BillMcGaughey.com
geri dön: siyasi aday
Ilerici Cumhuriyetçilik Gelenegi ve Gelecegi Olanaklari
William McGaughey, Jr.
Bugün Amerikan siyasetine baktigimizda Obama, Pelosi ve Harry Reid'in demokratik politikalarina ve Reagan muhafazakârliginin harcanmis fikirlerinde yasayan bir Cumhuriyetçi Partiye karsi popülist bir tepki görüyoruz. Ekonomik yeniden canlanma ve islerle ilgili yeni fikirler için açlik çeken ancak az rizik bulan bir seçmen görüyoruz. Birçogu henüz kendilerini politik bagimsizlar olarak görüyor; yapisal engeller nedeniyle üçüncü partilerin hükümette bir dayanak olusturamamis bulunuyor.
Ideolojik ferment artik Cumhuriyetçi tarafta. Reagan sonrasi Cumhuriyetçi Parti için davayi, orta veya ilerici Cumhuriyetçilik denilen seyi tekrar canlandirmak istiyorum. Bu gelene ideolojik bir köse vermek istiyorum.
Programi basit: baris ve refah. Dwight D. Eisenhower'in Cumhuriyetçi idaresi bu kez Amerikan halkina verdigi sey bu muydu? Bunlar en azindan benim hayatimda Amerika'nin altin yillariydi. simdi yapmak istedigim ilerici Cumhuriyetçiler için kismen geçmiste yapilanlara dayali yeni bir politika önermektir. Üç Baskan, bu gelenege dikkat çekiyor: Abraham Lincoln, Theodore Roosevelt ve Dwight D. Eisenhower. Mirasi savunmaya degmez mi?
Benim düsünceme göre ilimli Cumhuriyetçiler 1960'li yillarda yanlis bir dönüs yapti. O zamana kadar, Barry Goldwater döneminde, Goldwater karsiti Cumhuriyetçiler arasinda politik ideolojilerin pas geçecegi fikri vardi. Devletin önemli seyinin yetkili yönetim oldugu söylendi. Bu nedenle Hükümet, pragmatistlara, teknokratlara ve uzmanlara birakilacakti. Ronald Reagan onlari yanlis kanitladi. Düsmanca bir politik ortamda basardigi seylerden dolayi ona kredi veriyorum. Ama o zaman oldu ve simdi simdi.
Pragmatizm bir politik hareketin temeli olamaz. Insanlar, gelecegi olumlu bir sekilde gösteren fikirlerle yönlendirilmelidir. Progresif Cumhuriyetçilerin Amerikan halkina sunmasi gereken sey de budur: geçmiste Cumhuriyetçi degerlerle "yeni" ve tutarli olan bir dizi fikir. Bunlar Reagan'in fikirleri olmayacak ve Demokratlar tarafindan ileri sürülecek fikir olmayacak. 21. yüzyilda yasayan insanlarin ihtiyaçlarina göre uyarlanmis iyi, eski moda ana akim Cumhuriyet fikirleri olacaklar.
Lincoln mirasi
Peki, temel Cumhuriyetçi degerler nelerdir? Birçok kisi partinin kölelige karsi 1854 yilinda kuruldugunu biliyor. Bu gerçekle gurur duyabiliriz. Partinin ilk cumhurbaskani olarak Kaliforniya'ya erken seferi baslatan John C. Fremont da katildi. Dört yil sonra, 1860'da Cumhuriyetçiler ilk Baskanini seçtiler: Abraham Lincoln. 1860'li yillarin kampanyasinda Lincoln, "Rayli Aday" olarak adlandirildi. Seçimi rayli bölücü ya da çalisan bir aday olan Abe kazanmisti. Ve böylece, basindan beri Cumhuriyetçi Parti'nin emekçilerinin çikarlari için dostça oldugunu görüyoruz.
Cumhuriyetçi Partinin kölelige karsi oldugunu biliyoruz. Cumhuriyetçiler "serbest emek" denilen seyden yana idi. Bu, çalisanlarin emeklerini isverenlerle yapilan sözlesmeler yoluyla satmalari serbestti. Sert ve etkili çalismalarla ekonomik bagimsizliga kavusmus olurlar. 19. yüzyilin ortalarinda, özgür erkekler ve kadinlar her zaman batidan ekonomik olarak bagimsiz olmaya karar verme seçenegine sahipti. Ancak, kölelik bati bölgelerine yayilirsa, bu seçenek kapanir. Baslangiçta, Cumhuriyetçiler köleligin kendisinin kaldirilmasindan ziyade örgütsüz topraklara yayilmasina karsi çiktilar. Lincoln'un Kurtulus Beyannamesi bu adimi atti.
