Anne sütü & Mama
Emziremiyorsan dünyanın sonu değil ;)
Kadın doğum uzmanı, doğum ve doğum hemşiresi ve çocuk doktorunun geçmesi gereken uzun bir kontrol listesindeki bir soru olan soru bana her zaman aceleyle sorulmuştu: "Emzirecek misin yoksa biberonla mı besleyeceksin?"
İlk kez anne olacak biri olarak, önümdeki belirsizlikler konusunda endişeliydim ve yaklaşan doğumumla ilgili hiç bitmeyen soru dizisinden rahatsızdım. Emzirme sorusuna geldiğimizde bir hekim olarak içim rahatladı. Basit bir cevaptı, evet-hayır sorusu. Kendimden emin bir şekilde “emzir!” tıp fakültesinde öğrendiğim bilim ve Amerikan Pediatri Akademisi'nin (AAP) en az 6 ay sadece anne sütü ve ardından 2 yıl veya daha fazla emzirme tavsiyeleri bana her sorulduğunda güvence verdi. Aksini kim seçerdi, merak ettim. Emzirmenin düşündüğüm kadar net bir karar olmadığını çok sonra anladım.
Yeni bir anne olarak, neye bulaştığım hakkında hiçbir fikrim yoktu. Oğlum doğduktan sonra hemen emzirme danışmanı istedim ama cumartesi olduğu için iki tam gün sonra Pazartesi akşamına kadar kimse beni görmeye gelmedi. Danışmanın ana tavsiyesi, teorik olarak emzirme ağrısına yardımcı olan meme koruyucuları (kişinin meme uçları için bir milisaniyede düşen küçük plastik silindir şapkalar) kullanmaya başlamaktı. Taburcu olduktan ve çocuk doktorumuzun muayenehanesinde yeni bir emzirme danışmanıyla görüştükten sonra, yatan hasta sağlayıcının tavsiyelerini hemen reddetti, bu da kafa karışıklığımı daha da kötüleştirdi.
İlk çocuk doktoru ziyaretinde oğlumun zayıf olduğunu öğrendik, bu da emzirmenin beklendiği gibi gitmediğinin ilk işaretiydi. Her 3 saatte bir tekrarlanan, tamamlanması en az 60 dakika süren bir emzirme, pompalama ve formül besleme döngüsü olan "üçlü besleme" denen şeyi yapmaya başlamam söylendi. Bu teknik, yeterli süt üretemeyen kişilere, sütlerini artırmak ve aynı zamanda bebeğin memeyi emmeyi ve uygun kiloyu almayı öğrenmesine yardımcı olmak için önerilir. Emzirmeyle mücadele ettiği belli olan biri olarak bana verilen birincil tavsiyenin, çabalarımı üç katına çıkarmak (ekstra, ekstra sıkı denemek) ve sihirli bir şekilde daha iyi sonuçların ortaya çıkmasını beklemek olması benim için ironikti.
Bu ziyaretten sonra, her besleme ve uyandırma döngüsünün ayrıntılı günlüklerini tutmaya takıntılı hale geldim. Yeterli süt üretememe sihirli bir çare bulmak için kendimi isteyerek doktor "anne blogları" arasında gezinerek saatler harcadım. Emzirme sırasında yaşadığım acıdan en çok utanıyordum (eğer tüm kadınlar bunu yaşıyorsa, ben neden yapmayayım?) ve emzirme seanslarında sık sık hıçkıra hıçkıra ağlardım. Cevapları her yerde aradım. Çevrimiçi olarak mevcut olan her şey, bağlanma ve kilo verme dahil olmak üzere emzirmenin "yararlarını" tartıştı ve yeni annelere, "yataktan kalkmanız gerekmediği" düşünülürse, emzirmenin biberonla beslemekten ne kadar daha kolay olduğunu hatırlattı.
Bu ifadeyi birkaç kez, gece saat 2'de gözlerim yaşararak okudum ve anlayamadım: "Ah, bazı kadınlar gece yataktan kalkmadan gerçekten emzirebilir mi?"
Oğlumun 1 aylık ziyaretinde hala üçlü besliyordum, bir seferde en fazla 2 saat uyuyordum. Tıp eğitimimi tamamlamak için topladığım azim ve azim bu noktaya gelmeme yardımcı oldu. Aynı zamanda, uyumsuz bir şekilde, bu insanüstü sorumluluğu kabul etmeme yol açmıştı. Hemşire oğlumun ağırlığını söylediğinde hissettiğim korkuyu hatırlıyorum - hala yüzde 1'in altında, neredeyse hiç kilo almıyor. Çocuk doktorum odadan çıkarken bana gülümsediğinde, "yaptığım şeyi yapmaya devam etmem" ve bir ay içinde takip etmem konusunda güvence verdiğinde daha da moralim bozuldu. Bırakın bir ayı, şu anki ritüelimden bir gün daha nasıl hayatta kalabilirdim?
