Savaşın ilk günlerinden Prusya ordusunun Fransızlara üstünlüğü ortaya çıktı. Fransızlardan daha hızlı Prusyalılar orduyu harekete geçirdi ve onu sınırda yoğunlaştırdı. Fransız ordusu üzerinde neredeyse iki katı sayısal üstünlük sağladılar. Böyle bir durumda, Fransız askerlerinin cesareti ve cesareti öndeki durumu kurtaramazdı. Buna ek olarak, Fransız komutası bir dizi ciddi hata yaptı ve birliklerinin ustaca yaptıkları eylemlerle durumu düzeltme yeteneğini kaybetti. Sonuç olarak, Fransız askerleri birbiri ardına yenilgiye uğramaya başladı.
4 Ağustos 1870 Prusya tacı Friedrich'in genel komutasındaki 3, 5 Prusya ve 11 Bavyera ordusundan oluşan 2 Ordusu, Alsace'deki Weißenburg hattına saldırdı. Cephede bu sektörde, sadece bir Fransız bölümü vardı - 2 ordusunun ordusunun 1 bölümü. Komutanı General Abel Due, bir düşman saldırısı beklemiyordu. Emriyle, Fransız birliklerinin bulunduğu bölgeye bitişik alanın keşfi yapıldı ve keşif hiçbir şey bulamadı. Dolayısıyla düşmanın saldırısı Fransızlar için ani oldu. Aksine, Almanlar, düşman hakkında tam bir bilgiye sahipti, çünkü savaştan önce bile Fransa'da iyi bir casus yüzüğü örgütlediler ve Fransız ordusunun durumu ve konumu hakkında tam bir resmi vardı. Böylece, savaşın başlangıcında, Fransız ordusunun ana eksikliklerinden biri açıktı - istihbaratının fakir örgütlenmesi.
Düşmanın yakınlığından şüphelenmeyen ve birkaç devriye tarafından korunan bir Fransız bölünmesinin (yaklaşık 5-6 bin kişi) tüm ordunun dayanabileceği açıktır. Fransız askerlerinin ayrılığından dolayı General Duee, kahramanca direniş durumunda zamanında takviye yapılmasına güvenemedi. Ancak, Fransızlar, düşmanın beklentilerinin aksine, inatçı bir direniş başlattılar. Bu tanınır ve Moltke. "Sabahın erken saatlerinde," Moltke, “Sağ kanattaki Bavyeralar, Weißenburg'un duvarları altında kuvvetli bir direnişe tökezlediler ... Weißenburg'un en kuvvetli kalesi en güçlü direnci sundu. En büyük fedakarlıkların boşuna, 7 Kraliyet Alayının doğum kadınları bu kaleye saldırdı; garnizon ancak olağanüstü çabalarla topçuların yükseğe çıkması mümkün olduğunda teslim oldu. Fransız bölümü üç Alman ordusunu çekti ve inatçı bir direnişin ardından büyük kayıplarla birlikte ve düzensiz bir durumda geri çekildi. Almanlar nispeten büyük kayıplara maruz kaldı - bir 91 subayı ve bir 1460 askeri. ”
Fransızlar düşmanı tüfek voleybolu ve süngü saldırılarıyla engelledi. Alman birlikleri Fransızları devirmek için yalnızca sayısal üstünlüğü ve topçuların savaşa sokulması, 25 bin askerini yoğunlaştırması sayesinde. Bölümün kalıntıları, taburunu kaybederek, Weysenburg'da engellenerek geri çekildi. Savaşta, bölüm Douai'nin komutanını öldürdü. Weissenburg'un Alman ordusuna düşmesinden sonra, Fransa'nın içine doğru ilerlemek için yol açıldı.
Weissenburg (Wissemburg) savaşı iki ordunun ilk ciddi çatışmasıydı. Doğru, Fransızlar iki bölümde Alman Saarbrücken kentini ele geçirmişti. Ancak garnizonu yalnızca bir tabur ve üç filodan oluşuyordu, bu yüzden bu operasyon ciddi bir öneme sahip değildi ve belirleyici bir saldırganlık ortaya çıkarmak ve kamuoyunu güvence altına almak için Fransız komutanlığı tarafından üstlenildi.
