We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Medieval Warfare V Sayı 1: İhanet ve İhanet - Ortaçağ Dünyasında İhanet
Medieval Warfare V Sayı 1: İhanet ve İhanet - Ortaçağ Dünyasında İhanet
Ortaçağ döneminde çoğu ihanet kişiseldi - bir devlete ya da kuruma karşı değil, bir bireye karşı. Bu makaleler, ihanetin en ünlü örneklerinden bazılarının yanı sıra daha az bilinen bazılarını içerir.
En kötü şöhretli Bizans ailelerinden biri olan Dukas'a bir göz atarak başlıyoruz. Birkaç imparator sağlamanın yanı sıra, Malazgirt Savaşı'nda İmparator'a ihanet etmesiyle ünlü Andronikus Dukas'ı da içeriyordu; bu yenilgi doğu eyaletlerini fetih için açtı. Bu makale, ihaneti aile hırsı çerçevesinde ele alıyor.
İkinci makale, basit ihanet, hileler, yanlış emirler göndermek, bir kapıyı korumasız bırakmak veya savunmacıların bir dizi içinde rahatlamazsa teslim olmayı kabul ettiği kongre gibi bir savunma hatasından yararlanmak da dahil olmak üzere bir kuşatmayı sona erdirmek için alternatif yollara bakar. zaman aralığı. İngilizlerin Galler'de sıklıkla keşfettiği gibi, en güçlü kale bile iyi bir numaraya düşebilir.
Sırada daha az bilinen bir konu, akrabaları ona ihanet edip eyaleti ele geçirene kadar Hollanda kontesi Bavyera Kontesi Jacqueline'in kaderi.
Bilinmeyen bir başka konu da Arap ve Çin orduları arasında nadir görülen bir çatışma olan Talas Nehri savaşı (751). Burada herhangi bir ihanetin olup olmadığına dair bir tartışma var - daha önce Çinliler tarafından saldırıya uğrayan bir grup Türk Arapların yanında yer aldı. Çinliler onları İmparatorluğun bir parçası olarak görürken, Türkler muhtemelen bu görüşü paylaşmıyorlardı.
Bana daha tanıdık gelen, Despenser favorilerinin düşüşünü, karısı Isabella ve sevgilisi Mortimer tarafından ihaneti ve tahttan indirilmesini ve sonunda oğlu Edward III tarafından tahttan indirilmesini gören II. Edward'ın saltanatıdır.
Son olarak, Bosworth savaşında hayati bir rol oynamadan önce, çatışmanın büyük bölümlerinde tarafsız kalmayı başardıkları Güllerin Savaşları sırasında Stanley Ailesinin rolüne bakıyoruz. En azından burada amaçlarının ne olduğu oldukça açık - Henry Tudor ile evlilik yoluyla ilişkiliydiler ve saltanatının başlangıcında Richard tarafından idam edilmekten kurtulmuşlardı, bu yüzden Richard'ın onlardan kendisine sadık olmalarını beklemesi daha doğrusu aptalca.
Temanın dışında üç makale var. İlki, Massachusetts Higgins Cephanelik Müzesi kapandığında ve koleksiyonunu yakındaki bir müzeye taşıdığında karşılaşılan sorunlara bakıyor. Sırada İsviçreli Pike'a bir bakış, İsviçre orduları içinde ne kadar önemli olduğunu, nasıl kullanıldığını ve nasıl karşılandığını araştırıyor. Sonunda Anglo-Sakson şiirinin parçalarına bir göz atalım Waldereve kalkan duvarı dövüşü hakkında bize neler söyleyebileceklerini. Bu, normalde yalnız kahramanca savaşmayı betimlediği söylenen bu fragmanların alternatif bir görünümüdür, ancak yazar iyi bir argüman ortaya koymaktadır.
Nesne
İhanetle Kişiselleşmek: Tarihsel Giriş
Doukai: Bizans'ın ihanet siyaseti
Kuşatmayla değil, hileyle: Kuşatma savaşına alternatifler
Hollanda'yı Kaybetmek: Bir kontes ihanete uğradı
Hain yardımcılar: Talas Nehri Savaşı
Sık Kullanılanlar ve Davalar: II. Edward'a ihanet
Bir kralı öldürmek için: Güllerin Savaşlarında Stanley'ler
Hareket halindeyken: Higgins Cephanelik Müzesi Koleksiyonu
İsviçre Pike: Silah, taktikler ve karşı önlemler
Waldere'nin kalkan duvarı: Anglo-Sakson taktikleri için yeni kanıtlar
Vatana ihanet
vatana ihanet bağlı olunan bir devlet otoritesine saldırma suçudur. [1] Bu, tipik olarak, kişinin anavatanına karşı bir savaşa katılma, hükümetini devirmeye teşebbüs etme, ordusunu, diplomatlarını veya düşman ve yabancı bir güç için gizli servislerini gözetleme veya liderini öldürmeye teşebbüs etme gibi eylemleri içerir. durum. Vatana ihanet eden bir kişi hukukta bir kişi olarak bilinir. hain. [2]
Tarihsel olarak, örf ve adet hukuku ülkelerinde, bir kocanın karısı tarafından veya bir efendinin hizmetçisi tarafından öldürülmesi gibi belirli sosyal üstlerin öldürülmesi de ihaneti kapsıyordu. Krala ihanet olarak biliniyordu vatana ihanet ve daha düşük bir üstüne karşı ihanet küçük ihanet. Dünyanın dört bir yanındaki yargı yetkileri küçük ihaneti ortadan kaldırdıkça, "ihanet", tarihsel olarak yüksek ihanet olarak bilinen şeye atıfta bulunmaya başladı.
Zaman zaman, terim hain herhangi bir doğrulanabilir ihanet eylemi ne olursa olsun, siyasi bir sıfat olarak kullanılmıştır. Bir iç savaşta veya ayaklanmada kazananlar, kaybedenleri hain olarak görebilir. Aynı şekilde terim hain hararetli siyasi tartışmalarda kullanılır - tipik olarak siyasi muhaliflere veya seçmenlerinin çıkarlarına en uygun şekilde hareket etmedikleri düşünülen iktidardaki yetkililere karşı bir karalama olarak. Bazı durumlarda, olduğu gibi Dolchstoßlegende (Arkadan bıçaklama efsanesi), büyük bir grup insana yönelik ihanet suçlaması birleştirici bir siyasi mesaj olabilir.
Bosworth'ta İhanet: Richard III'ü gerçekten ne düşürdü
22 Ağustos 1485'te, Leicestershire'daki Sutton Cheney köyü yakınlarındaki bataklık tarlalarda, III. Richard, İngiliz tarihindeki son şövalye hücumuna öncülük etti. Miğferinin etrafında altın bir taç, sancakları uçuşuyor, kaderini savaşlar tanrısının ellerine attı.
Onlara doğru dört nala koşan atlardan ve çelikten oluşan bu ışıltılı panoply'nin şaşkın gözlemcileri arasında, güçleri şimdiye kadar eylemde yer almamış olan Sir William Stanley ve kardeşi Thomas da vardı. Her ikisi de Richard'ın önlerini geçip Henry Tudor'a doğru ilerlemesini dikkatle izledi, sadece rakibini ortadan kaldırmaya odaklandı.
Kral, Henry'nin korumasıyla savaşarak, sancaktarını kendi eliyle öldürüp Tudor'un ayaklarının dibine gelirken, William Stanley hamlesini yaptı. Kuvvetlerini kralın sırtına atarak ona ihanet etti ve onu parçalattı. Richard, yiğitçe savaşıyor ve ağlıyor, "İhanet! İhanet!", Bosworth Field'ın kanlı çamurunda, görünüşte en azından onu desteklemek için orada olan bir adam tarafından katledildi.
Tarihçiler, Stanley'nin ihanetini, İngiliz tarihinin en tartışmalı kralının saltanatını kapsayan kısa ve acımasız dramın yalnızca son perdesi olarak görmeye başladılar. Çoğu, Richard'ın iki yeğenini Londra Kulesi'nde öldürdüğü ve bu iğrenç suçun krallığı o orta çağ günlerinde bile o kadar sarstığı ve ölümünün neredeyse kesin olduğu konusunda hemfikir. Bosworth savaşını kaybetmesinin nedeni, bu yasadışı darbe yoluyla desteğini feda etmesiydi.
Ancak Ulusal Arşivlerdeki Lancaster Dükalığı kayıtlarındaki el yazmaları arasında gizli, Thomas, Lord Stanley ve kardeşi William'ın Güllerin Savaşları sırasında Bosworth'ta Richard'a ihanet etmelerinin gerçek nedeni hakkında bir fikir veren bir hikaye yatıyor. Kayıtlar, savaştan 20 yıldan fazla bir süre önce, Lancashire tepelerinde bir güç mücadelesinin, Bosworth'ta patlayan bir sigortayı ateşlediğini gösteriyor.
Arazi kapmak
Stanley'ler 15. yüzyılın çoğunu batı Lancashire, Cheshire ve kuzey Galler'de güçlü bir malikâne konsantrasyonu inşa etmekle geçirmişti. Güçleri büyüdükçe, doğu Lancashire'daki topraklarına yönelik çıkarcı ve amansız tecavüzlerine kızan soylu ailelerle çatışmaya girdiler.
Böyle bir aile Hornby'li Harrington'lardı. Stanley rakiplerinin aksine Harringtonlar, Güllerin Savaşları'nda Yorkluların yanında yer aldılar ve sadık bir şekilde sadık kaldılar. Ne yazık ki, 1460'taki Wakefield savaşında felaket oldu. York Dükü ve onunla birlikte Thomas Harrington ve oğlu John öldürüldü.
Stanley'ler her zamanki gibi savaşı kaçırmayı başardılar. Bununla birlikte, Harrington mirasının parçalarını almak ve Stanley ülkesinde Lune Nehri vadisine hakim olan muhteşem bir kale olan Hornby'de oturmak için çok hevesliydiler.
John Harrington, Wakefield'de öldürüldüğünde, geride bıraktığı tek mirasçı iki küçük kızdı. Hornby'deki kaleyi yasal olarak miras alma hakları vardı, ancak bu, evlendikleri kişiye geçecekti. Stanley hemen onları vesayetine almaya ve onları mümkün olan en kısa sürede biricik oğlu ve bir yeğeniyle evlendirmeye çalıştı.
John Harrington'ın kardeşi James de onu durdurmaya aynı derecede kararlıydı. James, erkek kardeşinin Wakefield'deki babalarından önce öldüğünü ve bu nedenle, hayatta kalan en büyük oğul olarak kendisinin, John'un kızları değil, varisi olduğunu savundu. İddiasını yerine getirmek için kızları ele geçirdi ve Hornby'yi Stanley'lere karşı güçlendirdi.
Ne yazık ki Harrington için, Kral IV. Edward - sivil çekişmelerle harap olmuş bir ülkeye düzen getirmeye çalışan - güçlü bir bölgesel patronun desteğini kaybetmeyi göze alamazdı ve kaleyi Stanley'e verdi.
Ancak, bu hiçbir şekilde meselenin sonu değildi. James Harrington, ne olursa olsun, Hornby'ye ve yeğenlerine tutunmayı reddetti. Dahası, kayıtlar, iki aile arasındaki sürtüşmenin 1460'larda endişe verici oranlara tırmandığını gösteriyor.
Lancaster mührü altında verilen patent ve izin mektuplarının arşivinde, Kral'ın bölgede düzeni sağlamak için mücadele ettiğini ve başarısız olduğunu görebiliriz. James Harrington şatosunu güçlendirip topuklarını kazarken, Stanley kardeşi Robert Harrington'ın evlilik yoluyla edindiği Blackburn ve Amounderness'teki kalıtsal icra memurluklarını kullanmasına izin vermeyi reddetti. Stanley, Harrington'ları haksız yere suçladı, jürileri topladı ve onları hapsetmeye çalıştı.
İsyan ve isyan
Bu sanal savaş durumu, 1469'da, Yorkshire, Galler ve Midlands'daki devasa mülkleri olan, ülkenin en güçlü kodamanı olan Warwick Kontu, anıtsal bir öfke nöbetinde kuzeni Edward'a isyan ettiğinde gerçek bir çatışma haline geldi. IV.
İsyan, eski kral, talihsiz Henry VI'nın Kule'den sürüklendiğini ve tahta geri konduğunu gördü. Warwick'in kız kardeşi Eleanor Neville ile evlenen Stanley, isyana katılarak kazançlı çıktı.
Artık İngiltere'de iki kral vardı ve Edward kontrolü yeniden kazanmak için acı bir savaşla karşı karşıyaydı. Kuzeybatıyı güvence altına almak için umutlarını küçük kardeşi Gloucester'lı Richard Duke, gelecekteki Richard III'e bağladı.
Bunun Stanley ve Harrington için ani sonuçları oldu, çünkü Richard, ilkini Amounderness, Blackburn ve Bowland'ın ormancısı olarak yerinden etti ve ikincisini Hornby'nin güneyinde geniş bir bölge olan Bowland ormanındaki vekilharç yardımcısı olarak atadı. Daha da kötüsü, Stanley'nin bakış açısına göre Hornby kalesi, Richard'ın artık önemli yasal haklara sahip olduğu Amounderness'teydi.
İsyan sırasında Stanley, tahkimatları patlatmak için Bristol'den 'Mile Ende' adlı devasa bir top getirerek James'i bir kez ve herkes için yerinden etmeye çalıştı. Bunun neden başarısız olduğuna dair elimizdeki tek ipucu, Richard'ın 26 Mart 1470 tarihli ve "Hornby'de" imzalı bir emirdir.
Görünüşe göre 17 yaşındaki Richard taraf tutmuş ve Stanley'e karşı mücadelesinde James Harrington'a yardım ediyordu. James'in babası ve erkek kardeşi, Richard'ın babasıyla birlikte Wakefield'de öldüğü ve Harrington'lar Edward'ın tahtını geri almasına aktif olarak yardım ettikleri için bu pek şaşırtıcı değil. Kısacası, görünüşe göre Harrington'ların Richard'da, Stanley'lerin hegemonyasına meydan okuyabilecek ve onun hırslarına direnmelerine yardımcı olabilecek bir kraliyet müttefiki vardı.
Harrington'ların Edward'a desteği, Kral, Barnet savaşında Warwick'i yendikten ve öldürdükten ve VI.
Minnettar olabilirdi, ancak durumun sert gerçekleri Edward'ı Stanley'leri yatıştırmaya zorladı çünkü onlar Harrington'lardan daha fazla adama komuta edebilirlerdi ve 1473'teki bir yerleşimde James Harrington, Hornby'yi teslim etmek zorunda kaldı.
Richard, Farleton'ın yakındaki mülkünün tazminatını ve ayrıca batı Yorkshire'daki araziyi almasını sağladı, ancak Edward 1483'te öldüğünde Stanley, Robert Harrington'ın Blackburn ve Amounderness'te iddia ettiği kazançlı ve kapsamlı hakları henüz teslim etmemişti.
Bir aile meselesi
Ancak bir şey değişmişti. Bölgenin önde gelen soylu aileleri, Richard'da bir "iyi lord" bulmuşlardı. Warwick'in yerine kuzeydeki dukalığın baş vekilharcı olmuştu ve atama yetkisini soyluların üyelerini desteklemek ve Stanley'nin gücünü kontrol etmek için kullandı.
Bunu yalnızca kraliyet gücü yapabilirdi ve Richard, Kralın güvenilir kardeşi olarak bunu özgürce kullandı. Dacreler, Huddleston'lar, Pilkington'lar, Ratcliffes ve Parrs, hepsi de Harrington'larla evlilik yoluyla akrabaydılar ve bölgede ofisleri vardı ve efendileri olarak Stanley'i değil Richard'ı gördüler.
Richard tahta geçtiğinde sonunda James Harrington için bir şeyler yapma gücüne sahipti. Kanıtlar, Hornby mirası sorununu yeniden açmayı planladığını gösteriyor.
Bu tek başına Stanley için aforoz olurdu, ancak buna Lancaster Dükalığı'ndaki endişe verici bir dizi randevu eşlik etti. Harrington'ların bir akrabası olan John Huddleston, Cumberland'ın şerifi, Penrith'in kahyası ve batı yürüyüşünün muhafızı yapıldı. Robert Harrington'ın kayınbiraderi John Pilkington, Rochdale'in vekilharcıydı ve III. Richard'ın mabeyincisi oldu. Stanley sıkıştığını hissetti, gücü tehdit edildi ve etkisi azaldı.
Bosworth'ta Richard ile, kraliyet hanesinde hizmet eden sıkı sıkıya bağlı bir soylular grubu vardı: John Huddleston, Thomas Pilkington ve Richard Ratcliffe gibi adamlar. Richard'ın güvenebileceği adamlardı, ama aynı zamanda Stanley'nin kuzeybatıdaki gücünü azaltmada etkili olan adamlardı.
Richard'ın yanında, muhtemelen onun sancağını taşıyan James Harrington vardı. Richard III, Stanley'leri Bosworth Field'da hızla geçtiğinde, onlara reddetmek için çok cazip bir fırsat sundu.
1470'lerde Richard, Edward'ın teğmeni olarak kuzeyde baskın güç haline gelmişti. Kardeşine sadakatle hizmet etti ve güçlü ve istikrarlı bir taraftar kitlesi oluşturdu. Önde gelen soylu aileleri, bir aracı olmaksızın kraliyet otoritesine hizmet edebilirdi. Bu yeni dönemde kaybedenler, iki kuzeyli kodaman Henry Percy ve Thomas Stanley idi.
Richard güçlerine meydan okudu ve Bosworth'ta intikamlarını aldılar. Richard, yanında Harrington'la birlikte savaşa girdiğinde, sadakat, sadakat ve güven de onunla birlikte sürdü. Richard'ın başındaki altın taç gibi yere düştüler.
Dr David Hipshon, Twickenham'daki St James Bağımsız Okulu'nda ders veriyor. Onun kitabı Richard III ve Şövalyeliğin Ölümü Tarih Yayınları tarafından yayınlanmaktadır.
Richard'ın şövalyeliği: bir kralı öldüren cesur maceralar
Bosworth'taki şövalyelerin vahim hücumu riskli bir strateji olabilirdi ama bu, III.
Richard'ın, büyük savaşçı-kral Henry V tarafından dört yaşında bir yetim olarak evlat edinilen babası York Dükü, eski moda, neredeyse arkaik bir şövalyelik kavramına sahipti. Richard sadece sekiz yaşındayken öldürülmüştü ama genç çocuk üzerinde güçlü bir etki bırakmıştı.
1476'da Richard, babasının Fotheringhay'daki aile koltuğunda yeniden defnedilmesinde, gösteriş ve sembolizmle dolu ciddi bir törene başkanlık etti. Queen's College Cambridge'deki dört rahibin bir bağışı, “kutsanmış hatıra Richard Duke of Yorke'un doğru yüksek ve güçlü prensinin ruhu için” dua etmeleri gerektiğini belirtti. Richard III, babasının yıllar süren yolsuzluk ve beceriksizlikten sonra krallığı eski ihtişamına kavuşturmak için savaşırken öldüğüne inanıyordu.
