Mimimizin konusu "cesaret nedir". Öykü güzel söylemiş, cesur olmayanlar bencede esaret altındadır.
Mimde soru zor, tanımlamak zor çünkü. Fiziksel cesaret mi, psikolojik mi? Cesaret mi aptallık mı? ...
Kısaca dün gece kafamda bir dolu şey uçuştu durdu. Ama sabah berrak bir cevap vardı:
Cesaret = Herşeye rağmen
Herşeye rağmen sevmek
Herşeye rağmen kalmak
Herşeye rağmen gitmek
Herşeye rağmen....
Herşeye rağmen hayata devam etmek
Sevemeyeceğinizi söyleyenlere inat o kişiyi sevmek cesaret değil midir? Tüm sorunlara rağmen kolay olanı seçmek yerine kalıp birlikte savaşmak cesaret değil de nedir?
Bir sürü sorun yaşayıp, daha da sorunlar yaşayacağını bildiği halde güne gülümseyerek başlamak ise bence başlı başına cesarettir.
Hem mesaj açık değil mi: Ey hayat! İşte buradayım, karşında. Ve sana rağmen güne gülüyorum çünkü mutluyum! Ne yaparsan yap bunu değiştiremeyeceksin çünkü gıcıklığına rağmen seni de seviyorum ben! :)
Nefes aldığını, elinin ayağının tam olduğunu, sevdiklerinle kuşatılmış olduğunu farketmek zeka (duygusal zeka diyelim) işidir ama herşeye rağmen her an bunlara şükredip hayata devam edebilmek...Diyorum ya, işte bu gerçek bir cesarettir!Aynı fotograftaki çocuk gibi, gülümseyerek meydan okumak! :D
Ben cesareti böyle gördüm ve tanımladım. Varın siz geliştirin. Bende bu mimi başta yazmak isteyen herkese, özel olarak ise Narince'ye, Papilo'ya ve Damak Tadı'na göndereyim. Belki onlarda yazmak ister. :)
Sevgilerr