Sırbistan iki balon satın aldığında, hava kuvvetleri yaratma yönünde ilk adımlar 1909'te atıldı. 1910’te, yabancı pilotlar Sırbistan’da uçuş gerçekleştirdi; ilki Çek pilotu Rudolf Simon oldu. Simon'dan bir ay sonra, Rus Boris Maslennikov, 1910 - 1911'un başlangıcı olan Sırbistan'a geldi. Farman IV çift kanat üzerinde hem bağımsız hem de yolcu ile birkaç uçuş gerçekleştirdi. Sırp Kralı Petar I Karadjordjeviç Maslennikov'u St. Sava Emri ile ödüllendirdi.
Nisan ayında Fransa'da kaldığı süre boyunca, 1910, Alexander Karadjordjeviç (sağda), o zamanlar Prens ve Sırbistan'ın varisi ve daha sonra Yugoslavya kralı, bir 1 Afiş uçağı üzerinde uçtu. İskender uçağa uçan ilk Sırp oldu
1912'de altı Sırp subay ve subay Paris yakınlarındaki Etampes okulunda çalışmaya gönderildi. Birincisi 23 Temmuz 1912'de bağımsız bir uçuş gerçekleştirdi, halefi Mikhaylo Petrovich, 979 numaralı pilotun diplomasını aldı. havacılık Federasyon (FAI).
Sırp havacılar ateş tarafından vaftiz için uzun süre beklemek zorunda kalmadı - Sırp toprakları Türk işgalcilerinden kurtarılmalıdır. Pilotlar, Eylül ayında 30’te 1912’i hatırladı ve Fransa’da 1 Balkan savaşına hazırlanırken, sekiz uçak satın alındı (üç Henry Farman HF.20, üç BlerioVI / VI-2, iki Deperdissin T Tipi) ve iki REP uçağı (Robert Fransa tarafından Türk ordusuna verilen Esnault-Pelterie F Tipi 1912) talep edildi. Sırbistan Savaş Bakanı Radomir Putnik, 24'in Aralık ayındaki siparişine göre 1912, havacılık ve uçak kompartmanlarını içeren bir havacılık ekibi kurdu. Sırp pilotlarına ek olarak, Fransa ve Rusya'dan üç Fransız, iki Rus da Sırbistan'a geldi.
İlk Sırp pilotu Mikhailo Petrovich
Ocak ayında, Rus gazetesi Novoye Vremya 1913, Farman VII uçağını kendi parasıyla aldı, Sırp ordusuna bağışladı ve Rus pilot Kirshtayan'ı gönderdi. Şkodra'yı serbest bırakma operasyonunda Karadağ birliklerine Sırp "kıyı filosu" uçakları yardım etti. İkinci Balkan Savaşı’nda üç Sırp uçağı yer aldı ve Bulgar birliklerinin keşif pozisyonunu aldı.
Bununla birlikte, Birinci Dünya Savaşı'nın başında, Sırp uçağı sadece 7 yıpranmış uçağa sahipti. Sırbistan, Fransa ve Rusya'nın ana müttefikleri başlangıçta Sırbistan'a uçak tedarik etmek istememiş, kendi ordularını tedarik etmeyi öncelikli hale getirmişti. Savaşın ilk dokuz ayında, Fransızlar Sırbistan'a 12'e uçak sipariş etmeyi reddetti, ancak Sırplar inşaatlarını çoktan ödediler. Çarlık Rusyası, uçak sağlamadı, ancak Sırbistan'ın diğer ülkelerdeki uçakları satın alması için 6 milyon ruble tutarında bir krediyi onayladı.
Bununla birlikte, Cera'daki savaşta Sırp ordusu için önemli olan Sırp uçağı "Blerio" mürettebatını verdi. Ağustos ve Aralık aylarında, 1914, topçu ateşinin yol açtığı hasarın bir sonucu olarak zorla iniş yapan birçok Avusturya-Macaristan'daki Lohner BI BUB uçağını yakalamayı başardı. İlk hava savaşı 27 Ağustos 1914'te gerçekleşti, ardından bir silahlı Avusturya uçağı silahsız bir Sırp uçağına saldırdı, ancak pilot Miodrag Tomiç düşmandan kaçmayı başardı. Sonunda, aylarca süren 9’ten sonra Fransız hükümeti, Farman MF’nin 93’inden Sırbistan’a filosunu MF-12’i gönderdi. 11 (5 daha sonra Sırp ordusuna bağışlandı) ve kabaca 100 askerleri. İlk Sırp havacılık okulu 1915'te kuruldu, ancak Sırbistan'ın kendisini daha ileri çalışmalarını engellediği zorlu savaş yasası kurdu. Fransa, Sırbistan'da "Oluy" ve "Vyhor" (fırtına ve kasırga) kendi isimlerini alan iki yeni uçak artık "Blerio" XI'yi verdi. “Sırp” ilk Sırp savaş uçağıydı - Schwarclose M.08 makineli tüfek üzerine kuruldu.
