film beethoven'ın 9. senfonisi ile açılır ve yine onunla, senfonin son koral, ode to joy bölümü ile de sona erer. son sahnesi inanılmaz güzel. gözyaşları içinde izledim. koro çok güzel bir ilahi söylüyordu ve stig nota kağıtlarında pişmanlık içinde karısıyla olan geçmiş günlerini hayal ediyor ve hayatta kalan oğlu onu izliyordu.
film, orkestrada keman çalan stig'e bir telefon gelmesiyle açılır. telefonla konuşmayı duymayız ama kötü bir haber geldiği açıktır. kamera uzanmış siyah ahizeye korkunç bir matem nesnesi gibi yaklaşır. filmin en başında stig'in karısı ve kızının bir kazada öldüğünü öğreniriz. bu haber bizim için şimdilik pek bir şey ifade etmez. sonunda ölenleri tanıyıp, hikayeyi öğrendiğimizde, çok erken duyduğumuz acı, filmin sonunda anlam kazanıp, içimizde bir mekan edinir.
stig, solo kemancı olmak ister, bu şans kendisine verilir, ancak çuvallar. galiba buydu.
filmin sonunda orkestra şefi, orkestrayı şöyle yönlendirir:"çellolar ve baslar alevler gibi çalmalı. bu bir haz meselesi, yani. kendini kahkahayla gösteren bir haz değil ama... ya da ben mutluyum, diyen bir haz. kastettiğim öyle bir haz ki... öyle özel, acı ve sınırsız umutsuzluğun ötesine uzanır... anlıyorsun, tüm anlayışın ötesinde bir haz."
işte bu.
* film adını, schiller'in ode to joy şiirinden ve beethoven'ın 9. senfonisinin final bölümünden almış.