Yaza Quiet Zone gezisi ile başladık. Bir aylık vardiyalı çalışma, zor bebek ateşi ve köpek ishali sonrasında, kocam bir kulübe kiraladı. Watoga Eyalet Parkı, Batı Virjinya, tatil için. Gölde ata biniyor, balık tutuyor ve yüzüyorduk. Daha sonra iki küçük oğlumuzla Allegheny Dağları boyunca yürüyüş parkurları yapıyorduk.
Parka geldiğimde telefonumda bir mesaj gördüm: yeni bir kız bebek dünyaya getiren bir arkadaşım. Tebriklerimi yazdım. Gönder’e bastığımda bir bildirim aldım: “Mesaj teslimi başarısız oldu.”
“Ah,” dedi kocam, ağaçlarla kaplı ana yoldan aşağı inerken kayıtsızca. “Burada cep telefonu servisi yok. Aslında yasa dışı.”
Watoga’nın çevresi izole bir ormanlık alan olsa da, çok geride değil. Tam tersi: Bölgenin dünyanın en büyük tamamen yönlendirilebilir teleskopuna ev sahipliği yapan Green Bank Gözlemevi’ne yakınlığı nedeniyle hücresel hizmet engellendi.
hiç sinyal yok
Teleskop, ışık yılı uzaklıktan gelen radyo emisyonlarını tespit edebilir. Dünyasal araçlarımızın bilimsel araştırmalara müdahale etmesini önlemek için hükümet, teleskopu çevreleyen 13.000 mil karelik bir alanı – çoğu Pocahontas County, Batı Virjinya – Ulusal Radyo Sessiz Bölgesi olarak ilan etti.
Tabii ki ilk dürtüm, daha fazla bilgi için telefonumu Google’a çekmek oldu. Bunun yerine, parktaki diğer insanlarla bu konuda konuşmak için garip bir dürtü duydum.
Bölgede büyüyen bir kişi, komşu ilçelerdeki baz istasyonlarına ulaşmak için belirli dağların tepelerine arabayla gitmek gibi genç bir hobi olarak tanımladı. Bir diğeri, dikkati dağılmadan daha yavaş bir hızda yaşamanın ne kadar harika olduğundan bahsetti.
Sessiz Bölge’nin dışında yaşayan birçok insan gibi ben de aygıtlarımla olan ilişkimde zorlandım. Tüketimimi azaltmak için çeşitli numaralar denedim: kullanım uyarıları, kasıtlı “kayıp” ve otosansür.
Aslında zaten göz korkutucu olan ebeveynliği çok daha kolay hale getiren teknolojiye güvenmekten utanmayacak olsam da, daha önce hayal etmiştim.
Sessiz Bölge’ye yaptığımız gezi bana hayatın daha dikkatli bir şekilde nasıl olacağını hatırlattı.
babamı iyileştirdi
Kabine girdiğimizde – modern olanakların lüksü ile temiz ve rustik – akşam yemeği zamanıydı. Aynı anda hem suyu boşaltıp hem de ocakta suyu kaynatmaya başlayınca çocuğum mutfak masasında kaza geçirdi.
“Anne işedim” diye bağırdı.
Hemen arka cebimden telefonumu çıkardım. Hayatın kaosuyla uğraşmadan önce, bir doz dopamin almak için hızlı bir şekilde yuvarlanmaya şartlandığımı fark ettim. Ama telefonum bu rahatlığı sağlayamadı, bu yüzden dağınıklığı tamamen halletmem gerekiyordu.
Yemekten sonra kısa bir yürüyüşe çıktık. Oğlumun istediği rastgele bir yol seçtik. Akıl yürütmesi: “Bu taraftan gidelim çünkü daha havalı.” Bu derecelendirmenin bir internet aramasında bulabildiğim her şeyden daha iyi olduğunu fark ettim.
Sabah uyandığımızda oğlum yatakta yanımda yatıyordu. Masanın üzerindeki cihazıma uzanmak yerine ona döndüm. Hala uyuyordu. Düzenli nefes alışının sesini dinledim. Yüzüne derinden baktım – yanaklarının tepelerine, gözlerinin altındaki vadilere – ve çıtalı panjurlardan gelen ışığın tenini nasıl sardığını inceledim.
Bu sakinlikte, tam mevcudiyet deneyimine geri döndüm. Tamamen burada, Dünya’da olmak için, diğerleri yıldızlara bakmak zorundaydı.
“Web hayranı. Tipik düşünür. İçine kapanık. Amatör iletişimci. Pop kültürü meraklısı.”