Blerio "Oluy" uçağı - ilk Sırp askeri (silahlı) uçağı
Bir Türk Blerosu ve bir Avusturyalı Macar Aviatik, 1915’te Sırpların kupaları oldu. 2 Ağustos 1915 Sırplar ilk bombalama uçuşlarını yaptılar. Mürettebat, düşman birliklerinin sütununa küçük bombalar ve oklar attı. Üçgen şirketi tarafından inşa edilmiş iki balon ve 76 mm kalibrelik tabancalara sahip bir uçaksavar silahı da dahil olmak üzere Rusya'dan yedi topçu bataryası alındı. Bu batarya, Sırp hava savunma sisteminin başlangıcı olan 15 Ağustos 1915’i Avusturya’da bir Macar uçağını düşürdü; Savaşın sonuna kadar pil iki düşman uçağına daha çarptı. Aynı zamanda, birkaç saha silahı hava hedeflerine ateş etmek için uyarlandı. Kral, 1915’un sonundaki Balkan askeri tiyatrosundaki durumun dramatik şekilde bozulması nedeniyle, birlikleri Sırbistan topraklarından çekmeye karar verdi. Sırp ordusunun Karadağ ve Arnavutluk üzerinden Korfu adasında Yunanistan'a çekilmesinden sonra, orada yeni bir hava filosu kuruldu.
Mayıs ayında, Sırp pilotlar Selanik altındaki beş Sırp-Fransız filosunun bir parçası olarak 1916 ile uçmaya başladı. Filo, bir Fransız büyük tarafından komuta edildi, asıl görev Sırp kara kuvvetlerini desteklemekti. Sırp ordusunun canlanma dönemi, yeni nesil pilotları, teknisyenleri ve öğrencileri eğitmek için kullanıldı.
Selanik önündeki Sırp filosu
Sırp pilotlar, ilk uçak savaş zaferini, 2’ta, Nisan 1917’da Newport uçağında kazandılar. Ön atılım arifesinde, Sırp ordusunda 40 uçakları ve Sırp personeli olan iki filo vardı, ancak yalnızca filolarda görev yapan Sırplar değil (özellikle, 12 Rusları vardı). Kısa süre sonra çok sayıda Rus, Sırp ordusuna katıldı ve kendi vatanlarındaki durumu hayal kırıklığına uğrattı. Onlar daha önce "inanç, kral ve Anavatan için" hizmet etmek için verilen yeminle çelişmeyen Sırbistan Kralı'na yemin ettiler. Rusların Rus İmparatorluğu'nun askeri üniformasını giymeye devam etmelerine izin verildi. 1918'in başında, eğitimin tamamlanmasından sonra, 12 Rus pilotları ve öğrencileri Fransa'dan geldi. Rus pilotların en başarılı muharebe misyonlarından biri, Bulgar piyadelerinin kolonunun saldırısına yönelik Eylül 26’in 1918 uçuşu oldu. Pilotlardan biri yaralandı, ancak görev tam olarak tamamlandı.
Anavatanındaki ölüm tehdidini bilen Sırbistan Kralı, Rusların Sırp ordusunda kalmasını önerdi, ancak birçoğu Rusya'ya geri dönmeyi seçti. Daha sonra bir kısmı Sırbistan'a döndü.
Savaşın sonuna kadar, 3000 dizisinden daha fazlası uçuruldu. Pilotlar, 30 düşman uçağı, topçu - beş tane daha vurdu. İlk Sırp havacılık filosunun komutanı daha sonra birleşik güney Slavlar devletinin havacılığının ilk komutanı oldu.
Savaştan sonra Sırplar, Slovenler ve Hırvatlar krallığının oluşmasıyla birlikte, yeni devletin hava kuvvetlerinin bel kemiği, yeni kurulan krallığın diğer yerlerinden insanların da alındığı bu güçlerdi. Maddi kısım çoğunlukla, ele geçirilen Avusturya-Macaristan arabalarından oluşuyordu. 1919'in başlangıcında, Hava Kuvvetleri Komutanlığı Novi Sad'da kuruldu ve orada bir filo ve pilot okulu vardı. Bir filo, Saraybosna, Zagreb ve Üsküp'te, biri de Mostar ve Ljubljana'da bağlandı.
