Görevlendirilmemiş subaylar ve askerler, kural olarak, fiziksel olarak formda olan 25 yaşındakilerden daha genç, evli değiller (evli ise çocuksuzlar). Ana seçim kriteri, inisiyatif ve kişisel cesarettir. Bu nedenle, siparişlerden biri saldırı birimindeki hizmetin büyük bir fark olduğunu belirtti. Ne de olsa, saldırı davası sadece normal hendek servisinden kurtulmakla kalmıyor, aynı zamanda en iyi yiyecek ve içeriği sağlıyor ve ödüller daha cömertçe dağıtılıyor. Yeterli çaba gösterilmemesi ve kişisel hakların saldırıdan çıkarılması gerekir. [Taneyev. Aynı eser].
Saldırı taburları, ateşlenmiş ve deneyimli personel tarafından yönetiliyordu. Hiçbir şey için değil, işlevlerini uygulamaya başladı ve eğitmeye başladılar - yani, kalıcı saldırı birimleri olarak saldırı birlikleri. Saldırı taburlarının kurulmasının, pozisyoner savaş ve yakın muharebe saldırısı eğitmenleri olarak çok sayıda memur ve görevlendirilmemiş memurun eğitimini kolaylaştırması ve düşmana kuvvetlendirilmiş pozisyonlara saldırmak için yeni iyileştirmeler yapmalarına izin verilmesi gerekiyordu. [Ibid. C. 1.].
Savaş bölgesi dışındaki saldırı birimlerinin personeli yeni saldırı uçaklarının hazırlanmasında görev aldı. Görevlendirilmemiş subaylar ve ordu birlikleri askerleri, saldırı taburlarının bir parçası olarak kısa süreli eğitime tabi tutulduktan sonra, birliklerine geri döndüklerinde, eğitim sırasında edinilen yeni taktik fikirleri ve becerileri kullandılar.
Her şeyden önce, bu Rohr'un örnek saldırı taburu tarafından yapıldı. 1916’in talimatlarına uygun olarak, taburun yarısının önde olması ve ikinci yarının da yeni taktiklerde piyade eğitimine katılmak için özel kurslar olması gerekiyordu. Bu kurslar Beauville'de bulundu. Üstelik, tabur sadece yeniden eğitimle ilgilenmekle kalmadı, aynı zamanda saldırı eğitmenlerini de eğitti.
Örneğin Aralık ayında, 1915, 12 Landward Division'ın yüzlerce görevlisi Rohr taburundan geçti - saldırı eğitimi aldı, Landwehr en son taktik yapıların becerilerini, haritaları okudu, fırtınalı eğitim savunma hatlarını edindi.
Görevlendirilmemiş görevliler bağımsızlık becerilerini telkin ettiler (görevlendirilmemiş görevli - sadece bir görevli emir memuru değil, gençlik komutanı, güvenle kalmak ve makul bir girişim göstermek zorunda kaldı). Özel kişiler savaşmanın tüm yollarını bilmeli.
Askeri personelin eğitimi teorik ve pratik kursları içeriyordu.
İlkinin amacı, taktiksel teknikler, pozisyonel savaşın özellikleri, savaş silahlarının kullanımı ve savaşta kuvvetlerin ve araçların etkileşimi (esasen saldırganlar) ile taktiksel teknikler, görevli subaylar ve görevlendirilmemiş subaylar (yeni savaş tecrübesine dayanarak) tanımaktır. Alman ve düşman eylemleri hakkında dersler verildi. оружия, piyade, makineli tüfek ve nişancıların saldırgan ve savunmadaki etkileşimi, iletişimin kurulması ve sürdürülmesi.
burada ve yukarıda - saldırı birlikleri
Uygulamalı eğitimin en önemli görevleri demir disiplininin tanıtılması (bu nedenle fırtına işçilerinin daha sonra devrimci Almanya'nın kaosunda düzenin en güçlü noktalarından biri haline gelmesi), güçlerine güven duyma, işe aşma, karakter ve bedeni temperleme ve modern savaşta becerilerini geliştirmedir.
