Carr Van Anda, 2 Aralık 1864'te Ohio, Georgetown'da doğdu. Ohio Üniversitesi'nde astronomi ve fizik okuduktan sonra, Cleveland Habercisi.
1886'da gazetenin gece editörü olarak atandı. Baltimore Güneşi ve iki yıl sonra aynı işi New York Güneşi. Özellikle gazetenin bilimsel haber kapsamını artırmaya hevesliydi.
1904 yılında Adolph Ochs, New York Times, Van Anda'yı yönetici editör olarak atadı. Ochs, her büyük hikayeyi ayrıntılı bir şekilde raporlamaya takıntılı bir şekilde, haftada yedi gün, günde on iki saat çalıştı. Gazetenin bir tarihçisinin belirttiği gibi: "Hızını ve zekasını bir süreye uydurmayı severdi. Ama haberlerin büyük bir kısmının vicdanlı ve akıllıca ele alınmasının önemini asla gözden kaçırmadı ve bu ruhu kendisine aktardı. kadro."
Van Anda'nın birçok başarı öyküsünden biri, denizin batışını bildirme şekliydi. Titanik. 15 Nisan 1912 günü saat 01:20'de, New York Times haber odası hakkında bilgi aldı titantik Newfoundland'daki Marconi kablosuz istasyonu aracılığıyla SOS. Van Anda, ilk yardım çağrısından 30 dakika sonra geminin telsizinin sustuğunu öğrenebilen Halifax ve Montreal'deki muhabirleriyle temasa geçti. Van Anda, gazetenin ayrıntılı haber kütüphanesine başvurarak, yakın zamanda diğer gemilerin bu bölgede buzdağlarıyla yakın sıyrıklar bildirdiğini keşfetti. Ertesi sabah gazete ön sayfasında, Amerika'daki diğer gazetelerin hikayeyi eksik ve sonuçsuz bir şekilde ele alırken geminin battığını bildirdi.
Birinci Dünya Savaşı sırasında New York Times belge ve konuşma metinlerini eksiksiz olarak yayınlamaya başladı. New York Times Index'in derlenmesi, onun öğrenciler, kütüphaneciler, tarihçiler ve gazeteciler için ülkenin önde gelen referans gazetesi olmasını sağladı.
Gazete Van Anda'nın yönetimi altında gelişmeye devam etti ve 1921'de tirajı hafta içinde 330.000'e ve Pazar günü 500.000'e ulaştı. Aynı zamanda, reklam 25 yılda on kat arttı.
Van Anda arkeolojiye büyük ilgi duydu ve 1923'te Howard Carter tarafından Tutankhamun'un mezarının açılışıyla ilgili neredeyse münhasır bir haber aldı. New York Times 1932'de
Carr Van Anda, 28 Ocak 1945'te kızının ölümünü duyduktan sonra kalp krizinden öldü.
Carr Van Anda
Carr Vattal Van Anda (2 Aralık 1864 - 29 Ocak 1945) gazetenin genel yayın yönetmeniydi. New York Times Adolph Ochs yönetiminde, 1904'ten 1932'ye kadar.
Van Anda, Georgetown, Ohio'da Frederick Van Anda ve Mariah Davis'in çocuğu olarak dünyaya geldi. Gazeteci ve editör olmak için New York'a taşındı. başlayan New York Güneşi o taşındı New York Times Van Anda bir akademisyendi, Ohio Üniversitesi'nde astronomi ve fizik okudu ve gazeteciliğe başladı. Cleveland Herald ve Gazete ve sonra Baltimore Güneşi Akıllı ve doğru haberciliğe değer veren Adolph Simon Ochs tarafından yakalanmadan önce.
Van Anda, siyasi ve bilimsel haber kapsamına normalde spor ve ünlüler için ayrılan aynı coşkuyu verdi. Hiyerogliflerde akıcı, 1923'te Howard Carter tarafından Tutankhamun'un mezarının açılışının neredeyse münhasır bir haberini aldı. Zamanlar.
Bir kepçe almada etkili oldu Kere hikayesi üzerine Titanik'1912'de batıyor. En kayda değer hikayeleri arasında New York, Albany'deki Eyalet Başkenti yangını ve bir telefon görüşmesi ve bazı gazetecilik buluşları ile RMS Titanic'in batması yer alıyor. Diğer gazeteler White Star Line'ın olayla ilgili belirsiz hikayesini yayınlarken Titanik Bir buzdağına çarptıktan sonra sorun yaşayan Van Anda, gemiyle iletişim eksikliğinin en kötü şeyin olduğu anlamına geldiğini düşündü ve bir manşet yayınladı. Titanik batmıştı. Kariyeri ilerledikçe, onun hakkında "Amerika'nın en ünlü bilinmeyen adamı" olduğu söylendi. göre New Yorklu profil parçası, V.A. (kendi adıyla anıldığı gibi) "bazılarına geçici bir ün bahşederken ve diğerlerinden saklarken şiddetli bir anonimlik" uyguladı.
11 Nisan 1898'de Van Anda, 26 Kasım 1873'te Kentucky, Frankfort'ta George Canning Drane ve Mary Shipman ile doğan Louise Shipman Drane ile evlendi. Bir oğulları Paul Drane Van Anda (30 Mart 1899 doğumlu) vardı. Van Anda 1945'te kalp krizinden öldü.
Ohio Üniversitesi'ndeki E.W. Scripps Gazetecilik Okulu, gazetecilerin kariyerleri boyunca olağanüstü çalışmalarını takdir etmek için "Carr Van Anda Ödülü" verdi.
Carr ve/veya van kelimelerini içeren ünlü alıntılar :
&ldquo Her şey kötü değil, bu yaşlanmak, olgunlaşmak. Meyve büyüdükten sonra meyve suyunu almalı ve yumuşamalıdır. Tanrı korusun, mayalanıp çürüyecek ve bir kabak içinde yere düşecek kadar uzun yaşamam. &rdquo
&mdashEmily araba (1871)
1921 | Einstein'ı Hatada Yakalamak
Bir editörün, muhabirlerin baskıda hata yapmasını engellemesi gerekir.
1921'de The New York Times'ın genel yayın yönetmeni Carr V. Van Anda, Albert Einstein'ın baskıda hata yapmasını engelledi.
Şahsen soğuk bir balık olan ama pratikte göz kamaştırıcı bir bilge olan Bay Van Anda'ya atfedilen birçok darbe arasında, The Times'ın Titanik'in batması ve bir stel yarattığını iddia eden firavun Horemheb tarafından yapılan sahtekarlıkların ortaya çıkması vardı. bu aslında Tutankamon'un işiydi.
