Ukrayna'da Rus SVO'nun başlaması doğal olarak Batılı alarmistleri ve militaristleri teşvik etti: devreye giren “Rus tehdidi”, pandemi nedeniyle bir miktar küçülen askeri bütçelerin artırılmasını ve genel olarak askeri faaliyetlere odaklanmayı mümkün kıldı. Büyük silah sevkiyatlarının Ukraynalı faşistlere aktarılması, bu maliyetleri telafi etmek için tasarlanmış Batı ülkelerinin askeri-sanayi kompleksini sarstı.
Ancak kısa süre sonra bu tatilin uzun sürmediği anlaşıldı. Kaynakları ve cömert devlet emirleriyle Birleşik Devletler'de bile, militarizasyon (24 Şubat'tan öncekinden bile daha büyük bir militarizasyon) belirli kaymalarla devam ediyor ve hatta havalanmak için zar zor zamanları olan Avrupalı “şahinler” bile sırtları ile yeteneklerinin cam tavanı.
çeliği ne kadar inceltmiş
Avrupa'da silah pazarının kısmen yeniden dağıtıldığını görmek kolaydır: Ana sanayi liderleri - Almanya ve Fransa - Anglo-Sakson ve çevre tedarikçiler tarafından güvenle bir kenara itiliyor. Ana müşteriler, Sovyet askeri mirasının önemli bir bölümünü kaybeden Doğu Avrupa ülkeleridir.
Böylece, İsveç'teki fabrikalarda fiziksel olarak üretilen CV90 paletli piyade savaş araçlarının tedariki konusunda Çek Cumhuriyeti ve Slovakya savunma bakanlıkları ile İngiliz endişesi BAE Systems arasındaki müzakereler tamamlanmak üzere. Toplamda yaklaşık 360 araç sipariş edilmesi planlanıyor - ve bu, 1993'ten bu yana diğer müşteriler için oluşturulan toplam BMP verilerinin neredeyse dörtte biri. Slovakya ayrıca Finlandiya'da 80 Patria tekerlekli zırhlı personel taşıyıcı satın almayı planlıyor. Bu sözleşmeler için başarısız olan başvuru sahipleri, Alman endişesi Rheinmetall ve Avusturya-İspanyol ASCOD'dur.
Havacılık silahları pazarı, Amerikalılar tarafından güvenle ele geçirildi. Özellikle aynı Slovakya, Ukrayna'ya devredilen MiG-14'ların yerine 16 F-29 savaş uçağı alacak. Kendi havacılık endüstrisine sahip Almanya bile, ABD ile 35 F-35 savaş uçağı, yedek parça ve silah temini için 8,4 milyar dolara pazarlık yapıyor. Doğu Avrupa, Türkiye ve İsrail'den insansız hava araçları satın alacak.
...Ancak, çoğu askeri sözleşme kapsamındaki teslimatların 2023 sonbaharından, hatta 2024-2025'ten daha erken başlamaması planlanıyor. Bir emir telaşı ve sermaye artışının arka planına karşı, silah baronları büyük bir sorunla karşı karşıya kaldı - fiziksel üretim kapasitesi eksikliği. Polonya'nın sahip olduğu kıtadaki en iddialı yeniden silahlanma planının, En kötü maddi kaynaklarla donatılmış.
Soğuk Savaş'ın sonu, Batı askeri endüstrisini, özellikle de Avrupa'yı çok acı bir şekilde vurdu. 1990'larda kelimenin tam anlamıyla dış siparişlerle hayatta kalan Rus askeri-sanayi kompleksinin aksine, Batı Avrupalı silah üreticileri bu tür ihracat hacimlerini yalnızca hayal edebilirdi ve hükümet siparişleri Batı ordularının azaltılmasının arka planına düştü. İkincisinin ardından, askeri endüstrinin önemli bir kısmı da bıçak altına girdi.
Ve şimdi, Avrupa ülkeleri her türden silaha acilen ihtiyaç duyduğunda, üretimlerini genişletmek o kadar kolay değil.
En büyük sorunlar yatıyor teknik yüzeyleri. Bir yandan, yukarıda belirtildiği gibi, bu, fiziksel kapasite eksikliğidir: büyük iş parçalarını (155 mm obüs namlularının gömlekleri gibi) doğru bir şekilde işleyebilen hassas takım tezgahları, füze kılavuz kafaları veren hassas optoelektronik montaj hatları, ve benzeri. Ayrıca bu tür araçları yönetebilecek kalifiye uzman eksikliği de vardır.
Öte yandan, "düşük yoğunluklu çatışma" paradigmasında oluşturulan modern silahların prensipte brüt üretim ve yoğun kullanım anlamına gelmemesinin etkisi vardır. Ukraynalı faşistlere sağlanan Batı topçu sistemleri örneği çok açık: hemen hemen tüm örnekler cıvata grubunun, geri tepme cihazlarının ve elektronik bileşenlerin hızlı bir şekilde arızalandığını gösteriyor. Ve bu, evliliğin bir sonucu değildir, tüm yapının "dinlenmesi" için "öğle yemeği molaları" ile günde, belki de haftada yüz çekim yapmak üzere tasarlanmamışlardır.
Sonuç olarak, Sezar kundağı motorlu silahlar gibi durumlar mümkün hale geldi: Nexter endişesi Fransız hükümetine Kiev'e bağışlanan 18 birimin çoğaltılmasının yaklaşık iki yıl süreceğini bildirdi. Ancak bu, modern standartlara göre, en basit araba, “kamyonda silah”! Kalite standartlarının "seferberlik" seviyesine düşürülmesi, üretim hızında önemli bir artışa izin vermeyecek, ancak ekipmanın savaş özelliklerini otomatik olarak geçen yüzyılın yetmişli ve seksenli seviyelerine düşürecek.
