Phaedra ve Hippolytus'un aşk hikayesi hakkında daha fazla bilgi: Pausanias ve Euripides'teki referansların karşılaştırılması
2018.06.21 ilanında, Pausanias'ın anlatısında Phaedra'nın Hippolytus için hissettiği erotik tutkuyla ilgili resimsel bir vizyonu vurguladım. Bu vizyonda Phaedra, Hippolytus'u çıplak egzersiz yapıyor. Ve vizyonun temsilcisi tanrıça Afrodit'tir. 2018.08.03 tarihli bu gönderide, bu sefer Euripides'in şiirinde başka bir resimsel görüşü karşılaştırıyorum. Bu vizyonda, Phaedra kendi benliğini görmektedir, ancak bu benlik artık dönüştürülmüştür. Phaedra kendini Avcı Artemis olarak görür. Phaedra'nın vizyonunun faili hala cinsellik tanrıçasıdır, ancak bu vizyonun nesnesi cinsel erişilemezlik tanrıçasıdır. Bu gönderi için kapak olarak seçtiğim resimde Hippolytus, Avcı Artemis'e benziyor ve onu parıldayan Phaedra'dan ayırmak için yapay olarak araya koyduğum beyaz boşluk, onun hayal kırıklığının bir simgesi olarak görülebilir.
"Phèdre et Hippolyte" (1802). Pierre-Narcisse Guérin (Fransızca, 1774-1833). Wikimedia Commons aracılığıyla görüntü.
İçinde 24 Saatte Antik Yunan Kahramanı, 20§57, resimdeki pasaja odaklanıyorum Hippolitus Phaedra'nın erotik bir düşle kendini resme koyduğu Euripides'in hikayesi. Neyin resmine? Kendini vahşi doğada avlanan Hippolytus olarak hayal ediyor. Ancak kendisini vahşi doğada avlanan Artemis olarak resmettiği de söylenebilir. Phaedra tutkulu arzusunu şöyle ifade ediyor (Hippolitus 219-222): 'Tanrılar üzerine yemin ederim ki, tutkulu bir arzum var [erâsthai] tazılara bir avcı çığlığı atmak, |ve, sarı saçlarımla (arka planda) fırlatmak | (ön planda) dikenli bir Teselya ciriti | elimde dart'. Buradaki çevirimde parantez içinde 'arka planda' ve 'ön planda' ipuçlarını ekledim. Bunun nedeni, Phaedra'nın ressam hayal gücünde, rüzgarda uçuşan sarı saçlarının altın rengi arka planına karşı ön plana çıkan bir av ciritini fırlatma eyleminde bile poz vermesidir. Bu pozu tutuyorum, tartıştığım gibi H24H, Phaedra böylece Artemis'in imajı haline gelebilir.
Aslında böyle bir pozu eski görsel sanatlarda görebiliriz. Örneğin, at sırtında bir Amazon avını gösteren bir mozaik:
Nil Festival Evi'nde avlanan Amazonları betimleyen mozaik döşemenin detayı, MS 5. yüzyılın başlarında, Sepphoris (Diocaesarea). CC BY-SA 2.0 lisansı altında Flickr aracılığıyla görüntü.
Phaedra, 2018.06.21 gönderisinde belirttiğim gibi, Pausanias 2.32.3 anlatısında Hippolytus'u ilk kez gördüğünde, genç kahramana zaten aşık oluyor. O gönderide, 'aşık olma' çevirisi için endişeleniyordum. erân/erâsthai Pausanias tarafından kullanılan ilgili fiilin "mevcut" veya kusurlu yönü - ve erasthênai başka bir yerde kullandığı gibi, geniş yönü ile. 2018.08.03 tarihli şu anki gönderide, hala bu çeviri için endişeleniyorum ve anı yakalamanın daha doğru bir yolu olarak 'erotik bir tutku tasarlamak' ifadesini tercih etmeye devam ediyorum- ama şimdi daha çok erotik an hakkında endişeleniyorum Pausanias'ta tutku 2.32.5. Göreceğimiz gibi, o an gerçekten anların tekrarıdır. Pausanias'ın hikaye anlatımı, erotik tutkuyu deneyimlemek için sayısız ana işaret eder - fiilin "şimdiki" veya kusurlu yönü tarafından ifade edildiği gibi, erân, ve fiilin kusurlu zamanıyla apo-blepein 'uzaklara bak, uzaklara bak'. Ayrıca, tüm bu anlara hükmeden, Afrodit'in kutsallaştırılmış rolünde vücut bulan ilahi bir güç vardır. kataskopya, 'yukarıdan bakan kişi'.
Yolcumuzun kült kahramanlar olarak hem Hippolytus hem de Phaedra için kutsal olan alanı içeren çitten bahsettiği Pausanias'taki ilgili pasaj:
<2.32.3>Muhafazanın diğer kısmında [peribolos] bir yarış pistidir [stadyum] adını Hippolytus'tan almıştır ve üzerinde yükselen bir türbedir [naos] Aphrodite [lakap yoluyla çağrılır] kataskopya ['yüksekten aşağı bakıyor']. İşte [bu sıfatın] nedeni: Hippolytus çıplak egzersiz yaptığı zaman tam da bu noktadaydı [Gumnazesthai], o, Phaedra, erotik-tutku-için-hissediyor [erân] ona, bakışlarını kaçıran [kusurlu apo-blepein] ona yukarıdan. Bir mersin çalısı [mürsin] hala burada yetişiyor ve yaprakları -daha önce yazdığım gibi [= 1.22.2]- içlerinde delikler var. Phaedra ne zaman çıkış yolu olmadığını hissetse [aporein] ve erotik tutkusu için hiçbir çare bulamadı [eros], bu mersin çalısının yapraklarından çıkarır ve onları sebepsiz yere yaralardı.
<2.32.4>Bir mezar da var [taphos] Phaedra'nın mezarından çok uzakta olmayan [az] Hippolytus ve o [= az] bir tümülüs olarak yığılmış [kekhōstai] mersin çalısının yanında [mürsin]. Heykel [agalmaAsklepios'un ] Timotheus tarafından yapıldı, ancak Troizen halkı onun Asklepios değil, bir benzerlik olduğunu söylüyor [eikon] Hippolytus'un. Ayrıca, Evi gördüğümde [oikia] Hippolytus, onun mesken olduğunu biliyordum. Önünde Çeşme dedikleri yer vardır [krēnē], Hēraklēs, Troizen halkının dediği gibi, suyu keşfettiğinden beri.
Pausanias 2.32.3 hakkında daha fazla yorum yapmadan önce, 2.32.4 çevirimde bir ayrıntıyı not ediyorum. Pausanias'ın, Phaedra'nın mezarının yanında bulunan Hippolytus'un mezarını kendisinin gördüğünü ihtiyatla belirttiğini düşünüyorum. Gezginimiz korunuyor çünkü daha önce 2.32.1'de Hippolytus'un kahraman kültü hakkında söylediği gibi, Troizen halkı 'göstermiyor [apophainein] mezarı [taphos], nerede olduğunu bilseler de'. Pausanias'ın ifadesiyle, oikia 'ev', bir kült kahramanın 'meskenine', yani mezarına atıfta bulunabilir. Ve burada 2.32.4'te bu kelimeyi gösterişli bir şekilde kullanıyor. Pausanias 2.23.2'de kült kahraman Adrastos'un mezarına bir oikia Amphiaraos'un yakındaki mezarını sadece bir hieron 'barınak'—ve daha da basit olarak, Amphiaraos'un karısı Eriphyle'nin yakındaki mezarına atıfta bulunurken, az, gerçek anlamı 'anıt işareti'. Bu aynı kelime az Pausanias tarafından burada 2.32.4'te Hippolytus'un mezarına atıfta bulunularak kullanılmıştır. Diğer örnekler nerede oikia 2.36.8, 5.14.7, 5.20.6, 9.11.1 gibi kült kahramanların mezarlarını ifade eder. 9.12.3. 9.16.5. 9.16.7.
Pausanias 2.32.3'e dönersek, Phaedra'nın yinelenen erotik tutkusunun görselleştirilmesinde tanrıça Afrodit'in rolünün, Euripides'in şiirinde hayata geçirildiğini gördüğümüz bir görselleştirmede tanrıça Artemis'in rolünü tamamladığını savunarak sonuca varıyorum. Afrodit'in rolü, erotik arzunun faili olarak her zaman ulaşılabilir olmak iken, Artemis'in buna tekabül eden rolü, bu arzunun nesnesi olarak onun ebedi ulaşılmazlığını sürdürmektir. Her zaman ulaşılmaz olan Artemis, böylece erotik olarak arzu edilenin tam da resmi haline gelir.
1905'te Madison Square Garden'ın tepesinde, Augustus Saint-Gaudens'in "Diana" heykeli. Wikimedia Commons aracılığıyla görüntü.
Fury, Phaedra ve Hippolytos - Tarih
Yorum: Hippolytus hakkında birkaç yorum yayınlandı.
E. P. Coleridge tarafından çevrildi
AFRODİT
HİPPOLİT, THESEUS'un piç oğlu
HİPPOLİT'İN GÖREVLİLERİ
TROEZENLİ KADINLAR KOROSU
PHAEDRA'NIN HEMŞİRE
THESEUS'un karısı PHAEDRA
THESEUS
MESSENGER
Troezen'deki kraliyet sarayından önce. Bir yanda AFRODİT heykeli, diğer yanda ARTEMIS heykeli bulunmaktadır. Her resmin önünde bir sunak vardır. Tanrıça Afrodit yalnız görünür.
Orada bir kaya var, orada, dedikleri gibi, okyanus çiyinin damıtıldığı ve cıvıl cıvıl alnından bol bir ırmak fışkırıyor, sürahilerin daldırılması için, burada, damlayan ırmağın içinde mor giysiler yıkayan bir arkadaşım vardı ve o buradaydı. onları ondan gelen ılık güneşli kayanın yüzüne yayıyordu, her şeyden önce, metresim--
Hastalık yatağında, evinin içine hapsolmuş, altın sarısı saçlarını gölgeleyen ince bir peçeyle yatıyordu. Ve bu, onun güzel dudaklarını kapattığını ve iffetli vücudunu her türlü gıdadan mahrum ettiğini, acısını gizlemeye ve ölümün neşesiz doğumuna ulaşmaya hevesli olduğunu duyduğum üçüncü gün.
Bakire, Pan tarafından ya da Hekate tarafından ya da Corybantes korkusu ve dağ anası Kibele tarafından ele geçirilmiş olmalısın. Ya da belki de avcı-kraliçe olan Dictynna'ya ve sanata karşı günah işledin ve suçun için sunulmayan fedakarlık yaparak boşa harcadın. Çünkü o, okyanusun dalgalanan dalgaları üzerinde, göllerin genişliğinde ve dünyanın sınırlarını aşıyor.
Yoksa evinizdeki bir rakip, efendinizi, Erechtheus'un oğullarının komutanı, soylu bir şekilde doğmuş olan bu kahramanın, sizden saklanan gizli aşklara mı kandırıyor? Yoksa Girit'ten buraya yelken açan bir denizci, denizcilerin sevdiği bu limana kraliçemiz için kötü haberlerle mi ulaştı ve o, acıklı kaderi için üzüntüyle yatağına mahkum mu?
Evet ve çoğu zaman kadının dik başlı doğası, doğum sancılarından ya da tutkulu arzulardan kaynaklanan sefil bir çaresizlik duygusuna kapılır. Ben de zaman zaman bu keskin heyecanın içimde yükseldiğini hissettim, ama cennetten gelen okçuluk kraliçesi Artemis'e ağlardım, sancımızda bize yardım etmek için gelir ve Tanrı'nın lütfu sayesinde çağrıma her zaman hoşgeldin ile gelir. Yardım. Bakmak! yaşlı hemşirenin onu evden kapının önüne çıkardığı, alnındaki kasvet bulutunun derinleştiği yer. Ruhum onun kederinin ne olduğunu öğrenmek için can atıyor, kraliçemizin solmakta olan tılsımlarını boşa harcayan kanser.
Kaldır bedenimi, kaldır başımı! Uzuvlarım gergin değil, kibar arkadaşlar. Ey hizmetçiler, kollarımı kaldırın, biçimli kollarımı. Başımdaki lastik, onu aşındırmak için çok ağır ve buklelerimi omuzlarımdan aşağı bırakıyorum.
