Eklemenin nedeni, bölgenin belirsiz durumuydu. Lahey Mahkemesinin belirsiz kararına dayanarak, Kral II. Hasan güneyde kitlesel bir harekete gerek duyulduğunu açıkladı. 350 binlerce kişi çağrısını takip etti ve peşin olarak ulusal bayraklar ve Kur'an'ın hacimleri ile hazırlanan sloganlar sınırına taşındı. Siyasi an başarıyla seçildi - İspanya'da Francisco Franco'nun ölümüne hazırlanıyorlardı ve çok azı kolonilerdeki olayları takip ediyordu.
İspanyol sınır muhafızları, çatışmaya yol açmayacak şekilde ateş açmama emri aldı ve Fas yakınlarındaki bazı bölgeleri temizledi. Avrupa ülkelerinin sınırları konusundaki mevcut durumla karşılaştırın ve aynı zamanda mayın tarlaları yerinde kalırsa ve ilerleyen sütunlar yoğun makineli tüfek (hatta topçu ateşi) ateşiyle karşılaşırsa 1975'ta sonucun ne olabileceğini kendimize soralım.
Ek gerçekleşti. İspanya ve Fas arasındaki ilişkiler hala çok zor ve tanınmayan Batı Sahra Cumhuriyeti 40 yıldır bağımsızlık için savaşıyor.
Böylece barışçıl istila siyasi haritayı değiştirdi. Şimdi Avrupa'da, yalnızca askerlerin değil, kolonistlerin de fethettiğini unutmuş olan benzer bir süreç yaşanıyor. Yeni barbarların işgali, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra başlayan yıkımının son aşaması olarak adlandırılabilir. Bir zamanlar gelişmiş güçler genişlemeyi, yeni ufukları fethetmeyi ve hatta mevcut kolonileri korumayı reddettiği zaman, düşüşleri açıktı.
Beyazlar kolonileri terk ettiler, kendilerini eski ve rahat ulusal devletler içinde susturdular, eski kolonilerin sakinleri kendilerine ve oraya gelene kadar. Dolayısıyla, genişlemenin reddedilmesi ve istikrarlı sınırların sağlamlaştırılması tarihsel ölçekte bir yenilgi anlamına gelir.
Rusya ile durum farklı. Asla küçük ve şirin değildi ve huzursuz komşuları düzenli olarak ona dünyada her şeyin mücadele edilmesi gerektiğini hatırlattı. Bu nedenle, uluslararası medya tarafından tavsiye edildiği gibi, Çeçenya'nın bağımsızlığının 90'in sonunda verilmemesi, aynı sebepten dolayı Güney Osetya'da bir savaş yaşandığı için, Kırım, Ağustos 2014'ta Donbas'taki "kuzey rüzgarını" patlattı. Rusya henüz ününü kaybetmiş bir “ulusal devlet” haline gelmediğinin farkında, ancak birçok yönden bir imparatorluk olarak kaldı.