anlat anlat güzel oluyor
(sahne)
öldürelim! “diye bağırdılar hep bir ağızdan. bir kısmı öfkeyle bir yanındakine bir şeyler anlatıyordu. cümleler birbirine benzer şekilde ama tamamen aynı olmayan bir biçimde farklı insanların ağzından tek bir yumruk gibi çıkıyordu. bu yumruk tabi ki en masumun yüzüne gelmişti. yerde yatarken, kafasına siper ettiği iki elinin arasından çıkan tek gözü, yüzündeki korkuyu ifade etmeye yetiyordu.
(sahneye anlatıcı girer. herkes durur.)
adam 1: kalabalıkların güzel tarafı karar verme mekanizmalarının zayıf olması. hep birlikte bir karar almaları çok uzun sürüyor. hareketi geçmeleri de bir o kadar uzun sürüyor. bu hantal yapılar, medeniyetinin başına her zaman bela oldu. ancak burada durum tersine işledi. yerde yatan ve öldürülmesi konuşalan adam bir anda unutuldu.
(yerde yatan adam sürünerek bir köşeye geçer.)
herkes kendi fikrini savunmaya, en iyi öldürme yönteminin kendi bulduğu yöntem olduğunu bir diğerini ikna etmeye çalışıyordu. karşı fikrinde açıklarını bulup içini boşaltmaya çalışıyordu. ilk defa bir fikir üretip karar almaya çalışan kalabalık bir anda ne yapacağını şaşırdı. düşünme eylemi ilk aşamada refleks olarak insan oğluna bahşedilmiş gibi dursa da kazığın ayağı öyle değil. uzak doğuda değil de, tuvalette sıçarken edindiğim tecrübeye göre, ilk düşünme eylemi, yanan bir sobaya elini basmak gibi bir his yaratıyor insanda.
(kızgın bir ateşte atılan et sahnesi)
bazı insalar bu acıya dayanamadığı için bir daha hiç düşünmüyor.