Babasının Wakefield Muharebesi'nde ölümünden sonra, aile, saray görgü kuralları ve şövalyelik kahramanlıklardan oluşan neredeyse fantastik bir dünyanın beslendiği Burgonya'lı İyi Philip'in sarayına kaçmak zorunda kalmıştı.
Genç Gloucester Dükü, mükemmel şövalye Ipomedon'un 12. yüzyıldan kalma bir romantizmine sahipti ve kopyasında tant le disiree, “Bunu çok istedim” yazmıştı. Kullandığı slogan, bana yalan söyle, “sadakat beni bağlar”, aynı kayıp bir idealizm için özlem duygusuna sahiptir.
Harrington'lar - efendileri Richard gibi - Bosworth'taki başarısız at hücumu ve Yorkluların sonraki yenilgisi için ağır bir bedel ödeyecekti.
Savaştan sonra, Stanley tüm Harrington mülklerine sahip oldu ve Derby'nin kontu oldu. Kardeşi, aceleci ve hain William, bir zamanlar bir krala çok sık ihanet etti ve 1495'te Henry Tudor tarafından idam edildi.
Henry, kodamanların kendi birliklerini kurma ve kendi güçlerini kullanma kapasitesini ortadan kaldırmaya başladı. Özel ordular kaldırıldı ve Tudor'un otorite tekeli başladı. Bundan böyle bu güce ancak Parlamento ya da sıradan insanların isyanı ile meydan okunabilirdi.
Atreus ve Thyestes
Hangi kardeş daha kötüydü? Ailece çocuk pişirme sporu yapan mı yoksa amcasını öldürmek için önce ağabeyinin karısıyla zina edip sonra oğul yetiştiren mi? Atreus ve Thyestes, bir zamanlar tanrılara bir ziyafet olarak sunulan Pelops'un oğullarıydı. Demeter yediği için olayda bir omzunu kaybetti, ancak tanrılar tarafından restore edildi. Atreus'un pişirdiği Thyestes'in çocuklarının kaderi böyle değildi. Agamemnon, Atreus'un oğluydu.
II. Richard'da İhanetin Dili.
II. Richard'ın SAVAŞ SONRASI ELEŞTİRİSİ karakteristik olarak "siyasetin sekülerleşmesine paralel olarak kelimenin ticarileşmesine" ilişkin tasvirini ele almıştır. Richard II, Plantagenet monarşisinin şiddetli bir şekilde yok oluşunu tasvir ederken, Lancastrian pragmatizminin üstünlüğünü de ayırt eder ve "gücü yalnızca kendi iradesinde bulunan Makyavelist "yeni adama" karşı ilahi olarak onaylanmış bir hükümdar" kurar.(2) II. Richard, siyasi değerlerin ilahi bir şekilde düzenlendiğini varsayan bir dünyadan, iktidarın işlevsel takibi ve sürdürülmesinin egemen olduğu bir dünyaya geçişi ifade eden bir kişi olarak tanımlanmıştır. James Calderwood'un etkili "konuşmanın düşüşü" açıklamasında oyun, "kutsal bir dilin, kelimeler ve şeyler arasındaki ilişkinin keyfi, belirsiz ve geçici olduğu faydacı bir dile teslim edilmesini" temsil eder.(3)
Bununla birlikte, oyunun bu yorumunun yeterliliği ve geliştirdiği siyasi tanınma türleri hakkında giderek daha fazla soru soruluyor. Joseph A. Porter bize, II. Richard'da hükümdarın kabulünü ve onunla özdeşleşmeyi niteleyen çeşitli deyimler olduğunu hatırlatır: [Calderwood] buna, 'Speech'in ta kendisine sahip olurdu."(4) Daha yakın zamanlardaki eleştiriler, II. Richard'ın çeşitliliğine ve müphemliğine ve aynı zamanda onun, onun bütünlüğüne meydan okuyanların diline ve değerlerine duyduğu sempatiye benzer şekilde dikkatli olmuştur. Richard'ın "kutsal" konuşması ve ifadesinin alınmasını sağlar. Oyunun Essex isyancıları için kayda değer faydası, oyunun teatralliğine ilişkin tarihselci okumaları, siyasi itaatin baskın anlayışlarını altüst eden, gizemi giderici olarak değiştirmiştir.(5) Bu perspektiften bakıldığında, II. Richard'ın "ortaçağ geçmişini simgesel birliğin kaybolmuş bir dünyası olarak değil" tasavvur ettiği kabul edilir. ancak aristokratik ve anayasal özgürlükler ile kamu kaynaklarını kendi özel çıkarları için el koymaya çalışan monarşi arasındaki sürekli bir mücadelenin sahnesi olarak." Cyndia Susan Clegg, oyunun üç Elizabeth dönemi dörtlüsünden hareketle, "hükümetin parlamenter otorite anlayışından çok direniş teorisiyle uyumlu bir hükümdar üzerinde bir otoriteyi" onayladığı şeklinde yorumlanmıştır.
Bu tür farklı eleştirel vurgular, oyunun karşıt bakış açılarının yarattığı müphemliğin ifadesidir ve bunlar, ihaneti tanımlama konusundaki ortak kaygıları açısından analiz edilebilir. II. Richard'ın herhangi bir politik okuması, oyunun bu konuyu ön plana çıkardığı, Richard'ın veya Bolingbroke'un temel yükümlülüklere ihanetini vurgulayan bir ihanet değerlendirmesini içerir. II. Richard'da, "ihanet" ve aynı kökten sözcükler, diğer Shakespeare oyunlarından daha sık görülür ve başlıca çatışması, suçu tanımlama yetkisi üzerindeki bir mücadele olarak tanımlanabilir. Eylemin diline ya ihanet damgası atfedilmesi ya da bu damgadan kaçınılması hakimdir, hemen hemen her önemli dramatik bölüm sözde güven ihlalleri etrafında inşa edilir ve çoğu karakter bu tür ihlallere karışmış ya da en azından bunlara tepki gösterir şekilde tasvir edilir. . Spesifik olarak, resmi ihanet suçlamaları, Richard ve Bolingbroke tarafından yönetilen farklı rejimlere bir giriş sağlar ve bunların yargılanması, kendi yönetim stratejilerinin yanı sıra uyandırdıkları muhalefet biçimlerinin deşifre edilmesine yardımcı olur. Drama, elbette, yüksek ihanetin belirleyici eylemleriyle sona eriyor: bir hükümdarın tahttan indirilmesi ve öldürülmesi.
II. Richard'ı ayırt eden şey, sadece siyasi alışverişlerinde ihanetin merkeziliği değil, aynı zamanda suçun rekabet eden formülasyonlarının dikkate alınmasındaki meraklılıktır. Oyunda her ne kadar şiddetle ihanet atfedilmiş olursa olsun, kanıtlar nadiren kesin bir şekilde oluşturulmaktadır. Böylece Bolingbroke ve Mowbray, seyircinin kimin doğru söylediğini yargılamadan birbirlerini ihanetle suçluyorlar. Oyunun ilerleyen bölümlerinde, Richard'ın taraftarı Aumerle, Bolingbroke'a karşı değerlendirilmesi eşit derecede zor bir şekilde ihanetle suçlanıyor. Ayrıca, hain figürünün belirlenmesindeki bu tür belirsizlikler, ihaneti tanımlamadaki belirsizlikleri de beraberinde getirmektedir. Bu nedenle, (Bolingbroke'un oyunun açılışında zorla iddia ettiği gibi) onur ve sadakatin ihlali olarak veya öncelikle (Kral Richard'ın ve daha sonra Carlisle Piskoposu'nun inandığı gibi) kralın kişiliğine ve iradesine karşı bir suç olarak tasvir edilebilir. Şiddet içeren bir eylem veya yozlaşmış bir konuşma biçimi olarak anlaşılabilir (Mowbray'in Bolingbroke'a karşı savunmasında öne sürdüğü gibi, tacı üstlenirken rakibi tarafından benimsenen bir görüş). Oyunun yapısı dönüşlü ve dinamiktir, bir dizide veya kesin bir tarihsel geçiş açısından organize edilmekten ziyade, Richard Irs'in en cüretkar siyasi spekülasyonlarından bazılarının fark edilmesi, bu şekilde üretilen ihanetin değişen konfigürasyonu aracılığıyla gerçekleşir.
II. Richard, ihanetin tekil veya antitetik bir kavrayışını ifade etmekten ziyade, ilişkisel veya daha doğrusu diyalektik bir yaklaşımla karakterize edilir; bu yaklaşımda ihanet, otoritedeki değişikliklere bağlı olarak görülür ve yalnızca egemenlik ile ilişkili olarak anlam bulur. kurulmasına veya zayıflatılmasına yardımcı olur. Kral Richard'a muhalefet "ağır bir isyan ve nefret edilen ihanet" ise (2.3.108) -- ve Richard, elbette, tahttan istifa ederken kendisini "diğerleriyle birlikte bir hain" olarak görecektir (4.1.248)-- Bolingbroke bir kez taç giydiğinde, onun yönetimine muhalefet de daha az hain değildir: Aumerle, babası için bile, "pis ihanetten" (5.2.72) suçludur. yozlaşmış hırslarına mahkum olanlardan sadık konu, ancak çok daha şartlı bir suç olarak. Oyun, vatana ihanet sıfatlarını değişen tarihsel koşullar içinde konumlandırarak, bu tür iddiaların özündeki siyasi çatışmaları aydınlatıyor. İhanet, tekrar tekrar, otoriteyi oluşturma veya azaltma mücadelesinde tanımlanır ve bunu bu şekilde doğrulamak için kullanılan dil tarafından, değişen meşruiyet iddialarına göre değiştirilebilir, tartışılabilir ve yeniden tanımlanabilir. O halde, oyunun "kararsızlığı", Machiavelli'nin yazılarının diyalektik yönteminin yakın tarihli bir analizinin önerdiği terimlerle tasavvur edilebilir: "olumlu otorite iddialarının içsel eleştirisi" ile bağlantılı olarak.(10)
Oyunun ihanet temsilindeki bu dalgalanmalar üzerindeki bariz bir etki ve bağlam, ana kaynağı olan Holinshed's Chronicles'ın 1587 baskısıdır. Annabel Patterson, Holinshed'in kapsayıcılığının yanı sıra, çalışmanın anayasal hükümete ve bir yurttaşlık ihtiyat etiğine yönelik düzenleyici taahhütlerini yeniden yorumlarken, ihanetin tarihsel oluşumu, bir "Sosyal ve politik olarak inşa edilmiş kurallar, özellikle tarihin bu aşamasında ani ve sürekli değişime tabi olan kurallar dizisi olarak 'Hukuk'a eleştirel bakış açısının" semptomatik tavrı. Holinshed'in II. Richard'ın çalkantılı saltanatını ele alışının en göze çarpan özellikleri: Tutarlı bir adalet kavramını somutlaştırmaktan ziyade iktidarın mizacındaki değişikliklere uyum sağlamak için ihanetin nasıl yapıldığı.
Kraliyet ve baronluk partileri arasındaki mücadelenin ayrıntılı anlatımında, ihanetin atfedilmesi ve kışkırttığı direniş, Holinshed'in açıklamasının yapılandırılmasına yardımcı olur: hiziplerin üstünlüğünün güvence altına alınması ve (en azından geçici olarak) sürdürülmesi için araçsal bir araçtır. Bununla birlikte, metin, herhangi bir istikrarlı ihanet anlayışını belirtmek konusunda özellikle isteksizdir, bu tutarlı bir şekilde bir bakış açısı meselesidir. Bu, Holinshed'in ihanet suçlamalarına eşlik eden bir deyimsel nitelemeyle tekrarlayan alıntısında ifade edilir: "hain olarak adlandırdıkları", "hain olarak ün saldıkları", "açıkça hain olarak kabul ettikleri", "hainler (onları yırttıkları gibi)". )."(12) Burada ihanet, retorik olarak, otoriteyi doğrulamak için çatışan ve partizan girişimlerde bulunur.
Holinshed'in pragmatik ihanet görüşünün ekonomik bir örneği, Richard'ın baronluk muhalefetindeki iki önemli şahsiyete saldırmasına yol açan olaylara ilişkin verilen açıklamada kanıtlanabilir: Gloucester Dükü'nün kaçırılması ve gizlice öldürülmesi; Shakespeare'in oyunu ve aynı zamanda Arundel Kontu'nun yargılanması ve idamı. 1388'de kral, kendisine kodamanları tarafından dayatılan "tüm krallığın kralının gözetiminde bir görüş" (2:776) sağlayan yasal bir devlet konseyini feshetti. Richard ve danışmanları, bu organdan sorumlu olanların hain sayılması ve kralın ayrıcalığının ayrıntılı bir savunması üzerinde anlaşmaya varmaları için bir yargıçlar konseyi üzerinde olağanüstü bir baskı uygularlar: , kendi namusuna ve imtiyazına ait olan şeyleri yapmasın diye. Bunun cevabı, onların hain olarak cezalandırılmaları gerektiği şeklinde verildi" (2:782). Buna karşılık, baronluk partisi "güçlerini bir araya topladı ve kralla zırhlarını sırtlarında konuşmaya karar verdi" (2:784). Feodal bir meydan okuma yayınlayarak, yasal sürecin böylesine haince bir şekilde kötüye kullanılmasından sorumlu danışmanların sınır dışı edilmesini talep ediyorlar ve Richard'ın "onun hakkında sürekli olarak kalan hainleri ondan beklemesini" ısrar ediyorlar. Ve suçlamalarının doğruluğunu kanıtlamak için, attılar. diğerlerinin onu savaşla kovuşturmalarını protesto ederek küstahlıklarını azaltın” (2:787). Başta onay vermesine rağmen, kral lordlara karşı komplo kurmaya devam eder ve Gloucester'ı krallıktan zorla uzaklaştırmayı ve suikast düzenlemeyi başarır (2:836-37) ve Arundel Kontu'nun haince silaha sarılması nedeniyle parlamentoda yargılanmasını sağlar. otoritesine karşı. Kralın gözdesi Bushy, Avam Kamarası'nın Arundel'in suçunun cezalandırılması "talebini" dile getirdiğinde, onun mordan yanıtı, daha önce kralın gözdelerine karşı sergilenen öfkeli feodal onurun aynı teatral gösterisini kışkırtır:
Earle başını yana çevirerek, sessiz adam ona "Krallar değil" dedi.
sadık müşterekler bunu gerektirir, ama sen ve ne olduğunu biliyorum." Sonra
diğer tarafta duran sekiz başvurucu, eldivenlerini ona attı,
ve kovuşturmada (zaten okunmuş olan) temyiz başvurusunda bulundular
haklı çıkarmak için onunla erkek erkeğe savaşın” (2:841).
Bu ihanet muamelesinde göze çarpan şey, suçu kanıtlamak için aynı törensel araçların kraliyet iktidarı için veya ona karşı kullanılabileceğinin tersine çevrilebilirliğidir. Arundel (ve Gloucester) vatana ihanet tanımında ajanlar ve hainler olarak görünebilir. Holinshed için ihanet, hem tebaaları koruması gereken bir yasanın bozulması ya da kraliyet ayrıcalığına tecavüz olabilir, affedilemez bir şekilde yasa dışı olanın güvence altına alınmadığı konusunda herhangi bir fikir birliği olabilir. İhanet, karşıt çıkarların ifade edildiği bir ortamdır ve belirli otorite iddialarının geçici olarak göründüğü bir dil sağlar. Arundel'in davasının gösterdiği gibi, suçun söylemsel statüsü, onun kısmi ve şarta bağlı olarak ifşa edilebileceği anlamına gelir. Holinshed'in metni, kamuya açık konuşmayı, siyasi gösterileri ve yasal prosedürü bilgilendiren çıkarlara karşı alaycı bir şekilde bile tetiktedir. İkincisinin hiçbiri, en güçlü şekilde tescil edilen bir özellik olan siyasi dolayımdan muaf değildir, çünkü ihanetin hem nesnesi hem de doğası, egemenliğin uygulanmasında veya değiştirilmesinde yeniden tanımlanabilmektedir. Anlamlı bir şekilde, bu onun temsil ettiği tarihsel sürecin tüm aşamalarında eşit derecede doğrudur, farklı otorite tarzları arasında elle tutulur bir geçiş duygusu yoktur. Holinshed için ihanete, belirli koşulların ihtiyaçlarına göre tek başına statik bir biçim verilir. II. Richard'ın diyalektik inşası için önemli sonuçları olan bu suç kavramıdır. İhanetin dili ile otoritenin dinamikleri arasındaki bu ilişki, Shakespeare'in oyununun eşit derecede ayrılmaz bir parçasıdır, onun içerimleri ayrıntılı bir incelemeyi hak eder.
II. Richard'ın açılışında, vatana ihaneti tebaaların namus kurallarına göre yükümlülükleri ve hakları açısından algılayan Bolingbroke ve Mowbray arasındaki mücadele yoluyla yargılama girişiminde açıkça feodal bir söylem kurulur. Richard'ın ihaneti kendi kişiliği ve iradesiyle ilişkilendirerek yürürlükten kaldırdığı şey budur. Bununla birlikte, bu monarşik ihanet kavramı, onun yönetimine karşı olanlar tarafından gözden geçirilir, ayrıca bir izleyici, Richard'ın makamının yargısal ve diğer ayrıcalıklarını sömürdüğü alaycı pragmatizmi çabucak öğrenir (1.4). Kralın konuşmasının egemenliğinin bu değiştirilmiş değerlendirmesi, özellikle krallığa yasadışı dönüşünde, ihanet ve sadık duygular arasındaki ayrımların hiçbir şekilde olmadığı taktik bir dil kullanan Bolingbroke ile ilgili olarak, oyunun ihaneti ele alışı aracılığıyla belirgin bir şekilde ifade edilir. daha uzun net. Bolingbroke'un konuşma esnekliği, politik çok yönlülüğünü kanıtlıyor, ancak talep ettiği retorik manevra da eleştirel incelemeye tabi tutuluyor ve yalnızca daha önceki onur taahhüdünün seyreltilmesi olarak değil. Daha sonraki aşamasında, oyun, onun gaspının, daha önce suçlandığı bir suç olan, eylemlerde olduğu kadar, kelimelerle işlenen ihanetin müteakip kovuşturulmasını teşvik ettiğini gösterir: bu tanım, Bolingbroke'un kendi eylemleri ışığında yeni bir önem kazanır. Richard II, çelişkili konuşma kayıtlarını bir hiyerarşi içinde düzenlemek yerine, bunları karşılıklı olarak niteleyici olarak sahneler. Siyasi güvenilirlik ve nihayetinde otorite iddiasında bulunan her figür, bunu ihanetin atfedilmesinden alır, ancak bu tür iddiaların retorik statüsü aynı anda alternatif bir ihanet kavramı açısından algılanır.
