Lucia sabah uyandığında hizmetçi bir demet çiçek getirdi. Bu günlerde bu olay her sabah kendini tekrar ediyordu. Lucia, renkli ve güzel lavanta statik çiçeklerini aldığı için mutluydu. Ne zaman bir buket çiçek alsa, neden ona çiçek göndermeye başladığını hatırlıyor ve bu onu güldürüyordu.
Lucia’nın güllerden nefret etmesinin sebebinin kendisiyle ilgili olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu. Jerome gizlice ona bu gerçeği ima ettiğinde ne kadar güldüğünü bilmiyordu. Aslında Lucia sarı güllerden o kadar rahatsız değildi ama onun gerçekten endişelendiğini bilmiyordu ve Jerome’a gülleri yasaklamasını emredecek kadar ileri gitti.
Burnunu statik bukete gömdü ve hafif kokusunu içine çektikten sonra buketi hizmetçiye geri verdi. Daha sonra hizmetçi buketi odasında bir yere süs olarak koyacaktı. Yatak odası şimdiden bahçe çiçekleriyle dolu bir bahçeye dönüşüyordu. Yakında odasında yer kalmayacaktı ve dekorasyonlar kabul odasına doğru genişlemek zorunda kalacaktı.
Lucia kabul odasında oturmuş nakış işliyor ve sık sık kapıya bakıyordu. Sabahtan beri beklediği biri vardı. Kapının açıldığını gören Lucia hızla ayağa kalktı. Jerome, yaşlı bir adama eşlik ederek kabul odasına geldi. Yaşlı adama doğru koşarken Lucia’nın yüzü parlak bir gülümsemeyle aydınlandı.
“Hoş geldin dede.”
“Haha. Evet. Evet.”
Kan bağının çekimi gerçekten şaşırtıcıydı. Lucia, kendisini büyükbabasına sanki onu çok uzun zamandır tanıyormuş gibi yakın hissetti. Lucia’nın kişiliği pek sosyal değildi ama büyükbabasına sımsıkı sarıldığında tereddüt etmedi.
“Acıktın değil mi? Hemen öğle yemeğini hazırlayacağım.” (Lucia)
“Hayır, hayır. Sakin olalım. Torunumun yüzünü göreyim. İyi misin?” (Saymak)
“Elbette. Ya sen, Büyükbaba?”
“Ben aşağı yukarı iyiyim.”
Kont Baden yürekten güldü çünkü şefkatli torunu çok sevimliydi. Lucia, büyükbabasının buruşuk ve kaba elini tuttu ve onu kanepeye götürdü. Kısa süre sonra Jerome onlara çay getirdi ve yeniden bir araya gelmenin sevincini paylaşabilmeleri için onları yalnız bıraktı.
“Başkente bu kadar çabuk döneceğimi bilmiyordum.” (Saymak)
Damadının torunu ona, ‘Ne zaman gelmek istersen, kapıyı kullanabilirsin’ dedi, ama o sırada Kont, onu kasıtlı olarak başkente neyin getirdiğini merak etti. Yaşlı bir adam ortalıkta dolanıp duruyor diye hali vakti yerinde torununun rahatsız olmasını istemiyordu. Ve torununun iyi durumda olduğunu kişisel olarak gördüğü için, hayatını yaşamaya çalışacak ve sonraki yıllarında bunu bir lütuf olarak görecekti.
Ancak bir haberci torununun onu çok özlediğini ve bir ara ziyaretine gelmesini istediğini haber verdi. Bu mesajı aldığına çok sevindi ve sevindi. İşe yaramaz dedesi ona bakamasa da onu özlüyordu. Ve başkente döndükten sonra Kont, kızına çok benzeyen torununu düşünmeye devam etti.