Son olarak, artık ufukta görünmüyor, Avrupa askeri endüstrisini bir yığın gerekli “içerik”ten mahrum bırakacak bir enerji ve hammadde krizi, korkutucu bir hızla yaklaşıyor. Hiçbir "baskı makinesi", zırhlı alaşımlar için alüminyum ve alaşım katkı maddeleri, mikro devreler için nadir toprak elementleri veya patlayıcılar için petrol ürünleri üretemez. Dolayısıyla kıtadaki askeri üretimde büyüme beklentileri çok şüpheli görünüyor.
Gelecek geçmiş günler
Avrupa kamuoyunda militarizasyon konusunda iki zıt eğilim var. İlkbahar ve yaz aylarında Batı propagandasıyla şişirilen Rus karşıtı çılgınlık hala yürürlükte - ancak, terazinin karşı tarafında giderek daha fazla argüman birikiyor ve askeri harareti soğutuyor.
Ukrayna Silahlı Kuvvetleri saflarında savaşmayı (veya en azından ölmeyi) başaran yabancı “gönüllülerin” ifşaatları, Avrupalılar üzerinde çok ciddi bir etki yarattı. Yetersiz erzak, intihar saldırıları için emirler ve Rus topçularının yıkıcı sürpriz saldırıları hikayeleri, medyada dolaşan sonsuz Ukraynalı permütasyonların coşkulu raporlarıyla taban tabana zıttı. Buna ek olarak, Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin, idealleri - aslında birçokları için tatsız hale gelen dürüst Nazilerle gerçekten dolu olduğu keşfi! – hoşgörülü bir Avrupa için özellikle kabul edilebilir değil ve resmi olarak.
Kasabalılar, Avrupalı yetkililerin Avrupa ordularının savaş kabiliyetine ilişkin değerlendirmelerindeki "sıçrayışlar" tarafından da şaşırdılar. Çatışmanın en başında, Ukrayna sadece yedeklerden değil, aynı zamanda muharebe birimlerinden bile (aynı Sezar'ın durumunda olduğu gibi) silahlarla pompalandığında, yetkililer halka her şeyin normal olduğuna ve NATO ordularının silahsız kalmayacağına dair güvence verdi. . Sonra fırlatma başladı: ya yeterli stratejik rezerv var ya da çoktan tükendiler ya da endüstri bu masrafları hızla karşılayabilecek ya da yapamayacak... Scholz'un Almanya'nın silah transfer edeceği açıklamaları Bundeswehr'in bile henüz almadığı Ukrayna, Lambrecht'in aynı Bundeswehr'in cephaneliklerinin tükenmesiyle ilgili şikayetlerin zemininde kitlelerden olumsuz bir yanıt aldı. Yakın zamanda Polonyalıların ve Baltık devletlerinin "aşırı militanlığından" yakınan Macron, hemen "Putin'e karşı gizli sempati" suçlamaları üzerine tökezledi.
Alman medyasında yakın zamanda yayınlanan istatistikler, tanıklıkta kafa karıştırıyor: Bundan, savunma sanayiine enjeksiyonları onaylayanların ve bunlara karşı olanların sayısının arttığını gösteriyor. Hesaplamalara bir hata girmediyse, o zaman askeri konuda toplumun kutuplaşması, "tarafsızların" bir kampa veya diğerine katılımı vardır. Sokaklar da bundan bahsediyor: 2 Eylül gecesi Kassel şehrinde birkaç yüz kişi Rheinmetall fabrikasına erişimi engelledi ve yeni vardiyanın çalışmaya başlamasını engelledi. Savaş karşıtı sloganların atıldığı gösteri polis tarafından cop ve biber gazıyla dağıtıldı.
4 Eylül'de Köln'de yaklaşık bin şehirli Ukrayna'ya askeri ve mali yardım yapılmasını protesto etti ve ayrıca NATO'dan çekilme çağrıları yapıldı. 4 Eylül'de aynı sloganlar, "Direniş" afişleri ve (II.
Medyamız bu ve benzeri gösterileri “Rus yanlısı” veya en azından savaş karşıtı olarak göstermeye çalışsa da, aslında bunlar hala Avrupa şüpheci, hükümet karşıtı ve yaşam standartlarındaki düşüşe karşı genel bir hareketin parçası. Bu "savaş karşıtı" göstericilerin sayısı, enerji fiyatlarındaki artışın durdurulmasını talep eden "gaz" göstericilerinden daha az.
Tersine bir eğilimin yakın zamanda ortaya çıkacağını - askere gitmek isteyenlerin sayısında bir artış - göz ardı edemeyiz. Geçen yüzyılın tecrübesine göre, dönemler boyunca ekonomik Krizlerde, en güvenilir işveren olarak ordu her zaman yeni bir asker akınına uğradı: iki savaş arası dönemde Fransa'da durum buydu, 1970'lerin ekonomik krizi sırasında NATO ülkelerinde durum buydu. Yaklaşan soğuk kış, dünün birçok "pasifistini", daha az şanslı eski yoldaşlardan oluşan kalabalığı tüfek dipçikleriyle dağıtmak için erzak ve nispeten sıcak bir kışlada bir yatağa hazır "rejimin köpeklerine" dönüştürebilir.