EDWİN HOWARD ARMSTRONG KİMDİR ?
Edwin Howard Armstrong,18 Aralık 1890, New York’da doğdu. Geri besleme devresi, süperheterodin devre, frekans modülasyonu (FM) sistemi gibi pek çok modern radyo ve elektronik devresinin geliştirilmesine katkıda bulunan ABD’li mucittir.
Bir yayımcının oğlu olan Armstrong, 14 yaşındayken, Guglielmo Marconi’nin Atlas Okyanusunun öte yakasına ilk telsiz mesajını göndermesiyle ilgili yazılardan etkilenerek mucit olmaya karar vermiş ve evinin tavan arasında telsiz aygıtları yapmaya başlamıştı.
Amacına ulaşabilmek için Columbia Üniversitesi’nin mühendislik bölümüne giren Armstrong, çığır açıcı buluşlarından ilkini gerçekleştirdiğinde daha 22 yaşındaydı. Telsiz telgraf ve televizyonun öncülerinden Lee De Forest’in 1906’da yaptığı, ancak işlevi pek anlaşılmadığı için o güne kadar kullanılamayan odyon vakum tüpünün, yani üç elektrotlu radyo lambasının (sonraki adıyla triyot) nasıl çalıştığını araştıran Armstrong, içeriğinde lamba olan bir devre tasarladı. 1912 yıllarında bu devrenin, radyo sinyallerini bin kat güçlendirerek odanın dışından duyulabilecek kadar yükselttiğini fark etti. Geri besleme devresi adıyla bilinen bu devrenin, yükseltme gücünün doruğuna ulaştığı anda bir alıcı olmaktan çıkıp, bir radyo dalgaları osilatörüne ya da üretecine dönüştüğünü de yine Armstrong buldu. Radyo dalgaları üreteci olarak kullanılan geri besleme devresi bugün de bütün radyo-televizyon yayın sistemlerinin en önemli öğesidir. Amerikalı, ünlü mucit 31 Ocak 1954’de ABD’nin New York eyaletinde yaşamını yitirdi.
Peki,Radyo Nasıl Gelişti? Patent sürecinde neler oldu?
Armstrong, halen Columbia'da lisans öğrenirken ilk büyük icadı üzerine çalışmaya başlamış ve 1906 yılının sonlarında Lee de Forest , üç elementli (üçlü) "grid Audion" vakum tüpünü icat etmişti . Vakum tüpleri nasıl işe yarıyordu o sırada anlaşılmadı. De Forest'in ilk Audions'ının yüksek bir vakum yoktu ve mütevazi plaka voltajlarında mavi bir parlaklık geliştirdi; De Forest Federal Telegraph'ın boşluğunu geliştirdi. 1912 yılına gelindiğinde, vakumlu tüplerin nasıl işlediği anlaşılmış ve yüksek vakum tüplerinin avantajları takdir edilmişti.
Büyüdükçe Armstrong, erken, huysuz "gazlı" Audions'ı denemişti. Daha sonraki bulgularla desteklenerek, vakum borularının nasıl çalıştığına dair ayrıntılı bir bilimsel anlayış kazanmaya yoğun ilgi gösterdi. Profesör Morecroft ile birlikte kapsamlı bir çalışma yapmak için osilograf (bir elektrik sinyalinin zamanlanmasını değiştirmek için izlemek için kullanılır) Onun keşfi, pozitif geribildirim ( "rejenerasyon" olarak da bilinir ) kullanmanın, daha önce ulaşılana oranla yüzlerce kez amplifikasyon ürettiğini, alıcıların kulaklık yerine hoparlörleri kullanabilmesi için güçlendiğini belirledi. Salınım, böylece sürekli dalga radyo vericisi olarak da kullanılabilir.
1913'ten başlayarak Armstrong, araştırmalarını dikkatli bir şekilde belgeleyen kapsamlı bir gösteri ve bildiri dizisi hazırladı ve 1913 sonlarında rejeneratif devreyi kapsayan patent koruması için başvuruda bulundu. 6 Ekim 1914'te keşfi için 1.113.149 ABD patenti yayınlandı.
