Bölüm 135: Gerçek Savaş Alanı
Zeng Xinlin, YangChen’in sıkılmış ifadesinden dolayı canını sıkmak için çok miskindi. Sadece iç çekti ve sıkıntılar çekmiş olan genç yüzü yaşıtlarında bulunmayan bir olgunluk taşıyordu: “Aynen öyle, savaştım. Orduya girdikten yarım yıl sonra direkt olarak güneybatıdaki 32. Bölük Savaş Operasyonları Ekibi’ne atandım. Bunun nedeni dövüş sanatlarında bir temele sahip olmam ve eğitimde olağanüstü olmamdı. İşleri kolaylaştırmak için bizler üst düzey çatışmalara girmeye uzmanlaştırılmış özel kuvvetleriz. Her gün güneybatı sınırında çömeliyoruz. İşimiz uyuşturucu ve insan kaçakçıları ile savaşmak ya da sınır anlaşmazlıklarıyla uğraşmak için güneybatı sınırındaki diğer devletlerle savaşmaktı.
Şimdi bunları düşündüğümde, burada bir kol ya da bacak kaybetmeden sağ salim oturabilmek benim için gerçekten de bir lütuf. Ruoxi, biliyor musun bir seferinde kanyonda Hint ordusuyla savaştım. Onların takviye kuvvetleri bizim beklediğimizden çok daha erken geldiler ve onlar bir topçu birliğiyle gelmiştiler. O zaman düşman en az yüz kişiyken benim bölüğüm sadece on sekiz kişiydi. Onları zorla püskürtmek için sırtımızdaki birkaç makineli tüfeğe bel bağladık.
Hint ordusu korkaklığıyla meşhur ancak sadece mermi ateşledikleri için bu çok da önemli değildi. Bizim tedarik rotamız daha uzakta olduğu için, silahlarımız onlarınki kadar hızlı konuşlandırılamamıştı. Onlar topları ateşlediklerinde sadece geri çekilebilirdik. Bölük karargâhı bize hiçbir koşul altında kanyondan geri çekilmememizi emretti. O zaman bizim bölük komutanı panikledi. Üstünde patlayıcı maddeler taşıyordu ve ormanın içine girerek orda kamp kurdu. Onların dikkatsiz olduğu zaman, komutan patlayıcıları gizlice onların saflarına attı ve bu p*çlerden iki topçu birliğini havaya uçurmayı başardı.”
Bu basit bir anlatım olmasına rağmen Zeng Xinlin, bu anının içine fazlasıyla dalmıştı. Bu Lin Ruoxi’yi bu sahneyi yaşıyormuş gibi hissettirdi. O andaki krizden dolayı oldukça heyecanlanmıştı ve sordu: “Komutanınız onlar tarafından keşfedildi mi?”
Zeng Xinlin, duygusal bir şekilde cevap verdi: “Nasıl keşfedilmemiş olabilir ki, o Hintli maymunlar tarafından paramparça edildi. Kemiklerinden bir parça bile bulunamadı.”
K.N: Günlük ırkçılık dozumuzu aldık sanırsam :D
“Çok yazık.”
“Hiçte acınası değildi. Ölüm kaderken, bir asker olarak ölümden kaçınmak servettir.” Zeng Xinlin, samimi bir şekilde gülümsedi ve konuştu: “Ruoxi, bunu bilmen mümkün değil ancak, o zaman tüm bölüğümüz çıldırdı. Bölük komutanının ölümünü izledikten sonra, hepimiz ormanda saklandık. Hint ordusunun iki topçu birliğinin kaybından ötürü çektikleri baş ağrısından faydalandık. Doğrudan onların formasyonlarının çekirdeğine saldırdık ve ormandan hepsini vurduk."
"O zamanı hatırlıyorum da bir mermi kulağımı yalayarak geçti ve ben yakıcı bir acı hissettim. Yanımda duran iki yoldaşımın düşüşünü izledim ama ölümde bile onlar silahlarının tetiklerini sıkıca kavramışlardı ve bırakmaya isteksizdiler. Gözünden vurularak ölmüş biri vardı. Hâlâ rüyalarımda bunu görüyorum.”