Bugün Lincoln'ü büyük bir savas zamani lideri olarak görüyoruz. Olmak istedigi bu degil. 1850'lerde Lincoln ve destekçileri Cumhuriyetçi bir cumhurbaskaninin seçiminin Iç Savasi baslatacagindan süphelendi. Ancak, yapti ve Abraham Lincoln, Birlesik Devletler aleyhinde bir isyan koymak için gereken adimlari atti. Bununla birlikte, savasa gitmenin Cumhuriyetçi bir ideal olmadigini savunurdum; Lincoln ve Cumhuriyet yönetimine yedi güney devletinin ayrilmasi ve Fort Sumter'in Confederate bombardimani yoluyla zorla alinan bir önlemdi.
Ayrica Cumhuriyetçi Partiyi, Iç Savas sonrasinda "Radikal Cumhuriyetçi" yasa koyucularin militan olarak kölelik karsiti politikalari ve yenilen güney devletlerine dayatilan Yeniden yapilandirma programi ile iliskilendiriyoruz. Yine, Lincoln'un istemedigi sey bu degildi. Baskanlik Divani, Ikinci Açilis konusmasinda su sözleri söyledi: "Kötüleyle hiçbirine karsi; Herkes için yardimseverlik; Sagda sikilik ile ... bulundugumuz isi bitirmeye çalisalim; Ulusun yaralarini sarmak; Kendimiz ve bütün uluslar arasinda adil ve kalici bir baris saglayacak ve onlara yardim edebilecek her seyi yapmak için savasa katlanacak kisiye bakacagiz "dedi.
Lincoln'un, 1865 yilindaki suikastini takip eden siddetli ve asagilayici muamele degil, güneydeki kavgali halklara nazik bir yaklasim önerdigine genellikle karar verildi. Lincoln'un yasadigi ve magrur bir programla basardigi iddia edilebilir 1860'larin sonlarinda ve 1870'lerde beyaz güney kökenlilerin aci tepkisine kapilmamis olabilirdik. Ku Klux Klan'i kara güney irkçilari ve onlarin beyaz destekçilerini ve 1960'lara kadar güneyde var olan ayrimci "Jim Crow" rejimini korkutma ve öldürme yasamamis olabilirdik. O zaman bu rejimi sona erdiren Sivil Haklar hareketi de olmazdik.
Gerçekten geldi irk çatismasi ile ilgili politikalar yerine, ilerici Cumhuriyetçilerin Lincoln'ün suikaste ugramamis olsaydi varolabilecek politikalari tercih etmesi gerektigini savunurdum. siddet olaylari ilerlemeyi caydiriyor.
daha kisa çalisma saatleri
Serbest meslek konusuna döndügünüzde, 19. yüzyilin ortalarinda çalisan Amerikalilara yönelik bir baska tehdit, "emek tasarruflu" makinelerin getirilmesiyle emegin yerinden çikmasiydi. Yeni fabrika sistemi, isleri daha etkin bir sekilde yapmak için makineler getirdi ve bu daha az isçiye ihtiyaç oldugu anlamina geldi. Isçiler, is gününün sekiz saate indirilmesi yönündeki taleplerle geri döndüler. Iç Savas yillarinda dahi, Ira Steward adinda kendi kendine ögretilen bir teknisyen, çalisan insanlarin bu yönde hareket etmesine neden oldu. 1 Mayis 1886'da sekiz saatlik bir süre boyunca ülke çapinda bir grev, Mayis Günü olarak bilinen uluslararasi bir emek tatilinin temelini atti.
