Almanya’da 1865 fizikçi Rudolf Clausius Soğuk bir cisimden sıcak bir cisme ısı aktarılamayacağını belirtti., eğer etraflarında hiçbir şey değişmediyse. Clausius, bu ısı davranışını ölçmek için “entropi” adını verdiği kavramı ortaya attı – ısının asla soğuk bir cisimden sıcak bir cisme akmadığını söylemenin bir başka yolu da “entropi sadece artar ve asla azalmaz” demektir (Entropi çerçevesini ve türbülansın yükselişini görün).
Rovelli gibi Kronolojik sırayla onaylandıBu Sadece Geçmiş ile geleceği ayırt edebilen temel fizik kanunu. Bir top bir tepeden aşağı yuvarlanabilir veya tepesine sıçrayabilir, ancak ısı soğuktan sıcağa akamaz.
Örnek vermek gerekirse, Rovelli kalemini alır ve bir elinden diğerine bırakır. “Bunun elimde durmasının nedeni, biraz enerjisi olduğu için, o zaman enerji ısıya dönüşüyor ve elimi ısıtıyor. Sürtünme geri tepmeyi durdurur. Aksi takdirde, ısı yoksa, bu sonsuza kadar geri döner ve ayırt etmeyeceğim. gelecekten geçmiş.”
Şimdiye kadar, bu basit. Yani, moleküler düzeyde ısının ne olduğunu düşünmeye başlayana kadar. Sıcak şeyler ve soğuk şeyler arasındaki fark, moleküllerinin ne kadar ajite olduğudur – sıcak bir buhar motorunda su molekülleri çok heyecanlıdır, yön değiştirir ve birbirleriyle hızla çarpışırlar. Su moleküllerinin kendileri, pencere camında yoğuşma olarak birleştiklerinde daha az çalkalanırlar.
Sorun şu: Bir seviyeye yakınlaştırdığınızda, örneğin bir su molekülü çarpışır ve diğerinden sıçrar, zaman oku kaybolur. Bu çarpışmanın mikroskobik bir videosunu izleyip sonra geri sararsanız, hangi yöne ilerleyip hangi yöne döndüğü net olmayacaktır. Daha küçük ölçekte, ısı üreten fenomen – parçacıkların çarpışması – zamanla simetriktir.
Bu, geçmişten geleceğe zamanın okunun yalnızca mikroskobikten makroskobik olana bir adım geri attığınızda ortaya çıktığı anlamına gelir – bu, ilk olarak Avusturyalı fizikçi ve filozof Ludwig Boltzmann tarafından takdir edilen bir şeydir.
Rovelli, “Yani zamanın trendi, ayrıntılara değil, büyük şeylere bakmamız gerçeğinden geliyor” diyor. Bu adımdan, dünyanın temel mikroskobik görünümünden makroskopik dünyanın kaba taneli, yaklaşık tanımına kadar – zamanın yönü burada devreye girer.
Rovelli, “Bu, dünyanın esasen uzay ve zamana yönelik olduğu anlamına gelmiyor” diyor. Etrafımıza baktığımızda, orta büyüklükteki günlük nesnelerin daha fazla entropiye sahip olduğu bir eğilim görüyoruz – bir ağaçtan olgun bir elma düştü, karmakarışık bir kart destesi.
Entropi, zamanın okuyla yakından ilişkili gibi görünse de, güçlü bir zaman yönüne sahip olan tek fizik yasasının, çok küçük şeylere baktığınızda bu yönü kaybetmesi biraz şaşırtıcı – ve belki de kafa karıştırıcıdır -.
“Web hayranı. Tipik düşünür. İçine kapanık. Amatör iletişimci. Pop kültürü meraklısı.”