On yıl önce Prospect Park Books'a ilk başladığımda, bölgesel bir rehber kitap yayıncısından kurgu, yemek kitapları ve hediye başlıklarına odaklanan ulusal bir eve dönüşmeyi bir kenara bırakın, bugün hala iş dünyasında olacağını hayal etmemiştim. Elbette, yol boyunca bir veya iki iş planı hazırladım, ama bu çoğunlukla bir koltuk-pantolon gezisiydi. Bazı harika zirvelere (en çok satanlar, ödüller, eleştirmenler ve en önemlisi olağanüstü insanlarla çalışmak) ulaşmak için bazı zorlu zorluklardan (kanser, bir iş ortağı kazanmak ve kaybetmek, paramız bitmek) atlattık.
Bu dönüm noktası beni yolculuğa çok şey yansıttı. Bu süreçte, on yıl boyunca küçük bir baskı makinesi işlettikten sonra öğrendiğim on dersi ortaya çıkardım.
1. Ne Cehennem, Hadi Başa Çıkalım
Yine de başarısızlıklarınız olacak, bu yüzden ona sahip olabilirsiniz. Çoğunlukla kitap, ancak bazen kitapla ilgili uygulamalar / web siteleri / planlar olmak üzere bütçesi bulunmayan ve çılgınca görünebilecek bir dizi neyin peşinden gidelim girişimlerim oldu. Bazıları olağanüstü bir şekilde başarısız oldu (sana bakıyorum, rehber uygulaması). Ama hiçbir zaman 1 numaralı en çok satan ilk romanımız olamazdı Pasadena'lı Helen , aceleyle, tutkuyla ve (o sırada) aptalca, 'Ne oluyor, hadi gidelim!' demeseydim.
2. 80/20 Kuralını yok sayın
İş dünyasındaki bu sonsuz gobstopper, gelirinizin yüzde 80'ini ürünlerinizin yüzde 20'sinden aldığınızı ve maaşların çoğunlukla J.K. tarafından ödendiği Big Publishing'de kesinlikle böyle işlediğini söylüyor. Rowling, yetişkinler için boyama kitapları ve Kaptan Külotlar. Birkaç yıl önce, temel bir soruyla donanmış olarak Yale Yayıncılık Kursuna gittim: Küçük bir basın bekarlar ve çiftler ile başarabilir, ancak ev koşusu olmaz mı? Bazı uzmanlar bana 'evet' dediler ama basını büyütmek için çabalarken yalan söylediklerine karar verdim. Ancak, daha geçen yıl, arka listedeki büyüme, daha dikkatli bir şekilde düşünülmüş başlık karışımı ve ne tür kitap ve yazarlar satabileceğimiz ve ne tür kitaplar ve yazarlar satabileceğimize dair pek çok deneme yanılma sayesinde nihayet işe yaradığını görüyorum. yapamayacağımız türden. Şimdi iyi, iyi yönetilen küçük bir basının 80/20 kuralını en az 30 / 70'e çevirebileceğine inanıyorum. Bu da beni götürüyor. . .
3. Uzun Bir Oyun
Girişimciler doğaları gereği sabırlı insanlar değildir ve her zaman sabırlı olan kocamın da onaylayacağı gibi, ben bir istisna değilim. Yayıncılığın ne ölçüde bir sabır oyunu olduğunu şimdi gerçekten anlıyorum. Bir arka plan oluşturmak, yetenekli yazarlar, tasarımcılar ve personel ile ilişkiler bulmak ve kurmak ve en azından bir parça gerçekçilikle nasıl bütçe yapılacağını ve satışları nasıl tahmin edileceğini öğrenmek yıllar alır. (Beni sözleşmelerde ve telif ücretlerinde ustalaşmaya bile başlamayın.) Öğrenme eğrim yedi yıla kadar gerçekten yükselmedi. Yirmi yıla gelindiğinde, onu sadece kapıyor olabilirim.
4. Yazarlar Kuralı
Büyük bir yazar olmaktan geliyorum, bu yüzden bir yayıncının kapak tasarımı, editörlük süreci veya pazarlama planı hakkındaki düşüncelerinizi umursamaması nasıl bir şey olduğunu biliyorum. Yazarlarımız, tüm bu şeylerde ortaklarımızdır - evet, kapak tasarımı bile. Tüm yayıncıların yüzde 96'sının bunu yapmanın çılgınlık olduğunu düşündüğünü keşfetmeden önce yazarlara kapak onayı vermeye karar verdim. Ancak yazarlarım kapaklarından memnun olmazlarsa, kitaplarını pazarlamak için ellerinden geleni yapmayacaklar. Aynı şekilde, hatalar olduğunda (kendimde bir veya iki hata yaptım), onları düzeltmek ve yazarları düzeltmek için elimden gelenin en iyisini yapıyorum çünkü onlar olmadan bir hiçiz.
5. İnsanlar mı, Kelimeler mi?
Cevap: ikisi de. Depolar, hamur haline getirilecek ustalıkla yazılmış kitaplarla doludur. Bugün bir kitabın başarılı olması için gereken tek malzemenin mükemmel bir yazı ve güzel bir kapak olmasını dilediğim halde, onlar değil. Twitter'da eğitim görmemiş ve Yaddo bağlantılarından yoksun bazı yaşlı yazarların, içedönüklerin artık bir yayıncı bulamamaları beni çok üzüyor. Ancak bununla ilgili ilk elden deneyimlerim oldu ve pazarlama çabalarına yardımcı olamayan bir yazarın bir kitabına, özellikle kurgusuna dikkat çekmek çok zor.
