Kaynaktan kaynağa görüş gider: "Sevastopol iğrenç deniz nakliyatına sahipti ve açık denizde hareket etmeye uygun değildi."
Bir yandan, tamamen teorik olarak savunarak, böyle bir ifadeye katılmamak zor. Gerçekten de, serbest tahtanın (6 metrelerin projesine göre) burun içindeki yüksekliği 5,4-5,7 metreyi geçmedi ve bu fazla değildi. Ek olarak, gövdenin burun hatları çok keskindi (yüksek bir hız elde etmek için) ve teoride, dalgaya iyi yakınsama sağlamadı. Bu da ilk kulenin suyla dolup taşmasına neden oldu.
Ancak sorun ne - kaynaklar bu konuda daha akıcı hale geliyor. “Finlandiya Körfezi koşullarında bile, bu kadar büyük gemiler için çok az heyecanla, yay uçları ilk kuleye kadar suya düştü ...”
Öyleyse tahmin etmeye çalış - "bu kadar büyük gemiler için önemsiz" - bu ne kadar?
İlginç görünüyor - düşük deniz nakliyesi hakkında çok konuşuyorlar, ancak ne kadar kötü olduğu konusunda kesin bir bilgi yok. En önemli soru şudur: Sevastopol tipi savaş gemileri Beaufort ölçeğindeki hangi heyecan noktasında daha fazla savaşabilir? (Not: Genel olarak konuşursak, Beaufort ölçeği heyecanı değil, rüzgârın gücünü düzenler, ama biz böyle bir ormanın içine girmeyeceğiz ve bunun dışında ne olursa olsun, rüzgarın gücü ile açık denizdeki heyecan arasında kesin bir ilişki vardır.)
Bu sorunun cevabını bulamadım. Eh, ciddiye almamak "Bu kadar büyük bir gemi için küçük bir dalgada, kulesinin optiği dağılmış!" Ve işte neden.
Birincisi, kuledeki optikler önemli bir şeydir, ancak savaşta silah kullanmanın ana yöntemi, kulenin optiğinin ikincil olduğu topçu ateşinin merkezi kontrolü ve kontrolü altında kalmasıdır. Ve eğer merkezi kontrol bozulursa ve kulelere kendi başlarına savaşma emri verilirse, o zaman, büyük olasılıkla, geminin kendisi, optiklerinin etkileyeceği tam bir dönüş yapabilme kabiliyetine sahip değildir.
İkincisi, Alman savaş gemisi Derflinger'i alıyoruz. Burunda, kara tahtanın yüksekliği, Rus savaş gemisinden çok daha fazla olan 7 metreyi aşıyor, ancak beslemesi deniz seviyesinden sadece 4,2 metre yükseldi. Ve sonra kakası, diyor ki, savaşa giremeyecek kadar sert gitmiyor mu? Bu kesinlikle böyle. Ancak, kıç kulesinin barası da dahil olmak üzere beslemesinin tam hızında su altında kaldığına dair verilerle karşılaştım. İnanması zor değil mi? Ancak Muzhenikov kitabında, Alman Line Cruiser, bir savaş kruvazörünün tam hızda büyüleyici bir fotoğrafı var.
Aynı zamanda, Derflinger'in denize elverişlilikle ilgili araçların kullanımıyla ilgili herhangi bir problemi olduğunu hiç duymadım.
Sonunda üçüncü. Zaten I. Dünya Savaşı'ndan sonra ve II. Dünya Savaşı'ndan önce, İngilizler çok dikkatli bir şekilde, en son King George V tipi savaş gemilerinin 356-mm silahlarının kurs boyunca atılmasını istedi. Bu nedenle, savaş gemisinin burnu, geminin denize elverişliliğini olumsuz yönde etkileyen bir öngörme veya kaldırma almadı. Alman savaş gemisi "Bismarck" a karşı yapılan ünlü savaşta, burun kulesinin İngiliz komutanları "Wells of Prince", suda diz boyu savaşmak zorunda kaldı - kulelerin kucakları boyunca ezici oldu. Optiklerin aynı anda sıçradığını da tamamen itiraf ediyorum. Ancak İngilizler savaşa girdi, düştü ve mürettebatın deneyiminde tam bir savaş eğitimi almamış olan İngiliz savaş gemisi, tamamen eğitimli Bismarck'a göre çok daha düşük olmasına rağmen, düşmana zarar verdi.
Savaş gemilerimizin işe yaramaz denizciliğinin bir örneği olarak, talihsiz durum genellikle Baltık'tan Karadeniz'e geçiş sırasında “Paris Komünü” savaş gemisinin, Korkusuzluğumuza en hassas hasara yol açan şiddetli bir fırtınada Biscay Körfezi'ne inmesiyle ortaya çıkar. Ve bazıları bile hiç fırtına olmadığını iddia etmeyi taahhüt ederler, bu nedenle, kişisel hoşgörü, Fransız deniz meteoroloji servisinin aynı günlerde 7-8 noktalarının bir rüzgarı ve deniz 6 puanlarının bir dalgasını kaydettiği gerçeğini öne sürerek bir başkası olduğunu iddia eder.
