“İmkansız hala başımıza geliyor, çoğu zaman çalışma sırasında, bazen o kadar yorgun olduğumuzda inşa ettiğimiz tüm engelleri istemeden yıkıyoruz.”
–Madeleine L’Engle, Suda Yürümek: İnanç ve Sanat Üzerine Düşünceler
*
İmkansız şeyim bir kafede oldu.
Açık olmak gerekirse – ve bu hikaye için önemli olacak – alt katta, elle dürtülmüş mühürler konusunda uzmanlaşmış bir dövme stüdyosunun alt katındaki Inkpot + Burntbean gibi iddialı bir kafe değildi. Yaşadığım tuhaf Long Island kasabasındaki kurumsal yeşil deniz kızı yeriydi.
Yazmak için oradaydım. Geçen yıl bir çocuk doğurmuş, işimi bırakmış, gönüllülüğü bırakmış ve romanımı bitirmek için ya şimdi ya da asla bir teklifle bir yığın yüksek okul borcunu üstlenmiştim. Bu zamanlama ideal miydi – 24 saat emzirirken sanatsal bir takıntıya yeniden bağlanmak mı? Numara; ama ideal zamanın asla gelmeyebileceğini fark ettim.
Ve bu romandan kaç kez vazgeçmeye çalışsam da, pek de doğru olmayan başka bir taslak tarafından cesaretim kırılarak, bana geri dönmeye devam etti. 80’lerin erkek dövme endüstrisinde dövme sanatçısı olmak için savaşan genç bir queer kadın hakkındaydı. O da benim gibi yalnız bir tuhaf, uzak bir okyanustan gelen karanlıkta parlayan tuhaf bir balık gibi hissetti. Benim gibi o da para ve dünyadaki faydası hakkında endişeleniyordu ve güzel bir şey yapmak için zaman istiyordu. Ancak ağabeyini kendisine çıraklık yapması için ikna eder etmez, bir şarlatan kâhinle karışır, onun güzel asistanına aşık olur, bir düzine çeşit belaya bulaşır…
Long Island’da dediğimiz gibi, bu lanet kitap. olacağını bilmiyordum Sanatsal Yetenekli Kızlar için İşler. olur mu bilemedim herhangi bir şey. Bu roman benden ne istedi?
*
O gün bu soruyu yanımda kahveye götürdüm. Ayrıca benimle eski bir kopyası vardı Müthiş gatsbyhakkında bir makale yazıyordum. Sıkıştığımda, bazı romanlar benim için çözülme gücüne sahiptir; Gatsby bir taneydi ve bir sihir numarası izler gibi onu yeniden okuyordum. F. Scott Fitzgerald bunu nasıl yaptı – bu kadar kısa bir alanda kalbimi bu kadar zevkli bir şekilde mi kırdı? Eğer çözebilseydim, ne olduğunu görecek miydim? benim roman gerekli mi?
Fitzgerald’ın havalı 20’ler partilerini bildiği gibi, benim de 80’lerin cesur dövme dükkanlarını tanımam gerekiyordu. Canlı bir ortam her şey değildir, ancak bazı romanlar için bu çok önemlidir ve elimde onlardan biri vardı.
Beni her zamanki gibi baştan çıkardı: Fransız göğüslü kızlar, parmak kase şampanya. Her Cuma, New York’taki bir meyveciden beş kasa portakal ve limon gelirdi – her Pazartesi aynı portakal ve limonlar, arka kapısından hamursuz yarımlardan oluşan bir piramit halinde gelirdi… fitzgerald biliyordu o yer. Beni Gatsby’nin havuzuna atabilirdi çünkü çoktan yüzmeye gitmişti.
Ve o anda neden tıkladığını bilmiyorum, ama açıkça gördüm: Fitzgerald’ın havalı 20’ler partilerini bildiği gibi, 1980’lerin cesur dövme dükkanlarını bilmem gerekiyordu. Canlı bir ortam her şey değildir, ancak bazı romanlar için bu çok önemlidir ve elimde onlardan biri vardı. Defterimi çıkardım ve bunu yazmaya başladım.
Bu keşif heyecanı kısa sürdü. Bu günlerde, zar zor duş alıyor ya da düzgün yemek yiyordum. Ne yapacaktım, her yerel dövme sanatçısını mı arayacaktım? “Merhaba, dükkânınızda bir sarmaşık gibi sinsi sinsi sinsi sinsi uzun saatler oturmamın bir sakıncası var mı? Ayrıca hıçkıran bebeğimi de getirebilir miyim?” Biri “Ah, kesinlikle!” dese bile. yine de sorunumu çözmeyecekti. Dövme, 90’larda ana akıma girmeye başladığında ve Y2K dolaylarında tam olarak ulaştığında, dövme kültürü önemli ölçüde değişti. Teknoloji, sağlık düzenlemeleri, sanatsal stiller – eski dünyadan çok az şey kaldı.
Artık romanımın ihtiyaç duyduğu şeylerden birini biliyordum ama bunu gerçekleştirmenin hiçbir yolu yoktu. Ve bu arada hala yazmam gereken bir kağıt vardı. Falan. Bütün bunları bir kenara koydum ve geri döndüm. Gatsby.
İşte imkansız kısım.
Yaklaşık bir saat sonra, “Eric Ziobrowski mi yaptı bunu?” diyen bir ses duydum.
Boynundan çizmelerine kadar dövmesi olan uzun sakallı bir adamın kolumu işaret ettiğini gördüm. Yine, tüm resimli insanların toplandığı bazı sanatçıların yerleşim bölgesinde (veya motorcu barında) değildik. Kurumsal denizkızı yerinde çalıştığım birçok öğleden sonralarımda bu adamı hiç görmemiştim.