Saldırı uçağının pratik eğitimi için, en son ön deneyime göre donatılmış özel şehirler inşa edildi. Sedan yakınlarındaki kampta özellikle önemli bir rol oynadı. Saldırı uçaklarının pratik eğitimi, siper savaş becerilerinin uygulanması, makineli tüfeklerin (iç ve düşman) ele alınması, her türlü el bombasının atılması, engellerin üstesinden gelmek, tel engellerin yok edilmesi, karabina ve tabancaların taşınması, alev manşetleri kullanan kombine manevralara katılmaktır.
saldırı uçaklarının hazırlanması için eğitim kampının planı
Başlangıçta, bireysel ve daha sonra grup eğitimi yapıldı ve nihayetinde tüm ünite içinde (saldırı taburunun tüm kompleksi kullanıldığında). Eğitim sırasında, düşman siperleri saldırılarına, çeşitli düşman pozisyonlarının sıralarına, karşı saldırılara, direniş merkezlerinin soyulmasına, tahkimatlara ve makineli tüfeklere karşı eylemlere ve düşman karşı saldırılarının yansımasına karşı eğitim pozisyonları işlendi. Saldırganlar el bombaları attılar, makineli tüfekler sürüklediler, karınlarına süründüler.
Sedan yakınlarındaki bir eğitim kampında uçağa saldırı olabilir, Mayıs 1917
Sedan yakınlarındaki bir eğitim kampında engel kursu. Ağustos 1917
Almanların Mart 1918'teki başarısı büyük ölçüde saldırı uçaklarının mükemmel bir şekilde hazırlanmasından kaynaklanıyordu. Savunma eğitim hattına, gerçek hedeflerle aynı saldırı, defalarca saldırılarını gerçekleştirdi. Komuta personelinin en son hava fotoğrafçılığı verilerine dayanarak oluşturulmuş büyük ölçekli haritaları vardı. Hazırlıkta, savaş kartuşları ve el bombaları yaygın olarak kullanılmış ve bu bazen korkunç sonuçlara yol açmıştır. Böylece, bir görgü tanığı, karmaşık bir hendek konfigürasyonunun savunma pozisyonlarına yapılan bir eğitim saldırısı sırasında, savaş bombalarının nasıl kullanıldığını ve kuyruğu olan makineli tüfekçilerden birinin, egzersizleri izleyen attan bir subayı kestiğini hatırladı. [Drury I.P. 25].
Sedan, 1917 eğitim kampında
Durum, savaşa mümkün olduğu kadar yakındı: gazlar ve duman kullandılar, hedefler tam kapsamlıydı, bütün silahlı kuvvetlerin etkileşimini çözdüler ve harçları, alev makinelerini ve savaşçıların piyade silahlarını kullanarak tekrar tekrardan saldırı siperleri tatbikatları, ikincisinin eylemlerini otomatizme getirdi. Hazırlığın merkezinde, saldırıya atma, yapay engellerin üstesinden gelme tekniği ve siperlerdeki el bombası savaşı tekniğinin kusursuz bir yöntemi vardı. Savaşçının, saldırı tekniğini önceden harekete geçirmesi gerekiyordu - sığınakları (oyuklar, kraterler vb.) Ve soluklanma noktalarını dikkate alarak hareket tekniğini araştırmak zorunda kaldı. Saldırının bu şekilde hazırlanması, ikincisinin neredeyse kontrole gerek duymadan hızlı bir şekilde gerçekleştirildiğine neden oldu. El bombalarının atılmasında, böyle bir mükemmellik elde edildi - böylece bir siperin kırılmasından ya da bir mesajın gidişatından, el bombasını düşmanın savunduğu bir savunma ya da siperin içine doğru attı.
