Reinhard Genzel Röportajı
1952 yılında Almanya’da doğan Genzel, 1978’de doktorasını yaptığı Freiburg Üniversitesi ve Bonn Üniversitesi’nde fizik okudu ve aynı yıl Max Planck Radyo Astronomi Enstitüsü’nde radyoastronomi üzerine doktora tezi yaptı.
Daha sonra Cambridge, Massachusetts’teki Harvard-Smithsonian Astrofizik Merkezi’nde çalıştı. 1999’dan beri, Berkeley’deki California Üniversitesi’nde Tam Profesör olarak yarı zamanlı çalışmaktadır.
Kültür Koleji ve Kültür2000 Kolejinin özel röportaj isteğini kabul eden Reinhard Genzel’e sıcak yaklaşımı ve içtenliği için teşekkür ediyor, çalışmalarının ve üstün başarılarının tüm öğrencilere, bilim insanlarına ilham vermesini diliyoruz.
Bahsettiğimiz kavramlar, kara delikler, popüler hayal gücü açısından son derece çekici. Onları düşündüğünüzde, onları görselleştiriyor musunuz ve matematiksel bir şekilde düşünüyor musunuz?
"Siyah", sanki kimse onları göremiyormuş gibi görünse de, aslında birkaç görselleştirme vardır: Biri, çok derin bir yerçekimi potansiyeli. Bir trambolinin üzerine ağır bir top yerleştirdiğinizi hayal edin - derin bir çukur oluşturacaktır. Ve eğer top yeterince ağırsa, dalma o kadar dik olabilir ki, bazı hayvanların tekrar dışarı çıkması imkânsız hale gelir. Bu, bir kara delikten kaçmaya çalışan ışıkta olan şeydir. Elbette, bir kara delik 3B bir "nesne" dir, yani artık geri dönüşü olmayan bu çizgi, 3B uzaydaki bir sferoiddir.
Düşündüğüm başka bir görselleştirme, yerçekimsel merceklemenin etkisidir: Bir kara delik, arkasından gelen ışığı, garip şekilli bir optik mercek gibi çok karakteristik bir şekilde bozar. Her iki fikri de internette birçok varyantta bulabilirsiniz.
Yaklaşık 8 milyar insanın yaşadığı bu sonsuz evrende, kara deliği başka biri değil de yalnızca siz keşfettiniz. Galaksinin merkezinde keşfettiğiniz egzotik nesneyi gördüğünüzde ne / nasıl hissettiniz?
Kara deliği keşfetmek tek bir kişinin işi değildi, daha ziyade iki takımdık - biri Almanya'da diğeri Kaliforniya'da. Ve keşif yavaş yavaş oluştu: Veriler giderek daha iyi hale geldi ve iki takım gördüklerinden gittikçe daha fazla emin oldular – bir kara delik. Ve kanıtlar her ilerlediğinde, bir yandan çok şaşırtıcı bir duygu - kara delik gibi olağanüstü bir şeyin varlığı hakkında sonuca varabiliriz dedik. Öte yandan, bu bir ekip için bir başarıdır ve dolayısıyla sonuçlardan birlikte gurur ve mutluluk duyuyoruz!
Galaktik merkez 24.000 ışık yılı uzaklıkta; bu kadar uzaktaki nesnelerin gözlemlerini ve ölçümlerini nasıl yapıyorsunuz ve aynı zamanda bir kara deliğin ışık yaymadığını da biliyoruz, peki bunu nasıl gözlemleyebiliriz?
Daha doğrusu 26.000 ışık yılı! Bu yüzden başlı başına teknik zorluklar olan 3 şeye ihtiyacımız var: 1) Mevcut en büyük teleskoplar. 2.4m'lik lensi olan Hubble Uzay Teleskobu bile yeterli olmaz! 2) Optikten çok daha karmaşık bir detektör teknolojisi olan kızılötesi ile gözlemlemeliyiz. 3) Dünya atmosferinin görüntüler üzerindeki bozucu etkisini yenmek için uyarlanabilir optiğe ve hatta uyarlanabilir optikli interferometriye ihtiyacımız var.
Uzak nesnelerin gözlemi ve ölçümü sırasında karşılaştığınız zorluklar nelerdi?
Çok fazla! Belki de en önemlisi devamlılık sağlamaktı - 1992'de başladık ve şimdi, neredeyse 30 yıl sonra, genel göreliliği test edebiliriz. Tabi bunun için tüm yıllara ait verilere ihtiyacımız var. Yani bir doktora öğrencisi bunu asla başaramaz, bu iş ondan daha fazla sabır gerektirir. Bilimsel bir kariyer içerisinde ömürlük bir projedir bu.
LIGO deneyi ve Event Horizon projesi de dâhil olmak üzere yıllardır yürütülen diğer çalışmalara atıfta bulunarak, neden Einstein’ın genel görelilik teorisini test etmeye devam ediyoruz?
Bilim şu şekilde işler: Birisi bir teori ortaya çıkarır ve daha sonra bu test edilir. Testler ne kadar pozitifse, teorinin doğru olduğuna o kadar çok ikna oluruz. Bizim durumumuzda genel görelilik gerçekten güçlü kütle çekim alanları ile ilk kez test ediliyordu. Ama yine de Einstein'ın teorisini çürütecek bir şey bulabiliriz - bunun nihai bir teori olamayacağını biliyoruz. Bu yüzden de aramaya devam ediyoruz!