5 August'un yenilgi haberi Weisenburg'daki Fransız ordusunun arifesinde acı çektiği zaman, İngiliz ve Alman kaynaklarından Paris'e sızdığı zaman, Fransız toplumunun zafer haberi beklediğinden başkent çok heyecanlandı. 6 Ağustos Paris, 1 Ordusu'nun komutanı Taç Prensi Prens dahil, binlerce ele geçirilen Alman'ın, MacMahon komutasındaki 3 Birliği'nin askerlerinin kazandığı büyük bir zafer hakkında kışkırtıcı bir söylenti yaydı. Bu söylenti, hükümetin haberi olmadan değil, Paris'in borsa spekülatörleri tarafından büyük miktarda meblağ ile başladı. Ağustos ayının 6 günü sonunda, zafer söylentisinin bir aldatmaca olduğu ve kasıtlı olarak Paris borsacıları tarafından yayıldığı biliniyordu. Bu, bazı spekülatörlerin vatandaşlar ve huzursuzluk öfkelenmesine neden oldu.
Aynı zamanda, Ağustos 6’te, Fransa’daki Alsace’da, Lorraine’de, Champagne’de, Fransa’nın bir çok büyük şehrinde, özellikle Lyon’da, zafer hakkında yanlış bir söylenti yayınlandı. Sadece gece yarısı civarında Paris’te Metz’den Metz’den Napolyon III’ten Fransız ordusunun çekilmesi ile ilgili bir mesaj geldi. Paris’e bir kuşatma durumu ilan etme ve başkentin savunmasına hazırlıklı olma gereğini ilan etti. Ağustos 7 sabahında, Fransız ordusunun Wörth ve Forbach'taki yenilgisinin 6 Ağustos'ta yaşadığı yenilikleri bildiren yeni gönderiler geldi. Yetkililer onları halka bildirmek zorunda kaldı.
Wirth ve Spichern Savaşları
Aslında, öndeki durum zordu. Weisenburg'daki yenilgiden sonra Fransız komutanlığı, MacMagon komutasındaki iki ceset attı (MacMagan birlikleri Strazburg bölgesinde konuşlandırıldı). Ancak, MacMahon güçlerini zorlarken, Alman birlikleri, Weißenburg'un on beş mil batısındaki Wörth yakınlarındaki Fransız ordusuna saldırdı. Savaş, 6 Ağustos 1870 tarihinde yapıldı.Pron Prens Frederick'in birliklerinin önemli bir sayısal avantajı vardı: 75 bin piyade, 6 bin süvari ve 300 bin piyade, 32 bin süvari ve Fransızların 4,8 tabancalarına karşı 100 silahlar.
Savaş, doğada şiddetli ve kanlıydı. Fransızlar, Sauer nehrinin diğer tarafında savunma yapmak için avantajlı pozisyonlara sahipti ve Almanlara karşı top ve uzun menzilli tüfekler kullanma fırsatına sahipti. Sabah saatlerinde 7 saatlerinde Prusyalılar ford nehri bir Fransız silah kasırganının altından geçtiler. Almanlar sudaki göğsünde nehri geçti, bir mermi yağıyordu. Ön saldırı neredeyse onlar için yenilgiyle sonuçlandı. Wörth savaşında, Weißenburg savaşında olduğu gibi, Fransız askerleri de cesaret ve esneklik gösterdi. Uzun saatler boyunca, düşman saldırılarını başarılı bir şekilde kovdu ve görevlerini sürdürdüler.