En başından itibaren, II. Richard, ihaneti tanımlama gücüyle ilgili bir mücadeleyi tasvir eder ve doğruladığı ilkeler üzerinde bir argüman prova edilir.(13) Önemli ölçüde, Bolingbroke ve Mowbray arasındaki çatışmada, Taç, temyiz edenlerin geniş ölçüde eşit şartlarda karşı çıkması nedeniyle engellenmiştir. Üstelik, haini ayırt etme konusundaki bu kararsızlığı bildirmek, ihanetin doğasını belirlemede çok daha derin bir yetersizliktir. Temyizci şövalyelerin ihtilafı, kralın kendi şahsının yerini aldığını algıladığı şövalyelik onuruna ifade edilmiş bir bağlılığa dayanmaktadır. egemenlik ya da koşulsuz itaat kavramları."(14)
Bu bölünmeyi, kralın Bolingbroke'un motivasyonlarıyla ilgili olarak Gaunt'a yaptığı açılış sorgusunda ortaya çıkan ihanet tanımında görebiliriz:
Richard. Söyle bana, ayrıca, onu seslendirdin mi,
Dük'e eski bir kötü niyetle itiraz ederse,
Ya da iyi bir konunun olması gerektiği gibi
Bilinen bir ihanet zemininde mi?
Sıska. Onu bu argümana göre değerlendirebildiğim kadarıyla,
Kendisinde görülen bazı belirgin tehlikeler üzerine,
Majestelerine nişan aldım, kök salmış bir kötülük yok.
Kral zaten Bolingbroke'un ilke anlayışına duyarlıdır: "eski kötülük" ifadesi hem Mowbray ile süregelen bir kan davasını hem de onun arkaik ifadesini küçümser. Richard için, "iyi bir özne"nin değeri, onun ihanete karşı tutumuyla belirlenir ve Gaunt, ilginç bir şekilde, oğlunun durumundan emin değildir. Burada, aşağıdaki sahnede olduğu gibi, Gaunt, ihanetin öncelikle krala yönelik bir saldırı olarak algılanmasında, Tudor duyarlılıklarına aşina olan bir sosyal ilişkiler anlayışını ifade eder. Vatana ihanetin en büyük nesnesi olarak hükümdarın kişiliğine yapılan bu vurgu, yasamada uzun süredir egemendi, ancak II. Richard'da ihanet dili tamamen kral üzerinde yoğunlaşmamıştır.(15)
Bolingbroke'un saygısız onur duygusunu ifade ederken kullandığı şövalyelik coşkusu, onun ihanet duygusuna işaret eder. Gloucester'ın öldürülmesiyle işlendi. Mowbray:
Sluic, masum ruhunu kan akışıyla dışarı attı,
Hangi kan, Habil'i kurban etmek gibi ağlar
Dünyanın dilsiz mağaralarından bile
Bana adalet ve kaba azap için
Ve soyumun şanlı değeri adına,
Bu kol yapacak, yoksa bu hayat harcanacak.
Elbette, düşmanına atfedilen suçlarda şövalye olmayan çağrışımlar var: Mowbray, kamu cüzdanını kötüye kullandı, askeri maaş için tasarlanan "ahlaksız işler" için zimmete para geçirdi ve vahşi bir suçlamada, tüm komploları "bu onsekiz için" tasarladı. yıllar / Bu topraklarda planlanmış ve planlanmış" (1.1.95-96). Bununla birlikte, bu tür kişisel çıkar, korkaklık ve şövalye cömertliğinin eksikliği bir yana, ihanetin temel eylemi, Mowbray'in tazminat hakkının talep edildiği kana saygısızlığıdır.
Bolingbroke, Mowbray hakkındaki iddianamesini kralına karşı koruyucu bir sadakat eylemi olarak "bir hain ve zalim" olarak sunuyor. Hükümdar ve krallık böyle tehlikeli bir konudan korunmalıdır, bu özen, "bir tebaanın sevgisine bağlılığı, / Prensimin değerli güvenliğini gözetmesinden" (1.1.31-32) kaynaklanmaktadır. Yine de, bunun ona kendi hanedan otoritesinin karizmatik bir iddiası için sağladığı retorik fırsat, Bolingbroke'un "soyumun şanlı değerinin" gerektirdiği kutsal yükümlülükler altında hareket ettiği merkezi bir güdü olarak bu kaygıyı azaltır. O'nun sözleri kralın değil, Tanrı'nın işittiği yerde söylenmiştir ve onların gerçekliği, kendi iradesiyle verilen ilahi bir hükümde tanıklık edilecektir:
Bedenim bu dünyada iyilik yapacak,
Ya da ilahi ruhum cennette cevaplasın.
Pis bir hainin adı gibi şeylerle ben senin boğazını,
Ve dilek - bu yüzden lütfen hükümdarım - hareket etmeden önce,
Dilimin konuştuğunu doğru çekilmiş kılıcım kanıtlayabilir.
Richard'ın arzularının burada bir paranteze indirgenmesi, Bolingbroke'un hem kanıtın taşıyıcısı hem de intikam aracı olarak hareket etmesiyle tutarlıdır. Kullandığı kelimeler arasında çizilen yazışmalarda ve bunların vücudunun göstereceği adaletteki geçerliliğinde bir cüret vardır.
Mowbray ayrıca ihaneti namus ihlali olarak ele alır. Ona göre, bu ihlali yasalaştıran Bolingbroke'un konuşmasıdır. Mowbray, iddiaların "iftiracı bir korkak" tarafından yapıldığı konusunda ısrar ederek, rakibinin sözlerini "bir kötü adamın kininden, / Bir dönek ve en yozlaşmış hain" (1.1.143-44) olarak suçluyor. Yine, dilin fizikselliği ve aristokratik onurun savaş yoluyla yargılama yoluyla bağımsız olarak haklı çıkarılmasının zorlayıcı tarzı çarpıcıdır. Mowbray, kralın buyruğundan daha ağır basan bir talep olan "kendimi sadık bir beyefendi olarak kanıtlayacak / koynundaki en iyi kan odasında bile" (1.1.148-49) olacaktır:
Kendimi atıyorum, korkunç egemen, ayağına
Hayatımı emredeceksin, ama utancımı değil:
Görevimin borçlu olduğu, ama benim adil ismim,
Mezarımın üzerinde yaşayan ölüme rağmen,
Karanlık şerefsizliğin kullanımına sahip olmayacaksın.
Burada utandım, suçlandım ve şaşırdım,
İftiranın zehirli mızrağıyla ruhu deldi,
Kalp kanından başka hiçbir merhem iyileştiremez
Hangi nefes aldı bu zehir.
Burada Mowbray, silinmiş şövalyelikten kaynaklanan manevi tehlike anlamında ihanetin kişisel boyutunu daha da yoğunlaştırıyor. Benzer şekilde, Bolingbroke, Richard'ın Mowbray'e karşı silaha başvurmaktan vazgeçme emrine itaat edemeyeceği konusunda ısrar ediyor, bunun "derin bir günah" olacağı, onur için yapılan bir adaletsizlik ve kralın iradesi ne olursa olsun düzeltmek zorunda olduğu bir adaletsizlik (1.1.187-95). (16)
Açıkçası, Richard, kendi itaat hakkını aşan bu ortak dilin politik etkilerine karşı tetikte. Bu, Bolingbroke'a "konumuz" olarak zımni uyarısında (1.1.115-23) ve savaş yoluyla yargılamayı reddederek "asasının huşu"nu yeniden onaylamasında açıkça görülmektedir. Kral, takdirin rolünü üstlenmeye ve ihanet sorununu kendi yargı yetkisi dahilinde çözmeye kararlıdır. Ayrıca, şövalyelik adaleti ve bunun onur ile ihanet arasındaki denkliği üzerine sert bir yorumda bulunur. Kral için, "şövalyelik ayinleri", "kartal kanatlı gurur / Gökyüzüne talip ve hırslı düşünceler / Rakiplerden nefret eden kıskançlık" karışımıyla canlandırılan bir sahtekarlıktan ibarettir (1.3.129-31). Richard, onların savaş gösterilerini gerici ve mezhepçi bir hoşgörü olarak algılıyor ve bu da şunları tehdit ediyor:
Ülkemizin beşiği olan huzurumuzu uyandırmak için
Nazik uykunun tatlı bebek nefesini çeker
Hangi gürültülü akortsuz davullarla çok heyecanlandı,
Sert çınlayan trompetlerin korkunç anırmasıyla,
Ve öfkeli demir kolların ızgara şoku,
Sessiz sınırlarımızdan korkutabilir adil barışı,
Ve bizi akrabalarımızın kanında bile beklet--
Bu nedenle sizi bölgelerimizden sürgün ediyoruz.
Richard krallığa - "tarlalarımız", "adil egemenliklerimiz"(17)- sahip olduğu konusunda ısrar ediyor ve krallığın refahını feodal şiddetin çınlaması tarafından tehdit edilen bir bebeğinki gibi yorumluyor. Âlemin huzuru fiziksel olarak bireyselleştirilir ve saldırıya ve ihanete maruz bırakılabilecek olan da budur. Richard'ın kimliği, ihanetin nesnesi olarak krallığının kimliğiyle simbiyotiktir ve kral, şövalyeleri, birincil görevi iradesine itaat etmek olan tebaa olarak azarlar.(18) Onların ihanet anlayışının eskimişliği, her ikisi de kesin olarak kanıtlanmıştır. sürgün cezaları ve Bolingbroke'un sürgününün keyfi revizyonunda, "kralların nefesi"nden çıkan kelimelerin gücünü şaşkınlıkla tanımasını ortaya çıkardı (1.3.213-15). Richard, daha sonra, oyun için büyük önem taşıyan bir süreci başlatır: Temyizci şövalyelerin ihanet yoluyla iddia ettikleri otoriteyi yerinden ederek, bilgilendirildiği çıkarlar hakkında eleştirel bir bakış açısı kurar.
Bununla birlikte, Richard'ın ihaneti kendine mal etmesinin meşruiyetinin, buna karşı çıkanlar tarafından nitelendirilmesi, oyunun otoritenin "iç eleştirisinin" ayrılmaz bir parçasıdır. Hükümdara muhalefet aslında ihanetle bir tutulamaz, II. Richard, kralın eylemlerini adetlerin yıkıcı bir iptali olarak algılayanlara hatırı sayılır bir özgürlük tanır. Sadakat ve onurun toplumsal yükümlülüğün birincil biçimleri olduğu ethos, ihlallerinden kral sorumlu olduğunda, itaatle ilgili varsayımların gözden geçirilmesine izin verir.(19) Gaunt ve yaslı Gloucester Düşesi arasında planlanan duruşmadan önce gerçekleşen değiş tokuşta. Savaş yoluyla, Gaunt'un "Tanrı'nın yerine geçene" borçlu olduğu boyun eğme konusundaki ısrarı, alternatif bir sadakat anlayışından gelen güçlü eleştirilere dayanmalıdır. Düşes için, Gaunt'un asil kanı, Richard'ın kocasının suikastına karışmasını ve gelecekteki imhayı davet etmesini mazur göstererek, "sabırının" "solgun soğuk korkaklığa" eşdeğer olduğunu ortaya koymalıdır (1.2.25-36). Başka bir ikna edici kişileştirme metaforunda Düşes, Edward III'ün soyunu bir hanedan ağacının "hack'lenmiş", yaşayan bir kimliğin yıkımını tasavvur eder: "Yine de onda öldürüldün" (1.2.25).
Son olarak, Gaunt, Richard'ın bu anlayışına, kraliyet otoritesinin alındığı değerlere ihanet ettiğine tanıklık eder. Gaunt'un "gerçek şövalyelik" tarafından yönetilen bir İngiltere'ye ilişkin tarihsel perspektifinden bakıldığında, onursuz ve yabancı görünen, İtalyan modasına, favorilerin pohpohlanmasına ve kendi yozlaşmış iradesine köle olan kraldır. Bu kınamanın artan yoğunluğunda, Richard'ın "İngiltere"si, kendisini fethetmekle meşgul olarak tasvir edilir, korkunç sonuçları muhalefet gerektiren bir paradoks (2.1.57-68). Gaunt'un Richard'ın statüsüne yönelik sözlü saldırısının doruk noktası, devam eden meşruiyetine doğrudan meydan okumasında ortaya çıkıyor: III. Edward'ın kahramanlık ruhu, kralın tahttan indirilmesini, tahta geçmeden önce bile arzulaması olarak çağrılıyor (2.1.104-8).(20 ) Ezici bir formülasyonda, Richard'ın artık kendisini fiilen tahttan indirdiğini iddia ediyor--"İngiltere'nin toprak ağası artık kral değilsin, sensin / Hukuk devletinin kanunun kölesi" (2.1.113-14)-- bir açıklama kralın haince imalarını hemen anladığı (2.1.115-22) Gaunt, kralın eylemlerini aşındırıcı retorik incelemeye tabi tutmaya devam ediyor ve katledilmiş Gloucester'ın kanını pelikan benzeri tüketiminin canavarca görüntüsüyle doruğa ulaşıyor, "tapp" d dışarı ve sarhoş bir şekilde atıldı." Gaunt'un ölümünden sonra, York, Richard'ın kardeşinin mülküne el koymasında somutlaşan "alışılmış haklara" ihaneti ve bunun "iyi niyetli kalpler" arasında uyandıracağı anlaşmazlık göz önüne alındığında, Richard'ın taht hakkı konusundaki bu eleştirisini sürdürüyor: "Ve hıyar benim şefkatli sabrım bu düşüncelere / Hangi namus ve biat düşünemez” (2.1.207-8).
York'un sadakatinin sınırlarına ulaşma konusundaki çaresizliği, ihanetin eşiğine getirilmesi, bizi oyunun siyasi krizin mevcut sosyal görevler üzerindeki etkisiyle gelişen endişesinde kilit bir bölüme getiriyor. II. Richard'ın güvenilir bir ihanet tanımı üzerinde geliştirdiği güvensizlik, kralın tanımına karşı çıkanlar, ince bir sözlü tahkim süreciyle suça yönelik tutumları daha da karmaşık hale getirdiğinde artar: York'un "onur" duygusu tarafından bastırılan muhalefete izin veren budur. ve "bağlılık". Bolingbroke ve yandaşları, oyunun daha önceki antipatilerine eşlik eden genellikle katı ve açıklayıcı dilin aksine, taktiksel olarak ayarlanabilen belirsiz bir konuşma tarzı geliştirirler. Yine, ihanetin oyunun çatışma temsili üzerinde uyguladığı etkiye dair bir farkındalık, onun atfedilmesinden kaçınmak için ne kadar sözlü uygunluğun gerektiğini belirlemede yararlıdır. Oyun, Richard'ın görevine ihanetine karşı başlıca meydan okuma olarak feodal büyüyü bozmak yerine, dilin stratejik bileşimine giderek daha fazla ilgi gösteriyor.
Richard'a karşı direnişin ilk kıpırdanmalarında, Northumberland, Ross ve Willoughby'nin Bolingbroke'un "Varlığından mahrum bırakılmış ve hırpalanmış" olmasına karşı düşmanca tepkilerinde, şu kelimelerin politik içerimlerine karşı artan bir duyarlılık olması anlamlıdır:
Ross. Kalbim harika, ama sessizlikle kırılmalı,
Liberal bir dilin yükünden kurtulmayın.
Kuzey. Hayır, fikrini söyle ve daha fazla konuşmasına izin verme
Bu, sana zarar vermek için sözlerini tekrar söylüyor.
Niyet. Dükü ile konuşmanız gerektiğine inanıyor.
Eğer öyleyse, cesurca dışarı çık adamım
Çabuk ona karşı iyi şeyler duymak kulağımdır.
Güvenli bir şekilde konuşmak için bir anlaşmaya varıldığında, şikayetleri kralın keyfi kuralına ve bunun sonucunda "hayatımızın, çocuklarımızın ve mirasçılarımızın" hiziplerin kaprislerine karşı savunmasızlığına karşı prova edilebilir. Bir hırsız ve bir tiran olarak "yozlaşmış kral"ın bu eleştirisinin tehlikeli mantığı, hem eleştirel düşünceyi hem de ona eşlik edebilecek eylemleri sürdürmek için bir dizi taktiğe yol açar. Böylece, Northumberland'ın Bolingbroke'un silahlı bir partinin başında yakında geri döneceğine dair haberi incelikle sunuldu:
. ölümün boş gözlerinden bile
Hayatı gözetliyorum ama söylemeye cesaret edemiyorum
Rahatlığımızın haberleri ne kadar yakın.
Richard'ın rejimi örtük olarak ölümle eşitleniyorsa, bu, "yaşam" olasılığının benimsenmesini gerektirir, ancak yine, böyle bir seçimin sonuçları dolaylı olarak sunulur. Ross, Northumberland'ı ortak arzuları açısından bilgilerini ifşa etmeye çağırıyor, bu nedenle, düşünce niteliğine sahip, söylenmemiş bir şey: "Konuşmaktan emin ol, Northumberland: / Biz üçümüz sadece kendimiziz ve öyle konuşursak, / Senin sözlerin sadece düşünceler olarak bu nedenle cesur olun" (2.1.274-76). Richard'ın ihanetleri, kralın açık eleştirisine karşı engellemelerin aşıldığı esnek bir deyimin gelişimini onaylamak için kullanılır. Bununla birlikte, Richard'a açıkça direnilmemelidir: Bolingbroke'un geri dönüşünün etkisi, özgürlüğün yeniden sağlanması, suçluluğun açığa çıkması ve yenilenen onurun sağduyulu metaforlarıyla koşullu olarak aktarılır:
O zaman köle boyunduruğumuzdan kurtulursak,
Sarkan ülkemizin kırık kanadını çıkar,
Kusurlu tacı kıran piyondan kurtar,
Asamızın yaldızını gizleyen tozu silin,
Ve yüksek majesteleri kendine benzet.
