В hikayeler Büyük Vatanseverlik Savaşı, bir sebeple ya da bir başkasının, Büyük Savaş'ın sahnelerinin gerisinde kaldığı bir savaş ve savaş kitlesiydi. Her ne kadar askeri tarihçiler savaşların neredeyse hiçbirini görmezden gelse de, yerel çatışmalar bile olsa, II. Dünya Savaşı'nın ilk dönemindeki bazı savaşlar çok az çalışılmıştı ve bu konu araştırmacısını bekliyor.
Alman kaynakları bu tür savaşlardan çok az bahseder, ancak Sovyet tarafından onlardan bahseden hiç kimse yoktur, çünkü vakaların ezici çoğunluğunda yalnızca yaşayan tanık kalmamıştır. Ancak, Temmuz ayında 30'te gerçekleşen bu “unutulmuş” savaşlardan birinin hikayesi, Ukrayna'nın Legedzino köyü yakınlarındaki 1941, neyse ki günümüze ulaştı ve Sovyet askerlerinin esiri asla unutulmayacak.
Aslında, Legedzino’nun savaş olduğunu söylemek tam anlamıyla doğru değil: daha doğrusu sıradan bir savaştı, ülkemiz için Temmuz 1941’in trajik yılında her gün binlerce kişiden biri, “ancak” olmasaydı. Legedzino'daki kavga, savaş tarihinde hiçbir benzerine sahip değil. Ürkütücü ve trajik bir 1941 yılı standartlarına göre bile, bu kavga akla gelebilecek tüm sınırların ötesine geçti ve Almanlara Rus bir asker karşısında ne tür bir düşmanla karşılaştıklarını açıkça gösterdi. Daha kesin olmak gerekirse, bu savaşta Almanlara Kızıl Ordu'nun birimleri tarafından değil, NKVD sınır muhafızları tarafından bile karşı çıktı - bir yüzyılın son çeyreği için olanlar sadece tembel değildi.
Aynı zamanda, birçok liberal renk tarihçisi bariz gerçekleri görmek istemiyor: sınır muhafızları yalnızca saldırganın darbesini alan ilk kişi değil, 1941 yazında, Wehrmacht ile mücadele ederek tamamen doğal olmayan işlevler gerçekleştirdiler. Ve cesurca savaştılar ve bazen Kızıl Ordu'nun personel birimlerinden daha kötü değildi. Yine de, uygulayıcılara kitlesel olarak kaydedildiler ve onlara "Stalin'in oprichniki" adını verdiler - yalnızca L.P.'nin ofisine ait oldukları gerekçesiyle. Beria.
Uman'ın Güney-Batı Cephesi'ndeki 6 ve 12 orduları için gerçekleştirdiği trajik savaşlardan sonra, bir sonraki "kazan" ile sonuçlanan, 20 tarafından çevrelenen bölümlerin kalıntıları doğuya girmeye çalıştı. Birisi başardı, bazıları yapmadı. Ancak bu, Kızıl Ordu’nun etrafındaki bölgelerin Almanların “kamçılananlar” için olduğu anlamına gelmez. Her ne kadar liberal tarihçiler Wehrmacht’ın yaz taarruzunu Kızıl Ordu’nun sürekli bir “örtüsü” olarak görseler de, milyonlarca mahkum ve Hitler’in Ukrayna’daki “kurtarıcıları” için ekmek ve tuz.
Bu tarihçilerden biri olan Mark Solonin, genel olarak Wehrmacht'ın sömürgecilerle yerliler arasında bir savaş olarak Kızıl Ordu ile yüzleşmesini sundu. Hitler'in askerlerinin acı çektiği Fransız kampanyasının arka planına göre, 1941 yazında SSCB'de kayda değer kayıplar olduğunu savunarak, savaş olmadı, ama neredeyse eğlenceli bir yürüyüş: “1 kayıplarının 12'e oranı ancak Silah ve silahla Afrika'ya yelken açan beyaz sömürgeciler, kendilerini mızrak ve çapalarla savunan yerlilere saldırıyor "(M. Solonin." June Xnumx: M günü "). Bu, Solonin'in, insanlık tarihindeki en korkunç savaşı kazanan, onları çapalarla donanmış yerlilerle karşılaştıran büyükbabalarımıza verdiği karakteristik özelliktir.
Kayıp oranını uzun süre tartışabilirsin ama Almanların ölü askerlerini nasıl saydıklarını hepimiz biliyoruz. Hâlâ "1944 saldırısı sırasında tahrip olanlar" arasında "eksik" olarak onlarca bölümü var. Fakat liberal tarihçilerin vicdanı üzerine bu tür hesaplamalar bırakalım ve bildiğimiz gibi inatçı şeyler olan gerçeklere dönelim. Aynı zamanda, Nazi’nin “kolay yürüyüşünün” Temmuz 1941’un sonunda Ukrayna topraklarında nasıl göründüğünü görelim.