Fırtına ile başlayacağım. Biscay Körfezi'nin genellikle tahmin edilemezliği ile ünlü olduğu söylenmelidir: Bir fırtınanın çok uzaklarda, çok uzaklarda, açık, ama körfezde bir multimetre kabarması olduğu görülüyor. Atlantik'ten Avrupa'ya bir fırtına geliyorsa bu genellikle bir durumdur - Fransa sahili hala sessizdir, ancak Atlantik bir şey hissederek Britanya sahilindeki öfkesini açığa çıkarmaya hazırlanıyor ve ardından Fransa'ya ulaşacak. Dolayısıyla aynı Brest'in fırtınası olmasa bile, bu Biscay Körfezi'ndeki havanın mükemmel olduğu anlamına gelmez.
Atlantik'teki ve İngiltere kıyılarındaki "Paris Komünü" nin serbest bırakılması sırasında, çeşitli ticari ve balıkçı gemilerinin 35'ini tahrip eden şiddetli bir fırtına başladı ve daha sonra Fransa'ya ulaştı.
Bizim savaş gemimiz Aralık 7'te denize girdi, Aralık 10'e geri dönmek zorunda kaldı. Bu süre zarfında:
- Aralık 7 kargo gemisi Chieri (İtalya), Fransa kıyılarından (yaklaşık 80 ° XNNXX ° W), Biscay Körfezi'nde, 150 mil (47 km) battı. 6 ekibinden 35 öldürüldü. Gerisi, balıkçı teknesi Gascoyne (Fransa) tarafından kurtarıldı;
- “Helene” kargo gemisi (Danimarka), başarısız bir çekme girişiminden sonra Biscay Körfezi'ndeki kurtarma görevlileri tarafından terk edildi. Fransız sahiline atıldı ve dalgalar tarafından tahrip edildi, tüm ekibi öldürüldü;
- Aralık 8 yelkenli gemi "Notre Dame de Bonne Nouvelle" (Fransa) Biscay Körfezi'nde battı. Ekibi kurtarıldı.
Bu yolculuktaki korkumuzun tek fotoğrafı, görünüşte heyecanın önyargılı olduğunu ima ediyor.
Dahası, fotoğraf, öğelerin şiddetinin tam ortasında olmayan bir gemiyi açıkça ele geçirdi - bu fotoğrafın çekildiği kruvazöre eşlik eden bir kasırga geldiğinde, kendisi zarar gördü ve açık bir şekilde ondan bir fotoğraf çekmedi. Bu nedenle, Sovyet denizcilerin ifadesine meydan okumak için önkoşul bulunmamaktadır.
Ama hadi Rus korkusuzunun zararına geçelim. Aslında, devasa bir geminin aldığı hasarı suçlamak için tasarlanan tasarım değil, bu yapıya Sovyet egemenliği altında yapılan teknik gelişme. SSCB'de savaş gemisi, geminin pruvasının sele basmasını azaltmak için tasarlanmış bir burun düzeltme aldı. Güvertede giyinen bir kepçe gibi görünüyordu.
Baltık'ta böyle bir yapı tamamen haklıydı. Baltık dalgaları kısa ve çok yüksek değil - savaş gemisinin burnu dalgayı kesti ve “kepçe” savaş gemisinin vücut üzerindeki etkisinden atılan suyu parçaladı ve attı. Ancak, dalgaların çok daha uzun olduğu Biscay Körfezi'nde, böyle bir dalgadan aşağıya inen savaş gemisi burnunu denize soktu ve ... “kepçe”, artık güverte bırakmaya vakti olmayan birçok ton deniz suyunu yakalayan gerçek bir kepçe gibi çalıştı. Doğal olarak, böyle bir yük altında, gövde yapıları deforme olmaya başladı. Kamçılamanın neredeyse dalgalarla parçalandığının mutluluğu, ancak savaş gemisi zaten zarar gördü ve onarım için geri dönmek zorunda kaldı ... Fransız işçilerinin nazal armatür kalıntılarını kestiği ve Paris Komünü'nin sorunsuz bir şekilde yoluna devam ettiği ortaya çıktı. Bu talihsiz "değişiklik" olmasaydı, savaş gemisinin büyük olasılıkla herhangi bir ciddi zarar görmeden fırtınadan geçtiği ortaya çıktı.
Daha sonra, bu tip tüm savaş gemilerinde, yeni bir burun tertibatı kuruldu, ancak tamamen farklı bir tasarıma sahipti - küçük bir patika gibi, üst güverte kaplı, böylece yeni tasarım herhangi bir şekilde su çekemezdi.
Sevastopoli'nin, en kötü Pasifik tayfununu umursamayan, okyanusların doğuştan pahitleri olduğunu iddia etmeye cesaret edemiyorum. Ancak önemsiz deniz nakliyatları, topçu muharebesi yapmalarını ve müdahale edip etmediklerini ne ölçüde engelledi, soru hala açık. Anladığım kadarıyla, gemiler 3-4 puanlarının heyecanıyla savaşıyorlar, peki, maksimum 5 puanları, eğer durum buysa ve başka bir seçenek yoksa (Togo'nun sahip olmadığı gibi, fırtına olacak ya da olmasın ve Rusların Vladivostok'a gitmesine izin veremezsiniz) . Ancak 5’te normal şartlar altında ve daha da fazlası 6 puanlarında, herhangi bir amiral kavga aramayı tercih etmemeyi, üssünde durmayı ve iyi hava beklemeyi tercih eder. Bu nedenle, soru, topçu platformunun, 4-5 puan dalgasına sahip Sevastopol tipi savaş gemileri olma durumunun ne denli istikrarlı olduğunu gösteriyor. Şahsen, böylesi bir heyecanla, savaş gemilerimizin, dalgaya karşı çıkarlarsa, muhtemelen doğrudan burunda ateş etmekle ilgili bazı problemleri olacağını kabul ediyorum, ancak heyecanın onların paralel kurslarla mücadele etmelerini önleyebileceğinden şüpheliyim, yani. Kule gemide konuşlandırılmıştır ve dalganın yan tarafına yerleştirilmiştir. 5 puanlarındaki Alman savaş gemilerinin dalgalanmaya dayanacağı şüphelidir - böyle bir rulo doğruluk mucizelerini gösteremezdi. Bu nedenle, dreadnoughts'un denize elverişliliğinin Baltık'taki Alman dreadnoughlarla savaşmak için yeterli olacağını varsayıyorum, ancak bunu kesin olarak ispatlayamam.