Kolumun üst kısmındaki zeytin dalı olan dövmeyi işaret ediyordu. Ve sanatçıyı doğru bir şekilde tanımlamıştı – Long Island’daki yüzlerce dövme sanatçısından biri olan birkaç kasaba ötede çalışan bir adam.
“Bunu nasıl bildin?” Dedim.
Adam, “Eric’i tanıyorum,” dedi. “Başka bir dükkanım var, Top Hat Tattoo. Ben Marc’ım.” görmüştüm. Buradan arabayla beş dakika uzaklıktaydı.
“Ama onun işi olduğunu nereden bildin?”
Marc omuz silkti. “Portföyünde gördüm, sanırım?”
“Bu çılgınlık,” dedim, “ama-“
Her şeyi açıkladım. Devam eden romanı olan, takip etmek için dövme dükkanı arayan, ancak yorgun ve emzikli vb. yazar; alt metin varlık kutsal cehennem, kendiliğinden ortaya çıktın, lütfen arkadaşın olabilir miyim! Bunu kısa ve öz bir şekilde ve çok fazla geniş gözlü tuhaf bir hava olmadan yapmaya çalıştım.
Benim de bebeğim var, dedi. “Tabii, istediğin zaman gelebilirsin.”
Disiplin, yazı kemiklerimi veriyor; gizemli bir ruh ona nefes verir; ama diğer insanların enerjisi onu canlı canlı sarsıyor.
Vedalaştık ve merak içinde oturdum. Birkaç dakika sonra geri döndü ve bana kartvizitini verdi. “Benim için çalışan bu adamla konuşmalısın, Marvin Moskowitz. 70’lerden beri dövme yapıyor.”
Ertesi hafta, Marc ve Marvin için kahve turları yapmaya ve ardından onları gölgelemeye başladım. Marvin’in sadece deneyimli bir sanatçı olmadığı ortaya çıktı; babası ve amcası Bowery Boys, New York’un Aşağı Doğu Yakası’nda çalışan ünlü Yahudi dövmeciler olarak bilinen üçüncü nesil bir dövmeciydi. Şehir 1961’de dövmeyi yasakladığında, Long Island’da ilk dükkanı açtılar.
Kurgusal dövme dükkânımın atmosferini -asetat kalıplar, tezgahı silmek için bir damla tekila- canlandırmaya başladığımda, bu ayrıntıların en az yarısı Marvin Moskowitz’in anılarından geliyordu. Bu bol hediye, tüm bu zaman boyunca benden birkaç mil ötede takılmıştı.
*
Bu hikayeye bir tılsım gibi tutundum. Cesaret kırgınlığı mırıldanmaya başlayınca onu çıkarıp bakıyorum. umutsuz, imkansız.
Marc’ı veya onun kahve özlemini o gün “gösterdiğimi” asla iddia etmeyeceğim. Onu fark ettiğim için kredi bile alamam; sohbete daldı. Ama o zamandan beri, ne zaman bir yazar hoşnutsuzluğu bulutunun geldiğini hissetsem, günlüğümü çıkarır ve “Endişeliyim…” yazarım Ve sorun netleştiğinde: “İhtiyacım olan…” Gerekli olanlar kaynaklar nadiren Marc kadar çabuk ortaya çıkar. Bazen, aslında, yıllarca araştırma ve çıkmaz sokaklar gerektirir. Ama en azından ne aradığımı biliyorum.
Madeleine L’Engle’ın kitabında Suda yürümek (beni çözen başka bir klasik), kendi eşzamanlılık hikayelerini anlatıyor. “İmkansız hâlâ başımıza geliyor” diyor, “çoğu zaman çalışma sırasında, bazen o kadar yorgun olduğumuzda inşa ettiğimiz tüm engelleri istemeden yıkıyoruz.”
Engellerinin ne olduğunu bilmiyorum ama benimkini biliyorum ve en büyüğü tek bir cümleyle özetlenebilir: Bu işte yalnızım. Bu kitabı tamamen öz disiplin üzerine yazmalıyım. Ben dostça olmayan bir göletin etrafında yalpalayarak dolaşan garip bir balığım ve tek yapabildiğim kendime kahve makinesi olan sessiz bir akvaryum bulmak, çünkü Bu işte yalnızım.
Yine de (çoğu zaman çalışan bir anne olarak) bitkin olduğum anlarda, açıkça ortaya çıkıyor ki ben olumsuz bunu tek başına yap. Disiplin, yazı kemiklerimi veriyor; gizemli bir ruh ona nefes verir; ama diğer insanların enerjisi onu canlı canlı sarsıyor. Tatlı günde, Teşekkür sayfasına şunu yazdım: Sanatsal Yetenekli Kızlar için İşlerKaç kişinin bu imkansız şeyi mümkün kıldığını hatırladım.
Bazen onları çok kasıtlı bir şekilde buldum: bir yazar grubuna katılmayı istemek veya görüşülen kişiler için ortalıkta dolaşmak. Ama bazılarıyla tanıştım çoğu işimi halka açık bir yerde yapmak gibi basit bir eylemle önemli insanları en tesadüfi şekilde Mekanın nadir bulunan bir niş olması gerekmiyor. İlk adım sadece diğer insanların yanında olmaktır. Ve kitabınız şu anda ağıt yakmanıza neden oluyorsa, İmkansız imkansız, Umarım gelecekteki Teşekkür sayfanız bugün bir satır büyür. Esnaf kupası ya da tekdüze bardak, umarım kahve fincanınız taşmıştır.
_________________________________
Sanatsal Yetenekli Kızlar için İşler Haziran’a kadar Gervais Pamela Dorman Kitaplarından edinilebilir
Kaynak : https://lithub.com/on-the-impossible-encounter-that-allowed-me-to-write-my-novel/