“Seninle utanmadan iletişime geçtiğimi ve aniden böyle geldiğimi biliyorum.” (Saymak)
“Ne demek istiyorsun? Böyle bir şey yok. Seni ziyarete gitmem gerekirdi ama onun yerine sen geliyorsun ve üzgünüm.” (Lucia)
“Hayır. Gelmesi gereken kişi ben olmalıyım. Dikkatsizce hareket edecek durumda olmadığını biliyorum.”
Kont, zenginlik ve şöhret açgözlü biri olmamasına rağmen, torununun Taran Dükü gibi büyük bir ailenin hanımı olduğu gerçeğiyle gizliden gizliye gurur duyuyordu.
“Bu sefer gitmeden önce bizim evde biraz dinlen. Geçen seferki gibi inat edip başka bir yerde kalacağımı söyleyemezsin.” (Lucia)
“Haha. Pekala. Anladım.” (Saymak)
Lucia, büyükbabasıyla öğle yemeği yedi ve birlikte yürüyüşe çıkarken havadan sudan sohbet ettiler. Öğleden sonra dedesini köşkü gezmeye, çay içmeye, hoş sohbet etmeye götürdü. İlginçtir ki, tüm zaman boyunca konuşacak bir şeyleri vardı. İkisinin de çok sevdiği Amanda ile ilgili hikayeleri paylaştıklarında gözleri parladı.
“Dede sana sormak istediğim bir şey var. Sana daha önce bahsettiğim pandantifle ilgili.”
“Sanırım buldun.”
Kont, torununun ona kolyeyi bulup torununa hediye etmek istediğini söylediğini hatırladı. Damadının karısına gösterdiği ilginin övgüye değer olduğunu hissetti ve çiftin ilişkisinin iyi olmasından memnundu.
“Ah, bulamadım.”
Ve muhtemelen onu sonsuza kadar bulamayacağım. Lucia, saraya girdiği gün pandantifin o gece ona garip bir rüya gördüğüne ve ortadan kaybolduğuna ikna olmuştu.
“Nesilden nesile geçen pandantifin hikayesini merak etmiştim. Dede, pandantif sana miras kaldığında başka bir şey duydun mu?”
“Hmm. Babam o kolyeyi bana verdiğinde, sadece değerli bir eşya olduğu için dikkatli saklamamı söyledi.”
“Ayrı yazılmış bir belge gibi başka bir şey var mıydı?”
“Böyle bir şey yok. Belki çok uzun zaman önce böyle bir şey vardı. Ama o kadar uzun zaman oldu ki… O şey bize ailemizin kurucusundan kaldı. Büyük bir efsanesi olmasa bile.” ona bağlı olarak, nesiller boyu aktarılan bir şey ve ben onu değerli bir şekilde saklardım.”
“Kurucu tarafından mı bırakılmış? Yani çok eski bir eşya. Büyükbaba, pandantifin çok değerli bir hazine olduğunu hiç düşündün mü? Örneğin,… büyülü bir alet gibi bir şey.”
“Büyülü bir alet mi?”
Kont boş bir kahkaha attı.
“Benim bile böyle bir düşüncem vardı. Aile yadigarı ne kadar değerli olursa olsun, aile parçalanırsa işe yaramaz. O kadar hayal kırıklığına uğradım ki bir keresinde kolyeyi alıp ünlü bir büyülü alet eksperine gittim.”
Değerleme uzmanı, pandantifin eski bir eşya olduğu gerçeğiyle ilgilendi, ancak başını salladı ve bunun sihirli bir alet olmadığını söyledi. Kolye, sihirli aletlerin belirli dalga boylarını belirleyen tanımlayıcıya hiçbir tepki göstermedi. Kont torununa, emin olmak için ekspertizciyi ziyaret ettiği ve hayal kırıklığıyla eve döndüğü uzun zaman önceki deneyimini anlattı.
Sihirli bir alet değil mi? Öyleyse yaşadıklarımı ne açıklıyor?’
