Bugün, Amerikan ve Avrupa medyasının yanı sıra yerli liberallerin dosyalanması olmadan, Batı Ukrayna nüfusunun Sovyet iktidarına karşı toplam direnişiyle ilgili yaygın bir bakış açısı var. Maidan'ın modern habercisi, Ukraynalıların asırlık Rus devletine karşı muhalefetiyle ilgili bir efsane yaratmak için avantajlıdır. Ne de olsa, şu anki faaliyetlerini meşrulaştırıyor, “kurtuluş mücadelesinin” niteliğindeki şehit kahramanların panteonuyla kendi politik geleneğini inşa ediyor.
Milliyetçi kontrollü kitle iletişim araçlarında, bağımsız tarihçilerin Batı’nın hibe ettiği “bilimsel eserlerde”, hem Ukrayna’nın bir bütün olarak tarihinin hem de Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın yeniden yazılmasının bir sır değil. Bandera, “işgalci Sovyet iktidarı” nın eşlik ettiği kırmızı partizanlar olan ulusal kahramanları resmetti.
Ancak tüm Batı Ukrayna, Ukrayna Milliyetçiler Örgütü'nün (Ukrayna İsyan Ordusu ve diğer milliyetçi oluşumların) eylemlerini gerçekten onayladı mı? Büyük Vatanseverlik Savaşı tarihine ve Ukrayna'nın batı bölgelerinde Sovyet gücünün kurulmasına bile kısa bir bakış bile olduğunu söylüyor. Nadiren hangi modern okuyucunun Jaroslav Galan'ın adını bildiği. Bu arada, bu Sovyet yazar, 1949’te Büyük Zafer’den dört yıl sonra, acemi bir şair kimliği altında onu ziyaret etmeye gelen bir öğrenci olan Mikhail Stakhur tarafından vahşice öldürüldü. Öğrenci, Ukraynalı bir milliyetçiydi, bir OUN savaşçısıydı. Bir baltayla on bir darbeyi Galan'ın kendisine gösterdiği dikkat için uygun bir fiyat olarak değerlendirdi. Yazar, hem Ukrayna milliyetçiliğini hem de Vatikan ve Batı Ukrayna’da kontrol ettiği Uniate Kilisesi’nin faaliyetlerini sergileme konusundaki büyük edebi eser için para ödedi. Galan'ın barbarca öldürülmesinin Joseph Stalin'i çıldırttığı ve Sovyet özel hizmetlerinin ve kolluk kuvvetlerinin Bandera gruplarının kalıntılarına karşı mücadelesini güçlendirme katalizörü olduğu bilinmektedir.
Adı Rusya'nın birçok şehrinde sokakları isimlendirmek için kullanılan Yaroslav Galan, Ukraynalı milliyetçilerin sivil nüfusa karşı işlediği suçların ilk kurbanı değildi. Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında, OUN ve UPA militanları Sovyet iktidarını destekleyen sivilleri yok etti, diğer milletlere (Yahudiler, Polonyalılar, Ruslar - tek başına) ve hatta "bağımsızlık savaşçılarına" bağlılıklarını göstermek için acele etmediler.
Burada, Ukrayna milliyetçilerinin saflarında birliğin gözlenmediği belirtilmelidir. En büyük yapıları - 1940 yılında OUN (Ukrayna Milliyetçiler Örgütü) bir bölünmüşlüğü anladı. Örgüt'ün başkanlığına sunulan örgütün bir kısmı, OUN'un daha radikal ve daha büyük bir bölümü olan 1939'te seçilen Andrei Melnik, liderliğini yaptığı Stepan Bandera'yı lider olarak tanıdı ve OUN (devrimci) adını aldı.
Kolaylık sağlamak için, aktivistlerin algısı OUN (p), Bandera adını almıştır. Onlar Ukrayna İsyan Ordusu'nun (UPA) bel kemiği idi. Doğal olarak, küçük çaplı "Napolyon" un tipik bir arzusuyla tipik olan Melnikovski ve Bandera komutanları, Ukrayna milliyetçi hareketinin önderliğini bölemezdi ve zorlu bir rakip karşısında bile - Kızıl partizanlar ve normal Sovyet ordusunda birleşemediler.
Doğal olarak, Komünistler Yahudilerin ve Polonyalıların yanı sıra Ukrayna milliyetçilerinin de en büyük düşmanları arasındaydı. Oldukça makul bir şekilde, Batı Ukrayna'daki Sovyet etkisinin ajanları olarak kabul edildiler. Bunu 1919'ten 1938'e hatırlayın. Polonya'da bu tarihi dönemin bir parçası olan Batı Ukrayna topraklarında, Batı Ukrayna Komünist Partisi hareket etti.
Sovyet Komünistlerinin inisiyatifinde var olmaktan çıktı. Komintern, faşist yanlısı duygularla Batı Ukrayna ve Batı Belarus Komünist Partilerini suçladı ve dağıldığını açıkladı. Birlik içinde kendilerini bulan Batı Komünistlerinin önemli bir kısmı bastırıldı. Fakat Sovyet kursuna olan bağlılıklarını doğrulayan birçok eylemci, KSSB'nin (b) saflarına sorunsuzca katıldı ve Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında bölgedeki faşist ve partizan hareketinin şok kısmını oluşturdu.