saldırı uçağı
Alman imparatorluk ordusunun son büyük saldırısının arifesinde, E. Ludendorff bile sözde saldırı oluşumları yaratmaya çalıştı. şok veya saldırı bölümleri. Ancak ilerici yüksek kaliteli insan gücü yetersizliği onu tüm piyade bölünmelerini saldırıya çevirme planlarından vazgeçmeye zorladı: 1917 / 18 kışın batıda büyük bir saldırı planlayarak 30-yıl çizgisini geçtiğini veya gerekli fiziksel eğitimden yoksun olduğunu gördü. Genel yeniden örgütlendi, genç dövüşçüleri şok bölümlerinde topladı - her şok bölümü için, ortalama olarak, 3, daha düşük savaş değerine sahip pozisyonel bölümlere sahipti. İkincisi gençler ve yaşlılar tarafından işe alındı, düşük mücadele ruhunda farklılık gösteren minimum donanıma sahipti. Darbe bileşikleri, aslanın topçu, malzeme, mühimmat ve hazırlık zamanındaki payını aldı. En güçlü savaşçılar saflarına gönderildi. Ancak kitlesel bağlantılar, eğitim kalitesine ve elit saldırı taburlarına sahip değildi.
Üniformalar ve ekipmanlar.
Birinci Dünya Savaşı’nın Alman piyade en pratik üniformalarından birine sahipti. Fransız-Prusya savaşının zaferinin günlerini hatırlatan 1910 üniforma, kampanyaların manevra kampanyaları için çok uygun, ancak düşmanlıkların pozisyon aşamasına geçmesiyle form değişmeye başladı. Kalabalık kask Shishak'in pratik bir işlevi yoktu ve Alman askerinin yerini belirliyordu. Bu nedenle, cephe hattı askerleri, başlıklarının bu detayından kurtulmaya çalıştı. 1915'te çıkarılabilir bir sisak ve bir çanta ile yeni bir model kask tanıtıldı. Yeni kask deriden (küçülüyordu) değil, keçe, metal ve hatta preslenmiş kartondan yapılmıştı.
1915'teki ilk saldırı uçağı standart bir üniforma giymişti - o zaman ön cephedeki savaşçıların üniforması, sadece küçük detaylarda belirlenmiş düzenden farklıydı. Savaş öncesi programa göre, tarla gri pantolonu (feldgrau) yerine, taş-gri renkli pantolonlar (stengrau) enjekte edildi - sonuçta tarla otu sorunu hızla azaldı. Bunun yerine, örnek alıcı 1907 / 10. Yeni, daha pratik, kapaksız (cepleri yerine), ancak karakteristik manşet yerine manşet var. Askerlerin deri eşyalarını karartmaları emredildi: kemer, bot ve kartuş poşetleri - her zaman ön şartlarda mümkün olmamakla birlikte. Atıcılar ve avcılar karakteristik bir gri-yeşil renk tonu şeklini korurken, makineli tüfek parçalarındaki üniforma gri koruyucu oldu. Bu, elbette, üniformayı giyen fırtına birliklerinin "yerel birimlerine" uygulanır. Askerî birliğe ait isimler, apoletlerdeki sayılarla sınırlıydı, aynı zamanda alaycı galonlar kaldı, şimdi ise sadece yakasına dikildiler. Görevlendirilmeyen memurun galloası daha kolay hale geldi - manşet köşesinde dikilmeye başlandı, manşetli galon manşetin üzerine dikilmiş küçük bir parça haline geldi. Savaş öncesi palto, savaş koluna ait olmasa da askerler için tasarlanan gri renkli koruyucu bir palto ile değiştirildi.
Alman saldırı birimleri savaşçısı 1917-18’in silah ve teçhizatının yeniden inşası. Bir tarla bluzu ve gri kumaştan yapılan tarla pantolonları, sarımlı botlar, kafasında 1916 çelik bir kask giymiş Silahlardan - Mauser 98А karabina, el bombaları, siper bıçağı - karakteristik saldırı birimleri. Ekipman dışında - bir kürek, bir gaz maskesi, 70 kartuşları için boyun kartuş kayışında, iki el bombası için iki çanta.