Sözcüklerin uyumuna ve yeni koşullara bağlılık konusundaki bu özen, Northumberland'ın geri dönen Bolingbroke'un "adil söylemine" (2.3.2-18) özenle iltifat etmesinde mevcuttur; bu saygı fazlasıyla geri ödenir: "Şirketim çok daha az değerlidir / Güzel sözlerinden çok" (2.3.19-20). Bolingbroke'un konuşmasının şimdi şövalyelik şevkinden arındırılması ve siyasi imalarla karakterize edilmesi dikkat çekicidir. Onun davasına katılanlar, sadakatlerinden elde edecekleri maddi avantajın dolaylı ipuçlarıyla sıcak bir şekilde karşılanır (2.3.45-67). Elbette Bolingbroke'un krallığa dönüşünün ve krala meydan okumasının ihanet olarak algılandığı perspektif oyundan kaybolmuyor. York'un "ağır isyanı ve nefret edilen ihaneti" (2.3.108) hakkındaki kızgın suçlamasıyla tam zamanında yeniden tanıtıldı. York'un yeğeninin silaha başvurmasına yönelik saldırısı, Bolingbroke'un haksızlığa uğrayan "Lancaster" olarak yeni bir statü iddiası ve amcasının aile onurunun acımasızca ihlal edildiği duygusuna bir çağrı ile karşılandı: "Ben bir tebasıyım / Ve yasaya meydan okuyorum" (2.3.132-33). Bolingbroke'un stratejisi, bu pragmatik hakemlik ile simgelenir; o, alternatif bir ihanet anlayışı formüle etmekten çok, York'un dogmatizmini mevcut bağlamda sınırlarını ortaya koyarak - hem destekçilerinin hem de muhaliflerinin ihtiyaçlarına ikna edici bir şekilde uyarlanmış bir hafifletme - düzeltir.
Bolingbroke, eylemleriyle ilgili verilen kararları karmaşıklaştırma konusunda uzman olduğunu kanıtlıyor. Bushy ve Greene'in idam cezasına çarptırılmasında, iddiasını meşrulaştırmak için "ölümünüzün bazı nedenlerini ortaya çıkarmaya" özen gösteriyor. Onun mülksüzleştirilmesinden kaynaklanan şövalye onuruna karşı yapılan ihlalin yanı sıra, hükümdar için koruyucu bakımı vurgulanır. Ancak zımni ima, Richard'ın yozlaşmış iradesinin araçları olarak Bolingbroke'a ihanetten suçlu olduklarıdır. Maruz kaldıkları kişisel yargı, onun "doğum talihiyle bir prens, / Kanla krala yakın" (3.1.16-17) olma hakkını ve statüsünü artırır.(22) Yine Bolingbroke'un konuşması, örtük, ancak münhasıran kritik olmayan potansiyel. Northumberland'ın "Richard"a (3.3.5-14) yaptığı kısa göndermede kralı "taç bırakmaması", ona sadık olanların tutumlarının çoğunu ele verebilir, ancak bu tür bir düşüncesizlik Bolingbroke'un siyasi inceliğine tamamen yabancıdır. Kamuoyu itibarı telkin kullanımıyla artar: tıpkı bir zamanlar kralın adalet dağıtmak için şövalye hakkını ortadan kaldırarak Bolingbroke'un otoritesini sabote etmesi gibi, "Lancaster" da retorik olarak Richard'ın otoritesini monarşik ihanet kavramını yumuşatarak tüketir. Dikkat çekici bir konuşmada, Bolingbroke, Northumberland'a Richard'a, beş kez (3.3.31-67) "Kral Richard" formülasyonunu kullandığı bir adres delege etti. Başlangıçta bu, onun "en asil şahsına" olan bağlılığını yöneten "kalpten bağlılık ve gerçek iman"a tanıklık eder. Yine de, görünüşte kutsal olan bu rehin hemen nitelenir: Bu, onun cezasının kaldırılmasına ve topraklarının geri verilmesine bağlıdır. Buna eşlik eden şey, şiddet tehdididir, Bolingbroke'un siyasi sözlüğünde, kuvvetin ikna ile yan yana gelmesi, "adil Kral Richard'ın topraklarının taze yeşil kucağında" bir "kızıl fırtınada" ziyaret edeceği cezanın yanı sıra "eğme görevi" yerine getirilir. " Gayri resmi bir kodada, Bolingbroke, Richard'ın karşılaşmalarına eşlik etmesi gereken "thund'ring şokunun" yakın mecazi projeksiyonunun ayrıntılı bir parodisi gibi görünen bir şeyle meşgul:
O ateş ol, ben veren su olacağım
Öfke onun olsun, ben yeryüzüne yağmur yağdırırken
Benim sularım - onun üzerinde değil, yeryüzünde.
Yürüyün ve Kral Richard'ın nasıl göründüğünü işaretleyin.
Bu kelimelerin saygısız potansiyeli, özellikle "yağmur" üzerindeki kışkırtıcı kelime oyunuyla daha fazla ima edilir, Bolingbroke'un kralın görünümüne verdiği yanıt aynı derecede saygıdan yoksundur:
Bakın, bakın, Kral Richard ortaya çıkıyor,
Kızaran hoşnutsuz güneş gibi
Doğu'nun ateşli portalından,
Kıskanç bulutların büküldüğünü algıladığında
Onun ihtişamını karartmak ve yolu lekelemek için
Onun batıya parlak geçişinden.
Richard'ın şiirsel ve politik benlik algısının bu hicivli açıklaması, kralın karizmasını ortadan kaldırır.(23)
Bolingbroke'un konuşmasının muğlak içerimleri, birleşik bir siyasi özne olarak davranmayı stratejik olarak reddetmesi, onun üstünlüğünün temellerini oluşturmaya yardımcı olur. strateji, ihanetle ilişkisi tarafından oluşturulur. Bolingbroke'un dilsel kurnazlığı, Richard'ın "Toprağımda attığı her adımın / Tehlikeli bir ihanettir" (3.3.92-93) suçlamasını çürütmesine izin verir. Bolingbroke, esas olarak Northumberland aracılığıyla, isteklerinin kesinlikle sınırlı bir kapsamı olduğunu -kendi "imtiyaz hakkı" ve "sıradan telif haklarının" restorasyonu- olduğunu koruyarak, aynı anda hem kendi kraliyet kanını hem de adalet duygusunu ileri sürmeyi başarır. iyi veya kötü niyet derecesi, değerlendirmek mümkün değildir. Richard "haine göndermek / Meydan okumak ve böylece ölmek" (3.3.130-31) özlemi duysa da, "hainin çağrılarına gelmek" konusundaki acı istifası "Kral Bolingbroke"un gücünü tanır.
Birçoğunun belirlediği gibi, Shakespeare'in ihanete olan ilgisi, erken modern otoritenin kendine özgü uygulamalarına ilişkin anlayışının özündedir. Tarihsel araştırma, ihanet yasalarının ve bunlara eşlik eden yargılamaların ve infazların Tudor hükümetleri tarafından dikkatle düzenlendiğini göstermiştir: birçok sanığın işaret ettiği gibi, kovuşturmaları zaten varsayılan bir suçu teyit etmek için harekete geçmiştir.(25) Hainin kamuoyu önünde ifşa edilmesi, 1571 tarihli vatana ihanet eyleminde belirtilen iğrenç inançlara bağlılığı ortaya koyması bekleniyor: "Kraliçe'nin bir Heretyke Schesmatyke Tyraunt Infidell veya Kraliyet Gaspçısı olduğu" (13 Elizabeth c. 1). Krala karşı ritüelleştirilmiş yargı ve ihanet cezalarında ve tiyatro gibi diğer ortamlarda bu tür prosedürlerin ve varsayımlarının alıntılanmasında, halk antipatileri ve kısıtlamaları özümsemeye teşvik edildi. Bununla birlikte, Tudor kültüründe hem ihanet davalarının tarafsızlığı hem de yasanın kendisinin yeterliliği ile ilgili önemli tartışmalar vardı; bu tartışmalar hem Holinshed hem de Shakespeare'in oyunu tarafından özümsenen anlaşmazlıklar. Özellikle, sözlü ve yazılı ifadenin hain bir mizacın kanıtı olarak statüsüyle ilgili belirgin farklılıklar vardı, Karen Cunningham'ın siyasi ihaneti yorumlamanın yenilikçi bir tarzı olarak detaylandırdığı “aşan hayal gücü”.(26) Mevcut eleştirel düşünce, ihaneti değil, ihaneti yorumladı. sadece bir dış hukuk denetimi meselesi olarak değil, siyasi bilinci etkilemeye çalışan bir söylem olarak: "sakin ve düzenli bir toplum, tebaalarının yalnızca 'dışsal uyumuna' ve 'dışsal uygunluğuna' değil, aynı zamanda onların 'dışsal uygunluğuna' da bağlı görünüyordu. yürekten sevgi' ve 'samimi inanç'."(27)
Vatana ihanet "hayalinin" yasama takibinin, egemenliğin heybetinin, ayrıcalığını engelleyebilecek sözlerin kovuşturulmasıyla kanıtlandığı geç Elizabeth dönemi ihanet davalarının yürütülmesi üzerinde kesinlikle maddi etkisi oldu. Shakespeare'in oyununa yakın temsili bir vaka, İrlanda Lord Vekili Sir John Perrot'un 1592'de mahkemeye çıkarılmasıdır.(28) Bu, siyasi düşünce ve ifadenin incitici biçimlerine karşı yasakları, hain "Pryntinge Wrytinge Cyphryng Speache Wordes"i tam olarak yeniden üretir. veya Atasözü", 1571 yasasında yasaklanmıştır. Perrot, "majestelerinin emirlerini yerine getirmemekle değil, bu konuda majestelerine karşı kullanılan aşağılayıcı konuşmalarla suçlanıyor" (1319). Suçu, saygısız sözlerinin düşmanca yorumlanması ve ifade ettikleri aşağılanmış hayallerle kanıtlanmıştır: "bu hayal gücünün kendisi başlı başına Yüksek İhanetti, ancak aynısı herhangi bir açık gerçeğe ulaşmadı: ve kalp, onun hainliğinin bolluğu ile ele geçirildi. hayal gücü ve kendini tutamamak, aşağılık ve hain Sözler'de ve oradan korkunç ve iğrenç eylemlerde patlak verdi" (1318). Bir tanığın tanımladığı gibi: "Krallık kraliçenin değil de kendisininmiş gibi konuştu" (1319).
Bununla birlikte, siyasi olarak yüklü bir yasal süreç, itiraza tabiydi. Katolik polemikçiler, Curt Breight'ın belirttiği gibi, Elizabeth döneminin ihanete yönelik hukuk politikasına yönelik eleştirilerin özellikle zengin bir kaynağıdır.(29) Uygun bir örnek, Kardinal Allen'ın Tudor ihanet yasası tarafından alıntılanan terimleri, aslında, "[Elizabeth] o kadar iyi biliniyordu ki, evinde olduğu kadar evinde de bir kafir olarak adlandırıldı ve öyle kabul edildi ki, özel bir parlamento kararıyla, kimsenin kimseye vermemesi gerektiğini memnuniyetle karşıladı. ona kafir, Schismatike, Tyrante, gaspçı ya da kafir deyin, vatana ihanetin acısı altında."(30) Vatana ihanet suçlamalarını bildiren çıkarları sorgulama kapasitesi yaygındı. Örneğin Camden, ihanet davasını aydınlatacak çağdaş bir kapasitenin önemli kanıtlarını sağlar, Perrot'nun iddianamesine ilişkin açıklaması, partizan motivasyonların adalet kisvesi altında nasıl işleyebileceğini vurgular. Sir Christopher Hatton ve Perrot'un saraydaki hasımlarından oluşan bir çevre, "aşırı gururlu bir adam olarak, onu yerinden çıkarmak için canla başla çalıştılar.Ve mesele o kadar ileri gitti ki, İrlanda'da bir ya da iki muhbir bulduklarında, Hatton şimdi ölmüş olmasına rağmen, onu Nisan ayında mahkemeye çağırdılar, Burghley Lord Treasurer tam tersine çalıştı."(31) en dikkatli şekilde düzenlenmiş mahkemelerde, tacın kanıtlarının çarpıtılmış ve kötü niyetli karakterinin rakip bir açıklamasıyla tartışılabileceği uçucu anlar olabilir.Essex, kendisine karşı dava açanların motivasyonlarını sorguladı ve Cecil'i bir İspanyol veraset için haince sempati duymakla suçladı: "Sör Robert Cecil'in kendi ağzından o kadar çok kanıtlayabilirim ki, danışman arkadaşlarından biriyle konuşurken, dünyada İspanya'nın infantasından başka hiç kimsenin İngiltere tacına hakkı olmadığını söylemesi gerekir." Cecil'in kanıtı. hoşnutsuzluk sözlü ifadeye dayanır, ancak bir tanık derhal "Bay Sekreterin bu tür kelimeleri kullandığını duymadığını" ve ihanet ve sadık konuşma arasındaki ayrım Cecil'in sözlerine yeniden doğrulanır. Memnuniyet: "Seninle benim aramdaki fark çok büyük, çünkü ben dürüst bir adamın şahsında konuşuyorum ve sen, lordum, bir Hain şahsında."(32)
Richard II'de, dil, Richard'ın oğlunun motivasyonlarıyla ilgili açılış soruşturmasından Gaunt'a kadar, bir karakterin hain eğiliminin kanıtı olarak sürekli olarak gösterilir, ancak oyun buna eşlik eden tarihsel ve politik gerekliliklere eşit derecede özen gösterir. Oyunun ilk sahnelerinin feodal atmosferinde bile Bolingbroke, bunun kanıtı savaşta kararlaştırılacak olsa da, rakibi tarafından hain konuşma yapmakla suçlanıyor. Bununla birlikte, Bolingbroke'un tahta geçmek için kullandığı araçlardan kaynaklanan sözlü ihanet endişesi üzerinde belirgin bir vurgu vardır. Yine ihanet, egemenliğin ifade edildiği (ve buna meydan okunduğu) temel araç olarak tanımlanır, yeni kralın tahta çıkması, Gloucester Dükü'nün öldürülmesi için Aumerle'ninkiyle karıştırılır. Şüphesiz bunda bir niyet vardır: Gloucester'ın ölümünü çevreleyen koşulların yeniden ele alınması Richard'ın otoritesini daha da kötüleştirir ve Bolingbroke'un kontrol altına almak zorunda kaldığı yolsuzluğu ortaya çıkarır. Bir zamanlar sövülen Bagot'un baş -ve muhtemelen boyun eğdirilmiş- tanık olması, bu olayların amacının bir başka göstergesidir.
Bolingbroke, Aumerle aleyhine takibat başlatır:
Şimdi, Bagot, özgürce konuş...
Asil Gloucester'ın ölümü hakkında ne biliyorsun?
Onu kralla kim yaptı ve kim yaptı?
Zamansız sonunun kanlı ofisi.
Belirgin bir şekilde, aşağıdaki suçlamalar, belirli eylemlere içkin olan onursuzluğa ilişkin daha önceki şövalyelik ısrarından çok az şey içeriyor. Tanıklık, sadece kraliyet ailesinin bir üyesine yönelik hain bir saldırının kanıtı değil, aynı zamanda sadakatsiz mizacının kanıtıdır. Bagot ve ardından temyize giden şövalyeler, Aumerle'nin söylediklerine ilişkin anılarını anlatıyorlar:
Lord Aumerle, cüretkar dilinizi biliyorum.
Bir kez teslim ettiğini söylemeyi küçümser.
Gloucester'ın ölümünün planlandığı o ölü zamanda,
"Kol boyum değil mi" dediğini duydum,
Huzurlu İngiliz mahkemesinden ulaşan
Callice'e kadar, amcamın kafasına mı?"
O zaman diğer birçok konuşma arasında
reddetmeyi tercih ettiğini söylediğini duydum
Yüz bin kronluk teklif
Bolingbroke'un İngiltere'ye dönüşünden sonra--
Bir de ekleyince bu topraklar ne kadar mübarek olurdu,
Bunda kuzeninin ölümü.
Bagot'un iddianamesi Elizabeth döneminin vatana ihanet davasının protokollerini andırıyor: Sanıkların pervasız sözleri onun kötü niyetli hırsını kanıtlıyor. Çarpıcı bir şekilde, Bolingbroke'un daha önceki siyasi stratejisinin karakteri göz önüne alındığında, Aumerle'nin ihaneti, müphem diliyle, krala özgü bir iddia olan ve Bolingbroke'un ölümünün pusulası ile sonuçlanan kelimeleri kullanmasıyla kanıtlanmıştır.(33)
Aumerle'nin Bagot'u itibarsızlaştırma girişimlerine rağmen, defalarca onun ve müttefiklerinin sadakatsiz konuşmalarının düşmanca ifadeleriyle karşı karşıya kalıyor:
Bana nerede durduğunu gösteren o güzel güneş adına,
Dediğini duydum ve övünerek söyledin,
Asil Gloucester'ın ölümüne sebep olduğunu.
Bu yeni dünyada gelişmek niyetindeyken,
Aumerle benim gerçek temyizimden suçlu.
Ayrıca, sürgüne gönderilen Norfolk'un şöyle dediğini duydum.
Aumerle, iki adamını göndermediğini.
Callice'de asil Dük'ü idam etmek için.
(4.1.35-37 78-82 italik eklendi)
Yine -sadece Aumerle ya da Mowbray'in söylemekle suçlandığı şey değil- aynı zamanda söylendiği "övünme" tarzıdır. Bununla birlikte, iddiaların retorik doğasının aşikar olduğu bu konuda kesin kanıt belirlemek zordur. Görünüşte güvenilir bir tanık olan Surrey de sanıklar adına tanıklık ettiği tartışmalı konuşmalar sırasında "hazır" durumdaydı ve rakip iddiaları değerlendirecek hiçbir kanıtımız yok. Bunun yerine, Aumerle'in ihaneti meselesinin yerini Carlisle Piskoposu'nun gerçek ihanetin henüz Bolingbroke'un ani "kraliyet tahtına yükselme" kararında (4.1.114-49) tanık olduğu konusunda ısrar eden şok edici müdahalesi aldı. Carlisle, konuşmanın politik özelliklerini - "Ben öznelere konuşurum ve bir özne konuşur"- ve "Tanrı'nın majesteleri figürü"nün ifadesiyle ihlal edilen emredilmiş hiyerarşiyi yeniden onaylar. Carlisle'ın rakip tanıklığı, daha sonra krallığı tüketecek olan "kargaşalı savaşlar" kehanetinde doğrudan görülemeyen şeyi tasavvur etmeye devam ediyor; bu, onun hemen ihanetten tutuklanmasıyla sonuçlanan bir tür kışkırtıcı spekülasyon.