Aynı yıl, Saraybosna, Üsküp, Zagreb ve Novi Sad merkezli 1919 hava bölgeleri kuruldu. Ertesi yıl, Savaş Bakanlığı altında bir havacılık departmanı kuruldu. Novi Sad'daki havacılık bölgesi, pilot bir okulun dışında kalan 4-e havacılık komutanlığında bir savaşçı filosu, istihbarat okulu, yedek subay okulu (öğrenci eğitimi) ve Mostar'daki havacılık bölgesi olarak değiştirildi. Buna ek olarak, 1 ve 2 hava komutanlığı ordu filolarına takıldı.
1922'ten, Hava Kuvvetleri havacılık (keşif, savaş ve bombardıman uçağı) ve havacılık (balon) bileşenlerine bölündü.
1927'te, hava komutanlığı ordu bölgelerinin bulunduğu yerde yaratıldı. Daha sonra, 1-th ve 2-th hava komutu ile bölgesel hava komutu, 2-3 hava gruplarında karışık bir bileşimin alaylarını oluşturdu. 1930'te, alaylar, 2-3 alayında hava teçhizatlarına birleştirildi. 1937'te, lojistik destekten sorumlu hava üsleri oluşturma ile uçuş ve uçuş dışı birimlere bölünme oldu. Böylece, 1'in havacılık bazları, havacılık alayına hizmet etmek için sıralanırken, 2 ya da 3 sıralaması havacılık gruplarına ya da özel filolara hizmet vermek için ortaya çıktı.
1923’te, JKRV’yi yükseltme ihtiyacı konusunda karar verildi. Birinci Dünya Savaşı'nın çift kanatlarının yerini modern uçak aldı. Modernizasyona birçok Yugoslav ve uluslararası şirket bağlandı, bu da kısa sürede uçak sayısını ve uçuş ekibinin sayısını önemli ölçüde arttırdı. Ve üretimi için hem uçaklar hem de lisanslar satın alındı.
Yugoslav topluluğunun ilk savaşçısı Fransız savaşçı Dewoitine D.1 idi. 79 uçakları, 20-ler'deki Yugoslavya'ya teslim edildi ve 1927'ten bu yana lisanslı üretimi, Fransız lisansı altında Gourdou-Leseurre ve Hanriot firmalarının eğitim uçaklarını üreten Zemun'daki Zmaj fabrikasında kuruldu.
Savaşçı Dewoitine D.1
1930'te Yugoslavlar üç Çekoslovak Avia BH-33E-SH savaşçısı aldı. Bir süre sonra, Zemun'daki Ikarus fabrikası, üretim haklarını edindi ve 42 makineleri üretti. Yugoslav Hava Kuvvetleri ile hizmete girdiler. BH-33E'nin bir kısmı, Almanlar 1941'taki Yugoslavya'ya saldırana kadar hayatta kaldı.
Avcı Avia BH-33 Hava Kuvvetleri Yugoslavya
Zmai ayrıca Gourdou-Leseurre B.3 avcı jetleri (pilot eğitimi için kullanılan montajlı 20 avcı uçakları) ve Dewoitine D.27 (montajlı 4 avcı jetleri, Fransa'dan tedarik edilen 20) üretti.
Savaşçı Gourdou-Leseurre B.3 Yugoslavya Hava Kuvvetleri
Fransız Breguet 19, savaş öncesi yıllarda Yugoslav Hava Kuvvetleri'nin ana hafif keşif bombacısı oldu. İlk 19 uçağı Fransa'da 1924 yılında satın alındı. 152 yılında başka bir 1927 uçağı alındı. 1928'te lisanslı üretim, Kraljevo'da özel olarak inşa edilmiş bir devlet havacılık tesisinde başladı. Toplamda 1932 Breguet 425, 1'ten önce toplamda piyasaya sürüldü ve 119 uçaklarında 400 ve 450 hp, 93- "Hispano Suiza" ile 500 hp, 114 - Gnome- Ron "9Ab, Yugoslavya'da Rakovica'daki tesiste lisans altında yapılan 420 hp'ye güç verdi. 51 uçağı Breguet 19-7, Hispano Suiza, hp gücü 650 motoru ile üretildi. ancak onlar için motorlar düzensiz olarak alındı ve sonuç olarak, 50 bitmiş makineler hakkında motorsuz kaldılar. Sonra Yugoslavlar Br.19'i kendi başlarına modernize etmeye karar verdi. Kraljevo'daki fabrikadan bir grup tasarımcı, Br.19.7'i Amerikan Wright motoru GR-1820-F56 Cyclone, hp 775 adı altında Br.19.8 adı altında yeniledi. Korumadan alınan planör, 48 makinelerinin Amerikan motorlarıyla donatıldığı Zemun'daki Ikarus fabrikasına teslim edildi. Bunlardan ilki Aralık 1936'te havaya yükseldi, ikincisi gelecek yıl Kasım ayında orduya teslim oldu. 1920 un Breguet 19 in ikinci yarısında, zamanının en iyi uçaklarına ait olduğunu güvenle söyleyebiliriz. Bununla birlikte, zaman harcanıyor ve 1938-40 yıl boyunca Yugoslavlar, çoğunlukla erken tadilatlar olmak üzere Breguet 150 yakınlarındaki uçuş okullarına yazdı ya da transfer oldu. Ancak, Nisan ayında, 1941, Alman, Macar ve Bulgar birlikleri ülkeyi istila ettiğinde, sekiz filo hala bu makinelere uçtu. Parkın çoğu Br.19.7 ve Br.19.8 idi, ancak bazı erken değişiklikler yapıldı.
