Pasifik'teki Japonlar ve Amerikalılar arasındaki savaşı duymuş, ancak ayrıntılara girmemiş olan herkes derhal size uçakların efsanevi bir modelini söyleyecektir: Zero A6М5. Aynı avcı. Bir efsane haline gelen avcı, tüm Pasifik kampanyasının bir sembolü oldu. Evet, Amerikalılar savaşı kazandı, ama filmler, ama kitaplar, ama modeller size yaşayan bir efsaneyi hatırlatacak. Ve burada küçük bir soru var: “İçinde en iyisiydi, bu Sıfır'da?”. Böyle: kötü ve kötü bir soru. Hepsi bizim Shakespeare'imizden övgüyle söz ediyor, peki ne için?
Üstün manevra kabiliyeti ve menzili - tarihçinin cevabı budur. İkinci Dünya Savaşı savaşçısının hız, hız, ateş gücü, güvenlik, pilot koltuğundan görüş, güvenilirlik, radyo vb. Gibi birçok özelliğe sahip olduğunu hatırlıyoruz. Birçok özellik, çok fazla. Dolayısıyla, savaşın başındaki “Sıfır” ile ilgili rezervasyon ve radyo sınıf olarak yoktu. Menzil? Evet, tecrübeli pilotlar varken öyleydi. Deneyimli pilotlar yoktu, menzil yoktu, çünkü yapıcı bir şekilde elde edilemedi, fakat uçuşta motor ayarlarının etrafında bir tef ile dans ederek. Silahlanma ve hayal gücü de vurmadı. Peki sorun ne?
İddiaya göre, Alaska'da bir örneği ele geçiren Amerikalılar, test sonuçlarına dayanarak araştırma ve tasarım yapmak için koştular ve "antizero" larını aldılar. Endüstrisi Japonlardan daha güçlü bir büyüklük sırası olan aynı Amerikalılar, uçak endüstrisi gezegenin geri kalanından daha fazla uçak üretti ve bilim harikalar yarattı. Bu “sihirli Sıfır”. Me-109 daha fazla efsaneyle büyümüş ve Rus diline sıkıca girmiştir. Gerçekten efsane havacılık. 1937'de Me-109'un (Bf-109) İspanya'nın gökyüzünde muhteşem olduğu söylenmelidir. Ne olmuştu. Ama o zaman, savaşçılar bugünkünden çok daha hızlı yaşlanıyordu ve 1941'de Me-109 artık bu kadar beklenmedik ve “sürülemez” değildi. Zaman geçti, ama en büyük 44. Luftwaffe uçağı Me-109'du. Biliyorum - değişiklikler değişti, bir "yükseltme" vardı. Alman uçak endüstrisi hiçbiri ikinci sırada değildi - Japonlardan daha iyi ve daha güçlü. Ancak temel tasarım belirli kısıtlamalar getirdi ve 44 yılına kadar Me-109 "güncel değil". Özellikle 1944'e kadar güncel olmayan Zero (bu da değişikliklerin sayısını değiştirdi).
Ancak hem Japon hem de Alman uçakları savaştı. Her şeye rağmen savaştılar - yakıtsız ve deneyimli pilotlar. Bir sonraki (sorunların bir sonraki nedeni!) Uçakların eksikliği. yani uçakların olmayışı bile akıllı pilotların olmamasına kıyasla çok kritik değildi! Bu çok daha az kritik olduğu ortaya çıktı - yapının eskimişliği (elbette durum buydu). Alman uçak tasarımcıları sadece inanılmaz, fütüristik avcı modelleri yarattılar, ancak asıl yük hala İspanya'da savaşa giren yüz dokuzu aynıydı ... Pasifik Okyanusu'ndaki savaşın asıl yükü, Çin'in göklerinde savaşa giren Sıfır tarafından alındı ... Japonlar da yarattı. en yeni uçak, fakat daha az üretildiler.
