Ukrayna'nın Savaş Suçları Soruşturma Altında
Aileler, Rus kuvvetleri tarafından öldürülen sevdiklerinin acısıyla yüzleşirken, müfettişler binlerce vakayla boğuşuyor.
40 yaşında, girişken bir manikürcü ve özverili bir anne olan Olesya Masanovec, 11 Mart'ta ailesinin büyüleyici tek katlı evinden Yablunska (Elma Ağacı) Caddesi'ne çıktı.
Rus birliklerinin daha sonra yerel halk tarafından bilineceği üzere “ölüm sokağı”nı basıp, derme çatma bir askeri üs ve sahra hastanesi kurdukları bir ofis bloğunu işgal etmesinden bu yana sekiz gün geçmişti.
Olesya'nın uzun boylu, sırım gibi, 42 yaşındaki bir kamyon şoförü ve kickboksçu olan kocası Nikolay Masanovec, 15 yaşındaki utangaç oğulları Nikita ile üç günde bir su getirme sorumluluğunu üstlenmişti. Çift, Rusların elektriği kesmesi üzerine ailenin elektrikli pompayla çalışan su şebekesinin durması üzerine yerel bir kuyuya yürümek zorunda kaldı.
Birden fazla bölge sakini El Cezire'ye Rus askerlerinin kapı kapı dolaştığını, askeri bağlantıları olduğundan şüphelenilen veya Ukrayna'nın armasının bir özelliği olan tryzub (trident) gibi milliyetçi kabul edilen dövmeleri olan erkekleri aldıklarını söyledi. Nikolay erken sorgulamalardan sağ kurtuldu, ancak o ve oğlu, Rus askerlerinden kaçınmak için kontrol noktalarında gergin dolambaçlı yollara çıkmaya devam etti.
Geçtiğimiz günlerde aralarında keskin nişancıların da bulunduğu Rus askerleri, önemli bir cadde olan Yablunska Caddesi'nde yiyecek ve içecek bulmaya çalışırken sivillere ateş etmeye başlamıştı. 11 Mart tarihli uydu görüntüleri, caddeye dağılmış 11 ceset gösteriyor.
Tehlikelere rağmen, Olesya, kalp rahatsızlığı için ihtiyaç duyduğu kritik ilaçları tükendiği ve Bucha'nın merkezindeki bir hastaneyi ziyaret etmesi gerekeceği için dışarı çıkmanın gerekli olduğuna karar vermişti. Güzergah genellikle yürüyerek yaklaşık 30 dakika sürerdi, ancak geçmesi gereken demiryolu raylarının bir kısmı mayınlıydı, bu da yolculuğun muhtemelen onu daha uzun süreceği anlamına geliyordu.
Aile kısa süre önce kendi yetiştirdiği son patatesleri pişirmişti ve tüm dükkanlar kapalıyken yiyecekleri hızla tükeniyordu. Bu yüzden Olesya, bazı yedek ihtiyaçları olan ve hastanenin yakınındaki bir anaokulunda geçici bir bomba sığınağında yaşayan arkadaşı Oksana'yı da ziyaret etmeye karar verdi.
Nikolay, karısının sabahın geç saatlerinde evden çıkışını izlerken gergindi. Simsiyah saçları ve ela gözleriyle onun için 22 yıl önce askerlikten yeni çıkmış, onunla sohbet etmek için caddenin karşısına geçtiği zamanki kadar güzeldi.
Rus birlikleri yerel iletişim altyapısını hedef aldığından beri telefon sinyali bozuktu, bu yüzden ona cep telefonundan ulaşmanın zor olacağından korkuyordu. Ancak, hastaneden ayrıldıktan sonra Oksana ile birlikte olur olmaz mesaj atmaya çalışacağına söz verdi. Ayrıca her türlü çatışmadan nefret ettiğini ve işgalci güçleri kızdıracak hiçbir şey yapmayacağını da biliyordu.