Karacayı yanımıza almak zaten yeterince zordu, bu yüzden jaguarı almadık. Etçil hayvanların etinin yenilmediğini bir yerden duymuştum, bu yüzden yanımıza almamamızın bir nedeni daha vardı.
Fiziksel gücü ciddi şekilde eksik olan Liana ile bir karacayı hareket ettirmek, son derece bitkin halimizde zaten yeterliydi.
“Öf… Öf… Öf…”
Liana kampa döndüğünde, Heinrich’in yakmaya çalıştığı şenlik ateşinin önündeki bir ağacın yanına neredeyse düşüyordu. Sağanak yağmur ateşi söndürmeye devam etti, ancak Heinrich tüm çabasıyla yangını koruduğu için yangından hala buhar çıkıyordu.
“Grantz, iyi misin?” Heinrich endişeyle sordu.
Liana, uzuvları sallanırken sadece ona baktı.
Sağ.
Heinrich, Liana’yı sevmeye ayarlıydı.
“Sen… İyiymişim gibi mi görünüyor…?”
“Ah, bu… Doğru.”
…Artık ne olduğunu biliyordum.
O rahatsız edici duygu.
O benim dişi versiyonum değil miydi? Dişi bir Reinhardt’tı, değil mi? O benim gibi değil miydi? Kaba ve ne gerekiyorsa yapmaya hazır mısın?
“Jaguarlar kaplanlar gibi değil mi?”
Harriet’e bu karacayı nasıl yakaladığımızı söylediğimde, gerçekten vahşi bir hayvanla karşılaştığımızı duyunca şaşırdı.
“Tam olarak kaplanlar gibi değiller ama biraz benziyorlar.”
“…Sen mi öldürdün? Sen mi?”
İnanamıyormuş gibi bana baktı. Elbette biri 17 yaşındaki iki çocuğun jaguar yakaladığını duysa, domuzların uçmaya başlayıp başlamadığını merak ederdi.
Karacayı işaret ettim.
“Öyleyse o ısırık izlerini benim yaptığımı mı düşünüyorsun?”
Ah.
Geriye dönüp baktığımda, Grantz ve ben gerçekten birbirimizle benzer şekilde konuşuyormuşuz gibi görünüyordu.
Her neyse, karacanın ensesindeki -onu öldüren- ısırık izi insan dişleriyle elde edilebilecek bir şey değildi, ancak Harriet ona bunu gösterdikten sonra gerçekten bir canavarla karşılaştığımıza inandı.
“Yaralanmadın mı?”
Harriet bana biraz yaşlı gözlerle baktı.
“… Elektrik çarptı ama iyiyim.”
“Elektrik mi çarptı? Neden… Ah.”
Harriet, görünüşe göre Liana’nın benimle olduğunu hatırlamış gibi boş boş başını salladı.
Belli ki beni neredeyse öldüren Liana’ydı, jaguar değil. Bu arada, bana incinip yaralanmadığımı sorması o kadar da kötü hissettirmedi.
Kamp, yağmur sırasında büyük ölçüde yeniden inşa edilmişti; Parçalanan kulübeler yeniden onarıldı ve çocuklar çok üşüdüklerinde, işe dönmeden önce ısınmak için Heinrich tarafından tutulan kamp ateşine dönecekler gibi görünüyordu.
Dönerken karacanın arka ayaklarını sarmaşıklarla bağlayıp kalın bir ağaç dalına astım.
Ve-
– Güm!
“Merhaba!”
– Puck!
“İrg…”
-Çatırtı!
—Kesmek için geyiğin boynuna baltayla vurdum. Damarını öylece kesebilirdim ama çoktan yağmur suyuyla ıslanmıştı ve jaguarın ısırdığı kısım muhtemelen ciddi şekilde bakterilerle enfekte olmuştu. Kan fışkırmaya başladı ve dürüst olmak gerekirse, o kadar da hoş görünmüyordu.
