Bölüm 6: Sinizm, Güven ve Katılım
Amerikalılar uzun zamandır siyasete ve politikacılara karşı alaycı bir görüşe sahipler. Ancak bu tutumlar bugün, 2000'deki fazla mesai başkanlık seçimlerinden öncekinden daha yaygın değil. Aslında, birkaç önlemde, halk siyasete karşı Washington karşıtı düşmanlığın yaygın olduğu 1990'ların ortalarına göre önemli ölçüde daha az olumsuz. Ve önemli bir eğilim devam ediyor: 1994 seçimlerindeki kargaşanın ardından, siyasi dışardan gelenlerin adaylığı halkın ilgisini çok daha az çekmiştir.
Washington'da seçilmiş yetkililerin halkla bağlantılarını çabucak kaybettiği konusunda geniş bir anlaşma var. Amerikalıların dörtte üçü aynı fikirde, ancak bu, Washington yetkililerinin sürekli olarak halkla iletişimini kaybettiğini söylediği 1990'ların başından daha az. Ve sadece on kişiden dördü (% 39) “seçilmiş yetkililerin çoğu benim gibi insanların ne düşündüğünü önemsediğine” inanırken, bu hala 1994'ten mütevazı bir gelişme (% 33).
Amerikalıların politikacılara karşı düşük saygısına rağmen, çoğu sisteme ve daha az bir dereceye kadar hükümete inandığını iddia ediyor. Amerikalıların yaklaşık dörtte üçü (% 73), oy vermenin kendileri gibi insanlara hükümetin işleri nasıl yürüttüğü hakkında bazı sözler sağladığına inanıyor - özellikle bu sayı, tartışmalı başkanlık seçimlerinden bir yıl önce, 1999'dan beri sabit kaldı. Dahası, Amerikalıların çoğu hükümeti verimsiz ve savurgan olarak görürken,% 52 hükümetin 'gerçekten tüm insanların yararına yönetildiğine' inanıyor.
Benzer şekilde, 'Washington politikacılarının bir kenara çekilip yeni liderlere yer açma zamanının geldiğini' kabul edenlerin oranı 1992'de% 84 ile zirve yaptı ve o zamandan beri% 63'e düştü. Ve önemli ölçüde daha az insan hükümete yabancılaşma duygusu hissediyor:% 47'si, 1989'da% 62'lik zirveden daha düşük bir düşüşle, kendileri gibi insanların 'hükümetin ne yaptığı hakkında hiçbir söz sahibi olmadığını' söylüyor.
Sonuç olarak, siyasi yabancılar seçme fikri, 1990'ların başındaki çekiciliğinin çoğunu kaybetti. Her 10 Amerikalıdan sadece yaklaşık dördü (% 44), 'Deneyimli politikacılar kadar etkili olmasalar bile Washington'da yeni insanlara ihtiyacımız var' konusunda hemfikir. 1994'te her on kişiden altısı bu fikrini dile getirdi.
Hükümet performansına ilişkin olumsuz değerlendirmeler de son on yılın başlarında en yüksek seviyelerinden geriledi. 1994 yılında, yüzde 69'u “bir şey hükümet tarafından yönetildiğinde, genellikle verimsiz ve savurgan olur”,% 33'ü tamamen aynı fikirdedir. Bugün% 57'si bu görüşü dile getiriyor ve dörtte birinden azı (% 23) tamamen aynı fikirde.
Cumhuriyetçiler Hükümetle Daha Rahat
Geçtiğimiz on yıl içinde, Cumhuriyetçiler ve Demokratlar, Washington’un değişen güç dengesine tepki olarak hükümet ve siyasete ilişkin görüşlerini önemli ölçüde değiştirdiler. 1990'ların ortasında genellikle hükümete düşman olan Cumhuriyetçiler, partilerinin Beyaz Saray ve Kongre'yi kontrol etmesiyle dramatik bir dönüşüm geçirdiler.
