Daha fazla bitki yemek sağlıklı olabilir ancak daha düşük protein, kalsiyum ve D vitamini alımı nedeniyle kemik sağlığını olumsuz yönde etkileyebilir. Bu deneme, hayvan veya bitki kaynaklarından aynı miktarda proteinin kemik döngüsünü nasıl etkilediğini inceledi.
Beslenme, kemik dokusunun gelişmesinde ve korunmasında önemli bir rol oynar. Kemik sürekli olarak yeniden şekillenir, yani sürekli olarak parçalanır ve yeniden oluşturulur, bu nedenle kemik sağlığını desteklemek için yeterli hammadde veya besin kaynağına ihtiyaç vardır. Vücuda sağlanan bu besinlerin miktarı diyete ve yaşa bağlıdır.
Kemik kütlesi 25-30 yaş civarında zirve yapar ve sonraki 10-20 yıl boyunca yaklaşık olarak aynı kalır, ardından kademeli olarak azalır. Bu değişiklikler çok yavaştır ve 50 yaşın üzerindeki kişiler her yıl kemik mineral yoğunluğunun % 0,5-1’ini kaybeder.
Araştırmacılar, kemik kütlesindeki uzun vadeli değişiklikleri tahmin etmeye yardımcı olmak için kemik kütlesindeki bu yavaş değişikliklerden daha hızlı değişen biyobelirteçler kullanıyor. Bu markörlerden birkaçı, paratiroid hormonu (PTH), serum sağlam prokolajen tip 1 amino-terminal propeptidi (S-iP1NP) ve serum kolajen tip 1 çapraz bağlı C-terminal telopeptidi (S-CTX) içerir. Bunlar, üriner kalsiyum (U-Ca) ve üriner fosfat (U-Pi) seviyeleri ile kombinasyon halinde, kemik erimesini ve oluşum oranlarını tahmin etmek için kullanılabilir.
Mikro besinler ayrıca kemik oluşumu ve gelişiminde rol oynar. Örneğin, yetersiz D vitamini durumu osteoporoz ve kırıklara neden olabilir. D vitamini, yağlı balıklar gibi yiyeceklerde diyet yoluyla bulunur, ancak çoğunlukla güneş ışığına maruz kaldıktan sonra vücut tarafından üretilir. Kemik mineral yoğunluğunu iyileştirmek veya korumak için kalsiyum da gereklidir. Kalsiyum, iskelet gücü ve yapısını sağlayan kemiğin önemli bir bileşenidir ve kemik, vücudun kalsiyum havuzu için bir rezervuar görevi görür.
Kalsiyum alımı, kemik mineral yoğunluğunu artırarak kemik sağlığını etkiler ve bu, kırık riski için bir vekil son nokta görevi görebilir. Dahası, diyet yoluyla veya takviyeler alarak kalsiyum alımını artırmak, kemik mineral yoğunluğunda küçük, ilerleyici olmayan bir fayda sağlar, ancak koroner kalp hastalığı riskini artırabilir. Son olarak, fosfor kemik sağlığı için önemliyken, diyetle alınan aşırı fosfor kemik ve mineral metabolizması üzerindeki olumsuz etkilerle ilişkilendirilmiştir.
Bazı kanıtlar, bitki temelli diyetlerin daha düşük kemik mineral yoğunluğu ve daha yüksek kırık riskiyle sonuçlandığını göstermektedir. Bitki bazlı diyetler, düşük protein, D vitamini ve kalsiyum alımına yol açabilir, bu da daha düşük kemik mineral yoğunluğu riski anlamına gelir. Öte yandan, bitki temelli diyetler kardiyovasküler hastalıklara ve muhtemelen tip 2 diyabete karşı koruma sağlayabilecek faydalar sağlar.
Ayrıca, yüksek oranda hayvansal / bitkisel protein oranının kemik kaybı oranını artırabileceğine dair bazı kanıtlar vardır . Toplam protein açısından, bazı uzmanlar mevcut Önerilen Besin Ödeneği’nin üzerindeki protein düzeylerinin kemik kaybını ve kalça kırığı riskini azaltmada faydalı olabileceğini düşünmektedir . İncelenen çalışmanın amacı, hayvan ve bitki bazlı diyetlerin kemik sağlığı üzerindeki etkileri açısından nasıl karşılaştırıldığını belirlemeye yardımcı olmaktı.
Gözlemsel çalışmalar, diyetlerin kemik sağlığı üzerindeki etkilerini karşılaştırmak için pek yardımcı olmuyor, çünkü bunlar büyük bir değişken olan protein alım seviyeleri ile karıştırılma olasılığı yüksektir. Hayvan ve bitki bazlı diyetler arasındaki en büyük farklardan biri, ortalama genel protein alımı olduğundan, hayvan diyeti tüketen insanların genellikle daha fazla protein tükettiği için, genel protein tüketimini kontrol etmeden bitki açısından zengin diyetler yiyen insanlara bakan araştırmalar yanıltıcı sonuçlar verebilir.
