Türcülük, ırkçılık ve cinsiyetçiliğe benzeterek, hayvanların yaşamlarını ve çıkarlarını, sadece farklı bir türden oldukları için önemsiz gören bir ideolojiyi ifade eder. Türcülük savunulamaz çünkü duyguları olan, hissedebilen yalnızca insanlar değildir! Gezegeni bizimle paylaşan diğer canlıların yaşamlarına ve çıkarlarına saygı duymak zorundayız.
Türler arasındaki farklılıklardan bağımsız olarak, tüm hissedebilir varlıkların acı hissetme kapasitelerinde eşit olduğu açıktır. 'Irkımız', rengimiz, cinsel yönelimimiz, türümüz ne olursa olsun, önemli olan ne hissettiğimiz, acı çekmeme, şiddet kurbanı olmama ve mümkün olan en mutlu hayatı sürdürmeye olan ilgimizdir. Türe dayalı ayrımcılık, mantıksız bir kritere dayalı diğer ayrımcılıklar kadar keyfidir. Dışlamalar ve keyfi ayrımcılıkla lekelenen eşitlik, tanımı gereği eşitsizlik, adaletsizliktir.
Bu nedenle, türü ne olursa olsun tüm hissedebilen varlıklar ahlaki değerlendirme çemberine dâhil edilmelidir. Bu, hepsine aynı şekilde davranmak değil, onların çıkarlarını sanki bizimmiş gibi dikkate almak anlamına gelir.
Ne yapabiliriz?
İnsan olmayan hayvanlar, bize ait nesneler değildir – tıpkı bizim gibi kendi çıkarları olan bireylerdir. Türcülüğü ele almak ve diğer hayvanların haklarını kabul etmek, onların ihtiyaçlarına saygı duymak veya onları rahat bırakmak kadar basit olabilir.
Çoğu insan, keyfi insan tercihlerine dayanarak, çocukluktan itibaren belirli türleri özen ve şefkate layık, diğerlerini daha az önemli veya değersiz olarak görmeye şartlandırılmıştır. Bu zehirli bakış açısı, aynı zamanda insanları, hayvan türleri arasında, o hayvanların kendilerine göre değerine göre temelsiz ayrımlar çizmeye sevk eder. Aşağıdaki örnekleri göz önünde bulundurun:
-Hayvanlar genellikle bir eşyaymış gibi ifade edilir. Pek çok insan kendilerini hayvanın “sahibi” olarak adlandırır ve hayvandan sanki masa ya da sandalye gibi cansız bir nesneymiş gibi “o” diye bahseder.
-Bazı insanlar çakalın veya tilkinin kürklüyle ‘süslenmiş’ ya da çığlık atan bir kazdan çalınan tüylerle doldurulmuş paltolar giyer, ancak çoğu ağlayan bir yavru kedinin sırtından avuç dolusu kürkü kendi elleriyle yırtmayı asla düşünmez.
-Pek çok insan, diğer kültürler de köpek yemeyi ya da vahşi yaşamı avlamak için yargılarken, sanki diğer hayvanları yemeyi ya da geyiği veya domuzu avlamak farklıymış gibi, kendi zalim alışkanlıklarına bilerek göz yumar.
Çıkarları ihmal etmek için zekayı inkar etmek mi?
Toplumumuz, karmaşık entelektüel yeteneklerden yoksun görünseler de, bebekleri veya zihinsel engelli insanları küçümsemez, ancak onlara daha fazla koruma sağlar ve haklı olarak. Aslında onlar da acı çekerler, kendilerini savunamazlar ve bu nedenle korunmaları gerekir. Aynı şekilde hayvanlar, zihinsel yetenekleri ne olursa olsun, mümkün olan en uzun ve en mutlu hayatı yaşamaktan çıkarı olan ve aynı zamanda korunması gereken duyarlı varlıklardır. Ek olarak, giderek daha fazla çalışma, çoğu hayvanın zihinsel kapasitesini son derece küçümsediğimizi gösteriyor.
Etoloji: hayvanlar kendi başlarına bireylerdir
Modern etologlar, makineler olarak hayvanlar teorisini benimsemekten çok uzakta, hayvanları kendi başlarına, duyguları hisseden, tercihleri, arzuları ve kendi kişilikleri olan bireyler olarak görmeye davet ediyor. Artık birçok hayvanda öz-farkındalık, kültür, fedakarlık ve alet kullanma yeteneğinin var olduğunu biliyoruz.
Toplum değişmeli
Feodalite ve kadınlara verilen düşük statü gibi geçmişin adaletsizlikleri ortadan kaldırıldı veya azaltıldı. Onlar da kollektif bilince o kadar gömülüydüler ki, ebedi oldukları düşünülüyordu. Ama tarih bunun aksini gösterdi ve bir gün mezbahaların barbarlığın simgesi sayılacağını kolayca hayal edebiliyoruz. Zamanımızın en önemli toplumsal tartışmalarından biri haline gelen hayvanlara yapılan haksızlığa karşı giderek daha fazla tavır almaya başlıyoruz.
En Önemli Yönlerde Benziyoruz
Tüylerimiz veya kürkümüz, derimiz veya pullarımız olsun, hepimiz aşk, üzüntü, acı ve sevinç gibi karmaşık duyguları deneyimleyebiliriz ve hepimizin yaşama isteği vardır – bu şeyler insanlara özgü değildir . Şu örnekleri düşünün:
- Filler ve şempanzeler, ailelerinden biri ölürse yas tutar ve gözyaşı döker.
- Anne inekler, çalınan bebeklerini bulmak için kilometrelerce koşup, yürüyebilir.
- Birçok balina, okyanuslarda yaşamları boyunca aileleriyle birlikte yaşar.
- Sıçanlar, başkalarını kurtarmak için isteyerek kendilerini tehlikeye atarlar.
- Balıklar diğer balıklarla fiziksel temastan hoşlanır ve genellikle bir kedinin bacaklarımıza girip çıkması, dokunması gibi hafifçe birbirine sürtünür.
Artık hayvanların akıl yürütebildiğini biliyoruz, hepsinin iletişim biçimleri var, bizim sadece merak edebileceğimiz şeyleri çözüyorlar ve kesinlikle insan eliyle çok acı çekiyorlar.
Dünya Türcülüğün Sonu Günü'nün amacı, bu barbarlığı mümkün kılan adaletsiz ideolojiyi kınamaktır.
Türcülüğün bir an önce son bulması dileğiyle…
[zombify_post]