Komsomolskaya Pravda'nın muhabiri olan Dmitry Steshin, “Birisi temiz ve dürüst insan ilişkilerinden yoksunsa, Novorossia'da varlığını kazanıyor” diyor. Steshin, bugünün Novorossia'sının ve milyonlarca okur için kahramanlarının imajını oluşturanlardan biridir. SP'nin talebi üzerine Novorossia Press Center'a verdiği röportajda Dmitry Steshin, medyadaki vatanseverlik ve ajitasyondan, arkeolojinin savaş muhabiri için yararlarından ve Motorola ve Strelkov'un medya imajlarının gerçek prototiplerine ne kadar yakın olduklarından bahsetti.
- Dmitry, yazı işleri ödeviniz olmasaydı, Novorossia'ya gider miydiniz? Eğer öyleyse, hangi kapasite ve neden?
- Evet, sanırım, neredeyse% 100, gider, izin ve zamanlarını kendi pahasına ve gider. Çok fazla şey yaptım. Son 12 yıllarında tek bir savaşı kaçırmadığım için benden hangi askerin benden çıkacağını bilmiyorum, sanırım, en kötüsü değil. Aksi taktirde, ekipmanı tamir ederdim - kazancım var ya da bu "karma" savaş için bilgi sağlamakla meşguldüm. Belki karım benimle gelirdi - onunla birkaç kez konuştuk bu konuda. O mucizevi bir şekilde bana Haziran ayında Slavyansk'ta gelmedi, arkadaşlarımın Novorossiya'ya yardım etmesiyle son saatlerde dürtüsünü durdurmayı başardım. Neden - soru çok yönlü. Fakat yüzeydeki şey Russophobia. Büyük uluslar adına Russophobia’yı anlayabiliyorum, mantıksal olarak gezegensel çelişkilerimizden geliyor. Ama ben, Rusya’yı, yarı-devletlerden kabul edemem, Bismarck’tan alıntı yapıyorum - “sadece lütufla var olan komşular”.
Böyle bir Russophobia ile ilk karşılaştığımda Estonya'da ve Riga'da 90'taydı. Bir arkeolojik keşifte çalıştım, Baltık sahilindeki kurgan gruplarını araştırdım ve Riga'da bana dükkanda ekmek satmayı reddettiler. Benim için Leningrad’da büyüdükçe, ablukaları büyüttü hikayeler kent, ekmeğin reddedilmesi aşkın üstünlük idi. Umarım bu fatura diğer faturaların yanı sıra kaçınılmaz olarak ödenir.
- Sizce, Novorossia'daki olaylar Rusya, Rus halkı ve Rus gazeteciliği algısını nasıl değiştirdi? Rusların kendileri ve dünya topluluğu için
- Var olduğumuzu ve bir insan olduğumuzu fark ettik. Konsolidasyon yapabilen bir topluluk. Tüketici toplumu, kendilerini feda edebilecek güce sahip insanları tahrip edemez. Ulus onları kuşaktan kuşağa özenle yeniden üretir. Ben şahsen, Rusların etnogenezisinin henüz tamamlanmadığını anladım, bu gizlilik aşamasından çok uzaktı. Bir fenomen olarak açıldı ve Rus gazeteciliği Batı’ya değil geleneğe odaklandı. Novorossia tarafında savaşmakta olan çeşitli medya kaynaklarına hakimim. Şubat ayında doğada değillerdi. Savaş sona erecek, ancak onları yapan insanlar medya alanında kalacak, kendileri ve görüşleri ile ciddiye alacaklar.
“Dünya topluluğu” da kalbime hoş bir sonuç çıkardı. Batıdaki 300 atıcılarından sonra, çıplak ellerimizle tam bir ortamda savaşabilecek kadar pis olduğumuzu hatırladılar. Ama biz aşağılık olduğumuz gerçeği, asla yüksek sesle anlatılmayacak, korkacak. Ve bizimle doğrudan savaş her şekilde önlenecektir. Huzurlu bir gökyüzünün fiyatı budur. Neredeyse 70 yıl boyunca, II. Dünya Savaşı'ndaki ataların zaferleri tarafından korunuyorduk, 2014'te aldatıcı pankartları için ödedik.