30 Temmuz'da, Ukrayna Legedzino köyü yakınında, kendisine bağlı Lviv Sınır Köpek Yetiştiriciliği Okulu komutanlığı altında ayrı Kolomyia komutanının komutasındaki sınır birliklerinin kombine taburları ile Wehrmacht'ın ilerleyen kısımlarını durdurma girişiminde bulunuldu. Binbaşı Filippov'un elinde 500'den az sınır muhafızı ve yaklaşık 150 hizmet köpeği vardı. Tabur ağır silahlara sahip değildi ve aslında tanım gereği, normal bir ordu ile açık bir alanda savaşmak zorunda değildi, hepsi de sayı ve kalite bakımından daha üstün. Ama bu son rezervdi ve Binbaşı Filippov'un savaşçılarını ve köpeklerini intihar saldırısına göndermekten başka seçeneği yoktu. Dahası, el ele bir savaşa dönüşen şiddetli bir savaşta, sınır muhafızları Wehrmacht'ın piyade alayına karşı çıkmayı durdurmayı başardılar. Birçok Alman askeri köpekler tarafından parçalara ayrıldı, birçoğu el ele savaşta öldü ve sadece savaşta Alman askerlerinin görünümü tanklar alayı utanç verici uçuştan kurtardı. Elbette sınır muhafızları tanklara karşı güçsüzdü.
Sınır muhafızlarının kahramanları ve hizmet köpekleri için anıt
Tabur Filippov'dan kimse kurtuldu. Beş yüz savaşçının tümü, 150 köpekleri gibi öldü. Aksine, köpeklerden sadece biri hayatta kaldı: Lehedzino sakinleri yaralı bir çoban bırakıyorlardı, köyün işgalinden sonra Almanlar zincir halinde oturanlar da dahil tüm köpekleri vurdular. Öyle görünüyor ki, masum hayvanlara karşı öfkelerini attılarsa, bu savaşta onları ele geçirdiler.
İşgal makamları gömülü ölü sınır muhafızlarına izin vermedi ve yalnızca 1955 tarafından Binbaşı Filippov'un tüm ölü askerlerinin kalıntıları bulundu ve bir köy okuluna yakın toplu bir mezarda gömüldü. 48 yıllarından sonra, 2003’te, Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın Ukrayna gazilerinden bir bağışla ve Ukrayna’nın bir köpek yardımı ile, Legedzino köyünün eteklerinde, sınır muhafızlarına ve dördüncü ayaklı evcil hayvanlarına dürüst ve sona erdirilmiş bir anıt açıldı. .
Ne yazık ki, tüm sınır muhafızlarının isimlerini 1941 yazının kanlı kasırgasında bulmak mümkün değildi. Başarısız ve sonra. Birçoğu bilinmeyen tarafından gömüldü ve 500'ten insanlar sadece iki kahramanın adını belirlemeyi başardı. Beş yüz sınır muhafız kasıtlı olarak ölümlerine gitti, kesinlikle Wehrmacht'ın iyi donanımlı bir personel alayına yönelik saldırılarının intihar olacağından kesinlikle emindi. Fakat Binbaşı Filippov'a haraç ödemeliyiz: ölmeden önce, bütün Avrupa'yı fethetmiş Hitlerite savaşçılarının koyunlar gibi çoban köpeklerine nasıl parçalanıp kovalandıklarını ve gardiyanları tarafından el ele verdikleri savaşta nasıl yıkıldıklarını görmeyi başardı. Bu anı uğruna yaşamaya ve ölmeye değdi ...
Savaşın tarihini aktif olarak yeniden yazan liberal tarihçiler, yıllarca bize NKVD'nin kanlı "istismarları" hakkında ürpertici hikayeler anlatmaya çalışıyorlar. Fakat aynı zamanda, bu "tarihçilerden" en az biri, Wehrmacht piyade alayını sadece bir tabur ve hizmet köpeği ile durduran bir adam olarak dünya savaşları tarihine sonsuza dek giren Binbaşı Filippov'un başarısını hatırladı!