1915 ile, lastikli kumaştan bir maske ve bir filtre kutusundan (çıkarılabilir; yedek bir tane giyildi) oluşan bir gaz maskesi birliklere akmaya başladı.
21. 09. 1915: Alman ordusu yeni bir üniforma aldı. Tunik (eski tunikler savaşın sonuna kadar aşınmış olmasına rağmen) bluzun yerini aldı. 2'un önünde büyük, eğik cepleri vardı, gri metal düğmeli düğmelere basıyordu (ek maskeleme için, ilikler çıtayı kapattı). Yeşil-kumaşla bir kısma yaka keserek koyu mavi bir feldgrau bluz diktiler. Dana derisi kılıflı bir 1895 model çantası siperler için çok rahatsız edici oldu. Doğu Cephesinde, el çantası savaşın sonuna kadar giyildi ve Batıda, bir yağmurluk ve paltodan oluşan bir “saldırı paketine” yol açtı, bir yuvarlanmaya sarıldı ve bir melon şapkanın etrafına sarıldı. Bu tasarım daha hafif ve daha kompakt. Bazen eski sırt çantaları ön hattın dışında (yürüyüşler sırasında) kullanılmış, ancak çoğunlukla vagon treninden vazgeçmişlerdi.
saldırı ekipmanı
Sadece 1916'in başlangıcında, saldırganlar, zaman zaman bir tür Alman ordusunun amblemi haline gelen çelik miğferleri ordudan ayıran yeni bir teçhizat alırlar. 1915 süresince bu kask çeşitli vücut zırhlarıyla birlikte saldırıya uğradı. İngiliz “kömür kovası” olarak adlandırılan Alman kask, silikon-nikel çelikten yapılmış ve 1,2 kg ağırlığında. Arka plaka ve halkalar sayesinde, savaşçının kafasını Adrian’ın Fransız kaskından veya İngiliz’den (orta çağ zamanını hatırlatan) “tıraş havzası” ndan çok daha iyi korudu. Kaskın içinde bir amortisör vardı ve çene kayışı uzunluğu ayarlandı. Kaskın yanlarına yapışan iki kulak, ek bir zırh levhasının sabitlenmesini mümkün kıldı. Kask, bir kural olarak, gardiyanlar ve keskin nişancılar tarafından giyilirdi, oysa her zamanki piyade halkı arasında başlangıçta nadiren karşılaştı. Stormtroopers kask anketi yaptı. İngiliz belgesinin belirttiği gibi, Almanlar kasklarını çok iyi görüyorlardı ve kısa sürede orduya büyük bir güven duyuyorlardı. [Alman ordusunun taktiksel teknikleri, Somme'de 1916 dövüşünün deneyiminden. C. 23].
Başlangıçta, Rohr taburu çeşitli vücut zırhı türlerini test etti - ikincisinin personel kaybını azaltacağı düşünülüyordu. Vücut zırhına ek olarak, saldırı uçakları ve kalkanlar tarafından test edildi. Ancak zamanın teknolojisinin kusurlu olması, oldukça kalın çelik saclardan kalkanların yapılmasının gerekli olduğu gerçeğini ortaya çıkardı - ve kalkanlar saldırmak için çok ağır ve elverişsizdi. Bu kalkan savunmadan daha fazla rahatsız ediyor. Kurşuna dayanıklı yelekler de sakıncalıdır ve çoğunlukla gözlemciler ve nöbetçiler tarafından kullanılıyordu - çok fazla hareket etmeleri gerekmeyen savaşçılar. Saldırı gruplarının hafif makineli tüfek dallarında daha aktif olarak kullanılan "cuirass" ve "zırh" dalları. Ve Şubat 1916, Verdun yakınlarındaki taarruzun başlangıcında, saldırı uçağı görünüşte piyade görünümünden farklıydı. Örneğin, eğer bir çok saldırgan çelik bir kask takarsa, piyadelerin çoğu bir nargile çıkartılmış bir pickelub takmaya devam etti.