6. Arkadaşlık Testi
Küçük bir basın samimi bir iştir. İş arkadaşlığı, Prospect Park’ın temel değerleri listesinde ilk sırada yer alıyor - kişisel ilişkiler hem işim hem de benim için çok önemli. Bununla birlikte, bu işin gerçeklerinin bu dostlukları ne kadar test edeceğini hiç beklemiyordum. Bazı yazarlar benimle yayınlamadan önce arkadaştı. Bazıları ben yayınladıktan sonra arkadaş oldu. Her iki tür ilişki de editoryal ve üretim hataları, bütçe kısıtlamaları ve fikir ayrılıklarının gerginliğiyle karşı karşıya kaldı. Birkaçı bazı zorlu dönemlerden geçti, ancak bu arkadaşlıkların hiçbirinin bitmediği için minnettarım.
7. Hayır Deyin
Bu işle ilgili nefret ettiğim tek şey bu: tanıdığım yazarlara hayır demek. İnsanları memnun eden bu işkence ve hiç de kolaylaşmıyor. Her seferinde reddedilmekten derinden incineceklerinden korkuyorum ve bazen öyle olduklarından eminim. Kitabın mükemmel olduğunu ama bizim karışımımıza uymadığını söylediğimde bana inanacaklar mı? Ya da öngörülebilir gelecek için gerçekten dolu olduğumuzu söylediğimde? Veya onu düzgün bir şekilde pazarlayamayacağımızı mı? Ama emin olduğum bir şey varsa o da şudur: Hayır demeyi öğrenmemiş olsaydım, şimdiye kadar işimiz biterdi.
8. Pis Lucre
Bu Büyük Beşli'de bir sorun değil, ancak küçük basın yayıncılığı dünyasında, şirketimin aslında hayatta kalmak için siyahta işlemesi gereken kar amaçlı bir iş olduğunu kabul ettiğim için kimi zaman bir cahil gibi hissediyorum. Kâr amacı gütmeyen basın kuruluşlarındaki büyük artışı kısmen suçluyorum. Kâr amacı gütmeyen dünyadaki arkadaşlarımı seviyorum ve hibe parasını kovalamak ve başka türlü asla oraya çıkamayacak hak eden çalışmaları yayınlamak için izmaritlerini nasıl kırdıklarına hayranım. Ancak tek gereken, AWP'deki havalı çocuklarla kar amacı gütmeyen bir basın için (zorunlu olarak) daha ticari bir karışımla bir pozör, bir hack, bir satış - temelde kirli bir kazanç peşinde olan bir gün. Sadece bu endişeyle barışmak zorunda kaldım.
9. Kalbini Kırmaya Çalışıyorum (Wilco'dan özür dilerim)
Küçük bir basın ve bir yazar arasındaki bir kitap anlaşmasının ilk günleri, bir romantizmin ilk günlerine benzer. Yazar, kitabına aşık olan editöre duyduğu aşktan sersemlemiş. Editörlük sürecinin her anından zevk alıyor, son kapağa hayranlıkla bakıyor ve kitabını bekleyen bir dünyaya salmak için nefessiz kalıyor. Ve sonra yayınlandı. Bir çıkış için makul bir şekilde satabilir veya ikinci sınıf bir çaba için çok iyi olmayabilir veya hatta bir hit bile olabilir. Ancak yayıncı / editör / yayıncı sevgili yazarla neyin bekleneceği konusunda gerçekçi olduğu konusunda ne kadar net olursa olsun, çoğu zaman beklentileri ve gerçeklik çatışır. Şanslı olduğumuzda, romantizm olgun, uzun vadeli bir ilişkiye dönüşür. Bununla birlikte, her yazarın kalbini en azından biraz kırdığımdan her zaman korkarım, çünkü bu incelemeyi Los Angeles zamanları veya o söz İnsanlar ya da edebiyat festivalindeki o görünüm ya da ikinci basım için özlenen. Bu da beni şuna götürüyor:
10. Asla Yeterli Değil
Küçük basın mensuplarını tanımıyorum hiç herhangi bir kitap için yeterince şey yaptıklarını düşünüyorum. Biliyorum, saat 23: 00'e kadar masamda oturan tek kişi ben değilim, bir kitabı düzenlemeyi bitirmeye çalışırken, bir başkası için hala bir okuyucu grup rehberi hazırlamamız gerektiğini hatırlayarak ve sonra gerçekten daha fazlasını kurmamız gerektiğini fark ederek. diğer iki yazar için yaklaşan etkinlikler için tweet'ler ve ardından Facebook'ta hiç duymadığımız bir edebiyat festivalinden bahsettiğimiz için stajyerimiz bunu daha iyi araştırdı ve sonra. . . Her kitap bizim bebeğimizdir, her yazar ailemizin üyesidir ve başarılı olmak için mümkün olan her şeyi yapmak için asla yeterli saat veya dolar olmayacaktır. Ama yine de deniyoruz. Çünkü başka bir şey yapmayı hayal edemiyoruz.