Karanlık bir odada, bir bilgisayar ekranının parıltısı, tuhaf bir şekilde çekici bir genç kadının yüzünü aydınlatıyor. Burun halkası ve zımbalı deri bir ceket takıyor, ancak kaşları çatılmış ve karanlık ağdaki gizli bir veri tabanına sorgular girerken klavyeye hükmedici şekilde vurduğu için onun bir bilim adamı olduğunu biliyoruz. İş istasyonunun çevresinde DNA, uydu görüntüleri, parmak izleri, Seattle üzerindeki atmosfer gibi şeyleri test eden makineler var. Onlar da titreşen flüoresan renklerde parlıyorlar. Kısa süre sonra muzaffer bir şekilde sandalyesine oturur ve “Yakaladım!” Etrafında duran adamlar takdirle başlarını salladılar -biri “Nihayet!” diye mırıldandı- dakikalardır bu sonuçları bekliyorlardı.
Televizyon dünyasında bir cinayet daha çözüldü.
Gerçek dünyada bu o kadar kolay değil.
New York Şehri Baş Tıbbi Muayene Ofisinde 23 yıllık deneyime sahip eski bir ölüm araştırmacısı olarak, sık sık popüler polis prosedürleri hakkında herhangi bir şeyin doğru olup olmadığı sorulur. Sinirlenmekten hoşlanmadığım için yıllardır bu dizileri izlemekten kaçındım ama belki de tekrar gözden geçirmenin zamanı gelmişti? Belki de realite TV’nin devam eden popülaritesi, senaryolu TV’yi daha gerçek olmaya itmiştir?
Zorlu.
Bir programda, 20 yıldır kayıp olan bir kadın, gölden avlanan bir arabanın bagajında bulunur. Bir kafatası, bazı giysiler ve küçük, ıslak, çürümüş bir et yığını var. Eldivenli bir adam bagajdaki kalıntılarla oynuyor, ardından bir dedektife bilime benzer bir şeyler mırıldanıyor ve “MEM, onun Brittany olduğunu kesin olarak teşhis etti” diyor. Nasıl? Kafatası ehliyet fotoğrafına benziyor muydu?
TikTok’un Olay Yeri Temizleme Aşkı Kanlı Karmaşık
Ama bekleyin, arabanın bagajında sallanan tek bir diş var ve birkaç dakika içinde DNA çıkarılıyor ve profil, DNA profillerinin ulusal veri tabanı olan CODIS’e yükleniyor. FS’lerine (favori şüpheli) bir isabet veya eşleşme alamazlar, bu yüzden genetik soyağacına dönerler. Aha—genetik belirteçlerin yüzde 50’si FS ve ticari bir veri tabanındaki başka bir kişiyle eşleşiyor, yani katil babası olmalı. Tutuklama yapıldı; vaka, 42 dakikalık gerçek gösteri süresiyle tamamlandı. Çoğu gerçek adli biyoloji laboratuvarında, otuz gün içinde sonuç almaktan heyecan duyarlardı.
Anladım. Bu televizyon, onun eğlencesi. Hızlı hareket etmeli ve toparlamalısınız.
Peki, zararı ne? İnsanlar bunun gerçek olmadığını, yaşamla ölümün hiç de öyle olmadığını bilmeli. Ancak bu dizilerin izleyici algısına yaptıklarının bir adı var: CSI Sendromu veya CSI etkisi. Savcılar, jüri üyelerinin suçla ilgili olsun ya da olmasın her vaka için adli tıp kanıtı (özellikle DNA) istediğinden şikayet ediyor.
Diyelim ki Joey D., öğleden sonraki matine koşuşturması sırasında Times Meydanı’nda Billy J.’ye koşuyor, “Geber, seni mutha-f—-a” diye bağırıyor ve onu kafasından vuruyor. On metre ötede, 44. Cadde’deki Our Lady of Perpetual Truth’tan her şeyi iki farklı açıdan gören birkaç rahibe var. Joey, 911’i arayan diğerini azarlarken biri Billy’ye yardım ediyor: “İşine bak! Onu yıllar önce öldürmeliydim!”
Joey, elinde silahla tutuklanır ve birinci derece cinayet suçlamasıyla mahkemeye verilir. Birinin yaptığı gibi “suçsuz” olduğunu iddia ediyor. Duruşmada rahibeler ve polis gördüklerini ve duyduklarını ifade eder. Alışılmadık derecede yüksek alnına işlenmiş pentagram dövmesine dayanarak, onu mahkeme salonunda kolayca teşhis ederler.
Jüri üyeleri endişeli. DNA’nın neden yapılmadığını bilmek istiyorlar. Elbette balistikleri var. Billy’nin kafasındaki kurşun, Joey’in elinde tuttuğu ve haftalar önce yerel Walmart’ından satın aldığı silahtan ateşlenmiş. Makbuz hâlâ cebinde. Ellerinde Joey’nin Times Meydanı’ndan geçerek karşıdan karşıya geçmeden önce ışığın değişmesini bekleyen Billy’ye doğru koştuğunu gösteren videolar da var – New York’ta alışılmadık bir durum. İyi görüşe sahip tarafsız taraflardan görgü tanığı ifadesi var.