Alman birlikleri ağır kayıplar verdi. Sadece sabahları 10 tarafından Prusyalılar, piyade saldırılarını destekleyen topçuları itebildiler. Almanlar, ana savaşı merkezdeki düşmana dayatarak eşzamanlı olarak Fransızların zayıf yanlarını zorlamaya başladılar. Yalnızca kanat ve topçuların desteği nihayet Fransız birliklerinin direnişini kırabilirdi. Ayrıca, Fransız birlikleri vaat edilen yardımı beklemiyorlardı ve Alman birlikleri zamanında takviye aldı. General de Faye'in 5 Kolordu'nun beklenen gelişi, birlikleri hala yolda olduğu için gerçekleşmedi. Fransız kahramanlığı, yenilgiyi önlemek için yeterli değildi. Fransız süvarilerinin umutsuz saldırısı durumu düzeltemedi. Cuirassiers, 32'in alayına katı bir kitleye saldırdı, ancak kısa sürede yenildi ve geri çekildiler. Savaşın güneyindeki karşı saldırılar da Fransız ordusunu kurtarmadı.
Böylece, MacMahon, savaş güçlerini tam olarak toplayabilmesi için görevinden alındı. MacMahon'un birlikleri, Nancy'ye doğru hareket etmeye başladıkları yerden güneye sürüldü. Fransızlar 14 bin kişiyi kaybetti - 6 bin mahkum. Frontal saldırılara ve Fransız topçularının ve uzun menzilli tüfeklerin etkisine bağlı Prusya kayıpları da ciddidi - 10,6 bin kişi.
Aynı gün, Fransız Ordusu'nun 2 Birliği'nden Fransız komutanı Charles Frossard, Prusyalılara Forbach yakınlarındaki Spihern'de bir savaş verdi. Fransızlar, 30 silahlı 90 bin asker hakkında (2 kolordu üç bölüm ve Mareşal Bazin emrindeki bir 3 kolordu alayından) vardı. 1 Ordusu'nun komutanı Karl Friedrich von Steinmetz, 45 silahlarıyla savaşa 108 bin asker attı.
Fransızlar konforlu yükseklikleri işgal etti ve Prusya saldırılarını engellemeye hazırdı. Prusya komutanlığı gün boyunca saldırıyı yoğunlaştırdı ve gittikçe daha fazla asker getirdi. Frossar birkaç kez Baş Komutan Bazin’den takviye göndermesini istedi, ancak Bazin savaşın hala kaybedildiğine ve kendi ordusunun kuşatılmasından korktuğu için yardım göndermedi. Aynı zamanda, Frossar'ın sol tarafında yedi piyade bölünmesi etkin değildi ve arka tarafta iki gardiyan bölümü vardı. Prusya topçuları kısa Fransız silahlarını hızla bastırdı. Yaklaşık 16 saatlerde, Prusyalı birlikler, ciddi kayıplara maruz kaldı, ana Fransız kuvvetlerinin yerleştirildiği yüksekliklere yaklaşımlar ele geçirdi. Frossar, birliklerini karşı saldırıya geçti. El ele savaşa dönüşerek şiddetli bir savaş başladı. Ancak öğleden sonra geç saatlerde takviye beklemeden, Frossard güçlendirilmiş pozisyonları bırakmak zorunda kaldı. Ayrı çatışmalar Ağustos 7 sabaha kadar devam etti.
Böylece, bu savaş, Almanlar tarafından da esas olarak, Fransızların komutasındaki büyük nümerik üstünlük ve hatalardan dolayı, müstahkem pozisyonlardan ve mevcut güçlerden tam olarak yararlanamayanlar nedeniyle kazanıldı. Fransız askerleri cesaretle düşman saldırısını engellediler, ancak yardım beklemiyorlardı ve iç bölgelere, Metz'e çekilmek zorunda kaldılar. 2 inci Kolordu Frossara, çeşitli kaynaklara göre 4 binden fazla insanı, Prusya kaybını - 3'ten 5'a bin kişiyi kaybetti.
General Frossard'ın Forbach'ta yaşadığı yenilgi, Fransız ordusu için korkunç sonuçlar doğurdu. Teğmen Albay Rousset “Fransız ordusu”, “Saar hattını boşaltmak ve tüm bölgeyi Moselle, Thionville ve Metz kalelerine kadar uzanan düşmana bırakmak zorunda kaldı. Vosges engeline gelince, bizim için tamamen kaybedildi ... Saldırının son umudu nihayet ortadan kayboldu. Bundan böyle, sadece Moselle ile sınır arasındaki hükümlerin birikmesi sayesinde, şansını onu daha da girişimci yapan ve kendisini son derece elverişli koşullarda bulan düşmanların başarılarına karşı çıkmayı düşünmek gerekiyordu; askerlerimiz bu yemekten hiç faydalanmadılar ”dedi.