Bununla birlikte, en büyük entelektüel başarısı, Einstein'ın genel görelilik teorisinin, geçen ay bilim adamlarının bir milyar ışıkla çarpışan iki kara deliğin sesindeki yerçekimi dalgalarının kanıtlarını duyduğunu ve kaydettiğini duyurmasıyla birlikte haberlere geri döndüğünü hatırlamaya değer. yıllar uzakta.
The Times, bu teorinin tam olarak nasıl aktarılacağıyla boğuşsa da (kusurlu ve yetersiz bir cevap gibi görünüyordu), Einstein'ın genel kapsamı, genel bir ilgi gazetesi için şaşırtıcı derecede eksiksizdi. Ve Bay Van Anda, pincenezinin üzerinden dikkatli bir şekilde baktı.
Einstein, Mayıs 1921'de Princeton'da bir dizi beş konferans verdi. Almanca konuştu. Sözleri daha sonra bir fizikçi olan Prof. Edwin P. Adams tarafından İngilizce olarak aktarıldı. Ancak, The Times muhabirinin hesabı yayınlanmadan önce Bay Van Anda tereddüt etti.
The Times'tan Princeton'daki Dean Christian Gauss'a bir soru iletildi, o da hikayeyi aldı:
"Profesör Adams'ı aradım. ve ona Bay Van Anda'nın denklemlerden birinin yanlış olduğu görüşünde olduğunu söyledi. Adams notlarına baktı ve şöyle dedi: "Hayır, Einstein'ın söylediği buydu." Adams'a Bay Van Anda'yı çok ciddiye aldığımı söyledim. Adams konuyla biraz uğraştı, beni geri aradı ve 'Dr. Einstein'ı arayacağım. Belki de Van Anda haklıdır.' ”
Einstein'a danışıldığında çok şaşırdı, konuyu kendi araştırdı ve sonra, 'Evet, Bay Van Anda haklı. Denklemi tahtaya yazarken bir hata yaptım.”
Iphigene Ochs Sulzberger, 1979'daki anılarında The Times'da birkaç kişi adına konuştu: "Birinin büyük Einstein'ı bir hata içinde yakalaması şaşırtıcıydı. Örnek Van Anda efsanesine eklendi.”
Ve Einstein'ınkinden fazla bir şey almadı.
resim
New York Times
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
New York Times, New York'ta yayınlanan günlük sabah gazetesi, Amerika Birleşik Devletleri'nde uzun süredir rekor kıran gazete ve dünyanın en büyük gazetelerinden biri. Gücü, editoryal mükemmelliğindedir, hiçbir zaman tiraj açısından en büyük gazete olmamıştır.
NS Zamanlar sansasyondan kaçınacak, haberleri ölçülü ve objektif bir şekilde aktaracak bir kuruş gazete olarak 1851'de kuruldu. Editörleri, kitlesel bir izleyici yerine kültürlü, entelektüel bir okuyucu kitlesine hitap ederek gelecek için bir model oluşturduğundan, erken başarı elde etti. Ancak yüksek ahlaki tonu, New York City'deki okuyucular için diğer gazetelerin hararetli rekabetinde hiçbir değere sahip değildi. Fiyat artışlarına rağmen, Zamanlar Adolph Simon Ochs 1896'da satın aldığında haftada 1.000 dolar kaybediyordu.
Ochs inşa etti Zamanlar uluslararası saygın bir günlük haline getirmek. Dışarıdan tuttuğu bir editörün yardımıyla New York Güneşi, Carr Van Anda, Ochs, günün haberlerinin tam olarak bildirilmesine her zamankinden daha fazla vurgu yaptı, uluslararası haberlerin mevcut iyi kapsamını korudu ve vurguladı, gazeteden kurguyu çıkardı, bir Pazar dergisi bölümü ekledi ve gazetenin gazete bayi fiyatını düşürdü bir kuruşa. Gazetenin, batışının her yönünü bildirmek için mevcut tüm kaynakları yaratıcı ve riskli bir şekilde kullanması. Titanik Nisan 1912'de prestijini büyük ölçüde artırdı. İki dünya savaşını kapsamasında, Zamanlar dünya haberlerinde mükemmellik konusundaki itibarını artırmaya devam etti.
1971 yılında Zamanlar ABD'nin Vietnam Savaşı'na katılımına ilişkin gizli bir hükümet araştırması olan ve ABD'ye gizlice verilen "Pentagon Belgeleri"ne dayanan bir dizi rapor yayınlayınca tartışmanın merkezi oldu. Zamanlar hükümet yetkilileri tarafından. ABD Yüksek Mahkemesi, yayının ABD Anayasasının Birinci Değişikliği'ndeki basın özgürlüğü maddesiyle korunduğuna karar verdi. “Pentagon Belgeleri”nin yayınlanması, Zamanlar 1972'de Pulitzer Ödülü'nü aldı ve 21. yüzyılın başlarında gazete, diğer tüm haber kuruluşlarından çok daha fazla (alıntılar dahil) 120'den fazla Pulitzer kazandı. 1970'lerin sonlarında, Adolph Ochs'un torunu Arthur Ochs Sulzberger yönetimindeki gazete, gazetenin organizasyonunda ve personelinde kapsamlı değişiklikler yaptı ve uydu aracılığıyla bölgesel matbaalara aktarılan ulusal bir baskı çıkardı.
NS Zamanlar tirajını genişletmek için teknolojiyi kullanmaya devam etti, 1995'te çevrimiçi bir baskı başlattı ve 1997'de basılı baskısında renkli fotoğraf kullandı. Yayın, adında bir abonelik hizmeti başlattı. TimesSeç 2005'te abonelerden çevrimiçi baskısının bazı bölümlerine erişim için ücret aldı, ancak program iki yıl sonra durduruldu ve tüm haberler, editoryal sütunlar ve arşiv içeriğinin çoğu halka açıldı. 2006 yılında Zamanlar elektronik bir versiyonunu piyasaya sürdü, Times Okuyucu, abonelerin mevcut basılı sürümü indirmelerine izin verdi. Ertesi yıl yayın Manhattan'da yeni inşa edilen New York Times Binasına taşındı. Kısa bir süre sonra, pek çok endüstri yayını gibi, ücretsiz İnternet içeriği karşısında rolünü yeniden tanımlama mücadelesi vermeye başladı. 2011 yılında Zamanlar içeriğe ücretsiz erişimi sınırlayan dijital sürümü için bir abonelik planı başlattı.
Bu makale en son Referans İçeriği Yönetici Editör Adam Augustyn tarafından gözden geçirilmiş ve güncellenmiştir.