Cumhuriyet yönetimi genellikle bu çaba için sempati duyuyordu. 1868'de Cumhuriyetçi bir Kongre geçti ve Baskan Ulysses S. Grant, sekiz saatlik is günü hazirlayan bir kanun tasarisini imzaladi. Bununla birlikte, yasadaki bosluklar, isverenlerin gereksinimlerini ortadan kaldirmasina izin verdi. ?sçi ajitasyonu devam etti. Cumhuriyetçi adayi James Garfield, 1880'de Baskanlik yapmak için kampanya yürüttü: "Insan irkinin tüm mücadelesini iki bölüme ayirabiliriz: Birincisi bos vakit geçirme mücadelesi; Ve medeniyetin ikinci mücadelesi - ne zaman bizim eglenceye ne yapacagiz? "
Bos zamanlarin baska bir biçimi tatil zamaniydi. New York Times, 31 Temmuz 1910'da bir erkegin tatilinin ne kadar sürecegini soran bir makale yayinladi. Cumhuriyetçi Baskan Taft, üç ay önermisti. ?s dünyasi liderleri, yilda bir ayin kabul edilebilir oldugunu söyleyerek görüs ayriligi yapti. Bugün, bir yüzyil sonra, Amerikali isçiler ortalama iki haftalik ücretli tatil yapiyorlar. Amerikan rüyasinda bir sey oldu.
Baskan Warren G. Harding ve Ticaret Sekreteri Herbert Hoover, 1919'daki çelik grevini sona erdirme konusunda aktif rol oynadilar. Amerikan çelik endüstrisinde 72 saat çalisan çalisma haftalariyla ilgili bir kilise raporunu okuduktan sonra Hoover, bu saatlerin " Amerikan endüstrisi üzerinde kara nokta "olusturdu ve Ticaret Dairesine kendi çalismasini yapmasini emretti.
Baskan Harding'in yardimlari listeye alindi. Baskan, sirketin çalisma saatlerini düsürmesini isteyen bir mektup yazdi. Ardindan, üst düzey çelik endüstrisi yetkililerini konuyu görüsmek üzere Beyaz Saray'da aksam yemegine davet etti. Önümüzdeki yilin birçogunda, Baskan Harding ve kabine üyeleri, uzun zamandir sona erdirmek için çelik yöneticileri kahkahalar altina aliyor, paçavraniyor ve canlarini sikiyor. Son olarak, 23 Agustos 1923'te, Baskan Harding'in zamansiz ölümünü bildiren ayni sayidaki New York Times, American Iron and Steel Institute'un yöneticilerinin 12 saatlik günün "tamamen yok edilmesi" için planlari onayladigi bir duyuru yayinladi. Kendi endüstrisinde.
Herbert Hoover Baskanliga basladiktan sonra Büyük Depresyon basladi. Hoover yönetimi, hem isyerinin hem de emegin destegini alarak, isverenleri haftalik çalisma saatlerini azaltmaya ve ödemeye çagirarak istihdam krizine tepki gösterdi. ?dare'ye göre, tüm çalisanlarin yüzde 25'i daha kisa çalisma programlarina tabi tutuldu ve üç milyon bes milyon is arasinda tasarruf sagladi.
Demokratlar buna daha kisa çalisma saati faturalarini geçirerek tepki gösterdiler. Gelen Roosevelt yönetimi baslangiçta is destekli Black-Connery tasarisini 30 saatlik bir çalisma haftasi için çagirdi. Bu tasariyi 6 Nisan 1933'te ABD Senatosu geçti ve House da geçmek üzereydi. Ardindan tarihçi Ben Hunnicutt'a göre, "Roosevelt yönetimi ayaklari süpürdü ve istihdami artirmak için is paylasimi yerine devlet is programlarini tesvik etti." Ev Kurallari Komitesi daha kisa çalisma saati tasarisini gömdü.
New York Senatörü Robert Wagner ve yasama yardimcisi Leon Keyserling'in Black-Connery tasarisini öldürmek için sahne arkasinda çalistigina dair kanitlar var. Yerinde Ulusal Sanayi Kurtarma Yasasi hazirlandi. Bir Roosevelt danismani Rexford Tugwell, anilarinda sunlari yazdi: "NRA'nin Roosevelt tarafindan sponsor edilmesinin nedenlerinden birinin ve baharda yapilan özel oturumda neden bu yasanin geçildiginin unutulmayacak olmasi, otuz saat süren bir tehdittir Senatör Hugo Siyah tarafindan itilen kanun. "
Keyserling, Truman yönetimi sirasinda Baskan'in Ekonomik Danisma Konseyi'nin ilk baskani oldu ve daha sonra Birlesik Otomobil Isçileri'nin danismanligini yapti. ?kinci yetkisi dahilinde sendika, sendikayi daha kisa çalisma saatleri için kampanyasindan vazgeçmeye siddetle çagirdi. Bu, ekonomik büyüme seçenegiyle karsilastirildiginda yenilgiye ugratan bir yaklasim olarak görülüyordu.