Bu suçlama ve karşı suçlamanın yorumlanmasına yardımcı olmak için, II. Richard'ın otoriteye yaklaşımının araştırmacı doğasını yeniden kaydetmek önemlidir. Oyun, ilkenin gerekliliğe uyarlanmasına alışmış bir kahramanınki gibi, Bolingbroke'un sözceye karşı eyleminin kökenlerine karşı tetiktedir. Böyle bir bakış açısı, yeni kralın gücünü pekiştirmek için düzeneği kullanmasına ışık tutuyor; bu, Richard'ın yıkıcı kendini ifadesinde herkesin bildiği bir eğilim. Bu sahne, Bolingbroke'un kısa ve öz talimatlarında sıkıştırılmış orkestrasyonlu bir gösterinin zorunluluğuna ilişkin çıkarımlarla yüklüdür: "Richard'ı buraya getirin ki, ortak görüşte / O teslim olsun, biz de devam edelim/Şüphesiz" (4.1.155-57 italikler eklendi) . Yine, sözlü tanıklık üzerinde önemli bir vurgu vardır, Richard'ın tacın kamuya açık istifası, Bolingbroke'un otoritesini hem kaçınılmazlık hem de doğruluk ile aşılayarak doğallaştırmalıdır. Suçlu bir benliğin bu taktiksel üretimi, tabi ki, Richard'ın maruz kaldığı yoksunluğu şiirsel olarak yoğunlaştırması ve siyasi çıkarların adli prosedürler içinde var olduğunu ima etmek için rekabet halindeki müphem ifadeleri kullanması tarafından büyük ölçüde baltalanır. Holinshed'deki tövbekar tavrının aksine -burada kendi ifadesine ilişkin beyanı okur ve alenen imzalar(34)- Richard, Bolingbroke'un kendi kendine- feragat ve belirsiz beyan:
Gözlerim dolu dolu, göremiyorum.
Ve yine de tuzlu su onları o kadar kör etmiyor
Ama burada bir çeşit hain görebilirler.
Hayır, gözlerimi kendime çevirirsem,
Diğerleriyle birlikte kendimi bir hain buluyorum.
Burada ruhumun rızasını verdiğim için
Bir kralın şatafatlı vücudunu T'undeck
Zafer üssü ve egemenliği bir köle yaptı
Gururlu majesteleri bir tebaa, bir köylü devleti.
Bolingbroke'un otoritesinin temelsizliği, görevden alınan kralın yeni sadakatini (4.1.218-22) ifade etme saçmalığında ortaya çıkıyor. Richard, işlenmekte olan gerçek ihanet hakkındaki anlayışını ifşa ediyor: sahnenin "gerçeği"nin, yeni yapılmış egemenliğin çıkarlarına göre oluşturulduğu gösteriliyor. Bu kısmen, seyircinin çelişkili ihanet formülasyonlarıyla oyunda tanık olduğu tarihsel süreç tarafından belirlenir. Bolingbroke'un katılımı, kendi kendini oluşturan bir otorite kaynağı olarak hareket etme hakkını gösteren sosyal yükümlülüklerin yeniden değerlendirilmesine dayanıyordu. Bunun sonucu, "Kral Bolingbroke"un, kendi iktidar hakkını niteleyebilecek aynı türden siyasi olarak istikrarsızlaştırıcı konuşmayı, özellikle de yargı yetkisinin pragmatik kökenlerini ifşa etmek için ima kullanımını (ve bu tür bir diyalektik güçle konuşlandırılan) kısıtlamasıdır. Richard).
Richard'ın kodlanmış alayı, oyunun içinde, kapanış aşamasında yeni bir saçmalık türü tarafından pekiştirilir. Bazı eleştirmenlerin iddia ettiği gibi, Aumerle'nin Bolingbroke'a karşı komploya karışmasıyla ilgili gülünçlüğün güçlü bir lekesi var.(35) Tabii ki, Richard'ın hapsedilmesi ve öldürülmesiyle işlenen ihanet, seyirciyi Bolingbroke'un "yeni dünyasından uzaklaştırıyor. " Richard'ın ölümünü güvence altına alan uğursuz ima, otoritesini güvence altına alan aynı ima taktiklerini içeriyor. Bolingbroke, iktidarı elde etmek için çok yönlü bir siyasi sicili devreye soktuğu gibi, oyun da bu otoriteye benzer şekilde akışkan bir tepki yelpazesi uyandırıyor. İhanetin alay için seferber edildiği tam da bu enlemdir, ancak onu ortaya çıkaran koşullu siyasi içgörüye karşı savunmasızdır. Dramanın kanıtladığı gibi, bu tür pratik müzakere aynı zamanda kendi üstünlüğünü doğrulayan sınırlamaları, süreksizliği ve kusurları deşifre edebilir.
Yine de, önemli açılardan, Aumerle'nin komplosunun boşa çıkması, Bolingbroke'un krallığının başarısına ve onun hoşgörü ile güç arasındaki etkileyici kombinasyonuna bir övgüdür. Ancak bunun iki taraflı bir yönü var. Kısmen, sonucun tutarsız doğası, oyunun açılış olaylarına olan kaçak benzerliğiyle pekiştirilir: Aumerle'nin dövüşle yargılanması hazırlıklarına eşlik eden suçlamaları, hükümdarın meşruiyetini sorgulayan bir mülksüzleştirme eylemi de takip eder ve bu, başka bir komploya yol açar. krala karşı. Oyun, zorlu siyasi sorunların geri dönüşüyle Bolingbroke'u ziyaret ediyor gibi görünüyor. Yeni kralın sadakatsiz ifadenin semptomatik görünümüyle daha önce ilgilenmesi ışığında, Aumerle'nin suçunun bir yazı parçası tarafından işlenmesi ve ihanete uğraması önemlidir. Benzer şekilde, ihanetinin ölçeği, açık bir bilgi eksikliği nedeniyle azalır ve York hanesindeki keşfiyle kabalığı vurgulanır.
Vatana ihanetin etkinliğindeki bu azalma, hem Bolingbroke'un egemenliğinin pratiğiyle hem de onu destekleyen tarihsel koşullarla bağlantılıdır. York'un kendi oğluna ihanet etme dürtüsü, ciddi-komik bir tarzda olsa da, son derece istikrarsız koşullardan kaynaklanan zorlayıcı bir sadakatin işaretidir. Hem Richard'a hem de akrabalık ve şerefe daha önceki bağlılıklarını iptal eden budur. Açıktır ki, Bolingbroke'un mevcut yükümlülüklerini aşmış olması ve yeni tebaasına kendi iradesine uymanın ve lütfunu korumanın gerekliliğini etkilemesi, başarısı için esastır. Oyundaki olayların ve durumların özetlenmesinde, York'un krala olan koruyucu bağlılığının şimdi hem oğlunun ölümü hakkında bilgi vererek hem de sonra onu talep ederek ifade edilmesi önemlidir.(36) Bununla birlikte, York'un Richard'a karşı belagatli şefkati, aleni aşağılama, Bolingbroke'un "yeminli tebaası" haline gelmelerini zorunlu kılan ani, hatta duygusuz övgüyle yan yana gelir (5.2.37-40). Aumerle'nin komplosunun babası tarafından kavranması, değişime açık siyasi nicelikler olarak ihanet ve egemenlik arasında dinamik bir ilişki kurmaya devam ediyor. Daha da önemlisi, bağlılıkların oluşumunda giderek daha düşük bir kalite var. Yeni rejimin talep ettiği yükümlülük -ihaneti ihbar etmemenin başlı başına ihanet olduğu kolayca kabul edilebilir emri somutlaştırarak- rahatsız edici ve bölücü olarak yorumlanıyor ve York'un başvurduğu indirgemeci namus anlayışı da benzer şekilde alçaltılmış bir yöne sahip: "Benim namusum. namussuzluğu öldüğünde yaşar, / Veya şerefsiz yalanlarında benim sahte hayatım / Sen beni hayatında öldürürsün - ona nefes verir, / Hain yaşar, gerçek adam öldürülür" (5.3.68-71) ). İhanetin dilindeki böylesine dolambaçlı paradokslar ve ters çevirmeler, sadakatin, dalgalanmaları York'ta somutlaşan ikinci derece tarihsel bir süreçten kaynaklanma derecesini kaydeder.
Hapsedilen II. Richard, son (ilk olduğu kadar) kendi kendine konuşmasında, kendisini iktidardan yoksun bırakan olağanüstü yerinden edilmeyi yansıtıyor. İnandırıcı görünen düşünce alışkanlıklarını, yalnızca yanlılıklarını ve sınırlılıklarını ortaya çıkarmak için toplar. İfadenin, bir hükümdar olarak kendi benlik kavramıyla çeliştiği kaba gerçeklik göz önüne alındığında, kral, herhangi bir yerleşik fiziksel durumun nasıl altüst edilebileceğini ve herhangi bir düşünce sürecinin, olumsuzlama olasılığını göz ardı ettiği ölçüde nasıl kendi kendini aldattığını araştırır. şehvet gibi hırslı kaçış fantezileri hapishane duvarları tarafından iptal edilir, bu nedenle "ilahi şeylerin düşünceleri bile karışır / Vurgularla ve kelimenin kendisini / Sözün karşısına koyar" (5.5.12-14). Tabii ki, York Düşesi, Aumerle'e af ihsan edilmesini önlemek için kocasının af terimini alaycı bir şekilde kullanmasını azarlarken aynı ifadeyi kullandı: "Bu, kelimenin kendisini kelimeye karşı koyar!" (5.3.120). Bu sözlü formülasyon, II. Richard'da görünüşte kendi içinde tutarlı terim ve kavramların nitelendirildiği ve kendi aralarında bölündüğü incelikli ve yaygın dramatik süreci tanımlar. Richard'ın ölümünden önceki anlarda kabul ettiği gibi, egemenlik ile ihanet arasında, sanki bir koşul onu musallat olan ve onu mülksüzleştiren diğerini üretiyormuş gibi acı verici bir yazışma vardır: "Bazen ben kralım, / O zaman ihanetler, kendime bir dilenci dilememi sağlıyor, / Ben de öyleyim" (5.5.32-34). Korkunç, yıkıcı bir şekilde, ihanet ve egemenlik birbirine bağlıdır ve birbirini tanımlar ve bu yakınlık en çarpıcı biçimde diğerini geçici kılmakta kendini gösterir: eğer bir kral dilenci olabiliyorsa, Richard bir hainin nasıl kral olabileceğine tanık olmuştur. Kendi kendine konuşan kahramanı gibi, II. Richard da siyasi değerleri ele alırken, özellikle de bunlar dil aracılığıyla kurulup tartışılırken, bu tür paradoksal ve sorgulayıcı tarzlara çekilmiş görünüyor. İhanetin tehdit ettiği ve konumlandırdığı otoriteye ilişkin oyunun gündeme getirdiği soruların, ihanete uğrayan ve ihanet edenin bedeniyle karşı karşıya kalan yeni ve ihanetle lekelenmiş kralın son paradoksal gösterisinden daha keskin bir örneği yoktur.
Yakın tarihli bir makalesinde David Norbrook, II. Richard'a yönelik eleştirilerin Essex komplocularının motivasyonlarına ve onların yükselişlerinden bir gün önce oyunun yeniden canlanmasına daha fazla dikkat etmesi gerektiğini savunuyor: siyasi retorik."(37) Sonuç olarak, oyunun uzun zamandır ilişkili olduğu isyanla bağlantılı olarak ihanetle ilgili kaygısını yansıtmak için bu öneriyi kısaca takip etmeye değer. Modern duyarlılıklar, metnin kapsayıcılığı ve duygusal ve politik tepkide karmaşık modülasyonlar için yaptığı talepler, onu ya kışkırtıcı propaganda ya da isyankar kararlılığı güçlendirmesi muhtemel ideolojik malzeme için tuhaf bir seçim haline getiriyor. Mervyn James haklıysa, II. Richard, John Hayward'ın The First Part of the Life and Reign of King IV. siyasi sanatlara hâkimiyetiyle olaylara hükmetmeye çalışan siyasi irade."(38) Essex'in mizacı doğru bir şekilde uyandırılmışsa, "korkuların, öfkelerin, kurnaz planların ve kaba irrasyonel duygu patlamalarının karışık bir kargaşası, doruk noktasına ulaşır. 8 Şubat isyanının trajik ve kasvetli fiyaskosu"(39)- Shakespeare'in oyununun görüntüsünde, görünüşte başarılı bir ifadenin ötesinde, herhangi bir incelik, Kont'a veya çevresine isnat etmek yanlış olabilir. .
Bununla birlikte, Essex ve takipçilerinin II. Richard'ın tarihine olan ilgisi şüphesiz ise, buna karşı tutumları daha az açıktır. Earl, Robert Cecil'i bir Katolik ardılını desteklemekle suçladığında, Cecil'in Robert Parson'ın bir sonraki veraset hakkında bir konferans (1595) adlı kötü şöhretli yoluna duyduğu sempatiyi ima etti. Parson'ın İspanyol iddiası için temel argümanı, II. Richard'ın ifadesinin yasallığına ve dolayısıyla, Essex'in ihanet olarak reddettiği bir argüman olan Lancastrian çizgisinin önceliğine dayanıyordu.(40) Paul Hammer'ın işaret ettiği gibi, askeri görünüme vurgu Çemberin bir parçası, öncelikle Earl'ün bilgisini gizleyerek doğasını basitleştirme eğilimindeydi. Takipçileri, "entelektüel olarak yüksek güçlü" bir sekreterya, "olağanüstü bir akademik yetenek yoğunlaşması" üzerine odaklanan, ilgisiz de olsa yoğun bir bilimsel araştırma merkezi olarak ünlendi. Komplocuların Shakespeare'in oyununa olan ilgisini, özellikle de otoriteye göre bir kategori olarak ihanete karşı tartışmalı duruşunu kabul etti. Earl'ün itibarının "başkalarının bilgilerinin sahte camı"(42) tarafından çarpıtıldığına dair şikayeti, kesinlikle II. Richard'ın kamuya mal olmuş kişiler için ihanet tuzağına düşmelerine ve itibarların yok edildiği siyasi olarak yüklü dinamiklere ve ayrıca bütünlük ile yatırım yaptı. Dahası, oyunun diyalektik açıklığı bile, ihanet iddialarının retorik aleviyle gölgelenebilecek, genellikle karmaşık ve yanlış anlaşılan gerçeklerin tarafsız bir değerlendirmesi olan önyargısız yargılama hakkı taleplerine başvurmuş olabilir. II. Richard'ın, ihanete atfedilen yoğun siyasi arabuluculuğu dikkate aldığı doluluk ve açıklık, Essex çevresinden her iki kahramanın kaderine ilişkin daha karmaşık bir ilginin kaynağı olabilir.
(1) James L. Calderwood, Shakespeare'in Henriad'ında Metadrama: Richard II to Henry V (Berkeley ve Los Angeles: University of California Press, 1979), 32.
(2) Barbara Hodgdon, The End Crowns All: Closure and Contradiction in Shakespeare's History (Princeton: Princeton University Press, 1991), 130.
(3) Calderwood, Metadrama, s. 6.
(4) The Drama of Speech Acts: Shakespeare's Lancastrian Tetralogy (Berkeley ve Los Angeles: University of California Press, 1979), 43. Richard'ın dilinin benzer bir eleştirisi için bkz. Ronald R. MacDonald, "Uneasy Lies: Language and History in Shakespeare's Lancastrian Tetralogy," Shakespeare Quarterly 35 (1984): 22-39, özellikle. 22-30.
(5) Bakınız, örneğin, David Scott Kastan'ın etkili "Proud Majesty Made a Subject: Shakespeare and the Spectacle of Rule", Shakespeare Quarterly 37 (1986): 459-75. Bu tür yaklaşımların bir eleştirisi için bkz. Leeds Barroll, "A New History for Shakespeare and His Time," Shakespeare Quarterly 39 (1988): 441-64.
(6) David Norbrook, "İmparatorun yeni bedeni mi? Richard II, Ernst Kantorowicz ve Shakespeare eleştirisinin siyaseti," Textual Practice 10 (1996): 329-57, 348-49.
(7) "'By the all the realme': II. Richard ve Elizabethan Press Censorship," Shakespeare Quarterly 48 (1997): 432-48, 444.
(8) "Hain", II. Richard'da yirmi sekiz kez geçer "ihanet"in on üç kullanımı vardır. Henry V ayrıca on üç örneğine sahiptir, ancak bunlardan on tanesi "hain sahnesinde" yoğunlaşmıştır, 2.2. Son zamanlardaki bazı makaleler, Shakespeare'in bir eleştirmenin "Elizabeth döneminin sonlarında ve Jakoben döneminin başlarında Londra'nın zor toplumsal sorunlarına giderek daha merkezi bir yanıt haline gelen geniş ihanet söylemi" Curt Breight, "'İhanet asla başarılı olmaz' dediği şeye olan ilgisini analiz etmiştir: Tempest and the Discourse of Treason," Shakespeare Quarterly 41 (1990): 1-28, 1. Shakespeare'in motifi ele alış biçimine ilişkin son zamanlarda yapılan bir dizi tartışma için, bkz. Craig A. Bernthal, "Treason in the Family: The Trial of Thumpe v. Horner," Shakespeare Quarterly 42 (1991): 44-54 Karin S. Coddon, "'Böyle Garip Tasarımlar': Madness, Subjectivity, and Treason in Hamlet and Elizabethan Culture" Hamlet, ed. Suzanne L. Wofford (New York: Bedford, 1994), s. 380-402 Karen Cunningham, "Female Fidelities on Trial: Proof in the Howard Attainder and Cymbeline," Renaissance Drama NS 25 (1994): 1- 31 Nina Levine, "Yasal Simetri: 2 Henry VI'da İhanet Politikası", Rönesans Draması NS 25 (1994): 197-218. En kapsamlı tarihsel açıklama, John Bellamy'nin The Tudor Law of Treason (Londra: Routledge & Kegan Paul, 1979) adlı eseridir. Ayrıca bkz. Lacey Baldwin Smith, Treason in Tudor England: Politics and Paranoia (Londra: Jonathan Cape, 1986) ve GR Elton Policy and Police: The Enforcement of the Reformation in the Age of Thomas Cromwell (Cambridge: Cambridge University Press, 1972) , 263-326. Mark Nicholls, James'in İngiliz tahtına çıkışına eşlik eden siyasi komplolar ve vatana ihanet davaları hakkında yakın zamanda bazı ilginç analizler üretmiştir, bkz. Araştırma 68 (1995): 26-48 "İhanetin Ödülü: 1603 tarihli Bye komplosunda komplocuların cezalandırılması", Historical Journal 38 (1995): 821-42. Sonuncusu olan 842'deki vardığı sonuç, dar bir şekilde kavranmıştır: "ihanet, çoğu zaman en küçük, en kendine özgü güdülere sahip bireyler tarafından işlenen kişisel bir suç olarak kaldı - bazen, gerçekten de, hiçbir algılanabilir güdü olmadan."
(9) II. Richard'ın tüm alıntıları, Kral II. Richard'ın Arden baskısına atıfta bulunur, ed. Peter Ure (Londra: Methuen, 1961).
(10) Victoria Kahn, Machiavellian Retorik: Karşı Reformdan Milton'a (Princeton: Princeton University Press, 1994), 5.
(11) Patterson, Reading Holinshed's Chronicles (Chicago: University of Chicago Press, 1994), 159. Bu yorum, Sir Nicholas Throckmorton'un 1554'teki, oldukça anormal olsa da, önemli davasıyla ilgili olarak vatana ihanet yasasının değerli bir analizinin bir parçasıdır. , 154-83.
