Bay Amis’in ağır dozda kültürel eleştirisi ve misantropik ısırığı, 1986’da “The Old Devils” adlı romanıyla Booker ödülünü kazanan babası Kingsley Amis’in üslubuyla karşılaştırıldı. Daha genç olan Bay Amis, sesini modern toplumun kendine zarar verme eğilimleri ve dipsiz saçmalıkları olarak gördüğü şeylerin vahşi bir eleştirmeni olarak buldu.
Bay Amis’in sözde Londra üçlemesi – “Money: A Suicide Note” (1984), “London Fields” (1989) ve “The Information” (1995) – açgözlülüğün, taviz verilen ahlakın ve uykuda olan bir toplumun tablosuydu. teker. Eleştirmenler, Bay Amis’i İngiltere’de Salman Rüşdi, Ian McEwan ve Julian Barnes’ın da dahil olduğu yeni bir edebiyat dalgasının parçası olarak selamladı.
Amerikalı yazar Mira Stout, Bay Amis’in New York Times profilindeki bir profilinde, “kısmen striptizci, kısmen Buckingham Sarayı olan, köhne, mide bulandırıcı yeni Britanya hakkındaki beton gibi sert gözlemlerini” övdü.
Onun tarzı kinetik ve huzursuzdu, hicivden çizgi romana ve profesörlüğe dokunuyordu. Kibir, bencillik ve ahlaki zayıflık gibi insani kusurlar çok fazlaydı. Bazı yönlerden, dijital çağın kakofonisini ve bir parça anlık ünlü olma mücadelesini önceden haber verdiler. Paris Review’e “Konu yalnızca gerilim filmlerinde gerçekten önemlidir” dedi. Çalışmasına bazen “sesli romanlar” adını verdi.
“Ses çalışmıyorsa, mahvoldun,” diye ekledi.
Londra üçlemesi gözetleme gösterisi gibi bir şey, dedi. Bay Amis, 1985’te New York Times Book Review’a “Yapmaya çalıştığım şey, önemsiz şeyleri anlatmak için yüksek bir stil yaratmaktı: tüm fast food dünyası, seks şovları, çıplak dergiler,” dedi.
“Kitaplarımda sık sık hayatın keskin, barbarca yönüne odaklanmakla suçlanıyorum, ama bu konuda oldukça duygusal olduğumu hissediyorum,” diye devam etti. “Magazin gazetelerini okuyan herkes benim tarif ettiğimden çok daha büyük dehşetlerle karşı karşıya kalacaktır.”
Bay Amis’in yaratıcı referans noktası genellikle İngiltere olarak kabul edildi, ancak Amerika Birleşik Devletleri ile uzun süreli ilişkisinde zengin bir yem buldu. Kurgusal olmayan denemelerden oluşan 1986 koleksiyonu, “The Moronic Inferno”, sanki Alexis de Tocqueville gelip bir sirk bulmuş gibi, Amerika’da garip bir ülkede bir yabancı arabuluculuğu.
2012’de Associated Press’e “Yazmak sessiz kaygıdan gelir, bilmediğiniz şeyler hakkında gerçekten kafa yorarsınız ve yazmaya başladığınızda bu konuda kara kara kara kara kara kara düşünürsünüz ama bilinçli olarak değil” dedi. çok gizemli.”
Bay Amis, kariyeri boyunca 15 roman bitirdi. En son, “Inside Story” (2020), Christopher Hitchens ve Saul Bellow da dahil olmak üzere yazar arkadaşlarının ve arkadaşlarının anılarını içeren “romanlaştırılmış bir otobiyografi” olarak tanımlandı.
“Deneyim” (2000) adlı anı kitabında Bay Amis, merceği kendisine çevirdi. 1995’te babasının ölümü hakkında yazdı ve ilk karısı olan Amerikalı akademisyeni hatırladı. Antonia Phillips ve iki oğlu. Ayrıca 1974 yılında seri katiller tarafından kaçırılıp öldürülen kuzeni Lucy Partington’ın hayatını ve mirasını inceliyor.
Bu haftanın başlarında, 2014 tarihli romanı “The Zone of Interest”in film uyarlamasının prömiyeri Cannes Film Festivali’nde yapıldı. Arsa, Auschwitz toplama kampının bitişiğinde yaşayan yüksek rütbeli bir SS subayının ailesini anlatıyor.
Genç bir edebiyat yıldızı olarak, Bay Amis hızlı bir imaj geliştirdi: daha büyük, daha atılgan, küstahça kışkırtıcı. The Washington Post ile 1985 yılında yaptığı bir röportajda, her şeyi tam olarak sergiledi.