Protein, kemiğin yapısal matrisini sağlar, IGF-1 seviyelerini etkiler ve kalsiyum kinetiğinde rol oynayabilir. Genel olarak, proteinin kemik üzerindeki net etkisi, proteinin hem miktarına hem de tipine bağlı gibi görünmektedir. Bu nedenle diyet seçimlerinin kemik sağlığı üzerinde aşağı yönlü etkileri olabilir. Mevcut çalışmanın önemli bir bileşeni, katılımcı protein alımını standartlaştırmaktı, böylece bulunan herhangi bir farklılık, genel alım değil protein türüne atfedilebilir.
Bu çalışma, hayvan temelli diyetleri ve bitki temelli diyetleri sağlıklı yetişkinlerde karşılaştırarak kemik döngüsü ve mineral metabolizmasında nasıl karşılaştırdıklarını gören ilk çalışmalardan biridir. Araştırmada, araştırmacıların olası doz-tepki etkilerini keşfetmelerine olanak sağlamak için yarı bitki bazlı ve yarı hayvan bazlı diyet tüketen üçüncü bir grup bile vardı.
Makro besinler ve mikro besinler kemik oluşumu ve emiliminde önemli rol oynar. Bununla birlikte, hayvan bazlı diyetlerin veya bitki bazlı diyetlerin kemik sağlığı için daha iyi olup olmadığına dair kanıtlar karışıktır. Mevcut çalışma, yeniden modelleme için kemik biyobelirteçleri üzerindeki 50/50 grupla birlikte ikisinin etkilerini karşılaştırmaktadır.
Çalışma
Arka Plan: Bitki bazlı diyetler kronik hastalık riskini azaltabilir, ancak aynı zamanda düşük kalsiyum ve D vitamini alımına yol açarak kemik sağlığı için risk oluşturabilir.
Amaçlar: Hayvan proteinlerinin bitki bazlı proteinlerle kısmi olarak tam diyet yaklaşımı kullanılarak değiştirilmesinin, protein kompozisyonu farklı olan diyetlerle beslenen 3 grupta sağlıklı yetişkinlerde kemik ve mineral metabolizmasını etkileyip etkilemediğini araştırıldı.
Yöntemler: Bu 12 haftalık klinik çalışma, yüzde 17 enerji (% E) protein: “hayvan” (% 70 hayvan proteini, toplam protein alımının % 30 bitki proteini), “50/50” (% 50 hayvan,% 50 bitki) ve “bitki” (% 30 hayvan,% 70 bitki) diyetleri sağlamak üzere tasarlanmış 3 diyetten 1’ini tüketmek üzere rastgele atanan 107 kadın ve 29 erkekten (20-69 yaş; vücut kütle indeksi ortalama ± SD, 24.8 ± 3.9) oluşuyordu. Kemik oluşumu [serum bozulmamış prokollajen tip I amino terminal propeptidi (S-iPINP)], kemik rezorpsiyonu [serum kolajen tip 1 çapraz bağlı C-terminal telopeptid (S-CTX)], mineral metabolizması belirteçlerindeki (birincil sonuçlar ) ve ANOVA / ANCOVA tarafından besin alımları (ikincil sonuçlar) incelendi.
Bulgular: S-CTX, bitki grubunda (ortalama ± SEM, 0.44 ± 0.02 ng / mL) diğer gruplara göre anlamlı derecede yüksekti (her ikisi için P değerleri <0.001) ve hayvanlar arasında da farklılık gösterdi (ortalama ± SEM, 0.29 ± 0.02 ng / mL) ve 50/50 grupları (ortalama ± SEM, 0.34 ± 0.02 ng / mL; P = 0.018).
Hayvan grubundan (ortalama ± SEM, 55.0 ± 1.82 ng / mL; P = 0.006) bitki grubunda S-iPINP anlamlı derecede yüksekti (ortalama ± SEM, 63.9 ± 1.91 ng / mL). D vitamini takviyesi kullanım öyküsü olmayan bir alt grupta, plazma paratiroid hormonu bitkide hayvan grubuna göre önemli ölçüde daha yüksekti (P = 0.018). Bitki grubunda D vitamini ve kalsiyum alımı önerilen seviyelerin altında idi (sırasıyla ortalama ± SEM, 6.2 ± 3.7 μg / gün ve 733 ± 164 mg / gün).
Sonuçlar: Hayvan proteinlerinin bitki bazlı proteinlerle 12 hafta boyunca kısmen değiştirilmesi, sağlıklı yetişkinler arasında kemik erimesi ve oluşum belirteçlerini artırarak kemik sağlığı için olası bir riske işaret etti. Bunun nedeni muhtemelen daha fazla bitki bazlı protein içeren diyetlerden düşük D vitamini ve kalsiyum alımıdır, ancak protein alımındaki veya kalitesindeki farklılıkların önemli bir rol oynayıp oynamadığı açık değildir.
Bu deneme, clinicaltrials.gov’da NCT03206827 olarak tescil edildi.