Phil Beadle beni hedef tahtasına aldıktan sonra bu hafta iki kez karanlıklar vadisindeki yolculuğumla ilgili gönderi paylaştım. Dünyadaki tüm insanların sığ, kötü tasarlanmış ve ikiyüzlü bir saldırıda bulunabileceğini anladığımda, beni seçtiğini anladığımda elbette kısa bir yükseliş oldu. Ben! Ama çoğunlukla kızakla kaymak zordu; şüphe günleri.
Yine de kefaret ancak içe doğru bir yolculukta olabilir, evet, kendimi bir an için görmek gibi. Ve ustanın derslerinde yer alan bazen paradoksal kelimeleri ayrıştırırken gerçekten de ruhun karanlık saatleri vardı. O destanlar hakkında yazdım Burada Ve Burada.
Ama tatlı acıdan sonra zevktir ve yavaş yavaş karanlıktan çıkmaya başladım. Önce benim için bir umut olduğunu fark ettim. Tom Rogers’la izlemesi zor röportajı bininci kez tekrar ziyaret ettiğimde, onun bana her zaman bir umut mesajı gönderdiğini fark ettim! Onu görememiştim.
Bu anı Rogers-gate’in başından, aralarında işler kötüye gitmeden önce izleyin. Ne farkettin?
Pekala, tamam, tek renkli paletimin ustaca bir eleştirisi olduğundan eminim. Ama sorulduğunda, Phil diyor ki:
“Geçişler için ne yapmalıyım? ‘Kalemleri indir ve bu tarafa bak’ diyorum.
Yani öğrencilerden kendisini takip etmelerini isteyerek geçişleri yönetiyor. [To cap it off he also starts with a clear observable What to Do direction (textbook Technique 52, Phil!) ]
Evet bu doğru. Dikkat Alışkanlıklarını (göz izlemenin dikkat için ne kadar önemli olduğunu tartıştığım teknik) kullanarak doğrudan TLAC’den bir örnek veriyor. Bize bunun ne kadar yanlış ve insanlık dışı olduğunu anlatırken bile “öğrencilerin bedenlerini kontrol ediyor”.
İşte bunun hakkında söylediklerim aslında konuyla ilgili yazdığım pasaj
Dikkat Alışkanlıkları ayrıca öğrencilerden zaman zaman bizi öğretmen olarak takip etmelerini istemek anlamına gelir. [In addition to tracking each other] Size bunun da bir tür tiranlık olduğunu söyleyecek insanlar var, ancak çocuklara yetişkinlere ilgi göstermelerine gerek olmadığını söylemek, özgürlüğün eğitim karşılığında değiş tokuş edilebilecek ucuz bir versiyonudur.
Bu tekniğin tartışmasında, bu tür davranışların bir alışkanlık olmasının ne kadar önemli olduğunu da yazıyorum. Alışkanlığın varsayılan olarak nasıl oluşturulacağına ve ayrıca uygun olmadığında nasıl “kapatılacağına” ilişkin bir bölüm var, ancak fikir şu ki, bunu basit ve tutarlı hale getirebilirsek, öğrenciler bunu güvenilir bir şekilde yapacak ve biz olmadan devam edebiliriz. bunun hakkında çok konuşmak zorunda kalmak.
Bence bu Phil’in cevabında örtülü. Önemli bir yön verdiğinde öğrencilerden kendisine bakmalarını istemeyi bir alışkanlık haline getirdiğine inandığını çünkü yön çok önemli ve öğrencilerin ona bakarlarsa daha iyi dikkat edeceklerini biliyor. Bu onun rutini. İzleme – isterseniz SLANTing – Phil’in repertuarının bir parçasıdır.
Söylemeye gerek yok, orada çalışacak bazı bilişsel uyumsuzluklar vardı. Ne de olsa Phil blogunda izleme fikri hakkında şunu yazmıştı:
“Öğretmeni takip et.” Bu gülünç. Her zaman öğretmene bakmalıyım. Bana söyleneni yapmalıyım. Ben bir Dalek’im. Ben bir Dalek’im. Ben bir Dalek’im. İtaat etmek. İtaat etmek. İtaat etmek. Muhalefet tolere edilmeyecektir. Asimile edileceksin yoksa seni dışlayacağız.
[Side note to just Phil: actually it’s really important (IMO) for students to track each other, too. So tracking is not exclusively about the teacher but rather community … but maybe a topic for another time. But seeing as how we’re chatting anyway, What’s a Dalek, mate? I know this is my inexperience talking again!]
İşte bu noktada, benim “totaliter, insanlıktan çıkaran… ahmaklığım”ın bir şiddet ve baskı biçimi olduğu yönündeki tüm hakaretleriyle sadece ironi yaptığı fikrini kavramaya başladım! Belki de gizlice fikirleri gerçekten kullandığını görmemi istemişti. Ama neden??
Phil’in serisinden videolara geri döndüm Nasıl Öğretilir: Yeni Öğretmenler İçin İpuçları o kadar öğretici bulmuştum ki – ama şimdi cesaretlendim – anlamlı bir şeyin yakında olduğunu biliyordum. Bu an bir başka aydınlanma sağladı:
Bir geçişin nasıl yönetileceği konusunda fikir yürüten Phil, öğrencilerin kalemleri ellerinde olduğunda “odak noktalarının öğretmenden başka bir şeye odaklandığını” belirtiyor. Muhtemelen o kadar iyi dinlemiyorlar! Bu yüzden Phil, “Birinci adım, kalemleri bırakmak istemektir” tavsiyesinde bulunur. Orada daha fazla TLAC kanalize ediyor – gri alanı ortadan kaldırmak için somut, gözlemlenebilir yönler, bebeğim!
