New York’a taşınmak neredeyse her zaman kısmen hayal ürünü bir karardır. Kitaplarda, arka planda, müzikte ve belki de en canlı şekilde filmlerde ve televizyon programlarında, kirası sabit stüdyolar ve uygun fiyatlı kumtaşlarının tipik romantik (ve tipik olarak yanıltıcı) tasvirleriyle çoğalan şehrin kurgusal versiyonlarından kaçmak imkansızdır. T’nin New York temalı ev tasarımı sayısına paralel olarak, bir avuç tasarımcıya, mimara ve diğer yaratıcı insana, artık ev dedikleri şehre dair vizyonlarını şekillendiren sinema ve TV iç mekanları hakkında sorular sorduk.
John Cassavetes ve Mia Farrow, 1968 yapımı “Rosemary’nin Bebeği” filminde. Kredi… Paramount Resimleri / Getty Images
Toshiko Mori, mimar: “Rosemary’nin Bebeği” (1968)
1960’ların sonunda New York’a taşındı
Liseye gitmek için ailemle birlikte Japonya’dan New York’a geldim. O yıl gittiğim yaz okulunda ilk görevlerimden biri, Ira Levin’in 1967 tarihli “Rosemary’nin Bebeği” adlı romanı ile Roman Polanski’nin sinema uyarlamasını karşılaştıran bir makale yazmaktı. Filmdeki binanın adı Bramford’du, ancak dış cephesinin Yukarı Batı Yakası’ndaki Dakota’ya ait olduğu meşhurdu. Filmin dairelerinde beni etkileyen şey, onların içsellik yönleriydi; sırları barındırıyormuş gibi görünmeleri. Ayrıca New York City’deki yüksek binaların küçük, çerçeveli görüntülerini de hatırlıyorum. Sinema elbette bir korku hikayesi olsa ve bina da lanetli olsa da “Rosemary’nin Bebeği” beni New York’ta yaşama konusunda daha da heyecanlandırdı. Japonya’dan geldiğim için hayaletler ve kötü ruhlarla ilgili hikayelere alışkındım. Yani saçma bir şekilde şehrin daha tanıdık gelmesini sağladı.
John Derian, 60, tasarımcı ve perakendeci: “Easy Living” (1937)
1992’de New York’a taşındı
Cumartesi günleri televizyondaki tüm eski filmleri izleyen bir çocuktum: saat 12’yi, saat 2’yi, saat 4’ü ve eğer bundan kurtulabilirsem saat 6’yı. Benim favorilerimden biri Jean Arthur’un başrol oynadığı çılgın komedi “Easy Living”di. Film sizi New York’un dört bir yanına, Beşinci Cadde’deki bir malikanede, Arthur’un karakterinin haftada yedi dolara yaşadığı bir pansiyondaki küçük bir odaya kadar çok sayıda konuttan geçirerek, sonunda Hollywood Regency tarzında abartılı bir süite götürüyor. Yüksek tavanları, kuyruklu piyanosu ve gösterişli dalma küvetiyle kurgusal Hotel Louis. “Vay canına,” diye düşündüm. “Bütün bunlar tek bir şehirde mi? Beni kaydet!” İyi bir setin dumanını ve aynalarını hala seviyorum ve temelde bugün aynı şeyi dükkanlarımda yapıyorum, küçük bir fantezi yaratıyorum.