Lin Ruoxi, sanki savaş alanının bulaşıcı tutkusunu hissetmiş gibiydi ve sordu: “Komutanınızın intikamını alabildiniz mi?”
“Aldık. Bu küçük savaş alanında yarım saatten fazla savaştık. Sonunda bizden sadece iki kişi ormandan hayatta çıkabildi. Diğer herkes öldü. Düşmanlara gelince onların da hepsi öldü.” Zeng Xinlin, ağır bir tonla konuşmadan önce uzun bir nefes çekti: “O zaman yaşamayı ya da ölümü daha fazla önemsemedik. Aklımızdaki tek düşünce bölük komutanımızın intikamını almaktı. Yaralı bir vücutla her şeyi unuttum. Bu hatıraları hep yüreğimde taşıyacağım.”
Zeng Xinlin’in sesi kısık ve boğuktu, sanki tamamıyla o taze kanlı hatıralarına dalmış gibiydi. Lin Ruoxi, ciddi bir şekilde dinlerken ümidi kırılmış ve hayal kırıklığına uğramış bir ifade ortaya çıkardı.
“Yeterince konuşmadın mı? Bu s*ktiğimin saçmalıklarını kesebilir misin?”
Birden sessiz Yang Chen, başını kaldırdı ve soğuk bir şekilde Zeng Xinlin’e baktı.
“Ne dedin sen?” Genişlemiş gözlerle Zeng Xinlin, hoşnutsuz bir tonla sordu.
Lin Ruoxi onda hayranlık ve saygı duyduran bu sahneye kendini kaptırmıştı ancak Yang Chen’in ani kaba sözleri onu oldukça mutsuz etmişti ve sitemli bir şekilde sordu: “Yang Chen, neden böylesin? Neden kıdemliyle böyle bir tonda konuşuyorsun?”
Yang Chen, kanepeden yavaşça kalktı ve küçümsemeyle konuştu: “Neden söylediğim şeyi söyleyemezmişim? Senin bu kıdemlinin tükürdüğü şeyler tamamen saçmalık!”
“Bay Yang, Ruoxi’nin kocası bile olsanız, bizim askerlerin onurunu kirletmenize izin vermem. Bana makul bir açıklama yapmak zorundasın.”
“Açıklama mı? Bilmek için uygun musun?” YangChen alayla güldü ve ayrılmak için döndü.
Lin Ruoxi ayağa kalktı ve bağırdı: “Yang Chen, orada dur! Kendini açıklamak zorundasın. Kıdemlime kaba davranmana izin yok.”
Yang Chen, uzun bir soluk aldı ve Lin Ruoxi’ye bakmak için döndü. Bu bakış Lin Ruoxi’ye kemiklerine kadar bir ürperme hissettirdi.
Yang Chen böyle bir ifade ortaya çıkardığını hiç görmemişti. Bu yalnız, kederli, çaresiz, boş ve karanlık biriydi sanki dipsiz bir gece idi, diğerlerini bitkin hissettiren türden bir bakıştı.
Lin Ruoxi’nin şaşkınlıktan dili tutulmuştu.
Zeng Xinlin bunu fark etmedi. O anda, o çoktan kaslı göğsünü çıkartarak ayağa kalkmıştı. Yang Chen’e sert bakışlarla baktı. Ona göre onunla hiçbir alanda rekabet edemeyecek bu sıradan adam aslında Ruoxi’nin kocası olmuştu. Bunu kabul etmek istemiyordu. Ancak asabi ve mantıksız davranırsa Lin Ruoxi gibi bir kadının onu hor göreceğini biliyordu, bu yüzden Lin Ruoxi’ye yavaşça yaklaşmaya karar vermişti.
Ancak işleri yavaştan alıyor olması bu önemsiz adamın kışkırtmasına katlanacağı anlamına gelmiyordu.
