Başını kaldırıyorsun. Işık halkası aşağı düşüyor, boynuna ve ıslak saçlarına doğru kıvrılıyor; denizden geldiğini söylüyorsun. Sonra ışık omuzlarında duruyor sessizce, vücudundan bulutlara doğru akıp gökyüzünde muhteşem perdelerle geri dönüyor. O zaman ayağa kalkıyorsun, kanatlarını görüyorum.Ayakta olan sadece sen değilsin, yükseliyorsun ve seni yakalamak için bende kalkıyorum parmak uçlarımla…Atmosferden dışarı çıkıyorum, ama sana yetişemiyorum ellerim yalnızca ışıkla kaplanıyor. Bana bakıyorsun, gülümsüyorsun sakince, güven verici; sonra kanatlarını çevirip büküyorsun. Işığın alevleri içinde sonsuz gökyüzünde muazzam dans edişini izliyorum. Ben susuyorum.
Sonra sen …
Sen gidiyorsun.
Eve dönüyorum, oraya nasıl geldiğimi ya da döndüğümü bilmeden.Bakıyorum bahar oluyor, ancak daha vakitsiz diye düşünüyorum. Daha zaman var… Kıştan kalma tohum ektiğimiz seralarda bir şeyler oluyor; saksı çukuru tamamen ters çevrilmiş ve taze yeşil yapraklar yere dağılmış vaziyette.Onları görüyorum… Ben camlarda, o bastırılmış yüzleri görüyorum; lekeli kalpler ve saydam ciltler görüyorum; tüyler var saç yerine, tüyler yanarken ateş gibi yanıp sönüyor sanki.
Çocuklar, utangaç ve umut dolu bir halde sera kapısından çıkıyor, ellerinde taze koparılmış çiçekler ve kalbimin acısını dalga boyundan hissediyorum, sevinç ve kederle karışık sel olup akıyor ruhumun oluklarından.
O zaman, işte bu acının senin ışığını selamladığını biliyorum.