Yugoslav ışığı keşif bombacısı Breguet 19
Breguet 19 ile birlikte, Yugoslav Hava Kuvvetleri, bir başka ünlü Fransız hafif keşif bombacısı Potez 25 ile Gnome-Rhon motorlu 9Ac Jüpiter (420 hp) ile de silahlandırıldı ve ayrıca Yugoslav şirketi Ikarus tarafından lisanslandı. Brasov, 200 makinelerinin etrafına monte edildi. Nisan 6'taki 1941'ten itibaren, Yugoslav Hava Kuvvetleri hala 48 Potez 25'e sahipti.
Potez 25 Hava Kuvvetleri Cumhuriyetçi İspanya
İngiliz şirketi HG Hawker Engineering Co. lisansı altındadır. Ltd, Belgrad'daki Ikarus fabrikaları ve 1937-1938'deki Zemun'daki Zmay. Fury 40 savaşçıları, 30'lerde ana Yugoslav savaşçıları olarak toplandı.
Yugoslav Fury Fighter
Eş zamanlı olarak yabancı uçak alımı ile kendi tasarımı oldu. İlk uygun Yugoslav uçağı, 1929'te tasarımcı Rudolf Fizir tarafından tasarlanan Fizir FN eğitimi oldu. Uçağın seri üretimi, farklı girişimlerin birçok fabrikasında bir kerede ayarlandı. Prototip 1930'te uçtu ve hemen hemen Yugoslav Hava Kuvvetleri, birkaç keşif uçağı için yakın bir keşif uçağı olarak kullanılmak üzere bir emir verdi. Walter motorlarla donatılmış ilk 20 uçağı partisi Zmaj fabrikasında toplandı. Onları Mercedes motorlu 10 otomobilleri ve toplamda 1931 - 1939 olarak takip etti. Emrin 170 uçağı, çoğu havacılık okuluna nakledilen serbest bırakıldı. 20 makineleri de 1940'ta toplandı, bireysel kopyalar 1950'lerin başına kadar uçmaya devam etti.
Fizir FN'nin daha da geliştirilmesi FP2'in değiştirilmiş bir versiyonuydu. Bu uçağın üretimi 1934 yılında başladı. Uzun bir süre, Yugoslav Hava Kuvvetleri'nin ana eğitim uçağı olarak kaldı. Savaş sona ermeden önce, 7’in tam olarak silinmesine kadar devam eden 2 FP1947 hayatta kaldı.
1934'ten bu yana Prva Srpska Fabrika Aeroplana Živojin Rogožarski, mükemmel yol tutuşu ve mükemmel manevra kabiliyeti ile tanınırlık kazandıran bir eğitim uçağı Rogozarski PVT kurdu. PVT uçağı, Yugoslavya'daki askeri uçakların uçuş okullarına büyük miktarlarda tedarik edildi, tüm Yugoslav avcı pilotları orada eğitildi. Üretilen PVT sayısı hakkında bilgi mevcut değildir, ancak Nisan 1941’taki Alman işgali sırasında, Yugoslav Hava Kuvvetleri bu uçaklarla 57’e sahipti. PVT'nin başarısı, bir uçak hafif metal yüzer takan Yugoslavya Deniz Kuvvetleri'nin dikkatini çekti. Bu versiyonun yüzer bir iniş takımı ile başarılı bir şekilde test edilmesinden sonra, bir dizi hidroplan PVT-H (Hidro'den H) sipariş edildi. Savaştan kurtulan savaş uçakları, 1950'lere kadar sosyalist Yugoslavya Hava Kuvvetlerinde kullanıldı.