İyi kalpli ol, sevgili çocuğum o kadar çılgınca sağa sola savurma. Kıpırdama, cesur ol, böylece hastalığına daha kolay katlanacaksın, ölümlüler için acı çekmek doğanın demir kanunudur.
Ey Aşk, Aşk, gözlerden yayılan yumuşak arzu, karşı kamp kurduğunların ruhlarını getiren, tatlı lütuf, Ah asla kötü ruh hali içinde bana görünme, ne de zamansız ve ahenkli yaklaşma! Afrodit'in Zeus'un çocuğu Aşk'ın elleri tarafından vurulan şaftından daha güçlü bir ok fırlatan ne ateş ne de meteordur.
Alpheus'un nehirlerinde ve Phoebus'un Pythian tapınaklarında tembelce, Hellas katledilen danaları yığarken, Aşk'a tapmıyoruz, Aşk, Afrodit'in en tatlı çardağının anahtarını elinde tutan insanların kralı, - kime tapmayın, ne zaman gelir, harap eder ve ölümlü kalplere giden yolunu geniş bir kederle işaretler.
Oechalia'da evli olmayan bir kız vardı, henüz ne kur bilen ne de onunla evli sevinçleri olan bir kız vardı, Aşk Kraliçesi denizin ötesindeki evinden kapıp Alcmena'nın oğluna orta kan, duman ve öldürücü evlilik ilahileri verdi. onun için çılgın bir cehennem iblisi vay! vay onun kurnazlığına!
Ah! Thebes'in kutsal duvarları, ah! Dirce pınarı, aşk kraliçesinin nasıl bir yol izlediğine tanıklık edebilirsin. Çünkü Zeus'tan Bacchus'un annesi Semele'nin ölümcül evliliğini alev alev yanan sürgüyle yarıda kesti. İlham verdiği her şey, korku tanrıçası, uçuşunu bir arı gibi sağa sola sallayarak.
Ah, kanatlı kabileler arasında bir kuşa dönüşmek için Tanrı'nın yarattığı eli ile 'yolsuz bir mağaranın altında yuvalanmak! Bir babanın Phaethon için yas tutan bahtsız kızlarının, gözyaşlarının kehribar parlaklığını kasvetli sele damıttığı, Adria'nın dalgalı kıyılarına ve Eridanus'un sularına uçacaktım.
Ve o zaman batıdaki o âşıkların elmalı koluna gelirdi, okyanusun efendisinin denizcilere artık derin karanlık ana yoldan geçiş izni vermediği, orada cennetin kutsal sınırını, Atlas tarafından desteklenen, ambrosiyal pınarlardan gelen suyun olduğu yerde bulurdu. salonlarında Zeus'un divanının yanında kuyular açar ve lütufkâr ana kutsal toprak, göksel göğüslerde neşe fışkırtır.
Ey beyaz kanatlı ağaç kabuğu, yükselen okyanus dalgasının ardından, kraliçesini 'kederli gelinler' olarak taçlandırmak için asil hanımımı mutlu evinden getirdi! Her iki limandan da, en azından Girit'ten gelen kötü alametler bu gemiyle birlikteydi, o gemi ne zaman şanlı Atina'ya gitti ve mürettebat, Munychus sahilinde bükülmüş kablo uçlarını hızla yaptı ve karaya çıktı.
Afrodit'in kalbinin ezilmesi, kutsal olmayan aşkla acımasızca etkilenmesi nereden geliyor ki, acı bir kederle bunalmış halde, gelin çardağına bir ilmek bağlayacak, onu güzel beyaz boynuna sığdıracak, hayattaki bu nefret dolu kadere karşı alçakgönüllü olacak, tüm ismine ve şöhretine değer vererek ve böylece ruhunu tutkunun iğnesinden kurtarmaya çalışarak.
Gerçekte tanrılar hakkında sahip olduğum düşünceler, aklıma geldikleri zaman, onun acısını dindirmek için çok şey yapıyor, ancak büyük bir yol gösterici iradenin gizli umutlarını beslesem de, yine de tanrıların kaderini ve yaptıklarını incelerken hatalı mıyım? insanoğlu değişir, değişmeyi başarır ve insanın hayatı sonsuz bir huzursuzluk içinde yön değiştirir ve değişir.
Şans bana bunu bağışla, dua ediyorum, cennetin elinde - hayatta mutlu bir bolluk ve kederden arınmış fikirlerden bir ruh, ne çok kesin ne de çok boş tutmama izin ver, ama her yarına göre alışkanlıklarımı hafifçe değiştirerek, yapabilir miyim? böylece mutlu bir yaşam elde edin!
Artık zihnim şüphelerden arınmış değil, ummadığım manzaralar karşılıyor vizyonumu lo için! Atina'nın sabah yıldızı, Hellas'ın gözü, babasının öfkesiyle başka diyarlara sürüklendiğini görüyorum. Yas tutun, ey memleketimin kumları, ey meşe bahçeleri, donanma köpekleriyle taş ocağını ölümüne avlayıp, korkunç kraliçe Dictynna'ya katılarak, tepelerdeki meşe bahçeleri.
Artık Venedik atları tarafından çekilen arabasına binmeyecek ve Limna'nın etrafındaki parkuru eğitimli atlarının şaha kalkmasıyla doldurmayacak. Ud tellerinin altında hiç uyumayan İlham Perisini bundan böyle babasının evinde uyandırmayacak, bakire Latona'nın boskage'in ortasında yattığı yerleri hiçbir el taçlandırmayacak ne de bir daha bakirelerimiz senin aşkını kazanmak için yarışmayacak, şimdi sen sürgün edildin.
Ben senin mutsuz kaderine göz yaşları içindeyken, pek çok haksız yere katlanacağım. Ah! bahtsız anne, boşuna mı doğurdun, öyle görünüyor. Tanrıların üzerlerine çıkmasına kızgınım! Ey bağlantılı lütuflar, neden bu zavallı, suçsuz, acı çeken genci anavatanından evinden uzağa gönderiyorsunuz?
Euripides, Hippolitus
121–124 Okeanos ırmağından tatlı su damlattığı söylenen bir kaya var, kayalıklardan yukarı doğru sürekli bir akış göndererek kavanozlarımızı toplamamız için. 125 Oradaydı arkadaşım [philē] yıkanıyordu 126 mor elbiseler 127 akan derede, 128 onları yıkamak ve sonra ısınan bir kayanın yüzünde 129 Nazik güneş ışığıyla fırlattı onları. Buradan 130 Bana ilk önce evin hanımıyla ilgili söylenti geldi,
131–134 nasıl da hasta yatağında boşa gidiyor, kendini içeride tutuyor ve ince bir peçe sarı başını gölgeliyor. 135 Duyduğuma göre bu üçüncü gün, dudaklarının yemeğe dokunmadığını ve vücudunu Demeter tanesinden temiz tuttuğunu duydum. 140 üzüntüsünü saklamaya hevesli [pentos] ve neşesiz ölüm limanına koymak.
Sevgili Phaedra, Pan veya Hekatē tarafından ele geçirildin mi, yoksa sadık Korybantes veya dağ anası yüzünden mi dolaşıyorsun? 145 Diktynna'lı Artemis'i vahşi hayvanlarıyla birlikte gücendiren bir hata mı yaptınız ve onun sunulmamış kurbanlarını ihmal mi ediyorsunuz? Çünkü o, denizin yanı sıra deniz adalarının üzerinde de uzanır, 150 tuzlu suyun sulu girdapları üzerinde.
Ya da kocanız, Erekhtheus'un oğullarının soylu hükümdarı, saraydaki biri onu yatağınızdan gizli bir birliktelikle besliyor mu? 155 Ya da Girit'ten yelken açan biri, denizcilerin en çok hoşlandığı limana ulaştı, kraliçeye bir rapor getirdi ve acılarından dolayı sıkıntı içinde [acınası pl.] 160 ona psūkhē yatağına bağlı mı?
161 Genellikle, kadınlarda kötü modüle edilmiş [dus-tropos] 162 akort [armoni], 1 kötü ve 163 sefil bir çaresizlik [amēkhaniā] yaşar, 164 Hem doğum sancılarından hem de duyarlılık eksikliğinden kaynaklanan [afrosun]. 165 Tam rahmimde bir keresinde bunun bir acelesini hissettim 166 rüzgar patlaması [aura] burada ve doğuma yardım edeni, gökte yaşayanı çağırarak, 167 Oklara hâkim olanın adını haykırdım, 168 Artemis ve o, çok aranan, her zaman 169 tanrılar isterse bana gelir. 170 Ama bak, saray kapılarının önündeki yaşlı Hemşire 171 bunu [Phaedra] saraydan getiriyor, 172 ve onun [= Phaedra'nın] alnında kasvetli bir bulut toplanır. 173 Dünyada neler olduğunu bilmek için - ruhum [psūkhē] tutkuyla arzular [erâsthai] bunu bilmek. 174 Neden tamamen çözülmüştür? 175 Kraliçenin teni neden bu kadar garip bir şekilde solgunlaştı?
525 Aşk, Aşk, gözlere arzu damlayan ve tatlı zarafet getiren [haris] içine psūkhē Kendisine karşı ordugâh kurduğu, bana asla kötülükle görünme ve ölçüsüz gelme. 530 Afrodit'in Zeus'un çocuğu Aşk'ın elleriyle vurduğu şafttan daha güçlü bir ok fırlatan ne ateş ne de meteordur.
535 Alpheus kıyılarında, Phoebus'un Pythian tapınaklarında boş yere, Hellas katledilmiş sığırları yığıyor, oysa biz Aşk'a, turanolar erkeklerin, 540 Afrodit'in en tatlı odasının anahtarını elinde tutan, ama geldiğinde ölümlüleri harap eder ve onları her türlü talihsizliğe atar.
545 Oikhalia'da, Eurytos'un evinden boyun eğmeyen, hala kocasız bir bakire olan, evlenmemiş bir kısrak olan o kız vardı. 550 Naiad ya da Bacchant'ı yönetenler gibi, Kypris, Alkmene'nin oğlu Hēraklēs'e kan, duman ve kanlı evlilik yeminleri arasında gelin verdi. 4 Ne berbat bir düğün ilahisi!
555 Ey Thebes'in kutsal duvarları, Ey Dirke çeşmesinin ağzı, Kypris'in nasıl bir yol izlediğine tanıklık edebilirsin. 560 Çünkü, iki kez doğmuş Dionysos'un annesini, hâlâ bir gelin olmasına rağmen, öldürücü bir ölüme yatırdı. Korkunç tanrıça, bir arı gibi uçarak her şeye ilham verir.
732 Ah keşke derin mağara boşluklarında dik tepelerin altında olabilseydim, 733 kanatlı bir kuş olabileceğim yer 734 -bir tanrı beni buna dönüştürürdü ve ben de uçan bir kuş sürüsünden biri olurdum, evet, bir tanrı beni böyle yapardı. 735 Ve keşke o zaman uçarak havalanabilseydim ve denizin dalgalarının üzerinde süzülerek uzaklaşabilseydim [pontos] 736 Adriyatik tarafından işaretlenmiş 737 burun ve ardından Eridanos nehrinin suları üzerinde 738 mor girdap nereye geliyor 739 mutsuzluktan bir çağlayan 740 Phaethon için üzülen kızlar 6-dökülen bir gözyaşı şelalesi 741 onların kehribar parlaklığı.
742 Sonra Hesperides'in elmalı burunlarına 743 o türkülerin şarkıcılarının diyarına varabilecek miydim sonunda 744 nerede denizin hükümdarı [pontos], kaynayan mor su uzantılarıyla, 745 artık denizcilere daha fazla ilerlemeleri için bir yol vermiyor, 746 ve orada saygıdeğer sınırı bulurdum 747 Atlas'ın tuttuğu gökyüzünün, 748 ve orada ölümsüzleştirici [ambrosiai] kaynak suları akışı 749 Zeus'un yattığı yerin hemen yanında, 750 ve bereket veren nerede [olbolar] şeylerin büyümesini sağlar. O en doğurgan olanıdır. 751 O, insanüstü güçlerin iyi kutsamalarını yapan Dünya'dır [eudaimonia] tanrılar için büyümeye devam edin.
