bu sizin dünyaya bakışınız, olayları ele alışınız, dünyanın kendi benzersiz merceğinizden nasıl göründüğü ile ilgili ve evet, kendi duygusal deneyiminizden yazmanız gerekiyor ya da en azından önemsediğiniz bir şey hakkında yazmalısınız. . Ama burada bitiyor. Kendi içinizde bir yerden yazarken veya bilinçaltınızın derinliklerinden bir şeye kanallık ederken, bunu hala çok önemli bir şartla yapıyorsunuz. Egonuzu serbest bırakıyorsunuz ve derin bir içsel hakikatten veya duygusal bir yerden yazıyorsunuz. Egonuzdan çıkın ve karakterlerinizin ruhuna veya ruhuna girin. Sen bir yazarsın. Hikayeye hizmet etmek için oradasınız. Size hizmet etmek için orada değil.
Yazdığınız odanın kapısının dışında hayali bir şapka askısı, portmanto veya hatta bir karton kutu bulundurmak harika bir fikirdir. Odaya yazı yazmak için her girdiğinizde, tüm bagajınızı, sorunlarınızı, ego sorunlarınızı ve diğer kişisel sorunlarınızı zihinsel olarak kutuya bırakın veya raflara asın ve odaya engelsiz bir şekilde yürüyün. Sonra yazarken, birinin veya bir şeyin gelip tüm yüklerinizi, sorunlarınızı ve sorunlarınızı savurduğunu hayal edin, böylece işiniz bittiğinde kapı eşiği boşalsın.
2. Malzemeye dürüst, saygın ve süslemesiz davranın.
Yazarken, kendinizden daha büyük bir güçle birlikte yarattığınıza kesinlikle inanıyorum. Bu güce Tanrı, Evren, kolektif bilinçaltı, sevgili vefat eden büyükannenizin ruhu, Allah ya da sadece Yüksek Benliğiniz deyin, yaratıcı hayal gücüne gerçekten girdiğinizde, bütünlüğü oluşturan birçok öğeden yalnızca birisiniz. senin hikayen. Bu yüzden materyal geldiğinde (yazdığınızda) ona dürüstlükle, haysiyetle ve süslemeden bakmanız gerekir. İçinizden dürüstçe akmasına izin verin. Akarken onu değiştirmeye çalışmayın. Akışına bırakın, sayfaya sunun ve yapılması gereken değişiklikler varsa bunları yeniden yazma ve düzenleme süreçlerinde ele alın. Malzemeyi zamanınız ve becerilerinizle onurlandırın ve Tanrı aşkına süslemeyin. Harika bir hikaye ve iyi bir yazının edebi yüksek fikirlilik girişimleriyle boğulmasından daha kötü bir şey yoktur. Karakterin kafasına vurulursa, bize kafasının vurulduğunu söyleyin. Bize büyük bir cismin kendisini kafatasına yansıttığını söyleme. Açık sözlü olun ve basit bir dil kullanın. En büyük yazarların bunu yaptığını göreceksiniz. Başka bir Amerikan kendi kendine yardım gurusu gibi görünme riskine rağmen, “olduğu gibi anlat” en iyisi. Teşekkürler Dr Phil!
Kendi yazılarınızın bir kısmına geri dönün ve nerede süslemeden suçlu olabileceğinizi görün. Büyük romanların güzelliği ve karmaşıklığı, çok sayıda büyük kelime kullanmaktan değil, hikayeden, anlatıdan, karakterlerin zengin çiziminden ve birbirleriyle olan ilişkilerinden gelir.
3. Seyircide kaç kişi olursa olsun tam olarak görünün.
Bunun saf neşesi, sizde uyandırdığı zevk, güzellik, huzur ve tatmin için yazın. Yazmak zorunda olduğun için yaz, çünkü yazamıyorsun. Yaz, çünkü senden fışkıran bir hikaye var. Editörleri, yayıncıları, okuyucuları, annenizi, öğretmeninizi veya partnerinizi memnun etmek için yazmayın. Hayatınıza getirdiği bolluk duygusu için yazın. Boş sayfaya veya ekrana gelin ve sadece bunun için yazın. Sözlerinizi okuyacak tek kişinin siz olmanız veya müsveddenizi bitirdiğinizde 1.000.000 kitaplık bir baskıya sahip olmanız farketmez. Önemli olan, her gün sayfada tam olarak görünmenizdir. Çünkü yazmak başlı başına önemli olan tek şey, değil mi?
Yani bir dahaki sefere sayfanızda oturup “ben burada ne yapıyorum?” diye düşünüyorsunuz. (Yazma) Hayat Hakkındaki bu 3 basit Gerçeğe bir göz atın ve onun gerçekte ne kadar basit olduğunu hatırlayın. Yazamıyorsun çünkü yazamıyorsun. Bu yüzden kişisel sorunlarınızı kapıda bırakın, malzemeye dürüst, ağırbaşlı ve süslemesiz davranın ve izleyicide kaç kişi olursa olsun sayfada tam olarak görünün.
Ve yazınızın gelişimini izleyin.