Bir sonraki kitabımın yoldaki yıllarım hakkında yazmasıyla, kendimi son 10 yıllık yolculuğumu hatırlatan bellek salonlarında dolaşırken buluyorum.
Eski fotoğrafları ve günlük kayıtlarını inceliyorum. Facebook'u yıllar önce tanıştığım insanlar için arıyorum. Uzun zaman önce unutulan hikayeler ve yüzler, nerede olduklarını ve ne yaptıklarını merak ediyorum.
Yaşamı kısaca, hayatın karayolunda kendimle kesişen kişiler.
Orjinal gezime ilham veren beş backpacker. Prag'daki hostelden gelen kız, merhaba demekten korktuğumda beni arkadaş grubuyla karşıladı. Avustralya'da seyahat ederken haftalarca geçirdiğim Hollandalı adamlar. Rengarenk mürettebat bir ayını Yeni Zelanda'da geçirdim. Arkadaşlarım Bangkok'ta yaşarken. Yolculuğa çıktık millet millet. İlk Couchsurfing ev sahibim. Ya da bir ayını cennette geçirdiğim bu çılgın kedi grubu:
Uzak bir ülkedeki yabancılar olarak birbirimizin desteği olduk. Biz en iyi arkadaşlar, suç ortakları ve bazen de sevgili bizdik.
Yine de, hepimiz hayatın yolunda ilerlerken ve başımızı geriye doğru eğerken, birbirlerinin ışığının sönüp sönen bir yıldız gibi söndüğünü fark ettik, bir gün geçene ve tozdan başka bir şey kalmadı.
İzlanda'da vurduğum insanlara ne oldu?
Şimdi bu insanlar nerede?
Valencia'da birlikte çalıştığım Valensiyalı İspanyollar nerede?
Amsterdam'da poker oynadığım adam Lennart'a ne oldu?
Bir Alman kızı ve yoldaki ilk ilişkim Jen, hala Avustralya'da mı yaşıyor?
Bilgilerini yazmayı unuttuğum Bocas del Toro'lu Amerikalı çift nerede?
Tayland'da tanıştığım insanlar, işimden ayrılmamda bana ilham veren insanlar nerede?
Tayvan'daki hostelde birlikte yaşadığım millet.
Bu insanlarla Tayland'da tanıştım ve onları Bordeaux'da ziyaret ettim. Bu mükemmel günü hatırlıyorum - plaja yolculuk, bu kumulda gün batımı ve bir şarap ve peynir yemeği. Ama şimdi neredeler? Bilmiyorum.
Dünyadaki hostellerde günler, saatler ve dakikalar geçirdiğim sayısız diğerleri nerede? Bilmediğiniz sokaklarda dolaşıp geceye karışanlar, ekmek kırıp benimle güldüler mi?
Onlar ne yapıyor? Hala seyahat ediyorlar mı? Tüm dünyada umdukları gibi yaptılar mı? Mutlular mı? Evli? İşlerini seviyorlar mı? Onlar sağlıklı mı? Hayattalar mı?
Ve benzer düşünceleri var mı?
Tanıştıkları insanları düşünüyorlar mı? Facebook'ta bir fotoğrafla karşılaşıyorlar mı, arkanıza yaslanıp bellekte kayboluyorlar mı?
Bu adamlar bana seyahat ettiğimde çok çalıştığımı farkettiler… .ve onların isimlerini hatırlamıyorum.
Şu an orada Prag'da çılgın bir geceyle ilgili o hikayeyi anlatan ve beni de içine alan biri var mı?
Geçmişinizi dolaşmak, bir mayın duygu alanını dolaşmak gibidir - neşe, heyecan, üzüntü, pişmanlık. Özlediğim ve merak ettiğim çok insan var. Herkesin hayatında sonsuza dek kalacağını düşünmenin aptalca olduğunu biliyorum. İnsanlar gelir, gider. Ayrılmak, yaşamın bir gerçeğidir. İnsanlar, yaşam ve durumlar değişir. Bu, yaşamın herhangi bir yönü için geçerlidir.
Bu havalı adamlara ne oldu?
Ama bu beni daha az merak ettirmiyor.
Yollarımız tekrar kesişmeyebilir ve onların hafızası kaybolabilir (gerçekten, ne oldu Bocas'tan olan o çiftin adı?), ama hayatım üzerindeki etkileri sonsuza dek bende kalacak. Gitmemi, gülmeyi, sevmeyi, daha maceracı olmayı, kendimi zorlamayı ve çok daha fazlasını yapmamı öğrettiler. Hayatım daha iyi çünkü içinde onlar vardı.
Bir gün, çok uzak bir zaman sonra, tekrar geriye bakacağım ve daha fazla ışık solmuş olacak. Nereye gittiklerini tekrar merak ediyorum. Ve bir zaman yolcusu gibi, yaşadığımız anları geri çekeceğim, onları aklımda tekrar yaşayacağım ve tüm hayallerinin benimki kadar gerçek olduğu arkadaşım için mutlu bir gelecek hayal edeceğim.
Belki onlar da gökyüzüne bakıyor ve aynı şeyi düşünüyorlar.
Belki de arkadaşlarına / sevdikleri bir / çocuğa, “Bu bir zaman oldu….”, Beni hatırlıyor ve “Harika bir adamdı” diyorlar. Umarım hayat ona iyi davranıyordur. ”
Bu uzun büküm yolculuğunda ayrı yollarımıza giderken, belki de birisinin umduğu gibi.