1994'te, her on Cumhuriyetçiden dördünden azı (% 37) hükümetin tüm halkın yararına yönetildiğini düşünüyordu. Ancak 2000 seçiminden bu yana bu görüşü ifade eden Cumhuriyetçi sayısı% 69'a yükseldi. Cumhuriyetçilerin hükümete daha olumlu bakışı diğer birçok önlemde de görülmektedir: On kişiden altısı (% 59) hükümeti hâlâ savurgan ve verimsiz olarak görüyor, ancak bu 1994'tekinden çok daha az (% 77).
Buna karşılık, Demokratlar hükümete karşı daha şüpheci hale geldi. Şu anda sadece% 44, hükümetin tüm halkın yararına yönetildiğini söylüyor, Başkan Clinton’ın ikinci dönemine göre 12 puan düşüş (1997'de% 56). Demokratların hükümeti savurgan ve verimsiz olarak görmesi hâlâ Cumhuriyetçilere göre daha az olasıdır, ancak 1999'dan beri partizan açığı önemli ölçüde azalmıştır (Cumhuriyetçilerin% 59'u, Demokratların% 53'ü).
Tahmin edilebileceği gibi, partiler de Washington'da yeni liderlik ihtiyacı konusunda yer değiştirdiler. 1992'de, George HW Bush'un başkanlığının son yılı olan Demokratlar, 'Washington politikacılarının bir kenara çekilip yeni liderlere yer açma' zamanının geldiğini kuvvetle hissettiler, ancak 1997'de - Başkan Clinton'ın Beyaz Saray'da olmasıyla - bu duygu azalmıştı. .
Tersine, Cumhuriyetçiler 1994'te değişim için can atıyordu; neredeyse onda dokuzu (% 87) Washington'da yeni liderler istiyordu. O yılki seçim partilerini Kongre'nin kontrolüne aldığında, hayal kırıklıkları azaldı. Artık Cumhuriyetçiler hem Kongre'yi hem de Beyaz Saray'ı kontrol ettiğine göre, Cumhuriyetçilerin çoğunluğundan (% 42) daha azı yeni liderlik görmek istiyor; Beklendiği gibi, Demokratlar aynı fikirde değil.
Siyasi bağımsızlar, hangi parti iktidarda olursa olsun, Washington'da sürekli olarak yeni liderliği desteklediler. Bugün, bağımsızların kabaca üçte ikisi (% 68), Washington siyasetçilerinin şu anki mahsulünün, geçen yıla göre (% 63) mütevazı bir artışla kenara çekilme zamanının geldiğine inanıyor.
Demokratların siyasi aksaklıkları, genel hayal kırıklıklarına yansıyor, ancak Demokratların oy vermeye yönelik tutumları, 2000 seçimlerinden büyük ölçüde etkilenmemiş görünüyor. Demokratların yaklaşık onda yedisi (% 71), 'Oy vermek benim gibi insanlara hükümetin işleri nasıl yürüttüğü hakkında biraz fikir veriyor' ifadesine katılıyor. Bu, 1999'a göre yalnızca mütevazı bir düşüştür (% 76) ve on yılı aşkın süredir bu önlem hakkındaki Demokrat görüşlerle tutarlıdır.
Ancak Cumhuriyetçiler oy verme konusunda çok daha iyimser hale geldi. Neredeyse on kişiden dokuzu (% 86), hükümetin kendilerine bazılarının söylemesini sağladığını söylüyor - değer araştırmalarında Cumhuriyetçiler arasında en yüksek yüzde. 1994'te Cumhuriyetçilerin sadece% 68'i bu görüşü dile getirdi.
Siyahlar Siyaset Hakkında Daha Alaycı, Oy Vermekten Değil
Konu hükümetin ve siyasi sistemin duyarlılığına gelince, siyahlar ve beyazlar farklı olmaktan çok benzerler. Örneğin, Afrika kökenli Amerikalıların (% 76) ve beyazların (% 75) kabaca aynı oranı 'Washington'daki seçilmiş yetkililerin insanlarla oldukça çabuk bağlantılarını yitirdiğine' inanıyor.
Tartışmalı 2000 başkanlık seçimlerinin, Afrikalı Amerikalıların seçim sürecine olan güvenleri üzerinde özel bir etkisi olduğuna dair çok az şey var. Siyahların tamamen üçte ikisi, 2000 seçimlerinden önce bu görüşe sahip olan yüzde oranından daha düşük olmayan, “oy vermek benim gibi insanlara hükümetin işleri nasıl yürüttüğü hakkında bazı sözler veriyor” diyor.