Birinci Dünya Savaşı'nın bitmesinin ardından Armstrong, Pennie, Davis, Martin ve Edmonds'un hukuk firması tarafından temsile davet edildi. Hukuki harcamalarını finanse etmek için, rejeneratif patentlerin kullanımına ilişkin devredilebilir olmayan lisansları küçük bir radyo ekipmanları firmalarının bir grubuna vermeye başladı ve Kasım 1920'ye kadar on yedi şirket lisanslandı. Bu lisans alanlar satışlarında sadece "amatörler ve deneyiciler" ile sınırlı olan% 5 telif ücreti ödediler. Bu arada, Armstrong ticari haklarını eserine satma seçeneklerini gözden geçirdi. Açık bir aday Radyo Corporation of America (RCA) olmasına rağmen, 5 Ekim 1920 tarihinde Westinghouse Electric & Manufacturing Companyhem rejeneratif hem de süperheterodin patentleri için ticari haklar için 335.000 dolarlık bir seçenek çıkardı; bunun yanında, rejeneratif patent anlaşmazlığında Armstrong haklı çıkarsa 200.000 dolar daha ödenecekti. Westinghouse bu seçeneği 4 Kasım 1920'de uyguladı.
Geniş Bantlı FM radyo
"Statik" girişim - gök gürültülü fırtınalar ve elektrikli cihazlar gibi kaynakların neden olduğu yabancı sesler amplitüd modülasyonu (AM) kullanan bedeviled erken radyo iletişimi ve onu ortadan kaldırmaya teşebbüs eden çok sayıda mucit. Statik eliminasyon için pek çok fikir az başarı ile araştırılmıştı. 1920'lerin ortalarında, Armstrong bir çözüm bulup bulamayacağını araştırmaya karar verdi. Başarısız olarak başlangıçta mevcut AM yayınlarının özelliklerini değiştirerek sorunu çözmeye çalıştı.
Potansiyel bir çözüm olarak düşünülen bir yaklaşım,radyo sinyalinin amplitüdünü (kuvveti) değişmek yerine, ses kodlamak için (teknik olarak "modüle edici" olarak bilinir) frekans modülasyon (FM) yayınlarının kullanılmasıydı. AM yayınları için yapılan frekans farklıydı. Bununla birlikte, 1922'de , Tek taraflı bant modülasyonunun(SSB) yaratıcısı AT & T'nin John Renshaw Carson , FM yayınlarının AM üzerinden herhangi bir gelişme sağlamadığını gösteren detaylı bir matematiksel analizi içeren bir IRE bildirisinin Proceedings of the Proceedings of IRE'yi yayınlamıştı Her ne kadar Carson bant genişliği kuralı FM için bugün hala önemli ve bu inceleme tamamlanmamış gibi görünüyor, çünkü yalnızca "dar bant" FM olarak bilinen şeyi analiz etti.
1928 başında Armstrong frekans modülasyon yeteneklerini araştırmaya başladı. Şu anda FM araştırmasına katılan az sayıda kişi olmasına rağmen, FM kısa dalgası yayınlarının AM'den daha az soluklaşıp etkilenmediğini araştıran RCA mühendisleri tarafından yürütülen bir projenin bilgisi vardı. 1931'de bu mühendisler, Kaliforniya'dan Hawai'a olan Schmeling-Stribling dövüş röportajını aktaran başarılı bir FM kısa dalga bağlantısı kurdular ve o zamanlar sinyallerin statikten daha az etkilenmiş görünmesine rağmen proje daha fazla ilerleme kaydetmediğini belirtti.
Kolombiya Felsefe Salonu bodrum labaratuvarı'nda gizli olarak çalışan Armstrong , daha sonra "dar bant" FM iletimlerine kıyasla önemli avantajlar keşfeden geniş band FM ile sonuçlanan gelişimi yavaş yavaş geliştirdi . Yeni sistemin temel özelliklerini kapsayan beş ABD patenti 26 Aralık 1933'te verildi. İlk önce, FM radyo sisteminin vakum tüpleri ile alıcılarda üretilen gürültüyü filtrelemede etkili olduğu yönünde iddia edildi.
Armstrong, RCA'ya patentlerini ilk reddetme hakkını vermek için beklemeli bir anlaşma yapmıştı . 1934'te yeni sistemini RCA başkanı Sarnoff'a sundu. Sarnoff, mevcut alıcılara basit bir cihaz ekleyerek statik ortadan kaldırmanın mümkün olacağını umduğu için karmaşıklığı nedeniyle şaşırdı.Mayıs 1934'den Ekim 1935'e kadar Armstrong, FM teknolojisinin alan testlerini, New York'taki Empire State Binasının 85. katında bulunan bir RCA laboratuvarından yürüttü . Binanın mızraklara bağlanan bir anten, 80 mil (130 km) mesafelere kadar sinyal gönderdi. Bu testler, FM'nin statik azaltma ve yüksek doğrululuk yeteneklerini göstermek için yardımcı oldu.