Marianne von Werefkin Kimdir ?
Marianne von Werefkin Kimdir ?
RUS-ALMAN-İSVİÇRELİ RESSAM
Doğum: 10 Eylül 1860 – Tula, Rusya
Ölüm: 6 Şubat 1938 – Ascona, İsviçre
Marianne von Werefkin’in biyografisi
Marianna Wladimirowna Werewkina, Moskova’nın 120 mil güneyindeki küçük bir şehir olan Tula’da, Rus soylularının varlıklı bir ailesinde doğdu. Babası Vladimir Nikolaevich Verevkin, Rus Ordusu Ekaterinburg Alayı’nın komutanıydı, annesi Elizabeth Daraga ise bir barones ve ressamdı. Werefkin’in çocukluğu, babası farklı yerlere atandığı için Rusya’yı dolaşarak geçti, ancak aile yazları her zaman günümüz Litvanya’sındaki Blagodat Malikanesi’nde, II. Aleksandr tarafından Kırım Savaşı sırasında babasına verilen hizmetlerde geçirildi. Marianna orada, kendi özel stüdyosunda resim yapmaya başladı.
Küçük çocuğun sanata olan tutkusunu ve yeteneğini fark eden ailesi, 14 yaşından itibaren özel resim dersleri alması için ayarladı. Birkaç yıl sonra, 1880’de, o zamanın en önemli Rus Realist ressamı olarak kabul edilen İlya Repin atandı. onun öğretmeni olarak. On yıl boyunca Repin ile çalıştı, 1888’de avlanırken yanlışlıkla kendini vurduğunda sadece birkaç ay bozulan bir özveriyle kendini uyguladı.
1892’de Werefkin, Repin aracılığıyla, aile malikanesinde kendisine katılan ressam Alexej von Jawlensky ile tanıştı. İkisi birçok sanatsal ilgiyi paylaştı ve uzun yıllar sürecek derin yaratıcı saygıya dayalı bir dostluk geliştirdi, her sanatçı diğerinin kendi uygulamalarına bakışını etkiledi. Werefkin zaten kendisi için başarılı bir kariyer inşa ediyordu: Rus sanatının çeşitli toplu sergilerinde sergilenen çalışmalarıyla, geniş bir Realist gelenekteki portreleri için bazen ‘Rus Rembrandt’ olarak anılır.
1896’da Werefkin’in babası öldü. Otuzlu yaşlarının ortalarında, Werefkin’in bekar kaldığı sürece devlet emekli maaşını almasına izin verildi; Aynı yıl Jawlensky ile birlikte Münih’e taşındı ve burada canlı bir sanat topluluğunun üyesi oldular. İki sanatçı bitişik dairelerde yaşıyordu, Jawlensky özel bir sanat okuluna giderken Werefkin sanat tarihi okuyordu. Bu süre zarfında Jawlensky’nin evlilik teklifini reddetmesine rağmen, ikisi arkadaş kaldı. Gerçekten de, Werefkin’in Jawlensky’nin çalışmalarına olan hayranlığı, Münih’te kendi resim kariyerini beklemeye alması, bunun yerine Jawlensky’nin pratiğini desteklemeye ve kendi ifadesiyle “onun zihnine ve kalbine yorulmak bilmez özen göstermeye” adadığıydı. Werefkin’in sanata ara vermesi neredeyse on yıl sürdü; günlüklerinde ve mektuplarında, mevcut resimlerini Jawlensky’den “kıskanç hissetmemesi için” nasıl sakladığını kaydetti. 1897’de Werefkin, resmi tartışmak için dairesinde bir araya gelen ve üyeleri arasında Wassily Kandinsky’nin de bulunduğu resmi olmayan bir sanatçı salonu olan St. Lukas Kardeşliği’ni kurdu. Yeni doğmakta olan Ekspresyonist tarzda Werefkin, geleceğin sanatının yaratıcı temelinde ‘duygusal’ olacağına inanıyordu; gerçekten de, resim yapmayı bırakmış olsa da, Münih sahnesinin önemli bir teorisyeni haline geldi. Werefkin, geleceğin sanatının yaratıcı temelinde ‘duygusal’ olacağına inanıyordu; gerçekten de, resim yapmayı bırakmış olsa da, Münih sahnesinin önemli bir teorisyeni haline geldi. Werefkin, geleceğin sanatının yaratıcı temelinde ‘duygusal’ olacağına inanıyordu; gerçekten de, resim yapmayı bırakmış olsa da, Münih sahnesinin önemli bir teorisyeni haline geldi.