“Kolyeye çok meraklısın. Antikaları sever misin?” (Saymak)
“Değil…kesinlikle. Benim için kolyenin annemle hatıraları var… Kolye hakkında gerçekten başka bir şey bilmiyor musun? Çok önemsiz bir şey olabilir. Kurucunun geride bıraktığı bir eşya ve hatta efsaneye göre onun Bir krizdeyken aileyi kurtarmak…”
Lucia konuşurken, aniden aklına bir düşünce geldi.
“Aileyi kurtarmak mı?”
Omurgasından yukarı bir ürperti geçti.
Kurtardım. Aileyi kurtardım. Çünkü onu hayal ettim…’
Lucia’nın rüyasına göre, Kont Baden ailesinin yok edilmesi yakın gelecekteydi. Ancak Lucia geleceği bir rüyada gördü ve geleceği değiştirmek için harekete geçti, bu nedenle gelecek değişmişti.
Lucia’nın amcası ile Matin Kontu arasında asla bir bağlantı olmayacak ve Baden ailesi, Kont Matin’in ihanetine asla yakalanmayacaktır. En azından Lucia hayatta olduğu sürece Baden ailesi yok olmayacaktı. Lucia kenara çekilip bunun olmasına izin vermeyecekti.
“Bu bir tesadüf mü?”
Kolye, Baden ailesine doğrudan yardımcı olmadı. Ancak Lucia’ya geleceği gösterdi ve harekete geçmesini sağladı.
‘…Sihirli aracın geleceği gösterme gücünün aileyi krizden kurtarma gücü olduğunu söylersek, bu onu zorlar. Sadece geleceğimi değiştirmek istedim, ama bu bir sonuçtu.’
Lucia rüyayı sadece bir hayal olarak reddetmiş ya da pes edip geleceği kabul etmiş olsaydı, Baden ailesinin geleceği yok olma yönünde gidebilirdi. Hugo onun evlenme teklifini reddedebilirdi ve Lucia Düşes olamazdı. Hatta bunun dışında pek çok belirsiz alan vardı.
“Aileyi kurtarmakla ilgili bir efsane…”
Kont’un mırıldandığını duyan Lucia, düşüncelerini sonraya erteledi. Şimdi büyükbabasının söylediklerine odaklanmıştı.
“Bunu bildiğine göre, Amanda sana söylemiş olmalı.” (Saymak)
Lucia bunu rüyasında tanıştığı amcasından duydu ama hiçbir şey söylemeden sadece gülümsedi.
“O kız, annen efsaneye inanmadı. Bu tür efsanelerin hepsinin yalan olduğunu söyledi. Ve eğer efsane doğruysa, onun annesi, benim karım ölmezdi.”
Kont yüzünde acı bir ifadeyle konuşmaya devam etti.
“O zamanlar anneni azarlamıştım ama aslında ben de aynı şeyi düşünmüştüm. Bu sadece nesillerini cesaretlendirmek isteyen atalarımızın düşüncesiydi. Belki de bu efsane, ailemizi bugüne kadar ayakta tutan tek umuttu.”
“…Aileyi kurtaran kolye efsanesi ne zamandan beri var oldu?”
Kont, torununun kolyeye neden olağandışı bir ilgi gösterdiğini merak etti. Belki annesiyle anıları olduğu için ona sarıldı ve bu düşünceyle üzüldü.
“Ne zamandan beri? Başından beri var olduğuna inanıyorum. Kurucunun yadigârı ilk devrettiğinde vasiyetinde bıraktığı söyleniyor.”
“Kurucu nasıl bir insandı?”
“Baden ailemizin kurucusu bir dövüş sanatçısıydı. O büyük bir şövalyeydi ve Xenon’un kuruluşunda değerli bir tebaaydı.”
Kont iyiliksever bir şekilde gülümsedi ve torununa, büyükbabasının ve babasının ona anlattıkları eski hikayeyi anlattı. Her ülke için kuruluş mitleri olduğu gibi, uzun geçmişlere sahip çoğu ailenin de atalarının katkısını abartarak uydurduğu bir hikayesi vardır. Hikâye ağızdan ağza geçtikçe ona daha çok ‘et’ eklendi ve destansı bir masal yapıldı.