Yine de jüri üyeleri neden “adli tıp” olmadığını merak ediyor. DNA yok, uydu görüntüsü yok veya halı lifleri yok. İzledikleri her program, bir kişinin cinayetten suçlu olup olmadığını kesin olarak kanıtlayan birçok yüksek teknoloji bilgisine sahiptir. Bazı araştırmalar, CSI sendromunun savunma lehine bir önyargıya yol açtığını ve bölge savcılarının endişeli olduğunu göstermiştir. Savcıların, televizyonun gerçek hayat olmadığını açıklayan açılış konuşmalarında jüriyi eğitmesi önerildi.
Senin için zor bir ders var.
Televizyon suç şovları, ölüm soruşturması işini gerçekten yapan bizler için inanılmaz derecede can sıkıcı olabilir: dedektifler, adli tıp patologları ve onların araştırmacıları, kriminalistler. Ağır iş yükü olan memurlar, ATM makbuzları gibi sonuçlar veren yanıp sönen ışıklı parlak makinelere sahip değiliz. Nadiren iyi ve hatta ilginç giyiniriz. Ve asla bir saat içinde bir DNA kimliği alamıyoruz.
Yine de, garip bir şekilde, araştırmamdan zevk alıyordum. İzlediğim şovlar yüksek tempolu, yarı gerçeklerle doluydu ve çekici dahiler, kötü adamları bilimle yakalamak için koridorlarda ve sokaklarda koşuşturuyordu. Gölde başka bir cesedin davasında işe yarayan bir saatlik prosedür gibi, bu sefer çelik varil içindeki bir kız. Bu kurban, kızın kemik yapısına, buklelerine ve saç stiline kadar kilden bir büstü yontan son derece sanatsal bir adli antropolog tarafından teşhis edildi. 40 yıl öldükten sonra bir günde kimliği tespit edildi. Bu birkaç laboratuvarda yapılabilmesine rağmen, genellikle belirsiz bir benzerlik ve zaman alıcıdır. Saç şekillendirme dahil değildir.
Yine de en eğlencelisi, kriminalistlerin lazerleri ve kızın eldivenindeki kurşun deliğini kullanarak saldırganın 1,80 boyunda olduğunu belirlemek için olay mahallini yeniden yapılandırmasıydı. Sonra merminin 200 fitlik bir ofis binasına girdiğini anladılar ve açılara göre özel bir ofise girdiler, alçıpanı kırdılar ve onu bir duvarda buldular. Annesi de vurulmuştu ama göğsüne kalan kurşunla hayatta kaldı. Her iki mermiyi de bir silahla eşleştirebildiler ve sorun çözüldü. Ne yazık ki anne, söz konusu merminin cerrahi olarak çıkarılmasından öldü. Gösteriye giriyordum. Ta ki, CSI amiri morga geri dönene ve annenin otopsi için çelik bir masaya yatırıldığını görene kadar. Gözetmen merhumun yüzünü okşadı ve alnından öptü.
Hayır hayır hayır. Asla.
Bazen korkunç suçlara rağmen, işin içine çekiliyordum. İşteki yıllarımda hissettiğim heyecan ve gerçeği bulmaya ve kurbanlar için adaleti sağlamaya yönelik zorlayıcı arzu vardı. Görev duygusu oradaydı. Modern adli patolojinin babası olan patronum Charles Hirsch bir keresinde bana “Aileler için çalışıyoruz” demişti, “Ve bundan daha önemli bir şey yok.”
Instagram’ın Yeni Yıldızları: Olay Yeri Temizleme Uzmanları
Öyleyse, soruya: TV doğru anlıyor mu?
Evet ama…
TV yazarları bizi eğlendirmek için abartıyor, zaman çizelgelerini hızlandırıyor ve pek çok sözde bilim ve özel efekt kullanıyor. Ancak, tüm adli bilim adamlarının sorunlu geçmişleri olan tuhaf kızlar olduğunu veya her vakayı çözmek için DNA’nın gerekli olduğunu iddia etmemeliler. Bizi, her suç laboratuvarında bir pizzanın teslim edilmesinden daha hızlı bir şekilde kurbanın benzerini yaratabilen bir Rodin olduğuna inandırmamalılar. Her departmanın milyonlarca dolar değerinde ileri teknoloji ekipmana sahip olduğu fantezisini yaymamalılar. Ve Allah aşkına kimsenin cesedi öpmesine izin vermesinler.
The Daily Beast’te daha fazlasını okuyun.
Daily Beast’in en büyük haberlerini ve skandallarını doğrudan gelen kutunuza alın. Şimdi kayıt ol.
Haberdar olun ve Daily Beast’in eşsiz raporlamasına sınırsız erişim elde edin. Şimdi abone olun.