İnceleme Merakı: Bilim Gazeteciliğinin İlk Günleri
1894: Şu anda ölmekte olan büyük neslin liderlerini kabul etti, özellikle Darwin, birçok durumda meslektaşlarından ziyade genel okuyucuya hitap etti. Ancak popüler ama felsefi kitapların akımının artması yerine, hacmi azalacak bir şey varsa ortaya çıkıyor…”
Bu’s H.G. Wells, “ adlı bir makaledeBilimi Popülerleştirmek” içinde Doğa. 1894'te henüz edebi bir güç kaynağı değildi. Wells, bir biyoloji ders kitabı yazarken bir fen bilgisi öğretmeni olarak bir ölçüyü yeni bitirmiş bir biyologdu. Ve bir bilim yazarı olarak bir döneme başlamak üzereydi. Hakkında 90 adet Londra gazetelerinde yer alan makaleler de dahil olmak üzere, bilim gazeteciliğinin - veya hakkındaki düşüncelerin - tespit edildi. Pall Mall Gazetesi (bugünün öncüsü Akşam Standardı) ve Cumartesi İnceleme.
Darwin'in üzerinden 35 yıl geçmişti Türlerin Kökeni en çok satanlar arasındaydı - ve ilk sayısından bu yana yaklaşık 50 yıl Bilimsel amerikalı.
Wells, en azından, bilim adamlarının halk için yazdıklarından etkilenmedi: “Bazıları bilimlerinin lehçesinde cesurca yazıyorlar… ama bu tür yazarlar bunun kazanılmış bir zevk olduğunu ve halkın bunu edinmediğini takdir etmiyorlar”.
Dahası, hikaye anlatımı yerine gerçekleri kataloglama tarzı bir problemdi: Bu sadece kötü sanat değil, can sıkıntısının hilesi…[T]İşte korkunç örnekler – eğer artıyor gibi görünüyorlarsa – şu anda çağın zirvesini geçmekte olan yazar kuşağının ilgisini öldürmeye kararlı görünenler. ünleri yaratmış, onu beceriksiz şakalarla yaralamış, himaye ile acıtmış, hacimli ve şekilsiz yayılımları altında boğmuştur.
Wells, bilim insanlarının bilimsel iletişimin ne kadar kritik hale geldiğini takdir etmeleri gerektiğini savundu. Bilim adamları onun dediği şeyi karşılayamadı “belirli bir aşağılama tadı” bilimi popülerleştirenlere. Bilim artık sadece eyalet değildi, diye yazdı, “oldukça zengin adamlar”:
Araştırma donanımının özel veya yarı-özel kuruluşların elinden hızla Devletin eline geçtiği bir çağda, mevcut soruşturmada akıllı bir dış ilginin sürdürülmesi, araştırma için neredeyse hayati bir önem kazanıyor. sürekli ilerleme…[N] Büyüyen bilgi binamız, hibeler ve oylardan oluşan bir alt yapıya giderek daha fazla yayıldığı ve eğitim ve daha fazla araştırma için gerekli araçların maliyetinin istikrarlı bir şekilde arttığı günümüzde, popüler görüşü küçümseme duygusu bile akılsız hale geliyor.
Darwin'in kitabı gibi, bu makalenin de bilim gazeteciliğinin erken tarihinde bir dönüm noktası olduğunu düşünüyorum. Bir diğerinden kısa bir süre önce geldi: Kamuoyunun hayal gücünü yakalayan sansasyonel bir keşfin dünya çapındaki hızlı iletişimi.
Kasım 1895'te bir gece, Wilhelm Conrad Röntgen bir katot ışını tüpünden parlayan ışığı gördü. X-ışınları dediği şeyi bulana kadar haftalarca laboratuvarından ayrılmadığını söyledi.
Noel'de bir kağıt yazdı (#8220Ueber eine neue Art von Strahlen“). 28 Aralık'ta yayımlanmak üzere kabul edildi. Yılbaşında, Avrupa çapında 90 fizikçiye (eşinden birinin eli de dahil olmak üzere) X-ışınlarının kağıt ve fotoğraflarını içeren paketler gönderdi. Bunu gören fizikçilerden biri, editör babasına gösterdi. Pres Pres, Viyana'nın önde gelen gazetelerinden - ve ertesi gün orada ve günler içinde tüm gezegende birinci sayfa haberleri oldu.
İlk dersini bir bilim topluluğuna sunduğunda 28 Ocak'ta – o zamanlar genellikle yayının habercisiydi – zaten uluslararası bir fenomendi. Buradaki fotoğraf, bir meslektaşının seyircinin önünde röntgen çekilmiş eline ait. Dahası, bir elektrik mühendisi olan A.A. Campbell Swinton, yalnızca bir Londra gazetesinin raporuna dayanarak X-ray görüntülemeyi kopyalayabilmişti.
1901'de ilk Nobel ödülleri verildiğinde, biri Röntgen'e gitti ve onun ünü yeni ödülün ününü pekiştirdi. (Röntgen’'nin fotoğrafının yer aldığı bir basın açıklaması örneğini görebilirsiniz. Burada.)
Bir sonraki dönüm noktası, bence, Carr Van Anda varmak New York Times. içinde, “Konfor için Çok Yakın“, Boyce Rensberger bunu bilim ve bilim adamlarını daha fazla inceleme yolunda bilim gazeteciliği için önemli bir adım olarak gösteriyor:
'te modern çağın kurucusu Adolph Ochs New York Times, yönetici editörü olarak efsanevi Carr Van Anda'yı işe aldı. Van Anda, yirminci yüzyılın bilimsel açıdan en zeki haber yöneticisi olabilir. Üniversitede astronomi ve fizik okudu, bilim hikayeleri yazdı ve muhabirlerini bilimi haber yapmaya teşvik etti. Doğruluğun gerekliliğini vurguladı: Van Anda, sık sık alıntılanan bir anekdotta, Albert Einstein'ın bir dersinde matematiksel bir hatayı düzeltti. New York Times yazdırmak üzereydi — tabii ki Einstein ile görüştükten sonra.”
Yine de güçlü bir inanç vardı, diye yazıyor Rensberger, “toplum mükemmelleştirilebilirdi ve bilim ve teknolojinin harikaları uygarlığı bu ideale ulaştıracaktı”.
Bu çok belirgin Paul de Kruifen çok satanlar, Mikrop Avcıları, ilk kez 1927'de yayınlandı. İşte benim kopyamın bir fotoğrafı.