İlk sonuçlar Fransız ordusu için konuşlandırılabilirdi. Stratejik girişim sonunda kaybedildi. Ağustos ayındaki Fransız ordusu 4-6’in yaşadığı üç yenilginin sonucu olarak, Ren ordusunun önemli bir kısmı yenilgiye uğradı ve iç bölgelere çekildi. Sınır güçlendirilmiş pozisyonlar kaybedildi. Alman birlikleri, Alsace ve Lorraine'in bir bölümünü işgal etti. Savaş öncesi dönemde kazanmak için kurulan Fransız ordusu ve toplumu cesareti kırıldı.
Mareşal Patrice de MacMagon
"Devrimin Nefesi"
MacMahon ve Frossard'ın yenilgisinin haberi Paris'te ani huzursuzluk yarattı. Yetkililer kayıptı. Şehir çok sayıda gösteriyle sarsıldı. Kasaba halkı istedi оружияBonaparte'nin devrilmesi ve cumhuriyetin kurulması. Doğru, polis ve jandarmalar hala düzeni koruyor ve dağıtıyorlardı. Hükümet yanlısı çevreler çaresizdi. Çoğu, İkinci İmparatorluğun çöküşünün gelmekte olduğunu anlamıştı. Liberal gazeteci Louis Halevy 7 August şöyle yazdı: “Bir mucize olmazsa, öldük. Bütün bunlar Fransız Sadovu gibi… İmparatorluğun sonu! ”
Paris'teki yabancı diplomatlar, Napolyon III’ün imparatorluğunun da acımasız olduğunu belirtti. İngiliz büyükelçisi Lord Lyons, Londra'daki 6 August'a “Hanedanı her gün düşüşe yaklaşıyor” dedi. Ayrıca devrimden korktuğunu söyledi. Huzursuzluk Fransa'da bir çok şehri taradı. İnsanlar yetkililerden memnuniyetsizliklerini dile getirdiler ve Lyon, Marsilya, Toulouse'da cumhuriyetin kurulmasını talep ettiler, birçok bölümde hükümet karşıtı protestolar gerçekleşti. Ağustos ayında yapılan belediye seçimleri, İkinci İmparatorluğun muhalif partilerine - Cumhuriyetçiler, Sosyalistler ve Orleanistler - büyük başarı getirdi.
Mobil muhafızların askeri incelemesi için Shalonsky kampına gelen Mareşal Canrober (mobil güvenlik taburları işçilerden ve küçük burjuvazinin temsilcileri oluşturuldu) taşlarla karşılandı. Bir askeri mahkeme, Shalon'daki katılımcıların bazılarını ölüm cezasına çarptırdı. Ulusal Muhafızların güvenilmez olduğu belli oldu.
İlk şoktan sonra iyileşen hükümet bir dizi acil önlem aldı. 7 Ağustos Paris kuşatma durumunu açıkladı. Paris garnizonunun başında ateşli bir Bonapartist Mareşal Barage d'Ille vardı. Binlerce denizcinin (Alman sahillerindeki iniş operasyonları için kullanılması planlanan) denizciler başkentten Cherbourg 10'ten çağrıldı ve bazı sınır bölümlerinden birlikler başkente devredildi. Daha önce cephede bulunan birliklerin bir kısmı da sermayeye devredildi. Aynı zamanda, Ağustos ayındaki 7 ve 8, Paris ve eyalet nüfusuna üç itiraz yayınladı. Hükümet, hepsine “iyi vatandaşlar” ı 1792 geleneklerini canlandırmaya çağırdı ve “bir partide bir araya gelip, Fransa partisi, bir ulusal bayrağın bayrağı olan bir pankartta durmaya” çağırdı. Halkı “düzeni sağlamaya zorladı, çünkü ihlal etmek, düşmanlarla komplo halinde olmak” dedi. Huzursuzluğa katılmanın Fransız ordusuna karşı savaşmak ve düşmana yardım etmekle aynı derecede önemli olduğu belirtildi. Cumhuriyetçiler, Prusya'nın casusu olan vatanın düşmanları olarak ilan edildi. 9 August, Yasama Birliği'nin olağanüstü bir oturumunu topladı.
