

Kurtuluş Cephesi, 128. Sayı
Temmuz-Ağustos 2012
İÇİNDEKİLER
Silahlı Siyasal Mücadele
Kadrolar ve Politikada Güç-Nicelik Kavrayışı
Kahinlik, Falcılık, Cin Çağırma ve Geleceği Bilme Arzusu [Ne Olacak Bu Suriyenin Hali?]
Savaş, Psikolojik Harekât ve Suriye
Üsttekiler ya da Bir Zamanlar Oligarşi
Recep Tayyip Erdoğan Olimpiyat Oyunları 2012
[Özgün formatıyla, .pdf]
Kurtuluş Cephesi, 128. Sayı
Kurtuluş Cephesi, 127. Sayı
Önceki Sayılar .pdf
Ana Sayfaya Dönüş


Kahinlik,
Falcılık,
Cin Çağırma ve
Geleceği Bilme Arzusu
[Ne Olacak Bu Suriyenin Hali?]
Bir zamanlar, insanlar, geleceğin ne olacağını bilmekten çok, geleceğin nasıl olması gerektiğini tartışıp geleceği biçimlendirmeye çalışırlardı. Bu zamanlar, devrimci mücadelenin geliştiği ve yaygınlaştığı dönemlerdi.
Her devrim, birleşik ve örgütlü karşı-devrim doğurarak gelişir. Dolayısıyla gelişen ve yaygınlaşan devrimci mücadele karşısında, egemen sınıflar kendi aralarındaki çelişkileri bir yana bırakarak uzlaştılar ve tüm devlet olanaklarını seferber ederek güçlü bir karşı-devrim cephesi oluşturdular. Bu karşı-devrim cephesi, kimi zaman yönetimin askerileştirilmesi şeklinde (12 Mart ve 12 Eylülde olduğu gibi), kimi zaman MC hükümetleri ve faşist milis örgütlenmeler olarak ortaya çıktı.
Bu süreçte gelecek ya da gelecekte ne olacağını bilme sorunu, açık ve kesin biçimde hangi tarafın zafer kazanacağına ilişkin bir sorundu. Tüm taraflar ve her bir tarafın tüm bileşenleri, gelecekin sadece ve sadece mücadeleyle, mücadeleyi kararlılıkla ve sonuna kadar sürdürmekle belirleneceğinin farkındaydılar.
Güçler, yani devrimci güçler ile karşı-devrimci güçler eşit değildi. Maddi ve teknik olarak çok güçlü karşı-devrim cephesi (emperyalizm ve oligarşi) karşısında devrimci güçler hem dağınık, hem de zayıftılar, ama siyasal ve moral olarak üstündüler. Ancak karşı-devrim cephesi siyasal açıdan tam olarak tecrit edilemediğinden ve devrimci güçler birleşik bir cephe oluşturamadıklarından, yönetimin askerileştirilmesiyle birlikte ülke çapında başlatılan devlet terörüyle ezildiler ve başarısızlığa uğradılar.
12 Mart koşullarında, devrimci güçlerin siyasal ve moral üstünlüğü karşısında devlet terörü bir süre etkili olabildiyse de, devrimci mücadelenin gelişimini durdurmakta başarılı olamadı. Böylece 1974den itibaren devrimci mücadele, siyasal ve moral üstünlüğüne dayanarak yeniden gelişmeye ve yaygınlaşmaya başladı.
Geleceğin ne olacağını bilmek yerine, geleceği kurmak için mücadeleyi sürdüren devrimci güçler, 12 Eylül askeri darbesiyle birlikte genişliğine ve derinliğine bir yenilgiyle yüzyüze geldiler.
