Stuart'lar ve eski ve ortaçağ tarihinin diğer karşı-sezgisel gerçekleri hakkında daha fazla bilgi için, bkz. Anthony Esolen'in Batı Medeniyetinin Politik Olarak Yanlış Kılavuzu.
Stuart’ların ilk İngiliz hükümdarı, İngiltere’den James I ve İskoçya’nın VI’sı Elizabeth’i öldüğümde İngiltere’nin tahtı yaptı. İkinci kocası Lord Darnley'nin ve İskoç VIII'nin kız kardeşi Margaret'in büyük torununun annesi Mary Queen'in oğluydu.
Toplamda, Stuart'lar arasında yedi hükümdar vardı: James I, Charles I, Charles II, James II, William III ve Mary II Anne. 1649'dan 1660'a kadar olan süre, Oliver Cromwell'in altındaki Commonwealth'in gelişimini gören bir interregnum'du (hükümdar olmayan bir zaman).
James I (1603 - 1625)
İskoçya’nın VI. James’inin İngiltere’nin James I’i olarak katılması, İngiltere ve İskoçya ülkelerini ilk kez bir hükümdar altında birleştirdi.
James, İlahi Haklar Kralına - yalnızca Tanrı'ya cevap verilebileceğine ve herhangi bir mahkeme tarafından yargılanamayacağına inanıyordu. Kilise doktrininin kendisinden farklı yorumlanmasını yasakladı ve Sunday Church'e gitmesini zorunlu kıldı. Katoliklerin Mass'ı kutlamasına izin verilmedi ve bugün hâlâ var olan Kral James İncil'ini kullanmak yerine Puritan'ın kilise reformu taleplerini dinlemeyi reddetti.
James, ayrıca Ulster Plantation programı ile İngiliz ve İrlanda Protestanlarını Kuzey İrlanda'ya tanıttım ve İngiltere'yi Avrupa'nın geri kalanıyla barış içinde tutmaya çalıştım. Zeki bir adam olmasına rağmen, seçtiği seçimler Parlamentoyu yabancılaştırdı ve ülkenin mali veya siyasi sorunlarını çözemedi. 1625 yılında öldüğünde ülke çok kötü borçlanmıştı.
Charles I (1625 - 1649)
Charles babasının ölümünden sonra tahtıma geldim. Babasının barış sevgisini paylaşmadı, İspanya ve ardından Fransa ile savaşa başladı. Bu savaşlarla savaşabilmesi için para vermesi için Parlamentoya ihtiyacı vardı. Ancak Parlamento, özellikle Buckingham Dükü seçtiği seçimden memnun değildi ve onun için işleri zorlaştırdı.
1629'da Parlamentoyu görevden aldı ve gelecek 11 yıl boyunca yalnız hüküm sürmeye karar verdi. Babası gibi, aynı zamanda İlahi Haklar Kralına inandı ve birçoğu Puritans olan İskoç öznelerini, İngiliz özneleriyle aynı dini takip etmeleri konusunda ısrar ederek üzdü. Sonuçta, iki Piskopos Savaşı (1639-1640) Charles’ın mali durumu, başka bir seçeneğe sahip olmadığı ölçüde kötüleşti; kendi yönetim tarzı kınanması, İç Savaş’a ve Charles I’ye yol açacak. 1649'da infazı.
Interregnum Oliver Cromwell (1649 - 1658)
1649'da Oliver Cromwell, Commonwealth olarak bilinen İngiltere'deki yeni kurulan cumhuriyetin Lord Koruyucu unvanını aldı. Parlamentosu seçilmiş birkaç destekçiden oluşuyordu ve yurtiçinde ya da yurtdışında popüler değildi.
Cromwell, İrlanda Katoliklerini sevmedi ve 1641'de İngiliz Protestanları katliamı cezası gerekçesiyle 1649'da Drogheda kasabasına kuşattı ve sakinlerinin çoğunu öldürdü. İrlanda’yı fethederek Hollanda’ya savaş ilan etti - İngiltere’nin en büyük ticari rakibi. Jamaika ve Batı Hint Adaları'nda koloniler kurmaya devam etti.