Lucia, büyükbabasının hikayesinden çok keyif aldı ama daha fazlasını öğrenmek istese de, uzun hikayede pandantifle ilgili hiçbir ipucu yoktu.
***
Kont, dükün evinde dört gün kaldı. Lucia, büyükbabasının gitmesine üzüldü ve ondan birkaç gün daha kalmasını istedi.
“Benden bir süre haber almazlarsa amcaların endişelenecek. Başkente geldiğimi bilmiyorlar. Sadece birkaç günlüğüne bir arkadaşımı ziyaret edeceğimi biliyorlar.” (Saymak)
“Gerçekten kimseye söylemedin mi?” (Lucia)
“Üzgünüm. Gereksiz yere başkentin karmaşık siyasi arenasına kapılmalarından çok endişeliyim. Üzücü olsa da, lütfen anlayın.”
“Üzgün değilim.”
Dedesi, oğlunun ailesi ve torununun iyiliği için en iyi yöntemi seçmiş. Lucia, büyükbabasının ne kadar düşünceli olduğunu tamamen anlamıştı.
“Ve teşekkür ederim.” (Saymak)
“Ha?” (Lucia)
“Aslında geçen sefer başkente geldiğimde zor bir sorunum vardı. Aile konağı başkalarının eline geçmek üzereydi. Eve gidince tapularımı satıp borçlarımı kapatmaya karar verdim; Artık oğullarıma yük olmak istemiyorum. Ama ben döndükten sonra sorun sorunsuzca çözüldü. Her ay cüzi bir miktar para ödediğimiz sürece aile evde yaşamaya devam edebilir ve amcanın başlattığı iş devam ediyor. iyi son zamanlarda Endişelendin, değil mi?”
“…”
Lucia, kocasından anne tarafından ailesine yardım etmesini istedi, ancak kocasının onlara nasıl yardım ettiğinin ayrıntılarını henüz bilmiyordu.
“…İşten pek anlamam. Muhtemelen kocamın işi. Yardımcı olabileceğim bir şey varsa lütfen söyleyin. Size yardımcı olmak istiyorum dede.”
“Yeterince şey yaptın. İnsanlara yardım etmenin pek çok farklı yolu var. Zengin bir insanın çok şeyi olmayan birinin önüne para atarak yardım etmesi kolaydır. Ama herkes kim olduğunu açıklamadan yardım edemez. hem alıcının gururunu incitmeden hemde alıcının kendi ayakları üzerinde durmasını sağlayın.Torunum çok güzel evlendi.”
“Dede. Bunu onun için de söylemek zorundasın.”
Kont hoş bir kahkaha attı.
“Doğru. Damadımın da çok iyi bir eşi var. Gerçekten.”
Hem büyükanne hem de torun birbirlerine baktılar ve bir kahkaha patlattılar. Son bir kucaklamayla vedalaşmadan önce birbirlerine sıcak bir şekilde baktılar.
“Kendine iyi bak. Tekrar geleceğim.” (Saymak)
“Evet. Ne zaman istersen gel.” (Lucia)
Lucia, büyükbabasını uğurladıktan sonra birkaç gündür unuttuğu kolyeyi düşündü. Başından beri sakince düşüncelerini bir araya getirdi. Önermesini, kolyenin kesinlikle büyülü bir araç olduğu ve olağanüstü bir güç aracılığıyla Lucia’ya bir rüya gösterdiği gerçeğine dayandırdı. Ve kendisine anlatılan Baden ailesi efsanesini çiğnedi.
‘Aileyi krizden kurtaracak… Geleceği tahmin etme gücü, aileyi krizden nasıl kurtarır? Baden ailesinin geleceğinin yok edildiğini amcama göstermek daha iyi olurdu. Bana neden gösterildi?’