12 Eylül döneminin askeri terörü, bir yandan devrimci güçleri fiziki ve maddi olarak imha ederken, diğer yandan devrimci güçlerin siyasal ve moral üstünlüğünü belli ölçülerde geriletti. Özellikle 1980-1989 yıllarında eski marksistlerin başını çektiği ideolojik saldırı (sivil toplumculuk) ve Sovyetler Birliğindeki Gorbaçovun revizyonizmi revize etme girişimi, devrimci güçlerin siyasal ve moral üstünlüğünü ideolojik bir keşmekeş içinde yitirmelerine yol açtı.
1989 yerel seçimlerinde SHPnin %28,69 oyla birinci parti çıkarken, Demirelin DYPsi %25,13 oy oranıyla ikinci olmuş ve iktidardaki Turgut Özalın ANAPı %21,80 oyla ancak üçüncü parti olabilmişti. SHP, Ankara, İstanbul, İzmir, Adana, Kayseri ve Gaziantep belediye başkanlıklarını kazanmıştı.
Böylece sol ve devrimci güçler bir kez daha siyasal ve moral üstünlüklerini göstermişlerdi. Ancak ne olduysa oldu ve birden herşey dağılmaya, bozulmaya başladı.
İSKİ skandalı, genel olarak solun halk nezdindeki siyasal üstünlüğünü yitirmesine yol açtı. Aynı zaman diliminde Sovyetler Birliğinin dağıtılmışlığı da moralman çökertici etkide bulundu. Artık gelecek, uğruna mücadele etmeye, hatta ölmeye değmeyecek soyut yarın haline gelirken, anı yaşama, yaşanılan anın tadını çıkarma, somut bugün olarak gelecekin yerini aldı.
90lı yıllar, dünün dünle gittiği, yeni şeyler söylemek gerektiği söylemleriyle geçip gitti. Kamu kuruluşlarının, özellikle de devlet bankalarının özelleştirilmesiyle birlikte ortaya çıkan yeni istihdam olanakları küçük-burjuva kökenli aydın sol kesimlerin geleceği yaratma mücadelesinden (devrimci mücadele) kopuşlarını getirdi. Yüksek faiz (özellikle hazine bonoları), konut kooperatifleri ve İMKB (İstanbul Menkul Kıymetler Borsası), dönemin inleri olarak tüm kentli kitleleri çevreledi ve kuşattı.
1982 Bankerler Krizi çoktan unutulmuştu. Dün dünle gitmişti. Doğal olarak, yeni dönemin inleri hiç sorgulanmaksızın kabul gördü. Artan ithalatla birlikte artan pazarlamacılık ilişkileri yeni bir söylem, imaj herşeydir dönemi başlattı.
Hiçbir şey değişmeyecekmişçesine somut bugünde yaşanıldı. Faiz oranları her geçen gün yükseliyordu. Böylece rantiyerlik döneminin tüm rehaveti ve savurganlığı tüm toplumu etkisi altına aldı. Gelecek tüm anlamını yitirdi.
2001 Şubat Krizinin patlak vermesiyle birlikte güzel ve mutlu günler sona erdi. Bankalardaki mevduatlar artık yüksek getiri kaynağı olmaktan çıktı. Borsaya yatırılan paralar deve olmuş, kamu kuruluşlarının (özellikle bankaların) özelleştirilmesiyle ortaya çıkan istihdam kapıları kapanmıştı. Hemen herkesin ne olacak şimdi sorusunu bile soramadığı bir belirsizlik dönemi başladı.
Herkeste istikrar ve huzur arayışı başladı. İstikrar denilen şey, varolan gelir düzeyini sürekli kılmak, borsadaki yatırımların getirilerini güvenceye almaktan başka bir şey değildi. Doğal olarak istikrarın olduğu yerde rahat ve huzur ortaya çıkacaktı.
AKP iktidarı, bir yandan, siyasal olarak ne olacak bu memleketin hali sorusunu ortaya çıkartırken, diğer yandan tek parti iktidarının istikrar sağlayacağına inanılıyordu.
Ne olacak bu memleketin hali sıradan kahvehane/meyhane muhabbetleri (daha yaygın bir deyişle geyik muhabbetleri) düzeyine indirgenirken, istikrar öne geçmeye başladı.