Yapı içinde çok sayıda metal parça bulunan ve genel olarak geliştirilmiş hatlara sahip olan PVT uçağının bir başka gelişimi, aynı Gnome-Rhone K100 Titan Major motorunu tutan Rogozarski P-7 uçağıydı; Stabilizatör yeniden tasarlandı ve arka koltuk değneği yerine bir tekerlek takıldı. 1941 g. Uçuş becerilerini geliştirmek ve akrobasi öğretmek için 27 kopyaları kullanılmıştır. Kanat açıklığı PVT modeline göre düşürüldü ve maksimum hız 251 km / s'ye yükseldi.
1934'te Yugoslav şirketi Prva Srpska Fabrika Aviona Zivojin Rogozarski, Rogozarski SIM-X eğitim uçağını yaptı. Dairesel kesitli bir gövdesi, bir şemsiye tipi gergi kanadı ve ayrı bir rafa sahip geniş ölçülü, geri çekilemez bir alt takımı vardı. Uçakta bir Walter yıldız motoru vardı. Bu modellerin önemli bir kısmı inşa edildi. Alman Yugoslavya işgali sırasında, üç uçuş okulunda yaklaşık 20 makineleri kullanılıyordu.
30-lerin sonunda, iki şamandıra ve 190 l'de derecelendirilmiş bir Walter Major Six motoru bulunan bir SIM-XII-H eğitim uçağı, SIM-X firmasında tasarlandı. a. (142 kW). Daha büyük güce sahip motor, uçağın boyutunu arttırdı. SIM-XII-H gövde eliptik bir kesite sahipti ve kuyruk tertibatı da güçlendirildi.
Prototip, ilk uçuşunu Şubat ayının 1938’inde, 1939’te 8 seri hydroplanes yaptı, son dört uçak ise pilotların enstrüman kullanarak eğitilmesini mümkün kıldı. Kalan dört uçak, uçaktan teslim edildi, çünkü Kanada'dan teslimatlarında zorluklar vardı. Bu gibi yüzmeleri kendi başına geliştirmek için bir girişimde bulunuldu, ancak proje savaşın başlaması nedeniyle hayata geçirilemedi.
1936'te Yugoslav Hava Kuvvetleri Komutanlığı, savaş havacılık pilotlarını eğitmek için yeni bir eğitim uçağına ilgi duyduğunu belirtti. Bu amaçlar için, karmaşık bir akrobasi manevralarını ek bir karbüratörle (ters bir pozisyonda uçmak için) tamamlamak için özel olarak donatılmış SIM-XI adını alan bir proje geliştirilmiştir. II. Dünya Savaşı başlamadan önce seri üretime hiç başlamamıştı. Uçağın tek bir kopyası Almanlar tarafından ele geçirildi ve müttefikleri teslim edildi - çoğunlukla çekme kanatları için kullanılan Hırvatlar. 19 Aralık 1943 yılı SIMA XI'ın kuyruk numarası 7351 olan partizanlar tarafından vuruldu.
1931 - 1935'te Ikarus şirketi, kendi tasarımının ilk Yugoslav savaşçısı olan IK-2 savaşçısını yarattı. Uçağın seri üretimi, 1937 yılında piyasaya sürüldü, ancak 12 makinelerinin üretim öncesi bir grubu ile sınırlıydı. 12 1 gücünde bir Hispano-Suiza 860 Ycrs motor ile donatılmıştır. pp., IK-2 azami 438 km / s hıza sahipti ve bir 20-mm top HS-404 ve iki 7.92-mm Darne makineli tüfek ile donatıldı. Bu avcının yaratılışı, Yugoslav havacılık endüstrisinin şüphesiz başarısıydı.
1939'e kadar, yeni pilotlar ve mühendislerin, elektrik teknisyenlerinin ve teknisyenlerin uçakları çalıştıran ve çalıştıran yeni uçuş okulları sürekli açıldı. Bu arada çok fazla hazırlık yapmayan pilotların eğitimi sırasında vurgu kişisel akrobasi becerilerine verildi. Savaş oluşumundaki taktiklere ve eylemlere daha az dikkat edildi, çünkü gerçek bir savaşta düşman olan her kim olursa olsun, sayısal üstünlüğün düşmanın yanında olacağı ve yalnızca pilotların kişisel becerilerinin kazanma şansı vereceği varsayılıyordu. Memurların teorik eğitimi kış döneminde kalmıştır.