(12) Bunlar ve sonraki tüm alıntılar Holinshed's Chronicles, ed. Henry Ellis, 6 cilt. [Londra, 1807-8 repr. New York: AMS Press, 1965). Bu ifadeler 2:738, 784, 791'de geçer.
(13) Adli mücadeleye içkin olan hürmet ve saldırganlık karışımının ve Elizabeth döneminin soyluların yerel haklarıyla ilgili önemine ilişkin bir analiz için bkz. (Berkeley ve Los Angeles: University of California Press, 1989), özellikle. 1-27.
(14) Mervyn James, "İngiliz siyaseti ve onur kavramı, 1485-1642," in Society, Politics and Culture: Studies in Early Modern England (Cambridge: Cambridge University Press, 1986), 308-415, 327.
(15) En etkili formülasyonu, sonraki tüm yasaların atası olan 1352 tarihli ünlü yasada bulunur: "Bir adam, Kral Efendimizin veya Leydimizin [Kraliçesi] veya onların ölümünü pusulada veya hayal ettiğinde. en büyük Oğul ve Varis" (25 Edward II 5 c. 2). Kanun, 1534'te Cromwell'in VIII. Kynges Moste royall personeline verilecek veya taahhüt edilecek herhangi bir bedensel zarar" (26 Henry VIII c. 13). Dönemin baskın formülasyonu haline gelen ve 1571'de Elizabeth dönemi yasalarının ana bileşenine dahil edilen bu ihanet teziydi. Tarihsel bir analiz için bkz. Bellamy, Tudor Law, esp. 31-34 ve Elton, 263-92 Shakespeare tiyatrosu için önemine ilişkin yorumlar için bkz. Chicago Press, 1995), 104-27.
(16) Robert Bartlett, ortaçağ savaş yoluyla yargılanmanın aristokrasi ve monarşi arasındaki siyasi farklılıkların ifade edildiği bir araç olduğunu gözlemler: yargı otoritelerini ve bireysel onurlarını kıskanıyorlar," Trial by Fire and Water: The Medieval Judicial Ordeal (Oxford: Clarendon Press, 1986), s. 126. Ute Frevert, feodal aristokrasi için düellonun politik önemini oyunla ilgili şekillerde tespit ederek bu noktayı geliştirir: , aristokrasinin onur duygusu, düello yaparak ifade ettikleri, alışılmış özgürlük ve kendi kaderini tayin hakkının bir kalıntısını korudu," Men of Honor: A Social and Cultural History of the Duel, çev. Anthony Williams (Cambridge: Polity Press, 1995), s. 15.
(17) Joseph Porter, Richard'ın kolektif meselelerden açıkça bahsederken kendi kamusal benliğine atıfta bulunma eğilimi konusunda keskindir: "Richard oyun boyunca genellikle 'biz'i toplumun algısında, bilincinde ve düşüncesinde var olan bir kamusal kimliği ifade etmek için kullanır. izleyicisi -kamu tarafından algılandığı şekliyle- algılanan"" Drama of Speech Acts, s. 31.
(18) 1352 ihanet yasasının ısrarını karşılaştırın: "Bu, Kral'a ve Kraliyet Majestelerine kadar uzanan bir İhanet olarak yargılanmalıdır" (25 Edward III 5 c. 2). Claire McEachern'in Elizabeth dönemi siyasi söyleminde kişileştirmenin faydasına ilişkin görüşleri, "krallığın özel kimliğinin kurumsal kimliğin hizmetindeki bir kelime dağarcığını, . Henry V and the Paradox of the Body Politic," Shakespeare Quarterly 45 (1994) yorumlamada da yararlıdır. : 33-56, 37.
(19) Açıkçası, oyunun ilk aşaması, ortaçağ toplumu içindeki siyasi bölünmelerin önemine karşı tetiktedir. Peter G. Phialas, Richard'ın "The Medieval in Richard II," Shakespeare Quarterly 12 (1961): 305-10. Richard tarafından ihlal edilen geleneksel toplumsal değerleri "karşılıklı sadakat bağlarıyla tebaasına bağlı bir kralın merkezi otoritesi tarafından birlik ve yapı verilmiş bir feodalizm" olarak tanımlayan feodal toplumun ayırt edici siyasi ahlakı Shakespeare Recycled: The Making of Historical Drama (Hertfordshire: Harvester Wheatsheaf, 1992), s. 64.
(20) 1352 vatana ihanet yasası ve müteakip Elizabeth dönemi yasal uygulaması açısından - aşağıya bakınız, not 28 - bu tür bir spekülasyon, hükümdara karşı zararlı bir eylemin hain bir "hayali" anlamına gelebilir; bu, Gaunt'un ortodoks sadakatlerinden koptuğunu doğrulayan bir özelliktir. .
(21) Görüldüğü gibi, bu, kanun merkezli bir monarşinin gerekliliğine dair güçlü bir anayasal beyandır, burada kralın gücünün türediği kanundur ve ona göre yönetmelidir, bkz. Donna B. Hamilton, "The State of Law in Richard II," Shakespeare Quarterly 34 (1983): 5-17.
(22) Leonard Tennenhouse, bu sahnenin müphem içerimlerinin (bilinçsiz) bir kabulünde, Bolingbroke'un "Bushy ve Green'i kralın [yani, Richard'ın] bedenine saldırdıkları için vatana ihanet suçlamasıyla tutukladığını" ileri sürer, bkz. Power on Display: The Shakespeare'in türlerinin siyaseti (Londra: Methuen, 1986), 80. Bununla birlikte, retorik vurgu şüphesiz onların Bolingbroke'a karşı suçlarındadır. Tennenhouse'un Shakespeare'in tarih oyunlarında temsil edilen siyasi süreçle ilgili genel gözlemi, Bolingbroke'un ihanete karşı tutumunu aydınlatmaya yardımcı olur: "O halde, bu kronik tarih oyunları hep birlikte gösteriyor ki, otorite, otoriteyi meşrulaştıran sembolleri ve işaretleri ele geçirebilecek ve onları onlardan çekip alabilecek yarışmacıya gider. rakiplerini kendi çıkarlarına hizmet ettirmek için" Power on Display, s. 83.
(23) Bolingbroke'un müphem konuşmasının politik imaları pekala Elizabeth dönemi izleyicisine daha fazla sorumluluk yüklemiş olabilir Steven Mullaney belirsiz konuşmaya - "ihanet figürünün ta kendisi"ne karşı yaygın bir kültürel duyarlılığı fark eder - politik olarak düzensiz bir öznenin belirtisi olarak bkz. "Gerçek Gibi Yalan: Rönesans İngiltere'sinde Bilmece, Temsil ve İhanet" İngiliz Edebiyat Tarihi 47 (1980): 32-47. Patricia Parker, diğer metinlerin yanı sıra Thomas Wilson'ın mantık el kitabı The Rule of Reason'ın (1551) "motive edilmiş retoriği"ni yorumlarken benzer bir argüman ileri sürer: '--sadece aklın 'kuralını' baltalamakla kalmaz, aynı zamanda kabul edilebilir bir düzenlenmiş anlam aralığının dışındaki kelimelerin taşınmasına dayanan aldatıcı ve politik olarak tehlikeli "sonuçlara" yol açabilir" Parker, Literary Fat Ladies: Retoric, Gender, Property (Londra: Methuen , 1987), 100.
(24) Bolingbroke'un göreli statik varsayımlarda bulunması ile bunun gösterdiği emir arasındaki ilişki, Victoria Kahn tarafından "amacı istikrarsızlaştırmak veya siyasi erdem anlayışımızı dehipostatize edin, çünkü siyasi gerçekliğin istikrarsızlaştırılmış dünyasında yalnızca istikrarsızlaştırılmış bir virtü etkili olabilir" Machiavellian Retorik, s. 25.
(25) Örneğin, İskoçya Kraliçesi Mary'nin davasının önyargılı doğasına ilişkin kurnaz gözlemine bakın: "adil ve yasal bir işlemin bir göstergesini ve rengini vermek için, yargılamalar tarafından zaten mahkum edilmiş olmak," William Cobbett ve Thomas Howell, ed. Cobbett's Complete Collection of State Trials (Londra, 1809), 2:1169-70.
(26) Cunningham, "Denemedeki Kadın Sadakatleri", özellikle. 2-4.
(27) Maus, "Kanıt ve Sonuçlar", 24.
(28) Sonraki alıntılar, Devlet Denemeleri 2:1315-34'tendir. Hain içselliği kanıtlamakla ilgili yasal prosedürlerin anlayışlı bir açıklaması için bkz. Karen Cunningham, "'A Spanish heart in an English body': The Ralegh treason trial and the poetics of kanıtı,"Journal of Medieval and Renaissance Studies 22 (1992) : 327-51.
(29) Breight, "İhanet asla başarılı olmaz", 3-5.
(30) İngiltere ve İrlanda (1588) soylularına ve halkına bir nasihat, sig. [A5.sup.v]-[A6.sub.r]. Elizabeth dönemi Katolikliği hakkında ayrıntılı bir çalışma için bkz. Peter Holmes, Resistance and Uzlaşma: Elizabethan Katoliklerinin Siyasi Düşüncesi (Cambridge: Cambridge University Press, 1982), esp. 129-65.
(31) Prenses Elizabeth'in tarihi (1630), çev. R. Norton, işaretler. [Eee3.sup.r+v].
(33) Bolton, Aumerle'nin Bagot'un suçlamasına verdiği mecazi yanıtın - "mayın onur toprak'd / İftira niteliğindeki dudaklarının sahibiyle birlikte" (4.1.23-24 italikler eklendi) - suçlamanın yasal sonuçlarına (yani, yok oluşun) atıfta bulunduğuna dikkat çekiyor. bir hainin cezalandırılmasını izleyen hak ve kapasiteler hakkında), bkz. "Ricardian Law Reports and Richard II", Shakespeare Studies 20 (1988): 53-66, 59-60.
(34) Holinshed'in Tarihleri, 2:862-63.
(35) Sheldon P. Zitner, "Aumerle's Conspiracy," Studies in English Teaching, 1500-1900 14 (1974): 236-57. John Halverson, tüm oyunun tonunun, "The Lamentable Comedy of Richard II," English Literary Renaissance 24 (1994): 343-69'da kaydedilenden daha hicivli ve saçma olduğunu savunuyor.
(36) Bunun rahatsız edici etkisiyle ilgili olarak, Craig Bernthal'ın Thumpe ve Horner arasındaki ihanet üzerine 2. evlere, aileye sadakatle devlete sadakatin aslında çatıştığını ve ailede istikrar olmadan bir devletin var olamayacağını, devletin kendisini ihanetten arındırma çabalarının aile hayatının uyumunu baltalayabileceğini ve, uzun vadede devletin kendisi" "Ailede İhanet", s. 50.
(37) "'A liberal dil': II. Richard'da Dil ve İsyan," Shakespeare's Universe: Renaissance Ideas and Conventions, ed. J. M. Mucciolo (Hants: Scolar Press, 1996), 37-51, 38. Norbrook, Essex çevresinin oyunun aristokrat anayasacılığına ve "karşıtlığı formüle etmenin yavaş ve sancılı sürecine" olan ilgisini yeniden inceliyor "Liberal Tongue", s. 41.
(38) "A Crossroads of the Political Culture: The Essex Revolt, 1601", Society, Politics and Culture: Studies in Early Modern England (Cambridge: Cambridge University Press, 1986): 416-65, 421.
(39) Robert Lacey, Robert, Essex Kontu: Elizabeth Dönemi Icarus (Londra: Weidenfeld ve Nicolson, 1971), 261-62.
(40) "By the choise and inuitation of all the realme": Richard II ve Elizabethan Press Censorship," Shakespeare Quarterly 48 (1997): 432-48'de Cyndia Susan Clegg, Parson'ın incelemesinin oyun için, özellikle . 437-42.
(41) Hammer, "The Use of Scholarship: The Secretariat of Robert Devereux, Second Earl of Essex," English Historical Review 109 (1994): 26-51, 31.
(42) Penry Williams, The Later Tudors: England, 1547-1603 (Oxford: Clarendon Press, 1995), 372'de alıntılanmıştır.
DERMOT CAVANAGH, Newcastle upon Tyne'daki Northumbria Üniversitesi'nde İngilizce Öğretim Görevlisi olarak görev yapmaktadır. Şu anda Tudor tarih oyununda "düzensiz" dil üzerine bir kitap hazırlıyor.
6. Wang Jingwei
Çin tarihinin en büyük haini olarak kabul edilen Wang Jingwei, 1883'te doğdu. 21 yaşına geldiğinde Japonya'da okula gitti ve burada ünlü bir Çinli devrimci olan Sun-Yat Sen ile karşılaştı. Sen'in etkisi altında, Pekin'deki Mançu Naibi'ne başarısız bir suikast girişimi de dahil olmak üzere hükümete karşı entrikalara katılmaya başladı.
Jang, 1911'deki Wuchang ayaklanmasına kadar hapiste kaldı: o zamandan sonra Sun onun akıl hocası olarak kaldı. Sun Yat-Sen'in Guangdong hükümeti 1920'de iktidara geldi: Sun 1925'te ölüm döşeğinde yatarken, Wang onun halefiydi. Ancak Wang gücü elinde tutamadı: Jiang Jieshi'nin askeri grubu aynı yıl onu gasp etti.
Nanjing 1937'de Japonların eline geçtiğinde, Wang Japon hükümetiyle hain ilişkilerine başlayarak tarihteki yerini aldı. Kötü şöhretli bir telgrafta Japonya'nın ateşkes planlarını destekledi ve bu onun Chongqing hükümetinden atılmasına yol açtı. Çin krizdeyken ve ona en çok ihtiyaç duyduğunda, Jingwei Japonlarla ittifak kurmaya ve işgalcilerle birlikte gitmeye özen gösterdi. Wang, İkinci Dünya Savaşı'nda Japonların Müttefik kuvvetler tarafından yenilgisine tanık olamadan öldü.
Ortaçağ Kültüründe Keşifler
Koninklijke Brill NV,
PO Box 9000, 2300 PA Leiden, Hollanda
Disiplinlerarası bir yaklaşım kullanarak, metinsel ve kültürel bir perspektiften ortaçağ dünyasının çeşitli yönlerinin araştırılması için bir forum sağlayan hakemli bir kitap serisi. Bu dizi dil, kimlik, canavarlık, cinsiyet, ırk, din, adaletsizlik, tıbbi tedavi, ölüm ve yas gibi çeşitli sosyal ve kültürel konuları tüm ortaçağ dönemi boyunca inceliyor. 600-1500, erken modern ve modern ortaçağcılık ve Orta Çağ'a tepkiler dahil. Ortaçağ dünyasının tüm coğrafi bölgelerinden yenilikçi ve ilginç kültürel ve metinlerarası çalışmalar memnuniyetle karşılanmaktadır. Seri, monograflar, düzenlenmiş ciltler, kritik basımlar ve diğer referans çalışmalarını içerecektir.
Yönetici editör: Kate Hammond, Brill
Seri editörü: Larissa Tracy, Longwood Üniversitesi
(Eski ve Orta İngiliz dili ve edebiyatı, Eski İskandinav, Kelt Çalışmaları, cinsiyet, yasal ve sosyal adalet)
Yayın Kurulu:
Tina Boyer, Wake Forest Üniversitesi
(Eski ve Orta Yüksek Almanca, destanlar ve aşk romanları, cinsiyet, canavarlık, popüler kültür)
Emma Campbell, Warwick Üniversitesi (Birleşik Krallık)
(m ortaçağ Fransız edebiyatı, çeviri, cinsiyet ve cinsellik, eleştirel teori)
Kelly DeVries, Loyola Maryland
(Silahlar ve silahlar, askeri tarih, şövalyelik, tıp)
David F. Johnson, Florida Eyalet Üniversitesi
(Orta Hollandaca, Eski İngiliz dili ve edebiyatı, İngiliz Dili Tarihi, romantizm, Arthuriana)
Asa Simon Mittman, California Eyalet Üniversitesi, Chico
(Sanat Tarihi, Anglo-Sakson, haritalar, canavarlık, dijital beşeri bilimler, maddi kültür)
Thea Tomaini, Güney Kaliforniya Üniversitesi
(Erken Modern edebiyat, ölüm, gömme, yeminler, hayaletler)
Wendy Turner, Georgia Regents Üniversitesi
(Tarih, ruh sağlığı, öğrenme güçlükleri, erken bilim, kaleler ve savunma, hukuk)
David Wacks, Oregon Üniversitesi
(İberya, İspanyolca, Katalanca, Arapça, İbranice, haçlı seferi edebiyatı, kurgusallık, pagan geleneklerinin Hıristiyan dönüşümü)
Renée Ward, Lincoln Üniversitesi (Birleşik Krallık)
( Orta İngiliz romantizmi, canavarlar, kanun kaçakları, Arthuriana, şiddet, ortaçağcılık)
Stil Sayfaları pdf olarak indirilebilir. EiMC Stil Yönergeleri (Brill)
Düzenlenmiş koleksiyonları üretmek/göndermek için örnek zaman çizelgesi: EiMC Zaman Çizelgesi (Brill)
Yayınlanan Başlıklar
Ortaçağ Kültüründe Yaralar ve Yara Onarımı (2015)
Larissa Tracy ve Kelly DeVries tarafından düzenlendi
Yaralı beden görüntüsü, İsa'nın çarmıhtaki yaralarının görüntülerinden, ilahi müdahaleyle mucizevi bir şekilde iyileşen işkence görmüş azizlerin parçalanmış ve parçalanmış bedenlerine, savaş alanı ve turnuva yaralarının grafik hesaplarına kadar, Orta Çağ'da belirgin bir şekilde yer aldı. arkeolojik kayıtlarda ve edebi ölümcül (ya da o kadar ölümcül olmayan) yara epizotlarında varlığını sürdürür. Bu cilt, silahlar ve silahlar, askeri tarih, tıp tarihi, edebiyat, sanat tarihi, menkıbe ve sanat tarihi dahil olmak üzere çok çeşitli kaynak ve disiplinlerden makaleleri bir araya getirerek, ortaçağ edebiyatı ve kültüründe yaralanma ve yara onarımının karmaşıklığına kapsamlı bir bakış sunuyor. Ortaçağ ve erken modern Avrupa'da arkeoloji.
Katkıda bulunanlar: Stephen Atkinson, Debby Banham, Albrecht Classen, Joshua Easterling, Charlene M. Eska, Carmel Ferragud, MR Geldof, Elina Gertsman, Barbara A. Goodman, Máire Johnson, Rachel E. Kellett, Ilana Krug, Virginia Langum, Michael Livingston, Iain A. MacInnes, Timothy May, Vibeke Olson, Salvador Ryan, William Sayers, Patricia Skinner, Alicia Spencer-Hall, Wendy J. Turner, Christine Voth ve Robert C. Woosnam-Savage.