Her ne kadar Charles I.'in oğlu Charles II'yi haklı Kral olarak (özellikle İskoçyalı) destekleyenlerin muhalefetiyle karşı karşıya kalsa da, Oliver Cromwell, 1658'de ölümüyle birlikte Commonwealth için sağlam bir üne kavuşmayı başardı. hükmetmek istemeyen oğlu Richard.
Cromwell'in rakipleri onu kolayca devirebildi ve bir anarşi döneminden sonra monarşi Charles II'nin katılımıyla restore edildi.
Charles II (1660 - 1685)
Babasının 1649'da idam edilmesinden sonra, Charles İngiltere'nin Charles Charles unvanını aldı ve resmen İskoçya ve İrlanda Kralı olarak kabul edildi.
1651’de, Cromwell’i yenmek ve monarşiyi yeniden kurmak için İskoçya’dan İngiltere’ye işgaline neden oldu. Yenildi ve önümüzdeki sekiz yılını geçirdiği Fransa'ya kaçtı.
1660'ta İngiltere'ye Kral Charles II olarak geri dönmesi için parlamento tarafından davet edildi. Bu olay Restorasyon olarak bilinir.
Parti, müzik ve tiyatro sevgisi ve Cromwell'in müziği ve dans etmeyi yasaklayan yasaları kaldırması nedeniyle 'Neşeli Kral' olarak bilinir.
Charles parayla abartılıydı ve getireceği büyük çeyiz için Portekizli Braganza Catherine'le evlenmek zorunda kaldı. Para problemleri yaşamaya devam etti ve Hollanda ile savaşa neden olan bir hareket ve İngiltere için New Amsterdam'ın (şimdi New York) satın alınmasına yol açan bir hareketle Fransa ile İngiltere'yi müttefik buldu. Charles II, 1685 yılında öldü.
James II (1685 - 1688)
II. II. Kardeşi Charles’i tahta geçirdi. Restorasyondan sonra Roma Katolikliğine dönüşümünü ilan edinceye kadar Lord Amiral olarak görev yapıp istifaya zorlandı.
1673'te Test Yasalarının kabul edilmesine rağmen (tüm Roma Katoliklerinin Büyük Britanya'da resmi pozisyonda bulunmalarını engelledi) ve Parlamentonun baypas etme çabalarına rağmen başarılı oldu. Monmouth Dükü hemen II. James'e karşı bir ayaklanma başlattı, ancak ezildi ve Kanlı Assizler olarak bilinen bir dizi ihanet davası izledi. Lord Şefi Adalet, George Jeffreys, 300'den fazla kişiyi ölüme mahkum etti ve 800'den fazla köleliğe zorla sattı.
Kanlı Büyüklükler, James'in kayınpederi William Orange ile değiştirilmeye yönelik çağrıların artmasına neden oldu ve 1688'de Hollandalılar İngiliz tahtına davet edildi. William'ın daha sonra İngiltere'yi işgal etmesi ve tahta geçmesi, Şanlı Devrim olarak bilinir. James, 1701'de ölümüne kadar yaşadığı Fransa'ya kaçtı.
William III (1688 - 1702) ve Mary II (1688 - 1694)
William III ve karısı Mary II (James II'nin kızı), 1688'de Şanlı Devrimi'nin ardından İngiltere'nin ortak hükümdarları olarak ilan edildi. Ertesi yıl İskoçya tarafından kabul edildiler, ancak çoğunlukla Katolik olan İrlanda, II. James'e sadık kaldı. William, İrlanda'ya bir ordu açtı ve James, 1690'da Boyne Savaşı'nda yenildi. Mary II, 1694'te öldü ve William, 1702'deki ölümüne kadar tek başına karar verdi.
Kraliçe Anne (1702 - 1714)
Kraliçe Anne, II. Mary'nin kız kardeşiydi ve Danimarka Prensi George ile evlendi. Kararlı bir Protestandı ve babasını emanet eden ve onu kızkardeşi ve kayınbiraderiyle değiştiren Şanlı Devrim'i destekledi. 1707'de Birlik Kanunu resmen İngiltere ve İskoçya Krallıklarını birleştirdi. Stuart'ın son hükümdarıydı, on sekiz çocuğundan hiçbiri bebeklikten sonra hayatta kalamazdı.