Leeuwenhoek'ten Pasteur, Koch, Walter Reed ve daha fazlasına kadar okunan ve 'Paul Ehrlich: Sihirli Mermi' adlı bir bölümle biten, kükreyen 'büyük bilim adamları' adlı bir bölüm.
Yine de gazetecilik değişiyordu ve onunla birlikte bilim gazeteciliği de değişiyordu. rolü “dördüncü mülk” özellikle Avrupa'da uzun zamandır bir çekişme konusu olmuştu ve gazetecilerin kamuya hesap verme sorumluluğunun temsilcileri olarak rolü büyüyordu. ABD'de, David Protes ve meslektaşları gazetelerin ahlaki sorumluluk olmadan sadece kâr etme aracı olarak görülmesinin sonuna işaret ediyor. Yeni bir gelenek doğuyordu: “'basın sosyal sorumluluk teorisi’. Bu gelenek, Amerikan toplumunda ve gazete sahipliğinde on dokuzuncu yüzyılın sonlarında meydana gelen değişikliklerden kaynaklanmaktadır. 'Sosyal açıdan sorumlu' basın, kamusal aydınlanmayı sürdürmeye ve sivil ahlak standartlarını desteklemeye kendini adamıştır. Basının görevi sadece okuyucularına değil, aynı zamanda topluma ve hatta bir bütün olarak topluma karşıdır.
Bilim adamlarının güçleri konusunda da her zaman toplumsal bir kaygı vardı – Mary Wollstonecraft Shelley's Frankenstein veya Modern Prometheus 1818'de buna örnektir. 1930'lara gelindiğinde, bazı gazeteciler bilimde uzmanlaşmaya başlıyorlardı ve hem bilimin hem de gazeteciliğin kalitesi ile bilim ve bilim adamlarıyla ilgili sosyal meseleler konusunda daha eleştirel hale geliyorlardı. Ve 1934'te üçü Ulusal Bilim Yazarları Derneği'ni kurdu (NASW) yaklaşık bir düzine üye ile ABD'de (Rensberger ve Dixon [1]).
NASW'nin 3 kurucusundan biri olan New York Times'ın 8217 bilim gazetecisi William L. Laurence, bilim gazeteciliği için bir başka önemli dönüm noktasının merkezi olacaktı: Hiroşima ve Nagazaki'ye atılan atom bombaları.
Laurence, ordu ile gömülü, Nagazaki'ye bomba atan ve 'atom çağı'nın halka satılmasına yardımcı olan uçaktaydı:
Hayret içinde, uzaydan değil de dünyadan gelen bir meteor gibi yukarı doğru fırladığını, beyaz bulutların arasından göğe tırmandıkça daha canlı hale geldiğini izledik. Artık duman, toz veya hatta bir ateş bulutu değildi. Canlı bir şeydi, yeni bir varlık türüydü, inanılmaz gözlerimizin önünde doğmuştu…
Kendisini tutan bağları kırmaya çalışan bir yaratık gibi, temel bir öfkeyle mücadele etmeye devam etti. Birkaç saniye içinde kendisini devasa gövdesinden kurtardı ve muazzam bir hızla yukarı doğru süzüldü, momentumu stratosfere yaklaşık 60.000 fit yüksekliğe ulaştı…
Mantar maviye doğru süzülürken şeklini çiçeğe benzer bir forma dönüştürdü, dev taç yaprağı aşağı doğru kıvrıldı, dışı kremsi beyaz, içi gül rengindeydi. Yaklaşık 200 mil'lik bir mesafeden en son baktığımızda hala bu şeklini koruyordu.
Bu arada, Birleşik Krallık'ın büyük bir gazetedeki ilk uzman bilim gazetecisi J.P. Crowther o zamandan istifa etti. Manchester Muhafızı 1945'te bombanın etkileri hakkında eleştirel yazmasına izin verilmediği için (Dixon [1]).
Ve John Hersey, yayınlanan şaşırtıcı bir dizi makalesinde bombanın yol açtığı acıların hikayesini anlattı. özel bir konu olarak ile ilgili New Yorklu 1946'da. Hızla bir kitap olarak yeniden basıldı ve derin bir etki yaratan en çok satanlar arasına girdi:
Bayan Nakamura durmuş komşusunu izlerken, her şey şimdiye kadar gördüğü beyazlardan daha beyaz parladı. Yandaki adama ne olduğunu fark etmedi, bir annenin refleksi onu çocuklarına doğru harekete geçirdi. Tek bir adım atmıştı (ev, patlamanın merkezinden 1,350 yarda ya da bir milin dörtte üçü uzaklıktaydı) bir şey onu kaldırdığında ve yükseltilmiş uyku platformunun üzerinden yan odaya uçuyormuş gibi görünüyordu. evinin bölümleri.
Yere düşerken etrafına keresteler düştü ve bir kiremit yağmuru onu dövdü, gömüldüğü için her şey karardı. Enkaz onu derinden örtmüyordu. Ayağa kalktı ve kendini serbest bıraktı. Bir çocuğun 'Anne yardım et bana!' diye bağırdığını duydu.’….”
Christopher B. Daly'nin makalesi Laurence ve Hersey'in bu hikayeyi nasıl ele aldığına dair ilgi çekici bir okuma:
“Hersey’'nin hikayesi, 20. yüzyıl tarihinin önemli bir belgesi ve nükleer çağda insan hayal gücü için bir mihenk taşıdır.
Muazzam ıstırabın hiper-gerçek hikayesi, gezegendeki çoğu insanın dünya görüşünün bir parçası haline geldi. Kendi sesiyle neredeyse hiçbir şey söylemedi - ahkam kesmek yok, özetlemek yok.
Bunun yerine, belirli insanları harekete geçirerek ve böylece okuyucuya ne olduğunu göstererek hayata geçirdi.
Bir sonraki dönüm noktası seçimim için 1974'e hızlı ileri sarın: Bilim gazeteciliği üzerine Salzburg Deklarasyonu:
Bilim ve halk arasındaki uçurum giderek açılıyor… Günümüzde bilimsel girişimin boyutu ve maliyeti, iyi ya da kötü potansiyeli, bilim gazetecisini bilimdeki gelişmelerin gözlemcisi, yorumcusu ve eleştirmeni olmaya zorluyor. politik nedenleri ve sonuçları. Modern dünyamızda bilim gazetecisi, bilim adamı ve politikacıyla da işbirliği yapmalıdır.
Avrupa Bilim Gazetecileri Dernekleri Birliği (EUASJ) 1971'de kuruldu. Deklarasyon, Dixon'ın [1] kendi türünde ilk konferans olarak bildirdiği konferansa 9 ülkeden gazetecilerin katılmasıyla ortaya çıktı. Dixon'a göre, ülkeler arasındaki farklar çok büyüktü: 1970'lerin sonunda, İngiliz gazetelerinin her birinin tek bir bilim gazetecisi vardı. Le Mondeörneğin, 10 vardı.
