(yeni sekmede açılır)
Uluslararası Uzay İstasyonu’ndaki (ISS) bir astronot kısa süre önce deniz yüzeyini bir çift Yunan adasını çevreleyen dönen, gümüş bir aynaya dönüştüren bir “güneş ışığının” çarpıcı bir fotoğrafını çekti. Neden olduğu renk değiştiren fenomen güneşDurgun denizden doğrudan astronotun kamerasına yansıyan ışık, su yüzeyinin üzerindeki ve altındaki ilginç oşinografik etkileri vurgular.
Expedition 67 ekibinin kimliği belirsiz bir üyesi, 25 Haziran’da bir ISS penceresinden işaret edilen bir dijital kamera kullanarak görüntüyü yakaladı. Fotoğrafın merkezindeki daha büyük kara kütlesi, 58 mil kare (151 kilometre kare) Yunan Milos’tur. volkanik ada ve batıdaki küçücük, ıssız ortağı, yaklaşık 3 mil kare (8 km kare) büyüklüğündeki Antimilos’tur. Adaları çevreleyen gümüşi denizler, her ikisi de daha büyük Akdeniz’in bir parçası olan Milos’un kuzeybatısındaki Myrtoan Denizi ve güneybatısındaki Girit Denizi’dir. Görüntü, 12 Eylül’de çevrimiçi olarak yayınlandı. NASA’nın Dünya Gözlemevi.
Güneş ışığı, özellikle sakin denizlerden veya diğer düz su kütlelerinden çok az veya hiç dalga hareketi olmadan yansıdığı için uzaydaki gözlemciler tarafından görülebilir. Bu, Dünya’dan bakıldığında gün doğumu veya gün batımı sırasında ışığın durgun bir denizden yansımasına benzer, bu da yüzey boyunca parlak bir çizgiye neden olur; ancak uzaydan bakıldığında, çizgi genellikle birkaç yüz mil kareyi kaplayan devasa gümüşi bir yamaya benziyor ve okyanus boyunca hareket ediyormuş gibi görünüyor. Toprak döner.
Denizin gümüş yüzeyini aynadaki çizikler gibi kesen görüntüdeki dalgalı çizgiler ve girdaplar, rüzgarın neden olduğu yüzey akıntıları ve yüzeyin altındaki daha derin deniz akıntılarının yanı sıra aşağıda hareket eden iç dalgalar gibi daha nadir fenomenlerden kaynaklanır. su yüzeyi ve girdaplar – dönen okyanus akıntılarının büyük sistemleri. Bu özelliklerin çoğu normalde uzaydan fark edilmez, ancak güneş ışığının bir kısmını dağıttıkları için, bir güneş ışıması sırasında özellikler göz kamaştırıcı bir şekilde görünür hale gelir.
İlişkili: Landsat uyduları: Dünya’nın uzaydan 12 muhteşem görüntüsü
Görüntüdeki en çarpıcı oşinografik özelliklerden biri, Milos’un doğusunda yer alan ve yukarıdan neredeyse devasa bir girdaba benzeyen girdap benzeri bir girdaptır. Bununla birlikte, bu dönen su parçaları, maddeleri bir girdap gibi aşağı çekmek yerine, okyanusta besinleri dolaştıran yakındaki akıntıların sürdürülmesinde önemli bir rol oynuyor. Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresi (NOAA) (yeni sekmede açılır).
Dikkate değer bir başka özellik de, NASA’nın Dünya Gözlemevi’ne göre, büyük olasılıkla yüzey boyunca hızla hareket eden bir geminin uyanışı olan resmin sol alt kısmındaki uzun, düz çizgidir.
Ancak fotoğraftaki en ilginç özellik, muhtemelen Antimilos’un kuzeydoğu kıyısındaki oldukça zararsız görünen paralel çizgiler dizisidir. Adayı çevreleyen bulut tarafından çoğunlukla gizlenen bu çizgiler, “iç dalgalar” – yüzeyin altındaki sudan geçen devasa dikey dalgalardır. Esas olarak okyanus akıntıları veya kuvvetli rüzgarlar tarafından yönlendirilen yüzey dalgalarının aksine, iç dalgalar Yerçekimi dalgalar (yerçekimi dalgaları ile karıştırılmamalıdır) boş zaman).
Yerçekimi dalgaları, bu durumda Dünya’nın gelgitlerinin neden olduğu ikisi arasındaki dengeyi bozduktan sonra, iki akışkan ortamın ara yüzeyinden veya buluşma noktalarından geçer. Denizler tabakalıdır, yani sıcaklık ve tuzluluktaki farklılıklar nedeniyle farklı yoğunluklarda su katmanlarından oluşurlar. Bu nedenle, yerçekimi dalgaları, bu katmanların birleştiği yerde oluşabilir ve okyanusta iç dalgalar oluşturabilir. Konuşma (yeni sekmede açılır).
(yeni sekmede açılır)
Normalde, iç dalgalar suyun içinden görünür bir iz bırakmadan geçer. Ancak güneş parıltıları, yüzeyin altındaki gizli dalgaları aydınlatmak için gerekli kontrastı sağlar. Astronotlar ve uydular tarafından yakalanan diğer güneş ışığı görüntüleri de atmosferin ve okyanus yüzeyinin birleştiği yerde ara sıra oluşan ve büyük dalgalanmalar yaratan atmosferik yerçekimi dalgalarını vurgulayabilir. Sonuç olarak, bilim adamları, The Conversation’a göre, yüzeyin üstündeki ve altındaki yerçekimi dalgalarını incelemek için yaygın olarak güneş ışığı kullanırlar.
NOAA’ya göre, okyanus yüzeyindeki petrol tabakaları sudan daha az ışık yansıttığı için, araştırmacılar petrol sızıntılarını izlemek için güneş ışığı görüntülerini de kullanıyorlar.
Bununla birlikte, alg oluşumlarını izlemek veya okyanusun rengini izlemek için uydu görüntülerine güvenen diğer deniz bilimcileri için güneş parıltıları can sıkıcı olabilir. Sonuç olarak, bu bilim adamları, NOAA’ya göre, genellikle uydu görüntülerinden güneş parıltılarını düzenlemek zorunda kalıyorlar.
Başlangıçta WordsSideKick.com’da yayınlandı.