Kraliçemi kükreyen okyanus dalgalarından geçiren beyaz kanatlı Girit teknesi 755 onun müreffeh [olbios] ev, en çok sevinci yaşamak kako O görkemli Atina'ya kanat çırparken, her iki limandan da, Girit'ten gelen o gemiyle birlikte kesinlikle kötü alametler vardı. 760 Mürettebat hız yaptığında, bükülmüş kablosu Mounikhos sahilinde sona erer ve karaya çıkar.
Yani o oldu frenler ezildi 765 Afrodit'in gönderdiği kutsal olmayan tutkunun acımasız ıstırabıyla ve acı bir kederle boğularak 770 hissettiği için gelin odasının kirişlerinden beyaz boynuna bir ilmek bağlayacak. yardımlar onun nefret dolu kaderi için [daimon] ve bunun yerine iyi itibar raporunu seçmek, 775 ondan kurtulmak için bu şekilde çabalıyor frenler tutkunun acısından.
Tanrıların insanları ne kadar önemsediğini düşününce kederim hafifliyor, 1105 yine de, biraz anlayış için gizli bir ümidi beslesem de, ölümlülerin talihlerine ve yaptıklarına baktığımda bu umudum yetersiz kalıyor. Çünkü değişim değişimi başarır, 1110 ve insanın hayatı değişkendir ve sürekli değişmektedir.
Kader bana tanrılardan bu duayı nasip etsin: iyi talih ardından refah [olbolar] ve bir thümos acıdan özgür. 1115 Ve çok katı ya da sahte fikirlere sahip olmama izin verin [para-sēmos], ama yolumu günden güne hafifçe değiştirerek, hayatım boyunca iyi bir şansım olsun.
1120 Benim frenler artık net değil, Helenik Atina'nın parlak yıldızından beri hiç beklemediğim şeyler görüyorum. 1125 Şimdi babasının öfkesiyle yabancı diyarlara sürüldüğünü görüyorum, Ey şehir kıyılarının kumları, Ey tazılarıyla avlandığı dağ meşeleri 1130 tanrıça Diktynna ile birlikte.
Artık Venedik atlarının boyunduruğunun arkasına binmeyecek, Limna'nın etrafındaki rotayı eğitimli atların toynaklarının sesiyle doldurmayacak. 1135 Ve babasının sarayında lirin tellerinin altındaki uykusuz müzik kesilecek ve Artemis'in dinlenme yerleri derin yeşil çayır boyunca çelenksiz gidecek. Ve senin sürgününle, evlenmemiş kızlar arasındaki gelin yatağı rekabeti sona erdi.
Bu arada, senin mutsuz kaderinin gözyaşlarıyla, kendi hüzünlü kaderimi yaşayacağım. Zavallı anne, 1145 Sana boş yere can veren, tanrılara kızıyorum. Bağlantılı Güzeller [Haritler], neden onu anavatanından gönderiyorsun? 1150 bu yıkıcı hasardan masum [NS]? Bakın, Hippolytos'un sıkıntılı bir ifadeyle saraya doğru koşan bir hizmetçisi görüyorum.
Ovidius Kahramanları hakkında yorum
Gözatma çubuğunu gizle Metindeki mevcut konumunuz mavi ile işaretlenmiştir. Başka bir konuma atlamak için satırda herhangi bir yere tıklayın:
Bu metin aşağıdakilerin bir parçasıdır:
Parçalara ayrılmış metni görüntüle:
İçindekiler:
PHAEDRA HİPPOLİTO
[2] Amazonio çünkü Hippolytus, Amazonların kraliçesi Hippolyte'den Theseus'un oğluydu.
Cressa Phaedra, Girit'in kızı veya Minos kralı.
[3] Quodcunque est. Muhtemelen bu zamana kadar Hippolytus'un dehasına yabancı değildi. Adil seksi ihmal etti ve kovalamayı kadın toplumuna tercih etti. Onun davranışında biraz soğukluk fark etmiş olması gerekiyordu, bu nedenle sadece başarıdan şüphe etmekle kalmadı, aynı zamanda mektubunu incelemeyeceğinden korkmak için bir nedeni vardı.
[6] Inspicit. Onu, doğal olarak hoşlanmayacağını bildiği şeylere, argümanlarla ikna etmeye çalışır. Önce merakını artırarak ve onda uzlaşılabilecek şeyler bulacağına inandırarak, sonra ona, onun bu kadar sevecen bir şekilde sevdiği ve insanlıktan vazgeçemeyeceği bir düşmanın daha az reddetmeyeceği bir şey olduğunu söyleyerek. biraz dönüş yap.
baştankara ama Heinsius, mantıklı bir şekilde, ortak okumanın korunması gerektiğini düşünüyor. "Dilim tutmadı ve görevini yerine getirmeyi reddetti."
[10] Dicere quae puduit, &c. Bu onun ileri görüşlülüğü için bir bahane içeriyor. Utanç onun fikrini açıkça söylemesine izin vermiyordu ve çareler açısından bereketli olan Aşk ona bu şekilde başvurmayı önermişti. Karşı konulmaz bir biçimde ve oklarından büyük tanrıların bile muaf tutulmadığı bu tanrının büyük gücünden söz eder. Bu nedenle zayıf bir kadının ona boyun eğmesi daha az suçlanabilirdi.
[25] Uygun. Metresi olduğu tüm adresleri ile kendi davasını savunmaya devam ediyor. Aşk onu geç yakaladı ve bu nedenle daha şiddetli ve çıkarılması zor. Küçüklüğünden beri buna alışmış olsaydı, onu nasıl bastıracağını biliyor olabilirdi ama alıştırmamış, karşı koyamayan kalbi, tutkunun tamamen ele geçirilmesi için acı çekti.
[29] Tahmini sıvı. Bu pasaj çok ustacadır, burada insanlığın zayıf yönü için geçerlidir, çünkü bazı şeylere hayali bir değer vermekten ve aksi takdirde hor göreceğimiz veya belki de korkuyla reddedeceğimiz şeyi bu ışıkta sürdürmekten daha yaygın bir şey yoktur.
[31] İyi ki varsın. Phaedra burada kendi kendine akıl yürütmeye ve işleyeceği suça bir göz atmaya başlar. Bir şey üzerinde bir kez karara vardığımızda, gerekçemiz için makul bahaneler bulmaktan asla çekinmeyiz. Phaedra'nın durumu böyleydi. Kendini bu ölümcül tutkuya teslim ettiği için, başka koşullarda önemsiz görünecek nedenlerle tatmin olabilir. Tasarımlarının suç olduğunu kabul etmek zorunda olmasına rağmen, yine de liyakatli bir adamı gücendirmesinin bir bahane olduğunu düşünüyor ve eğer ifadesine izin verilirse, şerefsiz bir iklime girişmeyi küçümsedi.
[35] Fratremque Juno'nun hem erkek kardeşi hem de kocası olan Jüpiter.
[37] Reçel. Ovidius'un Aşk Sanatı'ndaki kendi kurallarına göre, âşık, sevdiği kişiden zevk almalıdır. Phaedra, bu düşünceye uygun olarak, burada Hippolytus'a hitap eder ve en büyük zevki avlanmak olduğu için, aynı egzersizden hoşlandığını ileri sürer.
[40] Delia Diana, Delos adasında doğduğu için böyle anılırdı, en büyük zevki ormanlar ve avcılıktı.
[47] Bacchi furius. Bacchantes'in bu öfkesinden, Horace'ın Penthcus ve Lycurgus'u temsil ettiği şairler tarafından sık sık bahsedilir.
Eleleïdes Adı Eleleus olan bu tanrının adıyla anılan Bacchus'un taraftarları, ya alemlerinin kutlandığı bir kasabadan ya da (büyük olasılıkla bu törenlere eşlik eden uğultu ve gürültüden.
[48] Kueque. Burada Kibele rahipleri olan Galli veya Idaei Dactyli'den ve tüm hadımlardan bahsediyor. Mycillus okumamız gerektiğini düşünüyor quique. Ancak tüm eski kopyalar eski okumayı oluşturur: ayrıca Ovidius'ta onları kadın olarak tanımlamak komikti. Catullus, aynı şekilde, onları çağırır Galles. Lucian bize kadınların koroya sıklıkla onlarla birlikte katıldığını ve genellikle kadın kıyafetleri giydiklerini söylüyor. Bunlar, Euripides'in tanıklık ettiği gibi, tanrıların annesine kurban keserek ve ondan esinlenerek, Frigya'daki bir dağ olan İda'dan Olympus'a vahşi bir alayla koştular.
[49] Aut quas semideae Dryades. Burada eskilerin Lenfatik olarak adlandırdıkları kişilerden söz ediyor. Onlar, ya kırsal bir tanrı ya da su perisi gibi bazı tanrısallık türlerini gördükleri söylenen kişilerdi, bu da onları akıllarının üstesinden gelecek şekilde bu tür ulaşım araçlarına attı. Vecdler kendilerini sarsıntılarda, titremelerde, baş ve uzuvların savrulmalarında, ajitasyonlarda ve Livy'nin dediği gibi fanatik kasılmalar, doğaçlama dualar, kehanet, şarkı söyleme ve benzerleriyle dışa vurdu.
Fauniqu bicornes. Bazılarının, geceleri Faunlara danışan Latium'dakiler gibi gece tanrılarından etkilendiği söyleniyordu. Çünkü Caius Bassus'tan öğrendiğimize göre, Picus'un oğlu Faunus, önce dedesi Satürn'e kutsal ayinler başlatmış ve babası Picus ile kız kardeşi Fauna'yı tanrılar arasında kabul ettirmiştir. Fauna, Faunus'a eş olarak adandı ve Varro'ya göre Bona Doa. Kadınlar tarafından istişare edildi. Adamlar Faunus'a başvurdu.
[51] Et Venüs ve toplam. Bunu doğru anlamak için, Venüs ve Mars'ın hikayesine geri dönmeliyiz. Phoebus tarafından ilgilerinden haberdar edilen Venüs'ün kocası Vulcan tarafından bir ağa birlikte yakalandılar. Zararlı açıklamaya öfkelenen Venüs, tüm Apollon ırkı arasında o kadar şiddetli bir aşk ateşi yaktı ki, onun soyundan gelen hiçbir kadın iffetini koruyamadı. Böylece Seneca, Hippolytus'unda şöyle der: “Stirpem perosa Solis invisi cinsi,
Başına nos catenas vindicat Martis sui,
Suasque probris omne Phoebeum cinsi
Önal nefandis. Nulla Minois Levi
Defuncta amore est.
”
[55] Jüpiter Avrupa. Jüpiter ve Europa'nın hikayesi iyi bilinmektedir. Kendini bir boğaya dönüştüren o tanrı, onu aldattı ve götürdü. Gerçek tarih şudur: Europa, Fenike kralı Agenor'un kızıydı. Jüpiter o sırada Girit'te hüküm sürdü. Europa'ya hayranlık duyarak ve onu başka hiçbir şekilde elde edemediği için, kıç tarafında boğa figürü olan bir gemiyle Fenike'ye doğru yola çıktı ve onu gizlice götürdü. Böylece masal yükselişini aldı.
[57] Pasiphae. Phoebus'un kızı ve Phaedra'ya sahip olan Girit kralı Minos'un karısıydı. Boğaya âşık olan bu Pasiphae, Daedalus'a, tahtadan bir inek yaparak onu içine kapatan ve böylece boğayı aldatan ünlü bir zanaatkara başvurdu. Bu, vücudunun bir yarısı bir insana, diğer yarısı ise bir boğaya benzeyen bir canavar olan Minotaur'u doğurdu.
[59] Perfidus aegides. Aegeus'un oğlu Theseus'u seven, ona Minotaur'u nasıl yenebileceğini öğreten ve aynı zamanda ona Labirent'ten kurtulmasını sağlayan bir ipucu veren kız kardeşi Ariadne'de başka bir örnek verir.
[61] En ego. Daha önce Europa'dan, ırkının ilki olarak bahsetmişti, burada bu ölümcül tutkuya yol açan, kendini sonuncusu olarak adlandırıyor.
Parum Minoia, Minos soyundan olmadığımdan şüphelenilmesin diye, hepsi bu zayıflık için çok dikkat çekici.
