Sanat, gerçekliğin imgelerle yeniden üretilmesi ise, sanatçıyı bir imge zanaatçısı olarak görebiliriz. Sanat yeni biçimler aramaktır çoğu kez. Ama sanatın başlıca amacı imge yaratmak değildir kuşkusuz. Çünkü biz, sanatı dünyayı anlamanın ve değiştirmenin araçlarından biri olarak da görüyoruz. Goethe, "Aynı zamanda bir zanaatkar olmayan bir sanatçı, iyi bir
sanatçı değildir; gelgelelim bizim sanatçılarımızın çoğu da zanaatkar olmaktan ileri gidemiyor" derken sanatın bu yönüne dikkati çekiyordu. Sanatla yaşam arasındaki en temel bağ, bu "anlama ve değiştirme" sözcüklerinde gizlidir. Büyük ressam Van Gogh "Dünya tamamlanmamış bir taslaktır" diyerek sanatın bu yönelimini çok özlü bir biçimde açıklar. "Sanatın çıkış noktası yaşamdır" der kısaca Bertoft Brecht; "Bütün sanatlar, sanatların en büyüğü olan yaşama sanatına katkıda bulunurlar" der küçük Organon'da. Böylece yaşamın sorduğu sorular karşısında sanatın yansız ve ilgisiz kalamayacağını da anlatmış olur bize. "Sanatın kendinden başka amacı olamaz" türünden düşünceler gerçekler karşısında havada asılı kalır çoğu kez. Korku ve yılgınlık dönemlerinde sanatın öneminin arttığına inanıyorum. İnsana ve insan onuruna aykırı bir düzenin kalıcı olmayacağını haykırır sanat.