1 Eylül 1939, İkinci Dünya Savaşı başladı ve Yugoslav hükümeti hava kuvvetlerini güçlendirmeye karar verdi.
Ocak ayında, 1938, Yugoslav Başbakanı Stoyadinoviç modern satın alma amacıyla Almanya'ya geldi оружия. Berlin’deki Yugoslavya’nın askeri ataşesi, en son Alman savaşçı Bf-109’in özelliklerine duyduğu hayranlığı ifade etti ve Başbakan Stojadinoviç, Reich Bakanı Hermann ile bir araya geldiğinde Yugoslav askeri alımlarını görüşmek üzere Bf-109 listesinde önceliğe sahipti. Goering, Stoyadinovich'i caydırmaya çalıştı, bu uçağın Yugoslav pilotları için fazla karmaşık olacağını vurguladı; aslında, sadece kıt savaşçılara katılmak istememekle birlikte, Yugoslavya'nın acilen Alman endüstrisi tarafından ihtiyaç duyulan alımlar için ödediği çelik, krom ve bakır Anlaşma ve Nisan 5 üzerindeki 1939, 50 uçağı Bf-109E ve 25 motorlarını 601 DB'ye tedarik etmek üzere sözleşme imzalandı. Motorlar, 11 haftaları, 23 Haziran ayında teslim edildi ve sonbaharın ilk aylarında, ilk 3 avcısı Bf-109E-3, Augsburg'dan Zemun'a, Yugoslavya Krallığı Hava Kuvvetleri'nin 6'inci Savaş Alayı'nın bir parçası olmak için uçtu. Ek olarak, başka bir 50 uçağı Bf-109 tedarikine ilişkin bir anlaşma imzalandı. Kazalarda uçağın bir kısmı kayboldu, bir kısmı uçuş okullarına transfer edildi. Sonuç olarak, Messerschmitt Bf-2E savaşçısı (diğer verilere göre, 6), Yugoslavya Hava Kuvvetleri'ndeki 61 inci ve 109 inci hava alaylarına girdi. Yugoslav Messerschmitts biraz modernize edildi, bu yüzden 80, Alman meslektaşlarından daha fazla kilo verdi.
Aynı yıl, 1938, eski Hawker Fury avcısının yerine HG Hawker Engineering Co. ile anlaşma imzaladı. Ltd hakkında en son lisanslı savaş uçağı monoplanes Hurricane lisanslı üretimi hakkında. Anlaşmaya göre Hawker, 12 Hurricanes I'i tedarik etti ve üretimini Rogozharsky ve Zmay tesislerinde yetkilendirdi. Satın alınan ilk uçak 15 Aralık 1938'e ulaştı g. Ahşap bir pervane ve kanvasla kaplı kanatlı bir savaşçıydı. Aynı Yugoslavya'da inşa edilecek. Üretimin gelişimi gecikti ve Yugoslav Hava Kuvvetleri İngiltere'de başka bir 12 makine aldı. Yeni Merlin IV motorları, değişken adımlı pervaneleri ve metal kanat süslemesi vardı. Almanlar, Yugoslavya'ya saldırdıklarında, 60, Zmay 20 ve Rogozharsky 40'in üretilmesini emretti - bir tane değil. Böylece, Yugoslav Hava Kuvvetleri'nin saflarında 6 April, 38-th, 51-th ve 33-th squadrons ile hizmet veren 34 "Hurricane" idi. Yugoslavya'da bir "Hurricane", Alman motor DB601A altında yeniden donatıldı. Bu makine, 1941’in başlangıcından beri test edilmiştir ve pilotlara göre standardı aşmıştır; onun kaderi bilinmiyor.
Buna karşılık Yugoslav tasarımcıları, savaşçıları Ikarus IK-3'i önerdi. Yugoslav savaşçısı, olağanüstü çağdaşları: İngiliz Hawker Hurricane ve Alman Messerschmitt 109'i mükemmelleştirdiğini kontrol etmek için çok güvenilir ve kolay olduğunu kanıtladı. Uçakta, 12 km / s hızlarına ulaşmasını sağlayan Fransız beygir gücü 29 gücü ile Fransız Hispano-Suiza 890Y-526 motoru bulunuyordu. Bir vida göbeğinden ateşlenen bir Oerlikon FF / SMK M.20 EM 39 top ve gövdenin ön üst kısmındaki kaputun altında iki Browning FN 7,92-mm makineli tüfek ile donatılmıştır. Uçakta bir Alman radyo istasyonu olan Telefunken Fug VII bulunuyordu. Ne yazık ki, 13 benzeri tüm makineler piyasaya sürüldü, bunlardan April 1941 tarafından 12 sıraya girdi.
Bombacı uçağının güçlendirilmesine karar verildi.