Franklin Roosevelt'in Yönetimi, daha kisa çalisma saatlerini destekleyen iki mevzuat önermis ve yürürlüge koymustur: 1936 Walsh-Healey Yasasi ve 1938 tarihli ve "Fair Work Standards Act" (Çalisma Çalisma Standartlari Standart Yasasi), kirk saatlik bir standart çalisma haftasi ve isçilerin ötesinde çalismasini istedi Haftada kirk saat düzenli ücreti ücretinin bir buçuk kati ödenir. Bununla birlikte, bu yasa, yüksek ücret oraninin çalisanlari daha uzun saatler çalismaya tesvik etmesi açisindan bir kusura sahiptir. Bir zamanlar daha kisa çalisma saatleri için harekete geçmis olan sendikal hareket, su an fazla mesai domuzlariyla doldu.
1950'lerde, emek üretkenliginde kaydedilen ilerlemenin devam etmesi, daha fazla saatlik indirimin tartisilmasina neden oldu. Baskan Yardimcisi Richard Nixon, Amerikalilar haftada sadece dört gün çalisacak ve "her Amerikali tarafindan aile hayatinin daha da keyifli hale gelecegi" konusunda çok uzak olmayan bir günün ardindan "coskuyla" konustu. 1956'da sicakta Eisenhower-Nixon yeniden seçme kampanyasi. Genç Baskan Yardimcisi derhal Beyaz Saray'da konusmayi "bir insansiz fikir" olarak nitelendiren danismanlar tarafindan reddedildi.
Minnesota Senatörü Eugene McCarthy baskanligindaki Özel Issizlik Komitesi, otomasyon tehdidini karsilamak için çalisma saatlerinin azaltilmasini önermedi. McCarthy daha sonra bu karardan pismanlik duymaya basladi. Senatör Lyndon B. Johnson su anda hakim tavrini söyle özetledi: "Candor ve samimiyet, bana göre, 40 saatlik hafta füze üretmeyecegini söylememi zorunlu kiliyor."
Kennedy'nin Çalisma Genel Sekreteri Arthur Goldberg, "Milli Yönetim için kategorik olarak söyleyeyim, Baskan veIdare, saatlerin azalmasinin ekonomik sorunum veya issizlik için bir çare olacagini düsünmüyor ... Bu benim düsüncem Günümüzde is haftasinda genel bir azalmanin etkisinin, sektörün bir bütün olarak dayanamayacagi artan maliyetleri ekleyerek mevcut istikrarli fiyat yapimizi olumsuz bir sekilde etkileyecegini düsünüyoruz "dedi.
Sanirim Cumhuriyetçiler, çalisma saatlerini kisaltmak açisindan Demokratlardan daha iyi çalisanlara dost davrandi. Isçi hareketiyle olan yakin iliskisi nedeniyle, bu durum böyle görünmüyor, ancak tarihsel kayit bunu tasiyor.
Öyleyse benim önerim su ki ilerici Cumhuriyetçiler, Richard Nixon'un 1956 ulusal kampanyasi sirasinda önerdikleri dört günlük bir çalisma haftasina çagrilmasini destekliyor ve 1980'de büyük bir istihbarat ve cesaret, Eugene McCarthy tarafindan önerilen bir Demokrat. Sendikalar artik bu önlemi desteklemese de, ülkenin uzun vadeli issizlik sorununu hafifletmek için uzun bir yol kat edecektir. Birkaç gerçekçi alternatif var.
Bu öneri artik uluslararasi boyutlara sahip. Bu, iyi anlasilmayan karmasik bir konudur. Daha fazla yazi, shorterworkweek.com adresinde bulunabilir.
borç kaynakli bir ekonomi
Demokratik bir yönetim, 1930'lu yillarda, ekonomik iyilesmeye finansal özümler üretmek için Herbert Hoover'in is paylasimi yaklasimini terk etti. 1936'da Ingiliz ekonomist John Maynard Keynes, hükümetin bütçe açigi harcamasiyla ulusal issizligi hafifletebilecegi fikrini öne sürerek 1936'da "Istihdam, Faiz ve Para Genel Teorisi" adli kitabi yayinladi. Ekonomik kriz dönemlerinde hükümet parasi, ödünç para ile harcama yaparak yapay bir ürün talebi yaratabilir. Sonra, ekonomiler toparlandiginda para geri ödenebilir. Düsünceler, hükümetin yillarca dengeli bir bütçeye sahip olmasi gerekmedigiydi - dar görüslü Cumhuriyetçiler gibi - lehte görünüyordu - ama is çevriminin asirilarini hafifletmek için harcamalari düzenleyecekti.
