suçluluk soruları birlikte çalıştığım başka bir çiftin üzerine geldi. Yakın zamanda karısını aldatmıştı. Genelde birbirlerini derinden destekliyorlardı, ancak onun ihlalini öğrendikten sonra çok üzüldü ve kafası da karıştı. Olanlar hakkında konuşma girişimleri durmuştu. #MeToo retoriği tartışmalarına işlendi, bir süperego işlevi gördü, düşünebileceklerini bile şekillendirip engelledi. Hareketin derslerinin ona onu affetmemesini, onu terk etmesini söylediğini hissettiğini söyledi – “Özellikle şimdi, bir kadın haksızlığa uğruyorsa, dışarı çıkarsın.” Bütün bunlar hakkında aslında ne hissettiğini bilmek onun için zordu. Önceleri, vicdan azabını korkudan ayıramadı. Başını belaya sokmaktan korkuyordu ve suçluluk galip geldi. Nasıl algılanacağından endişe ederek beni dikkatle incelerken sesi kısıktı: “Şu anda bu işte güçlü konumlar almış ve bunu insanlarla seks yapmak için kullanan pek çok erkek var.”
İkisi de beyazdı ve ayrıcalıklarını anladılar ve bu konuda özür diliyorlardı. “Ah, zavallı cis beyaz kadın” düşüncesine sahip olarak sık sık kendi şikayetlerini – “Havalanıyorum” – geri aldı. O da rahatsızdı. “Başka bir Siyah veya kahverengi kişinin öldürülmesiyle ilgili” haberini okumaktan bahsetti. Ve sanki biraz – eh, dürüst olmak gerekirse, burada oturduğum için kendimi suçlu hissediyorum. Black Lives Matter hareketinin dersleri başlangıçta o kadar felç edici bir suçluluk ve utanç duygusu uyandırabilir ki, insanlar savunmaya geçer ve tamamen düşünmeyi bırakır. Yine de zamanla, fikirlerin derin psikolojik çalışmalara ilham verebileceğini, insanları verilen zararı, kimin ima edilmesi gerektiği sorusunu ve erdem sinyali ile daha derin endişeler arasındaki farkı hesaba katmaya itebileceğini keşfettim. Bunlar, yakın ilişkilere taşınabilecek zor ve önemli derslerdir. Bu durumda koca, işteki gücünü kullanma biçimlerine ilişkin yeni bir anlayışı şöyle tarif etmiştir: “Bekle. müttefik oldum mu? Sadece optik miydi? Bu içgörüler, ihlali hakkında konuşma tarzına kadar uzanıyordu. Karısının ona ihtiyaç duyduğu ilgiyi göstermediğini söyleyerek davranışını mantıklı kılıyordu. Ancak çiftin “optik” dediği şeyin ötesine geçerek, şimdi aldatmasının gerçekte neyle ilgili olduğunu ve bunun karısını nasıl etkilediğini daha ayrıntılı bir şekilde açıklamasını istiyordu. Seyahat ederse ne kadar yalnız olduğunu anlattı; kendini geride bırakılmış ve atılmış hissediyordu, bu ona çocukluğundan beri çok tanıdık gelen bir duyguydu. Savunmasızlığını kabul etmek onun için zordu ama bu, aralarında bir dizi dürüst konuşmanın başlamasını sağladı. “Beni istemediğine kendimi inandırdım,” dedi. “Popüler biri değilim. Güçlü olan ben değilim.” Bu duyguları, okuldaki çocukların efemine olarak algılandığı için kronik alaylarına maruz kaldığında, gençken hissettiği güvensizliklere bağladı.