1936-1937’te Yugoslavya, Alman bombardıman uçağı Dornier Do.37’ın Fransız 17 silindirli yıldız şeklindeki iki sıralı hava soğutmalı Gnome-Rhone 17N14 / 14 havalı soğutmalı motorlu 1-2 / 980 / 17 / 15 / 1939 / 17 / 1941 / 30 / 17 / 17 / 17 / 17 / 1939 / 3 / XNUMX / XNUMX / XNUMX / XNUMX / XNUMX / XNUMX / XNUMX / XNUMX / XNUMX / XNUMX / XNUMX / XNUMX / XNUMX / XNUMX / XNUMX / XNUMX / XNUMX / XNUMX olduğunu Aynı zamanda, Yugoslav hükümeti, Do XNUMX lisansı almak için Dornier'le görüşüyordu ve Mayıs XNUMX'te XNUMX, Kraljevo'daki devlet uçak üretim tesislerinin montaj hatları Yugoslav Do XNUMXK üretmeye başladı. Nisan ayına kadar, Alman Yugoslavya istilasının başladığı yılın XNUMX'i, yalnızca XNUMX Do XNUMXK'nin tamamen monte edilmesini sağladı. Seri Alman Do XNUMX'in aksine, tüm Yugoslav Do XNUMX K uzun bir burnuna sahipti. Bombacılar XNUMX yılındaki XNUMX K, Yugoslavya Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin XNUMX.
Yugoslavya'ya teslim edilen iki Bristol BLENHEIM Mk I İngiliz bombacısı, Belgrad'daki Ikarus fabrikasının lisansı altında inşa edilen Blenheim 48'un referans noktası oldu. Bu makineler, daha modern olan "Blenheim" IV ile birlikte, 22'in başlangıcında İngiltere'den gelmiş, 1940'inci Bombacı Alayı ve 8'inci ayrı Yugoslav Hava Kuvvetleri grubu ile hizmet veriyordu.
İtalya'nın Hırvat Ustasha'yı destekleyen, Yugoslavya'nın rakibi olmasına rağmen, savaş uçakları da satın aldı. 1938'in ortasında, 45 orta bombardıman Savoia Marchetti S.M.'nin satışı ile ilgili bir anlaşma imzalandı. 79'ten Yugoslavya'ya. Hepsi özel özellik içermeyen standart İtalyan numunesiydi ve teslimat hızlı bir şekilde yapıldı - sadece otuz S.79 gönderildi, İtalyan Hava Kuvvetleri'nin alaylarından birine yöneldiler ve fabrikadan yeni 15 yenilerini teslim ettiler. Yugoslavya'da, bir alay (7-th - 30 makineleri) ve 81-th ayrı bombardıman grubu (15 makineleri) kullandılar.
Ayrıca 12 hafif bombardıman keşif Caproni Ca.310 LIBECCIO satın alındı.
Yugoslav tasarımcıları kendi bombardıman uçaklarını yaratmaya çalıştı. Bunlardan biri, ilk defa 1938'te Belgrad'daki Birinci Uluslararası Havacılık Fuarı'nda sergilenen Ikarus ORKAN'dı. Orkan, duralumin döşemeli tamamen metal bir tek kanatlı uçtu. Proje, nispeten küçük çaplı 14 silindirli motorlar "Hispano-Suiza" 14AB (670 hp) altında hesaplandı. Ancak Fransa savaşa girdikten sonra, bu ülkeden motorların tedariki durdu, sonra Hava Kuvvetleri yönetimi otomobili İtalyan 840 güçlü Fiat A-74RC-38 motorları ile test etmeye karar verdi, ancak aynı zamanda daha büyük çapta. Ayarlanabilir perde İtalyan vidaları kuruldu. Prototip, silahsız iken, ilk kez yılın 24 Haziran 1940 çıkardı. İniş sırasında uçak hasar gördü, uzun süre tamir edildi; Fransız yedek parça sıkıntısı özellikle hissedildi. Sadece 19 Mart 1941 teste devam edebildi. Uçağa ince ayar yapmak için yeterli zaman yoktu. Prototip Orkan bir Alman hava saldırısı sırasında Almanların bir kupa olarak aldığı ve trenlerin izlerini kaybettikleri Almanya'ya giden bir hava saldırısı sırasında hasar gördü.