Günlük, saatlik ve anlık borsa haberleri ve dolar kuru, parası olanın da, olmayanın da kulaklarını diktikleri yeni fırsatların tiyoları olarak toplumun her katmanına ulaşmaya başladı.
Fırsatlar ülkesi Türkiyede borsanın indi-bindisiyle, kurun çıktı-indisiyle yeni bir gelecek hesapları dönemi başladı. Ardından komplo teorileri geldi. Her şeyin arkasında bir komplo aranmaya başlandı. Da Vincinin Şifrelerini çözen, köşeyi dönebilecekti!
Böylece fal baktırmalar, cin çağırmalar vs. toplumun geleceği bilme arzusu olarak yeni bir iş kapısı ortaya çıkardı. Huzur ise, anti-depresan haplarıyla sağlandı.
Artık herkesin, herşey için ne olacak sorusunu sorduğu ve konuştuğu bir toplumsal ilişkiler dönemine girildi. Her olay, her gelişme, şimdi ne olacak sorusuyla birlikte (ve komplo teorilerinin aydınlığında) ele alınmaya, konuşulmaya başlandı. Televizyonların hararetli tartışma programlarına çıkartılan uzmanlar, ilgili-ilgisiz kişiler, hemen her gün, her saat gelişmeleri yorumlamaya başladı.
Böyle bir dönemde, nasıl ki dolar kurunun ne olacağı merak konusu olabiliyorsa, (ulusal ya da uluslararası) siyasal gelişmeler de merak konusu haline geldi. Falcılardan ve cincilerden kendi somut yaşamları için tiyolar alma alışkanlığı edinmiş bir toplum, kaçınılmaz olarak bu merakını, geleceği bilme arzusu olarak yaygınlaştırdı.
Geleceği yaratma ve kurma iradesi ya da bilincinin yerine, somut bugün temelinde geleceği bilme arzusunun geçmesi, bir kez daha kahinlik isteklerini hortlattı ve kahinlere yeni iş olanakları yarattı.
Tarih, arka odada nelerin döndüğünü, hangi entrikaların yapıldığını bilme arzusunun aleti haline gelirken, yakın tarih, Cumhuriyet tarihi vay canına dedirtecek türden söylemlere kurban edildi. Bütünsel bir tarih bilgisine ve tarihsel bakış açısına sahip olmayan bir master öğrencisi, neredeyse tüm solun tarih uzmanı olarak başköşeye yerleştirildi.[1*]
1980lerde büyük kentlere göç eden, giderek TOKİ binalarında kentlileşen yeni bir toplum kesimi bu bilgilerin, komplo teorilerinin ve geleceği bilme arzusunun (kahinlik) yeni tüketici kitlesini oluşturdu. Eski kentliler, yani eski yerleşik kent küçük-burjuvazisi ve aydın kesimi çokbilmiş havalar içinde, bu yeni tüketici kitleyi doyurmaya başladı. Taraf ve Radikal gazeteleri bu çokbilmiş eski kentli küçük-burjuvaların yayın organı olarak ortaya çıktı.
Bir dönem, Ergenekon operasyonları ve neler olmuş neler masallarıyla geçerken, Kürt sorunu, şehit haberleri, giderek gelecekle ilgili beklentiler yaratmaya başladı. Daha somut ifadeyle, ne olacak bu terörün sonu merak konusu haline geldi. AKPnin ilk iktidar günlerinde bolca ve çokça konuşulan takiyye konusu unutuldu. Amerikan emperyalizminin Irak işgali, Saddam Hüseyinin idam edilmesiyle birlikte her türlü önemini ve merak konusu olma özelliğini yitirdi. 2007 Mortgage Krizinin, kredi kartları ve tüketici kredileriyle teğet geçmesiyle birlikte, iç siyasal gelişmeler sadece kaset komplolarına duyulan ilgi olarak merak konusu haline geldi.