1935'te, Franklin D. Roosevelt'in Demokratik yönetimi sosyal güvenlik programini yaratti. Francis Townsend adli bir Amerikali doktor, 60 yas ve üstündeki her emekli Amerikaliya yasli insanlarin is gücünden çekilmesi ve genç isçiler için yer açmasi için tesvik olarak 200 $ aylik bir emekli ayligi vermeyi önerdi. Bu sözde "Townsend Plani" kisa sürede ülkenin her tarafinda destekçileri oldu. Roosevelt yönetimi, emekliligini tesvik etmek için daha az cömert bir programla yanit verdi. 1939'da baslangiçta aylik 20 dolarlik Yaslilik Destegi artirildi. ?sverenlerin ve çalisanlarin katkilariyla bir Sosyal Güvenlik güven fon kuruldu. Bireysel emeklilik haklari hizmet süresine ve mali katkilara göre degisir.
Sosyal Güvenlik yardimlari, 1937'de 53.000 fayda saglayanlara, 1937'de 53.000 fayda saglayana; 3.977.243 dolara - 961.000.000 dolara - 1950'de 3.4 milyon lehtaraya - 31.863.000.000 dolara - 1970'de 26.2 milyon lehtarlara - 247.796.000.000 dolara ödenen - 1990'da 39.8 milyon lehtara ödenen - $ 615.344.000.000, 50.9 milyon yardim alana ödenen 1965'te yürürlüge giren ve yasli insanlar için tibbi faturalar ödemek için gelistirilen Medicare programi 2008'de 599 milyar dolarlik maliyetle mesguldü. Düsük gelirli insanlar için eslik eden bir program olan Medicaid, 2008'de 204 milyar dolara mal oldu. Isverenlerin ve çalisanlarin katkilarinin artmasina ragmen, Bu üç programdan yapilan ödemeler uzun vadede sürdürülemez. Mevcut isçiler, bir önceki nesilde çalisanlara fayda saglamaktadirlar.
Büyük Bunalim on iki yil sürdü. 1933'te yüzde 25'ten asagiya inen ABD issizligi hâlâ 1940'ta yüzde 15'ti. Depresyonu sona erdiren sey, New Deal sosyal programlari degil, II. Dünya Savasi sirasinda savas zamani harcamasi ve isgücü kullanimi degildi. Hükümet savasi finanse etmek için çok ödünç verdi. Aksi istihdamda bulunabilecek milyonlarca genç erkek askere alinmisti. Savas zamani ücret ve fiyat kontrolleri yüzünden emegi çekmek için isverenler saglik sigortasi yardimi sunmaya basladi. Savastan sonra, tüketici ürünlerine, ekonomiyi daha müreffeh sürükleyen bir bastirilmis talep vardi.
1929'da Kenneth Burke adli bir yazar, Yeni Cumhuriyet için "Zenginlik Gelecegi" baslikli haince bir makale yazdi ve ekonomideki gelecek egilimlerini dogru bir sekilde öngördü. "Savas, büyük ekonomik güvenlik valfimiz" dedi. "Atiklar giderse, insanlar iyilestirilmis imalat yöntemleri altindaki artan çiktilarla uyumlu yeni ihtiyaçlar yaratacak kadar hizli seyler atmazsa, yine de daha da kapsamli savas israfina basvururuz."
Bu yazi satirik olmakla birlikte, kehanette bulundu. 1947'de I. Dünya Savasi sirasinda Savas Sanayi Kurulunu yöneten Bernard Baruch ulusal çikti ve istihdami artirmak için haftada 44 saat çalisma önerdi. Dedi ki: "Çalismazsak, iktidar iddiamizi idame ettiremeyiz, elimizden gelen en büyük darbe olurdu, çünkü hayatimizi korumak için gücümüzden kurtardi."
Truman Idaresi'ndeki üst düzey devlet görevlilerinin, ekonomik tesvik amaciyla artan askeri harcamayi tercih ettiklerine dair kanitlar var. Devlet Dairesi analisti Paul Nitze tarafindan Keyserling'in yardimiyla yazilan Ulusal Güvenlik Konseyi mutabakat metni NSC-68, ABD'nin Sovyetlere karsi silah biraradayken en iyi ekonomik büyümeyi basarabilecegini savundu. Bu belge, Birlesik Devletlerin savunma harcamalarini yilda 50 milyar dolara 13 milyar dolardan artirmasini sart kosmustu. Savasa hazirliklar, bir "büyüme temettüsü" üretecek, böylece rapor yazarlarinin öne sürdügü silah programlari kendi basina para ödeyecekti.
