Bölüm 32: Yeni Evi (2)
Anatol’a yaklaştıklarında Maxi, onun hayal ettiğinden veya ilk başta düşündüğünden çok daha büyük olduğunu fark etti. Büyüklüğüne ve kırsaldaki bir köyün bu kadar canlı olabileceğine şaşırdı. Yollar ve ormanlar boyunca sık sık kulübeler, dükkânlar ve hanlar vardı ayrıca köyün karşısındaki derelerin yanında meyhaneler vardı.
Şövalyeler hemen meyhaneye koşarken, güzel giyimli fahişeler pencerelerden dışarı eğilip onlara öpücükler gönderiyordu. Bazıları elbiselerinin eteklerini yukarı çekerek çıplak bacaklarını ortaya çıkartmışlardı. Maxi gözlerine inanamadı ve ağzı bir karış açık kaldı.
“Biraz acele edeceğiz,” diye kulağına fısıldadı Riftan, insanların giderek daha yakına toplanmasını izlerken. Başını salladı ve adam bunu daha hızlı gitmesi, meydanı çabucak geçmesi için bir işaret olarak algıdı. Tepe boyunca hafif bir yokuşu tırmanırken geniş bir hendek ve büyük bir duvar belirdi.
Lordlarının geldiğini duyan muhafızlar, hemen asma köprüyü indirdiler. Uzakta gördüğü nefes kesici manzarayla gözlerini kocaman açtı. Köprüyü geçtikten sonra gördüğü ilk şey büyük bir avlu, bir eğitim alanı ve nöbetçi karakoluna benzeyen bir binaydı.
Bir kaleden çok askeri bir kaleydi.
“Biz geldik.”
Riftan, lordlarını karşılamak için toplanmış olan sağ ve sol taraflarındaki uzun muhafız sıralarından geçerek ikinci kapıya girdi. Sarp araba yolundan ıssız bahçeleri, devasa taş binaları ve etraflarında yükselen uğursuz taşları gördü.
Anatol gerçekten nasıldı? Gerçeklikleri neydi?
Büyük merdivenin önünde dizilmiş yaklaşık elli kişi vardı.
“Tekrar hoş geldiniz!” hepsi bir ağızdan bağırdılar.
“Evet.”
Riftan, ciddiyetle eğilen hizmetkarlarına sert bir baş hareketiyle karşılık verdi ve atından atladı. Maxi’nin nazikçe inmesine yardım etti ve atı öne çıkan yaşlı bir adama verdi.
“Dinlenelim, çok şey yaşadık” dedi Riftan.
“Tabi efendim. Ve diğer şövalyeler…?” diye sordu yaşlı adam.
“Şehirde bir festival var. Bu gece barda kalacaklar. Yine de, biri geri gelirse, lütfen onlara temiz bir oda verin.”
“Geleceğinizi duyar duymaz hem antrenman merkezini hem de odaları temizlettirdim. Aman Tanrım, o…?”
Yaşlı adamın gözleri ona dönerken, Maxi bilinçsizce omuzlarını düzeltti. Riftan’ın sert sesi onu ürpertti.
“O benim eşimdir. Onu eve getirdim.”
“… Tanıştığımıza memnun oldum hanımefendi. Benim adım Kunel Osban. Ben bu kalenin seyisiyim. Lordun tüm atlarından ben sorumluyum. ”
“Sizinle t-tanışmış olmak benim için bir zevk, e-efendim. Ben M-maximilian… Ca-Calypse.” Maxi, hizmetçilerin gözlerinden çekinerek kaçınarak sakin bir sesle mırıldandı.
Riftan onun elini tuttu ve arkasına bile bakmadan merdivenleri tırmandılar. Kale içeriden daha da kasvetli görünüyordu. Genellikle büyük salona çıkan merdivenler süslü bir şekilde dekore edilirdi. Ancak etrafta tek bir dekorasyon bile yoktu. Malikanenin bahçesi çıplaktı sadece ne meyve ne de yaprak veren cansız bir ağaç vardı. Kalenin içi de dışarıya benziyordu ve aynı derecede ıssızdı.
Maxi, Riftan’ı monoton salona kadar takip etti ve titredi. Kalenin içindeki hava soğuktu ve dışarıdaki rüzgardan pek bir farkı yoktu. Zemin mermer olmayan taşlarla doluydu, bazıları kırıktı ve diğerleri yontulmuş. Tavandaki eski bir avize, hemen sönüyormuş gibi görünen hafif bir parıltı yayıyordu. Ana girişten büyük salona çıkan orta merdivende bir halı bile yoktu.
“Buraya ne oldu?”
Riftan salonun ortasına doğru yürüdü ve etrafına bakındı. Onu bir sıra halinde takip eden hizmetkarların yüzleri solgunlaştı.
“Dönmeden önce şatomun süslemesi için talimat veren bir haberci göndermedim mi?”
“Bana emrettiğini yaptım, lordum. Salona yeni bir halı yerleştirdim ve bir sürü yeni mobilya, yağ ve pahalı mumlar getirdim…”
“İstediğim bu değildi; Daha lüks görünmesini istedim!”
Riftan’ın sesi bir oktav yükseltti. Kafasını sinirle salladı ve devam etti.
“Lanet olsun! Yeterince fazla altın gönderdim. O zaman söyle bana, o kadar parayı şatoyu süslemek için mi harcadın?”
Yaşlı yetişkin utandığını dile getirdi.
“Eh, o kadar parayı kendi başımıza harcayamazdık. Lordumuzdan izin almadan olmaz…”
“Mesajda sana bunu uşakların takdirine bıraktığımı söylemiştim! Bu da ne demek böyle?!”
Sinirlenen Riftan, hizmetkarları karanlık, soğuk kale içlerine doğru itti. Hizmetçileri gergin bir şekilde birbirlerine bakarak kıpırdandılar. Şüphesiz herkes Calypse kalesinin ihmal edildiğini düşünecekti. Merdiven korkuluklarının basamakları eksikti ve pencereler şeffaf cam yerine sarımsı, soluk bir filmle kaplanmıştı.
“Lanet olsun..” Riftan küfretti. “Efendisi gidince bu şato yıkıldı.”
“Lordum, emredildiği gibi kaleyi süslemek için elimden geleni yaptım. Döndüğünüzde dinlenesiniz diye yatakları değiştirdik ve eski mobilyaları yeniledik…”
“Yani bahanen bu mu?”
“Riftan! Biraz dinlenmek istiyorum…”
Maxi bu gergin atmosfere dayanamadı, bu yüzden Riftan’ın kolunu çekti. Riftan onun endişeli yüzüne baktığı anda onu kendine çekti ve iki koluyla sıkıca sarıldı. Maxi çok şaşırmıştı; neredeyse bayılacaktı.