Önemi yok aslında kim olduğumun, senin kafanda nerede olduğumun? Ben senin kalbinde kimsesiz kalmış yerlerden birine adayım şu anda. Bir cümleye ihtiyacın varsa, bir iklimsel yıkanma isteğin, yüreğine konaklanmış bariz bir açlık hissi, biraz hüzün gerekiyorsa ömrüne ya da tam da yıkılmışlığı varsa tüm dünyanın senin üzerine, işte ben buradayım. Senin için buradayım.
HOŞ GELDİN!
Nuh’un gemisinde kurda, kuşa, böceğe rezerve edilen koltuklar sana edilmedi mi?
Şu hayattan, dışındaki ya da içindeki ‘kıyamet’ten, seni güvenli bir sığınağa götürecek bir ‘el’, ömrüne dokunmadı mı?
Gergin ruhundan dişlerine yansıyan gıcırtı sesi ile, keyfinin gıcırtı sesi bir ve eşdeğer mi anıldı?
Temiz kalbinle ettiğin dualarının sana dönüşümü olan ve yürüdüğün yolda yönünü tayin etmek için işine yarayacak kırıntıları kötü huylu kuşlar mı yedi?
Birileri sürekli acele etmen gerektiğini, birileri de sürekli sakin kalman gerektiğini mi söyledi?
Kendini, yanlarında iken en ‘önemli’ sandığın insanların önem sıralamasının birden ve apansız değiştiğini çıplak gözle mi fark ettin?
Duyduğun her güzelliğe iltifat edeyim derken, içinde biriken güzel sözcükleri biteviye harcayıp, kendine de mi ayırmadın?
O zaman,
Tekrar HOŞ GELDİN!
Seni, kendime ÇOK benzettim!
Kaç dakikanı ‘kendi‘ne ayırabileceğini sen belirle!