Geminin sürüş özellikleri hakkında konuşuyorsak, süratinden bahsetmeliyiz. Genellikle, 23 düğümündeki hız, gemilerimize onurlu bir şekilde konur, çünkü 21 düğümündeki hız, o zamanlardaki savaş gemileri için standarttı. Gemilerimiz, savaş gemileriyle diğer dünya güçlerinin savaşçıları arasındaki aralıkta hızdaydı.
Elbette, hız avantajına sahip olmak güzel, ancak 2 düğümündeki farkın Rus dreadnoughts'un “yüksek hızlı avangard” rolü oynamasına izin vermediği ve onlara savaşta özel bir avantaj sağlamadığı anlaşılmalıdır. İngilizler, 10 hızındaki farkın önemli olmadığını düşündü ve ben de onlara katılıyorum. İngilizler, 21-nodal savaş gemisi sütunlarıyla “hızlı kanat” yaratmaya karar verdiklerinde, 25-nodal hızı için tasarlanan “Kraliçe Elizabeth” gibi güçlü süper güçler yarattılar. Belki de, düğümün 4'indeki fark, bu gemilerin, düşman hattının başını örtmesine izin verecek, İngiliz hattının "yirmi bir" savaş gemileriyle olan savaşla örtüşmesine izin verecek ... Her şey olabilir. Ünlü "Togo Döngüsü" dışında, Tsushima'daki Japonlar sürekli olarak Rus gemilerini dezavantajlı hale getirdi, ancak Japon filosunun filo süratindeki en az bir buçuk kat avantajı vardı. Ve burada sadece% 20. Rus gemilerinde ve daha az - 10%. Örneğin, “König” ışını üzerinde tam hızda ve belirli bir mesafedeki savaşa girerek, 80 KB, yani savaş gemimiz yarım saat boyunca 10 KBT'ye gidebilirdi. Bu anlamda ne kadar? Benim görüşüme göre, savaşta, hız düğümünün ekstra 2'i Rus dreadnoughları için çok fazla bir anlam ifade etmiyordu ve onlara belirleyici, hatta kayda değer bir avantaj vermedi. Ama bu savaşta.
Gerçek şu ki, Sevastopol tipi savaş gemileri tasarlarken bile, Alman filosunun eğer Baltık'a hükmedeceği ve ilk dört Rus dreadnough'un inşaatının hiçbir şeyi değiştiremeyeceği açıktı - Hochzeeflot’ın gemi sayısındaki üstünlüğü hattı. Bu nedenle, denize herhangi bir girişe sahip olan Rus savaş gemileri, düşmanın kuvvetleriyle kasıtlı olarak üstün olanlarla bir araya gelme riskini alacaktır.
Belki de, hızdaki iki üstünlük knotu “Sevastopol” tipi savaş gemilerine savaşta önemli avantajlar sağlamamış, ancak Rus gemilerinin kendi takdirine göre savaşa girmelerine izin vermişlerdir. Korkusuzlarımız “yüksek hızlı avangard” rolü için uygun değildi, ancak kruvazör ve yıkıcılar düşmanı özlüyor olsalar bile ve aniden görünürlük sınırında, sinyalciler Alman filolarının sayısız silüetini görecekler - hız avantajı gemiler çok önemli bir şey almadan önce hızlıca teması kesmenizi sağlayacak hasar. Önemsiz Baltık havasını hesaba katarak, bir düşman bularak, örneğin, 80 kbt'de, kırılmasını, kavga etmesini ve kırılması, eğer zayıfsa ve çok güçlüyse hızlıca gözden kaybolmasını önleyebilirsiniz. Bu nedenle, Baltık Denizi'nin özel durumunda, savaş gemilerimiz için ek bir iki hızlı düğüm çok önemli bir taktiksel avantaj olarak düşünülmelidir.
“Sevastopoli” nin, 23 düğümünü, zaten Sovyet zamanlarında (24 düğümü boyunca gittikçe) modernleşmesine kadar büyük bir güçlükle geliştirdiği yazılmaktadır. Bu tamamen adil bir ifadedir. Ancak, testlerde bir 21 düğümü geliştiren diğer ülkelerin savaş gemilerinin, çoğu gemide ortak bir uygulama olan günlük operasyonda genellikle biraz daha düşük bir hız verdiğini anlamanız gerekir. Doğru, oldu ve tersi - Alman savaş gemileri bazen kabul testlerinde olması gerekenden çok daha fazla gelişti. Aynı “Kaiser”, örneğin, 21 projesi tarafından kendisine verilen düğüm yerine, gelecekte böyle bir hızı koruyamasam da, 22,4'i geliştirdi.
