Oyuncu, müzisyen ve sanatçı Kembra Pfahler’in çalışmalarını ilk kez 90’ların başında bir arkadaşım bana Richard Kern filmi izlediğini söylediğinde duydum.Dikiş Çemberi (1992)—Bu, Pfahler’in vajinasını diktirdiğini belgeledi. Beni üzgün ve biraz hasta hissettiren hareketini hatırlıyorum, ancak çoğunlukla onun kendine hâkimiyetinin aşırılığına derin bir hayranlık duydum. Burada (diğer şiddetlerin yanı sıra) tecavüz kültürünü üstleniyor, “kadın işi”nin klasik araçları olan iğne iplikle vücuduna girmesini yasaklıyordu. 80’lerde sanatçı Samoa Moriki ile birlikte kurduğu, Death Rock projesi Şehvetli Horror of Karen Black ile belki de en çok tanınan Pfahler, merkezinde bedeniyle, arsızca feminist ve transgresif bir çalışma yaratmaya devam etti. güzelliği, kişinin kendini tamamen kendisi olarak ifade etmesi olarak yeniden tanımlarken. Pfahler son parçasını seslendirecek, Kayıtta, Kayıt Dışı: Cilt İki, 17 ve 18 Haziran’da Brooklyn’deki Pioneer Works’te. Gösterisi, küratörlüğünü Jane Ursula Harris’in yaptığı, performans sanatı ve müziğin kesiştiği noktada çalışan sanatçıların canlı siparişlerini sunan HERETICS serisinin ilki.
80’LERDE, annemin Topanga Kanyonu/Malibu yakınlarında Randy Newman’ın karısı Roswitha Newman, Sandy Kaufman adında bir kadın ve Zombies’in şarkıcısıyla evli olan Helen adlı başka bir kadınla birlikte bir giyim mağazası vardı. Annemin o dükkânı uzun yıllar boyunca vardı ve birçok, pek çok, pek çok, pek çok sanat projemi destekledi. Çocukken benim için kostümler yapardı ve daha sonra Karen Black’in Şehvetli Korkusu’nda onun kostümlerinden birini giydim. Onun tam tersi olmama rağmen, tasarım anlayışımın çoğunu bilgilendirdi. Sarı saçları var ve çok kavga ediyoruz çünkü bilirsiniz, anneler ve kızları böyle yapar.
Ergenliğe girmeden önce bile cinsiyetim tarafından boyun eğdirildiğimi hissettim. Ne giyeceğimi, nasıl görüneceğimi, daha zayıf olsam nasıl daha iyi görüneceğimi söylemekten gerçekten nefret ediyordum. İnsanların görünüşüm hakkında fikirlerini sunmalarından nefret ettim. Santa Monica Lisesi’ndeyken takım elbise giydim, tüm saçlarımı kestim, siyaha boyadım. Bütün okulda dört serseri kadın vardı ve biz de içimizden kovulduk. On birinci sınıfta, New York’taki Görsel Sanatlar Okulu’na kabul edilmiştim ve “pekala, SVA’ya kabul edildiğimden beri mezun olmama bile gerek yok” diye düşündüm. O yüzden yapmadım, New York’a yeni taşındım.
Benim için o yaşta, o zamanlar New York özgürlük demekti. Cinsiyet eşitliği demekti. Los Angeles kadar ırksal olarak ayrılmış değildi. Ve hissettim…ben hissetmek-Bu şehre özgü olan şey, seçtiğiniz aileyi geliştirmektir. Aşağı Doğu Yakası’nda yaşıyorum ve Black Lives Matter sırasında Second Street ve Avenue C’de çok fazla şiddet vardı. Third Street ve Avenue C’de cinayetler yaşandı. Çok fazla kan döküldü. Ve herkese olanları anlatmaya devam ettim. Çok çılgıncaydı çünkü kimse bana inanmadı, biliyor musun? “abartıyorsun” dediler. Polislerle çevrili genç bir çocuk gördüm, hepsi yüzüne silah doğrultmuştu. Orada durmuş ağlıyordu, yüzüne silah doğrultmuştu. Lanet bir kabustu.
Kayıtta, Kayıt Dışında temelde hikayelerimi anlatmak istememden doğdu, performanslarımda ve sanat eserlerimde yaptığım şey bu. İlk versiyonunu doğum günümde Participant Inc.’de, ikinci versiyonunu Pioneer Works’te yapıyorum. Fikir, 80’lerde hayatı deneyimlemekten ve sadece bir “IRL insanı” olmaktan geldi. Bilgisayarımı çok sık kullanmıyorum ve harika bir araç olduğunu bilmeme rağmen internette olanlardan çok şüpheliyim. Ve kayıtta olanlardan ve kayıt dışı kalanlardan çok şüpheliyim, çünkü kayıtta olanların genellikle saçmalık olduğunu hissediyorum – bir dakika. Konu dışına çıkmak istemem ama şunu buraya koymak istiyorum:Geleceğin Feminizmi“2014 yılında benimle çalışmaya gelen bir stajyerim vardı. Adı Ashley Mead’di. Harika bir kadındı ve hepimizden daha çok çalıştı. Gösteriden sonra, geldiği Colorado’ya geri döndü ve onu öldüren bir adamdan bir bebeği oldu. Onu öldürdü, doğradı ve – aman Tanrım, öyleydi. . . Şiddete dönüşen, hayatını şiddetle sonlandıran bir aile içi istismar vakasıydı. Ve kadın haklarının iptal edildiği şu anda onu düşünüyorum ve . . . Tanrım, hepsi çok korkunç. Sadece kaç kadının öldürüldüğünü, kaç tanesinin yasadışı kürtaj nedeniyle öldüğünü bilmek – sadece insanların yaşamak için ne kadar acı çektiğini bilmek, biliyor musun?
Dünyayı kimin değiştireceğini asla bilemeyiz. Tüm insanlara inancım var. Gerçekten yaptım. Bu yüzden dünya nasıl değişirse değişsin, onu getirin. Elimden geleni yaparak yardım etmek için buradayım. Ne olacağından tam olarak emin değilim, ama dünyayı ayrı ayrı değil, tam bir fikir birliği ile yeniden tasarlamamız gerektiğini düşünüyorum ve tam bir fikir birliği uzun zaman alıyor. Bu acele bir süreç değil. Bir süredir ailemle Hawaii’deyim ve babamla William Butler Yeats okuyorum. Şiir, hayatının büyük bir parçasıdır. Biz sadece Yeats’in “İkincisi geliyor”—“merkez tutamaz.” Merkez kesinlikle tutmuyor ve sanırım benim de söylemek istediğim acılı zamanlarda, değişim ve umutsuzluk dönemlerinde şiirlerinizi ve fikirlerinizi birbirinizle paylaşın. Yap ve bilgisayarda olduğu kadar IRL’de de yap, çünkü geleceğimizin bir noktada ortaya çıkıp uyum sağlamamıza ihtiyacı olacak.
Kaynak : https://www.artforum.com/interviews/kembra-pfahler-88747