[67] Eleusin. Eleusis, Atheus'un batısında, Artica'nın bir şehriydi. Burada Eleusinian Ceres için kutsal bir tapınak vardı;
kutlandı. Phaedra, Hippolytus'a karşı tutkulu bir aşk hissetmişti.
[71] kandida. Onda gördüğü ve hayran olduğu şeylerden bahseder. Elbisesi, havası, tek kelimeyle tavrı, her şeyi cazibeyle doluydu. At sırtındaysa, binicinin becerisi ve sanatından memnundu. Uçan ciriti gönderdiyse, gücünden ve çevikliğinden memnundu. Elbisesi ihmalkar ve zarifti, tıpkı bir kahraman gibi, görünüşü, başkalarına ne görünürse görünsün, onun gözlerinde cesur ve cesur konuştu, bizler. Bu çok doğaldır ve aşık olmanın ne demek olduğunu bilen herkes bunu hissetmiştir.
[93] Cephalus. Phaetha, Hippolytus'un isteklerini yerine getirmeyi, kendisinden öncekilerin, onun çok düşkün olduğu aynı yaşam tarzına bağımlı olduğunu, aşk tutkusuna teslim ettiğini göstererek bahşeder. Örnek aldığı ilk kişi Cephalus'tur. Deioneus'un veya diğerlerine göre Merkür'ün ve Cecrops'un kızı Herse'nin oğluydu. Son derece sevdiği Atinalı bir prenses olan Proeris ile evlendi. Onu seven Aurora, onu Proeris'i kıskandırarak kazanmaya çalıştı. Bu amaçla onu bir tüccar kılığında kendisine gönderdi. Hediyelerini sunarak, sonunda onu kendisine teslim etmeye getirdi, bunun üzerine kendi şekline geri dönerek onu alçaklığıyla kınadı. Sonunda onunla uzlaştıktan sonra, amacını asla kaçırmaması gereken bir ok verdi. Bununla daha sonra, onu izlemek için emekli olduğu bir çalılıkta yanlışlıkla onu öldürdü. Bu nedenle şair, “Nec tamen Aurorae malè se praebebat amandum,
Aurora'nın buna olan sevgisine karşılık vermesi tarihin gerçeğine aykırı olurdu, ancak avlanma ve benzeri egzersizlere düşkün olmasına rağmen aşk zevklerine düşman değildi.
[97] Cinyraque creatum Adonis, Venüs'ün çok sevdiği çok güzel bir genç. Kıbrıs Kralı Cinyras'ın kızı Myrrha'dan oğludur.
[99] oenidler Oeneus'un oğlu Meleager, Briseis Mektubu'na bir notta daha önce bahsetmişti.
Çin Areadian, Maenalus'tan, Areadia'nın yüksek bir dağı.
[105] aequora bin. Phaeedra, Hippolytus'a her kaderi onunla paylaşmaya istekli olduğunu ve hiçbir tehlike tarafından caydırılamayacağını söyler. O con-
ister ormanları ister şehirleri seçsin, onunla birlikte yaşama eğilimindeydi. Ormanı tercih ederse, tüm eğlencelerinde ona eşlik edecek ve kovalamacanın yorgunluğuna neşeyle boyun eğecektir. Şehirler onu memnun ederse, kendi seçeceği bir yer olan Troezen'de onunla birlikte yaşamaya isteklidir. Burası Peloponnesus'taki bir Argolis şehriydi. Burada Theseus'un annesi Aethra'nın babası olan Pittheus hüküm sürdü.
[109] Geçici en iyi. 'Her şey bizim isteklerimize uygun: Theseus ortada yok ve bir süreliğine öyle kalacak, ikimizi de büyük ölçüde yaraladı ve bizden ne minnet ne de sadakat bekleyecek.' Neptünius kahramanları: Demophoön'e Mektup'a bakın.
[110] Ra Pirithoi sui. Pirithous'un yaşadığı bölge Teselya idi. yani. Diodorus'a göre, Pirithous'un babası Ixion'un en üst komutanı elinde tuttuğu Peneus nehri kıyısındaki kısmı. Theseus ve Pirithous arasındaki unutulmaz dostluk zaten fark edildi.
[117] prima. Kendine yaptığı yaralardan bahsettikten sonra, yani. kardeşi Minotaur'u öldürmesi ve kız kardeşi Ariadne'yi terk etmesi, Hippolytus'a yapılan yanlışların eşit olarak alınmayı hak ettiğini gözlemler. Annesi, Theseus'un acımasızca öldürdüğü Amazonların kraliçesi Hippolyte'ye sahipti: yasal bir eş olarak kabul edilmedi, bu nedenle verasetten çıkarıldı ve sanki bütün bunlar yetmezmiş gibi, onu daha da uzaklaştırmak için. taht ve tüm yönetim umutlarını keserek ona kardeşler vermişti.
[126] İç organ rupisi forent. Ovid'in en iyi yorumcularından biri olan Hubertinus, Phaedra'nın duasının kendisine yönelik olduğu ve çocukları dünyaya onun yaralarına sokmak yerine doğum sırasında ölmeyi dilediği görüşündedir. Ama duayı tanıtma tarzından, şunu düşünmek için sebep var: iç organ doğumda boğulmuş olmasını dileyen çocuğunu kastediyor.
[135] Illa coit. Demek istediği, kan yakınlığının ve diğer her türlü ilişkinin aşk meselelerinde engel olmaması gerektiğidir. Ve bunu, Hippolytus'un babasının onuruna cüretkar ve ensest bir tecavüze karşı isteksizliğini ortadan kaldırmak için ısrar ediyor.
[157] Genitor qui possidet aequora Girit'in ve engin denizleri aşan komşu adaların kralı olan bir baba.
[158] Proavi. Jüpiter, baba tarafından Phaedra'nın büyükbabasıydı ama anne tarafından onun büyük büyükbabasıydı, çünkü babası Jüpiter olan Sol'un kızı Pasiphae'nin kızıydı.
[159] avus vallatus . Vallatus, sirkumdatus, yarı vallis armatus, qui etiam pektinler dikuntur. Ovidius'ta sıkça rastlanan bu konuşma tarzı, diğer şairler tarafından da taklit edilmiştir. Böylece Silius Italicus, “Et galea annosi vallatur dentibus apri.
”
[168] Est mihi. Hippolytus'u aşkına teslim olmaya ikna edebileceğini düşündüğü diğer tüm iknalardan sonra, ona bir taç umudu verir. Seni, Jüpiter'in bir zamanlar hüküm sürdüğü zengin ve güçlü bir ada olan Girit'e teslim edeceğim.
[176] Parmak. Bu sonuncusu memnuniyetle eklenir ve içinde önceki tüm argümanlardan daha fazla güç taşır, çünkü hiçbir şey zihni, hayal gücünün önerdiğinden daha güçlü bir şekilde etkilemez. Bununla birlikte, Phaedra'nın iffetli bir kalbi baştan çıkarmak için bu kadar çok hile kullanması boşunaydı. Hippolytus, tüm girişimlerine karşı durdu ve esnek bir şekilde erdemli olmaya devam etti. Aşkı sonunda nefrete dönüştü ve intikam arzusuyla yanıp tutuşarak onu Theseus'a karşı, kendisine şiddet teklif etmekle suçladı. Babasının ona inanmaya meyilli olduğunu anlayınca kaçtı. Ama arabaları, tesadüfen kıyıda bulunan bazı deniz buzağılarından korktukları için dağlara doğru koştular, burada arabası parçalandı ve kendisi öldürüldü. Daha sonra Diana'nın isteği üzerine aesculapius tarafından hayata döndürüldü ve hayatının geri kalanını İtalya'da geçirdi.
NSF, NEH: Dijital Kütüphaneler Girişimi, Aşama 2 bu metnin girilmesi için destek sağlamıştır.
Bu metin, optik karakter tanıma ile elektronik forma dönüştürülmüş ve düşük bir doğruluk düzeyine göre düzeltilmiştir.
Bu metnin bir kopyasını (aynı baskı olması gerekmez) adresinden satın alın.
/>
Bu çalışma, Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Amerika Birleşik Devletleri Lisansı ile lisanslanmıştır.
Bu metnin bir XML sürümü, Perseus'a yaptığınız tüm değişiklikleri sunduğunuz ek kısıtlamayla birlikte indirilebilir. Perseus, kabul edilen tüm değişiklikler için kredi sağlar ve yeni eklemeleri bir sürüm oluşturma sisteminde saklar.
Euripides, Seneca ve Racine Tarafından Anlatılan Hippolytus ve Phaedra'nın Öyküsü
Edebiyatın, her nesil yazarın ancak yeniden paketleyebileceği, sınırlı sayıda dramatik durumlardan oluştuğu şeklindeki düzmece teoriyi savunanlar, Phaedra'nın üvey oğlu Hippolytus'a olan sevgisinin hikayesini bu noktada tanımlayıcı bir örnek olarak kullanmaya cazip gelebilirler. Kökleri hem Yunan mitlerinde hem de Potifar ile karısının İncil'deki hikayesinde bulunan Phaedra ve Hippolytus'un kaderi, tarih boyunca sayısız oyun yazarı tarafından anlatıldı. Bununla birlikte, bu tür üç oyuna yakından bakıldığında, karakterler ve temel olay örgüsü öğeleri aynı veya benzer olsa da, her durumda anlatılan hikayelerin ve keşfedilen temaların oldukça farklı bir yapıya sahip olduğu görülür. Gerçekten de, Euripides'in karşılaştırmalı bir incelemesi yoluyla dramanın evrimi hakkında pek çok şey anlaşılabilir. Hippolitus, Seneca'nın Phaedra ve Racine'in Phedre.
Sonraki tüm eserlerin dayandığı orijinal efsane, Atina kralı Theseus'un piç oğlu Hippolytus'un ve onun aşk tanrıçası Afrodit'i öfkelendiren av tanrıçası Artemis'e olan bağlılığını anlatıyor. sonuçta onun ihmali. Ceza olarak Afrodit, Hippolytus'un üvey annesi Phaedra'nın kendisine aşık olmasına neden oldu. Phaedra'nın tatminsiz arzusu onu boşa harcamaya başladığında, hemşiresi gerçeği anladı ve ona Hippolytus'a bir mektup göndermesini tavsiye etti. Phaedra ona yazdı, aşkını itiraf etti ve onunla birlikte Afrodit'e saygı göstermesini önerdi. Hippolytus mektup karşısında dehşete düştü ve öfkeyle odasına yürüdü. Onun tarafından reddedilen Phaedra, bir taciz sahnesi yarattı ve yardım istedi. Daha sonra Hippolytus'u cinsel suçlarla suçlayan bir not bırakarak kendini astı.
Notu aldıktan sonra Theseus, Hippolytus'un Atina'dan sürülmesini emretti ve ardından Poseidon'dan oğlunu yok ederek üç dileğinin sonunu yerine getirmesini istedi. Hippolytus kıyı boyunca Troezen'e doğru ilerlerken, büyük bir dalga yükseldi ve kıyıya boğa benzeri bir canavar fırlattı. Canavar Hippolytus'u kovaladı, atlarının ezilmesine, arabanın çarpmasına ve Hippolytus'un dizginlere yakalanmasına ve ölümüne kadar zeminde sürüklenmesine neden oldu. Artemis daha sonra Troezenlilere Hippolytus'a ilahi onurlar vermelerini ve tüm Troezenli gelinlerin saçlarından bir tutam kesip ona adamalarını emretti.[1]
Euripides'in aşk, ihanet, tutku, ihlal, intikam ve insan ila ilahi irade temalarını ve doruk noktasındaki muhteşem bir aksiyon sahnesini içeren bu hikayeyi neden üstlendiğini anlamak zor değil. Ancak Euripides, iyi malzemeyi basitçe sömürmekten daha fazlasıydı. John Ferguson tarafından tanımlandığı gibi, “huzursuz bir modernist, şiir ve drama dehası olan bir propagandacıydı. Bernard Shaw ile karşılaştırıldı, aynı ikonoklazm, aynı dramatik deha, aynı adanmış isyan var.”[2] Dramasını statükoya meydan okumak için kullanma eğilimi göz önüne alındığında, Euripides'in dramatik tasvirindeki niyetleri nelerdi? Hippolytus ve Phaedra'nın?