Ve gazetecilerin rollerini nasıl gördükleri ile bilim adamlarının nasıl gördükleri arasındaki fark da genellikle keskindi. Dixon, Lord Zukerman'dan alıntı yapıyor Times Edebi Eki 1971'de bilim muhabirlerinin rolünün basitçe bilim insanlarının görüş ve bulgularını doğru bir şekilde iletmek olduğunu öne sürmek:
“[T]hey esasen muhabirler… yeni bir resim veya heykel sergisinin kalitesi hakkında farklı görüşlere sahip sanat eleştirmenleri gibi davranmaları beklenemez”.
Gazetecilerin Salzburg'da tartıştığı sorunlar, birkaç yıl sonra başka bir dönüm noktasında keskin bir şekilde ortaya çıktı ve yine radyasyonla ilgili bir konuydu. Bu zaman, nükleer güç. John Wilkes:
1979'da Harrisburg, PA'daki Three Mile Island nükleer santralinde meydana gelen kaza, yalnızca nükleer enerjinin güvenliği konusundaki tartışmalar için değil, aynı zamanda ABD'deki bilim gazeteciliği için de bir dönüm noktasıydı. CBS spikeri Walter Cronkite, kazanın medyada yer almasını "haber medyası tarihindeki en karışık gün" olarak nitelendirdi. çeşitli uzmanlar. Ancak bu gazetecilerin sadece bir avuç dolusu nükleer fizik ve nükleer santralin işleyişi hakkında temel bilgilere sahip olması da durumu daha da kötüleştirdi.
O yıl, Wilkes'e göre, ABD'nin ilk bilim gazeteciliği programı, Massachusetts Teknoloji Enstitüsü'nde (MIT) kuruldu.
Şimdi Londra'ya geri dönelim ve 1985'te bir dönüm noktası: Royal Society'den “The Bodmer Report” – Halkın bilim anlayışı. Bilim adamları ve bir dizi inisiyatif tarafından halka ulaşmaya yönelik tutumlar üzerinde büyük bir etkisi olacaktı. 1995 yılına kadar, Bilimin Kamu Anlayışı için bir Kürsüs kuruldu. Oxford Üniversitesi'nde kurulan.
Bodmer Raporu'nun vurguladığı alanlardan biri de gazeteciler ve bilim adamları arasındaki kültürel uçurumdu: “Kitle iletişim araçları, özellikle haber medyası [bilim adamlarına] çok farklı, neredeyse taban tabana zıt bir şekilde işliyor. Raporda, bilim insanlarının gazetecilere yönelik görüşlerini ifade etmek için “şüphe” ve “cehalet” gibi kelimeler kullanılmış ve bir “karşılıklı eğitim” sürecini teşvik ederken, gazetecilerin kamuya hesap verme sorumluluğu ve bilim eleştirisindeki rolü vurgulanmıştır. dokunulmadı.
Wilkes, 2002'de yazarak kültürel farklılıkları da tartışıyor. Bilim gazetecilerinin, bilim veya bilim adamlarından çok okuyuculara karşı yükümlülükleri konusunda daha fazla endişe duymaları gerektiğini savunuyor. Bilim insanlarının bilim gazetecileri olma konusunu ele alırken: “Kendilerini, kalplerini ve ruhlarını gazetecilere dönüştürmeliler…askeri eğitim kadar radikal bir yeniden sosyalleşme süreci”.
Bodmer Raporu ise kamuoyunu daha çok bilgi eksikliği yaklaşımıyla, yani derin bir zayıflıkla değerlendirdi. Bu, H.G. Wells'in 1894 tarihli makalesinde sıfırladığı bilim adamlarındaki bir eğilimdi:
Dinleyicilerinde veya okuyucularında aşağılık olarak varsaydığı şey, basitçe, kendi entelektüel dar görüşlülüğünün yokluğudur. Köylü, 'Owd Smith'i bilmediği için turistin aptal olduğunu düşündü. Ara sıra bilim insanları da hemen hemen aynı yanılgıdan suçludurlar.
Bilim topluluğu - ve birçok bilim iletişimcisi de - henüz bu sorunu aşamadı. Bu sadece tatsız bir şekilde patronluk taslamakla kalmaz, aynı zamanda iletişimin etkinliğini de sınırlar.
2012 yılında Ed Yong kısaca kaydetti bilim adamları ve gazeteciler arasındaki kültürel farklılıkların köprülenmesi konusunda da pek ilerleme kaydetmediğimizi.
Karmaşık teknik ve sosyal konuları açıklamak, karşılıklı saygıdan çok daha kolay bir cevizdir.
Bilim gazeteciliği tarihine bu bakış, yakında bir dergiye göndermeyi umduğum bilim ve tıp dergileriyle ilgili bir makale için yaptığım bazı çalışmalardan doğdu. Başkalarının erken bilim gazeteciliğinde önemli kilometre taşları hakkındaki fikirlerine ve aşağıda listelenenlerden başka kaynaklara ilişkin geri bildirimleri takdir ediyorum.
Bilim gazeteciliğinin tarihi (kronolojik sıra):
[1] B. Dixon (1980). İnsanlara söylemek: İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana halk basınında bilim. İçinde: A.J. Çayırlar (ed). Avrupa'da Bilim Yayıncılığının Gelişimi. Elsevier: Amsterdam, New York, Oxford. Sayfa 215-235.
Bu yazıdaki karikatür bana ait (CC-NC lisansı). (İstatistiksel Olarak Komik ve sonraki bölümlerde daha fazlası Tumblr.) de Kruif'in fotoğrafları Mikrop Avcıları ve Dixon'dan [1] Salzburg Deklarasyonu bana aittir, kişisel kopyalarımdan alınmıştır.
Carr Van Anda - Tarih
1900'lerin Muckrakers'ları, 1910'larda araştırmacı gazetecilik ve savaş muhabirlerine yol açtı. Siyasi ve sosyal baskılar, 1912'deki dörtlü cumhurbaşkanlığı seçimleri, "Birth of a Nation" filminin vizyona girmesi ve I.
Gazeteler, siyasi partiler ve toplumsal eşitlik için bir aktivizm kaynağıydı. Radyo toplum ve gazetecilik üzerinde bir etki yaratmaya başlıyordu ve 1910'lar 1920'lerde radyonun yükselişinin temellerini atacaktı.