Bu yüzden, yerli dreadnoughts için yirmi düğüm hızı hiç gereksiz değildi ve hiçbir şekilde bir proje hatası olarak görülemez. Sadece Karadeniz korkuları için hızın 23'ten 21 düğümüne düşürüldüğü için pişmanlık duyabiliriz. Kazanların ve “Gebena” makinelerinin gerçek durumu göz önüne alındığında, 23 düğümü savaş gemisinden çıkmayacağını varsaymak oldukça mümkündür.
"Sivastopol" türündeki savaş gemilerinin çok kısa bir menzili vardı.
Ama bununla, ne yazık ki, tartışmak yok. Ne kadar üzücü olursa olsun, ama gerçekten.
Rus korkakları denize elverişliliği ve menzili açısından iyi değildi. Ama İngiltere’de dreadnoughts emrettiğimizde ...
Denize elverişlilikle ilgili ana sorunlardan biri, gemilerimizin aşırı yüklenmesiydi; bunun ana nedeni şasinin (türbinler ve kazanlar) 560 tonuyla projeden daha ağır olmasıydı. İnme menzili ile ilgili problem ortaya çıktı, çünkü kazanlar beklenenden çok daha hareketliydi. Kim suçluyor? Belki de Baltık ve Admiralty fabrikalarının ortak kurulu olan 14 Ocak 1909’in, denizdeki ilk dört Rus savaş gemisinin buhar türbinlerinin ve kazanlarının tasarımı, inşası ve denenmesinin teknik yönetimi konusunda bir anlaşma imzaladı.
"Sivastopol" gibi savaş gemilerinin aşırı pahalı olduğu ve ülkeyi perişan ettiği ortaya çıktı.
Savaş gemilerimizin elbette çok pahalı bir zevk olduğunu söylemeliyim. Üstelik, bunun ne yazık ki farkında olmakla birlikte, Rusya’daki savaş gemilerinin inşası, İngiltere ve Almanya gibi önde gelen dünya güçlerinden daha pahalıydı. Bununla birlikte, halkın inancının aksine, gemi maliyetlerindeki farklılık her zaman değildi.
Örneğin, Alman savaş gemisi "König Albert", 45.761 bin altın puanındaki Alman vergi mükelleflerine mal olmuştur (23.880.500 altın ruble). Rusça "Sivastopol" - 29.400.000 rub içinde.
Yerli dreadnought'un aşırı yüksek maliyeti, görünüşe göre, Rus zırhlısının maliyeti hakkında bazı karışıklıklardan geldi. Gerçek şu ki, Sivastopol tipi iki zırhlı maliyeti, 29,4 ve 36,8 milyon ruble, basında ortaya çıkıyor. Ancak bu konuda Rusların belirli fiyatlandırmaları akılda tutulmalıdır. filo.
Gerçek şu ki, 29 milyonu geminin kendi fiyatı ve yabancı dreadnoughts fiyatları ile karşılaştırılması gereken de bu. Ve 36,8 milyon, geminin maliyetine ek olarak, ek olarak verilen silahların yarısının (savaşın başarısız olması durumunda bir rezerv) ve çifte mühimmatın yanı sıra, belki başka bir şey içeren inşaat programına göre savaş gemisinin maliyetidir. bilmediğim bir şey. Bu nedenle, Alman Korkusunun 23,8 milyonunu ve 37 Rusça'yı karşılaştırmak yanlıştır.
Ancak, dreadnoughts maliyeti etkileyici. Belki de inşaatları gerçekten ülkeyi kulübe getirdi? Zırhlı leviathanlar yaratmayı reddeden tüfeklerle / tüfeklerle / mermilerle orduyu ezmenin mümkün olup olmadığını düşünmek ilginç olacak mı?
“Sevastopol” tipi dört savaş gemisinin tahmini maliyeti toplam 147 500 000,00 ruble miktarında hesaplandı. (yukarıda belirttiğim savaş rezervleriyle birlikte). GAU programına göre (Baş Topçu Müdürlüğü), Tula’daki silah fabrikasının genişletilmesi ve modernizasyonu ve Yekaterinoslav’da yeni bir silah fabrikası inşası (tüfek üretimi), ardından orada Sestroretsk tüfek fabrikasının devri, 65 721 930,00 hazinesinin ruble olarak maliyetine sahip olmalıydı. . Birinci Dünya Savaşı sırasında, Japonya'dan 2 461, Fransa'dan 000 635, Fransa'dan 000 641, ABD'den 000 ve ABD'den 400 000 dahil olmak üzere Rusya'ya 128 000 657 tüfekler verildi.
1915'ta, Mosin tüfeğinin maliyeti, 35,00 ruble idi; bu, Rusya'da serbest bırakıldıkları ve yurtdışından satın alınmadıkları takdirde toplam tüfek maliyetlerinin, 2 461 000 x XUMUM = 35,00 86 135 ruble olacağı anlamına gelir.
Bu nedenle, 2 461 000 üç hatlı tüfekler, üretim fabrikaları ile birlikte, hazine 151 856 930,00 ovmaya mal olacaktı. (65 721 930,00 ovmak. + 86 135 000,00 ovmak.), Zaten Baltık korkusuz inşaat programından biraz daha fazla.
Diyelim ki düşmanı denize çarpma yeteneğine sahip güçlü bir filo kurmak istemiyoruz. Ama yine de kıyılarımızı savunmamız gerekiyor. Sonuç olarak, savaş gemilerinin yokluğunda deniz kaleleri inşa etmek zorunda kalacağız - peki bize ne kadara mal olacak?