Eski kayıtlara göre, Euripides bu hikayenin iki versiyonunu yazdı, bunlardan ikincisi hayatta kaldı. “Başını örten Hippolytos” olarak adlandırılan ilki, genellikle şöyle tercüme edilir: su aygırı peçeli, sadece parçalar halinde bilinir ve Seneca'nın komplosunun çoğunun kaynağı olduğu tahmin edilir. Phaedra. Bizim tarafımızdan basitçe bilinen ikincisi Hippolitus, başlangıçta “çelenk taşıyan Hippolytos” olarak adlandırıldı veya Hippolitus Taçlı.[3]
Bu iki başlık arasındaki fark, her oyunda Euripides'in niyetlerinin bir göstergesidir. İlk oyunu elimizde olmadan, temasının ne olduğunu kesin olarak söyleyemeyiz, ancak başlığının örtülü, alçakgönüllü, belki de kör edici niteliği, kişiyi ikinci oyunun yüceltilmiş, hatta yüceltilmiş karakterinden farklı bir oyuna hazırlar. oyunun başlığı. Aslında orijinal efsanede Hippolytus'un çevresinde olup bitenlere karşı kör olma anlamında örtülü bir durumda olduğunu öne süren çok şey var. Hippolytus'un ahlaki saflığı onu yüzeyde iyi gösterebilir, ama aynı zamanda Afrodit'in gazabına da ilham veren şeydir. Hikayenin trajik olaylarını ve nihayetinde kendi yıkımını tetikleyen, bunu görmek istememesidir.
Klasik bilim adamı Philip Whaley Harsh, mevcut oyun boyunca Hippolytus'un karakterinin sürekli olarak kendini beğenmiş olmaya devam ettiğine dikkat çekiyor.[4] Açılış sahnesinde Hippolytus, cinsel aşktan saf kalma konusundaki erdemliliğini güvenle ilan eder ve sonunda, kendisini ölümüne götüren olaylarda hala kendi masumiyetini sorgulamaz. Dramatik terimlerle, bu, dramanın itici gücünü sağlayanın Hippolytus olmadığı anlamına gelir.
Bununla birlikte, antik Yunan izleyicisi için, Hippolytus'un karakterindeki özenle korunan ahlaki saflık, Troezen şehrinde nasıl tapılan bir kült figürü haline geldiğinin hikayesini anlatmaya hizmet etti. Harsh'ın açıkladığı gibi, “Böyle bir kibir, şimdi olduğu yarı tanrılığa uygundur. Hippolytus'un tüm karakterizasyonu, aslında, onun bir tanrı ya da kahraman olarak nihai statüsüyle uyumlu olacak şekilde tasarlanmıştır.”[5] Böylece, Hippolytus'un nasıl taç giydiğini açıklamak için bir masalımız var.
Bununla birlikte, Artemis'in bundan böyle Troezen'lilerin Hippolytus'a ilahi onurlar vereceklerine dair yüceltici fermanı olmasaydı, bu oyun kolaylıkla bir telafi hikayesine benzeyebilirdi. Kibirli, katı, aşırı derecede hatasız ve Afrodit'i umursamaması biraz şok edici. Tüm dindarlığına ve doğruluğuna rağmen, herhangi bir gerçek insani sıcaklık veya şefkatten aciz görünüyor. Kaideden indirilecek bir karakter varsa, bu odur. Ve bir şeyleri kaidelerden yıkmaktan zevk alan bir oyun yazarı varsa, o da Euripides'ti.
Euripides'in ilk oyunda Hippolytus'un körlüğünün gerçek sonuçlarına odaklanmış olması muhtemeldir, ki bu onun külte tapan çağdaşları tarafından pek hoş karşılanmamıştır. O zaman Euripides'in ikinci versiyona isim vermekte ironik bir niyeti olduğu takip edecekti. Hippolitus Taçlı, sanki "ve zebra çizgilerini böyle aldı. Ama buna inanıyorsan, aptal olmalısın.”
Yine de, bir Yunan trajedisinin trajik bir kahramanı olmalı ve Hippolytus, aşırı erdemi ve nihai pişmanlık eksikliği ile kalıba uymuyor. Bu nedenle Euripides, klasik bir trajik dramanın gerekli unsurlarını doldurmak için Phaedra ve Theseus'tan yararlanmalıdır. Ne mutlu ki, onlar da doğal olmayan ve yanlış yönlendirilmiş tutkulardan muzdarip oldukları için en az Hippolytus kadar malzeme sunarlar. Hippolytus'un kadınlara ve cinsel aşka karşı doğal olmayan bir tutkusu vardır, Phaedra üvey oğluna karşı doğal olmayan bir tutkuya sahiptir ve Theseus kendi oğlunu yok etmek için doğal olmayan bir tutkuya yenik düşer. Bu bakımdan üç karakter de eşittir ama her biri hikayede farklı bir işlev görür.
Bir trajedinin izleyicinin ilgisini çekebilmesi için, başlangıçta izleyicinin sempati duyabileceği bir karakterin tanıtılması gerekir. Hippolytus'a karşı tüm mesafeli tavrına rağmen sempati duyamayacağımız için, bize Aphrodite'in intikamcı manipülasyonlarının gerçekten farkında olmayan bir kurbanı olan Phaedra sağlandı. Afrodit'in kendisine yaptığı büyüye karşı mücadele ettiğini görüyoruz ve hemşiresinin beceriksiz yardım girişimiyle ikinci kez kurban edildiğini görüyoruz. Phaedra, kocasını ve çocuklarını utançtan kurtarmak için soylu bir şekilde kendi hayatını feda eder.
Phaedra'nın ölümü, bağlandığımız karakter olduğu için şaşırtıcı bir olaydır. Aslında, ölümü sırasında Hippolytus'u haksız yere suçladığını öğrenene kadar tüm dramayı raydan çıkarmakla tehdit ediyor. Hippolytus'un kaderine yatırım yaptıkça Phaedra'ya karşı duyduğumuz iyi hisler buharlaşıyor, çünkü şu anda inkar edilemez bir şekilde haksızlığa uğrayan kişi o ve sempatimizi hak ediyor. Theseus zulmün rolünü üstlenir ve Hippolytus haksız yere ölüme mahkum edilir.
Şimdi oyun yazarının sorunu, bir kurbanın ölüme gönderilmesinin hikayesinin, bir an için kurtuluş, aşkınlık veya yeni kazanılmış farkındalık olmadıkça, dramatik olarak ilginç olmadığı sorunudur. Ama yine de, bu, kahraman statüsü için ahlaki olarak ödün vermemesi gereken Hippolytus'un başına gelmeyecek. Yargılamada herhangi bir hatayı, kusuru veya hatayı kabul edemez.
Bu, Theseus'un kendi oğlunu adil bir duruşma olmaksızın mahkum etmekle yaptığı hatayı kabul ederek dramatik işlevine hizmet ettiği yerdir. Aslında Theseus'un suçları hepsinden daha ağırdır. Phaedra'nın suçu, eyleme geçmek için boş yere direnmeye çalıştığı yasadışı bir aşk olsa da, Theseus sadece onun intikam dolu tutkusunu yatıştırmakta başarısız olmakla kalmadı, aynı zamanda Poseidon'un kendisine bahşettiği son dileği kendi oğluna karşı da kullandı. Dramayı en yüksek gerilim durumuna getiren ve daha sonra çözülerek serbest bırakılan Theseus'un eylemleridir. Pişman olacağını bildiğimiz hataları acımasızca yaptığını ve ardından hatalarının gerçeğiyle trajik bir şekilde yüzleştiğini görüyoruz. Artemis'in yardımıyla, o ve Hippolytus, Hippolytus'un ölümünden önce uzlaşır ve Hippolytus, kült kahraman statüsüne yükselir.
Böylece, Phaedra'ya duyduğumuz sempatiyle trajediye sürükleniyoruz, Hippolytus'un kaderine yatırım yaparak doruk noktasına taşınıyoruz ve sonra Theseus'un yargıdaki hatasını kabul etmesiyle bir çözüm duygusuna sahip olabiliyoruz. Bütün bunlar, Hippolytus'un bir kült figür olarak nasıl saygı görmeye başladığının gerçek ve dolayısıyla ironik bir tasvirinin arka planı olarak ortaya çıkıyor.
Tamamen dramatik terimlerle, Seneca'nın Phaedra Euripides'in rezonansına yakın hiçbir şey yoktur. Hippolitus. Bazı akademisyenler, Seneca'yı özellikle bir filozof ve retorikçi olduğu için yalnızca bir dramatik edebiyat standardı ile ölçmenin adil olmadığını savunuyorlar.[6] Bu nedenle, onun oyun yazmaktaki birincil amacının dramatik bir amaç olduğu varsayılmamalıdır. Benzer şekilde, Seneca'nın oyunlarının sahnede oynanmak için değil, tek bir konuşmacı tarafından bireysel okuma veya ezberden okunması için yazıldığına yaygın olarak inanılır,[7], bu nedenle diyalog ve karakterizasyonun sakarlığının çoğu mazur görülmelidir.
Bununla birlikte, Seneca'nın trajedileri, sonraki nesil oyun yazarları, özellikle de İngiltere'deki Elizabeth dönemi yazarları tarafından drama olarak oldukça ciddiye alındı, ancak aynı zamanda dikkate değer ölçüde İtalyanlar ve Fransızlar da değildi. Rönesans'taki Avrupa kültürü, bir milenyumdan fazla bir süredir Ortaçağ ahlak oyunlarından oluşan bir diyetle varlığını sürdürmüş, başka bir bakış açısı için umutsuzdu. Rönesans zihniyetinin, Seneca'nın Stoacılığından süzülmüş, bir Hıristiyan ahlakına benzeyen, yaşamdan daha büyük bir trajik soyluluk sunarak Yunan olay örgüsünü daha kolay özümseyebileceğini hayal etmek zor değil. Yine de, Rönesans oyun yazarlarının dramanın doğası hakkında Seneca'dan hangi dersleri alabildikleri sorusu hala devam ediyor.
Bir filozof olduğu için, Seneca'nın baskın ilgisi, insanın tutku ve hoşgörüyü bir kenara bırakması ve kendisini dünyayla uyumlu hale getirmek için eylemlerini mantığa uydurması gerektiğine dair Stoacı görüşü dramatik bir şekilde tasvir etmekti.[8] Ve gerçekten de, Phaedra ve Hippolytus'un hikayesi, her türlü insan tutkusunu, hoşgörüsünü ve aşırılığını içerdiği gibi, bu görüşü benimsemek için etkili bir platform sağlar. Bu niyet ilk olarak Seneca'nın başlığında yansıtılır - Euripides'in versiyonunda gösterildiği gibi, Hippolytus'un karakter adını seçmemek, grubun göreceli düz oku olmasıdır. Bunun yerine, Seneca eserini adlandırıyor Phaedra, onun Stoacı dersinin bu karakterde bulunacağının sinyalini veriyor.
En başından beri, Phaedra tutkuları tarafından yönetiliyormuş gibi sunulur. Kocası Theseus'a, Persephone'nin peşinde[9] yer altı dünyasına giden Pirithous'a eşlik ettiği ve o "zina ya da tecavüz etme fırsatı ararken"[10] onu kendi evine kapattığı için kızgın. içinde “bir yanardağın dumanlı dalgaları gibi patlayan ve haşlanan” bir ateşin acısını çekiyor.11 Hemşiresi ona “ensest aşkınızın alevlerini boğması için” yalvarıyor.[12]
Takip eden agonistik değiş tokuşta Seneca, akıl-tutku argümanını ortaya koymak için Phaedra ve hemşire karakterlerini kullanır. Phaedra, hemşirenin Phaedra'ya arzularını gerçekleştirmemesi yönündeki uyarılarında haklı olduğunu kabul eder, ancak kendine engel olamadığını iddia eder:
Hangi gücün yol gösterici nedeni vardır? Zafer
tutkulara gider, artık kontrol onlardadır,
onların güçlü tanrısı aklımın efendisidir.[13]
Hemşirenin karşı çıktığı:
sefahat için özlem içinde şehvet
aşk fikrini tanrı olarak icat etti.