Saldırı askerleri, kendi özel görevlerine uyarlanmış ekipman ve ekipman giyiyordu. Kartuşları tuniklerin ceplerine yerleştirmeye başlayarak, poşetlerin kullanımını hızla terk ettiler. Daha sonra, bir tarafta üçlü bir kese, diğer tarafta - bir kemerde - bir hendek kazınmaya başlandı. Tüfek sırtının arkasına giyildi ve kartuş poşetli bel kemeri yoktu. Yedek tüfek klipsleri, boynundan atılan bir kartuş kasasındaydı (en fazla 70 kartuş). Her saldırı uçağında en az bir düzine el bombası vardı (taşıyabildiği kadarıyla) - omuzlarında asılı duran çantalara takıldılar. Bazı saldırı uçaklarında tel çitlerde geçiş yapmak için tel kesiciler vardı. Saldırı uçağının ayırt edici bir diğer özelliği, bot yerine sarımlarla bot giymesiydi. Büyük deri yamaları dirsek ve dizlerin üzerine dikildi - sorunlu alanları güçlendirdi (sürekli tarama ile). Saldırı uçağı, kişisel eşyalarından, yanlarında bir bowling şapkası ve palto taşıyordu.
1917 el kitabı, çelik kask, gaz maskesi, el bombaları için 2 çantaları, 2 su şişeleri ve spor çantası saldırı uçaklarının zorunlu özellikleri olarak adlandırıldı. 1916’in sona ermesinden bu yana, Batı Cephesi’nin tüm ordularında (ve bileşimindeki askerler belli bir süre görev yaptıktan sonra birimlerine geri döndüler), 1917’in ortasında, piyade taburlarının çoğunda görev yapan görevliler ve memurlar, saldırı eğitimi aldım. Birimlerine döndüklerinde yanlarında sadece en son taktikleri değil aynı zamanda karakteristik bir formu da getirdiler. Otobiyografik romanı “Savaş” L. Rennes, birimin yeni bir subayının çavuş-anaya, tüzükte izin verilmediği taktirde sargı ve yamalar nasıl giydiğini sorduğunu hatırladı. İkincisi, saldırıya hizmet ettiğini açıkladığında, kaptan memnun oldu, çünkü birliğinde bir saldırı müfrezesi yaratacağı için, ancak çoğu memur, bu tür komutan olmayanların yalnızca özel bir forma sahip olmadıklarından, kendi taktiksel görüşlerine sahip olmalarından hoşlanmadı.
Saldırı uçağının nişanlarını açıklarken, ikincisinin "yerli" parçaların üniformasını giydiği veya oluşum sırasında tahsis edildiği belirtilmelidir. İkincisi, saldırganların karakteristiğidir - yani kalıcı birimler. Ancak bunlardan ikincisine onları oluşturan birimler de verildi (örneğin, 1, 2 ve 3 saldırı taburları hafif piyade ve 10 ve 5 (Rohr) mühendislik parçaları şeklinde). Omuz kayışları saldırı sayısını yapıştırdı. Bu nedenle, beyaz bir vypushkoy piyade omuz askısı ile tarlada gri olan 1'in saldırı taburu savaşçıları, kırmızı bir "1", 3 egersky - gri bir yeşile kırmızı bir numaraya sahipti. kırmızı vypushkoy mühendislik üniforma kırmızı rakam "3". Herkes için ortak olan nokta, apoletlerdeki tabur numarasının kırmızı rengidir.