Ancak Afrikalı Amerikalılar, son dört yılda hükümetin duyarlılığının diğer önlemleri konusunda giderek daha alaycı hale geldi. 2000 seçiminden sonra, siyahların hükümete karşı duyduğu hayal kırıklığı beyaz Demokratlar arasında olduğundan daha çabuk ortaya çıktı ve bazı açılardan daha derinlere indi. Örneğin, beyaz Demokratların görüşleri daha istikrarlıyken, 'benim gibi insanların hükümetin ne yaptığına dair hiçbir sözü yok' diyen siyah Demokratların yüzdesi 1999 ile 2002 arasında 24 puan (% 34 ila% 58) arttı. Ancak mevcut ankette, siyah ve beyaz Demokratların karşılaştırılabilir yüzdeleri, hükümetin ne yaptığı hakkında hiçbir söz sahibi olmadıklarını düşünüyor (% 54 siyah Demokrat,% 52 beyaz Demokrat).
Hükümetin gerçekten tüm insanların yararına yönetilip yönetilmediğine dair siyah beyaz görüşler, genel olarak zıt yönlerde hareket ediyor gibi görünüyor, siyahlar daha alaycı, beyazlar ise daha az. Ancak beyaz Demokratlar ve beyaz Cumhuriyetçiler ters yönde ilerliyor. Siyahlar, hükümetin tüm Amerikalılara gerçekten fayda sağlayıp sağlamadığı konusunda beyaz Demokratlardan biraz daha alaycı kalsa da, ikisi de Bush yönetimi altında giderek daha fazla hayal kırıklığına uğradı.
Gençler Siyaset Hakkında Alaycı, Hükümet Değil
Siyaset ve politikacılar hakkındaki çoğu görüş ölçütüne göre, genç ve yaşlı Amerikalılar arasında çok az sistematik farklılık vardır. Sadece birkaç yüzde puan, en genç ve en yaşlı yanıtlayıcıları, seçilmiş yetkililerin insanlarla hızlı bir şekilde iletişimlerini kaybettikleri veya kamu görevlilerinin düşündüklerini umursadıkları gibi tutumlar konusunda ayırıyor.
Ancak gençler tutarlı bir şekilde hükümetin performansı hakkında yaşlı Amerikalılardan daha olumlu bir görüş ifade ettiler. 30 yaşın altındakilerin yarısından fazlası (% 55) hükümetin tüm insanların yararına olduğunu söylerken, 65 yaş ve üstü olanların% 43'ü.
Kuşak uçurumu özellikle hükümetin savurgan ve verimsiz olup olmadığına ilişkin tutumlarda belirgindir. Her yaş grubundaki çoğunluk, en genç Amerikalılar hariç, bu görüşü ifade etmektedir; 30 yaşın altındakilerin sadece% 41'i hükümetin savurgan ve verimsiz olduğunu söylüyor.
Siyasi Katılım Kararlı
Bugün Amerikalılar, siyasete - hem ulusal hem de yerel düzeyde - 1980'lerin sonlarında olduğu gibi, yaklaşık aynı derecede ilgi gösteriyorlar. Yaklaşık onda dokuzu ulusal meselelere ayak uydurmakla ilgilendiğini söylüyor (yaklaşık yarısı tamamen aynı fikirde) ve yaklaşık dörtte üçü yerel siyasetle ilgileniyor. Benzer şekilde, on kişiden dokuzu 'vatandaş olarak her zaman oy kullanmanın benim görevim olduğu' konusunda hemfikir. Ancak önemli ölçüde daha azı (% 68), her zaman veya neredeyse her zaman sandık başına gittiğini söylüyor.
Vatandaşlık görevi duygusu güçlü olmaya devam ederken, çoğu kişi ideale göre yaşamadıklarını kabul ediyor. Yaklaşık yarısı (% 48) “çoğu zaman” devam ettiğini söylüyor, ancak çoğu (% 50) en fazla “bazen” siyaseti takip ettiğini söylüyor. Bu sayılar zaman içinde pek değişmedi.
