Alman ırksal teorisi, Hitler'i ve arkadaşlarını, tam teşekküllü tek millet olarak Almanların başka ülkelere hükmetmesi gerektiği sonucuna getirdi. İngiliz ırksal teorisi Bay Churchill ve arkadaşlarına, tek İngilizce konuşan millet olarak İngilizce konuşan ulusların dünyanın geri kalan uluslarına hükmetmesi gerektiği sonucuna varıyor. ”
(JV Stalin. Pravda Churchill'in Fulton'daki Konuşması Üzerine Söyleşi, Mart 14, 1946.)
Yunanistan'daki bugünkü olaylar çok ciddi sonuçlara yol açabilir. Avrupa ve Asya'nın kavşak noktasında ve ayrıca Afrika yakınında bulunan Yunanistan, büyük stratejik öneme sahip. Bu ülkedeki pürüzsüzlük Avrupa, Rusya ve Türkiye'yi etkileyecek. Atina’nın Batı’nın emirleri üzerine uzun süredir hareket etmesi nedeniyle, Yunanistan geniş çaplı sosyopolitik ayaklanmalar ve muhtemelen savaş tehdidi altındaydı.
Daha önce, Yunan halkı Büyük Britanya ve ABD’nin Yunanistan’ın iç işlerine müdahalesinden dolayı zaten çok acı çekti. Yunanistan'a yapılan İngiliz müdahalesi, kanlı İç Savaş 1946 - 1949'a neden oldu. Bu savaş Yunanistan'ın sosyal ve politik hayatı üzerinde derin bir iz bıraktı. İç savaştan bu yana geçen on yıllar boyunca, "komünist tehlike" bahanesi altında, yurt dışından gönderilen ve desteklenen Batı yanlısı güçler tarafından yürütülen sürekli komplolar, entrikalar ve ayaklanmalar belirlendi.
Yunanistan Batı'nın altındaydı, NATO’ya girdi, yani Sovyet karşıtı bir kampta olduğu ortaya çıktı. Her ne kadar medeniyetlerinde, Yunanistan ve Rusya, Yunanistan ve Katolik-Protestanlardan ve daha sonra Batı'nın manevi ilkesini inkar etme yolunda olan Hıristiyanlıktan sonra, yıkılma yolunda birbirlerine daha yakın olsalar da. Ruslar ve Yunanlılar ortak ruhsal, medeniyet ilkelerine sahiptir, temel çelişkileri yoktur ve Avrupa'da doğal müttefiklerdir. Bununla birlikte, Yunanistan'da zorla yerleştirilen ve kandaki direnişini boğan Batı yanlısı Yunan seçkinleri, ülkeyi, sonuçları acı çektirmek ve sıkıntıyla dolu olacak mevcut krize götürdü. Modern Yunanistan, onlarca yıl boyunca yanlış seyredecek ve ekonomideki problemleri ödeyecek - bu buzdağının sadece görünen kısmı.
Nazi boyunduruğu altında Yunanistan
Savaş öncesi dönemde tarafsızlık politikaları ve İngiliz yanlısı politikalar Yunanistan'ı mağlup etmeye ve işgal etmeye yöneltti. Faşist İtalya, Akdeniz havzasını etki alanı olarak gördü ve yalnızca Afrika'da değil aynı zamanda Balkanlar'da da yakalanmaya çalıştı. Hitler'in bilgisi olmadan Romanya'ya asker gönderdiği için öfkeli Mussolini, Yunanistan'a karşı "yıldırım" kampanyası yapmaya karar verdi. 140 bin. 9-I Şafakta İtalyan ordusu Ekim ayında 28 Arnavutluk'tan 1940 Yunan topraklarını istila etti. Sınırda şu anda 27-bin idi. Her yönüyle İtalyan ordusuna aşağılıkta olan Yunan grubu. İtalyanlar, 50 kilometresindeki Yunan savunmasını kırdı ve Epirus ve Makedonya'yı işgal etti. İtalyan Hava Kuvvetleri, Yunan şehirlerini, limanlarını ve yollarını bombaladı.
