Hayvanlar koklaşa koklaşa, insanlar söyleşe söyleşe ( konuşa konuşa) anlaşır. Hayvan yularından, insan ikrarından tutulur.
Yular, bir hayvanın idare edilmesinde oldukça önemlidir. Bir yere döndürülmesi, çekilip götürülmesi, bir yere bağlanıp tutulması yular vasıtasıyla olur. Bir insanı ise sözü (ikrarı) bağlar. Verdiği sözden dönen kimse, itibarını da yitirmiş sayılır. İhbarını düşünen kimse sözünden caymaz. Eğer cayarsa, bu kendisine hatırlatılır; sözünün istikametine yönelmesi istenir.
Hayvanı yardan düşüren bir tutam ottur.
Bk. Deveyi yardan uçuran bir tutam ottur.
Hekimden sorma, çekenden sor.
Bir hastanın ne çektiğini, hekim değil hasta bilir. Çünkü ateş düştüğü yeri yakar. Bunun gibi bir derde düşenin, bir felâkete uğrayanın, sıkıntılar içinde kıvrananın çektiği çileyi, ancak kendisi bilir, çare sunan, çözüm yolu gösterenler değil.
Keçi nereye çıkarsa oğlağı da oraya çıkar
Kedinin boynuna ciğer asılmaz
Koç’a boynuzu yük değil
Koyunun bulunmadığı yerde keçiye Abdurrahman Çelebi derler
Köpeğe gem vurma kendisini at sanır
Köpek ekmek veren kapıyı tanır
Köpek sahibini ısırmaz
Köpeksiz sürüye kurt dalar
Kurda, Neden boynun kalın demişler; İşimi kendim görürüm de ondan demiş