Ayrıca kişisel sergisi vesilesiyle, Hashimoto Çağdaş 1 Ekim 2022’de San Francisco’da Shaun Roberts ve galeri, sanatçının stüdyosunu ziyaret etti. Emilio Villalba Onunla yeni işi, çizimi, arkadaşlarının resim yapması ve Joan Brown ve David Park’ın ilhamı hakkında konuşmak.
başlık nerede, Ayrıcagösteri için geliyor?
Bu çalışma grubu, jestsel bir yaklaşımla daha gevşek çalışmalar olarak başladı. Farklı yüzeyler ve ortamlar ile deneyler yapıyordum. Bay Area figüratif hareketinin sanatından, özellikle David Park, Joan Brown ve Theophilus Brown’ın eserlerinden ilham aldım. ‘Besides’ başlığı, müzikte bir albümden veya bir kayıt oturumundan daha az bilinen eserleri tanımlamak için kullanılan terim gibi, gösterinin B-tarafı olarak adlandırılmasından kaynaklanmaktadır. Adı ‘Ayrıca’ olarak değiştirmek işe yaradı çünkü resimlerimdeki çoğu fırça darbesini ve özelliklerin ve nesnelerin yerleşimini tanımlamak için de kullanılabilir. Renkler oluşturulur, ancak yüzeyde elde ettiğiniz şey, yan yana oturan vuruşlardır.
Bu çalışmayı yaratırken doğaçlama kullandınız. Yeni bir resme başlarken bu süreç nasıldı? Bu keşif, stüdyo pratiğinizi nasıl değiştirdi?
Bu eserdeki tüm resimlerim hayattan veya fotoğraflardan yapılmıştır, ancak yine de bir icat ve yaratım unsuru vardır. Doğaçlama olarak bahsettiğim şey, geçmişte birçok resmimin bir eskiz ile önceden tasarlanmış olması. Boyama süreci boyunca hala doğaçlama yapmak için yer vardı, ancak bu gösteri için süreçteki o adımı kaldırdım. Bu resimler, tuval üzerinde yapılan deneme yanılma nedeniyle daha çok kazanılmış kompozisyonlar gibi geldi. Bazen ilk önce yapılan resimler ve diğer parçalar, portrelerin veya nesnelerin boyandığı alanlarda birçok katmana sahiptir. 2021’de ressam Jennifer Pochinksi ile tanışma zevkini yaşadım ve onun çalışmaları bana her vuruşta daha hareketli ve daha enerjik olmam için ilham verdi.
Arkadaşlarınız ve en önemlisi eşiniz Michelle dahil olmak üzere, genellikle size en yakın insanları resmedersiniz. Bu insanları boyamak, onlar hakkında farklı şeyler görmenizi sağladı mı? Yoksa onlarda sizi onları boyamak istemeye çeken bir şey fark ettiniz mi?
Tanıdığım insanları boyamanın bir zorluğu var, çünkü sadece onları memnun etmek değil, kendimi memnun etmek için işe bir ruh hali gösterebilmek istiyorum. Michelle’i boyamak inanılmaz bir hediye oldu çünkü aynı fotoğraf referansından yapılmış olsalar bile onun aynı olan iki tablosu yok. Daha yakın zamanlarda insanları resmettiğimde, bilinçli olarak onları onlara benzetmeye çalışmıyorum, daha çok onların karakterlerini araştırıyorum. Sanırım, özellikle insanları ve şeyleri yakalamada, işimin gittiği yön, daha kalın bir uygulama ile basitleştirilmiş bir ifade arıyorum.
Eserdeki, özellikle natürmortlardaki yüksek samimiyet, kişisel sembolizminizi ve ikonografinizi ortaya çıkarır. Bu sahnelerin ve öğelerin sizi tanımlamaya yardımcı olduğunu düşünüyor musunuz? Onları boyayarak hafızalarını korumaya mı çalışıyorsunuz?
Kendimi hiçbir zaman yaratıcı bir insan ya da hikaye anlatıcısı olarak düşünmedim, bu yüzden günlük olarak karşılaştığım nesneleri boyamak benim için bir yol gibi görünüyordu. Birkaç yıl önce çoğunlukla odamda bulunan objeleri boyamaya başladığımda Bauhaus sanatçısı Georg Muche’den ilham aldım. Neden hayali bir oda oluşturup içine nesneler yerleştirmiyorum ve izleyicinin bir anlatı yaratmasına izin vermiyorum diye düşündüm. Nesneleri boyamak, portre çizmek kadar eğlenceli hale geldi çünkü ben de aynı nitelikleri arıyorum. Karakteri vurgularken bu nesneleri nasıl basitleştirebilirim? Daha fazla kolaj tarzı resimlerin bazıları, bir anlamda, serbest biçim ve bilinç akışı gibi görünebilecekleri bir anlamda, onlara daha çok bir günlük girişi hissi veriyor. Onları daha minimal olacak şekilde manipüle edebilirim, çoğu bu işte olduğu gibi ve bazıları biraz daha kaotik oluyor. Beni tanımlayan nesnelere gelince, şu anda işimdeki tanımlayıcı bir öğeyi, gerçek boya ve tasarım öğelerinin kullanımı yoluyla, ister dokuda ister renk kullanımında olsun, keşfetmekle daha çok ilgileniyorum.