Baltık'ta, Rus filosunun üssü Kronstadt'tı, ancak modern çelik devleri için zaten çok küçüktü ve ünlü Helsingfors'un umut verici olmadığı düşünülmüştü. Filonun Revel'de olması gerekiyordu ve filonun gelecekteki ana üssünü yeterince korumak ve düşmanın Finlandiya Körfezi'ne girişini engellemek için güçlü bir kıyı savunması kurmaya karar verdiler - Büyük Petro'nin kalesi. Kalenin toplam değeri 92,4 milyon ruble olarak tahmin edildi. Üstelik bu miktar olağanüstü değildi, örneğin Vladivostok'ta birinci sınıf bir kalenin inşası için yaklaşık 100 milyon ruble tahsis edilmesi planlanıyordu. O sırada, 16 356-mm tabanca, 8 305-mm 16 279-mm tabanca, 46-altı-inç tabanca, 12 120-mm tabanca ve 66-mm topun kaleye yerleştirileceği varsayılmıştır.
Mesela, Finlandiya Körfezi ve Moonsund'un savunmasını yalnızca kıyı topçu tabanına dayanarak inşa etmek için en azından 3 tahkimatı gerekli olacak - Kronstadt, Revel-Porkalaud ve aslında Moonsund. Bu çözümün maliyeti 276 milyon olacaktır. (Rusya İmparatorluğu tarafından görevlendirilen 7 korkakları, 178 milyon ruble'ye mal oldu.) Ancak böyle bir korumanın, düşman filolarının Riga'ya veya Finlandiya Körfezi'ne girmesini engelleyemeyeceğini ve Ayzund Adaları'nın kendilerini çok savunmasız kalacağını anlamanız gerekir - 164 nedir? tüm adalar üzerinde silahlar?
Karadeniz'deki durum daha da ilginç. Bilindiği gibi, Türklerin filolarının üç dreadnough'unu devreye sokmak için Napolyon planları vardı.
Buna, filonun inşasıyla değil, deniz kalelerinin inşasıyla karşı koymaya çalıştığımız zaman, sadece bir tanesi “Sevastopol'un ardından” yaşanan Sivastopol - Odessa, Feodosia ve Novorossiysk’in yaşadığı şehirleri kapatacaktı. Şehirlerin her birini kapsayacak durumda olsa bile, Büyük Peter'in kalesinin maliyetinin yalnızca üçte birine ihtiyaç duyuluyor (toplamda yaklaşık 123 milyon ruble), o zaman bu üç Karadeniz Rus Dreadnough'unun maliyetinden (parça başına 29,8 milyon ruble veya 89 milyon ovala!) Fakat bir kale inşa etmiş olsak bile, kendimizi güvende hissedemeyiz: aynı Türkleri, kale topçularının hareket alanı dışına asker göndermelerini ve şehre kara yönünden saldırmalarını kim önleyebilirdi? Ek olarak, Birinci Dünya Savaşı sırasında Rus Karadeniz Filosunun mükemmel eylemlerini asla unutmamalısınız. Denizcilerimiz, Türklerin denizle iletişimini durdurdular, uzun ve kasvetli olan birlikleri karalara göndermeye zorladılar ve orduya deniz yoluyla yardım ettiler. Sahil kanadının birliklerine verilen mükemmel yardım, Hatalar Trajedisi kitabındaki hastalar için çok ilginç ve çok ayrıntılı. Muhtemelen başarılı inişlere çıkmış ve ordunun düşmanı parçalamasına yardım eden Birinci Dünya Savaşı filosunun tek örneği olan Karadeniz Filosu'ydu.
Ancak, eğer Türkler dehşet düşerse ve kalelerimiz olsaydı, bunların hepsi kesinlikle imkansız olurdu. Türkler iletişimimizi keseceklerdi, kıyı yanlarımızı bombaladılar, birliklerimizin arkasına iniş yaptılar ... Ama bunun için Dreadnough'lardan çok daha pahalıya öderdik!
Elbette, hiç kimse kıyı topçularına olan ihtiyacı ortadan kaldırmaz - mevcut olan en güçlü filo ile bile, sahilin kilit noktalarını korumanız gerekir. Ancak denizden bir gücün güvenliğini sağlamak için bir kılıçla (filosuyla) değil, kalkanla (kıyı savunmasıyla) yapılan bir girişimin mali açıdan da kârsız olduğu ve filonun varlığının sağladığı fırsatların onda birini sağladığı açıkça görülüyor.
Ve son olarak, son efsane - ve belki de hepsinden en talihsiz.
Baltık Fabrikası'nın (daha sonra Sevastopol tipi savaş gemilerinin bir projesi haline geldiği) projesi, yarışma için sunulan en iyi projeden uzaktı, ancak komisyon başkanı Akademisyen Krylov, Bubnov projesinin yazarı ile ilgili olduğu için seçildi. Bu bir akraba yardımcı oldu, böylece bitki şık bir düzen aldı.