Oldukça askeri deneyim sahibi bir adam olan Dwight D. Eisenhower, 1952 yilindaki Baskanlik kampanyasi sirasinda yaptigi konusmada bu yaklasima karsi siddetle savundu. Truman yönetimini, enflasyonun getirdigi "aldatici bir refah" ile Amerikan halkini kandirmaya çalismakla suçladi.
Eisenhower sunlari söyledi: "Ulusal refahin silahlanma üretimine bagli oldugunu ve silah üretimindeki herhangi bir düsüsün baska bir durgunluga neden olabilecegi görüsünü bazi kesimlerde görüyoruz. Bunun anlami, dis politikamizin devam eden basarisizliginin tek yoludur. Maliye politikamizin basarisizligini ödemek için bu düsünceye göre dis politikamizin basarisi bir depresyon anlamina gelecektir "dedi.
Bununla birlikte, Baskan Eisenhower'den ayrilan ve Keyserling ve digerleri tarafindan savunulan "askeri-sinai kompleks" denilen sey, ABD ekonomisi politikasi haline gelen itici gücü tasiyordu: Ekonomik zorluklardan yola çikarak; Silah üretimi. Sovyet genislemesinin yani sira, borç yoluyla finanse edilen bu harcamalar "pompayi bastan atar". Ödünç para üzerinde askeri bir süper güç olmak, daha bos zamana sahip olanlarin aptal küçük yasamlariyla neler yapabileceginden çok daha önemli idi.
Ve böylece, Demokratik yönetimlerin etkisi altinda, ABD ekonomisinin daha fazlasi hükümetin kontrolü altina girdi. Para havuzunu idare eden kisilerin elinde daha fazla ekonomik kontrol yapildi. Sosyal Güvenlik ve ilgili programlarin yani sira bireysel emeklilik fonlarimiz vardi. Yatirim fonlariyla yönetilen daha fazla hissemiz vardi. Saglik sigortasi, parasal birikimin artan bir türüdür. Özel yatirimcilar da para-piyasasi fonlarina, gayrimenkul yatirim ortakliklarina, emtia-endeks fonlarina, özel yatirim fonlarina, hedge fonlara yöneldi.
Wall Street bankalari ve yatirim firmalari için bir bonanza idi. Bu firmalar, Cumhuriyetçi adaylarin yani sira Demokratlara da vermeye basladi. Her iki tarafin da siyasetçileri kendilerine hayran oldular. Clinton yönetiminin yakininda tanitilan bankacilik endüstrisinin serbestlestirilmesi, baskalarinin parasiyla dogrudan kumar oynamak için taskin kapisini açti. Bu arada kamu ve özel borç sürdürülemez seviyelere ulasti.
Lehman Brothers yatirim sirketi, 2008 yilinin ikinci yarisinda konut balonu patladiginda iflas etti. Wall Street kumarbazlari, kendi bahislerini karsilamak için yetersiz rezerve sahip sigorta sirketlerinden kredi limiti sigortasi satin almisti. Hazine Sekreteri Henry Paulson ve Federal Reserve'deki Ben Bernanke, Goldman Sachs'i kurtarmak için AIG'den vergi mükellefleri kurdu ve ulus kredi endüstrisinin tamamen çökmesini önledigini söyledi. Seçmenler haksiz Cumhuriyetçiler'i görevden alip Barack Obama'yi Beyaz Saray'a birakti. Ancak Wall Street partisi - faiz gruplarina daha fazla borçlanma, daha fazla ikramiye, daha fazla uyarici para sagladi.
Bugün Amerikalilar islerden endise duyuyorlar. Resmen en son durgunluk sona erdi, ancak isler geri dönmedi. Halen her is yeri için 4.8 is basvurusu yapani bulunmaktadir. ?nsanlar, Asya'daki düsük ücretli ülkelere üretim dis kaynakli olarak bakildiginda imalat sektöründe bulunan iyi ödemeli islerin hiçbir zaman geri dönemeyebileceginin farkindalar.