Yunan Metaxas hükümeti ve Genelkurmay Başkanlığı, epirüs ordusu tarafından henüz düşmanla savaşa girmemiş olan “genel bir geri çekilme” emri verdi. Ancak, Yunan birlikleri bu hain emri yerine getirmeyi reddetti ve düşmanla savaşa girdi. Ordu bütün insanlar tarafından desteklendi. Yunan sınır birlikleri ve epirüs ordusu, Kasım ayı başlarında düşman işgalini durdurabildi ve ardından bir karşı saldırı başlattı. İtalyanlar buna dayanamadı ve aceleyle ilk konumlarına geri döndü. Sonuç olarak, Yunanistan'ın İtalyan işgali başarısızlıkla sonuçlandı. Öfkeli Mussolini, böyle bir başarısızlık beklemeyen, üst düzey askeri liderliği reddetti.
Berlin tehdidinden korkan Yunan hükümeti, nihayet İtalya’daki tehdidi ortadan kaldırmak için başarı elde etmedi ve Arnavutluk topraklarında düşmanı takip etti. Bu, Atina'yı Alman işgalinden kurtarmadı. Balkanların büyük stratejik önemini fark eden Berlin, İngiltere yanlısı Yunanistan'ı koruyacak ve Yugoslavya'yı dalgalanmayacaktı.
1 Mart 1941 Bulgaristan Üçlü Pakt'a katıldı, Alman birlikleri bölgelerine girdi. Mart 25 Yugoslav yöneticileri de "eksen" e katıldılar. Ancak bu Belgrad'ı kurtarmadı. Öfke ülkede patlak verdi ve Mart 27 gecesi bir darbe gerçekleşti. Asiler Prens Regent Paul ve Cvetkoviç-Machek hükümetini devirdi ve II. Peter'ın kral olduğunu ilan etti. Hükümete General Dusan Simovich başkanlık etti. Yeni hükümet “iki sandalyeye otur” ve “esnek bir politika” izlemeye çalıştı. Ancak Hitler'in sağlam bir müttefike ihtiyacı vardı.
Hitler, aynı zamanda Yunanistan'a (“Marita’nın planı”) düzenlediği saldırıyla Yugoslavya’ya da saldırmaya karar verdi. 6 Nisan 1941 Almanya, Yugoslavya'ya saldırdı. Yugoslav’da sonuncu liderlik tereddüt etti ve saldırgana genel bir destek veremedi. Kral ve hükümet, İngilizlerin kanadı altında Yunanistan'a, oradan da Mısır'a kaçtı. Belgrad'da bulunan 17 April koşulsuz teslim olma eylemi imzaladı.
Yugoslavya'nın işgaliyle birlikte Alman birlikleri Yunanistan'a saldırdı. Aynı zamanda Yunanlılar, İtalya'nın Arnavut cephesindeki saldırısını püskürtmek zorunda kaldılar. Ondan önce Yunanistan'a 50 bin kişi dikildi. Başta Yeni Zelandalılar ve Avustralyalılardan oluşan İngiliz Seferi Kuvvetleri. Ancak Yunan ordusunu ciddi şekilde güçlendiremedi. İngilizler, Arnavutluk'taki cepheden ve Yunan-Bulgar sınırındaki operasyon tiyatrosundan uzakta ikinci hatta yerleşti. Yunanlılar, bu sefer kahramanca savaştılar. Savaş öncesi yıllarda (1936-1940'ta) Yunanlıların savunma yapıları sistemi inşa ettiği Yunan-Bulgar sınırında, t. Metaxas Hattı, Almanlar birkaç gün boyunca geçemedi, ancak savaşa çok sayıda attılar havacılık, zırhlı araçlar ve ağır toplar.