Burada ve yukarıda - kask, vücut zırhı ve göğüs plakalarından örnekler
Resmen onaylanmış saldırı uçağı amblemi yoktu. Alman ordusunda zorbalık yapan patronların takılması yasaktı - ancak saldırı uçağı bu yasağı genellikle görmezden geldi. Bu nedenle, sol kovandaki fotoğraflardan birine gösterilen fırtınalar bir el bombası şeklinde koyu bir çizgi çizerler. 23 Ordu Birliği'ne bağlı olan 12-Reserve (Saxon) Bölümü'nün saldırı şirketinin savaşçıları, beyaz kenarlı yeşil bir bandaj ve sol kollarında S harfi resmen, resmi olarak, uzman birimlerin amblemlerinin sadece bir kısmı onaylandı: ilkler “MW” ( Minenwerfer) harç askısı ve "ölü kafa" alev makineleri üzerine. Bu nedenle, Reddeman Gardiyanlar, alev alanları, mühendis kovalayan (siyah, kırmızı kenarlı, numarasız) tam alan üniformalı üniformalar ve sol kolun manşetindeki "bobinler" koruyucular, Kaiser Wilhelm tarafından sunulan özel bir amblem tarafından taşındı - yuvarlak bir "siyah" rozeti olan, yuvarlak bir "siyah" rozeti olan "siyah" bir rozet ". Kış operasyonlarında beyaz kamuflaj kullanıldı. Tüm saldırı uçaklarının üniformalarının karakteristik detayları dizler ve dirsekler üzerindeki deri kaplamalar, yeşil kumaşın S harfi (“stormtrooper” - saldırı uçaklarıdır) veya bir el bombasının görüntüsü (bluzun sol kolundaki tipik botlar ve botların yerine botlardır) sargıları. Genelde, kamuflaj kamuflajı kask ve gaz kutularına kasklar tarafından uygulandı.
Siperlerdeki askerlerin arzı büyük zorluklarla dolu - ön cephelere yiyecek ve mühimmat sağlanması güvenilir şekilde işe yaramadı. Ve cepheye giden savaşçılar onlarla birlikte bir 5 günlük yiyecek kaynağı aldı. Siperlerdeki yiyecekleri ısıtmak için, kuru alkolle çalışan küçük brülörler kullanılırken, sıcak çorba ve kahve vermek için özel şişeler-termos şişeleri kullandılar. Ancak bombardımanın yoğunluğu azaldığında, gıda derhal cepheye gönderildi. Belçika ve Kuzey Fransa'da pek çok su kaynağı içmeye uygun olmadığından, su temini sistemi organize edildi - kuyular açıldı, borular döşendi ve pompalar kuruldu. Şeker fabrikaları, bira fabrikaları ve diğer işletmeler su arıtma tesisleri haline gelmiştir. İçme suyu boru hatları ön hatta mümkün olduğu kadar yakın döşenmiştir - bazen ön kanallara ulaşmaktadır. Suya ek olarak, askerler bazen doğrudan fabrikalardan doğrudan maden suyu alıyorlardı. İkincisinin stokları cephenin yakınında düzenlenmiştir. Cephe hattına girince, savaşçılara 2 şişe tatlı su ve taşıyabilecekleri kadar maden suyu verildi.
1914'te, tarlada olan özel bir askerin günlük oranı, 750 g ekmek (veya 400 g bisküvi), 375 et veya 200 konserve sığır eti ve diğer ürünleri içermektedir. Kademeli olarak daralan et rasyonları, 1915'un sonunda 350'e ve Ekim 1916'ten 250'a düştü, haftanın bir günü yağsız kaldı. Daha genç komutanlara 125 ml brendi (veya rom) veya 250 ml şarap veya günde yarım litre bira verildi. Ayrıca gün 30 g pipo tütün veya 2 puro (sigara) güvendi. Genellikle suhpaykom (200 g konserve sığır eti veya domuz pastırması, 250 g bisküvi, 150 g konserve sebzeler, 25 g tuz, 25 g kahve) ile memnun kalmıştır. Stormtroopers güçlendirilmiş rasyonlar verdi.
Alman ve Avusturya askerleri aynı kazandan besleniyor. İtalyan Cephesi, Ekim 1917: Caporetto'daki İtalyan cephesinin saldırı birimlerinin yıkılmasından kısa bir süre sonra fotoğraf çekildi
Devam edecek ...