Mesleki egitimciler, bu korkulari canlandirabilir, yüksek fiyatli ürünü, sikintili bir emek ya da issizlik çizgisinden kurtulmanin tek yolu olarak kullanirlar. Bu nedenle gençlerin bugünkü nesli, meslege yönelik görünümün kasvetli olmasina ragmen kariyerlerine büyük bir ögrenci borcu yüklemeye baslar.
Borç, borç ve daha fazla borç her yerde. George W. Bush'un Ocak 2001'de göreve baslamasiyla milli borcumuz 5.73 trilyon oldu. Barack Obama'nin yönetimi Ocak 2009'da 10.63 trilyon dolar borca ??sahipti. Bugün iki yildan az bir süre sonra ulusal borç 13.67 trilyon dolara ulasti.
Bu, New Deal'de baslayan ve Truman yönetimi vasitasiyla sürdürülen bir tür ekonomik politika için sonuncusudur. Açik bütçe harcamalari, Demokrat Partiye kare bir sekilde bagli olabilecek bir politikadir. Eski tarz Cumhuriyetçiler (aralarinda Bush 2) nispeten temizler.
bugün vergi indirim yapan cumhuriyetçiler
Ancak, elbette, günümüzün ana akim Cumhuriyet partisi, Reagan ve Bush'un imajinda ??olmakla birlikte pek geleneksel degildir. Ronald Reagan usta bir siyasi liderdi, ancak ekonomiyi çok iyi anlamiyordu. Bir zamanlar Cumhuriyetçiler tarafindan zenginler için vergi indirimleri uygulanmasini savunan muhafazakâr maliye politikalarini terk eden oydu.
Reagan idaresi sirasinda vogue'daki politika "arz yanli ekonomi" olarak adlandirildi. Düsünceler, eger hükümet vergileri keserse, girisimcilik faaliyetlerine yönelik artan tesvikler nedeniyle artan vergi gelirlerinde ayni miktarda parayi geri kazandiracakti. George Bush adayi bu "voodoo ekonomisi" olarak adlandirdi ancak daha sonra yaklasimi benimsedi. "Dudaklarimi oku, yeni vergi yok" diye büyüdü yasli Bush. Bu arada federal bütçe açigi büyümeye devam etti.
Baskan olan genç Bush, zenginler için vergileri bir kez daha kesmek zorunda kaldi. Yönetimi, yasli vatandaslar için büyük bir yeni finanse edilmemis yükümlülük üreten bir reçeteli ilaç yardimi önermek zorunda kaldi. Ardindan George Bush Junior, neoconlar tarafindan Saddam Hüseyin'in Birlesik Devletlere karsi açilabilecek kitle imha silahlarina sahip oldugu seklindeki yanlis önermesi üzerine Irak'a saldirmak için aldatti. Joseph Stiglitz, bu askeri maceranin maliyetini 3 trilyon dolara koyuyor. Binlerce kisi daha öldürüldü. Amerikalilar Bush'un baskanlik idaresinin ABD tarihinin en kötüleri arasinda olabilecegini anlamaya basladi. Uygunsuz bir sekilde degil, ekonomimiz son bulana kadar serbest düsmeye basladi.
Dolayisiyla Dick Cheney ve George W. Bush'un Cumhuriyetçi yönetimi gibi bir seyi savunmuyorum. Bu "karteller" beni Cumhuriyetçi Parti'nin gözetiminde tutulan gerçek hayatta liberallerden olan namby-pamby'den çok daha az etkilemektedir.
Ancak ben Obama'nin simdiye kadar yaptiklarindan çok etkilendim degil mi? "?nandirabileceginiz bir degisim" sözü verdi, bize hiçbir sey yapmadi. Sözde "saglik reformu" yasasi, herkesi yüksek fiyatli ABD saglik bakim çukuruna atmaya zorlayan bir araçti. Tek ödemeli bir sistemin yapmis olabilecegi gibi, bakim kalitesini iyilestirmek veya maliyetleri düsürmek için pek bir sey yapmadi. Bu arada savas, etkisiz kaldigina dair kanitlara ragmen Afganistan'da devam ediyor.
Obama Bush'dan daha iyi olabilir, ancak bir Eisenhower, Lincoln ya da Theodore Roosevelt kalibinda bir baskana sahip olmak daha iyi olacaktir.
neden daha kisa çalisma saatleri degil?
Is verimliliginde yillarca kümülatif olarak yapilan iyilestirmelerin ardindan çalisma saatlerine gecikmis olarak ayarlama yapilmayacaktir. Ne demokrat ne de Cumhuriyetçi artik bunlardan bahsetmiyor.