Sonra midesini kestim ve bağırsaklarını çıkardım.
Beni izleyen tüm sınıf arkadaşlarım korkmuş görünüyordu. Harriet, Liana ve Adelia bile titriyordu.
Nasıl böyle bir şey yapabildiğimi sorgular gibi bir ifade takındılar.
Ben de tiksindim ve kusmak üzereydim! Ama bunu yapamayacaklardı, bu yüzden onun yerine ben yaptım!
“Sizi piçler. Bunu yapmak istediğimi mi sanıyorsunuz? Neden bana kana susamış bir kasapmışım gibi bakıyorsunuz? Onun yerine siz mi yapmak istiyorsunuz? Ha?”
Bunu sinirli bir şekilde bağırdığımda, herkes yavaşça bakışlarını benden kaçırdı.
Tabii ki yüzüm, ellerim ve kıyafetlerim tamamen kırmızı kanla kaplıydı – bu da beni gerçekten ürkütücü gösteriyordu.
* * *
Hem kamp hem de av ekipleri, şiddetli yağmurda kahvaltı bile etmeden muazzam miktarda el emeği yapmak zorunda kaldı.
Hiç kimse susuzluk belirtisi göstermese bile, herkesin aşırı derecede bitkin olması doğaldı.
Heinrich ile bile yağmurda et ızgara yapmak çok zordu.
Bu yüzden kanamasına izin verdim ve balta ve pala ile karacanın derisini tamamen yüzdüm. Kesmek yerine, parçalamak ifadesi daha uygun olurdu, çünkü süreç o kadar radikaldi. Yardımı olamazdı çünkü doğrama ve kasaplık becerilerim o kadar iyi değildi.
Parçalara ayırdığım eti büyük bir tencereye koydum.
Sonra kaynattık.
Sadece basit bir yemekti. Baharatlarımız ve diğer malzemelerimiz olsaydı düzgün yemekler yapabilirdik ama bizde böyle şeyler yoktu. Elimizdeki tek baharat tuzdu.
Tencereye elektrik veren Heinrich ve Liana ile birlikte tencereyi ısıttık.
Tenceredeki su kaynamaya ve etler pişmeye başlayınca çocukların gözlerindeki bakışların değiştiğini kesinlikle görebiliyordum.
Daha üç gün olmuştu ama aç olduklarından gözleri dönmek üzereydi. Lezzetli olduğu sürece her şeyi yemeye hazırdılar, bu yüzden etin pişmesini beklediler.
Et bitmek üzereyken, Bertus ve Cliffman geri döndüler.
“Ah, bunu yakaladın mı?”
Geri kalan geyik eti parçalarını görünce Bertus’un gözleri fal taşı gibi açıldı.
Belki de herhangi bir iz bulamadığından, Bertus toplam yedi kuş ve küçük hayvan yakaladı.
“Hayır, yani, nasıl bu kadar çok yakaladın?”
Bir bakıma bu avı başka bir şeyden çaldık denebilir ama aslında yedi hayvan yakalamış.
Bertus’un hem büyük fiziksel güce hem de zekaya sahip harika bir adam olduğunu unutmuş gibi hissettim.
“Aslında onlardan yiyebileceğin pek çok parça yok.”
Yine de, yedi tane yakalayabilmesinin harika olduğunu düşündüm. Bertus sanki düşüncelerimi okumuş gibi kıkırdamaya başladı.
“Reinhardt, avlanmak soylular arasında oldukça yaygın bir hobidir. Elbette, yine de bu tür bir avlanma değil.”
Ah. Zenginliğin simgesi olan Bertus’un avlanmaya aşina olmasının nedeni bu gibi görünüyordu. Aristokratik avlanma, avcılar tarafından sürülen avlara ok atmak değil miydi? Bertus bundan biraz daha yetenekli görünüyordu. Ellen yayı aldı, bu yüzden sadece tek bir mızrakla avlandı.
