Cannes Film Festivali'nin en iyi yanı, perde arkasındaki dramı tahmin etmektir. "Bir aşk şenliği miydi yoksa duvarlara ve halılara kan mı sıçradı?" Pazar gecesi açıklanan ödüller için jüriye seçim sürecini soran bir gazeteci.
Jüri başkanı Pedro Almodóvar, jürinin (Jessica Chastain ve Will Smith dahil) kırmızı halıda sergilediği bonhominin gerçek olduğunu ve seçimlerini yaparken çok demokratik olduklarını söyledi. Palme d'Or birincilik ödülü ve ikinci Grand Prix için sırasıyla The Square ve 120 Beats Per Minute seçimlerinden bu açıkça görülüyordu; bunlar birçok kişinin beğendiği ve çok az kişinin nefret ettiği filmlerdi. Başka bir film, Loveless, daha bölücüydü, bazıları onu Palme'ın önde gideni olarak adlandırırken, diğerleri (ahem, bu eleştirmen dahil) aşırı kontrollü film yapımından ve hafif kadın düşmanlığından nefret etti.
Ödüllerin ardından düzenlenen basın toplantısında Chastain'in eleştiri aldığı filmlerden biri bu olabilir mi? Ödül alan kadın film yapımcılarıyla ilgili bir soruya büyüleyici bir yanıt verdi (The Beguiled için en iyi yönetmen seçilen Sofia Coppola, kazanan yalnızca ikinci kadın ve ilk56 yıl içinde). Chastain dedi ki:
"Bu deneyimden gerçekten çıkardığım tek şey, ekranda temsil edildiğini gördüğüm kadın karakterlerden dünyanın kadınlara nasıl baktığı oldu. Ve dürüst olmak gerekirse benim için oldukça rahatsız ediciydi. Bazı istisnalar vardır. Ama çoğunlukla, bu filmlerde kadın karakterlerin ekranda temsil edilmesine şaşırdım. Ve umuyorum ki daha fazla kadın hikaye anlatıcısı eklediğimizde, günlük hayatımda tanıdığım daha fazla kadın olacak.”
"Gelecek yıl için de birkaç siyahiden zarar gelmez," diye araya girdi Will Smith.
Ödülle onurlandırılan bir diğer kadın film yapımcısı, Joaquin Phoenix'in (aynı zamanda En İyi Erkek Oyuncu ödülünü aldı) oynadığı travma ve erkekler tarafından sistematik güç suistimalleri hakkındaki içsel kara film You Were Never Really Here ile en iyi senaryoyu kazanan Lynne Ramsay oldu. kayıt dışı bir dedektif. Bu, son yarışma filmiydi ve kalitesini gösterecek şekilde bölücü olan ilk filmdi. Son kredilerden sonra sersemledim ve yoğunluğu işleyerek koltuğumda kaldım. Ama benim gösterimde izole bir boo vardı. Birkaç yuhalama, genellikle klasikleşen Cannes filmlerinin işaretidir, belki de Altın Palmiye kazananından bile daha tutarlı bir şekilde.
Ödülle onurlandırılan bir diğer kadın yönetmen ise bana “Fransız Frances Ha” olarak tanımlanan Jeune Femme filmiyle Léonor Serraille oldu. Benzer şekilde, New York yerine Paris'te, bir ayrılıktan sonra aniden evsiz kalan bir şehirdeki genç (ama o kadar da genç değil…) bir kadın hakkında. Ama Serraille'in filmiekonomiye, Frances Ha'nın fantezi lehine görmezden geldiği bir şekilde dikkat ediyor.
Frances'ın dönebileceği ebeveynleri vardı, Jeune Femme'deki kızıl saçlı köpüren pislik Paula o kadar şanslı değil. Frances Ha, tam zamanlı ofis işlerinin tek boynuzlu atlardan daha nadir olduğu durgunluk sırasında yapılmış olmasına rağmen, tam zamanlı bir ofis işi almaya karar verdiğinde çözüldü. Paula'nın çözümü daha az kolay ve dolayısıyla daha anlamlı, daha politik. Film aynı zamanda tamamen beyaz olmayan bir Paris'i göstermesi bakımından da nadirdir.