Saldırganın askerlerinin direnişini göz ardı ederek İngiliz komutası ve Yunan liderliği, birlikleri geri çekmeye karar verdi. İngiliz seferi kolordu, düşmanla kavga etmekten kaçınmak, ağır silahları, teçhizatı bırakmak, yolları yok etmek neredeyse tamamen kaçmayı başardı. 23 April, Yunanistan temsilcileri Almanya ve İtalya ile bir anlaşma imzaladı. Aynı gün, altın kralı tutmayı unutmayan Yunan kralı George II ve hükümet, Atina'dan kaçtılar ve Girit adasına, ardından da İngilizlerin koruması altındaki Mısır İskenderiye'ye uçtular. Yunan komutanlığı teslim oldu. Nisan 27 Alman birlikleri Atina'ya girdi ve Nisan ayı sonunda 29, Mora'nın güney ucuna ulaştı. Yunanlılar sadece Girit'tir. Mayıs ayında, 1941 Hitleritler ve Girit (Merkür Operasyonu) tarafından ele geçirildi.
Bu nedenle, Yunan hükümetinin ikili politikası ülkeyi felakete sürüklemiştir. "Tarafsızlık politikası" nedeniyle, Yunanistan saldırı sırasında en kötü şartlarda idi ve iyi bir direnç gösteremedi.
Ülkenin işgalinden sonra Almanlar, Yunan teslimiyet generallerinin desteğiyle, kukla bir Yunan devleti yarattı. Yunanistan General Georgios Zolakoğlu Başbakanlığa atandı ve Reich Ortak Temsilcisi Günther Alterbung ülkeye başkanlık etti. Yunanistan'da Alman garnizonları yerleşti. Almanlar, kaynaklar nedeniyle Yunanistan'a stratejik bir bölge olarak ihtiyaç duyuyorlardı. Atina önemli "işgal masrafları" ödemek zorunda kaldı. Nüfustan gelen bütün mallar kamulaştırıldı ve birliklere gönderildi. Dahası, Yunan hükümeti gelirlerin çoğunu Almanya’ya devretti, onlara yalnızca arz sağlamayı değil, aynı zamanda kaynakları da sağladı. Yunan ekonomisinin en önemli iki kısmı - dış ticaret ve tarım - yok edildi. Sonuç olarak, ekonomi harabeye çevrilmişti. Bu politika, 1941'in binlerce kişisinin öldüğü 1942 - 300 kışın Büyük Kıtlığa yol açtı. Kukla makamlar ve Almanlar, terör ve baskıyla direniş girişimlerine cevap verdi. Terör yüzünden on binlerce insan öldü.
Yunanistan'da iç şizm
Böyle bir yamyamist politikanın Yunanistan'da güçlü Direniş Hareketi'ne yol açtığı açıktır. D. Syanthos liderliğindeki Yunanistan Komünist Partisi (KKE) halkını yönetti. Komünistler kendi yeraltı askeri örgütleriyle (ELAS) geniş bir direniş cephesi (EAM) yaratabildiler. Komünizm yanlısı gerilla grupları, işgal döneminde en çok ve en etkili ulusal direniş örgütü haline geldi. Nazilerin ve hainlerin en şiddetli baskılarına ve terörlerine rağmen, Halk Kurtuluş Cephesi, ülkenin kurtuluşundan önce 1 milyondan fazla insanı bir araya getirdi. Sadece bir gençlik devrimci örgütü 400 bin kişiyi sayıyordu. Ve Halk Kurtuluş Ordusu (ELAS), 125'e kadar binlerce savaşçıya sahipti.
