- Ev
- İşçi Bayramı Ana Sayfası
- hakkında
- Faaliyetler
- Özel
- Kamp yapmak
- Olta balıkçılığı
- Barbekü
- Duvar kağıtları
- Ekran koruyucular
- Bu sayfaya bakın
- Bize Ulaşın
Işçi hareketi
Emek hareketi, köklerini 1619 ile 1776 artıları arasındaki sömürge rejiminde uzun süre geri aldı. Başlangıçta sosyal yapı, bol toprakla birlikte ezici bir çoğunlukla kırsaldı. O zamanlar Yeni Dünya olarak adlandırılan Doğu ABD nüfusunun büyük çoğunluğu, bağımsız çiftçiler ve zanaatkarlar olarak veya daha sonra kentsel perakende ticaret ve mesleklerde serbest meslek sahibi oldu. Daha sonra tarımsal modelde gıda ürünlerinden nakit mahsullere ve yerel tüketimden küresel satışa geçişle birlikte işgücü talebi arttı.
Talebi karşılamak için potansiyel işverenler sözleşmeli hizmetçilere ve Afrikalı kölelere yöneldi. Hizmetçiler ve köleler yetenekli zanaatkârları ilk başta birbirinden bağımsız olarak ticaretlerini sürdürüyorlardı. Ancak kentsel yoğunlaşmanın artmasıyla birlikte usta işçiler küçük perakende mağazaları kurdular ve ücret ödemesi karşılığında kalfalar ve çıraklar çalıştırdılar. Sonuçta, hareketli liman kentleri her zaman geçici işçilere ve işe alınan zanaatkârlara ihtiyaç duymuştu.
1840'lardan önce, işçilerin geliri, emeğin nihai ürününün satışı için aldıkları ücret olan fiyata bağlıydı. Maaşların ödenmesi, makinenin bir fabrikaya girmesiyle gerçekleşti. 18. yüzyılın ortalarında, nüfusun artması ve toprak arzının kısıtlanmasıyla birlikte işgücü kıtlığı azaldı. Sanayi çağının meyveleri vermeye başladıkça insanlar, üretimin hızla arttığı kentlere göç ettiler.
Eski beceriler bozuldukça, bu fabrika işleri için rekabet arttı. Bir yanda ticarette uzmanlaşma ve gelişmiş kentsel koşullar varken, diğer yanda artan işsizlik korkusu artan istek ve hoşnutsuzluğu ifade ediyordu. Daha sonra özel bir sınıfın sermaye birikimiyle fabrika işçileri bağımsızlıklarını ve aynı zamanda onurlarını da kaybettiler. Bu statü değişikliği, işçilerin protestolarının en erken biçiminin temel sebebiydi. Modern yetenekle protestoların kanıtı, kalfalar terziler tarafından 1768 gibi erken bir tarihte görüldü. Onlara daha sonra bir dizi benzer kuruluş katıldı. Ancak hiçbiri işçi sendikası olarak adlandırılamaz.
1830'lar, işçilerin hakları söz konusu olduğunda sosyal reformlar talep ettiğini gördü. 1827'de Philadelphia'da bir Mekanik Sendikaları Birliği kuruldu. Ülkenin ilk işçi örgütüydü.
1840'larda, savunma amaçlı bir biçim aldı ve işçiler geçmişin geleneklerine ve yöntemlerine sarılmaya çalışırken ayaklanma durumuna geçti. Dönemin sosyal reformcularının kısa süre sonra işçilerle el ele vermesiyle protestolar yeni bir yüz kazandı.
Ancak tavır kısa sürede değişti. 50'li yıllarda işçiler statü kaybını kabul etmeyi öğrendikçe, işverenleri ile toplu pazarlık yapmak için el sanatları etrafında örgütlenmeye çalıştılar.
60'lı yıllara gelindiğinde Amerika'nın büyük bir kısmı sanayi, ticaret ve tarımda yaklaşık 5 milyon maaşlıyla sanayileşti. Bu endüstriyel patlamaya ayak uyduran sendikalar da gelişmeye devam etti. 60'ların sonundaki bunalım, işverenlerin çalışma saatlerinin herhangi bir kısaltılmasına karşı direnişini yoğunlaştırdı. Sendikaların faydası her geçen gün daha belirgin hale geldi. 1872'de New Yorklular, çağın en zorlu emek mücadelesini başlatacaklardı. Ancak hareket sonunda başarısız oldu.
Bir sonraki önemli emek hareketi 1882'de gerçekleşti. Emek Şövalyeleri Merkez İşçi Sendikası altında, ulusal Çalışma Şövalyeleri konferansı vesilesiyle New York'ta büyük bir geçit töreni düzenlendi. 1884'te grup, Eylül ayının ilk Pazartesi günü bir geçit töreni düzenledi ve o gün gelecekteki tüm geçit törenlerinin yapılması ve günü İş günü .
1890'larda, K of L neredeyse tamamen ortadan kalktığında, Amerikan İşçi Federasyonu 'iş sendikası' hareketini yarattı. AFL üyeleri, şiddetli bir işveren ve adli muhalefetle karşılaşsalar da, milyonlarca vasıflı zanaat personelini örgütlemeyi başardılar. Samuel Gompers'ın güçlü liderliğinin izniyle. Kısa süre sonra, federal hükümetten toplu pazarlık amacıyla örgütlenme yasal hakları kazandı.
1930'ların sonlarında Sanayi Örgütleri Kongresi'nin kurulması yoluyla endüstriyel sendikal hareketin yaratılması, seri üretim sanayilerinin örgütlenmesine yol açtı. AFL ile yeni oluşturulan Endüstriyel Organizasyon Komitesi'nin üyeleri arasındaki rekabet, 1940'lar ve 50'ler boyunca sendikalarda önemli bir büyüme sağladı. 1950'lerin ortalarında AFL-CIO birleşmesi ile sendikalar tarım dışı işgücünün yaklaşık yüzde 35'ini temsil ediyordu.
Yakın geçmişte yapılan kamuoyu araştırmalarında özel sektör sendikasına katılım oranı düşmüş olsa da, çoğu Amerikalı işçinin sendikalaşma yoluyla istihdam ilgisinin artırılabileceğine inanmaya devam ettiğini gösteriyor.
Çin yeni Yılı
Sevgililer Günü
Whatsapp, Facebook ve Pinterest için Resimli Sevgi ve Bakım Alıntıları
Flört Tanımı
İlişki Sorunları ve Çözümleri
Bir şey aramak? Google'da ara :
- EV
- İşçi Bayramı Ana Sayfasına Dön
- Yıl boyunca festivaller
- Bu Sayfaya Bakın
- Bize bağlantı verin
- geri bildirim