Görünüşe göre, "yaptıkları şeyi yapmaya devam eden" çoğu kadın emzirmeye devam edemiyor. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kadınların sadece yaklaşık %25'i önerilen süre boyunca sadece emziriyor. Mücadelelerimden sonra, bu istatistikler bana gerçekçi geldi, ancak kendim yaşamadan önce, bunun ne kadar zor olabileceğine dair hiçbir fikrim yoktu. O 1 aylık ziyaretten sonra kendimi mutsuz hissettim. İşlerin nasıl daha iyiye gideceği hakkında hiçbir fikrim yoktu. Emzirmeyi işe yaraması için gittikçe daha fazlasını yapmam istendi, bu arada ben depresyon ve kaygının derinliklerine kaymaya devam ettim.
Yaklaşık 3 aylıkken nihayet "sadece emzirmek" için yeterince süt yapıyordum. Amacıma ulaşmıştım ama mutsuz hissetmeye devam ettim. Doğum sonrası depresyonu olan anneleri desteklemek için çok şey yapılmış olsa da, emzirme ile mücadele ile doğum sonrası ruh sağlığı arasındaki bağlantı daha az tartışılmaktadır. Son araştırmalar, emzirme ile mücadele eden kadınların, emzirenlere göre daha yüksek doğum sonrası depresyon oranlarına sahip olduğunu göstermiştir.
Oğlumun 6 aylık olduğu sıralarda anksiyete ve depresyon için bir ilaç tedavisine başladım. Birinci basamak doktorumla semptomlarım hakkında konuşma cesaretini toplamam o kadar uzun sürdü. Mücadelelerim hakkında konuştuğum ilk sempatik klinisyendi. Bana o hafta ilaç almaya başlama ve emzirmeyi bırakma cesaretini verdi. Durmanın suçluluğu hiçbir zaman tam olarak ortadan kalkmasa da, hayatımdaki neşe ve mutluluk hızla geri geldi.
Oğlum şimdi 3 yaşında, ağırlık ve boy açısından kesin olarak yüzde 90'lık dilimde. Onunla ilgili pek çok sevgi dolu anım olmasına rağmen, hayatının ilk 6 ayı benim için üzerinde düşünmem gereken bulanık ve çoğu zaman son derece acı verici bir dönem olmaya devam ediyor.
Şimdi yeni bir şehirde yaşıyorum ve kocam ve ben başka bir çocuk bekliyoruz. Emzirmeye karşı biberonla besleme konusundaki endişe yavaş yavaş dünyama yeniden sızdı. Artık doktorlarımla doğum sonrası mücadelem hakkında konuşurken rahatım, ancak defalarca emzirmenin yararları bana incelikle ve o kadar da ince olmayan bir şekilde hatırlatılıyor. Onlara bu sefer emzirmeyi seçmeyebileceğimi söyledikten sonra bile, birçok doktor bana anne sütünün Covid-19 antikorları taşıdığının gösterildiğini "hatırlattı" . Hatta bir doktorum, "emzirmeyi teşvik etmeye yardımcı olduğu" için hamilelik sırasında antidepresanımı kullanmamı tavsiye etti. Benim ve bebeğim için en uygun yol buysa, bu sefer formülle beslemeyi daha çabuk benimseyebileceğimi umuyorum.
Sadece anne sütü benim için daha önce işe yaramadı ve bu sefer de işe yaramayabilir. Bu mücadelede yalnız değilim. AAP'yi ve diğer ulusal sağlık kuruluşlarını, sadece anne sütü ile besleme konusundaki açıklamalarının halk tarafından nasıl algılandığını düşünmeye teşvik ediyorum. %75'imiz bu hedefe ulaşamıyorsa, daha hasta merkezli bir yaklaşıma ve tavsiyeye ihtiyaç vardır. Herkesin yolculuğu farklıdır ve sağlık hizmeti sağlayıcılarının ve kuruluşlarının bu değişkenliği tanımasının ve her ebeveyn ve çocuk için en iyi olan yolu desteklemek için hastalarıyla daha şefkatli ve bireysel bir yaklaşımla çalışmasının zamanı geldi.
Yazar: Amy J.Kennedy, Doktor
Çeviri: Emre Göçer