Santiago Roncagliolo ve ben İspanya’ya vardık. 12 Ekim °. O 2000’de, ben 2006’da. İspanya bir başkaydı, dünya da. Perulu yazar ‘Lejos’ adlı öykü kitabını yayımladığı için bunları konuşuyoruz. Ayrılan insanların hikayeleri’ (Alfaguara), transit halinde yaşayanların komik ve yürek burkan bir hayvan öyküsü. Bir insanın hayatındaki yirmi yıl, kim olduğumuzun birçok versiyonunu ve bu dönüşümün gerçekleştiği yerin portresini emer.
İspanya 2008 mali krizi öncesinde Rüzgar benim lehimeydi. Avrupa rüyası zirveye ulaşmıştı; vatandaşlar kendilerini müreffeh ve özgür bireyler olarak algılıyorlardı. Liberal demokrasinin bizi her türlü çılgınlığa karşı aşılayacağını düşünüyoruz. Yani o ETA terörü Neredeyse 800 kişiyi öldürdükten sonra öfkeleniyordu ve ekonomi tuğlaya ve betona oyulmuş bir gerçek gibi görünüyordu. Ancak İkiz Kuleler çöktü ve Atocha patladı. Her ne kadar uzak meseleler gibi görünseler de, bunların bununla bir ilgisi var.
Yağmurlu bir öğleden sonra saat altıda, Roncagliolo’nun, benim ve öğretmenlerimizin kitaplarını yayınlayan yayınevinde, Perulu’nun hâlâ içime kramp gibi giren bir cümlesini duyuyorum: “Ekonomik kriz kabileleşmeyi getirdi, bu fikir ‘önce bizim’. Bu dünya aynı zamanda pandemiden ve sonrasında gelen dünyadan da çok uzak” diyor aşırılığı stilize etme ve trajik olanı budama becerisiyle Roncagliolo. 2008’de kabileler ortaya çıktı. Zapatero’nun “kırmızı büyükbabası”ndan, bir musluğun kapandığında yarattığı artan huzursuzluğa kadar. Chirbes krematoryumu tüm hızıyla.
«Peru büyük bir iç şiddete sahip bir toplumdur. Burada insanlar aksini söyleseler bile yaşamaya, birbirlerini anlamaya istekliler” diyor Roncagliolo. İki saat sonra iliklerime kadar sırılsıklam evimin eşiğinden geçiyorum ve kendi kendime tekrarlıyorum: “Her ne kadar aksini söyleseler de”. Bir ulus aynı zamanda onu seçenler tarafından da oluşturulur; bunun nedeni belki de toplumda ışık saçan bir şeyin bulunmasıdır. kırk yıl Pek çok kişinin bir yüzyılda başaramadığı şeyi yaptı. Şaşırtıcı olan, vatandaşların bir kısmının bunu hatırlamaması, daha da kötüsü çıkarcı bir unutkanlığın bozuk malını satın almasıdır.
Bu köşedeki 518 kelime, benim durumumda her türlü vatansever coşkunun öngördüğü köklülüğün altını çizen gönüllülükten değil, yok oluş içinde büyüyenlerin uyanıklık duygusundan kaynaklanıyor. Bunlar, hiçbir şeyin olduğu gibi kabul edilmemesi gerektiğini bilenlerin kalıntısıdır. Bu, dille ve kolektifin grup şikâyetlerine bölünmesiyle başlıyor, ta ki ortak bir projeyi ayakta tutan şeyin ne olduğunu, yani onun yasalarını unutana kadar. Kabile kör eder ve alçaltırdüzleştirin, laminatlayın ve eşitliği ihlal ediyor. İspanya bunu unutmaya, manipüle etmeye ya da yorgunluktan, can sıkıntısından ya da kırgınlıktan yeniden yazmaya çalışanlara rağmen çok iyi biliyor. Siz aksini söyleseniz bile, taş yağsa bile bina ayaktadır.