Fransız İzlenimciler, etraflarında titreşen yaşamın dolaysızlığını ileten çarpıcı renkler ve dokular lehine zahmetli akademik eskizleri küçümsediler ve resimleri zevkle sessize aldılar. Yine de Monet, Pissarro, Renoir ve diğerlerinin buluşları, usta ama az bilinen bir Amerikan portre ressamı John G. Rand olmasaydı mümkün olmazdı.
Bu Hikayeden
Claude Monet'in Manneporte'deki Dalgalar , 1885.(Kuzey Carolina Sanat Müzesi, Raleigh, Ann ve Jim Goodnight'ın vaat edilen hediyesi)
Teneke tüp, öncekinden (domuz kesesi) daha esnekti ve ressamların stüdyolarını terk etmelerini sağladı.(Chrysler Sanat Müzesi)
Birçok sanatçı gibi, 1841'de Londra'da yaşayan bir Charleston yerlisi olan Rand, yağlı boyalarını kullanmadan önce kurumasını önlemek için mücadele etti. O zamanlar en iyi boya deposu, iple kapatılmış bir domuzun mesanesiydi; bir sanatçı, boyaya ulaşmak için mesaneye bir iğne batırırdı. Ancak daha sonra deliği tamamen kapatmanın bir yolu yoktu. Ve mesaneler iyi seyahat etmedi, sıklıkla patladı.
Rand'ın muhteşem fırçası devrim niteliğinde bir buluş biçiminde geldi: boya tüpü. Tenekeden yapılmış ve vidalı kapakla kapatılmış Rand'ın katlanabilir tüpü boyaya uzun bir raf ömrü verdi, sızıntı yapmadı ve tekrar tekrar açılıp kapatılabilirdi.
Son derece portatif boya tüpünün birçok Fransız sanatçı tarafından kabul edilmesi yavaştı (boya fiyatına önemli ölçüde katkıda bulundu), ancak yakalandığında, tam olarak İzlenimcilerin stüdyonun sınırlarından kaçmalarını sağlamak için ihtiyaç duydukları şeydi. ilhamlarını doğrudan çevrelerindeki dünyadan alıyor ve özellikle doğal ışığın etkisiyle tuvale aktarıyorlar. Tarihte ilk kez, bir bahçede, bir kafede veya kırsalda, yerinde bitmiş bir yağlı boya üretmek pratikti (ancak sanat eleştirmenleri İzlenimci resimlerin gerçekten bitmiş olup olmadığını uzun süre tartışacaktı). 1885 tuvali için Manneporte'deki Dalgalar (soldaki resimde) -kırmızı, mavi, mor, sarı ve yeşil ile parlayan- Claude Monet, engebeli kuzey sahilinde olağanüstü bir kaya çıkıntısı olan Manneporte'ye ulaşmak için birkaç kumsal boyunca ve bir uçurumun kenarındaki uzun karanlık bir tünelden geçmek zorunda kaldı. Fransa'nın. Bir keresinde, o ve şövalesi neredeyse sahilden denize sürükleniyordu. Manneporte'deki Dalgalar iki veya üç seansta anında yaratılmış gibi görünüyor. (Plajdan gelen kum, boyaya gömülü olarak bulunabilir.)
Rand'ın tüpleri içlerinde çok önemli bir unsur daha taşıyordu: yeni renkler. Boya pigmentleri, Rönesans'tan bu yana neredeyse hiç değişmemişti. Yağlı boyaların üretilmesi zaman alıcı ve çabuk kuruması nedeniyle, sanatçılar bir boyama seansı sırasında çalışmak için yalnızca birkaç renk hazırladılar ve bir seferde tuvalin yalnızca bir alanını (mavi gökyüzü veya kırmızı elbise gibi) doldurdular. ). Ancak Rand'ın teneke tüpleri, İzlenimcilerin 19. yüzyılda endüstriyel kimyagerler tarafından icat edilen krom sarısı ve zümrüt yeşili gibi göz kamaştırıcı yeni pigmentlerden tam olarak yararlanmalarını sağladı. Paletlerindeki tüplerden gelen tam gökkuşağı rengiyle İzlenimciler, kısacık bir anı bütünüyle kaydedebildiler. Camille Pissarro, parça parça boyamayın, her yere tonlar yerleştirerek her şeyi bir kerede boyayın, dedi.
Pierre-Auguste Renoir, Tüplerde renkler olmasaydı, Cézanne, Monet, Pissarro ve İzlenimcilik olmazdı demişti. Bazı devrimler bir tetiğin sıkılmasıyla başladı; diğerleri sadece sıkmayı gerektiriyordu.