Sincan Uygur Özerk Bölgesi'ne ek olarak, Pekin'in “baş ağrısı” olabilecek başka bir bölgesi var. Asya-Pasifik bölgesinde ABD ile Çin arasındaki yoğun rekabet, ABD'deki finansal ve ekonomik kriz, sözde ile durum göz önüne alındığında “Arap devrimleri”, yalnızca Çinlilerin gitmeyeceği açıktır. Tibet konusunun Batı medyasındaki yararı düzenli olarak artıyor.
Çin ile ABD arasındaki muhtemel çatışmalar gezegenin birçok bölgesinde belirtilebilir: bu, bu ülkedeki Çin menfaatlerine darbe veren Güney Sudan'ın bağımsızlığının ilan edilmesidir; Çin ile komşuları arasındaki anlaşmazlığa ABD müdahalesi - tartışmalı ada bölgeleri, Spratly ve Paracel Adaları nedeniyle Vietnam ve Filipinler. ABD, uçak gemisi "George Washington" u bir Vietnam heyetinin ziyaret ettiği bölgeye gönderdi. Sonra ABD ile birlikte "pricked" tarih Çinli uzmanlar tarafından Pakistan’daki bir insansız helikopterin enkazının incelenmesi.
Çin’le ilişkilerinde Amerikan diplomasisi, SSCB’yle aynı yöntemleri kullanıyor. Etkileşim pek çok alanda Pekin’in dikkatini “uyutmak” için gerçekleştirirken, diğerlerinde ise oldukça caydırıcıdır. Bu nedenle, örneğin, ABD-Çin ittifakı fikri açıkça bir “engel”, prensipte bunu Pekin'de anladılar, çünkü ısırmadılar.
Anglo-Saxon'ların favori haritası olan Çin'in “çevrelenmesinin” bir parçası olan “ulusal harita”, cumhuriyetçi etnik klanların ve ulusal entelektüellerin Kızıl İmparatorluğun ölümünde büyük bir rol oynadığı Sovyetler Birliği'nin ana ve çöküşlerinden biri haline geldi. kendini yönet ve besle. Son yirmi yılda, eski SSCB'nin bütün halklarının yalnızca SSCB'nin çöküşünden kaybolduğunu (ulusal bir zenginlik satışında kendilerini zenginleştiren dar “seçkin” gruplar dışında hiçbir kazananlar yok) gerçeğini görmek için iyi bir fırsat sunsa da, birçok ulusal sorun çözülmedi, aynı zamanda daha keskin. Hemen hemen her eyaletteki dış kuvvetler, içine "kerosen" koyabileceğiniz ulusal problemleri bulabilir. Ek olarak, Londra ve Washington uzun zamandır çeşitli ayrılıkçı hareketleri, grupları ve partileri desteklediler.
Pekin'de, SSCB'nin ulusal politikalarındaki üzücü deneyimlerini dikkate aldıkları ve ulusal banliyölerini baltalama fırsatlarını engellemek için büyük çaba sarf ettikleri açık olmasına rağmen. PRC, Sincan Uygur Özerk Bölgesi, Tibet Özerk Bölgesi ve diğer illerdeki (Qinghai, Gansu, Sichuan, Yunnan) ve İç Moğolistan Özerk Bölgesi'ndeki bireysel Tibet Özerk Bölgeleri'ni içermektedir. Durumları, Anayasa ve bireysel yasalar düzeyinde korunmaktadır. Çin “özerklik” modelinin Sovyet veya liberal modellerden önemli farklılıkları vardır. Temelde pragmatizm ve sosyalist ve geleneksel Çin devlet düşünceleri (Konfüçyanizm'e dayanan) sentezine dayanmaktadır. Ulusal azınlıkların hakları, ulusal ekonomi, eğitim, tıp, kültür alanlarında korunmaktadır, ancak özel siyasi haklara sahip değildir. Bu gerçek, liberal fikirlerin taraftarlarını tahriş eder. Bu nedenle, Çin modeli, bölgesel birliğini korurken, devletin bütünlüğünü aynı zamanda ekonomi ve kültür alanında da büyük başarılara sahiptir.