İşte bu ortamda Arap Baharı başladı.
Kimileri Arap Devrimi diyerek geniş halk kitlelerinin ilgisini ve merakını uyandırırken, kimileri derin tahliller yaparak gelecek hakkında kahinlik yapmaya soyundu.
Mısırdaki Tahrir Meydanı eylemlerinin günlerce sürmesi karşısında merak arttı. Televizyonlara çıkan uzmanlar tarafından kışkırtılan bir bahis ortamı oluşturuldu. Mübarek gidecek mi? Kalacak mı?; Ne kadar dayanacak?; Ülkeden kaçtı mı?; yabancı bankalarda kaç milyar doları var? türünden basit ve kaba sorular etrafında yapılan uzman tartışmaları, geleceği bilme arzularını tahrik etti.
Ardından, başbakanın NATOnun ne işi var Libyada söylemiyle başlayan, ardından binlerce masum sivili Libyadan tahliye etmek için donanmanın harekete geçirilmesiyle birlikte, Kaddafinin sonu ya da Ne olacak Kaddafinin hali merak konusu haline geldi.
Artık gelişen her ulusal ya da uluslararası olay, borsadaki hisse senedinin ne zaman ve ne kadar yükseleceğini bilme arzusuyla eş düzeyde bir olay haline geldi.
Kaddafinin dünyanın gözü önünde linç edilmesi karşısında (tıpkı Saddam Hüseyinin iki oğlunun, Cengiz Çandarın sözleriyle, tavuk gibi başları kesilerek öldürülmesi ve Saddam Hüseyinin uyduruk bir dava sonucunda idam edilmesi olaylarında olduğu gibi) hiçbir şey olmamış gibi davranan insanlar, Suriyedeki gelişmeler karşısında bir kez daha geleceği bilme arzusuyla kahinlerden medet umar hale geldi.
Ne olacak Suriyenin hali?
Beşer Esad iktidarda kalabilecek mi?
Başbakan Recep Tayyip Erdoğanın sözüyle Suriye halkı, Beşer Esad yönetimini ne zaman devirecek? gibi sorular medyada sorgulanırken, birden ortaya çıkıveren Kuzey Suriyede Kürt sorunu (Batı Kürdistan sorunu) yeni bir merak konusu haline geldi. Böylece bir kez daha geleceği bilme arzusu depreşti. Suriye konusunda ne söylenirse söylensin, bu meraklı soruları yanıtlamayan değerlendirmeler dinlenilmez hale geldi.
Şimdi bizden, şu esamesi okunmayan devrimcilerden beklenen, bu meraklı kesimlerin merakını giderecek yanıtlar vermektir.
Beşer Esed gider mi?[3*] Giderse ne olur? Kuzey Suriyede Kürtler özerklik ilan eder mi? Ederse, bu Türkiye Kürdistanında nasıl sonuçlar yaratır? Emsal oluşturur mu?
Ya da Suriye parçalanır mı? Sünnilerin (Müslüman Kardeşlerin) iktidara gelmesi için uğraşan AKP iktidarı bu parçalanma karşısında ne yapar? Yeni bir Kürt özerk bölgesinin oluşmasına izin verir mi? Özgür Suriye Ordusu denilen silahlı muhalefet, AKPnin denetimi altında Kürt özerk bölgesini yok etmek için harekete geçer mi? Bu muhalefete Türkiye devleti ne kadar güvenebilir? vs. vs..
Eğer yazınızda ya da konuşmanızda, bu ve benzeri sorulara belli bir yanıt veremiyorsanız, yani meraklıları tatmin edemezseniz, açıktır ki, sizi dinleyecek bir insan topluluğu (belki 3-5 kişi bile) bulamayacaksınızdır.
Kahinlik, müneccimlik (astrologluk) yeniden revaçtadır.