Yıllar sonra, amatörler ve profesyoneller öğrenecek tarih Havadaki savaş ve dikkatleri Me-262 ve Me-163'i etkileyecek, fakat hava savaşında özel bir rol oynamadılar. Almanya'nın göklerinde kanlı 1944'ta sadece “yaşlı adamlar” savaşa girdi ... Bu arada, FW-190 daha da yeni değildi. Bunlar "yenilikler". Basitçe, hem Japon hem de Alman imparatorlukları şiddetli hava basıncı altındaydı ve uçak fabrikalarını üretimi yeni modellere dönüştürmek için durduramazlardı - bu felakete yol açardı. Durum deneyimli pilotlar tarafından kurtarıldı (onlar iken).
Derhal, Luftwaffe'de her şey saftaysa yeni modeller ile kötüyse, o zaman her şeyin Pantservafe ile iyi olduğu varsayımı ortaya çıktı. Bu yanlış bir varsayımdır - Pantservafe'de her şey daha da kötüydü. “Bu nasıl !!!” - Alman zırhlı araç sevdalıyla haykırıyor, sesini bir ağza boğuyor. “Nasıl yani?!” - eğlenceli bir militaristik renklendirmede, Üçüncü Reich'in eğlenceli tançikli kabarık renk ansiklopedi sahipleri koroda ağlayacak. Popüler olarak açıklayacağım: Yerel Yekaterinburg'umda tramvay parklarını yeni tramvay modelleriyle yeniden donatmak için acil bir ihtiyaç var ve bu yüzden her sergide en son, olağanüstü tramvay modelleri gösteriliyor. Onlar nefes kesici, televizyonda gösteriliyorlar, fakat çoğunlukla eski Çekler şehir sokaklarında dolaşıyorlar. Ancak birisine tramvay hakkında sorular sorun ve hemen Innoprom ve fütüristik arabaları hatırlıyor.
Birine Wehrmacht zırhlı araçlarını sor ve hemen sana Kaplan, Panter veya Ferdinand / Elephanta diyecek. Sturmtigr veya Jagdpanther da menüde. Ancak pratikte, "Guderianov'un yavruları" savaş alanında dolaşmak için ana araç T IV (çok farklı versiyonlarda) idi. SSCB 1941 yılı dışındaki en iyi olanlar aynı IV. Pantservafe'nin temeli savaşın başından sonuna kadar kaldılar. Biraz sıkıcı ve rahatsız edici, anlıyorum ve yine de - IV. Seçenek yok.
Ancak Panther, geç ortaya çıkmasına rağmen “büyülü” idi bir tank? Süper silah mı, Wunderwaffe? Bu konuda tartışmalar devam etmektedir. Tabii ki, Panther yeni, güçlü ve ilginç bir tanktı, ancak çok sayıda "çocukluk hastalığı" yaşadı. Emek panter 2 kez bir yerde "dört" aştı. Savaş alanında 2 kat daha etkili olduğunu söylemek oldukça zor.
Bu arada, Hitler, jet uçağındaki dikkatsizlikten “tekmeyi” seviyor. Aynı zamanda, örneğin "pinner" lerden hiçbiri, örneğin Me-262 savaşçılarının kullanımının etkinliği hakkındaki verileri analiz etmemektedir. Ve bu çok verimlilik bir şekilde gözü memnun etmiyor. “Jet avcı uçağı” projesi bir dizi kıt kaynağı yok etti, ancak düşen Müttefik uçağa çok az şey verdi. Bu arada, jet avcı uçakları çok deneyimli pilotlar istedi. Bu projenin çıkışında 44-45 benzersiz hızda uçak yayınladı. Jet avcılarının savaş etkinliği? Bu tür maliyetlerle son derece sorgulanabilir. Bu arada, jet bombardıman uçakları kendilerini iyi gösterdiler (Hitler tarafından talep edildiler).