Ancak Çin, tüm Avrasya'nın “sallanması” durumunun genel gelişim yönünden uzak duramadı. Bu nedenle. Son aylarda, çeşitli ayrılıkçılar, milliyetçiler ve İslami radikal türleri daha aktif hale geldi. Bu nedenle, İç Moğolistan’da, Mayıs ayı sonlarında ve Haziran’ın başlarında, ulusal topraklarda Anglo-Saxon medyasından uzak durmayan bir kitlesel çatışma dalgası yaşandı. Bu yaz boyunca, ÇHC'nin batısında, Uygur İslami radikallerin aktif hale geldiği Sincan Uygur Özerk Bölgesi'nde de bazı terörist saldırılar düzenlediler. Çinli yetkililere göre, üsleri Çin dışında - Pakistan’da.
Ancak yine de, Batı medyası geleneksel olarak Dalai Lama sorunuyla da bağlantılı olan Tibet'e en fazla dikkat ediyor. Bu nedenle, yılın Mart 2008'inde ve Olimpiyatların başlamasından ve Tibet'teki 1959 ayaklanmasının yıldönümünden birkaç ay önce, bazı alanlarda Çin iç işlerine (en azından medyada) dış müdahale konusu olan isyanlar ele alındı. Ve Mart ayında, 2011, Pekin yabancı turistlerin ziyaretleri için Tibet Özerk Bölgesi'ni kapattı. Sebep açıklanmadı, belki de 2008 huzursuzluğunun üç yıllık yıldönümünde huzursuzluğun tekrarlama ihtimalinden kaynaklanıyordu ya da Pekin, dış etki kanallarını keserek “Arap sendromu” sorununu dikkate almaya karar verdi.
Genel olarak, Batı'da Tibet'in teması çok popüler - Budizm'in popülerleşmesi, çeşitli yoga türleri, Shambhala'nın aranması, vb. Ve manevi arayışın moda yönleriyle de bağlantılı. Bu nedenle medya insanları Tibetlilere görünür ya da gizli sempati duyuyorlar. Pekin aynı zamanda barışçıl "keşişleri" fetheden bir "totaliter diktatörlük" olarak da hareket ediyor. Geçtiğimiz yıllarda önemli değişiklikler geçirmiş olan ulusal politikası yalnızca olumsuz yönden görülmektedir. Gerçekte, Anglo-Sakson. Batılı politikacılar gerçek sorunlara ve Tibetlilerin yaşamlarına aldırış etmiyorlar, bu sadece Çinli yetkilileri etkileyebileceğiniz bir “kaldıraç”.
Gerçekten de, Tibet'te Çin'in hızlı büyümesinin yol açtığı çözülmemiş problemler bulunabilir. Tibet oldukça kuvvetli bir şekilde izole edilmiş bir alan olmaktan çıkmış, genel ekonomiye daha güçlü bir şekilde entegre olmuştur. Asırlardır yerel nüfusun yönetim biçimlerinde, bunların önemli sosyal tabakalaşmalarında, kırsal nüfusun bir kısmının yoksullaştırılmasında bir değişiklik oldu. Ancak bu eğilimler yalnızca Çin'in değil, bir bütün olarak dünya toplumunun da karakteristiğidir. Geleneksel toplumlar, modern dünyadaki yaşam tarzlarını koruyamazlar. Bu nedenle, yalnızca Çin’e bu tür iddialarda bulunmak gariptir - hem ABD hem de AB ülkeleri tarafından sunulabilirler. Ve bölgenin kültürel geleneklerini koruma konusunda her şey o kadar da kötü değil, Mao'nun zamanlarının dehşeti çoktan geçti. Çinliler dünya kültürünün mirası olarak kabul edilebilecek birçok anıt korudular, sadece korunmadılar, aynı zamanda restore edildiler. Örneğin, Kham'ı ziyaret eden bir Rus sefere göre, tarihi Tibet'in erişilemeyen alanlarından biri: Ludinsky Köprüsü gibi ulusal nesneler korunmuş ve restore edilmiştir. Daduhe Nehri üzerindeki demir zincirlerde, 1705, 18. yüzyılın başlarında Derge Matbaası, Bayli Manastırı, Danba burçlarının antik duvarları, Sunge ve Bage'nin taş duvarları inşa edilmiştir. Tibet kültürünün bu anıtlarının içinde, çok sayıda taş Buda heykeli, Xingloun'daki Tanrı Köprüsü (Nyarone), Kham'ın çok sayıda manastırı vardı. Yerel halk dinlerini özgürce öğretir, tapınaklar ve manastırlar törenlerini düzenler. Seferi üyelerine göre. Nüfus sadece son 30 yıldönümünü kazandı, daha iyi hale geldi.