Aslında Bertus’un avlanma becerileri mükemmeldi.
Kampta etrafına bakındı ve bana bir soru yöneltti.
“Ellen daha dönmedi mi?”
“Öyle düşünmüyorum.”
* * *
Azrail Taramaları
Çevirmen – KonnoAren
Düzeltici – ilafy
Sürümlerle ilgili güncellemeler için Discord’umuza katılın!
https://discord.gg/MaRegMFhRb
* * *
Ellen henüz dönmemişti. Nerede olduğunu, ne yaptığını bilmiyordum. Elbette Ellen ciddi bir tehlikeye atılacak biri değildi, bu yüzden ne ben ne de Bertus o kadar endişeli değildik. Ancak diğer çocuklar endişeli görünüyordu.
“Erich’in de burada olduğunu sanmıyorum.”
Bir düşününce, Erich de Lafaeri de kampta değildi. Bertus’un gözlemi üzerine Heinrich tereddütle ağzını açtı.
“Erich, o adam…”
“Ne?”
“Dedi ki… Cayer’i arayacağını.”
Arkadaşı kayboldu ve kimse onu aramıyor gibiydi, bu yüzden kendisi ormana gitti. Kono Lint de boş gözlerle ormana bakıyordu.
Kono Lint, Cayer Vioden ve Erich de Lafaeri.
Bu üçü en iyi arkadaş olduklarından, birbirleri için endişelenmeleri doğaldı.
“Bu…”
“Ben onu durduramadan içeri girdi…”
Bunu yapmanın daha kötü olamayacağı bir zamanda bireysel eylemlerde bulundu. Bertus içini çekmeden önce biraz düşünür gibi kaşlarını çattı.
“Bu durumu sonra düşünürüz. Önce yemek yiyelim.”
Geyik eti şimdilik yeterliydi, bu yüzden herkes çalışmayı bıraktı ve eti tahta şişlerde yemek için bir araya toplandı.
Çiğneniyordu ama tuzlu olduğu için yiyemeyeceğimiz seviyede değildi.
“Jaguar mı?”
Bertus’un geyiği nasıl yakaladık sorusuna yanıt verirken jaguardan bahsettik. Liana ve benim bir jaguarı devirmek için birlik olduğumuz haberini duyduktan sonra, Bertus bir an için biraz sersemlemiş göründü.
“Bu adada buna benzer şeylerin olduğunu duymak şaşırtıcı, ve daha da şaşırtıcısı, birini öldürebilmiş olman.”
Dürüst olmak gerekirse, sadece Liana’nın sersemlettiği şeye vurdum, ama bir bakıma, aynı zamanda yeteneğim sayesinde hücumunu engelleyebildim.
Bir süre yemek yedikten sonra, Harriet aniden kahkahalara boğuldu.
“Ha, haha… Ha…”
“Aptal… Birdenbire sana ne oldu?”
Sürekli depresif ve sinirli görünen çocuğun bir anda sanki bir şeye büyülenmiş gibi boş boş güldüğünü görünce herkes şok oldu. Harriet, yağmur suyuna batırılmış sert geyik etini yerken boş boş gülümsedi.
“Saint-Owan? Sorun nedir?”
Harriet’in tenini gören Bertus da endişeli görünüyordu.
Ben bakmıyorken tuhaf mantarlar mı yedi?
“H-hayır… Sadece birkaç gün oldu, ama ben şimdiden böyle bir şey verilmiş gibi yemeye başladım… Birdenbire… birdenbire bunun komik olduğunu düşündüm…”
Şiddetli yağmurun ortasında tuzlu suda kaynatılan bu geyik etini herkes yiyordu. Sadece birkaç gün olmuştu ama statüsü ne olursa olsun herkes çıplak yerde oturmuş et yemekle meşguldü.