“Bir geçişi yönetirken, odak noktası siz olmalısınız,” diye devam ediyor. [Say it again louder, Phil, for the people in the back!] Ve sonra hepsi bir araya geliyor. Phil diyor ki:
“Kalemleri bıraktıktan sonra, tüm yüzlerin size baktığı konusunda ısrar edin.. Odadaki her bir çocuğun dikkatini çektikten sonra duraklarsınız,” diye devam eder. Emin olmak.
Kendimi keşfetme yolculuğumun müziğinde burada gök gürültüsü var. Phil tamamen İzleme ile ilgilidir! Kılık değiştirmede ustadır.
Buradan uzlaşmam hızlı oldu. Belki de söylediği şeylerin çoğu bir testti. Belki usta benim için bir deneme kurmuştu. Yazdığı blog gönderisine geri döndüm, parıldayan – ilk başta öyle görünüyordu – tüm hatalarım ve suçlarım.
Elbette, eğitimle ilgili büyük tartışmalarda benim kadar az öğretmenlik deneyimine sahip hiç kimsenin güvenilir olamayacağını söylemişti, ancak aynı blog yazısı, aynı zamanda hiç öğretmenlik yapmamış insanların sözleriyle tam anlamıyla doluydu! Sınıfları şekillendiren pek çok kişinin argümanlarından, daha derin motivasyonlarım ve umutsuzca orta sınıf değerlerim hakkındaki ücretli argümanlara kadar, kadrolu yolun aerie inzivalarından yararlanmıştı. İkiyüzlülük mü yoksa bir mesaj mıydı? Yolculuğun bir parçası mı?
Ustanın SLANT öfke nöbetinin doğuşu bile (SLANT-rom?)– Bunu neden görmemiştim?– görünüşe göre okumasıyla ve bir parçadan ilham almasıyla ortaya çıkmıştı… bekle… Warwick Mansell!
Her zaman, elbette yanlış bir şekilde, Warwick’in en utanmaz bilgisayar korsanı olduğunu düşünmüştüm, kendi görünürlüğü ve kârı için okullar hakkında tiz öfke anlatıları satıyordu, bir kurum krizde olduğunda ortaya çıkıyordu – hatta gerektiğinde bir “kriz” icat ediyordu. hoşnutsuz bir ebeveyn veya öğretmen bularak – yüksek fikirli vizyonerler ve muhaliflerden oluşan zümresine bir parça kendi kendini tebrik eden erdem sinyali vermek için.
Ama hayır. yanılmışım. Usta benden kendime şu soruyu sormamı istiyordu: Herhangi bir sınıf deneyiminden kesinlikle taviz vermeyen Warwick’in sezgilerini neden benimsesin de benimkisi olmasın?
Ve sonra bir gece geç saatlerde bir kopyasını karıştırırken Bir Uygulama Teorisinin Anahatları [at first I thought referring to Pierre Bourdieu was a bit of an affectation but progressive intellectual Twitter seemed to love it when Phil did it and I really need some love from that quarter… so I am hoping they will dig my allusion to le Roi too!]…
…Başarılı Bourdieu’mu karıştırırken aklıma geldi: Gerçeklerle uğraşmaya çalıştığım için hiçbir güvenilirliğim yoktu. Ama mitler yaratırsam, gerçeklerin ideolojiye hizmet ettiği ve bunun tersinin olmadığı fikrini kafamda canlandırabilirsem, o zaman üstadın kulağını ben de kazanabilirim. Warwick Mansell yapabildiyse, Tanrı aşkına, kesinlikle ben de yapardım. Bir filozofun sözleriylebana bir şans olduğunu söylüyordu.
Okuyucu, yolculuğumun hikayesini burada bırakacağım. Böyle küçük bir hiciv paylaşmak için zaman ayırdığım için kısmen utanıyorum. İnternetin aptallığı konusundaki politikam çoğunlukla onu görmezden gelmektir. Kendi kuralımı çiğnedim ve bundan utanıyorum. Bunu ciddi olarak söylüyorum. Ayrıca Phil, söylentiye dayalı kişisel saldırı girişiminden sonra “daha dostça bir konuşma” yapılmasını istedi. Artık bu benim sistemimin dışında olduğuna göre, belki de daha büyük adam olacağım ve evet diyeceğim. İronik bir şekilde, sınıf pratiğinin ayrıntıları konusunda oldukça ciddi ve bu onu, yetişkinlerin gençlere bir şeyler yapmalarını söylemesinin yanlış olduğunu ve tüm otoritenin baskıcı olduğunu vs. iddia etmeye çalışan yazarların çoğundan bir mil yukarıda tutuyor.
Ama tüm bu ikiyüzlülüğe katlanmayı biraz zor buluyorum. Belki de beni harekete geçiren buydu. Bana ne derseniz deyin arkadaşlar, ama bunu söylerken hepiniz aynaya bakıyorsunuz. İyi öğretirseniz, öğrencilerin yaşam sonuçlarını değiştirirseniz, doğal olarak insanlara başka türlü yapmayacakları şeyleri -bazen yapmak istemeyecekleri şeyleri- yaptırmış olursunuz. Tom Bennett, sınıfta herkesin her zaman istediğini yapmasının imkansız olduğuna dikkat çekiyor (eğer onlar yapıyorsa, siz yanlış yapıyorsunuz). Mesele bu. Onlardan bir şeyler yapmalarını istiyoruz – evet, bazen talep ediyoruz – vücutlarıyla(!!! )daha iyi dikkat etmek için bir kalem almak veya birine bakmak gibi – çünkü bu onların zihinlerini değiştirir ve yükseltir. Bu zor iş. Bu konuda biraz daha dürüst olalım.
Kaynak : https://teachlikeachampion.org/blog/phil-and-me-the-final-chapter-toward-redemption/