Tutku verdi bu sahte tanrısallığı,
bu saygınlık unvanı,
böylece istediği zaman gezinmek daha özgür olabilirdi.[14]
Tartışma devam ederken, Phaedra hemşirenin her itirazına bir cevap bulur, ta ki hemşire sonunda ona tutkusunu kontrol etmesi için yalvarıp, “Tedavi istemek iyileşmenin bir parçasıdır” diyene kadar Phaedra ona itaat etmeyi kabul eder. , ama sonunda hemşire kaybeder. Phaedra tutkusuna göre hareket edemezse kendini öldürmesi gerektiğini iddia eder ve hemşire Hippolytus'u kazanmasına yardım etmeyi kabul eder.
Böylece Seneca felsefi dersini kurmuştur. Bu noktadan sonra dramanın temel işlevi, mantıksız tutkulara teslim olmanın kaçınılmaz trajik sonuçlarını ortaya çıkarmaktır. Ancak, öğretici hikaye ortaya çıktıkça, yol boyunca birkaç yetenekli dramatik teknik kullanmadan bunu yapmaz.
Hemen sonraki sahnede Phaedra'nın fiziksel durumunun kötüleştiğini öğreniyoruz. Bu, daha önce bencil ve hoşgörülü karakteri daha acınacak hale getirmesi ve dramaya bir saatin geçmesine benzer şekilde riskleri yükseltmesi bakımından onu insancıllaştırmaya hizmet eder. Hemşire Hippolytus'la olan görevini yerine getirmek için yola çıkarken, Phaedra'nın istediğini alamazsa, ister kendi eliyle, ister aşk hastalığından dolayı öleceğini hatırlatırız.
Hemşire, Hippolytus'a cinselliğin zevkleri hakkında oldukça tereddütlü ve zayıf bir şekilde konuşur ve sadece orman yaşamının zevklerine bir nida ile değil, aynı zamanda kadınların kötülüklerine karşı bir tirad ile karşılanır. Bununla oyun yazarı, hemşirenin ve nihayetinde Phaedra'nın Hippolytus'un ilgisini kazanmak için atlaması gereken çıtayı önemli ölçüde yükseltti. Görevleri artık sadece onun Phaedra ile ilgilenmesini sağlamak değil, önce onu genel olarak kadınların erdemleri konusunda ikna etmeleri gerekiyor. Dramatik gerilimi artıran bir engel sunuldu.
Aşağıdaki sahnede, Phaedra Hippolytus'un dikkatini çekmek için bir bayılma büyüsü yaptığında, Seneca gerilimden etkili bir şekilde yararlanır. Neyi bilmediğini biliyoruz - onu baştan çıkarmaya çalıştığını. Sonra bir dizi hızlı geri dönüş görüyoruz: Baştan çıkarmak yerine ona doğru atılıyor. Geri tepmek yerine, saldırmak için kılıcını çeker. Kaçmak yerine, onun elinde ölme şansını kendinden geçmiş bir şekilde memnuniyetle karşılıyor. Takip etmek yerine, onu memnun etmeyi reddediyor. Ve son olarak, hemşire suçlanmak yerine hemen Hippolytus'u suçla suçlamak için komplo kurar.
Şimdi Phaedra ve hemşire kendilerini derine indiler. Ve Seneca, insan tutkusunun kötülüklerini tasvir etme yolunda ilerliyor. Bu noktada Theseus'u tutkuya teslim olması nedeniyle hapsedildiği yeraltı dünyasından geri getirmek gerekiyor. Hemşire, Phaedra'nın kendini öldürme niyetini açıklayarak sonraki sahnenin dramını yaratır. Phaedra haksızlığa uğradığını iddia eder, ancak Theseus onu hemşireden işkence etmekle tehdit ederek kovalamayı kesene kadar utangaç bir şekilde failin ifşasını çıkarmaya devam eder. Phaedra, Hippolytus'un kılıcını üretir ve Theseus bir başka öfke ve intikam tutkusu içinde patlayarak Neptün'ü oğlunu yok etmeye çağırır.
Seneca daha sonra, habercinin Hippolytus'un boğa benzeri deniz canavarının saldırısı altında ölümünün hikayesindeki aksiyon/macera eğlence değerinden tam olarak yararlanır. Bu anlatımda nedene karşı tutku tartışmasına eklenecek hiçbir şey yoktur, ancak temelde didaktik bir hikaye içinde etkili bir dinamik doruk noktası sağlamak gerekir.
Bununla birlikte, bu noktadan itibaren drama, ayrık bir pişmanlık ve suçlama dizisine dönüşür. Keder ve suçluluk duygusuyla perişan olan Phaedra, suçunu kabul eder, Theseus'u kendisinden daha kötüsünü yapmakla suçlar ve sonra Hippolytus'la birlikte olmak için kendini öldürür. Theseus, neden böyle bir talihsizliğe katlanmak için ölümden geri getirildiğini sorar ve tanrılara onu almaları için yalvarır. Hiçbir şey olmadığında, Hippolytus'un vücudunu tekrar bir araya getirmeye çalışır, yine boşuna.
Seneca, felsefi görüşünü ilgi çekici ve dikkat dağıtıcı bir drama bağlamında göstermeyi başardı. Aslında, Horace'ın hem eğlendirmek hem de öğretmek konusundaki nasihatini fazlasıyla yerine getirdi. Ama amacın bu darlığında, Euripides'in eserinde keşfedilebilecek ve ahlaki bir ders ile bir sanat eseri arasındaki farkı yaratan anlam katmanlarına ulaşamaz.
Racine ise Phaedra ve Hippolytus hikayesini ele alışında Seneca'nın ahlak dersi ile Euripides'in parlak tematik rezonansı arasında bir yerde kalmayı başarır. Yalnızca ilahi lütuf tarafından önceden belirlenmiş bireyler tarafından üstesinden gelinebilecek insan iradesinin doğal sapkınlığına inanan Katolik kilisesinin Jansenist mezhebinde yetişmiş olan Racine, ahlaki eğitim verme ihtiyacını asla geride bırakmadı. Önsözünde bu amacı açıkça ortaya koyuyor. Phedre: "Söyleyebileceğim şey, hiçbir oyunumun erdemi bu kadar yüceltmediğidir. . . . Bunu yapmak, halk için yazan her insanın kendisine önermesi gereken doğru amaçtır.”[17] Ancak, dramatik yapısının bir analizinin ortaya koyduğu gibi, sanatçılığı feda ederek bunu yapmaya istekli değildir.
Tuhaf bir şekilde, Racine, Horace'ın bir oyunun beş perdeden oluşması gerektiğini dikte ettiği klasik gerekliliklere sıkı sıkıya bağlı kalmasına rağmen, Fedre, olayların nasıl kurulduğu, doruk noktasına ulaştığı ve çözüldüğü açısından, etkili dramanın temeli olarak üç parçalı bir yapıyı tanımlayan günümüz modeline oldukça uygundur.[18]
ilk üç sahnesi Phedre hikayeyi ve iki ana karakteri ayarlayın. İlk olarak, Hippolytus huzursuz ve içine kapanık hisseden, kayıp babasını aramaya gitmek isteyen ve babasının düşmanı Aricia'ya aşık olduğunu kabul etmeye isteksiz biri olarak tanıtılır. Bu şekilde sunulmakla, Euripides ve Seneca'nın versiyonlarındakinden daha az hatasızdır. Hatta ona karşı umutsuzca direnmeye çalıştığı gayri meşru bir aşktan hasta olan üvey annesi Phaedra ile tanışana kadar sempatik bir karakter olma potansiyeline bile sahip. Aslında, harekete geçmektense kendini öldürmeyi tercih ederdi. Dengede, sorunları Hippolytus'unkinden daha büyük görünüyor, öyle ki kaderine yatırım yaptığımız karakter o. Gösterdiği erdemin hakim olduğunu görmek istiyoruz. Elbette, Jansenist inanca göre, onun temel insani sapkınlığının üstesinden gelinemez (çünkü o önceden belirlenmiş olanlardan biri değildir) ve drama boyunca bunun sonuçlarını göreceğiz.
Hikayedeki saldırı noktası Theseus'un öldüğü haberiyle geliyor. Bu, Racine'in Phaedra'nın Hippolytus'a aşkını itiraf etme kararını dışsallaştırdığı ve motive ettiği ardıllık mücadelesini başlatır. Şimdi Theseus'un meşru varisi olan oğlu uğruna onunla siyasi bir ittifak yapmak zorundadır. Ayrıca Hippolytus artık babasına ihanet etmeden Aricia'ya yaklaşma fırsatına sahiptir. İlk "eylem", Phaedra'nın Aricia'ya karşı güçlerini birleştirme amacıyla Hippolytus'u kazanmak için Oenone'nin tavsiyesine uymaya karar vermesiyle sona erer.Bu, Phaedra'nın bunun sonuçlarına katlanmak zorunda kalacağı ikinci "eylem"i başlatır.
İkinci perde, Aricia'nın İsmene'ye Hippolytus'a olan aşkını itiraf etmesiyle başlar. Bu, Phaedra'yı dezavantajlı konuma getirdiği için gerilim yaratır. Hippolytus, Aricia'ya olan aşkını dile getirdiğinde ve onun tarafından olumlu karşılandığında, gerilim yükselir. Phaedra'nın dezavantajı artıyor ve Theseus'un dul eşi olarak daha güçlü bir konumda olmasına rağmen onu giderek daha savunmasız hale getiriyor. Phaedra daha sonra Hippolytus'a olan aşkını açığa vurduğunda ve onun tarafından şiddetle geri çevrildiğinde, Phaedra derinden savunmasız hale gelir. İronik olarak, Theramenes bundan hemen sonra Phaedra'nın oğlunun halk tarafından Theseus'un halefi olarak seçildiği haberini getirir ve Phaedra'nın gücünü pekiştirir.
Theseus'un dönüşünün duyurulmasıyla birlikte, Phaedra onun ne kadar tehlikede olduğunu inkar edilemez bir şekilde görüyor ve Hippolytus artık Aricia ile birlikte olmakta özgür değil. Bu, ana karakterin iç dengesini değiştiren hikayenin ortasında neredeyse felaket bir olay olan orta noktayı işaret ediyor. Gerçekten de, Phaedra hemen aşık takipçiden entrikacı intikamcıya dönüşür. Bir sonraki sahnede Phaedra'yı ifşa etmeyi düşünmediğini öğrensek de, Oenone Hippolytus'a karşı önleyici bir saldırı düşünüyor. O sadece babasının iyiliğini nasıl koruyacağını anlamaya çalışıyor.
Hippolytus'u Phaedra'ya tecavüz etmeye çalışmakla suçlamak gibi pis işleri yapan Oenone olsa da, ikinci perdenin ikinci yarısında gözden düşenin Phaedra olduğuna şüphe yok. Theseus'un Hippolytus'a olan öfkesinden, sürgüne gönderilmesine ve Neptün'ün onun üzerine lanetlenmesinden sorumludur. Phaedra, Theseus'a kendisine zarar vermemesi için yalvararak yaptığı şeyi geri almaya çalıştığında, Theseus, Hippolytus'un Aricia'ya aşık olduğunu iddia ettiğini söyler. Bu, Phaedra'yı daha da gaddar yapar, onu reddeden, Oenone'ye saldıran ve onu acımasızca gönderen bir adamı savunmamaya karar verir. Ahlaki iflası tamamlandı ve ikinci perdenin sonunu işaret ediyor.
Üçüncü “eylem”, Theseus'un artan şüphesiyle ilgilidir. Bu açıdan Racine'in sonu Euripides'inkinden daha üstündür. Artemis gibi bir tanrının gökten inip Theseus'a Phaedra'nın yaptıklarının gerçeğini ifşa etmesine güvenmek yerine Racine, Theseus'un Hippolytus'u aceleyle kovuşturmasıyla ilgili sorgulamasını makul bir şekilde artıran bir dizi olayı dikkatle örer. Birincisi, oğlunun kaybından duyduğu doğal pişmanlıktır. Sonra Phaedra'nın, Theseus'tan Hippolytus'a zarar vermemesini aniden istemesindeki tuhaf geri dönüşünü görür. Daha net bir anlayış için tanrılara dua eder ve Aricia'nın kendisine bir şey söylemekten kendini alıkoyduğunu gözlemler. Oenone'yi daha fazla bilgi alması için gönderir ve onun kendini öldürdüğünü ve Phaedra'nın ölmek istediğini, mektuplar yazıp onları yırttığını öğrendiğinde şüphesi mühürlenir.