Yorum bile iğrenç. Mesele şu ki Baltık fabrikası aslında devlete ait değil, yani. Devlet mülkiyetindeydi ve bu nedenle Bubnov şahsen “akıllı düzen” den özel bir hamilelik beklemiyordu. Gerçek şu ki, Baltık'ta Rus İmparatorluğu, savaş gemileri inşa etmenin mümkün olduğu tam olarak dört hisse senedine sahipti ve ikisinin de Baltık Tersanesi'nde bulunuyordu. Aynı zamanda yeni savaş gemileri inşa etmek aslında dört gemiden oluşuyordu. Bu nedenle projeyi kimin ve nerede geliştirdiği önemli değildir. Eğer proje Rus, İtalyan, Fransız ve hatta Eskimo olsaydı, Baltık Tersanesi'nde iki savaş gemisi inşa edilecek, çünkü artık onları inşa edecek yer yoktu. Böylece bitki zaten sipariş aldı.
Bu, ilk korkularımızla ilgili makaleleri bitiriyor, ancak sona ermeden önce, çevrimiçi okuma zevkine sahip olduğum Sevastopol savaş gemileri hakkında çok yaygın iki bakış açısı hakkında yorum yapmama izin verin.
Korkusuz - bu, elbette, fena değil, ama bunun yerine daha fazla kruvazör ve yıkıcı inşa etmek daha iyi olurdu.
Teorik olarak, böyle bir seçenek mümkündür - sonunda, 8,6 milyon ruble olan bir Svetlana tipi kruvazör maliyeti ve Novik tipi bir destroyer - 1,9-2,1 milyon ruble. Bu nedenle, aynı maliyette, bir kişinin korkmak yerine 3 hafif kruvazörlerini veya 14 destroyer parçalarını inşa etmesi gerekebilir. Doğru, soru hisse senetleri hakkında ortaya çıkar - ne kadar para vermez ve üç seyirde bir savaş gemisi geri alınamaz. Ancak bunlar belki de detaylardır - sonunda, hafif kruvazörlerin aynı İngiltere'den sipariş edilebildiği bir arzu olurdu. Ve hiç şüphesiz, Kaiser'in Baltık iletişimindeki aktif kullanımları Almanlara oldukça baş ağrısı yarattı.
Ancak burada anahtar kelimeler “aktif kullanım” dır. Sonuçta, örneğin, Rusya Baltık Filosunda, Svetlana ve Noviki'nin korkuları yerine, olabileceğinden çok daha az kruvazör ve yok edici vardı. Ama sonuçta, emrinde olan ışık güçleri bile,% 100'tan çok uzaktaydık! Ve bir kaç kruvazör daha ne değiştirdi? Hiçbir şeyden korkmam. Bir avuç kruvazör ve yok edici inşa etseydik ve onları aktif olarak kullanmaya başlasaydık ... o zaman evet. Ama sonra başka bir soru ortaya çıkıyor. Ve eğer her şeyi olduğu gibi bırakırsak, kruvazör ve yok edici filoları oluşturmayacağız, ama savaş gemilerini aktif olarak mı kullanacağız? O zaman ne olurdu?
Sevgili okuyuculardan bir tane mantıksal hata yapmamalarını tavsiye ediyorum, ki hayır-hayır, evet, internette farkettim. Limanda duran korkakları, düşman haberleşmesi yapan seyircilerle karşılaştırmak ve yok edicilerin daha etkili olduğunu söylemek imkansızdır. Savaş gemilerinin aktif eylemlerinin ve yok edicilerin aktif eylemlerinin etkilerini karşılaştırmak gerekiyordu ve o zaman zaten sonuçlara varmaktı.
Çok düzgün bir şekilde sorulan soru başka bir düzlemde akıyor: hangisi daha etkili - filonun çok sayıdaki hafif kuvvetinin aktif kullanımı mı, yoksa daha küçük kuvvetlerin aktif kullanılması ancak savaş gemileri tarafından mı destekleniyor? Ve Rus filosunun inşası için gerçekte serbest bırakılan fonların sınırları içindeki savaş gemilerinin ve ışık kuvvetlerinin optimal oranı nedir?
Bunlar çok ilginç, ayrı araştırma sorularına layık, ancak bunları inceleyerek alternatif alana aşırı derecede önem vereceğiz hikayelerBu makalede ne yapmak istemiyorum. Bir şeyi not edeceğim: birkaç düzine hafif geminin düşman iletişimi üzerine yapabileceği tüm olumlu etkiyle, kruvazör ve yok ediciler Alman Dreadnough'larına dayanamıyor. Ne yıkıcılar ne de kruvazörler fiziksel olarak Finlandiya Körfezi ve Moonzund'u savunmamızın temeli olan mayın topçu pozisyonlarını herhangi bir başarı ile savunamıyorlar. Eski Rus savaş gemilerini etkisiz hale getirmek için Almanların, birkaç Wittelsbach'la ilgili olarak onları destekleyen, ilk serilerin birkaç savaş gemisini göndermesi gerekiyordu. Bu nedenle, korkak kuşları tamamen terk etmek kesinlikle imkansız, ama ne kadar uzun sürdüğünü tartışabilirsin.
Hochzeeflotte'e “son ve kesin” savaşı veremesek neden korkutucu şeyler yapalım? Finlandiya Körfezi ve Moonsund savunmasını sınırlamak ve birçok kıyı savunma savaş gemisi inşa etmek daha iyi olmaz mıydı?
Benim kişisel görüşüm kesinlikle daha iyi değil. Aşağıda bu tez için ayrıntılı bir gerekçe vermeye çalışacağım. Benim düşünceme göre, kıyı savunma savaşı sadece iki görevi çözebilecek bir palyatifti ve kalıyordu; kıyıların denizden korunması ve ordunun kıyı kanadının desteği. Ve ilk görevi elinden fena halde çözdü.