1923'ta hidroaviasyon atandı ve Donanma'nın emrine atandı. Aynı yıl İkarus atölyelerinde (Novi Sad) uçan botlar yapmaya başladı. Bunlardan ilki, 100 l'de değerlendirilen bir Mercedes D.II motorlu çift kanatlı bir uçan tekne Ikarus SM idi. a. . Teknede daha sonraki seride Çek motorları yüklü Blesk güç 100 hp ve Alman Mercedes D. II 120 ve 160 HP Uçan teknenin ilk uçuşu, yılın Kasım ayı 10 1924’inde gerçekleştirildi. SM tekne, Yugoslavya Kraliyet Donanması için sınırlı sayıda üretildi. Teknenin toplam üretilen 42 örneği. Bu iddiasız ve konforlu otomobiller, Nisan 18'e kadar 1941 yıl boyunca kullanıldı.
Bir sonraki uçan tekne, Ikarus IM, serinin içine girmedi. Ancak temelde Ikarus IO'nun geliştirilmiş bir versiyonunu oluşturdu. Eşit kapsamı olmayan kanatları olan, ancak 12 beygirlik Librerti L-400 motorlu bir çift kanatlıydı. ve aynı mürettebatın bulunduğu yer. 1927'de keşif amaçlı filo 12 otomobilin ilk serisini üretti. IO uçan tekne, gövdenin pruvadaki bir halka montajı üzerinde bir adet 7,7 mm makineli tüfekle donatılmıştı. Toplamda dört türden 38 kopya üretildi - 12 hp Librerti L-400 motorlu IO / Li, (36 ve 1'de 1927 + 1928 prototip üretildi), IO / Lo - 12 hp Lorraine-Dietrich 450Eb motorlu ., (1'da 1929 prototip), IO / Re - Renault 12Ke 500 hp motor ile (1'de 1937 prototip) ve Lorraine Dietrich-12dB 400 hp motorlu IO / Lo (20'te 1934 kopya).
Kendi uçaklarına ek olarak, Yugoslavya'nın deniz havacılığı da yabancı modellerle donatıldı - Dornier Do 22 torpido bombacısı keşif uçağı. Do.1938Кj 1939 makineleri adı altında toplam 22 ila 12 yıl teslim edildi.
1940'te deniz uçağı keşif ve hafif bombardıman uçağı Rogozarski SIM.XIV, iki şamandıralı iki motorlu bir tek kanatlı uçak olarak hizmete girdi. Prototip SIM-XIVH, 8'in Şubat ayında ilk 1938 uçuşunu yaptı ve aynı Yugoslav tasarımında ilk Yugoslav çift motorlu askeri uçağıydı. Donanma havacılık atölyelerinde son toplantı ile Belgrad'daki Rogozharsky fabrikasında 1940'un başında seri üretime başlandı. Toplam yayınlanmış 13 ind.
1941 tarafından Yugoslav Kraliyet Hava Kuvvetleri, 1875 görevlileri ve 29 527 özellerinin yanı sıra, çoğu modern tipte olan daha fazla 460 ön uçağı uçağına sahipti. Hava Kuvvetleri, 22 bombacısı ve 19 avcı filosuna sahipti.
Eski Breguet Br.19 ve Potez 25 uçağından, 7 filosunun 2 keşif grupları, 1 grubu boyunca bir kara kuvvetleri ordusuna kuruldu. Yüksek Komutanın ihtiyaçları için iki ayrı keşif grubu kuruldu. Ayrıca Alman savaşçı Messerschmitt Bf.2 ve İngiliz Hawker Hurricane ile donanmış, 109 yeni savaşçı alayları kuruldu. 1-I bombardıman tugayı, 7-th ve 4-th bombardıman alaylarından oluşturuldu ve 1-tugaydan 81-I ayrı bombardıman grubu Mostar'a gönderildi.
Taşımacılıkta, ışık, tıbbi ve iletişim uçakları yardımcı hava kuvvetleri oluşturmaya başladı, ancak savaşın başlangıcında tamamlanamadı. Pancevo'da 1940, Hava Harp Okulu'nu kurdu.
1940'in başında şehirlerin, garnizonların ve yolların hava savunma organizasyonu tamamlandı. Hava savunma sadece birlikler sağladı. Silah moderndi ama yetmedi. Hava Kuvvetleri komutunda, X-NUMX-mm M-2 toplarıyla donanmış bir 75 hava savunma bölümü vardı ve her ordunun, X-NUMX-mm M-37 veya 75-mm M-37 topu ve bir grup projektör ile donatılmış bir hava savunma bölümü vardı. Her bir bölümde, 76,5 36-mm makineli tüfek M-6 (Çekoslovak ZB-15) olan bir makineli tüfek şirketi vardı.
Yugoslavlar, ülkenin işgalini önlemeye ya da Müttefikler yaklaşana kadar Luftwaffe'yi geciktirmeye güveniyordu. Zaman bu beklentilerin ne kadar boş olduğunu gösterdi.
Devam edecek ...