Saat üç, iş yerindesin, öğleden sonra boşluğu boyunca odaklanmak için mücadele ediyorsun. Ofisinizin penceresinden dışarı bakıp biraz rahatlama umuduyla bakıyorsunuz, bunun yerine başınızın döndüğünü hissediyorsunuz. Düz gri beton sokakları kapatırken, pencereler de sade tuğla duvarlarda tekrarlayan camsı aralıklar oluşturur. Gözün görebildiği kadarıyla monoton düz çizgilerle bakışlarınızı dinlendirmek için hoş bir yer yok. Yüzeysel bir sorun gibi görünebilir, ancak Araştırmamız kentsel manzaralara bakmanın aslında başınızı ağrıtabileceğini buldu.
Onbinlerce yıl boyunca insan beyni, doğal dünyadan sahneleri etkin bir şekilde işlemek için gelişti. Ancak kentsel orman, içerdiği tekrarlayan desenlerden dolayı beyin için daha büyük bir zorluk teşkil etmektedir. Matematikçi Jean-Baptiste Joseph Fourier, sahneleri, hepsi bir araya getirilen farklı boyutlarda, yönlerde ve pozisyonlarda çizgili desenlerden oluştuğunu düşünebildiğimizi gösterdi. Bu kalıplara Fourier bileşenleri denir.
Doğada, genel bir kural olarak, düşük uzaysal frekanslı (büyük şeritler) bileşenler yüksek kontrasta sahiptir ve yüksek frekanslı (küçük şeritler) bileşenler daha düşük bir kontrasta sahiptir. Mekansal frekans ile kontrast arasındaki bu basit ilişkiyi “doğa kuralı” olarak adlandırabiliriz. Basitçe söylemek gerekirse, doğadan gelen sahneler birbirlerini iptal etme eğiliminde çizgilere sahiptir, böylece birlikte eklendiklerinde görüntüde çizgiler görünmez.
Bakmak acıtıyor
Ancak bu, kentsel çevreden manzaralar için geçerli değildir. Kentsel sahneler doğanın kurallarını bozuyor: pencereler, merdivenler ve korkuluklar gibi tasarım özelliklerinin ortak kullanımı nedeniyle düzenli, tekrarlayan kalıplar gösterme eğilimindedirler. Bu tür düzenli desenler, nadiren doğada bulunur.
Kent mimarisinin tekrarlayan kalıpları doğanın üstünlüğünü bozduğu için, insan beyninin onları verimli bir şekilde işlemesi daha zordur. Ve şehir manzaralarının işlenmesi kolay olmadığından, bakmak daha az rahattır. Kapı paspaslarındaki şeritler, halılar ve yürüyen merdiven basamakları gibi bazı desenler tetikleyebilir baş ağrısı ve hatta epileptik nöbetler.
Bu sonuçlara, beynin doğal ve kentsel manzaraların görüntülerini işlemedaki verimliliğini ölçerek geldik. Verimliliği ölçmenin iki yolu vardır; Bunlardan ilki, sinir hücrelerinin gördüklerimizi hesaplama şeklinin basit bilgisayar modellerini oluşturmak.
Bir model Paul Hibbard (Essex Üniversitesi) ve Louise O'Hare (Lincoln Üniversitesi) tarafından yaptırılmıştır. ve başka St Andrews Üniversitesi’nde Olivier Penacchio ve meslektaşları. Her iki model de beyin, doğanın kurallarından ayrılan görüntüleri işlerken sinir hücrelerinin aktivitesinin arttığını ve daha az seyrek dağıldığını göstermektedir. Başka bir deyişle, bu tür görüntüler beynin işlemesi için daha fazla çaba gösterir.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
İçin kendi araştırmamız, Olivier ve ben imgelerin doğa kurallarına ne kadar iyi uyduğunu ölçen bir bilgisayar programı tasarladık. Programı yürüttükten sonra, doğa kurallarından ayrılmanın insanların herhangi bir görüntüye bakmak için ne kadar rahatsız edici olduklarını öngördüğünü bulduk - bir yapının veya sanat eserinin görüntüsü.
Daha sonra apartman binalarının görüntülerini analiz ettik ve son 100 yıllarında, binaların tasarımının doğa kurallarından daha ileri gittiğini gördük; gittikçe daha fazla sayıda şerit on yıldan beri ortaya çıkıyor ve bu da binaları bakmak için daha az ve daha az konforlu hale getiriyor.
O neşe
Beynin görsel işlemlerinin verimliliğini ölçmenin bir başka yolu, beynin başının arkasında bulunan görsel kısım tarafından kullanılan oksijen miktarını ölçmektir. Beyin oksijen kullandığında renk değiştirir. Bu değişiklikleri kafa derisine kızılötesi ışıkla parlatarak ve beyinden ve kafatasından geri sıçrayan dağınık ışığı ölçerek izleyebiliriz. Genellikle, insanlar şehir sahneleri gibi rahatsız edici görüntülere baktıklarında oksijen kullanımı artar.
Doğa kuralının sadece bilgisayar modellerinin önerdiği rahatsızlık seviyelerini öngörmekle kalmayıp aynı zamanda ne kadar oksijen beyin tarafından kullanılır. Yani, beynimiz kuraldan ayrılan sahnelere baktığımızda daha fazla oksijen kullanır. Baş ağrısı, aşırı oksijen kullanımı ile ilişkili olma eğiliminde olduğundan, bazı tasarımların neden bize baş ağrısı verdiğini açıklayabilir.
Migren alan insanlar, tekrarlayan modellerden kaynaklanan rahatsızlıklara karşı özellikle hassastır; Bu paternler oksijen kullanımını arttırır (ki bu migren hastalarında zaten anormal derecede yüksek). Desenler muhtemelen sonuç olarak baş ağrısına neden olabilir. Aslında, migreni olan bazı kişiler bazı modern ofislerde işlev göremezler, çünkü modeller binaya her girdiklerinde baş ağrısı çeker.
Belki de doğa kurallarının binaları ve ofisleri tasarlamak için kullanılan yazılıma dahil edilmesinin zamanı gelmiştir. Veya iç tasarımcılar, iç mekanlarda daha fazla şerit eklemeyi önlemek için kurdukları duvar tasarımlarını, panjurları ve halıları değiştirebilir. Elbette, bazı tekrarlayan desenler, modüler yapının kaçınılmaz bir sonucudur. Ancak pek çok şerit, gereksiz yere, sadece tasarım özellikleri gibi - göze çarpmak için orada. Ne yazık ki, onlar da kafasına çarptırabilir.
Yazar hakkında
Arnold J Wilkins, Psikoloji Profesörü, Essex Üniversitesi
İlgili Kitaplar:
{AmazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = baş ağrısı; maxResults = 3}