Yarım düzine sevgilinin sadakatsizliklerini açığa vurduğu gösterişli bir malikane, bu akşam Broadway’deki Helen Hayes Theatre’da açılan “The Cottage”ın sahnesi. Oyun yazarı Sandy Ruskin’in 1923’te geçen bu görgü komedisi o kadar eski moda ki – son zamanlarda pek çok Broadway gezisi gibi – mevcut malzemeye dayanmaması şaşırtıcı gelebilir. Bu, herhangi bir bölümünün orijinal hissettirdiği anlamına gelmez.
Bu, bariz olanın ötesine geçmeyen parametrelerle, sayılarla resmedilen bir seks maskaralığı: heteroseksüel evlilik herkes için kısıtlayıcı, birçokları için mantıksız ve ah, ihlal etmesi çok heyecan verici. Jason Alexander’ın yönettiği gösterişli bir yapımda “Kulübe”nin bir ziyafet gibi göstermeye çalıştığı yasak meyve zevkleri tanıdık, yüzeysel ve gelip geçicidir.
Laura Bell Bundy’den Sylvia kesinlikle Eric McCormack’in Beau’suna metreslik yapmaktan zevk alıyor. Oyun, atletik mutlulukla geçen yıllık gecelerinin ertesi sabahı, ikisinin kendini beğenmişlik gösterip gasp etmesiyle başlar. (Aksan baştan sona karikatürize İngiliz.) Sylvia o kadar çılgınca memnun ki, daha az önce daha iyi yarılarına ayrılık telgrafları gönderdi. Ancak eşleri Clarke ve Marjorie’nin (sırasıyla Alex Moffat ve Lily Cooper) birbirlerini düzdükleri ve yılda bir defadan fazla olduğu ortaya çıktı – Marjorie hamile (ve Cooper’a ne yazık ki aşırı büyük bir dolgu var).
Oh, Beau ve Clarke aynı zamanda hasta anneleri evlilik dışı aşk yuvalarının sahibi olan kardeşler. Nehal Joshi ve Dana Steingold’un canlandırdığı iki eski sevgili daha, sonunda her şeyi anlatan çay partisine katılır ve her biri ikinci perde entrika için yarışan gizli bir kimliğe sahiptir.
İnsan arzusunun kurallara göre oynayabileceğini varsaydığı sürece, sosyal adetleri göndermek yankı uyandıracaktır. Tek eşlilik zor, hiçbir eşleşme mükemmel değil ve insanlar seks yapıyor, toplum yapmamaları gerektiğini söylüyor. Bir asır önce geçen yeni bir komedi, geriye dönüp bakıldığında – cinsellik, toplumsal cinsiyet rolleri, ataerkillik, kapitalizm veya herhangi bir davranış mantığı hakkında – gerçekten sorulan herhangi bir sayıda soruyla bu kadar eskimiş bir bölgeyi yeniden ele alabilir. “Kulübe”nin yaklaştığı en derin soru, ruh eşlerinin var olup olmadığıdır. (Spoiler: Yapmıyorlar.)
Bir kadının kendine ait bir kulübeye ihtiyacı olduğunu öne süren bir koda bile, açıkça hala orada erkekleri becermek isteyeceğine dair bir şakayla altını çiziyor. Ve şaşılacak bir şey yok: “Kulübe” kadınlara başka bir şey istedikleri için kredi vermiyor.
Alexander’ın yönetimindeki prodüksiyon, tekrarlanan görüş şakalarından (dekorda tuhaf bir şekilde gizlenmiş sigaralar gibi) ve gidecek hiçbir yeri olmayan 11’e kadar çıkan performanslardan kahkahalar çıkarmak için hararetle çalışıyor. Yeterince inandırıcı bir jigolo yapan McCormack hem gereğinden az kullanılıyor hem de gölgede kalıyor. Bundy, sarı parmak dalgaları ve gülünç derecede göz alıcı gece kıyafetleri (kostümler Sydney Maresca’ya ait) içinde Eski bir Hollywood yıldızı kadar çevik ve kendinden emin. Ve bir “Saturday Night Live” mezunu olan Moffat, esasen uzun bir gece yarısından sonra eskizinde özellikle usta ve hassas bir fiziksel komedyen.
Ancak Rustin’in karakterleri, bedensel kaygılarının ötesinde kaygılara dayanmıyor, bu nedenle tükürük ve sevgili takas etmelerinin ötesinde kök salacak pek bir şey yok. Cooper’ın sessiz bir enerjiyle oynadığı dünyadan bıkmış Marjorie bile alışılmadık ve azgın bir tavşandır.
En azından çiğnenecek bol miktarda manzara var: Paul Tate dePoo III’ün yaptığı, yükselen ve absürt bir şekilde süslenmiş set, baskılı duvar kağıdı ve nadir biblolardan oluşan bir kolaj, perdeden alkışlara ilham veriyor. Bu, yapımın gerçek ifşasının ilk ve son anı.
Kaynak : https://247newsaroundtheworld.com/entertainment/the-cottage-review-broadway-comedy-directed-by-jason-alexander/