Aslında herkes sadece yemek yiyebilecek kadar mutluydu. Kimse şikayet etmiyordu. Aç oldukları için her şeyin tadı çok daha güzeldi. Kendilerini kandırıyorlardı.
Harriet artık kızmıyordu bile; sadece gülünç ve komik buldu.
“Evet, bu gerçekten çok komik.”
Bertus sanki saçmalık hakkında söyleyecek başka bir şeyi kalmamış gibi kıkırdayarak eti yemeye devam etti.
Soyluların kötü bir ruh halindeymiş gibi görünmeden sadece gülmeleri özellikle garipti. Herkes bu yeni gerçeği yeni fark etmiş gibi görünüyordu.
* * *
Protein dolu yemeğimizi bitirdikten sonra bile Ellen ve Erich henüz dönmemişti. Her şeyi temizlememize rağmen geri dönmediler.
Kono Lint, Erich’in dönmemesi konusunda özellikle endişeli görünüyordu. Onu rahat bırakırsam o da ormana atlar, değil mi?
Ellen için endişelenmiyorum ama Erich tehlikede olabilir.
Bertus, endişelenmesi gerekip gerekmediği konusunda derinden mücadele ediyor gibiydi. Onları bulmak için içeri girecek olsaydık, yine bir duruma kapılabilirdik, bu tam bir baş belasıydı.
“Tamam. Kamp ekibi yaptıklarına devam etmeli, av ekibi ise izcinin yanı sıra Erich’i de arayacak. Çok derine girme.”
“Bugün daha fazla bir şey yapamam.”
Liana oturdu ve elini kaldırdı. Enerjisinin bir kısmını tazelemişti ama o karacayı benimle birlikte buraya sürüklemişti, bu yüzden dayanabileceğinden daha fazla dayanıklılık harcadı.
“O kadar yorgun musun, Grantz?”
“Beni ölümüne dövmekle tehdit etsen bile hareket edemezdim.”
Grantz de hiç tereddüt etmeden Bertus’la konuşuyor gibiydi.
“Tamam. O zaman yapabileceğimiz bir şey yok. O zaman sadece üçümüz -Cliffman, Reinhardt ve ben- ayrı ayrı gidip bakacağız. Oraya kendi başımıza gideceğiz, o yüzden sen de girme. ormanın dış katmanlarına bir göz atalım ve sonra geri dönelim. Sanırım bir saat kadar sonra dönmeliyiz.”
“Elbette.”
“Anlaşıldı.”
Bir kişi tek başına hareket etmeye karar verdiği için, diğer üç kişi de aynısını yapmak zorunda kaldı. Erich muhtemelen bu olay yüzünden Bertus üzerinde işe yaramaz, yararsız bir piç izlenimi bırakmıştı.
Bertus ve benim bir palamız vardı ve Cliffman ormana bir cirit ve balta aldı. Hepimiz ormana farklı yönlerden girdik.
* * *
A Sınıfının düşük rütbeli üçlüsü. Üç kibirli kardeş.
Cayer Vioden, Erich de Lafaeri ve Kono Lint.
Cayer, B Sınıfı üyelerden nefret eden ve onları görmezden gelen küçük bir kötü adamdı, Erich, Scarlett’in zorbası rolünü oynadı ve kaderinde Ludwig’den gerçek bir eğitim almak vardı ve Kono Lint, özellikle kimseye zorbalık yapmadı, ancak kadınları arzuladı.
Bunun A Sınıfının tamamı olması gerekiyordu, ama dürüst olmak gerekirse, sadece bu üçüydü. A Sınıfının sonuncusu olan ben, onlar benimle kavga ettikten sonra onları ezmeyi başardım ve gerçek eğitimimi aldım.
Sahip oldukları yetenekler kendi içlerinde mükemmeldi, ancak yeteneklerini geliştirmek için gösterdikleri çaba eksikliği, belki yarım kuruş değerinde yeteneklere sahip olmalarına neden oldu veya yetenekleri aşırı derecede muazzamdı ama ölümcül kusurları vardı.