Bu yeni, savunmacı olmayan konuşma tarzı, onun ihlalinin kendisini en güvensiz hissettiği yerden nasıl vurduğunu anlamasını mümkün kıldı ve adam bunu görerek aralarında pişmanlık ve bağışlama uyandırdı. Her ikisinin de diğer kişi üzerindeki etkilerini “kontrol etmenin” ve hızla “fark etmenin veya özür dilemenin” nasıl daha kolay hale geldiğini anlattı. Bir seansta gülümseyerek şöyle dedi: “Dün benim için pisliktin ve birkaç saat sonra özür diledin. Oradaki hüsranını benden çıkardığını fark ettin çünkü ben kolay bir hedeftim. Başkalarının acı çekmesine neden olduğu yolları gözden kaçırmayı bıraktığını fark etti: “Aslında sadece terapinin ve Siyahilerin Hayatı Önemlidir hareketinin, ağzımdan yeni çıkan kelimelerin ve onun olumsuz tepki gösterdiği anlayışının beni keskin bir şekilde fark etmemi sağladığını düşünüyordum. “Devam ediyoruz, çünkü bu garip.” Artık bunun üzerine gidilmesi gerekiyor.” Devam etti: “’Az önce seni üzdüm mü? Seni üzecek ne yaptım?”
Çiftler çalışır her zaman ötekiliğin meydan okumasına geri döner. Bir hayatı adamak için neyin önemli olduğu veya iklim krizi yaklaşırken bebek sahibi olmanın etik olup olmadığı gibi felsefi sorular etrafında farklılıklar ortaya çıkabilir; ya da eşiniz olmayan bir kişi hakkında cinsel fanteziye sahip olmanın kabul edilebilir olup olmadığı gibi eve daha yakın olabilir; hatta bulaşık makinesini doldurmanın doğru yolu kadar önemsiz görünüyor. Sorun ne olursa olsun, farklılıklar ilişkide bir kriz noktasına dönüşebilir. Hemen kimin haklı olduğu, kimin istediğini yaptığı ya da gerçeği kimin daha iyi idare ettiği sorusu ortaya çıkıyor. Kendilik değeriyle ilgili narsisist kırılganlıklar ortaya çıkar ve bu da diğerini değersizleştirme dürtüsünü tetikler. Ortaklar, bu tür açmazları derinlemesine araştırarak ve diğerini kendi konumlarına ikna etmek için çok çalışarak ve daha da kutuplaşarak çözmeye çalışırlar.
Irk farklılıklarını düşündüğümüzde ötekiliğin meydan okumasını görmek en kolay olabilir. Bu kesinlikle James ve Michelle için doğruydu. Michelle sakin, nazik, biraz içine kapanık bir Afro-Amerikan sosyal hizmet görevlisiydi ve o sırada bir polis memuru olan James, yüzü pek duygu göstermeyen, zayıf, sırım gibi beyaz bir adamdı. İşbölümü ve farklı ebeveynlik tarzları etrafında klasik çatışmalarla geldiler ve ardından pandemi vurdu. Karantinaya alınan, uzaktan çalışan ve 3 yaşındaki oğullarına evde eğitim veren ikili, Covid protokolleri hakkında kavga etmeye başladılar. Michelle, Covid’in Siyah toplulukları nasıl mahvettiğinin farkındaydı ve dikkatli olmak istedi. James, polis arkadaşları ve muhafazakar ebeveynleri ile birlikte endişenin abartıldığını düşündü. Irkın James ve Michelle’in deneyimlerini ve fikirlerini nasıl şekillendirdiğiyle ilgili tartışma rutin olarak çıkmaza girdi. Michelle konuyu açmaya çalışsaydı, James “Ben renk göremiyorum” diye ısrar eder ve onun neden bahsettiğini bilmediğini söylerdi. Seanslarımızda Michelle’in sesi umutsuz geliyordu: Covid’in Siyah insanlar için ne kadar travmatik olduğunu anlamasını istedi. Ama sanki herkes aynı ırktanmış gibi, gerçek farkı kabul edememesi onu hüsrana uğratmıştı. “’Renk görmüyorum’ şeklinde bir zihniyete sahip.” Düşüncesini açıklamaya devam etti: “’Söylemen gereken şeyi duymak istemiyorum çünkü ben öyle düşünmüyorum.’” Bu nokta bakış açısı “beni açıkça kızdırıyor” dedi. James ifadesiz bir şekilde omuz silkerdi. Michelle, bir engeli aşmaya çalışmanın çileden çıkaran deneyimini anlatıyordu: Kocası, beyazlığın onun hayal edebileceğini veya kavrayabileceğini kısıtlayan bir bakış açısı olduğunun bilinçli olarak farkında değildi.
Kaynak : https://www.nytimes.com/2023/05/16/magazine/couples-therapy-orna-guralnik.html”>Source link