Sponsorlu Bağlantılar Pedagoji Nedir? konusu Pedagoji Nedir? Çocuğun zihinsel etkinliklerinin; beceri ve yetenekleriyle, ruhsal ve bedensel gelişiminin; sosyalleşme sürecinde, giderek karmaşık hale gelen kişilik kazanma çabasının aşamaları ve nitelikleri üzerine yapılan gözlem, tanı ve saptamalarla, bunlara uygun eğitim metotları geliştiren; bunların bilimsel doğruluğu nu tartışıp değerlendiren çocuk psikolojisi alanına;(Fr.pédago gie) "pedagoji" (Yun. Pais, paidos:çocuk, agoge:eğitim / Çocuk eğitimi); "Eğitim bilimi" diyoruz. Pedagojinin tarihine bakarsak, şunları görürüz: 19. yüzyılın sonlarına doğru, bazı bilim insanları çocuk davranışlarını izlemeye ve bunlar hakkında günlük tutmaya başladılar. İlk kez ABD´li ruhbilimci G. Stanley Hall, "gelişme ruhbilimi"ni kurmayı tasarladı. John B. Watson, çocuğun gelişiminde "çevre" etkilerini her şeyin üstünde; onu, çocuk gelişiminin tek belirleyicisi olarak gördü, gösterdi. Bir diğer bilimadamı Arnold Gesell; kalıtım ile çevre arasında her zaman zorunlu ve karşılıklı bir ilişkiden söz etti. Çevrenin, çocuk gelişiminin hızını ve yönünü belirleyici işlevini yadsımamakla birlikte, asıl belirleyicinin kalıtımsal özellikler olduğunu ileri sürdü. Böylece, çocuk dünyasına ilişkin ilk çalışmalar akademik düzeyde tartışılmış oluyordu. Yapısal ruhbilimci William Sheldon, çocuk bedenine bakarak, bazı sınıflamalara girişti. "Beden tipi"(Somatotipoloji) bilimine göre çocukların "tıknaz" (Endomorf), "atletik" (Mezo morf) ve "ince-uzun" (ektomorf) beden özellikleriyle sınıflan dırılması ve buna göre olası davranış kalıplarının belirlenmesi fikri öne sürüldüyse de, bu yaklaşım, genel kabul görmedi. Bu görüşe karşı çıkanlardan biri de Stella Chess´idir. O, çocukların tutum ve davranışlarını dokuz maddede sınıflandırı yordu. Temel ölçütlerinden bazıları ise,şunlardı: Çocuğun "et kinlik düzeyi" , "dikkatini toplama becerisi" , "çevreye uyum yeteneği"…vb. "Bir çocuğu, salt birey olarak belirlemek yetmez. Her çocukta aynı olmayan çocukluk aşamalarının da özgün kişilik oluşumuna katılımı söz konusudur. Bu nedenle, çocuğu bir bütün olarak değil; bu bütüne giden her aşamada, varlığına katılan her yeni özelliği dikkate alarak, oluşumunu sürdüren bir yeni kişilik halinde değerlendirmek gerekir." diyen Arnold Gesell, bu alanda çığır açar. Çocuk gelişiminin ölçümünde çok yararlı olan bu görüş, çocuğun yaşına uygun davranış geliştirip geliştirmediğini test ederken, dört alandaki becerisini dikkate alıyordu: 1. Sosyalleşmede uyum düzeyi, 2. Dil gelişimi ve onu kullanmada beceri düzeyi, 3. Bireysel tavır vurgusu, 4. Toplum içindeki katılımcı rol üstlenme çabası. Günümüzde, salt zeka ölçen IQ testlerinden vazgeçilmek tedir. Howard Gardner´in savunduğu görüş ve ölçüm yaygın laşmaktadır. Buna göre; dilsel-mantıksal-sayısal zekâ belirtileri, müzikal-sportif hareket yeteneği, diğer kişilerle ilişkisi ve içsel yaşantısı sonucu ortaya çıkan algı, tepki, tavır ölçümleri çocuk gelişimini izlemede temel ölçütler haline gelmiştir. Bu alandaki bilgilerin derinleşmesi, çocukluk çağına bakışı da değiştirmiştir. Eğitimin ve eğitimcinin ana sorunların dan biri olan "davranış sorunları ve bozuklukları" konulu tar tışmaların da "Bilinçaltı"cı (Psikanalizm)yörüngesinden çıktığı görülüyor. Önceleri, çocuktaki bozuk davranışların nedeni olarak sadece çevre ve ana-baba suçlanırken, bugün, bu soru na "çocuğun kişilik bozukluğu" diye bakılıyor ve öğrenme zor luğu çeken uyumsuz çocuk kişiliğine, "dikkati toplayamama bozukluğu" tanısı konuyor. Yine okul eğitiminde öncelik, ders konularına ve eğitim araç-gereçlerine verilirken, günümüzde bu ilgi önceliği giderek, çocuğun varlığına yöneltilmektedir. Aynı yaştaki çocuklar arasında bile farklı gelişim düzeylerinin ortaya çıkması;özel ilgi ve eğitim görmesi gereken nitelikteki "engelli" çocukların varlı ğı,bu alanın sanılandan daha karmaşık olduğunu ortaya koy muştur.