Nasıl başarabilmiş bu kadar bulaşmayı hayatıma?
Buna nasıl izin vermişim?
Buna neden izin vermişim?
Parmaklarını dokundurduğu ekran gibi bomboş geliyor bana yazdıkları.
Teknolojiye uzak aklım, bir kalem tutuşu bekliyor -ya da belki bir klavye, bir tuş.
Ama o boşa basılan harfler, tatmin etmiyor beni.
Devinimsiz özlemek olur mu?
Nasıl olur?
Şu anda "benimki" de öyle, öyle mi?
Evet ama benimki yorgun,
bıkkın
ve yenik.
Susması ondan.
Hırçınlığımın nedeni ise burada.