Stephen Alesch, 57, tasarımcı: “Batman” (1989)
1994’te New York’a taşındı
Milwaukee’de ve daha sonra Los Angeles bölgesinde büyüyen biri olarak Batman çizgi romanlarını çok sevdim. Tim Burton’ın “Batman”i çıktığında onu yedim. Sinemanın Gotham’ı Manhattan’ın abartısıydı ve neo-neo gotik dekorlar beni uçurdu. Gölgeli ıslak sokakları, sisin içindeki yüksek balkonları, payandaları ve su kulelerini sevdim. Beni özellikle etkileyen iç mekanlardan biri Vicky Vale’nin (Kim Basinger’in) parlak kiremit duvarları ve perçinlerle kaplı geniş çelik kemeriyle çatı katıydı. 1991 yılında New York’ta ilk kalışım sırasında arkadaşlarımla kanepede sörf yaptım ve saatlerce sokaklarda yürüdüm, Tudor City’deki Chrysler Binası’nı ve Aşağı Doğu Yakası’nın yangın merdivenlerini inceledim. Şehri kara bir mercekle görmekten kendimi alamadım. Birkaç yıl içinde tamamen New York’a taşındım ve hala projelerde perçinler üzerinde çalışıyorum ve fırsat gördüğüm her yere tonozlu bir payanda eklemeye çalışıyorum.
Loren Daye, 48, iç mimar: “Ona Sahip Olmalı” (1986)
1996’da New York’a taşındı
“She’s Gotta Have It”i ilk izlediğimde 21 yaşındaydım ve Chicago’da yaşıyordum. Sinemanın büyük bir kısmı Fort Greene’de geçiyor, ancak baş kahraman Nola Darling (Tracy Camilla Johns tarafından canlandırılıyor), Brooklyn Köprüsü’nün gölgesindeki yarı boş bir çatı katında, hurda tahta parçaları, boya kovaları ve karısının arasında yaşıyor. kolajlar. Çatı katı neredeyse tamamen beyaza boyanmıştır ve inanılmaz kemerli pencerelere ve tavandan sarkan geometrik aydınlatma armatürlerine sahiptir; tüm alan, yatağın tam ortasında sabitlenmiştir. Yatağın kafesli bir başlığı var ve burada her akşam düzinelerce mum yakılıyor; burası onun cinselliğinin mabedi gibi. O oda benim hayalimdi; özgürlüğü, dürüstlüğü ve kendini gerçekleştirmeyi temsil ediyordu. Filmi izledikten bir yıl sonra New York’a geldim. 2003 yılında nihayet Fort Greene’de bir yer buldum ve hâlâ buradayım.
Billy Cotton, 42, iç mimar: “İç Mekanlar” (1978)
2000 yılında New York’a taşındı
Hunter College’da Rus tarihi okumak için New York’a taşındığımda tasarımcı olacağıma dair hiçbir fikrim yoktu. Ama Burlington, Vt’de çocukken Woody Allen’ın “Interiors” filmini izlediğimi hatırlıyorum – sanırım ailemin VHS kaseti vardı – Hikayenin ana babası, Geraldine Page’in canlandırdığı iç mimar Konuta’dır ve filmin başıboşluğu , az mobilyalı daireler son derece göz alıcı bir New York fikrimi oluşturdu. Şimdi, filmin boş, tek renkli iç mekanlarına baktığımda, tamamen bej, krem ve beyaz alanlara yönelik mevcut trend hakkında garip bir şekilde öngörüde bulunduklarını hissediyorum. Ama aynı zamanda bir bakıma zamansızlar. Bu şehir her gün size çok fazla görsel enerji veriyor ve bir yerden bir yere yanınızda götürebileceğiniz birkaç güzel şeyin olması fikrini seviyorum.
Tal Schori, 43, mimar: “Açlık” (1983)
2003 yılında New York’a taşındı
1990’larda New York’un banliyölerinde büyüdüm ve şehir benim için her zaman biraz korkutucu bir çekiciliğe sahipti. Bu, ilk kez gençliğimde izlediğim kara vampir filmi “The Hunger”da örneklendi. David Bowie ve Catherine Deneuve, Central Park yakınlarındaki lüks bir savaş öncesi konakta yaşayan ölümsüz aşıklar John ve Miriam Blaylock’u canlandırıyorlar. Sırf perdelerle dramatik bir şekilde aydınlatılan ev, yüksek tavanları, zarif Fransız kapıları, panelli duvarları, süslü pervazları ve gösterişli taş kaplamalarıyla, belli bir durgun lüks ve karanlık bir saldırganlık yayıyordu. Baştan çıkarıldım. 2003 yılında New York’a gelmiş, Ditmas Park’ta 1960’lardan kalma tuğla bir kooperatifte tek yatak odalı mütevazı bir ev kiralamıştım.