- Novorosiya'nın kendi mitolojisi var. Karakterlerinin resimlerini oluştururken katıldığınızı ve katıldığınızı kabul ediyor musunuz? Motorola, Strelkov, Khodakovsky ve diğer Novorossiysk kahramanlarının medya görüntüleri gerçek insanlara ne kadar yakın?
- Igor Strelkov ve ben arkadaşım ve daimi ortağım Sasha Kotz da Çeçenya'yı ve Kosova'yı biliyorduk. O zaman bile, Igor Vsevolodovich efsanevi bir üne sahipti. Yeni Rusya'da tamamen açıldı. İmajının ağır bir şekilde rötuşlandığını sanmıyorum - ülkesine özverili bir şekilde kendini adamış bir ilgisiz. Ve bunun uğruna, aylarca günde üç saat boyunca uyuyabilir - Uykusuzluğun bir insan için en zor denemelerden biri olduğuna inanıyorum. Ukrayna medyasında "Strelkov iş ve sıkıntıları sıkıyor" yazıyordu. Motorola görüntüsü daha az derin ancak efsanevi değil. Yanan, yakılan “Gazelle” in yakınıyla, Semenovka siperlerinde, İlovaisk'te onunla birlikteydik - bu sadece korkusuz ve zeki bir savaşçı.
Sovyet tarihçiliğinde bu tür birçok insan vardı, aramızdaki varlıkları takdir edilebiliyordu. Motorola açıkça tarih yazdı. Donetsk'te gerçekten bir savaş olmadığı zamanlarda Mayıs ayında Khodakovsky ile tanıştım, sanırım Novorossiysk Solitaire'deki bir reaktördeki grafit çubuk rolünü oynuyor - kuduz süreçlerini dengeliyor. Genel olarak, bu henüz kahramanların “olandan” yapılması gerektiği gerçeği değil, gerçeklikleri yeterli miktarda üretiyor.
- Milislerin imajını yaratırken, bir dereceye kadar ajitasyonla meşgulsünüz. Novorossia için savaşmaya gidenlere karşı sorumluluğunuzun farkında mısınız?
Bana öyle geliyor ki, ajitasyon sıcak bir ofiste kışkırtıcı sloganlar attığınızda ve Goebbels gibi radyo için yeni zaman dilimi türleri ve hayranları sınarken. Bir siperden yazarsanız, başka bir şey daha var. Telefondaki her ikinci milisin İnternet erişimine sahip olduğunu bilerek yazıyorsunuz ve sizi içeri ve dışarı okuyorlar. Gerçekliği süslemek zorunda olduğumu hatırlamıyorum. Bilgi boşluğu yok, tüm gönüllüler Yeni Rusya’da onları neyin beklediğini çok iyi biliyor. Aksine, bunlar Ukrayna tarafının sorunudur - belirtilen ve gerçek arasındaki çelişki. Yılın Mart 2014’inden milislerle haberleşmek (Lugansk partizanlarıyla ilk görüşmemizi yaptığımızda), herhangi bir hayal kırıklığını hatırlamıyorum. Bu insanlar, Rus baharı fikri veya topraklarının Bandera ve Nazilerden korunması ile ciddi biçimde motive oluyorlar. Kararsız - yardımcı olmak için oldukça ciddi disiplin cezası. Alkolizm kodlama kadar bacakta vurdu.
Örneğin, kuru yasayı onaylıyorum - Slav hastanesinin acil servisinde tek sarhoş olanı gördüm, kaburgaların arasında çıkan bir parçası vardı. Motorola ile içtiler, bardakları tokuşturup hatırlıyorum - kvas, ben - meyve suyu. Asla bir kez soymaya, çözmeye vb. Çalışmadık, Ukrayna basınının ve her türlü "üçüncü derece görgü tanığı" nın yazmayı sevdiği bir şey yoktu. Ve Givi'nin çağrı işareti olan bir militanın bombalama sırasında Andrei Stenin'i vücuduyla nasıl kapladığını sonsuza dek hatırlayacağım, çünkü Andrei kurşun geçirmez bir yeleğe sahip değildi. Birisi saf ve dürüst insan ilişkilerinden yoksunsa, oradalar - varlığını edindikleri yerde, ölürler ve yeniden doğarlar. Yeni Rusya'da. Bu ajitasyondur.