Bugün ve gelecek için, geleceği biçimlendirmek için etkin bir eylemde bulunmayan ya da bulunmayı bile düşünmeyen, edilgenliği (eski deyimle pasifliği) içselleştirmiş, ama herşeye rağmen geleceği bilme arzusu ile yanıp tutuşan bir kitle karşısında yapılacak en popüler iş müneccimlikten başka bir şey değildir.
Oysa tarihi insanlar yapar, insanlar tarafından yapılır.[3*] Tarihi yapacak olan insan öznesi ortaya çıkmadığı sürece, tarih, tarihin yapıcısı gerçek insanların dışında ve üstünde yer alan, sadece kendi çıkarlarını esas alan egemen sınıflar, egemen güçler tarafından yapılır.
Suriye somutunda konuşursak, öncülüğünü Recep Tayyip Erdoğanın yaptığı varsayılan dış güçler Suriyenin geleceğini belirlemek için harekete geçmişlerdir. Özgür Suriye Ordusu ya da Recep Tayyip Erdoğanın Suriye halkı dediği insanlar, sadece bu dış güçlerin desteğinde ve sadece onların istek ve çıkarları doğrultusunda tarih sahnesine çıkmışlardır. Açıktır ki, burada bir ülkenin tarihi yazılmaktadır. CIA ve MİT ajanlarının yönetiminde silahlandırılmış ve harekete geçirilmiş silahlı muhafet hareketinin amacı tek ve yalındır: Suriyedeki son Baas iktidarını sona erdirmek.
Bir bütün olarak Arap Baharı denilen ve tümüyle dış güçler tarafından harekete geçirilen iç dinamiklerin ürünü olan olaylar dizisi, hiç tartışmasız, 23 Temmuz 1952 yılında Abdülnasır ve arkadaşlarının Mısırda İngiliz emperyalizminin kuklası olan Kral Faruku devirmeleriyle başlayan bir tarihsel sürecin son halkasını oluşturmaktadır.
23 Temmuz Özgür Subayların askeri darbesiyle birlikte yeni bir dönem başlamıştır. Bu yeni dönem, emperyalist güçler tarafından cetvelle paylaştırılmış Arap halkının birlik ve anti-emperyalist kalkınma arayışına giriştiği bir dönemdir. Bu dönemin başlığı, Arap ülkelerinde Arap milliyetçiliğinin yükselişi ve Baas iktidarlarının kuruluşudur.
İlk milli eylem, 26 Temmuz 1956da Suveyş Kanalının millileştirilmesidir. Bu tarihten itibaren, gerek Mısırdaki Nasır iktidarı, gerekse diğer ülkelerde ortaya çıkacak olan Baas iktidarları (Suriye ve Irak) emperyalist ülkelerle ilişkilerini büyük ölçüde koparmışlar ve milli ekonomi dönemine girmişlerdir.
Açık ifadesiyle, Mısır, Suriye ve Iraktaki Baas iktidarları[4*] (Libyadaki Kaddafi yönetimi de dahil) günümüze kadar bu ülkeleri (Sovyetler Birliğinin etkin desteğiyle) emperyalist dünya pazarının dışına çıkarmışlardır. Emperyalizmin en büyük sorunu aşırı-üretimdir. Yani Pazar sorunudur. Dolayısıyla Baas iktidarlarının kendi ülkelerini emperyalist dünya pazarının dışına çıkartmış olmaları, emperyalizmin pazar sorunu açısından giderek önem kazanan bir yere sahiptir.
Bugün yaşanılan ve yaşanılmaya devam edecek olan süreç (şu ünlü Arap Baharı), Arap ülkelerindeki Baas rejimlerini yıkarak, bu ülkeleri emperyalizmin açık pazarı haline getirme sürecidir. Bu boyutuyla, Baas iktidarlarını yıkmaya yönelik her türlü girişim, bu pazardan pay kapma heveslisi her kesimi harekete geçirmiştir. Türkiyenin, daha tam ifadeyle, feodal-tüccar zihniyetinin bu olaylar karşısındaki pro-aktif hareketi, bu yeni emperyalist pazardan pay kapma arzusundan başka bir şey değildir.