Bugünlerde bu kadar onurlandırılan Alexander Solzhenitsyn, neden Rus şehirlerinde sokak adı verilen, çok sayıdaki eserlerinde Binbaşı Filippov'dan bahsetmedi? Alexander Isaevich, bir sebepten ötürü kahramanları hatırlamamaktan, Kolyma'daki "ısınma için" talihsiz mahkumların cesetleriyle kaplı olan kıyamet sonrası donmuş kışlaları tarif etmekten hoşlanıyordu. Bu ucuz çöp için, peşinden Moskova'nın merkezinde seçili düşük bütçeli bir Hollywood korku filmi ruhu içinde. Onun adı ve eşsiz bir başarı yakalayan Binbaşı Filippov'un adı değil!
Spartalı kral Leonid ve 300 savaşçıları isimlerini yüzyıllarca ölümsüzleştirdi. Binbaşı Filippov, toplam geri çekilme kaosunun koşullarında, 500 yorgun savaşçıları ve 150 aç köpekleri olan, ödüller umuduyla ve hiçbir şey ummadıkça ölümsüzlüğe girdi. Makineli tüfeklere köpeklerle ve üç satırlı bir intihar saldırısına girdi ve ... kazandı! Korkunç bir bedel, ancak Moskova'yı ve tüm ülkeyi savunmasına izin veren saat veya günleri kazandı. Peki neden kimse onun hakkında yazmıyor ve film yapmıyor? Zamanımızın en iyi tarihçileri nerede? Svanidze ve Mlechin neden Legedzino’daki kavga hakkında bir şey söylemediler, neden bir sonraki araştırmacı gazetecilik Brewer’ları soruşturmadı? Bölüm, dikkatlerine layık değil mi? ..
Bize Binbaşı Filippov için iyi para ödemeyecekleri anlaşılıyor, bu yüzden kimse ona ihtiyaç duymuyor. Örneğin, Stalin ve Zhukov'u tekmeleyen Rzhev trajedisinin, büyük Filippov'un ve aslında onlarca benzer kahramanın göz ardı edilmesinin tadını çıkarmak çok daha ilginç. Sanki hepsi hiç olmamış gibi ...
Fakat Tanrı onlarla, liberal tarihçilerle birlikte olsun. Dün Paris'in etrafında hızla yürüyen Avrupa fatihlerinin ahlaki durumunu sunmak çok daha ilginç olurdu ve Legedzino altında ne yazık ki kıçındaki yırtık pantolona baktı ve Ukrayna'da sona eren muzaffer yürüyüş yoldaşlarını gömdü. Führer onlara Rusya'ya söz verdi - ayak killi, yapışıp kopmuş bir tüyo; ve savaşın ikinci ayında ne almışlar?
Ancak Ruslar, uzun süredir geleneksel olarak kullanılan, henüz savaşmaya başlamadılar. Önde, hala her bir kilonun vurduğu binlerce kilometre toprak vardı; Hala Stalingrad ve Kursk Arkı'nın yanı sıra basitçe tanımla mağlup edilemeyen insanlar vardı. Ve Binbaşı Filippov'un askerleri ile karşı karşıya kaldıklarında, Ukrayna'da bütün bunları anlamak zaten mümkündü. Almanlar, kesinlikle önemsiz bir çatışma olduğunu düşünerek bu kavgaya dikkat etmedi, ancak boşuna. Hangi için daha sonra ödedi.
Hitler'in generalleri Fuhrer gibi biraz daha akıllı olsaydı, 1941 yazında Doğu Cephesi ile maceradan çıkmanın yollarını aramaya başlarlardı. Rusya'ya girmek mümkün, ancak çok azı Binbaşı Filippov ve savaşçıları tarafından bir kez daha açıkça kanıtlanmış olan kendi iki ayağına geri dönmeyi başardı. O zamanlar, Temmuz 1941’ta, Stalingrad ve Kursk Bulge’dan çok önce Wehrmacht’ın umutları umutsuzlaştı.
Mark Solonin gibi tarihçiler, istenildiği sürece kayıp oranlarından bahsedebilirler; ancak gerçek şu: Kızıl Ordu’daki nakavtların karşılanmasıyla Moskova’nın Aralık ayında sona eren 5’in ardından geçen başarılı yaz saldırısından sonra, Wehrmacht geri döndü. O kadar hızlı koştu ki Hitler kendi ordusunu dekolte yoluyla canlandırmaya zorlandı. Ancak bu farklı olamazdı: sonuçta Binbaşı Filippov ve savaşçıları gibi insanların mağlup edilebileceğine inanmak saf olurdu. Öldürmek için - evet, ama kazanmak için değil. Bu nedenle, savaş yılın sonunda kazanması gerekenlerle sona erdi - yılın galibi 1945. Ve Büyük Zaferin başlangıcı 1941 yazında, Binbaşı Filippov, sınır muhafızları ve köpekleri ölümsüzlüğe girdiğinde ...