Gazeteciler ve medya kişilikleri
Carr Van Anda
Carr Van Anda, Titanik 14 Nisan 1912 Pazar günü bir buzdağına çarptığında New York Times'ın editörüydü. Ertesi sabah, Times, Titanik'in gerçekten battığını bildiren tek gazeteydi - diğer gazeteler basitçe bunu bildirdiler. gemi hasar görmüştü. Hayatta kalanlar New York'a döndüklerinde, Van Anda yerel bir otelin bir katını kiralayarak ve eşi görülmemiş dört telefon hattı kurarak kapsama alanını organize etti. Van Anda, medyanın felaketleri haber verme şeklini yeniden keşfetti.
William Monroe Trotter
William Monroe Trotter 7 Nisan 1872'de doğdu ve Boston'un zengin Hyde Park banliyösünde büyüdü. Lisedeki tek Afrikalı Amerikalıydı, ancak sınıf başkanı seçildi ve birincilikle mezun oldu. Harvard'daki üniversiteden sonra, Trotter aktivist gazetesi The Boston Guardian'ı kurdu. Gazete "ayrımcılığa karşı propaganda"ydı ve siyahlar için eşit haklar için savaştı. Trotter'ın gazetesi, Başkan bazı kamu dairelerini ayırdığı için sık sık Woodrow Wilson'a sövdü. Trotter, 1914'te Beyaz Saray'a giden bir delegasyona önderlik etti ve burada Wilson ile atılana kadar tartıştı. William Monroe Trotter, erken bir sivil haklar aktivisti ve bir Afro-Amerikan gazetesinin kurucusu olarak hatırlanır.
Richard Harding Davis
Richard Harding Davis ilk modern savaş muhabiriydi. 26 yaşına geldiğinde Harper's Weekly'nin genel yayın yönetmeni oldu, ancak İspanya Savaşı'nı yönetmek için ayrıldı. Daha sonra İspanyol-Amerikan Savaşı'nı, ardından Yunan-Türk Savaşı'nı ve ardından Afrika'daki Boer Savaşı'nı kapsamak için Küba'ya gitti. Avrupa'da Birinci Dünya Savaşı başladığında, Davis o kadar saygın bir savaş muhabiri haline gelmişti ki, bunu rapor etmesi için yılda 32.000 dolar alıyordu. 1914'te Almanlar tarafından yakalandı ve İngiliz casusu olmakla suçlandı, ancak Amerikalı olduğunu öğrendikten kısa bir süre sonra serbest bırakıldı. Müttefiklerin basın üzerindeki kısıtlamalarına katılmadığı için ayrıldığı 1915 yılına kadar savaşı yönetti.
Peggy gövdesi
Kansaslı bir çiftlik kızı olan Henrietta "Peggy" Deuell, gazeteci olmak için erken yaşta evden ayrıldı. Peggy Hull, bir gazeteciyle evlendikten sonra, General Pershing'in Meksika'daki Pancho Villa'yı takip etmesini haber yaptı ve denizaltılarla dolu sularda hayatta kaldı ve Batı Cephesinden I. hangi kadın savaş muhabirleri fikrine kaşlarını çattı. General Perusing'in yardımıyla Hull, resmi olarak akredite edilmiş ilk kadın savaş muhabiri oldu ve Rus devrimi sırasında Amerikan askerlerine hemen Sibirya'ya eşlik etti. Şehrin Japon işgali sırasında Şanghay'da, Hull eylemi takip etmek için kaldı ve Amerika Birleşik Devletleri İkinci Dünya Savaşı'na girdikten sonra Pasifik'teki savaşı sürdürmeye devam edecekti. Hikayelerinde "sıradan" bir adama yer vermesiyle tanınıyordu. 1944'te Amerikalı bir G. I. ona şöyle yazdı: "Bu ipliklerin ne olduğunu asla anlamayacaksın. . . bu çeteye yaptı. . . . Unutulmadıklarını bilmelerini sağladın."
Floyd Gibbons
Chicago Tribune için bir savaş muhabiri olan Floyd Gibbons, bir Alman denizaltısı tarafından batırıldığında, asker nakliyesi S.S. Laconia'daydı. Daha sonra Avrupa'daki siper savaşında yaralandı. Üç kurşunla vurulan ağır yaralı Gibbons, düşman ateşi tarafından sıkıştırıldığı yerden geri çekilmeden önce güneşin batmasını saatlerce bekledi.
Lowell Thomas
Batı Cephesindeki katliamdan bunalıma giren Lloyd Thomas, yeni belgesel film yapımı sanatına ilgi duyan bir savaş muhabiri, kameramanıyla birlikte bir hikaye aramak için Orta Doğu'ya gitti. Arapların Osmanlı İmparatorluğu'na karşı isyanına öncülük eden eksantrik bir İngiliz subayı olan T. E. Lawrence'ı buldu ve filme aldı. Thomas, Filistin'de Allenby ve Arabistan'da Lawrence adlı belgesel filmiyle gezici bir gösteriye katıldı. Filmin başarısı Thomas'ı maceraperest bir gazeteci olarak ünlendirdi ve "Arabistanlı Lawrence"ı bir efsane haline getirdi. Thomas bir radyo haber spikeri ve haber filmlerinin anlatıcısı olarak uzun bir kariyere sahip olacaktı. 1939'da yayınlanan ilk televizyon haberinde de yer aldı. Gazetecilikten neredeyse 60 yıl sonra 1976'da emekli olacaktı.
Benito Mussolini
Benito Mussolini, 1914'te "İtalyan Halkı" adlı bir gazete kurduğunda Sosyalizmden ayrıldı. Ayrıca savaş yanlısı bir grup kurdu ve "faşizm" terimini Roma gücünün bir sembolünden türetti. 1917'de bir el bombası tarafından yaralandıktan sonra, 1921'de İtalyan parlamentosuna seçilene kadar gazetesini düzenlemek için geri döndü. Gazeteci olarak becerileri, İtalyan hükümetinin başına geçmek için seçimleri kazanmasına yardımcı olacak ve popüler bir kişi olduğunu kanıtlayacaktı. 1930'lara kadar uluslararası bir figür.
George Cağlık
George Creel began his newspaper career at the Kansas City Dünya, then started the Kansas City Independent. He was chosen by Wilson to head the Committee for Public Information in 1917, which was responsible for raising American support for the war effort. He organized poster campaigns, music tours, speaking engagements and cartoons to galvanize American sentiment. He also organized a campaign in America and Europe to raise support for Wilson's Fourteen Points and he is credited in part with the acceptance of the plan.