Ağustos 9 Yasama Kolordu toplantısını açtı. Gergin bir ortamda gerçekleşti. Koğuşun bitişiğindeki sokaklar hükümet birlikleri ve polisle doluydu. Binlerce vatandaş, Concorde Meydanı'na ve en yakın sokaklara geldi. Çok heyecanlandılar ve birçoğu hükümete karşı konuştu ve başkenti korumak için silah istediler. Napolyon III ordusundayken (insanlarla son derece popüler olan) Regent'e atanan İmparatoriçe Eugenia panik içerisindeydi ve imparatora telgraflandı: “Hiçbir fikrin yok ... Büyük zorluklar ... Bir askeri komutanımla tanışamıyorum. olaylar: isyan sokaklarda adeta azalıyor ... 48 saatlerde ihanete uğrayacağım - yalnız korku etkisinde, diğerleri düşüncesizlik nedeniyle. ”
Yasama Odasının toplantısı hükümet için olumlu sona erdi, bazı milletvekillerinin radikal önerileri reddedildi. Özellikle, Napolyon III'ün ordunun komutanlığından ve hükümetten çıkarılması ve yürütme yetkisinin Komite'ye Yasama Organları'nın 15 üyelerinden devredilmesi önerisi derhal reddedildi. Fransa Ulusal Muhafızları silahlandırılması konusunda bir öneride bulunuldu. Bir hükümet değişikliği oldu: Olivier bakanlığı, Kont de Palicão'ya yeni bir kabine oluşturmak için istifa etti.
"Milli Savunma Bakanlığı"
Ağustos 10'te, Yasama Birliği'nin oturumu sırasında yeni hükümetin bileşimi açıklandı. General Cousin-Montauban, Çin'deki yağma ve barbar eylemleriyle tanınan ateşli bir Bonapartist Comte de Palicao (İkinci Afyon Savaşı) baş ve savaş bakanlığına atandı. Prusya ile savaştan önce, Lyon'da bulunan 4 Kolordu'na komuta etti. Yeni yayında, Kuzen-Montaban günün sadece 24'unda kaldı.
Hükümet, ulusun askeri kaynaklarını seferber etmek için güçlü faaliyetler geliştirmiştir. Ancak, askerler Paris'e bağlandı, yaklaşık 40 bin asker başkentte kaldı. Kuşatma devleti, Fransa'ya giderek daha fazla yayıldı. Aynı zamanda, surları olmayan şehirler kuşatma altında ilan edildi. Kamuoyuna göre, bu, hükümetin ülkedeki bir devrim olasılığına karşı korkusundan kaynaklanıyordu. Hükümet “vidaları sıkılaştırdı”, siyasi olarak aktif vatandaşların tutuklamaları devam etti, cumhuriyet gazeteleri kapatıldı, askeri mahkemeler çalıştı.
Kuşatma durumuna rağmen, Fransa yetkilileri şiddetli bir şekilde ezen huzursuzluğu durdurmadı. İngiliz, Rus, İsviçre ve Belçika basını, Lyon, Marsilya, Toulouse, Limoges ve Bordeaux’daki isyanları bildirdi. Ağustos 12 gecesi Blanqui gizlice Paris'teki Brüksel'den taraftarları tarafından çağrıldı. 9 Ağustos ayındaki olaylar Blanquists'i, Napolyon III'ün o gün devrilebileceği inancına yöneltti. Bunun için, Yasama Birliği'ne yakın olan kitlelerin önderlik edeceği yalnızca devrimci bir varlığa ihtiyaç vardı. Blanquistler, devrimci bir çekirdek örgütlendiğinde, başkentte genel bir ayaklanmaya neden olma fırsatının olduğuna karar verdiler.
