Atomların aralarında kovalent bağ yapmaları, bu atomların bağ elektronlarını ortaklaşa kullanmaları ile gerçekleşir. Bir kimyasal bağda bir çift elektronun paylaşılması söz konusudur. Bir kimyasal bağ iki atom arasında oluşur. Atomların bu paylaşılan elektronları kendilerine çekme istekleri farklıdır. Bir atomun bağ elektronlarını çekme isteğine elektronegatiflik denir. Kısaca “elektron severlik” olarak da adlandırılabilir.
Elektronegatiflik, bir bağı oluşturan atomların her birinin; bağ elektronlarını çekebilme gücünü anlatır. Tek başına atomun elektron alma eğilimi elektronegatiflik değil, elektron ilgisidir. Elektron ilgisi, nötr 1 mol atomun, 1 mol elektron aldığında açığa çıkan enerjidir ve ölçülebilir bir enerji formudur. (J, Cal) Elektronegatiflik ise, elektronları çekme gücü en fazla olan Flor atomu baz alınarak, atomların birbirlerine göre güçlerini ifade eder. Doğrudan ölçülebilir bir büyüklüktür, birimi Ec dir.”
Çekme isteği büyük olan atomun elektronegatifliği daha büyüktür. Elektronegatiflik bir enerji birimi değildir. Klor gibi dış enerji seviyeleri hemen hemen tamamen doldurulmuş atomlar güçlü elektronegatiftirler ve kolaylıkla elektron alırlar. Buna karşın sodyum gibi dış seviyeleri hemen hemen boş olan atomlar kolaylıkla elektronlarını verirler ve güçlü elektropozitiftirler.
Örnek: 1s2 2s2 2p6 [3s1]
Yüksek atom numaralı elementler de düşük bir elektronegatifliğe sahiptir. Çünkü dış elektronlar pozitif çekirdeklerden oldukça uzaktadır, elektronlar atomlara kuvvetlice çekilmezler.
Elektronegatiflik tablosu periyot boyunca soldan sağa doğru artar ve grup boyunca yukarıdan aşağı doğru azalır.
Elektronegatifliği en büyük olan element flor (F) ‘dur. Bunun için flor bütün bileşiklerinde negatif değerlik alır, florun pozitif değerliği yoktur. Elementler arasında elektronegatiflik farkı çok büyük ise iyonik bağ, elektronegatiflikleri birbirine yakın ise kovalent bağ oluşur.