Ortaçağ Edebiyatında Dev Kahraman (monografi) (2016)
Tina Marie Boyer tarafından
İçinde Ortaçağ Edebiyatında Dev Kahraman, Tina Boyer, devlerin korkunç statüsüne, geleneksel olarak inanıldığından daha geniş bir şekilde okunaklı olduklarını savunarak karşı çıkıyor. St. Augustine'nin ilk analizine dayanarak Tanrının Şehri, Clairvaux'lu Bernard'ın canavarlar ve harikalar üzerine tartışmaları ve Tomasin von Zerclaere'deki okumalar welsche gast devlerin saray aleminde oynadıkları düşmanca ve kahramanca roller yelpazesi hakkında bilgi sağlar. Bu yaklaşım, dev figürünü 12. ve 13. yüzyılların kültürel ve dini sınırları içine yerleştirir ve dev figürüne bağlı siyasi, sosyal, dini ve cinsiyet kimlikleri aracılığıyla destan ve romansların derinlemesine bir analizine izin verir. Kaynaklar Almancadan Fransızcaya, İngilizceye ve İberyaca eserlere kadar uzanmaktadır.
Kılıç ve Dua Arasında: Kültürel Perspektiflerde Savaş ve Ortaçağ Din Adamları (2017)
Radosław Kotecki, Jacek Maciejewski ve John S. Ott tarafından düzenlendi
Kılıç ve Dua Arasında Ortaçağ din adamlarının savaşa ve çeşitli ilgili askeri faaliyetlere katılımına odaklanan geniş kapsamlı bir antolojidir. Makaleler, bir yanda din adamlarının muharebeye, askeri kampanyaların düzenlenmesine ve silahlı savunmaya katılımı konusunu, diğer yanda da, din adamlarının askeri saldırganlığının siyasi, ideolojik ya da dini meşrulaştırılmasını çevreleyen soruları ele alıyor. Bu bakış açıları, askeri işlere aktif olarak katılan din adamlarının metinsel temsili sorununu ele alan bölümlerle daha da zenginleştirilmiştir. Bu ciltteki denemeler, coğrafi olarak ortaçağ Avrupa'nın dört köşesini (Batı, Doğu-Orta, Kuzey Avrupa ve Akdeniz) kapsayan Latin Hıristiyanlığını kapsar.
Katkıda bulunanlar Carlos de Ayala Martínez, Geneviève Bührer-Thierry, Chris Dennis, Pablo Dorronzoro Ramírez, Lawrence G. Duggan, Daniel Gerrard, Robert Houghton, Carsten Selch Jensen, Radosław Kotecki, Jacek Maciejewski, Ivan Majnarić, Monika Michalska, Michael Edward Craig M. Nakashian, John S. Ott, Katherine Allen Smith ve Anna Waśko.
Melusine'nin Ayak İzi: Bir Tarihin Mirasının İzini Sürmek
Ortaçağ Efsanesi (2017)
Misty Urban, Deva F. Kemmis ve Melissa Ridley Elmes tarafından düzenlendi
İçinde Melusine'nin Ayak İzi: Bir Ortaçağ Efsanesinin Mirasının İzini Sürmek, editörler Misty Urban, Deva Kemmis ve Melissa Ridley Elmes, efsanevi peri Melusine'nin canlandırıcı uluslararası ve disiplinler arası bir incelemesini sunuyor. Popüler Fransız ve Alman geleneklerine dair yeni görüşlerin yanı sıra, bu makaleler Melusine'nin İngilizce, Felemenkçe, İspanyolca ve Çince karşılıklarını araştırıyor ve onun felsefe, folklor ve klasik mitlerdeki köklerini araştırıyor.
Sanat tarihi, tarih, simya, edebiyat, kültürel çalışmalar ve ortaçağdan gelen yaklaşımları birleştiren, feminizm ve karşılaştırmalı edebiyattan film ve canavar teorisine kadar uzanan titiz eleştirel mercekler uygulayan bu cilt, Melusine bilimini yirmi birinci yüzyıla, yirmi canlı ve çağrıştırıcı ile getiriyor. Bu güçlü figürün çoklu anlamlarını yeniden değerlendiren ve kültürler ve zaman içindeki dinamik yankılarını aydınlatan denemeler.
Katkıda bulunanlar Anna Casas Aguilar, Jennifer Alberghini, Frederika Bain, Anna-Lisa Baumeister, Albrecht Classen, Chera A. Cole, Tania M. Colwell, Zoë Enstone, Stacey L. Hahn, Deva F. Kemmis, Ana Pairet, Pit Péporté, Simone Pfleger, Caroline Prud'Homme, Melissa Ridley Elmes, Renata Schellenberg, Misty Urban, Angela Jane Weisl, Lydia Zeldenrust ve Zifeng Zhao.
Ölülerle Başa Çıkmak: Ölümlülük ve Toplum Ortaçağ ve Erken Modern Avrupa (2018)
Thea Tomaini tarafından düzenlendi
Ölüm, ortaçağ ve rönesans Avrupa'sında sürekli, görünür bir varlıktı. Yine de, ölümün kabulü, mutlaka kesinliğinin kabulü anlamına gelmiyordu. İster sıradan insanlar, ister din adamları, aristokratlar ya da krallar olsunlar, ölüler, mezarlarına gömüldükten çok sonra, kelimenin tam anlamıyla topluluklarının bütünleşmiş üyeleri olarak işlev görmeye devam ettiler.
Araf'tan yaşayanlara yakarışlar getiren hortlakların hikayelerinden, ars moriendi geleneğinden defin alanının pratik kullanımlarına ve düzenlenmesine, sahnede ölümün tasvirine ve şehitlerin yapımından, zenginler ve insanlar için cenaze törenlerine kadar. yoksullar, bu cilt, toplulukların ölüleriyle nasıl başa çıktıklarını, cansız üyeler de olsa sürekli olarak inceliyor.
Katkıda bulunanlar Jill Clements, Libby Escobedo, Hilary Fox, Sonsoles Garcia, Stephen Gordon, Melissa Herman, Mary Leech, Nikki Malain, Kathryn Maud, Justin Noetzel, Anthony Perron, Martina Saltamacchia, Thea Tomaini, Wendy Turner ve Christina Welch'dir.
Elit ve Kraliyet Haneleri Üzerine Yeni Perspektifler
Ortaçağ ve Erken Modern Avrupa(2018)
Düzenleyen Theresa Earenfight
Bu ciltte yazarlar, ortaçağ ve erken modern Avrupa'da kraliyet ve soylu haneler konusuna yeni yaklaşımlar getiriyorlar. Makaleler, en yüksek sosyal rütbeye sahip insanlara odaklanır: çekirdek ve geniş kraliyet ailesi, onların ev hizmetçileri, saray mensubu olarak soylular ve soylu kadınlar ve doktorlar. Temalar arasında mali ve idari yönetim, gezici haneler, hapsedilmiş bir soylu kadının hane halkı, karma haneler ve kültürel etki yer alır. Denemeler, mahkeme tören kayıtları, ekonomik kayıtlar, mektuplar, yasal kayıtlar, vasiyetler, envanterler gibi kaynaklara dayanmaktadır. Yazarlar prosopografi, ekonomik tarih, görsel analiz, ağ analizi ve hediye alışverişi gibi çeşitli yöntemler kullanır ve koleksiyon güncel politik, sosyolojik, antropolojik, toplumsal cinsiyet ve feminist teorilerle ilgilenir.
Ortaçağ Toplumunda Travma
Wendy J. Turner ve Christina Lee tarafından düzenlendi
Ortaçağ Toplumunda Travma Ortaçağ Avrupa'sında travma tarihi ve travmatize edilmiş kişiler üzerine çeşitli akademisyenlerin derlenmiş makalelerinden oluşan bir derlemedir. Travmaya, ortaçağ bireylerinin ve topluluklarının edebi ve tarihsel yaşamlarının bir parçası olarak teorik bir kavram olarak bakan bu kitap, arkeoloji, antropoloji, tarih, edebiyat, din ve dil alanlarından akademisyenleri bir araya getiriyor.
Koleksiyon, yaralanma, şok, savaş veya bedensel veya zihinsel diğer şiddetlerden kaynaklanan fiziksel bozukluklara ve bunlara verilen psikolojik tepkilere ilişkin içgörüler sunar. Biyografikten sosyo-kültürel analizlere kadar bu makaleler, Orta Çağ'da yaşanan deneyim olarak travmanın edebi doğrulamasının yanı sıra iskelet ve arşiv kanıtlarını da incelemektedir.
Katkıda bulunanlar Carla L. Burrell, Sara M. Canavan, Susan L. Einbinder, Michael M. Emery, Bianca Frohne, Ronald J. Ganze, Helen Hickey, Sonja Kerth, Jenni Kuuliala, Christina Lee, Kate McGrath, Charles-Louis Morand Métivier , James C. Ohman, Walton O. Schalick, III, Sally Shockro, Patricia Skinner, Donna Trembinski, Wendy J. Turner, Belle S. Tuten, Anne Van Arsdall ve Marit van Cant.
Hayali Topluluklar: Kolektif İnşa Etmek
Ortaçağ Avrupa'sında Kimlikler
Andrzej Pleszczyński, Joanna Sobiesiak, Karol Szejgiec, Michał Tomaszek, Tomasz Tarczyński ve Przemysław Tyczka tarafından düzenlendi
Hayali Topluluklar: Ortaçağ Avrupa'sında Kolektif Kimliklerin İnşası ulusal, kraliyet, aristokrat, bölgesel, kentsel, dini ve cinsiyete dayalı topluluklar dahil olmak üzere sosyal grup kimliklerinin kavramsallaştırılması sorunlarına odaklanan bir dizi çalışma sunar. Bu ciltte sunulan vaka çalışmalarının coğrafi odak noktası Galler ve İskoçya'dan Macaristan ve Ruthenia'ya kadar uzanırken, hem anlatı hem de yasal metinler gibi diğer kanıt türleri kullanılır. Ortaya çıkan, geçmişin sunumu ve bugünün hayali bir resmi aracılığıyla toplulukların özelliklerinin ve isteklerinin nasıl örneklendirildiği ve meşrulaştırıldığıdır. Çoklu bakış açıları sayesinde bu kitap, kolektif zihniyet ve grup bilincinin orta çağ dinamiklerine önemli bir bakış açısı sunuyor.
Katkıda bulunanlar: Dániel Bagi, Mariusz Bartnicki, Zbigniew Dalewski, Georg Jostkleigrewe, Bartosz Klusek, Paweł Kras, Wojciech Michalski, Martin Nodl, Andrzej Pleszczyński, Euryn Rhys Roberts, Stanisław Rosikak, Joanna, S. , Tatiana Vilkul ve Przemysław Wiszewski.
Karizmanın Yüzleri: Bizans ve Ortaçağ Batısında İmge, Metin, Nesne
Düzenleyen Brigitte M. Bedos-Rezak ve Martha Rust
İçinde Bizans ve Ortaçağ Batısında İmge, Metin, Nesne: Karizmanın Yüzleri, çok disiplinli bir bilim adamları grubu, karizmanın bir sanat kalitesi olabileceği kadar kişinin de olabileceği teorisini ilerletir. Weberci kişi karizmasının kendisinin bir temsil meselesi olduğu argümanıyla başlayan bu kitap, karizmatik sanatı incelemenin, sanat ile izleyici ve sanat arasında bir çöküşten daha azına izin vermeyen bir temsil teorisini denemek olduğunu gösteriyor. ve yaşanmış deneyim. Kitap, İngiltere, Kuzey Avrupa, İtalya, Yunanistan ve Konstantinopolis'ten ve antik çağlardan erken modern dönemin başlangıcına kadar uzanan zaman dilimlerinden gelen karizmatik edebiyat, görsel sanat ve mimari eserlerini incelemektedir.
Katkıda bulunanlar Joseph Salvatore Ackley, Paul Binski, Paroma Chatterjee, Andrey Egorov, Erik Gustafson, Duncan Hardy, Stephen Jaeger, Jacqueline E. Jung, Lynsey McCulloch, Martino Rossi Monti, Gavin Richardson ve Andrew Romig'dir.
İhanet: Ortaçağ ve Erken Modern Zina,
İhanet ve Utanç
Düzenleyen Larissa Tracy
Birinin ülkesine, halkına, ailesine ihanet etme - bir varlığa ihanet etme ve bir varlığı diğerine vererek sadakatinden vazgeçme - birçok insan için anlaşılması zor bir kavramdır. Yine de toplumlar yüzyıllardır ihanetle boğuşmuşlardır, motivasyonları, sonuçları ve sonuçları nadiren nettir ve çoğu zaman özneldir. Modern siyasi kaygıların çerçevesine karşı koymak, İhanet: Ortaçağ ve Erken Modern Zina, İhanet ve Utanç edebiyat, tarihi vakayinameler ve maddi kültür de dahil olmak üzere çeşitli kaynaklardaki ihanetin çeşitli biçimlerini bu yüksek suçun gelişiminin karmaşık bir portresini oluşturur. Larissa Tracy, ihanet üzerine ilgi çekici ve güncel bir sohbette genç eleştirmenleri ve deneyimli akademisyenleri ustaca bir araya getiriyor.
Katkıda bulunanlar Frank Battaglia, Dianne Berg, Tina Marie Boyer, Albrecht Classen, Sam Claussen, Freddy C. Domínguez, Melissa Ridley Elmes, Ana Grinberg, Iain A. MacInnes, Inna Matyushina, Sally Shockro, Susan Small, Peter Sposato, Sarah J. Sprouse, Daniel Thomas ve Larissa Tracy.
Ortaçağ Günümüzü Hatırlamak: İngiltere'nin Fetih Öncesi Geçmişinin Üretken Kullanımları, 10. ila 15. Yüzyıllar
Brian O'Camb ve Jay Paul Gates tarafından düzenlendi
Bu denemeler, onuncu yüzyılın sonları ile onbeşinci yüzyıllar arasında yaşayan bireylerin Anglo-Saksonların otoriter kültürüyle nasıl ilişki kurduklarına odaklanmaktadır. Yetersiz muamele görmüş erken dönem İngiliz belgeleri ve metinlerinden oluşan bir rezervuardan yararlanan her bir katılımcı, bireysel şairlerin, din adamlarının, hukukçuların ve kurumların sosyal, kültürel ve dilsel değişime tepki olarak retorik amaçlarla Anglo-Sakson öncüllerini nasıl talep ettiğini gösteriyor. Katkıda bulunanlar, ortaçağ yazarlarının sosyal kimlikleri tanımlamak için tarihin daha önceki dönemlerine nasıl baktıklarını araştırarak ve kökenle kimlikte birleşmiş tek, ayrı bir ulusun hayali bir topluluğunun siyasi kurgusuna dayanarak şimdiki anları için iddialarda bulunarak, kimliğin ve dönemin basit tanımlarını zorluyorlar. ve din.
Katkıda bulunanlar Cynthia Turner Camp, Irina Dumitrescu, Jay Paul Gates, Erin Michelle Goeres, Mary Kate Hurley, Maren Clegg Hyer, Nicole Marafioti, Brian O'Camb, Kathleen Smith, Carla María Thomas, Larissa Tracy ve Eric Weiskott.
Sözleşmeli Kitaplar
Orta Çağ'da Keder ve Toplumsal Cinsiyet
Düzenleyen Lee Templeton
Orta Çağ'da Kültürler Arası Şarlman
Jace Stuckey tarafından düzenlendi
Hukuk | Kitap | Erken ve Yüksek Orta Çağlarda Kültür
Thomas Gobbitt tarafından düzenlendi
Ortaçağ Dünyasında Atlar
Anastasija Ropa ve Timothy Dawson tarafından düzenlendi
Ortaçağ İrlanda ve Ötesini Yeniden Düşünmek: Yaşam Döngüleri, Manzaralar ve Yerleşimler
Düzenleyen Victoria L. McAlister, Linda Shine ile
O Günlerdeki Çocuklar: Ortaçağ Kültüründe Çocuklar
Lahney Preston-Matto ve Mary A. Valante tarafından düzenlendi
Peter Damian, Gomorra Kitabıve Alain de Lille, Doğa Ovası: Latince'den Yeni Çeviriler
Düzenleyen ve Çeviren David Rollo
Ortaçağda Almanlar ve Polonyalılar: ‘Öteki’ Algısı ve Karşılıklı Stereotiplerin Varlığı
Düzenleyen Grischa Vercamer ve Andrzej Pleszczyński
Bizans Hiciv
Düzenleyen Przemyslaw T. Marciniak ve Ingela Nilsson
Koleksiyonlar için CFP'ler
İncelenmekte olan düzenlenmiş koleksiyonlar için mevcut CFP'ler burada bulunabilir. Sorular cilt editörüne yönlendirilmelidir:
Acı Zevkler: Ortaçağ Kültüründe Sado-mazoşizm
Ed. Christopher T. Vaccaro
Bu disiplinler arası koleksiyon, ortaçağ kültüründeki sadist ve mazoşist dürtülerin tezahürleriyle titizlikle ilgilenen makaleleri bir araya getiriyor. Bu tür dürtüler, kurumların işleyişinde zımnen olabilir ve tam da modern öncesi Avrupa kültürünün çerçevesi içinde yerleşik olabilir. Hukuk, tarih, sosyoloji, arkeoloji, folklor, teoloji, sanat tarihi disiplinlerini bünyesinde barındıran disiplinler arası ve kültürlerarası çalışmalarla özellikle ilgileniyoruz.
İlgili konular aşağıdakileri içerir ancak bunlarla sınırlı değildir:
Hakimiyet/teslim
Sado-mazoşist seks ve/veya aşk ifadeleri
Aşağılama
şehitlik
Acı/Zevk
Tövbe ve Penitentials
Roller ve rol değiştirmeler
Utanç
İşkence
Lütfen özetleri (250-500 kelime) veya tam makaleleri (referanslar dahil 7.000-10.000 kelime) Christopher T. Vaccaro'ya [email protected] adresinden gönderin.
Eski Fransız Vie des pères'te Günah ve Kutsallık Üzerine Meditasyonlar
Ed. Karen (Casey) Casebier
La Vie des peres 13. yüzyıldan kalma bir koleksiyon contes pieux Bu, ortaçağ kutsallığının iki farklı paradigmasını gösterir. En eski hikayeler 13. yüzyılın başlarına aittir ve itiraf, tövbe ve kurtuluşun önemini vurgularken, 13. yüzyılın ortalarından sonlarına doğru yapılan sonraki eklemeler, lütfun kurtuluştaki rolünü vurgulayan bir dizi mucize hikayesi içerir. . Her iki mesajın da günahkarlarla rezonansa girdiği açık gibi görünse de, koleksiyondaki bazı hikayeler keşişlerin ve din değiştiren Sarazenler ve Yahudiler gibi diğer karakterlerin dindarlığını vurgularken, diğer hikayeler, kutsal adamların cazibesi gibi menajerliğin daha müstehcen yönlerinin altını çiziyor. ve kadınlar, günahın dönüşüm öncesi yaşamları veya lütuftan muhteşem düşüşler. Gerçekten de, günah ve kutsallık üzerine ikili odaklanma, okuyucunun manevi eğitiminin, okuyucunun manevi eğitiminin, hikayelerin vaadiyle güçlendirildiğini veya teşvik edildiğini ileri sürer. örnek dünyevi eğlencede bulunanları hatırlayın.