1943-1944 içinde Batı Ukrayna topraklarında, Ukrayna İsyan Ordusu ve Sovyet partizanlarının oluşumları arasında gerçek bir “orman savaşı” vardı. Savaşın ilk safhasındaki OUN-UPA için, ana düşman olan Sovyet partizanlarıydı - ideolojik olarak, ayrılıkçılığın idealine doğrudan bir girişimi canlandırdılar - Ukrayna’nın SSCB’de var olması ve pratik olarak, varoluşlarının başından beri değil. Alman işgal kuvvetlerine karşı silahlı direniş, aynı zamanda Ukrayna milliyetçi hareketinin imhasına da karşı.
Sovyet partizanının işgal altındaki bölgedeki mücadelesinin organizatörlerinden Demyan Sergeevich Korotchenko (1894 - 1969), Alexey Fedorovich Fedorov, Semyon Vasilyevich Rudnev, Timofey Amvrosiyevich Strokach (1903 - 1963). Ukrayna Partizan Kurmay Başkanı
1942 kadar erken, NKVD ve Genelkurmay İstihbarat Müdürlüğü'nün ayrı keşif ve sabotaj grupları Volyn Bölgesi'nde faaliyet gösteriyor. Partizan faaliyetlerinin daha geniş çapta dağıtılması, 1943’in başlangıcına dayanmaktadır ve partizan hareketinin Ukrayna merkez bürosunun Batı Ukrayna’ya yeniden dağıtılması ile ilişkilidir. Savaştan önce Ukrayna İçişleri Ulusal Komiser Yardımcısı olarak görev yaptığı Timofey Amvrosiyevich Strokach (1903-1963) başkanlığında yapıldı ve savaştan sonra Ukrayna SSR İçişleri Bakanlığına terfi etti. Bu, önemli temel bileşene rağmen, partizan hareketinin yaratılışı, Sovyet devlet güvenliği ve askeri istihbaratın tetikte olduğu hâlâ kontrol altındaydı. Ukrayna partizan hareketinin kilit rakamlarının birçoğu özel hizmetlerin çalışanları, parti liderleri ve kırmızı komutanlardan geldi.
Sivil hayatıyla ünlü olan (1887-1967) Sydor Artemyevich Kovpak komutasındaki Sumy partizan oluşumunun efsanevi yolu efsanevidir. Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın başlangıcında, Putivl şehir yönetim kurulu başkanı Kovpak, zaten yılın 54'iydi. Yaş, özellikle bir asker için çok önemlidir. Ancak Birinci Dünya Savaşı ve Medeni Kanun gazisi “gençliği hatırlamak” görevini kabul etti. Evet, Nazilerin ve işgal altındaki Ukrayna topraklarındaki uşaklarının ismini bir titreme ile açıkladığını hatırladı. Her şeyden önce, çünkü, diğer birçok partizan müfrezesinin aksine, Ukrayna'daki en büyük birim - Kovpak birlikleri - aktif olarak baskın taktikleri kullandılar. Yer altından sanki görünen partizanların yıldırım darbeleri, Alman asker ve polislerinin cesetleri, geride kalan karakollar ve patlayan altyapı tarafından geride bırakıldı.
Bryansk ormanlarından Kovpak, ünlü Baskın kentine doğru yürüdü. Onun için, Sovyetler Birliği Kahramanı'nın yıldızını aldı ve 1944'te Ukrayna toprakları gerçekten kurtarıldı, Kiev'deki yönetim işlerine transfer edildi, Ukrayna SSR Yüksek Mahkemesi'ne üye oldu. Kovpaka partizanının kurşunlarından kurtulabilen Bandera, onu daha iyi ve hakim olarak tanımak için her türlü şansı buldu. Efsanevi Kovpak'ın hatırası bugün Ukrayna halkının yeterli bir kısmı arasında hala hayatta. Ve Sydor Kovpak'ın kahraman ve cesaretli ve özverili bir yurtseverlik modeli olduğu kimseler, bu suçları modern Ukrayna'nın bir zamanlar barışçıl olan şehirlerinde yeniden üretmeden önce, Russophobia'yı ve ideolojik öncüllerinin suçlarını haklı çıkarmaya çalışan Neanderans'ı asla anlayamayacaklar.
Alman işgal güçlerine karşı yapılan askeri operasyonlara ek olarak partizanlar en önemli propaganda işlevini gerçekleştirdiler. Ne de olsa, savaştan önce Polonya'ya ve hatta daha önce Avusturya-Macaristan'a ait olan Batı Ukrayna'nın nüfusu Sovyet hükümeti hakkında hiçbir fikre sahip değildi ve (kırsal kesimler hakkında konuşursak) çoğunlukla düşmanca davranıyordu.