Bilirsiniz, kitapta / bölümde 1944 yılı hakkında Me-109 ve T IV hakkında bilgi vermek biraz sıkıcıdır, bu yüzden teknik zevkleri tanımlamaya başlarlar. Ancak aynı zamanda, bu "zevkler" için ne kadar kaynak harcandığını ve geri dönüşünü belirtmeyi de unutuyorlar. Biliyor musun, böyle komik bir maliyet / fayda oranı? Dolayısıyla, savaş sırasındaki yeni teknoloji için, her zaman çok ilginç değildi. Sorun, yeni ekipmanın, üretimde, ön hat ünitelerinde ustalaşan, savaşta nasıl kullanılacağını öğrenen, yeni bir taktik geliştiren hâlâ “akla getirilmesi” gerektiği idi. Ve ancak o zaman mucizesilâh Bir mucize silah oldu. Savaşın sonunda tüm savaşçı güçler, pilotların ve tankerlerin eğitiminin uçak ve tank üretiminden daha zor ve daha uzun olduğunu keşfetti. Aynısı gemilere de uygulandı (ve özellikle savaş gemileri!).
Alman ve Japon silahlı kuvvetlerinin savaşın ilk aşamasındaki başarıları, bu çok silahlı kuvvetlerin yüksek düzeyde örgütlenmesi ve eğitimi, askeri araçların olağanüstü özelliklerinin değil, pilotların, denizcilerin ve tank adamlarının mükemmel eğitiminden kaynaklanıyordu. Aynı İtalya'da Prens Borghese, savaş sırasında İtalya'nın geri kalanından çok daha fazlasını başardı. Yunio Valerio Scipione Borghese'ye sahip olan teknik, hayal gücünü etkilemiyor ve göze hitap etmiyor (oldukça ilkel). Ve yine de, İngiliz filosunu salladı. Sovyet uçak fabrikalarının ve personellerinin seviyesi Almanlardan daha düşüktü, ancak Kızıl Ordu havacılığının başarısız olmasının temel nedeni, savaşın ilk döneminde savaşçıların nispeten düşük özellikleri değil, çok farklı faktörler (ciddi işlerde) olarak kabul edildi. Savaşın başlangıcına kadar, bu uçağı, örneğin, tamamen I-16'ten Yak-1'e kadar yeniden silahlandırmayı başarsak bile, hava üstünlüğü mücadelesi sorununu hemen hemen çözemezdi.
Yeni askeri teçhizatın gerekli, zararlı, maliyetli ve kanıtlanmış “eski moda” yöntemlerle mücadele edilmesi gerektiğini kesinlikle söylemek istemiyorum. Ancak Hitler, Alman tanklarının ve uçaklarının yüksek özelliklerinden dolayı değil, ustalıklı kullanımlarından dolayı Fransa'yı yenmedi. 1940’te, İngiltere ve Fransa, tanklarda, silahlarda ve uçaklarda Almanya’dan daha düşük değildi. İngiliz ve Fransız silahlarının özellikleri de aynı seviyedeydi. Ancak kendi başına savaşın silahı kazanmaz. Ayrıca savaşlar. Silahlı kuvvetlerin örgütlenmesi, eğitimleri, bu aynı silahların kullanımına yönelik taktiklerin geliştirilmesi, silahların kendisinden daha az önemli değildir. Örneğin, "eski" Sovyet süvari bölünmeleri, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda kendilerini çok iyi gösterdi (ancak bu - eski olanlar hakkında konuşmak geleneksel değil).
Bu nedenle, Armata, T-50 ve daha sonra listede yeniden silahlanma, Rus Silahlı Kuvvetleri'nin tüm sorunlarını çözme olasılığı düşük. Ne de olsa, örneğin Kırım Savaşı, ilk olarak tüfekli olmayan tabancalar ve çelik vapurlar gibi yelkenli gemiler (düşünmek geleneksel olduğu gibi) değil, İngiliz ve Fransız imparatorluklarının genel üretim ve lojistik yeteneklerini kazandı. Ve I. Dünya Savaşı'nda geriye doğru Rusya, bazı “vundervaffe” lerin yokluğundan değil, mermilerin kabuk eksikliğinden mevcut topçu sistemlerine kadar acı çekti. Ve tam teşekküllü ağır topçu eksikliğinden, garip bir şekilde. Yani her şey basit, gitti ve bir dereceye kadar corny. İstisnalar olmasına rağmen: örneğin, Dreyse iğneli tüfeği, Avusturya-Prusya savaşı ve Königgrätz (Sadovaya) savaşı.