Jared Blake, 33, mobilya tasarımcısı ve perakendeci: “Hey Arnold!” (1996-2004)
2005 yılında New York’a taşındı
Bana göre Nickelodeon dizisindeki Arnold’un odası “Hey Arnold!” efsanedir. Dizi Hillwood adında kurgusal bir şehirde geçiyor ama New York’u örnek aldığına hiç şüphem yok. Arnold’un bir Murphy yatağı, tavan penceresi, raylı aydınlatması, dev bir su sebili ve “The Shining” (1980) filmindekine benzer ama daha modern, sıra dışı kırmızı bir halısı vardı. New Jersey’de doğdum ve 7 yaşımdayken Fort Lauderdale, Florida’ya taşındım ama Harlem’de yaşayan babamı görmek için yılda dört kez New York’u ziyaret ederdim. Sanırım şehrin varmam gereken yer olduğunu erkenden biliyordum. Geldiğimden bu yana 16 yıl geçti ve şimdi Ridgewood, Queens’teki dairemde Arnold’un odasının kendi versiyonunu bilinçaltımda yaratmış olabileceğimi fark ediyorum. Bir Murphy yatağım ve raylı aydınlatmam var ve Arnold’unki gibi tüm ortam çok eklektik. Sadece tavan penceresini özlüyorum.
Farrah Sit, 41, mobilya tasarımcısı: “9½ Hafta” (1986)
2005 yılında New York’a taşındı
Sadece iki saat uzaklıktaki Kingston, New York’ta büyüdüm ve çocukken, New York City’nin duyusal aşırı yükü (gürültü, pis koku, sıcaklık) benim için çok yoğundu. Yani “9 ½ Hafta”nın iç mekanları bir aydınlanmaydı: sade minimalizmin ve hevesli bir arka okul çocuğunun hayalinin bir ifadesi. Elizabeth’in arka galerideki çatı katı, şehrin kaosunun üzerinde süzülüyormuş gibi görünen, ışıkla dolu bir kutuydu. John’un tek renkli, müze benzeri çatı katı, Marcel Breuer ve Richard Meier imzalı mobilyalarıyla lüks ve ölçülüydü. Işık, gölge ve dokuyla oynanan bu alanlar, bugüne kadar bende yankı uyandıran bir estetiği ifade ediyordu. 18 yıl New York’ta yaşadıktan sonra hala işlerimde huzur hissi yaratarak şehrin yoğunluğuna karşılık veriyorum.
Fabiana Faria, 37, perakendeci: “Saatler” (2002)
2007’de New York’a taşındı
“Saatler”deki Meryl Streep karakterini canlandıran Clarissa Vaughan, New York şehir merkezinde rustik, başıboş, çiçeklerle dolu bir evde yaşıyor ve sıklıkla partilere ev sahipliği yapıyor. Filmi ilk kez 14 yaşımdayken ve ailemle birlikte Caracas, Venezuela’da yaşarken izlemiştim. Bir gün New York’ta ilginç insanlarla dolu toplantılara ev sahipliği yapabileceğim ve beni tanıyan kasap ya da çiçekçiye uğrayarak her yere yürüyebileceğim böyle bir evim olacağına inanmak istedim. Clarissa’nın büyük bir ocağı, asma tencereleri ve ahşap zeminleri olan harika açık mutfağında çeşitli sahneler var. Şehre taşındığımda böyle bir lüks içinde yaşama hayalim yoktu – Roosevelt Adası’nda iki yatak odalı bir odayı diğer üç oda arkadaşımla paylaşıyordum – ama sıcak, yaşanılan, çok sevilen bir New York vizyonuna bağlı kaldım apartman.