Her şeye rağmen, La Vie des peres eğitici mesajı popülerden bilgiliye kadar geniş bir kitleyi hedefleyen eklektik bir masal koleksiyonudur. Her ne kadar bazı mucizeler ve menkıbe kayıtları bu masalların en popüler varyantlarını temsil etse ve Gautier de Coinci'ninki gibi daha popüler adanmışlık koleksiyonlarında yer alsa da. Nostre Dame'ın Mucizeleri, diğerleri yüksek derecede özgünlük gösterir ve bilinen diğer varyantlardan keskin bir şekilde sapar. Bu cilt bağlamı incelemeyi amaçlamaktadır. La Vie des peres adanmışlık edebiyatının diğer eserleriyle ilişkisi, varyantlarının yeniliği veya sıradanlığı ve kompozisyonunun iki ana aşaması boyunca dini edebiyat ve ortaçağ kültüründe popüler günah ve kutsallık kavramlarını şekillendirmedeki rolü.
Özetler herşey ortaçağ çalışmaları disiplinleri memnuniyetle karşılanır ve disiplinler arası yaklaşımlar özellikle teşvik edilir. boyunca ifade edilen günah ve kutsallığın çoklu bakış açıları hakkında potansiyel konular La son gün şunları içerir (ancak bunlarla sınırlı değildir):
El yazması üretimi, mülkiyeti ve kullanımı
Sanat Tarihi ve günah ve kutsallığın ikonografisi
Tür Çalışmaları ve Karşılaştırmalı Edebiyat
Cinsiyet Çalışmaları ve kutsallığın cinsiyetlendirilmiş ifadesi
Kimlik Çalışmaları ve marjinal karakterler
Eko-eleştiri ve/veya Kentsel Çalışmalar
Dini Çalışmalar, Felsefe ve/veya Tarih
Karanlığın Prensi?
Tarihin kararı lanetlidir. Yüz Yıl Savaşı'nın zirvesinde, İngiliz tahtının varisi Kara Prens, Fransa'nın Limoges kentinde 3.000 masumun katledilmesini emretti. Bize söylendiğine göre, kara kalpli bir vahşinin, duygusuz bir toplu katilin eylemiydi. Ancak, diye yazıyor Michael Jones, Kara Prens'in itibarının işlemediği bir suç yüzünden lekelendiğini gösteren yeni kanıtlar gün ışığına çıktı.
Bu yarışma artık kapanmıştır
Yayınlanma: 13 Ağustos 2017, 11:54
19 Eylül 1370'de bir İngiliz ordusu, Fransız şehri Limoges'in dışına çıktı. 4.000 kişilik müthiş bir savaş gücü, şehri bombalıyor ve beş gündür surlarının altını oyuyordu. Şimdi, surların bir bölümü zayıfladığında, saldırmaya hazırdı. Tarihçi Jean Froissart, “Duvarın büyük bir kısmı çöktü ve hendeği doldurdu” diye yazdı."İngilizler heyecanla izlediler, şehre hücum etmeye hazırlanırken sıraya dizildiler... Savunmalarına koştular, ana kapıyı kırdılar ve kendilerine emredildiği gibi ayrım gözetmeksizin sakinleri öldürmeye başladılar."
Froissart'a göre, bu acımasız emirleri veren adam, Edward III'ün en büyük oğlu, Galler Prensi Edward ve gelecek nesiller tarafından Kara Prens olarak bilinen Aquitaine idi. "Korkunç bir şeydi," diye devam etti tarihçi. "Erkekler, kadınlar ve çocuklar, prensin önünde diz çökerek merhamet dilendiler, ama o, öfkesine ve her şeyi tüketen intikam arzusuna o kadar kapılmıştı ki, kimseyi dinlemedi. Nerede bulunurlarsa bulunsunlar hepsi kılıçtan geçirildi.”
Froissart şu sonuca varmıştı: "O gün Limoges'de bu kadar katılaşmış bir kalp yoktu, hiç kimsede bir parça acıma bile yoktu, önlerinde olup bitenlerden derinden etkilenmemişti. O gün 3.000'den fazla vatandaş idam edildi. Allah ruhlarına merhamet eylesin, çünkü onlar gerçekten şehidlerdi.”
Bu yürek burkan bir tasvir – ortaçağ savaşlarının yıllıklarında kötü bir üne kavuşmuş bir tasvir. Çağının önde gelen tarihçisi Jean Froissart, bir savaşçıyı mağluplara merhamet göstermeye teşvik eden değerler olan şövalyelik kurallarının tutkulu bir hayranıydı. Buna karşılık, Limoges'de olanlar vahşete iniş gibi görünüyordu. Froissart'ın hesabı, prensin itibarında kalıcı bir leke bıraktı. 16. yüzyılın başlarından itibaren 'Kara Prens' olarak tanımlandı ve sıfat sıkıştı. Bazıları bunun zırhının rengine veya diğerleri için hanedan teçhizatına atıfta bulunabileceğini öne sürdü, Fransa'daki savaşta kara işler daha makul bir açıklama sundu.
Kara Prens gerçekten bir karanlığın prensi miydi? Bir ortaçağ komutanının, zamanın savaş yasalarına göre, makul teslim koşullarını reddeden bir şehri yağmalama hakkı vardı. Yerel bir Limoges vakanüvisi ve prensin hayatını anlatan Chandos Herald da dahil olmak üzere diğer çağdaş kaynaklar, yağmanın gerçekleştiğini doğruluyor. Ancak kayıp sayısını Froissart'ın verdiği rakamın onda biri olan 300'e çıkardılar. Prensin, şehri ele geçirmesinden üç gün sonra yazdığı bir mektubunun yakın zamanda keşfedilmesi, halkın topluca katledilmesinden söz etmemektedir. Froissart'ın açıklamasının, Fransız arşivlerindeki yeni keşifler de dahil olmak üzere bir dizi belgesel malzemeye karşı test edilmesi gerekiyor.
Çarpıcı zaferler
Limoges'in yağmalanması, 1337'de Edward III'ün Fransa tahtını annesi Isabella'nın sağında talep etmesiyle başlayan Yüz Yıl Savaşı sırasında gerçekleşti. 1346'da Crécy'de ve 1356'da Poitiers'de elde edilen çarpıcı zaferler, İngilizleri komuta konumuna getirdi ve 1360'ta Brétigny'de çok avantajlı bir barış anlaşması imzaladılar. Şartları uyarınca, Kara Prens, Fransa'nın güneybatısındaki Aquitaine prensliğini kendi başına yönetmesi için aldı.
Kara Prens, Avrupa sahnesindeki girişini bir savaş kahramanı yaptı. 16 yaşında mahmuzlarını kazandı, 10 yıl sonra Crécy'de seçkin bir şekilde savaştı ve Poitiers'de Fransız kralı Jean II'yi yakalayarak çarpıcı zaferi kazanan birliğe komuta etti. Jean Froissart, prensin savaştaki becerisinden ve sonrasında Fransız tutsaklarına gösterdiği yiğit davranıştan etkilenmişti. Aquitaine hükümdarı olarak prens, ziyaret eden herkesi büyüleyen muhteşem bir mahkeme kurduğunda tarihçinin hayranlığı arttı. Ancak 1370'e gelindiğinde tablo bozuldu.
Dönüm noktası, sürgündeki hükümdar Kastilya'lı Pedro'yu tahtına geri getirmek için 1367'de prens tarafından üstlenilen kuzey İspanya'daki bir kampanyaydı. Askeri açıdan, Kara Prens'in Nájera'da (rakip hak talebinde bulunan Trastamara'lı Enrique'ye karşı) bir başka çarpıcı zafer kazanmasıyla bu bir başarıydı.
Siyasi açıdan olsa da, bu bir felaketti. Pedro borçlarından döndü ve prens, ordusu dizanteri tarafından parçalanmış halde İspanya'yı cebinden çıkardı. Kayıplarını telafi etmek amacıyla, Aquitaine'e bir dizi soyluyu açık isyana sürükleyen bir emlak vergisi - fouage - uyguladı. Yeni Fransız kralı V. Charles'a başvurdular ve 1369 yazında bir kez daha savaş patlak verdi.
Kara Prens artık eski benliğinin bir gölgesiydi. Kendisini aylarca yatalak bırakan ciddi bir hastalıktan (muhtemelen dizanteri) muzdarip olduğundan, Fransızlara etkili bir şekilde direnecek para ve insan gücünden yoksundu. Aquitaine prensliğinin bir kısmı Charles V'e iltica etmeye başladı.
Bu tersliklerin ortasında, 1370 Ağustos'unun sonlarında, Limoges'in şehrin piskoposu Jean de Cros'un (daha önce en büyük oğlunun vaftiz babası olan bir adam) ihaneti yoluyla düşmana geçtiğini öğrendi. Froissart, prensin kinci bir öfke patlamasıyla karşılık verdiğini anlattı: "Limoges'in Fransız olduğu haberi geldiğinde... şiddetli bir öfkeye kapıldı...
Hiçbir zaman yalan söylemediği babasının ruhu üzerine yemin etti, şehri tekrar geri alacağına… ve sakinlerine ihanetlerinin bedelini ağır ödeteceğine.”
Düşman sesler
Froissart, tarihsel bir kaynak olarak güvenilmezdir. 1360'larda vakanüvis İngiliz himayesinden yararlanmış ve talihsiz İspanyol seferinden kısa bir süre önce Aquitaine'deki prensi ziyaret etmişti. Ancak III. Edward'ın kraliçesi Hainault'lu Philippa'nın Ağustos 1369'da ölümünden sonra, Froissart Fransa'ya ve Aşağı Ülkelere döndü ve V. Charles'ın bir partizanı olan Blois Kontu Guy de Châtillon'un himayesini sağladı. Limoges'in yağmalanmasıyla ilgili herhangi bir tanıklık, yalnızca prense düşman olan seslerden geliyordu.
Belgesel kanıtlar, kampanyanın çok farklı bir resmini sunuyor. 1 Temmuz 1370'de prens, yeni bir savaş yöntemine karar verdi. Froissart'ın anlattıklarının aksine, tehdit ve korkutmadan ziyade af ve ikna ediciydi - ve ayrıntılar, prensliğinin idari kayıtlarının bir parçası olan Gascon listelerinde belirtildi:
"[Prens'in], kralın düşmanlarının ikna edilmesi yoluyla ya da kendi özgür iradeleriyle, itaatinden ayrılanları şimdi kralın barış ve lütfuna kabul edip kabul edebilmesi gerektiğine karar verildi. en ciddi suçlarını bile bağışlayarak ve ayrıcalıklarını geri vererek onun bağlılığına geri döner. Bu tür eylemleri kraliyet otoritesinin uygulanması yoluyla cezalandırmak bazen haklı olsa da, bazı durumlarda böyle bir politikayı hoşgörüyle yumuşatmak da doğrudur.”
Froissart, Limoges'i hiç ziyaret etmemiş gibi görünüyor ve coğrafyası hakkında çok az bilgisi vardı. Şehrin iki bölüme ayrıldığından habersizdi: daha yüksekte, kale ve manastırın hakim olduğu müreffeh şato bölgesi ve katedral, piskopos sarayı, daha küçük kiliseler ve mütevazi konutlardan oluşan daha fakir cité. piskopos. Şehrin nüfusunun çoğunun yaşadığı şato bölgesi, 1370 Ağustos'unda prense sadık kaldı ve Fransızları kabul etmeyi reddetti, ancak cité bunu ancak aşırı isteksizlikle yaptı.
Fransız arşivlerinden yeni keşfedilen materyaller, piskopos Jean de Cros ile Berry Dükü John (V. Hatta bir tarihçi, piskoposun, Kara Prens'in aniden hastalıktan öldüğünü iddia ederek, isteksiz katedral bölümünü Berry'nin askerlerinin cité'ye girmesine izin vermeye ikna etmek için hileye başvurduğunu bile bildirdi.
Karşılama komitesi
Kara Prens'in ordusu 14 Eylül 1370'te Limoges'in dışına geldi, prens bir sedyeden olayları izliyordu. Onun askerleri şatoda karşılanırken, cité sakinleri aldatıldıklarını anlayınca kuşatmacılarla müzakerelere başladı. 19 Eylül'de, prensin askerleri zayıflamış şehir surlarına saldırarak Fransız garnizonunun dikkatini dağıtırken, bir vatandaş topluluğu ana kapıya yöneldi, önceden ayarlanmış bir işaretle Fransa ve İngiltere bayrağını kaldırdı ve fırlattı.
Bu dramatik olaylar dizisi, 10 Temmuz 1404'te Paris Parlementosu önünde iki Limoges tüccarı arasında (Bizé'ye karşı Bayard) açılan bir davada ortaya çıkar. Bizé'nin avukatı, rakibinin babası Jacques Bayard'ın 30 yıl önce İngilizlerin şehri geri almasına yardım ederken oynadığı rolü şöyle anlattı: “Bayard'ın fakir bir adam ve kürkçü olan babası, diğer kürkçülerle birlikte İngiliz bayrağını aldı ve taşıdı. ana kapıya, orada garnizon komutanı tarafından yakalandı ve daha sonra onun kafasını kesti."
Parlamento kanıtı, Limoges çuvalı hakkında çok farklı bir hikaye ortaya koyuyor. İngiliz birlikleri cité'ye akın ederken, öfkeli Fransız garnizonu onları içeri alan sakinleri öldürdü, çevredeki evleri ateşe verdi ve piskoposun sarayına doğru geri çekildi. Gerçekten de bir katliam (binlerce değil, yüzler) vardı ama bu, İngilizler tarafından değil, Fransızlar tarafından yapıldı.
İki hayati belge böyle bir senaryoyu destekler. Katedral bölümüne verilen bir hibede, onlara cité'nin mülkiyetini veren prens, açıkça şunları söyledi: çok zorluklara katlandılar… suç açıkça piskopostayken ve onların bununla hiçbir ilgisi yokken, bu suçun suç ortakları olarak daha fazla cezalandırılmalarını görmek istemiyoruz… Bu nedenle onları affedildiklerini ve tüm isyan, ihanet suçlamalarından vazgeçtiklerini ilan ediyoruz. ve haciz."
Fransız Limoges garnizonunun kaptanı Jean de Villemur, kuşatma sırasındaki cesaretinden dolayı Valois tarihçileri tarafından geniş çapta övüldü. Ancak, esaretten serbest bırakıldığında, Charles V tüm toprak bağışlarını iptal etti ve mallarına el koydu. Ocak 1375'te, sefil bir yoksulluk içinde yaşayan Villemur, Fransız kralına dilekçe verdi. Ancak yetenekli bir asker olmasına rağmen, hiçbir zaman başka bir askeri komutanlık almadı. Villemur'un sert cezası, Charles V'nin onu Limoges sakinlerinin öldürülmesinden sorumlu tuttuğunu ve bunun için onu affetmeyeceğini gösteriyor.
Froissart'ın Limoges çuvalı hakkındaki son derece renkli anlatımı, hayal gücümüze çok uzun süre hakim oldu. Kara Prens kısa bir süre sonra İngiltere'ye döndü ve son yılları hastalık tarafından gölgelendi. 8 Haziran 1376'da 45 yaşında öldü ve ölüm haberi Valois mahkemesine ulaştığında, Charles V onun için çok ciddi bir anma töreni düzenledi. Bu eşi görülmemiş bir onurdu - ve yakın zamanda 3.000 Fransız sivilini katletmiş bir adama bahşedilemezdi. İtibarındaki bu haksız lekeyi kaldırmanın zamanı geldi.
Michael Jones, Kraliyet Tarih Kurumu'nun bir üyesidir. Kara Prens'in yeni biyografisi bu ay Zeus Başkanı tarafından yayınlandı.
İhanetin Cezası
İngiliz ortak hukuku, hain çekilip dörde bölündükten sonra, taca ihaneti çok ciddiye aldı ve kafasını keserek ölüm cezası verdi. Modern hukuk, ABD hükümetine karşı ihaneti hâlâ sert bir gözle görüyor, ancak işkence hiçbir zaman ABD topraklarında geçerli bir ceza olmadı.
Anayasaya göre, Kongre vatana ihaneti cezalandırma yetkisine sahiptir, ancak hainin yaşamının ötesinde cezalar veremez. Bu, tarihi İngiltere'de vatana ihanetten hüküm giymiş birinin yasanın gözünde ölü sayılması ve böylece kişisel ve gayrimenkul üzerindeki iddiasını, soyundan gelenlerin zararına bile geçersiz kılmasından dolayı belirtilmiştir. Amerika Birleşik Devletleri'nde Kongre'nin böyle bir yetkisi yoktur, ancak bir haini ölüm cezasına çarptırabilir.
ABD Kanun Başlığı 18, Kısım I, Kısım 115, Kısım 2381'de bulunan modern vatana ihanet kanunu şöyle der:
Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlılığı nedeniyle, onlara karşı savaş açar veya düşmanlarına bağlanır, onlara Birleşik Devletler'de veya başka bir yerde yardım ve rahatlık sağlarsa, vatana ihanetten suçludur ve ölüm cezasına çarptırılır veya beşten az olmamak üzere hapsedilir. yıl ve bu başlık altında para cezasına çarptırılır, ancak 10.000 dolardan az olamaz ve Amerika Birleşik Devletleri'nde herhangi bir görevde bulunamaz.
Ihanet
n. ABD Anayasası'nın III. Maddesi, 3. bölümünde tanımlanan bir kişinin ülkesine ihanet etme suçu: "Birleşik Devletler'e ihanet, yalnızca onlara karşı savaş açmaktan ya da düşmanlarına bağlı kalmaktan, onlara yardım ve teselli vermekten ibarettir." İhanet, açık eylemleri gerektirir ve bilgilerin Amerikan güvenliğine zarar verebileceği durumlarda, dostane olsa bile diğer ülkelere hükümet güvenlik sırlarının verilmesini içerir. İhanet, Savunma Bakanlığı için özel bir şirket tarafından inşa edilen bir bombacının tasarımı gibi düşmanca bir ülke sırlarının ifşa edilmesini içerebilir. İhanet, "casusluk" (yabancı bir güç için casusluk yapmak veya hükümetin ve özellikle güvenlikle ilgili kurumlarının işleyişine zarar vermek) içerebilir, ancak hükümetin işleyişini bozmak için bir komplo içeren "isyan"dan ayrı ve daha kötüdür. . (bkz: isyana teşvik, casusluk)