Yine de bu üçü birbirine çok yakındı. Kayıp Cayer için gerçekten endişelendiği için Erich’in ormana tek başına koşması doğaldı, ama yine de biraz şaşırtıcıydı.
Cayer’in muhtemelen eleneceği oldukça açıktı, ancak tipik korku filmi mantığıyla gidecek olsaydık, Erich de sonunda elenirdi. Sonunda şöyle bir şey düşünmüş olabilir: “Bana burada kalmam gerektiğini söyleseler de, onu aramaya çıksam bile sorun olmaz.”
Sonra, ormana tek başımıza girerken, her birimiz birbiri ardına kurban ediliyorduk – standart gelişme buydu.
Bunu standart bir korku filmi olarak düşündüğümde, onu biraz komik buldum.
Elbette son kız olduğu düşünülen Ellen Artorius, doruk noktasında ana karakteri kurtarmaya çalışırken büyük olasılıkla ölecekti.
Ve durmadan sızlanan Harriet, belli ki uzun süre hayatta kalamayacaktı.
Hayır, bu, her şeyden korkan ve herkesin önce ölmesini beklediği Adelia’nın son kız olacağı anlamına mı gelirdi?
Yani sonunda ana karakter Adelia olacaktı; korku filmleri aşağı yukarı böyleydi.
O anda, bizi dinlemeyecek tek bir kişiyi bulmaya çalışırken, sert karakterin öldürülmesiyle sonuçlanacak bir aşamadaydık.
O zaman üçümüz, önce kurban mı oluruz?
Bertus olacağını sanmıyorum.
Ya bendim ya da Cliffman.
Fiziksel olarak Cliffman olmaz mıydı? Becerileri bir kenara bırakmak.
Ya da tüm savaşçı olmayanların olduğu kamp, üçümüz yokken saldırıya uğrayabilir.
Gereksiz şeyleri düşünerek dolaştım. Ne de olsa bu gece olacaklar beni o kadar da ilgilendirmiyordu. Erich’in başına gelecek olan şey, dürüst olmak gerekirse, sırtımdan bir deri sıyrılmamdı.
Erich’i ciddi bir şekilde aramaya hiç niyetim yoktu, bu yüzden ormanda dolaştım.
Görevin son gününe kadar hayatta kaldığım sürece başarı puanları ile ödüllendirilecektim. Yani kazandık ya da kaybettik, beni ilgilendirmedi. Bu yüzden dışarı çıkıp Erich’i arıyormuşum gibi davranmam yeterliydi, oysa gerçekten aramıyordum. Diğer bir neden de, eğer mümkünse, B Sınıfının kazanmasını istememdi. Bununla birlikte, B Sınıfı doğrudan ipuçları vermek gibi şüpheli şeyler yapamam.
Sağanak yağmurda tek başıma yürürken ormanın manzarasını çekebildim.
Dünyada bir cehennem olsaydı, bence bu olurdu. Doğa güzeldi ama çok fazla olsaydı ne kadar boktan bir şey olduğu anlaşılırdı.
Her şey ölçülü.
-Şaaaaaa…
Böyle bir yerde olduğum için bir daha asla yağmur sesi ASMR’ye ihtiyacım olmayacaktı.
Tabii ki, şahsen böyle duymak da oldukça boktandı.
Yağmur dursa bile sorun çıkarırdı. O gece kuru bir bedenle uyuyabilecek olsam da, ertesi gün ormana girer girmez, her zamankinden çok daha nemli olacaktı.
O nemden ölebilirim.
Ertesi günü düşünürken ve şimdiden bok gibi hissederken, tam geri dönecekken duydum.
-Çekil yolumdan dedim.
-Ya yapmazsam ne yaparsın?
Yağmurun arasından bir konuşmanın sesini duyabiliyordum.