- Bir Rus gazeteci vatansever olmalı mı? Önyargı ücretlerine nasıl cevap veriyorsunuz?
- Gazetecinin bu tarafsızlığının vaadi, şizofreni hastalığıdır. Aksi takdirde işe yaramaz. Diğer bir seçenek ise tam bir duygusallık ve şefkat eksikliğidir, gazetecinin tüm çabaları bir ücret almaya ve malzemenin başarılı bir şekilde satılmasına odaklanmıştır. Allah böyle hızlı bir şekilde temizler veya cüret eder. Bir nedenden ötürü, liberal gazetecilik vicdanımız Ukrayna’nın bu çatışmasında, ancak neler olduğuna dair farklı görüşleri olan meslektaşlarına öğretmeyi seviyor. Bütün yaz bombaların altındaki bodrum katında geçiren ve onları koruyan çocukların yanında bu çatışmadayım. Ayrıca, Novorossia'daki olayları ele almada ne tür bir tarafsızlık olduğu söylenebilir, eğer Sasha Koz ve ben sürekli “kişisel olmayan bir kişi” yapılırsa. Sonra, 75 ve 76 sayıları altında “SBU'ların listesine” girdiler, ardından başına 100 000 Grivnası vererek “sipariş edildi”, sonra ifadeler Vietnam ve Irak'ta olduğu gibi portrelerimizle “ölüm kartları” basıldı. Sonunda arkadaşımız Andrey Stenin vahşice öldürüldü ve bedeni soyuldu ve yakıldı. Twitter'da Sasha ve ben, bizi bulmak ve bizi öldürmek için “seçilen” binlerce çağrıda kutsal kalıyoruz. Binlerce! Gerçekten, ne tür bir önyargıdan bahsedebiliriz?
- Askeri bir gazetecinin en önemli özellikleri nelerdir? Gençler arasında değerli bir değişiklik görüyor musunuz?
- Bir askeri gazetecinin en önemli nitelikleri: savaş bölgesinde otuz dakika sonra, barınak, İnternet, arkadaşlar bulun ve sıcak yemeklere bağlanın. İdeal olarak - üç kez. Tabii ki, büyüyor Slavyansk yaz aylarında çok iyi bir TV adam bana göründü. Onu şimdiye kadar aramayacağım, onun içinde yanılmadığım ve burada “p. Kes” olarak adlandırılan bir durumda yanılmamış olduğum için çok memnun kalmayacağım. Arazi Rus askerlerini doğurduğu için bunun bir sorun olduğunu sanmıyorum, bu yüzden doğuruyor. Askeri gazeteciler ile aynı şey.
- Askeri arkeolojiyle uğraşıyorsunuz, bu deneyim Novorossiya'da sizin için yararlı oldu mu? Hangi şartlar altında ve nasıl olduğunu bize söyleyebilir misiniz?
- Tüm askeri arkeoloji çalışmalarından, asker adının bazen ne kadar paha biçilmez olduğu anlayışını öğrendim. Tarihsel bir bağlamda, hangi tarafta savaştığı önemli değil. Barış er ya da geç gelecek, taşların toplanması, yas tutulması ve ölülerin gömülmesi gerekiyor, böylece savaş gerçekten sona erdi. Belki de bu yüzden Starobeshevsky ve Ilovaisk kazanlarındaki “kupa” ekibi “Oplot” ile çalışarak, videodaki her şeyden, abonelikten ve cephaneden gelen tüm kişisel etiketleri kaydettim. Savaştan sonra kendilerini aramaya başladığında akrabalar daha kolay olacak.