ÇALGILARIN SINIFLANDIRILMASI
Senfoni orkestralarında yer alan veya kendine Özgü bir solo repertuvarına sahip olan çalgılar, büyük bir çoğunluk tarafından, yaylılar, ağaç üflemeliler, bakır üflemeliler, vurmalılar ve .klavyeliler olmak üzere beş sınıfa ayrılır. Ama bu sınıflama yerinde değildir, çünkü bilimsel kesinlikten uzaktır. Söz gelimi piyano, hem telli, hem klavyeli, hem de vurmalı bir çalgıdır; Ortaçağ trompetleri ve bakır üflemeliler sınıfından başka birçok çalgı, ağaçtan yapılırken, modem flüt ve saksofon gibi «ağaç» üflemeliler ise metalik malzemeden yapılmaktadır. Batı’da ve dünyanın başka yerlerinde yaşayan çeşitli halkların veya toplumların eskiden veya bugün kullandığı dinî veya din dışı çalgıların kökenlerini, yapılışlarını ve imkânlarını inceleyen uzmanlar, çok daha kesin ve kapsayıcı bir sınıflama yöntemi geliştirmişlerdir.
Çalgıların çoğunda ses üreten bir öğe (söz gelimi gergin bir tel) ve bir rezonatör vardır. Rezonatör, daha hacimli, sesin büyümesini veya uzamasını sağlayan veya ona ayırt edici bir renk kazandıran, içi dolu veya boş bir nesnedir. En yaygın ve en çok kabul görmüş çalgı sınıflamasını 1914’te Curt Sachs ve Erich Moritz von Hornbostel yapmıştır. Bu iki organolog, çalgıları, titreşen (yani ses üreten) bölümlerine göre dört büyük kategoriye ayırmıştır:
-kordofonlar, bütün telli çalgıları kapsar;
—aerofonlar hava ile ses veren çalgılardır;
-idyofonlar, ksilofon ve simbal gibi, genellikle vurularak çalınan, ahşap veya madenî çalgılardır;
-membranofonlar, gergin derisine vurularak çalman davul ve tef gibi çalgılardır.
Son iki vurmalı çalgılar kategorisi, Afrika, Ortadoğu, Asya ve folklorik Batı müziklerinin incelenmesi bakımından özel önem taşır.
XX. yy teknolojisinden, müzikal anlatımda yararlanılması, beşinci bir çalgı kategorisi daha doğurmuştur: elektronik çalgıları kapsayan ve bilişime dayalı ses işleyen aygıtlar olan elektrofonlar veya elektroakustik çalgılar kategorisi.