Rus “Ushakovs” veya daha sonra Fince “Ilmarinens” gibi çok küçük bir yer değiştirmenin savaş gemileri hakkında konuşmak muhtemelen buna değmez - bu tür gemiler sadece kendi 254-mm'lik silahlarının muhtemel olmadığı halde, bir düşman kabuğunun ilk vuruşundan önce korkusuzlukla savaşabilirler. savaş gemisini ciddi bir şekilde çizip çizemeyecekleri. Fin zırhlı personel taşıyıcılarının II. Dünya Savaşı sırasındaki çok başarılı aktiviteleri, kıyı savunma savaş gemilerinin kendi kıyılarını koruyabileceği gerçeğiyle ilgili değildir, ancak hiç kimse bu savaşta Finlandiya'ya denizden saldırmaz. Finliler kıyılarını korumadılar, savaş gemilerini büyük tüfek olarak kullandılar ve elbette, uzun menzilli silahlarla donanmış, ancak kayakçılarda saklanma yeteneğine sahip gemileri kendilerini iyi gösterdiler. Ancak bu, Finlandiya savaş gemilerini, mayın topçu konumunda düşman savaş gemilerini sınırlandırabilen bir gemi yapmaz.
Benzer şekilde, ülkeler yırtıcı patlamayı ele geçirmeden önce inşa edilmiş olan filo savaş gemileri döneminin “Mohikalılarının sonuncusu” olan predrednouath'ın büyük savaş gemilerini düşünmek muhtemelen mantıklı değildir. Evet, bu mastodontlar ilk serinin korkaklarıyla kolayca “çeviri” yapabilir, hatta kazanma şansı bile elde ederdi - ama bedeli… “İlk İsmi Andrew” ve “İmparator Paul I” hazineye 23 milyon ruble'den daha pahalıya mal oldu! Ve eğer İngiliz "Korkusuz" a karşı son Rus savaş gemileri birebir bir savaşta hala bazı şanslara sahipse, o zaman "Sevastopol" gibi bir savaş gemisine karşı böyle bir rakip yoktu. Sevastopol savaş gemisinin sadece% 26 daha pahalı olduğu göz önüne alındığında.
Tabii ki, “İlk Denilen Andrew” un bu tür bir maliyetinin uzun inşası ve geminin kızak üzerinde yaptığı pek çok değişikliğin bir sonucu olduğu söylenebilir ve bu kesinlikle bir dereceye kadar geçerli olacaktır. Ama eğer İngiliz gemilerine bakarsak, aynı şeyi göreceğiz. Bu nedenle, büyüklük ve maliyet bakımından aynı olan ancak savaş gemisinin yetenekleri ile aynı olmayan büyük tonajlı kıyı mastodonları inşa etmek için bir anlam yoktur.
Yüzyılın başlarında klasik bir filo savaş gemisinin yer değiştirmesinde bir kıyı savunma savaş gemisi hayal etmeye çalışırsak, yani. 12-15 bin ton, o zaman ... Her neyse, ama küçük bir topçu gemisini daha güçlü ya da en azından büyük birine eşit hale getirmenin bir yolu yok (elbette taktik nükleer silahlar hariç). Borodino tipindeki iki savaş gemisi, yaklaşık olarak Sivastopol tipinin (Borodino tipindeki zırhın bedeli 13,4 ile 14,5 milyon ruble arasında değişmiştir) maliyetine mal olmuştur, ancak savaşa dayanamazlar. Savaş gemilerinin korunması zayıftır, topçu gücü hem ana kalibre silah sayısında hem de silahların gücünde açıkça düşünüldüğü açıktır, ancak daha da kötüsü, kontrol edilebilirlik gibi önemli kriterlerde art arda kaybeder. Bir gemiden çıkan yangının düzenlenmesi birkaç kişiden 10 kat daha kolay. Aynı zamanda, büyük bir geminin savaş istikrarı, genellikle, toplamda eşit deplasmana sahip iki gemininkinden daha yüksektir.
Bu nedenle, tek bir düşman savaş gemisine iki savaş hızında bir filo inşa etmek (muhtemelen yeterli olmayacak), filosuna, düşman filosuna eşit, aynı dreadnough filosunda olduğu kadar para harcayacağız. Ancak, korku yarattıklarını yarattıktan sonra, dünya okyanuslarındaki çıkarlarımızı yeterince temsil edebilecek bir kılıcı kullanacağız ve savaş gemileri kurarak sadece Finlandiya Körfezi ve Moonzund'un savunması için uygun bir kalkan elde edeceğiz.
Savaş gemisi, düşman üstün güce sahip olsa bile aktif denizcilik operasyonlarına katılabilir. Savaş gemisi, kendi hafif güçlerinin akıncı eylemlerini destekleyebilir, uzaktaki düşman kıyılarına saldırabilir, düşman filosunun bir kısmını çekmeye çalışabilir ve savaşta parçalamaya çalışabilir (oh, Grand Fleet'in tek filosu çelikle gittiğinde geri döndüğü zaman, Ingenol'un korkaklığı için değilse) Yüksek Deniz Filosunun Çeneleri!) Kıyı savunma savaş gemisi bunun nasıl yapıldığını bilmiyor. Buna göre, herhangi bir palyatif gibi, kıyı savunma savaş gemileri de pahalıya mal olacak, hatta daha az maliyetli olacak, ancak korkaklardan daha az işlevsel olacak.