Luam Melake, 36, mobilya tasarımcısı: “Parti Kızı” (1995)
2011’de New York’a taşındı
“Party Girl”ü ilk izlediğimde 22 yaşındaydım ve San Francisco’da yaşıyordum. Modaya ve partilere öncelik veren hevesli bir kütüphaneci olan Posey’nin karakteri, temelde sadece giyinip takılmak için geçimini sağlayan giyim takıntılı bir sahte kütüphaneci olarak (bir kitapçıda çalışıyordum) hayatımın daha parlak bir yansıması olarak beni etkiledi. Posey’nin karakteri, Çin Mahallesi’nde çoğunlukla gardırobunun ve plak koleksiyonunun bulunduğu kasvetli bir çatı katında yaşıyor. Her parti için dönüştürdüğü esnek bir alan. 24 yaşımdayken sadece kitaplarım ve kıyafetlerimle New York’a taşındım ve Çin Mahallesi çevresindeki bir dizi tuhaf yerde yaşadım. Her zaman dışarıdaydım ve burada olmaktan kesinlikle heyecan duydum. Şu anda hâlâ Parsons’ta moda öncüsü bir kütüphaneciyim ve daha iyi sosyal etkileşimler için tasarlanmış esnek mobilyalar yapıyorum. Partilerde daha az, onları hayal etmeye daha çok zaman harcıyorum.
Minjae Kim, 34, sanatçı ve tasarımcı: “Basquiat” (1996)
2015’te New York’a taşındı
Sanatçı Julian Schnabel’in, New York’un arka sahnesinde gezinmeyi konu alan ve zaman geçtikçe bana daha da gerçekçi gelen “Basquiat” filmini ilk gördüğümde Kore’de lisedeydim. Basquiat’ın East Village’deki dairesi, duvardan duvara kendi eserleriyle kaplı ve kurgusal sanatçı Albert Milo’nun (Gary Oldman’ın canlandırdığı) arkadaki görevlilerin tiyatro arkası olacak kadar büyük tablolar taşıdığı çatı katı dairesi beni çok etkiledi. Arka’nın yaratılmasına odaklanan bir alanda, kişinin kendi işinin arasında yaşamanın romantizmi beni büyüledi. Seul’den İspanyol Harlem’e taşındığımda ve hatta geçen yıl Bed-Stuy’a tek başıma ilk daireme taşındığımda sinema benim için kaçınılmaz olarak bir referanstı.
Eny Lee Parker, 34, mobilya tasarımcısı: “Arkadaşlar” (1994-2004)
2018’de New York’a taşındı
Brezilya’da büyüdüm ve dünya çapındaki birçok ortaokul çağındaki Y kuşağı gibi, İngilizce öğrenmek için büyük bir tutkuyla “Friends”i izledim. Dairelerin dekoru (Monica’nın dairesindeki mor duvarlar, Joey ve Chandler’ın dairesindeki La-Z-Boy sandalyeleri) tam anlamıyla tasarım kıskançlığına yol açmıyordu. Ama mekanların bu altı arkadaşın kendileri olabileceği güvenli ve sıcak bir ortam olmasını sevdim. Yüksek lisanstan sonra Williamsburg’a taşındım ve komik bir şekilde “Arkadaşlar”a çok benziyordu. Ben, o zamanki kocam, en iyi arkadaşım ve onun o zamanki erkek arkadaşı tek boynuzlu bir apartman dairesini paylaşıyorduk: kira kontrollü, üç yatak odalı, üç banyolu ve özel çatısı olan bir daire. Birlikte takıldık, yemeklerimizi yedik ve birkaç parti verdik. Arkadaşlarımla buluşma, Çin yemeği sipariş etme ve paket servis kaplarından yemek yerken sehpanın etrafında oturma fikrini hala seviyorum.