Halkın kurtuluş cephesi kitlelerin çıkarlarını dile getirdi. İşgalcilerin ve işgalcilerin gücünün düşmesi otomatik olarak bir halkın demokratik sisteminin kurulmasına yol açtı. Ancak bu, arkalarında Britanya'nın bulunduğu promonarşist, burjuva güçlere uymuyordu. Kahire'deki sürgündeki kraliyet Yunan hükümeti EAM'de çıkarlarına bir tehdit oluşturdu. Göçmen hükümeti, KKE liderliğindeki EAM'yi kurtarılan Yunanistan ve Balkanlardaki pozisyonlarını geri alma planlarını aksatmaya zorlayan bir güç olarak gören İngilizler tarafından desteklendi. Yunanistan'ın güney Avrupa'da önemli bir İngiltere karakolu olması gerekiyordu. Londra’da, Sovyet birliklerinin Almanya’ya karşı kazandıkları zaferlerin, özellikle de Balkanlar’daki hızlı ilerlemeleri, ELAS’ın yerel işgalcilerinin Alman işgalcilerine karşı başarılı mücadelesi, Yunanistan’ın tam bir kurtuluşunu getirdiği, siyasi ve askeri güçler dengesiyle komünistlerin güçleneceği anlaşıldı.
Bu umutla ilgili endişelerini Hitleritlere ve onların suçlarına (kukla hükümetin jandarma ve "muhafız taburları") karşı değil, ELAS'ı zayıflatmak ve yok etmek için ve Yunanistan’ın güçlerini ele geçirmek için Yunanistan’ın Kurtuluş Cephesi’ne karşı temel çabalarını yönlendirdiler. Zaten 1943-1944'te, Yunanistan Halk Kurtuluş Ordusu ile İngilizlerin desteklediği diğer oluşumlar arasında ilk çatışmalar, ülkede savaş sonrası kontrolün sağlanması amacıyla gerçekleşti. Bu nedenle, 1943’in sonbaharında, yalnızca Alman birlikleri, jandarma birlikleri ve "bekçi taburları" değil, aynı zamanda EDES’in birimleri (Cumhuriyet Halk Yunan Birliği) ELAS’a karşı çıktı.
Genel Stefanos Sarafis komutasındaki ELAS, zor sınavdan geçti. Cezai işlemler sırasında, işgalciler köyleri ve şehirleri yaktılar, binlerce vatansever vuruldu ve asıldı. Bununla birlikte, halk kitlelerine dayanarak, ELAS, işgalcilerin ve İngilizlerin kışkırtdığı iç gerici güçlerin birleşik taarruzunu engelledi. ELAS hızla toparlandı ve faaliyetlerinin kapsamını genişleterek bir karşı saldırı başlattı. Kuvvetlerin ELAS kısmı EDES birimlerine saldırdı ve onları Rumeli ve Teselya'dan temizledi.
Ocak ayında, 1944, EDES birlikleri, İngilizlerin yardımı ile doldurulan ve silahlandırılan, yine ELAS'a saldırdı. Ancak, anti-komünistler yenildi. Onları tamamen mağlubiyetten kurtarmak için, Müttefik askeri heyeti, ELAS ile EDES arasında bir ateşkes önerisi getirdi. Tüm direniş kuvvetlerini içtenlikle bir araya getirmek isteyen EAM - ELAS müzakerelere gitti ve Şubat ayındaki bir ateşkes anlaşması imzalandı.
Mart ayında Yunanistan, geçici bir demokratik hükümetin görevlerini yerine getiren Ulusal Ulusal Kurtuluş Siyasi Komitesini (PEEA) kurdu. Orta Doğu'daki Yunan silahlı kuvvetleri, göçmen hükümetine bir heyet gönderdi ve "hemen PEEA'nın önerilerini temel alan bir anlaşmaya varmalarını" istedi. Ancak İngilizler bu ifadeyi ciddi şekilde bastırdı ve Yunan birliklerini silahsızlandırdı. 20 hakkında, Afrika'daki İngilizler tarafından kurulan toplama kamplarına binlerce Yunan askeri ve subay yerleştirildi.