Political scene
1910-1919 was a decade of unrest throughout the world. In America, the decade began with a contentious election between the Democrat Woodrow Wilson, Republican Taft, Progressive Roosevelt, and the Socialist Eugene Debs. With Republican voters split between Taft and Roosevelt, Wilson won 42 percent of the popular vote and 82 percent of the electoral college.
The outcome might have been different if the Roosevelt camp leaked an letter taken from Wilson's luggage that would have disclosed an affair between Wilson and Mary Peck.
British soldiers going "over the top" during World War I.
After the assassination of Archduke Ferdinand in 1914, a web of allegiances pulled Europe into war. The isolationist United States entered the war in 1917 as U.S. pressures against Germany grew with revelations that they had fermented unrest against the U.S. in Mexico.
The Treaty of Versailles ended the war in 1919, but the Allied leaders, Lloyd George of England, Vittorio Orlando of Italy, and Georges Clemenceau of France, forced unreasonable restrictions on Germany. Wilson's Fourteen Points were a starting point, and the League of Nations was established, but the U.S. Congress was dissatisfied with the arrangement and never allowed the U.S. to join the League.
In Russia, the Bolsheviks led by Lenin seized control of the countr and the United States was worried that a revolution might be incited here as well. Legislation that was eventually ruled unconstitutional restricted Americans' speech. Eugene Debs was sentenced to 10 years in prison under the Sedition Act of 1918, and Emma Goldman deported in 1919 under the California Criminal Syndicalism Act. "
Social climate
British casualties of a gas attack
In July of 1914, a Serbian terrorist shot and killed Austrian Archduke Ferdinand, heir to the Austria-Hungary throne, while he visited the city of Sarajevo in Bosnia. Thanks to a web of confusing alliances and agreements between the various European powers, the continent descended into war. Austria marches on Serbs the Serbians call on their ally Russia the German Kaiser unsuccessfully urged his cousin, the Russian czar, not to intercede the Germans came to the defense of Austria once attacked, Russia drew in France the Germans marched into France through Belgium -- which was neutral, thus bringing England, Italy, The Ottoman Empire and -- eventually -- the United States to enter the war.
World War I produced new technologies that killed soldiers more effectively than had ever been seen. The use of poison gases, heavy artillery, machine guns, tanks, blimps and airplanes contributed to a stalemate that dragged the battles into muddy trench warfare with forces separated by a no-man's land.
Eugene V. Debs speaking in 1918.
Socialism became a political force in American politics. Eugene V. Debs ran for president in 1912, his forth attempt, while Victor Berger, a Socialist newspaper owner from Wisconsin, was elected to U.S. Senate. Both men were punished under new laws that condemned political dissent.
Berger's most influential newspaper, the Milwaukee Leader , established in 1911, became the vehicle for his vocal opposition to World War I. Berger's views on World War I were complicated by the socialist view and the difficulties around his Germanic heritage. However, he did support his party's stance against the war.
When the United States entered the war and passed the Espionage Act in 1917, Berger's continued opposition made him a target: He and four other Socialists were indicted under the Espionage Act in February 1918. Berger was eventually sentenced to 20 years in federal prison. Berger appealed and his sentence was ultimately overturned on a technicality on January 31, 1921, by the Supreme Court, three years after the end of the First World War.
In spite of his being under indictment at the time, the people of Milwaukee elected Berger to the House of Representatives in 1918. When Berger arrived in Washington to claim his seat, Congress formed a special committee to determine whether a convicted felon and war opponent should be seated as a member of Congress. On November 10, 1919, they concluded that he should not, and declared the seat vacant. Wisconsin promptly held a special election to fill the vacant seat and on December 19 elected Berger a second time. On January 10, 1920, the House again refused to seat him and the seat remained vacant until 1921, when Republican William H. Stafford claimed the seat after defeating Berger in the 1920 general election.
Media moments
1914 &mdash Birth of a Nation
D. W. Griffith's film, Birth of a Nation based on the Thomas Dixon novel The Clansman was a huge success and put Griffith at the top of the film industry. Called a racist and picketed by black leaders such as William Monroe Trotter, Griffith released Intolerance as a counterpoint, but to much less acclaim. The most popular film of its time, Birth of a Nation would ultimately ruin Griffith's career.
April 15, 1912 &mdash The Titanic sinks
At 1:20 a.m. on April 15, a Marconi wireless station in New Foundland picks up an SOS from the R.M.S. Titanic . Carr Van Anda of the New York Times calls to find that the Titanic's wireless was silent half hour after the distress call was received. Before 3:30 a.m. Van Anda and staff organize the story, retrieving a passenger list and pictures of the Titanic . Reports of icebergs were received from ships in the area where the Titanic last transmitted. The following morning the New York Times led with the story that the Titanic had sunk, while other papers report inconclusive news.
When ships carrying rescued passengers arrived, Van Anda rented out a floor in a hotel a block from where R.M.S. Carpathia would dock with survivors and install four telephone lines direct to New York Times offices. Van Anda persuaded Guglielmo Marconi, the inventor of wireless, to interview the Titanic's wireless operator on board the Carpathia and scored another scoop with the last messages of Titanic.
June 28, 1919 &mdash Peace treaty ends First World War, sets stage for second
Treaty of Versailles, signed in Paris, ended the First World War. Woodrow Wilson presented his Fourteen Points to keep the world safe for democracy, but other Allied leaders wished to punish Germany. At left, Lloyd George of England, Orlando Vittorio of Italy, Georges Clemenceau of France and U.S. president Woodrow Wilson in Paris were negotiating the treaty that would breed resentment in Germany, leading to the rise of Adolf Hitler and World War II.
Trends in journalism
The radio room of the Titanic
During the 1910s, American's interest in muckraking journalism waned and publishers shifted focus as their audience's tastes changed. Magazines like Vanity Fair , The Smart Set and Vogue focused on the lifestyles of the rich, while the squalid lives of the underclass became the staple of tabloid newspapers and confessional magazines.
New technologies also made the 1910s important. The Radio Act of 1912 marked the first time Congress attempted to regulate the new technology, also known as the wireless telegraph. The act put radio waves in control of government, which divided the bandwidths up for different uses. Each broadcaster was assigned a three- or four-letter codes and all ships were required to carry wireless radio equipment, due in part to the Titanic disaster in April of 1912. The use of radio would expand during the 1910s, especially after wartime advances funded by the United States military filtered down into commercial use in the media industry.