Bu sıralarda, Jawlensky’nin Werefkin’in Helene Nesnakomoff adlı bir yardımcısını cinsel olarak taciz ettiği ve bunun 1902’de Werefkin ve Jawlensky’nin kendilerininmiş gibi sunduğu bir çocuğun doğumuyla sonuçlandığı söyleniyor. Yine bu yıl, duygusal bir travma döneminde Werefkin, “Lettres à un Inconnu” (Bir Yabancıya Mektuplar) başlıklı Fransızca bir günlük tutmaya başladı. Werefkin, kimliği belirsiz bir okuyucuya hitaben yazdığı bir dizi yazıda, bir kadın sanatçı olarak tutkularını ve hayal kırıklıklarını dile getirerek, “Her şeyi anlayabilirim ve yaratamam…” diyerek, sanatla ilgili teorilerini de kaydetti ve amacını “uygulamak” olduğunu ilan etti. insanlık üzerine yeni estetik ve etik fikirler”. Genel olarak dergi, Werefkin’in idealist kişiliğinin ve hayal gücüne verdiği vurgunun bir belgesidir.
1903’te Normandiya’da birlikte tatil yapan Werefkin ve Jawlensky, Paris’te ve Fransa’nın güneyinde bir buçuk yıl geçirdiler ve 1905’te Almanya’ya döndüler. Werefkin, Fransa’dayken özellikle Henri Matisse ve Nabis’in resimlerinden derinden etkilendi. renklerin canlı ve duygusal olarak ifade edici kullanımıyla. 1906’da Münih’te Werefkin yeniden resim yapmaya başladı ve ilk Ekspresyonist çalışmaları olarak tanımlanabilecek eserleri yarattı. Fransa gezisi, özellikle Van Gogh’a ve Fauvistlere hayran olan Jawlensky’yi de büyük ölçüde etkilemişti. Werefkin ve Jawlensky birlikte Van Gogh’un adımlarını Provence üzerinden, 1880’lerin sonlarında, ölümünden hemen önce kurduğu Arles şehrine kadar takip ettiler.
1908’de Werefkin ve Jawlensky, ressamlar Gabriele Münter ve Wassily Kandinsky ile birlikte Münih’in güneyine, Münter’in bir evinin bulunduğu küçük Bavyera kasabası Murnau am Staffelsee’ye taşındı. Murnau’da, genellikle birlikte resim yapan veya birbirlerini resimleyen dört arkadaş, daha sonra soyut sanat olarak bilinecek olanın görsel dilini geliştirmeye başladılar. 1909’da Münter, Werefkin’i 49 yaşına rağmen enerji ve canlılık dolu genç bir kadın olarak gösteren bir portre yarattı. Münter’in portresi, Werefkin’in sıra dışı karizması nedeniyle çağdaşları tarafından nasıl takdir edildiğine dair bir fikir veriyor.
Münter’in portresinin yapıldığı yılda, Murnau merkezli dört ressam, Franz Marc ve August Macke dahil olmak üzere diğer sanatçılarla birlikte Neue Künstlervereinigung München’i (‘Münih’teki Yeni Sanatçılar Derneği’) veya bir tartışma ve temel için bir forum olarak NKVM’yi kurdu. toplu sergiler için. 1911’de Werefkin ve Jawlensky yazı, dramatik manzaraları her iki sanatçıyı da etkileyen Baltık Sahili’nde geçirdi; Aynı yıl Kandinsky’nin Sanatta Maneviyata Dair son derece etkili kitabıgrubun toplu olarak üzerinde çalıştığı yeni sanatsal paradigmayı tanımlayan yayınlandı. Werefkin’in biyografisini yazan Bernd Fäthke’ye göre, kitaptaki fikirlerin çoğu herhangi bir onay olmaksızın Werefkin’den ödünç alınmıştır. ‘Çirkin bir entrikadan’ sonra Kandinsky, Marc ve Macke , Dışavurumculuğun gelişiminde temel olarak görülen Der Blaue Reiter (Mavi Süvari) Grubunu kurmak için NKVM’den ayrıldılar . Werefkin nihayetinde 1913’te onlara katılacak ve “Mavi Süvarilerin kadın binicisi” olarak tanınacaktı.