Buna göre, gerillalar, Sovyet iktidarıyla ilgili olan efsaneleri ortadan kaldırmak ve Ukraynalı köylülerin desteğini almak istedi. Bu amaçla, Ukrayna nüfusu arasında kültürel, eğitimsel ve eğitimsel faaliyetler geliştirilmiştir. Hem Sovyet birlikleri hem de UPA ile çatışan Polonyalı partizanlar bile, Sovyet partizanlarının parçalanmış "orman savaşı" Batı Ukrayna'sına taşıdıkları önemli yapıcı potansiyeli tanımak zorunda kaldılar.
Mücadelede partizan müfrezelerinin sadece Nazilere ve müttefiklerine karşı değil, aynı zamanda Ukrayna milliyetçilerine karşı kullanılması Sovyet liderliği tarafından onaylandı. Zaten 1943’te Sovyet istihbaratının raporlarına dayanarak SSCB’nin liderleri, Ukrayna İsyan Ordusu, Ukrayna Milliyetçiler Örgütü ve benzeri örgütlerin neyi temsil ettiği konusunda nesnel ve yeterli bir fikir ortaya attılar. Sovyet ordusunun Hitler'leri ezmesi ve onları Sovyetler Birliği'nden uzaklaştırması, Ukrayna, Baltık ve diğer Sovyet karşıtı "orman kardeşlerinin" ülke topraklarında kalan ve yıkıcı faaliyetlerde bulunacak ana silahlı düşman olacağı açıktı.
Bu nedenle, halkın Ukrayna SSR S. Savchenko devlet güvencesi komiseri, Ukrayna Komünist Partisi Merkez Komitesi (Bolşevikler) N. Khrushchev ve D. Korotchenko’nun sekreterleri için gizli bir raporda Bandera’nın İngiliz ve Amerikan makamlarıyla sürekli temas halinde olduğunu bildirdi. İkincisi, Sovyetler Birliği'ne karşı silahlı mücadelesinin devam etmesi durumunda Ukrayna İsyancı Ordusuna yardım sözü veriyor. Rapor, yılın Ekim ayının 9'inin 1943'inde yayınlandı, yani savaşın zirvesinde “müttefikler” daha sonra planladıkları gibi değildi, ancak Sovyet devletinin bariz düşmanlarıyla zayıf gizlenmiş temaslar kurdular ve Sovyet karşıtı direnişin devam etmesini ve yoğunlaştırılmasını sağladılar.
Doğal olarak, en başından beri yabancı istihbarat servisleriyle temas halinde hareket eden Ukrayna milliyetçileri yalnızca partizanlara ve normal Sovyet ordusuna karşı silahlı direnişe değil, provokasyonlara da hazırdı. İkincisinin amacı Sovyet hükümetine iftira atmak ve yerel nüfusu ondan korkutmaktı. Bu yüzden, kırmızı partizanların himayesinde olan Bandera köye saldırdı ve sivilleri öldürdü. Günlüğündeki partizan komutan M.Naumov mizah duygusuna yabancı değil. Gün boyunca Ukrayna köylerine gelen Bandera'nın soğan, sarımsak ve ekmek topladığını, ilgisizliklerini ve çileciliğini vurguladığını söyledi. Ancak geceleri, aynı Bandera halkı, ineği çalmak ve kendilerine yüksek kaliteli hükümler sağlamak için tekrar köye geri dönmelidir.
Modern Neo-Bandera'nın Ukrayna’daki milliyetçi partilerin Rus fofobik aktivistleri ve sadık avukatlarının - Rus liberallerinin propagandacılarının çılgınca çabaları, sivilleri korkutup öldüren, öğretmenleri veya barışı yapanları öldüren ve öğretmenleri öldüren ve mızrakçı olarak Bandera imajını silemedi. ürünleri.
Ukrayna topraklarının Nazilerden kurtarılmasından sonra, partizan birimleri silahlı direnişi sürdüren Bandera oluşumlarına karşı mücadeleye yönlendirildi. Savaştan sonra partizanların bir kısmı sivil hayata döndüler, ordunun veya polisteki kısmen devam eden hizmet, hepsi de Sovyet devletinin düşmanlarına karşı mücadelenin ön saflarında yer aldı.
Bu nedenle, Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında, Ukrayna'nın tüm halkının milliyetçilerle dayanışmasından söz edilemediğini, Sovyet karşıtı ideolojinin kökeninde, Batı’nın ortaya çıkardığı Rusya’nın açıkça görebileceğini görüyoruz. Ukraynalıların çoğu, dürüst ve saygın insanlar, Nazi işgalcileri, Kovpak'ta çıkan ve diğer birliklerdeki partizanlara karşı Kızıl Ordu'nun bir parçası olarak savaştılar. Dahası, Bandera sadece ve çok fazla değil, Batı Ukrayna'nın orman alanının “ustaları” idi. Sovyet partizanlarının eskisi ölümsüzdür ve herkes özellikle Ukrayna'daki mevcut askeri-politik durum bağlamında bunun farkında olmalıdır.