Yang Chen gözlerini kapadı ve karmaşık bakışları yavaşça soluklaştı. Geriye kalan tek şey bir alay ifadesiydi. Kahramanca ve haklı görünen Zeng Xinlin’e karşı konuştu: “Kıdemli Zeng, lütfen dürüstçe konuşmama izin verin. Bu ateşli savaş alanı kariyer hikayeleriniz benim gözlerimde tıpkı bir çocuk oyun evi gibi, sadece kendini iyi hissettirmek için olan bir peri masalı.”
“Ne dedin sen?” Zeng Xinlin’in gözlerinde bir alev yandı.
Yang Chen kesinlikle korkusuzdu, gülümsedi ve konuştu: “Savaş alanı hakkında hiçbir şey bilmiyorsun, daha önce hiç gerçek bir savaş alanı görmedin.”
“Siz daha önce bir tanesini görmüş gibi konuşuyorsunuz Bay Yang?” Zeng Xinlin, küçümsemeyle cevap verdi.
Yang Chen, derin bir nefes aldı ve sakin bir tonla söyledi: “Her yerde kumlu sarı toprak ve toz var. Vücudunda kandan başka sadece ter var, ne yemek ne su yok. Etrafından tam bir beden bile yok. Bazıları kolunu ve bacağını, bazıları kafasını, bazıları da kalbini kaybetmiş.
Siperlerinize çarpan top mermileri var ve eğer hafifçe kafanı kaldırırsan bir atışla kafan parçalanabilir. Hareket edemezsin ve bulunduğun yerden ayrılamazsın. Bir sonraki saniyede kolunu ya da bacağını kaybedip kaybetmeyeceğini bile bilmiyorsun, nasıl öldüğünü bile bilmiyor olabilirsin.
Karşı tarafta yaşayan herhangi birini gördüğünde, onun kim olduğunu önemsizdir, ilk tepkin ateş etmektir. Sivil olup olmaması kimin umurunda! Bir asker! Ya da kendi adamın olması kimin umurunda! Hümanizm s*ktir olup gidebilir! Savaş alanında sivil yoktur hepsi s*ktirip gidebilir! Karşı tarafta biri olduğu sürece ölmek zorunda!
Günleri ve geceleri beraber geçirdiğin yoldaşlarının yanında yattığını gördüğünde, komuta subayının ve kardeşlerinin topçu mermileri tarafından parçalara ayrıldığını görünce hiç sevinç ya da keder hissedemeyeceksin. Aslında bunların hiçbirini hissedemeyeceksin, hissedeceğin sadece tek bir şey var. Ölen kişi sen olmadığın için rahatlama.
Kendi hayatını bile koruyamadığın, öleceğini ya da yaşayacağını söyleyemediğin o anda, hangi s*kik başkasının hayatını önemsemek için boş zamana sahip. İntikam mı? Bu aptalların yaptığı bir şey. Eğer kazanamayacaksan, geri çekil. Eğer kazanamayacaksan, ilk olarak hayatta kaldığından emin ol. Eğer bir kişi hayatta kalırsa, her şeye sahip olabilir fakat eğer bir insan ölürse, o zaman bunların hepsi s*kilmiş saçmalıklardır.”
Konuşmasının sonuna doğru Yang Chen neredeyse bağırıyordu. Onun şiddetli tonu, sadece Lin Ruoxi’yi dili tutulma noktasına kadar hareketsiz bırakmamıştı, cesur görünümlü Zeng Xinlin’in bile omurgasından aşağı bir ürperme göndermişti.
Ne tür bir mezbahaydı bu? Dünyadaki ne biçim bir cehennem orası?
“Savaş alanı sadece merhametsiz bir mezbahadır. Senin söylediğin her şey ilkokul çocuklarına filmlerde gösterilen türden saçmalıklar.” Yang Chen konuşmasını bitirdikten sonra büyük adımlarla evden çıktı.
En kısa zamanda bir paket sigara alması gerekiyordu. Kalbi çılgına döndüğünden ve boğucu bir şekilde rahatsızlık hissettiğinden otoban boyunca arabasını sürmek istedi.