Ayrıca etkileyici bir çıkış yapan Zambiya-İngiliz film yapımcısı Rungano Nyoni, kadınların uzun makaralar tarafından yerinde tutulduğu gezici bir cadı kampına sürülen yaklaşık 9 yaşındaki Shula ile I Am Not a Witch ile oldu. kurdele. Kurdelesini keserse keçi olacağı söylendi, ama aynı zamanda evlenerek ve saygınlık yolunu izleyerek kaderinden (bir nevi) kaçabileceği söylendi. Kulaklıklardaki pop şarkılardan cep telefonu zil seslerine kadar muhteşem görüntüler ve inanılmaz ses kullanımıyla şaşırtıcı derecede eğlenceli bir film.
Bu, festivalin uyuyan en büyük hiti olabilecek, gerçek bir kalabalığı memnun eden film gibi görünüyordu. Nyoni'nin siyah ve mavi örgüleriyle çerçevelenmiş gözlerinde yaşlar ve uzun süredir ayakta alkışlanan bir prömiyerini görmek inanılmaz derecede etkileyiciydi.
Yine de Cannes'da gördüğüm en iyi şeyler televizyonda iki şeydi. Biri, Fransız televizyonunda Alejandro'yu görmek için siyah araba ile saha dışına götürülmeyi beklerken sesi duyulmayan 1954 Jean Renoir filmi Fransız Cancan'dı. González Iñárritu'nun sanal gerçeklik sergisi Carne y Arena. "Bu Fransız Cancan mı?" Tarama odasının dışındaki bekleme alanında, masanın arkasındaki kadına sordum. Ekranda Jean Gabin'e baktı ve başını salladı. Bu on günde Fransa'da ve özellikle Cannes'da sinemanın ibadet merkezinde olduğunuzu hatırlatan anlar oldu.
Will Smith, Fransa'nın zengin sinema tarihi hakkında da yorum yaptı: “Dünyanın her yerinde film izlerim ve Fransız sinemaya giden seyirciler evrimleşmiş bir seyircidir. Kültüre kök salmış olması nedeniyle, dünyanın her zaman sinemaya daha yüksek bir bakış açısıyla bakacağı anlayışlı, bazen sert bir bakış her zaman olacaktır.”
Legendary Entertainment ve Fondazione Prada'nın ortak yapımcılığını üstlendiği (Haziran'dan Aralık'a kadar tamamı sergilenecek olan) Carne y Arena'yı izlemek, aynı anda hem sinemanın geleceği hem de geçmişi gibi geldi. Meksika'dan ABD'ye geçmeye çalışan bir grup göçmeni izlerken, spot ışıkları üzerimde parladı ve korku hissettim, artık bir gözlemci değil, yanlış bir kurban. Bekçi köpeği VR deneyiminde peşimden koştuğunda, The Great Train Robbery'nin ilk film gösterimlerinde tren onlara doğru geldiğinde çığlık atan izleyiciler gibi, hem hareketlenmiş hem de bir enayi gibi hissederek çığlık attım ve kuma daldım. 1903.
VR sergisinden bile daha dikkat çekici olan, Twin Peaks'ten çıkmış gibi hissettiren, gizlilikle dolu gizemli bir olay olan oraya gitme süreciydi. Ve ilginç bir şekilde, izliyordu. Twin Peaks'in ilk iki bölümü, Amerikan televizyonunda yayınlandıktan birkaç gün sonra, ekrana yansıtılıp tek bir film olarak düzenlenmesine rağmen, Cannes Film Festivali'nde izlediğim en zorlu “film”di.
Gelecekte TV Cannes'da nasıl bir rol oynayacak? Sinema tarihinin TV'deki savaşta nasıl bir rolü olacak? Cannes'da olmak, onlara tapılan kırmızı halılarla kaplı bir sahil kasabasında ilginç filmlerin ilk halka açık gösterimlerini izlemek her zaman bir ayrıcalıktır. Ancak bu yıl geçişte bir festival görmek özel bir ayrıcalık gibi geldi. 70. yıl dönümü, artık yalnızca beyaz adamların rahip olarak auteurlerin ve tek ibadet yeri olarak sinemanın yeri değil, sonuncusu ve olacağı şeyin ilki gibi geldi.
Bella Hadid, Jessica Chastain ve Elle Fanning 2017 Cannes Film Festivali'nde Başrolde
İzle: Sofia Coppola'nın Babası Francis Ford Coppola'dan Aldığı En İyi Tavsiye: “İzin İçin Bekleme”