Daha az eğitimli ve daha az varlıklı gençler ve siyasi bağımsızlar, siyasete en az ilgi gösteren ve en düşük düzeyde endişe ifade eden gruplardır.
Geçtiğimiz on buçuk yıl boyunca, Cumhuriyetçiler genellikle siyasete Demokratlardan daha fazla ilgi gösterdiler, ancak daha büyük boşluk partizanlar ve bağımsızlar arasındadır. Çok sayıda siyasi ilgi ve dikkat tedbiri düşünüldüğünde, bağımsızlar, angajman konusunda hem Cumhuriyetçilerin hem de Demokratların oldukça gerisinde kalıyor. Bu, on yılı aşkın süredir böyledir; 1992'den beri bağımsızlar, iki büyük partinin üyeleri olarak karşılaştırılabilir düzeyde siyasi ilgi göstermemişlerdir.
Seçmen Kaydı
Genel olarak, Amerikalıların% 73'ü şu anda oy kullanmak için kayıtlı olduklarından emin olduklarını söylüyor. Ancak kayıt oranı, en yaşlı vatandaş kohortunda (65 yaş ve üstü)% 86'dan Asya Amerikalıların% 47'sine ve 30 yaşın altındaki kişilerin% 51'ine kadar değişmektedir.
Yaş, seçmen kayıtlarının en önemli belirleyicisidir. 50 yaş ve üzeri her 10 kişiden sekizi oy kullanmak için kayıt yaptırdıklarını söylüyor. Politik olarak reşit olanların - 18-21 yaş arası - sadece% 42'si kayıtlıdır. Bu 22-25 yaş grubunda% 53'e, 26-29 yaş grubunda ise% 59'a yükseliyor. Ancak kayıt oranlarının ulusal ortalamaya denk gelmesi 40 yaş civarında değildir. Buna ek olarak, ABD hükümeti anketlerinden elde edilen kanıtlar, gençler arasında kayıt ve oy kullanma oranlarının, yaşlı bireyler arasındaki oranlar düşmese bile bugün 20 veya 30 yıl öncesine göre daha düşüktür.
Daha fazla eğitim ve gelir ayrıca daha yüksek kayıt oranları ile ilişkilidir. Üniversite mezunları arasında,% 85'i kayıtlı olduğunu bildirirken, liseyi hiç bitirmemiş olanların sadece% 54'ü kadroda. Benzer şekilde, aile geliri 75.000 ABD Doları veya üzerinde olanların onda sekizinden fazlası (% 84) kayıtlı olduğunu söylüyor; 20.000 doların altında geliri olanlar için oran% 60'tır.
Partizanlık ve ideoloji, siyasi sürece bu katılım ölçüsü ile ilgilidir. Muhafazakâr Cumhuriyetçiler% 85'lik bir kayıt oranıyla liderlik ediyor, ardından muhafazakar ila ılımlı Demokratlar (% 81), liberal Demokratlar (% 79) ve ılımlı ila liberal Cumhuriyetçiler (% 77) geliyor. Bağımsızlar% 67 ile izliyor.
Seçmen kayıt oranları da dini bağlılığa göre değişir. Yahudiler% 84 kayıt oranıyla listenin başında yer alıyor. Yüksek oranlara sahip diğer gruplar Katolikler (% 81), Evanjelik Protestanlar - hem beyaz (% 79) hem siyah (% 80) - ve beyaz ana Protestanlar (% 77). Siyah ana hat Protestanları (% 71) ulusal ortalamanın hemen altında kayıtlıdır ve laik bireyler, başlıca dini kategoriler arasında en düşük kayıt oranlarına sahiptir.
Irksal ve etnik farklılıklar, özellikle yeni göçmen grupları düşünüldüğünde keskin. Bir grup olarak beyazlar% 75 ile ulusal ortalamanın üzerine düşerken, siyahlar ortalamanın tam altına düşüyor (% 72). İspanyollar% 58 oranında ve Asyalı Amerikalılar yalnızca% 47 oranında kayıtlıdır.