Bu nedenle, soru, son Baas kalesi olan Suriyedeki Beşar Esad iktidarının yıkılıp yıkılmayacağı değil, Suriyenin (ve diğer Baas ülkelerinin) emperyalist güçler tarafından nasıl paylaşılacağıdır.
İkinci soru ise, bu yeni pazarların güvenliğinin nasıl sağlanacağı sorusudur. Bu soru, aynı zamanda İsrailin güvenliği sorununu da içerir. Baas sonrası Mısır ve Suriyede iktidara gelecek olan islamcıların, söylemsel olsa bile, yahudi düşmanlığı ve geçmişten miras alınan Arap milliyetçiliği ciddi bir güvenlik sorunu yaratmaktadır.
İşte bu iki soru, özellikle ikincisi, aynı zamanda bu coğrafyada, hem pazarların, hem de İsrailin güvenliğini sağlayacak olan yeni bir ilişki düzeyinin ortaya çıkmasını kaçınılmazlaştırmıştır. Kuzey Irak ve Kuzey Suriyedeki Kürt nüfus ya da Büyük Kürdistanın kurulması olasılığı da bu güvenlik gerekliliğinden türemektedir.
Bütün bunlar gerçekleşebilir mi?
Meraklı olanların mutlak olarak yanıtlanmasını isteyecekleri soru da budur!
Verilebilecek yanıt, elbette, gerçekleşebilir olacaktır. Diğer ifadeyle, Baas iktidarlarının yıkılması ne denli emperyalizmin pazar sorununun bir sonucuysa, o denli emperyalizmin etkin desteğiyle gerçekleştirilecektir.
Emperyalizme karşı, Arap ülkelerinin emperyalizmin yeni pazarları olarak ele geçirmesine karşı anti-emperyalist bir direniş, bir karşı duruş olmadığı sürece, emperyalizmin niyetlerini gerçekleştirmesinin önünde nerdeyse hiçbir engel bulunmamaktadır.
Emperyalizm, bir ülkeyi kendi pazarı ya da sömürgesi haline getirmek için sadece iki yöntemi bilir ve tanır: Ya doğrudan o ülkeyi işgal etmek ve yönetmek; ya da işbirlikçiler aracılığıyla mevcut iktidarı devirerek, bu işbirlikçiler aracılığıyla ülkeyi yönetmek.
Bugün Mısır ve Suriyede, Amerikan emperyalizmi, Müslüman Kardeşler örgütlülüğü şemsiyesi altında, Arap küçük esnaf ve tüccar kesimiyle işbirliğine girmiştir. Dün (1979) İranda, emperyalizme rağmen, mollalarla iktidara gelen bu orta sınıf, bugün emperyalizmin işbirlikçisi olarak Mısır ve Suriyede iktidar adayıdır. Suriyede açıkça görüldüğü gibi, bu işbirlikçi orta sınıf çok kolaylıkla emperyalistler tarafından silahlandırılabilmekte ve silahlı bir güç haline getirilebilmektedir. Bu nedenle, bu yeni işbirlikçi kesimlere karşı silahlı mücadele dışında herhangi bir mücadele tarzı bulunmamaktadır.
Evet, tarihi insanlar yapar. Ama tarihi yapacak olan insanlar, tarihin kendi önlerine koyduğu görevleri yerine getirme azim ve kararlılığında olmadıkları sürece, dış güçlerin basit oyuncağı olmaktan öteye geçemezler.
