Uzay balıkçılığı: ESA, açık alan çöpüne doğru yüzüyor
uzay
David Szondy1 Mart 2014
4 fotoğraf
Bir uyduyu (Görüntü: ESA) NetleştirmeGravity'nin, çarpışan uydulardan kaçan astronotların tasviri için ödülleri canlandırdığı filmle, artık uzay enkazının oluşturduğu çok gerçek tehdit hakkında konuşmak için iyi bir zaman gibi görünüyor. O zaman, ESA 'nın Clean Space inisiyatifinin uzay enkazlarıyla buluşabilecek ve onu balık gibi netleştirerek zararsız hale getirebilecek bir uydu geliştirmeye çalıştığı küçük bir harikasır. Bu teklif, uzay ajansının e.DeOrbit misyonuna odaklanan bir sempozyumun parçası olarak tartışılacak fikirlerden sadece bir tanesidir.
ESA'ya göre, dünyanın etrafında dönen bir kahve fincanından 17, 000 izlenebilir nesne daha büyüktür ve daha çok boya yongalarının büyüklüğüne kadar. Bu çok tehlikeli bir şey gibi görünmeyebilir, ama orbital hızda, bir boya yongası bile bir mermi gibi vurabilir ve çelik bir somun el bombasının etkisine sahip olabilir.
Ayrıca, Iridium 33 ve Kosmos 2251 uyduları arasındaki 2009 çatışmasının ardında ortaya çıktığı gibi, bir miktar uzay enkazının karşılaşması, bir uyduyu diğer uzay araçlarını tehlikeye sokan bir şarapnel bulutuna dönüştürebilir. Gravity'de olduğu gibi bir sinematik yıkım kaskadı olmayacaktı, fakat gerçek hayattaki hasar, daha kalabalık ve yörüngelerde daha fazla tehlikeli ve pahalı bir yer yolculuğuna yol açacaktı.
Ve sadece çarpışmalardan daha fazlası. ESA, bir çok yer kalıntısı arızalı uydu olmakla birlikte fırlatma araçlarının üst aşamalarının da bulunduğuna dikkat çekiyor. Bu uydular ve roketler sadece metal ve devre koleksiyonları değildir. Halen, hala, hala bir kısmi yük taşıyan piller ve piller içeren tanklar bulunmaktadır. Bunlardan herhangi biri doğru koşullar altında patlayabilir.
e.DeOrbitHala çok erken aşamalarında olmasına rağmen, e.DeOrbit misyonu, düşük Dünya yörüngesinin “deniz şeritlerinden” birinden kalıntıları temizlemeyi amaçlamaktadır; 800 km yükseklikte (500 mi) 1.000 km'ye (625 mi) kadar genişleyen polar yörüngeler. E.DeOrbit uydusu yaklaşık 1.600 kg (3.500 lb) ağırlığında olacak ve ESA 'nın Vega roketlerinden birinin üzerinde yörüngeye uçacak, fakat hala dizilecek çok fazla temel tasarım var.
Problemin bir kısmı oldukça basittir. E.DeOrbit, bilinmeyen bir durumda, çalışmayan ve muhtemelen yuvarlanan bir nesne ile buluşabilmelidir. Uzay aracının nesneye yaklaşması ve durumu bir mesafeden değerlendirebilmesi gerekiyordu. Bu, bir tahrik sistemine, seyir sistemlerine, kameralara ve istasyonu büyük bir hassasiyetle tutmaya ihtiyaç duyduğu anlamına gelir.
Zor parça, enkaz ile ilgili bir şeyler yapmak söz konusu olduğunda başını çeker. Bu 'çünkü hepsi bir zorunluluk meselesi. Eğer bir kediyi ciltlemek için birden fazla yol varsa, ve ayrıca ölü bir uydunun snare edilmesinin birden fazla yolu var. Bir uyduya varabilen ve uydurabilen bir robot kol, açık bir yöntem gibi gözüküyor, ama bu da e.DeOrbit'in kontrolden çıkma tehlikesiyle yuvarlanan bir nesneye yaklaşmak anlamına geliyor.
Bir başka yol ise, zıpkınları ateşlemenin ardından hedefi bir ipin üzerine çevirmektir, ancak bu, geri tepme ile uğraşmayı, daha fazla enkaz oluşturma tehlikesini hedeflemektir. Daha sonra, daha fazla bilim kurgu düşüncesi için, sahipsiz gemiyi itmek için yüklü parçacıkların bir demetini kullanan iyon ışınlı çoban var, ama bu teknoloji hala çok olgunlaşmamış.
Bir ESA raporuna göre (PDF), en çok umut vaat eden iki yöntem, mekanik tentacles ve ağlardır. İlkinde uydu, hedefe yaklaşıyor ve robotik bir kol kullanarak kendisine karşı hareket ediyor. Daha sonra, kollar e.DeOrbit uydusuna karşı sıçramasını engellerken, bir dizi tentacles yayılır ve hedefe sarılır. Ağları kullanan ikinci yöntem için, e.DeOrbit uydusu bir ipin ucunda ağırlıklı bir fil çeker. Net, ağırlıklar fanı olarak yayılır, daha sonra tether sıkıca çekilirken hedefi vurur.
Bu hala enkaz tutmanın sadece işin yarısı olduğunu anlayana kadar oldukça basit görünüyor. E.DeOrbit uydusu hala hedefi kaldırmalı ve daha sonra onunla bir şeyler yapmak zorunda. Bu karmaşıklığın geldiği yer.
ESA'nın karşılaştığı sorular, kimyasal roketlerin, elektrikli tahrik sisteminin veya kombinasyonun kullanılması gibi temel konuları içerir. Bunların maliyeti ne kadar olacak? Bu uydunun büyüklüğünü nasıl etkiler? ESA kendi başına halledebilir mi, yoksa başka bir uzay ajansıyla ortak çalışmak anlamına gelebilir mi?
Sonra enkaz ile ne yapılacağı sorusu var. Bundan kurtulmanın bir yolu onu 2.000 km'lik (1.250 mi) daha yüksek bir yörüngeye yükseltmek olacaktır. Genel riskler bunu yaparken daha azdır, ancak yine de enkazın yörüngede olduğu ve daha da kötüsü, daha önce sadece bir tane olduğu iki nesne vardır. Alternatif olarak irtifada 600 km'nin (375 mi) altına iniyor, bu yüzden atmosferde yanıyor, ancak bu durum daha büyük bir risk taşıyor çünkü enkazın tehlikeden kaçınmak için ıssız bir okyanus şeridini yakması gerekiyor. yere olanlar için.
Bu sorulara nasıl cevap verileceği, ESA ve uzay endüstrisi temsilcilerinin fikirlerini bir araya getireceği Hollanda'da 6 Mayıs'ta düzenlenecek olan e.Deorbit sempozyumunun ardındaki nedenlerin bir parçasıdır.
Kaynak: ESA
Bir boşluk enkaz temizleme görevi Anahat (Resim: ESA
Alan enkazının dağılımı (Resim: ESA)
Bir uyduyu (Görüntü: ESA) Netleştirme
Bir uydu yakalama (Görüntü: ESA)