Birinci Dünya Savaşı patlak verdiğinde, Werefkin ve Jawlensky tarafsız İsviçre’ye göç etti ve önce Cenevre yakınlarındaki bir bölgeye, ardından Zürih’e taşındı ve her bir yerde yaklaşık bir yıl geçirdi. Savaşın sonunda, Jawlensky ve Werefkin tekrar göl kıyısındaki küçük Ascona kasabasına taşınmışlardı, ancak çift kısa bir süre sonra ayrılarak neredeyse 30 yıl süren yaratıcı bir ilişkiye son verdi. Jawlensky, çocuğunun annesi Helene ile evlenmeye devam etti ve Almanya’da Wiesbaden’e taşındı. Werefkin, hayatının geri kalanında onun evi olacak olan Ascona’ya yerleşti. Rus Devrimi’nden sonra babasının emekli maaşını kaybetmiş olmasına rağmen, mütevazi olsa da rahat bir varoluşun tadını çıkardı, Ekspresyonist tarzını geliştirmeye devam ederken, ticari kartpostallar ve afişlerle geçimini sağladı.
1924’te Werefkin, The Big Bear veya Ursa Major (takımyıldızdan sonra) adlı bir sanatçı grubu kurdu. Hayatının son on buçuk yılında, resimlerinin çoğunu, çoğunun kaldığı Ascona şehrine bağışladı. Werefkin 6 Şubat 1938’de öldü ve Ascona’daki Rus mezarlığına gömüldü. Fondazione Marianne Werefkin’i ve anısına Ascona Modern Sanat Müzesi’ni kuran oradaki topluluk tarafından sevildi.
Marianne Von Werefkin, Ekspresyonist hareketin en önemli sanatçılarından biri olarak kabul edilir ve aynı zamanda kadınların modern sanata katılımının sınırlarının yıkılmasında çok önemli bir rol oynadığı kabul edilir. Bu nedenle, yalnızca feminist ideallerinde değil, aynı zamanda resmin doğası ve amacına ilişkin tamamen modern anlayışında da iki açıdan zamanının ilerisindedir.
Werefkin, sanatı “bir dünya görüşüne yükseltilmiş ve sanatsal bir sembol diline çevrilmiş yoğun bir aşk duygusu” olarak tanımladı. Bu idealist görüşün bazı kökleri Romantizmde, özellikle duygu ve sevginin yüceltilmesinde ve Werefkin’in sık sık birlikte olduğu Paul Gauguin ve Emile Bernard gibi Fransız Sembolistlerin, Sentezcilerin ve Nabilerin çalışmalarında bulunabilir. birleşmiş. Bununla birlikte, sanat üzerine teorileri, özellikle diğer sanatçıların çalışmalarının bir savunucusu ve eleştirmeni olarak hareket ettiğinden, onu etkileyen akımların çok ötesine geçti. Maneviyatın sanattaki rolüyle ilgili fikirleri, yalnızca arkadaşı ve sevgilisi Alexej von Jawlensky’yi değil, aynı zamanda Gabrielle Münter, Franz Marc ve Wassily Kandinsky de dahil olmak üzere zamanın diğer birçok Ekspresyonist sanatçısını da derinden etkiledi.Sanatta Spiritüel ile ilgili olarak , nihayetinde daha birincil bir önem atfedilecektir: Örneğin, Konstrüktivizmde soyutlamanın sonraki gelişimi , genellikle Kandinsky’nin büyük çalışmasından alınan derslere kadar izlenir. Ancak NKVM ve St. Lukas Kardeşliği’nin bir üyesi olarak Werefkin ile yaptığı tartışmalar, onların kavrayışı için hayati önem taşıyordu.
Sanat tarihçisi Natalya Tolstaya, önemine rağmen, “Rusya’daki genel halkın Marianne von Werefkin hakkında çok az şey bildiğini” iddia ederek, “Bugün tek bir büyük Rus müzesinin Werefkin’in sanat eserlerine sahip olmadığını” da sözlerine ekledi. Bununla birlikte, Werefkin’in çalışmalarına ve on dokuzuncu yüzyılın sonları ve yirminci yüzyılın başlarında modern sanatın gelişimindeki hayati rolüne artan bir ilgi vardır. Üstelik, genel olarak tanınmamasına rağmen, Werefkin’in canlı renkleri ve cesur fırça darbeleri, sanatta soyut fikrini tanımlamaya yardımcı oldu. Pek çok açık ve örtük yolla, o halde, modern sanat ve kültür üzerinde derin bir etki yaratmaya devam ediyor.