Euripides'in ve Seneca'nın versiyonlarında olduğu gibi, Racine'in dramı da boğa-canavarın denizden atılması ve Hippolytus'u ölüme kadar kovalamasının anlatılmasıyla doruğa ulaşır. Ancak bu sefer, Theseus'tan Aricia ve Aricia'nın yanında bilinçsizce düşmesine karşı hoşgörülü olmasını isteyen, ölmekte olan sözlerinin ek bir unsuru var. Hippolytus'un kendi savunmasında yaptığı tek noktanın – Aricia'ya aşık olduğunun – bu kanıtıyla Theseus, Phaedra'yı yanlış yapmakla suçluyor ve Phaedra itiraf ediyor. Drama, Phaedra'nın ölümü (zehir yüzünden sahnede ölebilmesi için) ve Theseus'un Aricia'ya kendi kızı gibi davranma sözü ile çözülür. Phaedra kasıtlı olarak kötü niyetli olsa da masum, doğal insani sapıklığı kaçınılmaz yıkıcı sonucuna varıyor.
Bu üç oyunun temaları ve dramatik işleyişi gibi kısa bir inceleme, karmaşıklıklarına yalnızca yüzeysel bir bakış sağlayabilir. Her biri için çok daha fazlası söylenebilir. Bununla birlikte, en üstünkörü analizde bile, aynı hikayenin her işlenmesinde elde edilen tematik ifade ve dramatik etki arasındaki büyük fark açıkça ortaya çıkıyor. Euripides, miti, Yunan toplumunda tanrıların gücü ve erdeminin sorgulanmamasını eleştirmek için kullanır. Seneca, aklın tutku üzerindeki üstünlüğüne ilişkin Stoacı argümanını sunmak için Phaedra karakterini kullanır. Ve Racine, yalnızca Phaedra'nın değil, Hippolytus ve Theseus'un da talihsiz kaderleri etrafında insan sapkınlığının yıkıcılığı üzerine uyarıcı bir masal uyduruyor. Racine'in sıkı, düzenli yapısı, Seneca'nın disiplinsiz nutkundan çok daha etkili olsa da, bunların hiçbiri Euripides'in yapısal parlaklığına ve tematik zenginliğine yaklaşamaz.
[1] Yunan Mitleri, Robert Graves (New York: Penguen, 1955), 356-357.
[2] Yunan Trajedisine Bir Yoldaş, John Ferguson (Texas Press Üniversitesi, 1972), 237.
P. Ovidius Naso, Ovidius'un Mektupları
Gözatma çubuğunu gizle Metindeki mevcut konumunuz mavi ile işaretlenmiştir. Başka bir konuma atlamak için satırda herhangi bir yere tıklayın:
Bu metin aşağıdakilerin bir parçasıdır:
Perseus Kataloğunda şunları arayın:
Parçalara ayrılmış metni görüntüle:
İçindekiler:
Phaedra'dan Hippolytus'a
lekesiz şöhret ve suçluluk her ikisinde de aynı olacak. Dolu dallardan olgun elmaları koparmak ve ilk gülleri çalışkan bir el ile toplamak bir zevktir. Şimdiye kadar lekelenmemiş olan iffetim olağandışı bir suçla lekelenecekse, asil bir alevle yandığım için mutlu bir şekilde düştü. Suçumun değersiz bir ortağı, suçun kendisinden bile daha kötü bir şey olamaz. benim durumumda tarafından itiraz edildi. Juno, ağabeyinden ve kocasından benim lehime istifa ederse, Jüpiter bile Hippolytus ile rekabette muhtemelen dikkate alınmaz. Ve şimdi (pek inanamayacaksınız) eğilimlerim beni yeni ve alışılmamış zevklerin peşinden götürüyor. saldırmak için can atıyorum seninle Vahşi ırk, zaten çarpık yay ile ayırt edilen Delian tanrıçası, düşüncelerimde başkanlık ediyor, bu konudaki yargınız da benimkini belirliyor. Ormanda gezinmek, zorlu arazide sahneyi takip etmek ve kayalık uçurumlar boyunca çevik köpekleri neşelendirmek ya da titreyen okları mızrakla mızraklamak için sabırsızlanıyorum.
güçlü kol ve uzat yorgun çimenli bir banka uzuvları. Sık sık toza karışan çevik arabayı sürmekten ve nefes nefese atlara dizginleri sabit bir şekilde yönlendirmekten memnuniyet duyarım. Şimdi vahşi, ilham veren tanrıyla doluyken bir Bacchanal gibi çılgına dönüyorum ya da Idean tepesinde iki kat darbelerle ses çıkaran pirinçten evet, Dryad'ların yarı tanrısal ve boynuzlu Satyr'lerin korku ve şaşkınlıkla vuranlardan daha vahşi olduğunu söyleyenler gibi. .
Çünkü bu öfke dindiğinde, her şeyden haberdarım ve şuurlu sevginin göğsümde hiddetlendiğini suskun hissediyorum. Belki de kanımın kaderi beni bu aşka zorluyor ve Venüs tüm ırkımızın bu haraçını istiyor. Jüpiter, tanrıyı bir boğa şeklinde gizleyen Europa'yı (dolayısıyla ailemizin ilk yükselişi) sevdi. Pasiphae, aldatılmış bir boğa tarafından zevk alan annem, zamanında suçlu yükünden kurtuldu. Sadık ipin rehberliğinde Hain Theseus, kız kardeşimin yardımıyla aldatıcı labirentten kurtuldu. Ben de Minos ırkını yalanlamayayım diye, sonuncuyu kanımın güçlü yasalarına teslim ediyorum. Bir evin her ikisinin de eğilimlerini kazanması elbette bizim kaderimizdi. Kız kardeşimin babanın cazibesine kapıldığı şeklin ve görünüşün beni büyüledi. Theseus ve oğlu, iki kardeş periye karşı zafer kazandı. Irkımıza karşı kazandığın zaferin kupalarını kaldır. Ah keşke Girit'in tarlalarında dolaşsaydım, seni Ceres şehri Eleusis'e girdiğini ilk gördüğümde! O zamanlar (ama o zamandan önce bile beni büyülemiştin), aşkın delici alevi kemiklerime işledi. Beyaz elbisendi saçların süslendi
bir çelenkle mütevazı bir allık, güzel yüzünü kaplamıştı. Başkalarına sert ve sert görünen bu çehre Phadra'nın gözünde asil ve cana yakındı. erkeksi cesaret. Giyinmeyi seven ve kadın inceliğini seven gençlerden nefret ederim: erkeksi bir form çok az moda gerektirir. O sertlik, o dikkatsiz bukleler ve tozla lekelenmiş asil yüz giderek artıyor. Ateşli atın isteksiz boynuna eğilseniz de, dar halkada döndüğünü görmekten memnun olurum ya da güçlü kollarınızla ağır mızrağı okşarsanız, gözlerim hala erkekçe atışı izliyor. Yoksa geniş uçlu çelikten av mızrağını mı sallıyorsunuz? Pekala, yaptığın her şey bana zevk veriyor. Zulümünü ormanlara ve dağlara bırakın, hak etmeyen bana da izin vermeyin. böyle bir kaderin, uğruna yok ol. Diana'nın egzersizlerine tamamen dalmak ve Venüs'ü onun sayesinde olan yeminleri ve nişanları reddetmek nasıl bir zevk verebilir? Dinlenme aralığı kabul etmeyen şey uzun süre yaşayamaz. Dinlenmek gücümüzü yeniler ve yorgun uzuvlarımızı tazeler. Yay (ve elbette en sevdiğiniz tanrıçanın kolları taklitiniz için bir örnek olabilir), her zaman bükülürse gücünü kaybeder. Cephalus ormanda kendi eliyle ünlüydü, birçok vahşi hayvan katledildi, ancak o aşkın zevklerine düşman değildi. Aurora onun için yaşlılıktan akıllıca vazgeçti. Genellikle, yayılan bir meşenin altında, Venüs ve Adonis verimli çimenlerin üzerinde oturuyorlardı. Meleager, Areadian Atalanta için fazla yandı: aşkının bir rehini olarak, Calydonian domuzunun ganimetinin tadını çıkardı. Şimdi biz de bu görkemli kalabalığa ilk önce katılalım. Aşkı kovarsan, orman çöl olur.
Ben senin emeğine ortak olacağım: Ne mağaralarla, mağaralarla ürkütücü kayalar, ne de tehdit eden yaban domuzunun vahşi yüzü beni korkutamaz. Yükselen dalgaların her iki kıyıya da vurduğu iki deniz arasında bir kıstak vardır. Bir zamanlar Pittheus krallığı olan Trœzen'de seninle burada buluşacağım: zaten memleketimden daha değerli. Neptün'ün ırkının kahramanı mutlu bir şekilde yok ve çok uzun sürecek: o şimdi sevgili Pirithous'un ülkesinde. Theseus (açık olana itiraz etmediğimiz sürece) Pirithous'u hem Phadra'sına hem de sana tercih ediyor: ikimiz de büyük önem taşıyan konularda haksızlığa uğradığımız için bize sunduğu tek zarar da bu değil. Düğümlü bir sopayla kırılan erkek kardeşimin kemikleri kanlı yere saçıldı: kız kardeşim vahşi hayvanlara yem oldu. Oğlunun cesaretine layık bir anneyle, Amazon hizmetçileri arasında seçkin bir cesaretle övünüyorsun. Onu sorarsanız, Theseus onu insanlık dışı bir şekilde bıçakladı ve mutsuz anneyi bu kadar büyük bir rehin koruyamadı. Ne evlenmedi, ne de düğün meşalesiyle karşılandı. Bütün bunlar neden, ama seni babanın tahtından dışlamak için mi? Bundan başka, O'nun buyruğuyla değil, O'nun buyruğuyla yetiştirilen, benim tarafımdan size kardeşler kattı.
benim. İnsanların en güzeli, seninle rekabet edebilecek çocuğun doğumda ölmesini dilerdim. Bütün bunlardan sonra, babanın, kendisinin bile çekindiği ve terk ettiği yatağına ne tür bir hürmet olabilir? Ne de bir oğul ile kayınvalide arasındaki ticaretin kötü şöhretli olduğuna dair boş korkuların sizi alarma geçirmesine izin vermeyin. Uzun süre varlığını sürdüremeyen bu eski moda dindarlık, yalnızca Satürn'ün rustik çağına uygundu. Jüpiter hazzı dindarlığın imtihanı haline getirmiş ve kendi kız kardeşini benimseme konusunda bize bir örnek vermiştir. Bu kan bağı, Venüs'ün bağları tarafından güçlendirilen en sıkı bağdır. Bunu gizlemek kolay olacak: Akraba adı özgürlüklerimizi haklı çıkaracaktır. Karşılıklı kucaklaşmamızı gören, bizi övecek, kocamın oğlunun şefkatli bir üvey annesi olacağım.
Hiçbir inatçı kapı gece zorla açılmamalı, hiçbir bekçi aldatılmamalı. Bir ev ikimize de hizmet etti, bir ev yine bize hizmet edecek. Beni açıkça okşadın ve hala okşuyorum. Burada güvende olacaksın ve özgürlüğümüz bizi suçlamaktan uzak, bize övgü kazandıracak. Sadece gecikmeyi def edin ve karşılıklı aşklarımızı tamamlamak için acele edin ki, göğsümde hiddetlenen tiran size karşı nazik olabilsin. Sana dualar ve yakarışlarla hitap etmeye tenezzül ediyorum, şimdi gururum nerede? benim alışılmış övünçlerim nerede? Aşkın kararlı bir çözümü varsa, uzun süre dayanmaya ve bir suça kolay kolay teslim olmamaya karar vermiştim. Ancak, bastırılmış gücüyle, Duaya dönüyorum ve asil ellerimle dizlerini sıkıyorum. Aşıklar, ne yazık ki! edep duygusundan nadiren korkarlar: Utanç ve alçakgönüllülük kaçtı. Sevgi dolu itirafımı olumlu düşün ve acılarıma acı. Ya babam denizlerin imparatorluğunu elinde tutsa ve büyük büyükbabam hızlı gök gürültüsünü okşasa? Sivri uçlu ışınlarla taçlandırılmış dedem günün göz kamaştırıcı arabalarına rehberlik ediyorsa ne olacak? Asalet sevgiye yer verir. Bununla birlikte, ırkıma biraz saygı gösterin ve eğer beni küçümsüyorsanız, yine de benimkine saygı gösterin. Ünlü Girit adası miras olarak bana düşüyor: burada Hippolytus'um hüküm sürecek. O inatçı ruhu fethet.