Başka bir yazarın eleştirmenler tarafından eleştirilmesini izlemenin sapkın zevkini anlattı. “Arkadaşlarından biri düştüğünde hissettiğin duyguyu bilirsin,” dedi. “Bu gerçek bir vızıltı. Gore Vidal’ın dediği gibi, ‘Başarılı olmak yeterli değil. Diğerleri başarısız olmalı.’ ”
Bir sigara çekti. “Hepimiz oldukça mütevazıymışız gibi davranıyoruz,” dedi, “ama yazar olarak köpek yavrusu olamazsın.”
Martin Louis Amis, 25 Ağustos 1949’da Oxford, İngiltere’de doğdu ve babası ve annesi Hilary Bardwell’in evliliği dağılmaya başlayınca sık sık taşındı. 1959 ve 1960 akademik yıllarını Princeton, NJ’de geçirdi.
Bay Amis onlarca yıl sonra, “Amerika beni heyecanlandırdı ve korkuttu,” diye yazmıştı, “ve bunu yapmaya devam etti.”
Ailesi, o 12 yaşındayken boşandı. Bunun onu harap ettiğini söyledi, ancak aynı zamanda üvey annesi, romancı Elizabeth Jane Howard’ın, onu babasının edebi yolunu izlemeye teşvik ettiği için itibar etti.
2014’te The Sunday Times of London’a konuşan Amis, “Babam bir öğretmen olsaydı şimdi çok farklı bir konumda olurdum” dedi. 1970’lerde insanlar bir romancının oğlu olmama sempati duyuyorlardı. Şu anda hiç de sempatik değiller, çünkü kayırmacılık gibi görünüyor.”
Bay Amis, 1971’de Oxford Üniversitesi’ndeki Exeter Koleji’nden mezun oldu. İlk romanı “The Rachel Papers”, 1960’lardaki ayartmalar ve değişimler arasında beceriksiz seks hakkında bir reşit olma öyküsü., 1973’te Londra’daki Times Literary Supplement’ta yazı işleri asistanıyken yayınlandı.
Bunu, gürültülü bir haftasonunda seks, uyuşturucu ve rock’n roll’u anlatan kara mizah romanı “Dead Babies” (1975) ve bir ailedeki rekabet ve çatışan değerler hakkında “Success” (1978) adlı kara mizah romanı izledi.
1977 ile 1979 yılları arasında New Statesman’in edebiyat editörlüğünü yaptı ve yükselen edebi yeteneklerle ilişkiler kurdu; bunlar arasında siyaset ve dünyanın durumu hakkında alenen çekişmelerine rağmen değişken Hitchens’la kalıcı bir dostluk da vardı. Hitchens 2011’de öldüğünde, Bay Amis methiyesini yaptı.
Bay Amis ayrıca kendi kendine kargaşaya neden olabilir. 2006 yılında Müslüman toplumun “evini düzene koyana kadar acı çekmek zorunda kalacağını” söylediği için İslamofobi ile suçlandı. Daha sonra özür diledi.
Bay Amis, hayali bir Nazi savaş suçlusunun ters kronolojik sırada anlatılan yaşam öyküsünü anlatan 1991 tarihli “Zamanın Oku” adlı romanıyla Booker ödülüne aday gösterildi.
Bay Amis’in Phillips ile evliliği boşanmayla sonuçlandı. 1996 yılında yazar Isabel Fonseca ile evlendi. Hayatta kalanlar arasında Bay Amis’in ilk evliliğinden olan iki çocuğu; Fonseca’dan iki çocuk ve başka bir ilişkiden bir kız.
O ve eşi, ailesine daha yakın olmak için 2012’de İngiltere’den ayrıldı.
Bay Amis yaşlandıkça, yakıcı tarafsızlığının bir kısmını bir kenara attı. Kendi kendini değerlendiren bir samimiyetle seyreltildi. Daha önceki yıllarda ne kadar huysuz görünürse görünsün, “Inside Story” de sırlarını paylaştı, hikayeler yalnızca şefkat ve empatiye dayalıysa işe yaradı.
Amis, “Bu, edebiyatın nemli küçük sırrıdır” diye yazmıştı. “Enerjisi sevginin enerjisidir.”
Kaynak : https://insidexpress.com/news/martin-amis-the-caustic-british-writer-passes-away-at-73-leaving-a-legacy-for-society-to-reflect-upon/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=martin-amis-the-caustic-british-writer-passes-away-at-73-leaving-a-legacy-for-society-to-reflect-upon