ELAS'ı silahlı yollarla yok etme girişiminde başarısız olan İngilizler, Yunan isyancılarını göçmen hükümetle “uzlaştırmaya” karar verdiler; böylece yasal olarak, ülkenin bütün güçlerini birleştirme bayrağı altında, Komünistleri kurtuluş hareketi ve gelecekteki Yunanistan'ın siyasi yaşamındaki lider konumundan mahrum bırakacaklardı. İngilizler komünist yanlısı güçleri yenebildi. Mayıs ayında Lübnan'daki 1944, emigre hükümetin temsilcileri ve başlıca Yunan partileri ve hareketleri toplantısına ev sahipliği yaptı. PEEA, EAM ve KPG heyeti, ülkedeki siyasi ve askeri güçler dengesine karşılık gelmeyen, aslında siyasi bir teslimiyet niteliğindeki önemli tavizler verdi:
- Ortadoğu'daki silahlı kuvvetlerin EAM - ELAS tarafındaki ifadesinin kınanması, onu “Anavatana karşı suç” olarak nitelendirerek;
- Ortadoğu’daki hükümete ve İngilizlere ana sorunu çözme konusunda tam bir girişimde bulunma - silahlı kuvvetlerin kaderi, çoğunlukla ELAS;
- ülkenin “müttefik güçlerle ortak eylemleri” serbest bırakılması;
- koalisyon hükümetine kendi takdirine bağlı olarak anayasal ve hanedan meselesine karar verme hakkı verilmesi;
- PEEA, EAM ve KPG, bakanlık portföylerinin% 25'ini, ikincil olanları alır.
Yunan komünist ve komünist yanlı güçlerin yenilgisinin kısmen Büyük Oyun ile ilişkili olduğu belirtilmelidir. İngiltere Başbakanı Winston Churchill, Stalin ile uzun süren görüşmelerden sonra, 1944'te Yunanistan'ın İngiltere'nin etki alanına gireceği kararını vermeyi başardı. Ancak bu, Yunanlıların kendisinden sorumluluğu ortadan kaldırmaz. Ülkeleriydi ve korumalılardı. O zamana kadar ELAS, 31,5 bölgesini Yunanistan'ın 33 bölgelerinden, EDS ise yalnızca 1,5 bölgesini kontrol ediyordu. Yunan vatanseverlerin kendileri "tavuk evine tilki" ye izin verdiler.
Atina'daki İngiliz General Scobi
İngiliz müdahalesi ve İç Savaşın başlangıcı
Kaserta’da 20’in Eylül 1944’inde yapılan Yunan ve İngiliz hükümetleri arasındaki anlaşmaya göre, ülkedeki tüm silahlı kuvvetler aslında İngiliz General Scobie’nin başkanlık ettiği Yunanistan’ın üstün komutasına girdiler.
Bu anlaşma, Kızıl Ordu’nun Balkanlar’daki muzaffer ilerlemesi ve ülkedeki XASUMX’in ülkesinde düzenlenen ELAS saldırısı operasyonlarının bir sonucu olarak, Yunanistan’ın işgalcilerin elinden çıkarılmasında önemli bir rol oynadı. Ekim 1944 Alman birlikleri, Ekim 12’te Atina’yı ve Pire limanını terk etti ve ELAS 1944 Birliği, başkentin kontrolünü ele geçirdi. Ekim ayındaki 1’te, ilk İngiliz paraşütçüler Tatoi’de, Atina’dan uzak olmayan bir havaalanına ulaştı (kraliyet sarayı Tatoye’de). Ekim 14 havaalanını işgal eden ELAS gerillaları tarafından karşılandılar. Dünyanın İngilizlerin ve yerel müttefilerinin Yunan başkentini kurtardığını düşünmesini isteyen bu memnun Churchill. Ekim ayında 12, Georgios Papandreu hükümeti Atina'ya geldi. Halk Kurtuluş Cephesi'nden bakanlar, toplam 18 sayısından 7 küçük portföy aldı.