Annem bir boğaya bile sevgiyle ilham verebilir ve sen vahşi bir boğadan daha mı zalim olacaksın? O zaman, benimle her şeye gücü yeten Venüs'ün hatırına, bu yüzden küçümseyen bir panayırı asla sevmeyebilirsin. Böylece, Diana uzak ormanlarda hala size eşlik edebilir ve ormanlar size en iyi oyunu sunar. Öyleyse Satirler ve dağ Tanrıları sizi korusun ve domuz titreyen mızrağınızla delinerek düşsün. Öyleyse nazik Periler (daha yumuşak seksten nefret ettiğiniz söylense de) yanan susuzluğunuzu minnetle dindirsin. Bu dualara pek çok gözyaşı eşlik eder, Phadra'nızın sözlerini okurken onun gözlerinden akan yaşları da gördüğünüzü düşünürsünüz.
NSF, NEH: Dijital Kütüphaneler Girişimi, Aşama 2 bu metnin girilmesi için destek sağlamıştır.
Bu metin, optik karakter tanıma ile elektronik forma dönüştürülmüş ve düşük bir doğruluk düzeyine göre düzeltilmiştir.
STİL
Tersine çevirme
Yunan trajedisinde ortak bir gelenek, oyunun seyri sırasında bir veya daha fazla karakter tarafından alınan yön değiştirme veya tersine çevirme rolüdür. en bariz vaka Hippolitus Phaidra'nın hayatını kurtarmaya olan bağlılığını yineleyerek oyuna başlayan, ancak üvey annesinin arzusunu Hippolytus'a duyurması Phaidra'nın ölümünü neredeyse garanti eden Phaidra'nın Hemşiresinin tersine çevrilmesidir. Bu anlamda, bir tersine dönüş, trajediyi tanımlayan talihteki değişimden çok, oyunun seyri boyunca ortaya çıkan bir olaylar zincirinin devamına bağlıdır.
Yunan trajedisinde çok sık olarak, tersine çevirme, bir karakterin oyunun kilit sorunlarından birini çevreleyen ani aydınlanması veya tanınmasıyla yakından bağlantılıdır. Theseus'un oyunun sonunda tersine dönmesi (oğlundan af dilemesi) böyle bir ana örnek olacaktır. Genellikle gözden kaçan bu geç geri dönüşün oyunun çok daha başlarında, eve kutlama için çelenk takmış ve büyük bir karşılama bekleyen Theseus'un, oğlunun iddia edilen tecavüz haberi ve karısının cesedinin görüntüsü ile karşılandığı zaman paralel olduğu gerçeğidir.
Retorik
Retorik ya da konuşma dilinin kullanılması yoluyla ikna etme sanatı, Euripides de dahil olmak üzere Yunan trajedicilerinin birincil ilgi alanıydı. fikirler. O halde en geniş anlamıyla retorik, dilin ikna edici etkilerinin ve bu etkilerin bir konuşmacı tarafından gerçekleştirildiği araçların araştırılması olarak anlaşılabilir.
İpuçlarını Aristoteles'ten alarak Poetika, klasik yazarlar özellikle ikna edici konuşmanın üç bileşeniyle ilgilendiler: icat (argümanların bulunması), eğilim (argümanların düzenlenmesi) ve stil (kelimelerin seçimi ve mecazlı dilin kullanımı). Bu döneme ait retorikçiler ayrıca, müzakereci (bir kitleyi kamu politikasını onaylamaya veya çürütmeye ikna etmek için), adli (bir bireyin veya bireyin davranışını kınamak veya onaylamak için) ve epideik (tören veya tören için kullanılan) olarak adlandırdıkları üç ikna sınıfı belirlediler. törenler).
Hippolitus hem tematik içerik (öykü) hem de bu içeriğin anlamlı yan yana dizimlerini sağlamanın bir yolu olarak her üç retorik sınıfının harmanlanmasıyla dikkat çekicidir. Örneğin, kasaba kadınlarının korosu, çamaşır yıkarken kulak misafiri olan dedikodunun teması olan, retorik olarak süslü bir şarkı sunmak için sahneye girer. Benzer şekilde, habercinin konuşmalarında ve Hippolytus ile Theseus arasında suç, ceza ve adaletin doğası üzerine yapılan tartışmada etkileyici retorik anlar ortaya çıkar.
Analiz
Tanrıça Afrodit tarafından konuşulan Euripides'in önsözü, Tanrıça Afrodit'in yapısı içinde çeşitli işlevleri yerine getirir. Hippolitus. Önsöz, Hippolytus'un Afrodit'e karşı suçlarını ve Hippolytus, Theseus ve Phaedra arasındaki ailevi ilişkileri detaylandırarak oyunun arka hikayesinin bir açıklamasını sunmakla kalmaz, aynı zamanda oyun sırasında sunulacak olan eyleme de genel bir bakış sunar. Önsöz ayrıca oyunun gelişimini karakterize eden ana temaların çoğunu tanıtır. Özet ve tematik materyal arasındaki bu etkileşim, seyircilerin Euripides'in dini ve ahlaki yorumlarını anlamalarına rehberlik edecek ve bize oyunu inceleyebileceğimiz yorumlayıcı bir mercek sağlayacaktır.
Euripides, görsel sanatta sıklıkla tasvir edilen şehvetli kadının aksine, Afrodit'i korkunç ve intikamcı bir tanrı olarak tasvir eder. Açılış monologu buyurgan bir tavır sergiliyor ve dünyayı ve insanlarını kendi alanı olarak görüyor. Afrodit aşk tanrıçası olduğu için, gücü üzerlerinde hükmettiği ölümlülerin günlük yaşamlarına kadar uzandığından, dünyayı algılayışı makul görünüyor. Ancak bu, bugün “aşk” kelimesiyle ilişkilendirebileceğimiz iyi huylu duygu değildir. Aksine, Euripides erotik aşkı tüketen ve yok eden bir güç olarak tasvir eder. Afrodit'in belirttiği gibi, ona gereken saygıyı gösteremeyenler yok edilmeyle karşı karşıya kalacaklardır. Aşkın ürkütücü gücü, Afrodit'in Hippolytus'a olan öfkesini ve oyunun gelişimini anlamak için gereklidir.
Afrodit, ona tapmayı reddettiği için öfkesini Hippolytus'a yöneltiyor. Sahne I'de açıkladığı gibi, erotik aşkla ilgilenmez ve sonuç olarak aşk tanrıçasına "çok uzaklardan" hürmet eder. Bunun yerine iffetli kalır ve yalnızca Artemis'e tapar. Bu, elbette, küfür için onu cezalandırmaya yemin eden Afrodit'i çileden çıkarır. Erotik aşkı onurlandırmayacağı için, gücünün onu yok edeceğine karar verir ve böylece Hippolytus'un yıkımını duyan herkese insanlık üzerindeki üstünlüğünü kanıtlar. Onu cezalandırma aracı, böylece aşkın kurbanı olan üvey annesi Phaedra'dır.
Phaedra'nın oyundaki Afrodit'in intikamını aldığı ajan olarak konumu etik bir sorun yaratır. Afrodit'in planına göre Phaedra ölmeli, ancak Hippolytus'un aksine aşk tanrıçasına karşı herhangi bir suç işlemedi. Phaedra bu nedenle aşkın gücünün kurbanı olur, üvey oğlunu sevmek için büyülenmiş bir piyon olur ve daha sonra utançtan intihar eder.Yine de Afrodit'in açıkladığı gibi, "Onun acısı tartıda o kadar ağır değil ki, düşmanlarıma dokunulmadan bırakmalıyım." Afrodit'in intikam ihtiyacını ve Phaedra'nın masumiyetini uzlaştırmak, oyunun yorumlayıcı bir meydan okumasıdır ve Euripides kolay bir cevap vermez.
Bu gerilimden, özellikle Euripides'in yazdığı dönemde insanlar ve tanrılar arasındaki ilişkiyle ilgili oyunun merkezi bir çatışması doğar. Bu ilişki en iyi ihtimalle zayıf görünüyor ve din üzerine modern bakış açılarına çok az benzerlik gösteriyor. Bu nedenle, üzerinde düşünülmesi gereken temel bir soru, tanrıların insanlara ve insanların da tanrılara karşı ne gibi sorumlulukları olduğudur. Euripides'in trajedisi bu ilişki hakkında birkaç fikir verir. Afrodit'in Hippolytus'un Artemis'e özel bağlılığına verdiği tepkinin kanıtladığı gibi, insanlar tüm tanrılara tapacaktı. Ancak bu ilişki karşılıklı görünmüyor. Aksine, Afrodit'in Phaedra'yı manipüle etmesi, tanrıların insanlara karşı çok az yükümlülüğü olduğunu gösterir. İnsanları korumanın yükünden kurtulmuş olan tanrılar, insanları oyuncakları olarak kullanırken, insanlar onları yatıştırmak ve onların gazabına uğramamak için tanrılara tapmak zorunda kaldılar.
Hippolytus'ta Yeminler ve Doğruyu Söyleme
Euripides’s Hippolitus yeminler ve doğruyu söyleme üzerine bir oyundur. İlk kez MÖ 428'de oynandı ve Dionysia'da birincilik ödülü kazandı, ancak görünüşe göre Euripides oyunun ikinci, daha az kaba bir versiyonunu yazmak zorunda kaldı. Bize indirilen oyun bu.
Hippolytus, antik Atina Kralı Theseus'un oğludur. Hayatı, Theseus'un şeytani bir eyleminin sonucudur ve Amazon Hippolyta'ya tecavüz eder.18. yüzyıldan Hippolytus, Theseus ve Phaedra tablosu
Oyun kıskanç bir Afrodit ile açılır. Hippolytus'un bekaret yemini ettiğini ve bunun yerine av tanrıçası Artemis'i onurlandırdığını iddia ediyor. Bu nedenle Afrodit, Kral Theseus'un karısı ve Hippolytus'un üvey annesi Phaedra'da son derece tatsız bir duyguya ilham vermiş ve Hippolytus'a aşık olmuştur. Phaedra, bir plan hazırlayan dehşete düşmüş hemşiresine aşkını açar ve Hippolytus'u bilgilendirir ve ona gizlilik yemini eder. Ancak, yeminleri bozan Hippolytus öfkelenir ve dönüşünde Theseus'a söylemekle tehdit eder. Bunun üzerine Phaedra kendini asarak intihar eder.
Kral Theseus, ölü karısının cesedini bulduğunda, cesedinin üzerinde Hippolytus'un ona tecavüz ettiğini iddia eden bir not bulur. Öfkeyle oğlunu sürgüne gönderir. Şimdi, Hippolytus hemşireye verdiği gizlilik yeminini bozmaz ve bunun yerine şehri terk eder ve Poseidon'un komuta ettiği okyanustan dev bir boğa tarafından neredeyse yutulmak üzeredir. Ölümü yaklaşırken, Artemis Theseus'un karşısına çıkar ve tüm gerçeği açıklar. Theseus ve Hippolytus, oyunun sonunda Hippolytus ölürken yeniden bağlanır ve birbirlerini affederler.
Tüm büyük trajedilerde olduğu gibi, insan duygularının ve entrikalarının verimsizliğini, seyirciler (ve tanrılar) dışında kimsenin olayların gidişatı hakkında mükemmel bilgiye sahip olmadığını görüyoruz. Gerçekler oyunda gizlidir, çünkü olayların gelişmesi büyük ölçüde Afrodit'in kinci doğasından kaynaklanmaktadır. Her trajik tepki ve tepki, eşit derecede talihsiz bir dizi olayla karşılanır. Euripides'in dünyasındaki Aeschylus'un aksine, karakterlerde çok az kurtarıcı nitelik vardır, ancak Phaedra'nın ölümünden sonra Hippolytus küçümseyici gayri meşru bir çocuktan çok daha sempatik bir kahraman olur.