Bu eseri yaratırken düşündüğünüz sanatçılar olarak Joan Brown ve David Park’tan bahsettiniz. Bu çalışma bütününde figürleri farklı bir şekilde soyutluyorsunuz. Bu sanatçılar soyutlamaya yaklaşımınızı nasıl etkiledi?
Geçen yıl yakın arkadaşım Matt Gonzalez bana David Park’ın Nancy Boas’ın “Bir Ressamın Hayatı” adlı biyografisini verdi. Yıllardır onun farkındaydım ama şimdiye kadar gördüğüm tek tablosundan nefret ettiğim için onu sildim. Kitabı okumaya başladığım süre boyunca, Karım ve ben, David Park’ın diğer ressamlar, Diebenkorn ve Bischoff ile birlikte, birkaçını saymak gerekirse, uzun yıllar SFAI’den ders vererek ve resim yaparak geçirdiği North Beach’e yeni taşınmıştık. Hayatıyla ve boya aracılığıyla keşfetme mücadelesiyle böyle bir bağlantı hissettim. En sevdiğim ressam oldu ve ne zaman onun fırça darbesini taklit etmeye çalışsam ya da kötü bir seansın sonunda boyayı kazıyıp yeniden başlasam, boyamak için her oturduğumda onun işi hakkında düşünüyorum. Benim için şu anda, bir ressamın özü hakkındaki fikrim o.
Son kişisel serginizden bir sanatçı olarak büyüdüğünüzü nasıl hissediyorsunuz?
Bu sergideki resimlerimin geçen yıla göre daha ağır olduğunu, daha sabırlı olduklarını ve nihai ürünün peşinden koşmanın sonucu olmadığını düşünüyorum. Daha önce de söylediğim gibi, bu bestelerin deneme yanılma yoluyla daha fazla kazanıldığını düşünüyorum. Sanırım bu gösteriye dönüp baktığımda, yaptığım keşif ve deneylerin miktarıyla gurur duyacağım ve bunu bir sonraki bölüme sağlam bir adım olarak düşüneceğim. Amacım sonsuza kadar resim yapmak ve sanırım bu yıl kendime yeni şeyler deneme özgürlüğü verme ve resimlerin mükemmel olmasını o kadar önemsememe konusunda gerçekten yeni bir yola başladım.
Hayalinizdeki işbirliği ne olurdu?
Yakın arkadaşım Tamsin Smith ile resim yapıyoruz. Son birkaç yılda 20’den fazla resim üzerinde işbirliği yaptık ve çalışmalarımızı San Francisco’daki Adobe Books’ta sergiledik. Umarım bu yıl ve gelecek yıl daha fazla işbirliği yapabiliriz ve umarım başka bir şovumuz olur. Onunla resim yapmaktan çok şey öğrendim ve zaman içinde yavaş yavaş kişisel çalışmalarımı ona uyguladım. Birlikte yaptığımız iş tamamen soyuttur ve bildiğimiz, bilinçli olarak gördüğümüz hiçbir şeyden çekmez. Sonuçlar yenidir ve eleştirmek ve yargılamak zordur, ancak zamanla her zaman tutarlar. Bu yönü benim için büyüleyici, çünkü resimler taklit edilebilecek veya kopyalanabilecek bir şey değil. Her kompozisyonun bir yöntemi vardır, ancak her parça benzersizdir ve ikimizden başkası tarafından kopyalanamaz. Tamsin olmadan resimlerin kendi versiyonunu yapmaya çalıştım ve bu imkansız.
Ufkunuzda bizimle paylaşmak istediğiniz heyecan verici bir şey var mı?
1 Ekim’de San Francisco’daki Hashimoto Contemporary’deki bu kişisel sergi için çok heyecanlıyım ve bundan sonra 10 Aralık’ta Dolby Chadwick Gallery’de bir grup çizim sergisinde olacağım.
Tüm fotoğrafçılık Shaun Roberts
Kaynak : https://www.juxtapoz.com/news/studio-time/besides-a-studio-visit-with-emilio-villalba-in-san-francisco/