Ancak bu Batılılaştırıcıları durdurmuyor, yerel halkın çoğunluğunun çıkarlarıyla ilgilenmiyor, sadece kendi çıkarlarıyla ilgileniyorlar. Bu ayrılıkçı duyguların belli bir desteği, Çin - Hindistan'ın eski düşmanı tarafından da görülebilir. Böylece, Ağustos ayının başlarında Hindistan'ın kuzeyinde (Dharamsala'da - bu, Hindistan eyaletinde Tibet'ten gelen göçmenlerin yeniden yerleşim merkezidir), sözde yeni başkanın ofisini alma törenidir. Tibet "sürgündeki hükümet" 43 yaşındaki Harvard Hukuk Fakültesi Lobsang Senge'de avukat. Dalai Lama için "manevi güç" hala kaldığı göz önüne alındığında. Dolayısıyla, Tibetlilerin artık sürgündeki sadece manevi bir liderleri değil aynı zamanda bir “hükümetleri” var. Bu sinyal, Avrasya’nın istikrarsızlaştırılmasına yönelik seyrin devam edeceğini göstermektedir. Ve bu Anglo-Sakson stratejisinde Çin, etkinin hedefidir.
Tibet "hükümeti" nin başkanı, bölünmüş Tibet halkını bir araya getirme sözü verdi. Lobsang Senge, Tibet'i "işgal" olarak nitelendirdi ve Tibet sorununa uzun vadeli bir çözüm gerekliliğinden bahsetti. ABD, AB ve diğer "Tibet halkının arkadaşları" bu "karara" yardım etmeli. Ona göre, "milyonlarca Asyalı, Tibet dağlıklarının doğasıyla ilgili sorumlu sorumluların geleneksel rolünü üstlenen Tibetlilerle ilgileniyor ..." Delhi’ye yapılan bir temyizde Lobsang Senge, Tibet’in Hindistan ile Çin arasındaki ilişkideki kilit konulardan biri olarak değerlendirilmesini tavsiye etti.
Bu nedenle, eğer Pekin bölgedeki Batı etkisinin kanallarını engelleyemiyorsa, Tibet gezegenin yeni “sıcak noktalarından” biri haline gelebilir. Batılıların "Tibet" veya "Uygur", "Moğol" kartlarını oynaması, Batı’nın Batı Dünya Düzeni’nin kurulmasını engelleyemeyen daha kontrollü ve zayıf parçalara bölüşmesiyle, Batı’nın bu halkların sorunlarını çözmekle ilgilenmediği açıktır. Gerçekte, Anglo-Saksonlar senaryolarını gerçekleştirebilirlerse, Çin'in küçük halkları istikrarlı, müreffeh bir yaşam değil, sürekli kaos, yaygın suçluluk, kanlı kurumların sökülmesi, sıradan vatandaşların refahında keskin bir düşüş beklenir. Bu, Afrika, Orta Doğu ve Sovyet sonrası alandaki ülkeler örneğinde görülebilir.
Kaynaklar:
Bazarov B.V., Harry I.R. Tibetliler Kham: Çin'in ulusal politikasının deneyimi // Güç. 2010 - No. 5.
http://topwar.ru/5964-o-popytkah-vzorvat-kitay-s-pomoschyu-sinczyanskoy-miny.html
http://www.newsru.com/world/15mar2008/tib.html
http://www.newsru.com/world/07mar2011/tibet.html
http://www.fondsk.ru/