With the start of the First World War, modern war journalism was born upon the battlefields of Europe and the Middle East, and nurtured by journalists like Richard Harding Davis, Floyd Gibbons, Peggy Hull and Lowell Thomas. Hundreds of American journalists provided unprecedented and unmatched coverage of the war. Back on the home front, modern propaganda in America was born when President Woodrow Wilson created the Committee of Public Information, headed by George Creel, to help manage the flow of news and information to the American populace.
Charlie Chaplin in "The Kid." The film debuted in 1921 and was written and directed by Chaplin.
Movies became increasingly popular with the public, but many serious actors refused to work in the new medium. One of the early silent film stars and a beloved actor of the early century was Charlie Chaplin. His first big-studio picture came out in 1914, which he starred in and directed. Chaplin was also known to write the accompanying music for his silent films. Other stars of the first age of film include Rudolf Valentino, Lillian Gish, Buster Keaton, Lon Chaney, Mary Pickford and Fatty Arbuckle.
D. W. Griffith's Birth of a Nation would prove to be the most popular and most controversial film of the decade. Highlighting the rise of the Ku Klux Klan, Griffith's reputation would be stained by his most "successful" film. Lillian Gish called him "the father of film" and Charlie Chaplin called him "the teacher of us all."
Newsreels, still in their childhood as a new medium, would continue to mature. Woodrow Wilson, during the twilight of his presidency, spent many hours watching newsreels of himself during the happier moments of his administration.
Professor Emeritus Rick Musser :: [email protected]
University of Kansas, School of Journalism & Mass Communications, 1976-2008
American Decades © International Thompson Publishing Company
Original site designed May 2003 by graduate students Heather Attig and Tony Esparza
First update: January 2004 by gradute students Staci Wolfe and Lisa Coble
Second update: May 2007 by graduate students Chris Raine and Jack Hope
Complete graphical and content revision: December 2007 by graduate student Jack Hope
sorumluluk reddi
This site was built by students in Rick Musser's Journalism History class as a study aid. While both the teacher and the graduate students who prepared the site have tried to assure that the information is accurate and original, you will certainly find many examples of copyrighted materials designated for teaching and research as part of a college level history of journalism course. That material is considered "fair use under Title 17, Chapter 1, Sec. 107 of the Fair Use Statute and the Copyright Act of 1976. Contact [email protected] with further questions.
The material was last checked for accuracy and live links December 31, 2007. This site is in no way affiliated with any of the people displayed in its contents, their management, or their copyright owners. This site has a collection of links to other sites, and is not responsible for any content appearing on external sites. This site is subject to change.
Carr Van Anda
Van Anda was born in journalist and editor. Beginning at the New York Sun he moved to the New York Times in 1904. Van Anda was an academic, studying astronomy and physics at Ohio University, and started in journalism at The Cleveland Herald and Gazette and later Baltimore Güneşi before being picked up by Adolph Simon Ochs, who valued intelligent and accurate news reporting.
Van Anda gave to political and scientific news coverage the same zeal normally reserved for sports and celebrity. Fluent in hieroglyphics, he secured near-exclusive coverage of the opening of Tutankhamun's tomb by Howard Carter in 1923. He famously corrected a mathematical error in a speech given by Albert Einstein that was to be printed in the Zamanlar. [4]
He was instrumental in getting a scoop for Kere on the story of the Titanic's sinking in 1912. His most notable stories include the State Capitol fire in Albany, New York which he covered with a phone call and some journalistic invention and the sinking of the RMS Titanic. While other newspapers were printing the White Star Line's ambiguous story about the Titanik having trouble after hitting an iceberg, Van Anda (who had received a bulletin reporting a CQD (now SOS) call from the Titanic [5] ) figured that a lack of communication from the ship meant that the worst had happened and printed a headline stating that the Titanik had sunk. [6] As his career progressed, it was said of him that "he is the most illustrious unknown man in America." According to a New Yorklu profile piece, V.A. (as he was called) practiced "a fierce anonymity while bestowing fleeting fame on some and withholding it from others."
On April 11, 1898, Van Anda married Louise Shipman Drane, who was born in Frankfort, Kentucky, on November 26, 1873 to George Canning Drane and Mary Shipman. They had a son, Paul Drane Van Anda (born March 30, 1899). Van Anda died of a heart attack in 1945.
Yazar hakkında
Rod Dreher, kıdemli bir editördür. The American Conservative. Otuz yıllık dergi ve gazete gazeteciliği emektarı, ayrıca üç yazmıştır. New York Times en çok satanlar-Yalanlarla Değil Yaşamak, The Benedict Option, ve Ruthie Leming'in Küçük Yolu- birlikte Çıtır Eksileri ve Dante Hayatınızı Nasıl Kurtarabilir? Dreher, Baton Rouge, La'da yaşıyor.
His Legacy: New York Times Bugün
As the twentieth century proceeded, New York Times crossed 700,000 in daily circulation and over 1.4 million on Sundays. With the rise of digital media, which has shaken the American newspaper industry, by 2017 Kere was down to 540,000 weekdays and 1,066,000 on Sundays, still remarkable numbers. Including digital-only subscriptions and 173,000 subscribers of international editions, total paid subscriptions totaled 3.6 million that year. In 2017, The New York Times Company posted revenue of $1.675 billion and pre-tax income from continuing operations of $111 million. Kere appears to be navigating a changing world with reasonable success. In 2007, the company moved to yet another beautiful new skyscraper, continuing an Ochs tradition. The company also operates a state-of-the-art printing plant in Queens, New York, which would have made Adolph proud.
While some might question whether the paper has stayed true to keeping editorial ideas out of news reports, Kere remains one of the most read and respected newspapers in the world. It has won more Pulitzer Prizes than any other paper and stands alongside the Wall Street Dergisi as the most important and influential American daily newspaper.
Adolph Ochs’s dream of keeping the paper in the family has also come true. Due to the trust he set up (revised by his successors), his descendants control over 90% of the Class B stock, which selects nine of the company’s fourteen directors, thus giving them total control. Those trusts are set up to continue at least another hundred years. The family also controlled the Chattanooga Times until it was sold in 1999. On January 1, 2018, Adolph Ochs’s great-great-grandson Arthur Gregg “A. G.” Sulzberger, age thirty seven, became the publisher of New York Times.
This story is largely based on the biography of Ochs written by former Zamanlar reporter Doris Faber in 1963: Printer’s Devil to Publisher: Adolph Ochs of The New York Times. While written for young readers, we found the facts intact and the story well-told. For a complete history of the family and the company, with more details, The Trust: The Private and Powerful Family behind The New York Times by Susan Tifft and Alex Jones (1999) is excellent. There are many other books about Kere and the newspaper industry, including the critical role of Adolph Ochs and Kere in changing American journalism.List of site sources >>>