Yang Chen kapıdan çıktığında, Wang Ma alışverişten henüz dönüyordu ve Yang Chen’i gördü. Ona seslenmeden önce Yang Chen hızla arabasına bindi ve kükreyen araba ile yola çıktı.
Wang Ma bu durumu oldukça garip buldu. Villanın içine doğru yürüdü ve anında dondu.
Lin Ruoxi ve Zeng Xinlin ikisi de oturma odasında ayaktaydı. Sanki ruhlarını kaybetmişler gibi şaşkınlık içindeydiler.
Yang Chen arabayı en yakın markete doğru sürdü, en kalitesiz ve en ucuz sigara paketini aldı. Ağzına bir çöp aldıktan sonra arabaya geri binip arabayı çalıştırdı ve yüksek hızla şehri çevreleyen otoyola doğru sürdü.
Gece karayolunda trafik aşırı derecede düşüktü. M3, gece yıldırım gibiydi, sık sık arabaları sollayarak geride bırakırken kükrüyordu.
Bir düzine dakikadan sonra Yang Chen üç sigara içmişti ve çok daha iyi hissediyordu. Rastgele bir otoyol çıkışı buldu ve arabayı park etmek için boş bir yer aradı.
Arabadan indi, gökyüzündeki parlayan asılı parlak aya baktı ve kendini küçümseyen bir tavırla gülümsedi. Zeng Xinlin’in yavan konuşmalarından dolayı böyle bir kötü ruh haline girmişti, gerçekten buna değmezdi. Öncesinden çok daha sakin bir mizaca sahip olmasına rağmen, yine de duygularını kontrol edebilmekten çok uzaktı. Özellikle hassas konulara geldiğinde, onun için hâlâ kendini dizginlemek zordu.
Düşüncelerini sakinleştirdikten sonra Yang Chen, sonunda park ettiği yeri fark etti. Etrafına bakındığında afalladı. Aslında burası Mo Qianni ile iki kez gelmiş olduğu sokak satıcılarının olduğu alandı. Nehrin yakınındaki birkaç parlak ışık, sokak tezgahlarının işlerinin her zamanki kadar iyi gittiğini gösteriyordu.
Çok fazla alkol içmiş olduğundan ve Zeng Xinlin’den dolayı bir yığın kelime boşalttığından YangChen, acıkmıştı. Birden Mo Qianni ile yemek yediği Kardeş Xiang’ın yol kenarındaki tezgâhı aklına geldi ve yavaşça anılarındaki istikamete güvenerek yürüdü.
İki dakika sonra Yang Chen, çok fazla değişlik yapılmamış olan Kardeş Xiang’ın yol kenarı tezgahına ulaştı. Kardeş Xiang’ın alnı terle dolmuştu ve kırmızı bir önlük giyiyordu. Ona doğru yürüyen Yang Chen’i gördüğünde hemen onu tanıdı ve tutkuyla selam verdi: “Bu Küçük Yang değil mi? Ni-zi’yi bulmak için kulak vermelisin.”
Yang Chen, Kardeş Xiang’ın selamlamasından dolayı şaşırmıştı ancak Kardeş Xiang’ın işaret ettiği yönü takip ettiğinde, şaşırtıcı bir şekilde siyah beyaz benekli bir elbise giyen ve tezgâhın köşesinde oturan Mo Qianni’yi buldu. Yavaşça kendisine yüksek alkol içeren bir içecek dökerken, bir tabak yemekle birlikte yalnızdı.
MoQianni’nin duruşu çok zarifti. Tezgâhta yalnız, sıradan ve basit bir şekilde yemeğini yiyor olsa da bunların hepsi onun için çok zahmetsiz görünüyordu. Altından çok daha pahalı olan üst sınıf bir havyar yerken binlerce liraya mal olan yıllanmış bir şarabı içiyor gibiydi.
Yang Chen, ister istemez bir söz aklına geldi: Bir hanım, duman kadar yalnızdır.