Zamane gençliğinin “çılgınlık”larına bakıyorum bakıyorum, içimdeki dedenin “Çılgınlık hiç bu kadar sıkıcı olmamıştı” demesine mani olamıyorum
Misal. Miley Cyrus zamane gençliğinin en çılgın ferdi. Her gün gazetelerde, televizyonlarda, dergilerde. Kendisi saçlarını kısa kesti. O lüle lüle saçlardan eser yok şimdi. Daha ne yapsın ki çılgın olmak için?
Ardından Terry Richardson’a poz verdi. Bilindiği gibi çılgınsanız, hele çılgın bir manken / oyuncu falansanız Terry Richardson’ın stüdyosuna gidiyor, poz veriyor, bunu yaparken yarı çıplak ya da “ful” çıplak oluyor, muhakkak edepsiz bir tavır takınıyor (dondurma yalamak, şuh biçimde dilinizle dudaklarınızı yoklamak!), onun marka haline gelmiş oduncu gömleğini giyiyor, kalın çerçeveli gözlüklerinden takıyorsunuz.
Bunları yaptı. O bir çılgın.
Çılgın olmak için yapmanız gereken şeylerden biri de sahnede seks seks seks temalı bir şov yapmak. Bu şovda yerlerde sürünebilir, zincirler, deriler içinde kıvranabilir, dilinizi kullanabilir (dil kartı), vücudunuzu muhtelif sevişme pozisyonlarını andıracak şekillere sokabilir (kalça/popo kartı), fallik bir obje etrafında muhtelif çeşitlemeler yapabilir (fallik kart), en olmadı bu kartları içeren bir video çekip servis edebilirsiniz. Yasaklanırsa daha da çılgın olursunuz. Mesela Rihanna daha çok yasaklandı, o daha çılgın.
Dövme de çılgınlık alametlerinden. Ama kuru kuru dövme yaptırmak değil. Sevgilinin adını koluna yazdırmak, terk edildiğinde sildirmek, daha sonra bu ilişkiden aldığın dersi çok afili olduğunu düşündüğün biçimde “Only Allah can judge me” tadında sırtına ya da göbeğine yazdırmak. Sana sorulduğunda “felsefeni vücuduna işlemek” falan gibi afili cümleler kurmak. İşte ben buna çılgınlık derim.
Zamane çılgınlıkları anlata anlata bitmiyor.
X-Ray’den çıplak geçmek mesela hoş bir çılgınlık. Konsere gittiğin bir ülkeye maymununu kaçak olarak sokmaya çalışmak da çoook çılgın. Yakalanınca atarlanmak daha çılgın.
Twitter komple çılgınlık üssü. Mesela ayaklarını, ellerini, yediğin yemeği orada hayranlarınla paylaşabilirsin.
1971’de The Rolling Stones’un dilli dudaklı logosu “Sticky Fingers” albümüyle ilk kez kullanıldığında popüler müzik için bir yenilik, hatta cesur bir adımdı.
Miley Cyrus’ın sahnede “dil ve dudak şov”u yapması bugün sıradan bir eğlencelik.
Sinead O’Connor’ın kafasını kazıtması, çocuklara cinsel taciz uygulayan rahipleri protesto etmesi ciddi sonuçları olan cesur bir hamleydi (nitekim Vatikan tarafından aforoz edildi). Miley Cyrus’ın saçlarını kazıtması hoş bir “çocuk yıldız artık büyüdü” imaj çalışması.
Kurt Cobain’in oduncu gömleğinin benzeri, bugün “provokatif fotoğraf”ları fena halde klişe kokan “çılgın” ünlü fotoğrafçısı Terry Richardson’ın sırtında.
Nirvana’nın Rollling Stone’a kapak olmasını Kurt Cobain hiç istememiş, sonunda razı olunca kapak çekiminde üzerinde olan tişörte bir kalemle “Corporate magazines still suck/Büyük medya yine de berbat” yazmıştı.
Rolling Stone’un son kapağında Miley Cyrus var. Ayaklarının altına Rolling Stone yazdırmış, fotoğrafı hesabından paylaşmış. “Aslında birlikte ‘laser tag’ oynamayı düşündüm ama dövme yapmak daha eğlenceli geldi” diye konuşmuş.
İnsanın “Doğruca evine git, bir Rus klasiği falan oku ve bitirmeden de çıkma evladım, hadi canım” diyesi geliyor. 21’inci yüzyıl gerçekten “çılgınlıklar” yüzyılı. Ve bu çılgın dönem bana bir kez daha şunu hatırlattı: “Sıradan” insanların elinden çıkan “sıradan” şeyleri seviyorum ben.
Yazının devamı için şuraya…
EDİT: Biz bu yazıyı yazarken Rihanna’nın yeni çılgın videosu da yayınlanmış. Buyrun bari sos olarak…