3-4 Kasım 1944, Yunanistan'ın tüm bölgesi işgalden tamamen kurtarıldı. Kızıl Ordu’nun Balkanlar’daki hızlı ilerlemesi Yunanistan’da bulunan Alman kuvvetlerinin kuşatılması tehdidine yol açtı ve Wehrmacht bu ülkeyi savaşmadan terk etti. İngiliz uçağının ve havaya ve denize egemen olan filonun geri çekilen Almanlar üzerinde herhangi bir baskı yapmadığına dikkat edilmelidir. Bu nedenle, Almanlar on binlerce askeri Girit ve Rodos'tan serbestçe taşıdılar. Buna karşılık, Almanlar İngilizlere bir dizi Yunan kenti ve pozisyonu teslim etti. Aslında, İngilizler ve Almanlar tam bir anlaşma yaptılar. Her iki taraf da ana düşman olarak görüldü - SSCB ve Kızıl Ordu.
Bu nedenle, Yunanistan, İkinci Dünya Savaşı henüz bitmemiş olmasına rağmen, SSCB ve İngiltere resmen aynı kamptaydı, ancak, Üçüncü Dünya Savaşı'nın başındaydı.
Yunanistan'ın başkenti General Scobi'ye geldiğinde, Lübnan’ın bütün silahlı kuvvetlerin tasfiyesi ve ülke çapında bir ordunun kurulması konusundaki anlaşmasına dayanarak, ELAS’tan derhal silahsızlanma talebinde bulundu. Churchill, Scobie'ye şunları söyledi: “Atina'yı tutmalı ve orada egemenliğimizi sağlamalıyız. Eğer mümkünse kan dökmeden, mümkünse kan dökmeden bunu başarmayı başarırsanız iyi olurdu. ”
Bu durumda, İngilizler Nazilerle işbirliği yapan hainleri tutuklamak ve cezalandırmak için önlemler almadı. İngilizler, Almanlar tarafından kurulan "bekçi taburları" nın kompozisyonuna maaş bile vermeye karar verdiler. Bu hainlere şimdi yeni sahipler tarafından ihtiyaç duyuldu, çünkü Londra hemen hemen bütün Yunan halkının direnişini bastırmayı ve ülkede kendi düzenini oluşturmayı planlıyordu. Yunanistan'ın dört bir yanından gelen işbirlikçiler, İngilizlerin koruması altında Atina'da toplanmaya başladı. Bu bağlamda, ELAS, İtalya ve Fransa'daki benzer birimlerin aksine, hainleri cezalandırmadı. Atina'da ELAS, şiddet eylemlerini ve çete şiddetini önlemeyi emretti.
İngilizlerin talebi, Aralık ayı 1 1944’inde PEEA’yı temsil eden bakanların Papandreu hükümetini terk etmelerinin bir sonucu olarak ortaya çıktı. Aralık 2 genel grev başladı. Aralık 3 polisi yasaklanmış bir gösterinin katılımcılarına ateş açtı. Aralık ayı 4 komünistleri Atina'daki bütün karakolları ele geçirdi. Churchill, İngiliz askerlerine Komünistleri baskılama emri verdi. Atina'da geniş çaplı savaşlar başladı. Bu olay aslında Yunanistan'da iç savaşın başlangıcını işaret ediyordu ve bu kısa sürelerle 1949'a kadar sürdü.
Böylece, Nazileri ülkeden kovdu, yurtseverler, Yeni Dünya Düzenini kurma arzusu Anglo-Saxon faşizmi, İngiltere ve ABD ile karşı karşıya kaldılar. Yunanistan, İngiliz vatanseverlerinin ve yerel suçlularının, eski Nazi işbirlikçilerinin, Yunan vatanseverleri ve komünistleriyle karşılaştıkları bir savaş alanı haline geldi.
İngiliz tanklar Atina sokaklarında
Devam edecek ...