Ancak, tüm bu argümanlarda bir “ama” var. Tek bir yerde, korkaklarımızın sığ derinlikler nedeniyle gitmek zorunda olmadıkları Moonsund'da güçlü ama küçük boyutlu bir savaş gemisi belli bir anlam buldu. Böyle bir gemi “Glory” gibi mayın pozisyonlarını savunabilir, Riga Körfezi'nde çalışabilir, düşmanın kanadına varabilir, eğer o kıyılara ulaşırsa ... Öyle gözüküyor, çok değil.
Birincisi, Almanlar ciddi olarak Riga'ya girmek istediklerinde, ne mayın tarlalarının ne de Glory'nin adil bir şekilde müdahale etmelerine rağmen onları tutamayacaklarını unutmamak gerekir. Bu nedenle, Almanlar sisler yüzünden ilk kez geri çekildiğinde 1915'taydı, ancak iyi hava için beklediklerinde, Glory'den uzaklaşabildiler, maden konumlarımızı kullandılar ve koylara ışık kuvvetleriyle girebildiler. Demek “Glory” öldüğü zaman 1917’daydı. Ve ne yazık ki, büyük bir savaş gemisini kaybettik, ancak düşmana eşit hasar veremedik. Kimse “gemi komitelerini” defalarca üst düzey düşmanın ateşi altında yöneten “Glory” subaylarının ve dürüst bir şekilde görevlerini yerine getiren denizcilerin cesaretinden vazgeçmiyor - Rusya'nın askerlerine olan sonsuz şükran ve nezaketimiz! Ancak, mevcut maddi kısmıyla, denizcilerimiz "sadece onurlu bir şekilde ölmeyi bildiklerini" gösterebildiler.
İkincisi, Baltık Filosu için üs seçildiğinde, Moonsund Takımadaları ana yarışmacılardan biri olarak kabul edildi. Bunun için, çok fazla bir şey gerekli değildi - en yeni düşkünlerin girebileceği bir tarama yapmak, içinde hiçbir şey imkansız değildi. Sonunda Revel'de dursalar da, ileride, bu tarama çalışmalarını gerçekleştirmeyi ve Korkusuzların Moonsund'a girmesini sağlamayı kabul ettiler. Ancak bunun Birinci Dünya Savaşı'ndan önce yapılmadığına pişmanlık duyabilir.
Hisse senedi alma zamanı geldi. Benim düşünceme göre, “Sevastopol” tipi savaşlar, yerli sanayinin ve tasarım fikirlerinin bir başarısı olarak kabul edilebilir. İdeal gemiler haline gelmediler, ancak yabancı akranların saflarında değerli bir yer edindiler. Bazı yönlerden gemilerimiz daha kötüydü, ama bazı yönlerden yabancı meslektaşlarından daha iyiydiler, ama genel olarak onlar en az "Eşitler arasında eşit". Bazı eksikliklere rağmen, “Sivastopol” tipi savaş gemileri çelik göğsü ile Anavatan'ın deniz sınırlarını koruyabiliyordu.
Ve bunu kanıtlayabildiğim kadarıyla görüşümü, sizi yargılarım, sevgili okuyucular.
Teşekkürler!
Kullanılan literatürün listesi:
EĞER Tsvetkov, "Sivastopol tipi savaş gemileri".
AV Skvortsov, "Sevastopol tipi savaş gemileri".
A. Vasiliev, "Kırmızı filonun ilk savaş gemisi".
VY Gribovsky, "Tsarevich" ve "Borodino" türlerinin filo savaş gemileri.
VB Mujenikov, "Alman savaş kruvazörü".
VB Men, "İngiltere'nin savaşçıları".
VB Adamlar, "Kaiser" ve "Konig" savaş gemileri.
LG Goncharov, "Ders deniz taktikleri. Topçu ve zırh."
GD Vinogradov, "Rus İmparatorluk Donanmasının Son Devleri".
Los Angeles Kuznetsov, "Nazal ilişki savaş gemisi" Paris Komünü ".
LI Amirkhanov, "İmparator Peter Büyük Deniz Kalesi".
VP Rimsky-Korsakov, "Topçu Ateşini Yönetmek".
"Enstrümantasyon yönetimi topağının açıklaması. Yılın yangın örneği 1910."
BV Kozlov, "Orion" gibi doğrusal gemiler.
SI Titushkin, "Bayern" savaş gemileri.
AV Mandel, V.V. Üsküp, "Amerika Birleşik Devletleri'nin Savaş Gemileri".
AA Belov, "Japonya'nın Armadilloları".
V. Kofman, "King George V tipi gömlekleri"
KP Puzyrevsky, "Jutland savaşında gemilerde hasar ve ölümle mücadele".
Bu fırsatı değerlendirerek, Rus-Japon savaşına ateş eden Rus ve Japon topçuların (Rus-Japon Savaşını Ateşlemenin Doğruluğu Üzerine "ve" Bütçe Oranı "başlıklı makaleler dizisi) hakkındaki araştırmalar için alternatif tarih web sitesinden meslektaşım" taşralım "a şükran duyuyorum. denizcilik bakanlığı ve Rus İmparatorluğu Savaş Bakanlığı'nın yirminci yüzyılın başlarında "vicdan azabı çekmeden kopyaladığım" Bu seçkin yazarın makaleleri blogunda bulunabilir: http://alternathistory.org.ua/user/zemlyak.