Blanquistler, Bois de Vincennes’te silahları ele geçirmeyi, halka insanlara dağıtmayı ve tüm güçlerini hükümet binalarının fırtınasına atmalarını umarak 300 tabancaları ve 400 hançerlerini satın aldı. Sonra, Blanca planı değiştirdi: Vincennes Kalesi'nin garnizonu güçlendirildi ve mevcut kuvvetlerle alınması imkansızdı; La Villette ve Belleville'in çalışma bölgelerine yakın mesafede bulunan itfaiyecilerin kışlalarını ele geçirmeye karar verdi. 14 August, küçük bir devrimci kadro (100 insanları hakkında) kışlaları işgal etmeye çalıştı. Fakat nöbetçiler bekçilerindeydi ve ani nöbet planı başarısız oldu. Blanqui, askerleri kendilerine katılmaya ikna etmeye çalıştı. Ancak itfaiyeciler cevap vermedi. Ayrıca, yakında polis onlara yardım etmek için geldi. Blanquistler polis saldırısıyla savaştılar, ancak itfaiyecileri kendi taraflarına ikna etmek için yapılan ikinci bir girişim başarıya yol açmadı. Nüfus da pasif kaldı ve Blanquistleri desteklemedi. Ayaklanma planının başarısız olduğu belli oldu. Blanqui operasyonu devraldı ve insanları kovdu.
Ardından hatalarını kabul etti: “La Villette'de isyan eden isyancılar”, Eylül ayında 17 Eylül ayında düzenlenen 1870 Formlarını yazdı, “Bir hafta geciktiği için haklı olarak suçlanabilir. İmparatorluğu, Paris'i ayağa kaldıran Reichshofen'deki yenilginin ertesi günü Ağustos 7 Ağustos'ta yıkılmak zorunda kaldık. ” Blanqui'ye göre, 14 August, ayaklanmanın liderlerinin dikkate almadığı "çok geç" oldu. Yanlışlıkla "durumun ciddiyetinin ve önceki sıkıntılı günlerin, halkın isyancılara katılması için yeterli bir neden olacağına" inanıyorlardı. Bununla birlikte, durum zaten farklıydı: Blanqui, “Nihayetinde yaşanmakta olan huzursuzluk yerine”, “Nüfusun bir tür umutsuzluk ve enerji çürümesi vardı. Düşünceler farklı bir yön aldı. İnsanlar şüpheli hale geldi, abartılı Prusya casusları korkusu yaşadılar. ”
Hükümet derhal “La Villette davasını” askeri mahkemeye devretti ve terörü artırdı. Hükümet yanlısı basın, Ağustos 14’in “suikast girişiminin” Prusya casuslarının eseri olduğunu yazdı. Kuzen-Montaban Yasama Birliği'nde: “Tüm gayretlerimizi iç ve dış düşmanlara yöneltiyoruz. Anavatan dış düşmandan teslim olana kadar mücadeleyi durdurmayacağız ve iç düşmanı zayıflatmayacağız. Benim tarafımdan sarsılmaz sertliğe güvenebilirsiniz. Ellerimde meydana gelebilecek huzursuzlukları gidermek için gerekli tüm araçlar var ve Paris'in huzurundan Odaya karşı sorumluyum. ”
Paris'te, tacizle çalışan sistem “üçten fazla” çalıştırılmadı. Terör de illerde yaygındı. Cumhuriyetçiler "Prusya casusu" olarak teslim edildi. Yetkililer kentsel ve kırsal nüfusu cumhuriyetçilere ve sosyalistlere karşı belirleyerek “casus”, “hain” ve “Prusyalılar” olarak adlandırdıklarında “cadı avı” başladı. Köylerde ve küçük kasabalarda, karışık bir hükümet propagandası “iç düşmanları” ile uğraşırken adaleti sarstı.
Bu arada, Fransız ordusu felaketin eşiğindeydi. 16 ve 18 Ağustos'ta Mars-la-Tour ve Saint-Privat - Gravelotte savaşları yapıldı. Fransız birlikleri yenildi. Metz'le temasını kaybetmekten korkan Fransızlar, kendisine çekilmeye başladı ve orada sayısal olarak üstün olan Prusya ordusu tarafından engellendi.
General Charles Cousin-Montaban
Devam edecek ...