Asıl olan Suriyedeki son Baas iktidarının emperyalizm ve silahlı işbirlikçileri tarafından devrilip devrilmemesi değil, yeni işbirlikçi iktidara karşı, anti-emperyalist bir mücadelenin yürütülüp yürütülmeyeceğidir. Beşar Esad iktidarının böylesi bir anti-emperyalist mücadeleye öncülük edebilmesi olanaksızdır. Bunun en yalın kanıtı, bundan 3-4 yıl öncesine kadar Beşar Esad yönetiminin doğrudan Türkiye (ve Recep Tayyip Erdoğan) aracılığıyla emperyalizmle uzlaşma arayışında bulunmuş olmasıdır.
Şüphesiz her şey karanlık değildir. Amerikan emperyalizminin Irak işgali sonrasında olduğu gibi, Baas dönemi direniş için yeni bir temel oluşturabilmektedir. Böyle bir direnişin Suriyede de ortaya çıkması olasıdır. Ama bu mücadele uzun ve kanlı bir mücadele olacaktır. Asıl olan da, böylesi bir mücadeleye girişme kararlılığında olan halk kitlesinin ortaya çıkmasıdır. Bizde olduğu gibi, geniş halk kitlelerinin tüketim ekonomisi içinde pasifize edilmesi de olasıdır. Bu da, emperyalizme ve yerli-yeni işbirlikçi sınıflara karşı mücadeleyi belli ölçülerde engelleyecekse de, uzun dönemde bu işbirlikçi iktidarların parçalanması kaçınılmazdır.
[1*] Ayşe Hür adlı bu kişi, Taraf gazetesinde son birkaç yılın yıldızı olarak parladı. Ta ki, yine Taraf gazetesinde ünlü Halil Berktayın, bu zatın bilgisizleğini ortaya koyarak ipini çekene kadar bu yaldızlı tarih araştırmacısı parlamayı sürdürdü. Ama bu da bir kayıp sayılmaz. Çünkü bu yaldızlı dönemdeki ününden yararlanarak TRTde bir program kapmayı da başardı.
[2*] Medyayı yakından izleyenlerin çok iyi bildiği gibi, AKP ve yandaşları Esad yerine Esed demektedirler. Çünkü Arapça Esad aslan, Esed ise saadetli anlamına geliyormuş. Beşer Esadı aslan diye çağırmak yerine, katliamların karşısında mutlu olan kişi olarak sunmak AKPnin daha çok işine gelmiştir. Tıpkı PKKnin, resmi söylemde Pe-Ka-Ka olması gibi çocuksu bir psikolojik savaş yöntemi.
[3*] Marks şöyle yazar: İnsanlar kendi tarihlerini kendileri yaparlar, ama kendi keyflerine göre, kendi seçtikleri koşullar içinde yapmazlar, doğrudan veri olan ve geçmişten kalan koşullar içinde yaparlar. Bütün ölmüş kuşakların geleneği, büyük bir ağırlıkla, yaşayanların beyinleri üzerine çöker. Ve, onlar kendilerini ve şeyleri, bir başka biçime dönüştürmekle, tamamıyla yepyeni bir şey yaratmakla uğraşır göründüklerinde bile, özellikle bu devrimci bunalım çağlarında, korku ile geçmişteki ruhları kafalarında canlandırırlar, tarihin yeni sahnesinde o saygıdeğer eğreti kılıkla ve başkasından alınma ağızla ortaya çıkmak üzere, onların adlarını, sloganlarını, kılıklarını alırlar. (Marks, Louis Bonaparteın 18 Brumairei.)
[4*] Bilineceği gibi, Mısır, Suriye ve Iraktaki Baas iktidarlarının varlığı bayraklarındaki yıldızlarda simgelenmiştir. Mısır, uzun yıllar tek yıldızlı Arap bayrağını kullanırken (ki Enver Sedat döneminde kaldırılmıştır), Suriye iki yıldızlı, Irak üç yıldızlı bayrağı kullanmıştır. Emperyalizmin Arap ülkelerine müdahalesinin hedefi, bir bakıma, bu yıldızları Arap bayrağından söküp atmaktır.
Kurtuluş Cephesi, 128. Sayı, Temmuz-Ağustos 2012