Kanepeye yaslanırken kısa bir iç çekti.
‘…Ya görüldüyse? Ya geleceği bir rüyada gördükten sonra geleceği değiştiren kendimin durumu görülmüşse. Ya ata onu kolyenin gücüyle görmüşse?’
Sihirli aletin gizemli bir gücü varsa, gücün Lucia üzerinde çalıştığı kadar diğer insanlar üzerinde de etkili olması gerekirdi. Ama yine de bir anlam ifade etmeyen şey, pandantifin gücünün neden tüm insanlar içinde Lucia üzerinde çalıştığıydı.
Büyükbabasına göre kolye, sihirli alet tanımlama cihazına tepki vermemiş. Bu, özel bir güçle mühürlenmiş olduğu varsayılarak açıklanabilir. Sihirli aletler, henüz açığa çıkmamış pek çok sırrı olan gizemli öğelerdi. Peki, mührü kıran tetik neydi?
Üzerinde uzun süre düşündükten sonra, Lucia boş boş eline baktı. Genç elleri kolyeyi çok sıkı tutmuştu. Hizmetçi, soyunu doğrulamak için bir elini zorla tuttuğunda, genç Lucia diğer eliyle kolyeyi sıktı ve göğsüne sakladı. Hizmetçi genç kızın parmağına iğne batırarak kan aldı. Duyuları yarı gitmiş olsa bile, Lucia yakıcı acıyı parmak uçlarında hissetmişti.
‘Kan…’
Lucia derin bir nefes aldı. İğnenin açtığı yara o kadar büyük değildi. Ama kolyeyi çok sıkı tuttuğu için yaradan kan akmış olabilirdi. Ve büyük olasılıkla, hayır, kesinlikle kolye Lucia’nın kanıyla lekelenmişti.
“Kan… Ya mührü kırmanın anahtarı kansa?”
Baden ailesi halkı pandantifi değerli bir yadigâr olarak görmüş ve kimsenin ulaşamayacağı bir kasada saklamıştır. Birinin kanının ona ulaşma şansı yoktu. Büyük olasılıkla, Badan ailesi herhangi bir aksilik olmadan refah içinde bir dönem geçirseydi, yadigâr güvenli bir şekilde kasada saklanırdı.
“Annem kolyeyi kasadan gizlice alma fikrini bile düşünmemişti.”
Lucia zor bir bilmecenin cevabını bulmuş gibi sevindi, sonra hayal kırıklığına uğradı. Haklı olup olmadığını ona söyleyebilecek kimse yoktu. Beklediğinin aksine, büyükbabası neredeyse hiçbir şey bilmiyordu. Artık kolye kaybolduğuna göre, tek bir tane bile bulamıyordu.
ipucu.
Başı ağrıyana kadar düşündükten sonra Lucia kendi kendine kıkırdadı. Hiçbir şey için endişelenmiyordu. Sihirli bir alet olup olmamasının ne önemi vardı?
“Keşke her şey sizin ayarınız olsaydı, Sayın Kurucu. Uzak gelecekteki torunlarınızın geleceğini önemsediğiniz için teşekkür ederiz.’
Lucia, cevaplanamayan soru hakkında endişelenmeyi bırakmaya karar verdi. Her halükarda, ortaya çıkacak olan gelecek, keşfedilmemiş bir sınırdı. Adım attığı yönde yeni bir yol açılacaktı.
O sırada bir hizmetçi kabul odasının kapısını çaldı ve içeri girdi.
“Hanımefendi. Efendi geri geldi.”
“Peki.”
Lucia dışarı çıkıp onu selamlamak için ayağa kalktı. Anne tarafından ailesine yardım ettiği için kocasına teşekkür etmek ve aynı zamanda büyükbabasının onun için mutlu övgülerini iletmek istedi. Lucia heyecanlı bir kalple kabul odasından aceleyle çıktı.