1306 yılında Giotto, Padova’daki küçük bir kilisenin duvarlarına Meryem ile İsa’nın yaşamından sahneler resimledikten sonra, bunların altına erdem ile kötülüğü temsil eden ve yedişer resimden oluşan kimlikler çizmişti. Erdem grubunda yer alan İman, bir elinde haç, diğerinde de yazılı belge tutan bir kadındı. Kuzey katedrallerinin giriş kapılarındaki gotik heykellere benzeyen kadının yüzü, oylumlu boynu, elbisesinin akıp giden kıvrımları da, bin yıldır görülmemiş bir şeyin Giotto tarafından başarıldığını ortaya koyuyordu. Giotto iki boyutlu düz yüzeylerde derinlik yanılsaması yaratma tekniğinin sırrını bulmuştu. Bu nedenle İtalyanlar, onunla birlikte güzel sanatlarda yepyeni bir çağın başladığına inanırlar; doğrusu haksız da sayılmazlar.
Giotto, rahiplerin dediklerine kulak vermiş; İsa’nın çarmıha gerilişini, ölümünden sonra kendisine yakılan ağıtı, ya da azizlerin işlerini betimlerken, konusunu adeta olayların içinde yer alan ve bunları yaşamış bir gözlemci gibi yansıtmaya çalışmıştı. Rahiplerin istediği tam da buydu zaten; Kutsal Kitabın sözlerinin belleklerde canlanması. Bu yaklaşımı nedeniyle Giotto’nun eserleri, bakanı, adeta sahnede icra edilen gerçek bir olayın tanığı yapar. Örneğin, aşağıdaki Arena Şapeli fresk dizisinde yer alan Ölü İsa’ya Ağıt resmine bir göz atın. Öne doğru eğilmiş kolları açık Yahya’nın davranışı ve ifadesi, olayda yaşanan acıyı açıkça ortaya koymaktadır. Sırtı bakana dönük figürlerde bile Giotto, acının inandırıcı biçimde hissedilmesini mümkün kılmıştır.
Doğu Roma sanat estetiğinin etkisi devam ediyor olmakla birlikte, Ognissanti Madonna (Tüm Azizler Madonnası), gerçeğe yakın üç boyutlu bir uzama yerleştirilmiştir. Giotto, kendisinden sonra gelecek olan ressamların edinecekleri anatomi bilgisi ve perspektif tekniğinden tabi ki yoksundur. Onu izleyen Rönesans sanatçılarında bu türden bilgi ve beceriler çok daha gelişmiş düzeylerde olacaktır. Ama Giotto, Orta Çağda ilk kez görülen derin bir farklılaşmanın habercisidir: İnsan duygularının kavranışı ve insan hayatında önemli olanın anlatımı. Onun Floransa’nın sanatçı kuşakları üzerindeki derin etkisi, işte bu nedenledir. Kara Vebanın yol açacağı felaketler Gotik ucubeleri yeniden görsel sanatlara dahil ederek bu gelişmeyi aksatacak olsa da, izleyen yüzyıl içinde Giotto, Masaccio’dan Michelangelo’ya birçok büyük sanatçının ilham kaynağı olacaktır.
Giotto’nun bu başarıları, yaşadığı dönemde ününün İtalya dışına yayılmasına da yol açmıştır. Floransa halkı onunla övünmektedir. Bu da onun, bir başka nedenle daha, Batı sanat tarihinde bir ilk olmasının nedenidir. Chartres, Strasburg ya da Naumburg katedrallerinin heykellerini yapan büyük ustaların adları bilinmiyor. Muhtemelen yaşadıkları dönemde onlar da saygı görmüşlerdi toplumlarından; tıpkı iyi bir marangoz, ya da terzinin göreceği saygı benzeri. Giotto ise yepyeni bir başlangıcı oluşturur. Bundan böyle Batı sanat tarihi, büyük sanatçıların tarihi olacaktır.