Paul Samuelson'un en çok satan ders kitaplarindan ayrilarak profesyonel ekonomi rahipligi devam etmeye devam ediyor. Samuelson daha kisa çalisma haftasi argümaninin "isbasinda toplu yanilgi" dedigi bir yanlisa dayandigini açikça belirtmisti. O, "herhangi bir ekonomik sistemde yapilmasi gereken çok faydali bir ücretli is var" seklindeki fikriydi. Bildigim kadariyla kisa saatler savunucusu bu görüse sahip degildir. Elbette ekonomi sürekli degisiyor. Bu, "saman adami" argümani, karsit görüslerin yanlis tanitimi yoluyla bir seyin reddedilmesi. Bambas fabrika isçileri ekonomi hakkinda ne biliyorlar?
Aslinda, "emek yogunlugu" etiketi belli bir D.F tarafindan icat edilmistir. 1892'de yayinlanan eserde isçilerin tutsaklik konusundaki tutumlarini tartisan Schloss. Yirmi yil sonra, Ulusal Üreticiler Birligi bu konsepti sekiz saatlik güne karsi koymak için kullandi. Samuelson farkinda olmadan o kurulus tarafindan verilen bir brosürden almasini isteyebilir. Konuyla ilgili bilinen bir çalisma yok.
Bununla birlikte, Paul Samuelson gibi bir Nobel ödüllü iktisatçi, kisa çalisma haftasi argümaninin hatali oldugunu ilan ettiginden, digerleri sonucunu gerçegine güvenle tekrarlamaktadir. Örnegin Princeton ekonomisti Paul Krugman, bir baska Nobel ödüllü New York Times gazetesinde "emek yanlisligi toplu bir düsünce ekonomistleri hor görüyor" yazdi. Akademisyenler Nobel ödülünü küçümseme ile ödüllendirdiyse Öyleyse biz yapmaliyiz. Gerçekte, bu ekonomik rahiplerin neden bahsediyorlar hakkinda hiçbir fikri yok. Hakikat kriteri, bir ?sveç komitesince yapilan personel kararlarinda bulunmaz.
Bu tutumun, Roosevelt ve Truman yönetimi döneminde daha kisa süreli çalisma önerisini engellemek için çok çalistigi Bernard Baruch, Leon Keyserling ve Gerald Swoph'a dayandigindan süpheleniyorum. Savas sanayii sökülürken, neden yüksek devlet görevlerine yerlesmis kisilerin güç ve zenginligin yayilmasina karsi gelecegini anlamak zor degil. ABD askeri makine bozulmadan korunursa, neoconlar gibi etkileyici kisilerin iddiali klikalari bu makineyi kendi amaçlarina hizmet etmeleri için emredebilir.
Öte yandan, ekonomik ilerlemenin meyveleri bos zaman biçiminde alinirsa, iyi ödenen Wall Street profesyonelleri tarafindan idare edilen para yogunlasmasi olmaz. Bankalarin yüksek faiz oranlariyla sunacaklari bir borç bulunmamaktadir. Hükümet kollarinda bir eli olan içerdekilerin bakis açisiyla, milyonlarca Amerikali'nin hayatlarini istedikleri sekilde yapmalarina utanç verilecek. Ellerimi alabilecegim çok fazla servet kayabilir.
Kisa süreli isgünü hareketinin fizzleden geçirilmesinin bir baska nedeni, bir zamanlar kendi fikrine dayanan emek hareketinin de fevkalât edildi olmasidir. Dedigimiz gibi isçiler, asiri mesai ücreti saptirma tesvikleriyle özgün sonlarindan saptilar. Bunun ötesinde, isverenler yüksek fiyatli sendikal emegin gerçeklestirdigi operasyonlarin maliyetini azaltmanin yeni yollarini buldular.
Sözlesme müzakereleri sirasinda sendika taleplerine direne ihtiyaç duyulmadi. ?sverenler, sendikalastirilmis isyerlerini kapatarak ve sendika disindaki isçilerle yeni tesisler açarak emegi ucuza alabilir. Bu, büyük ölçüde 20. yüzyilin ikinci yarisinda kuzeyin güney eyaletlerine kadar olan sanayinin kitlesel göçünü anlatiyor. Isverenler, ayni isi daha az yapacak olan göçmen isçilerden, bazen belgesiz isçilerden daha fazla yararlaniyorlardi. Hükümetin serbest ticaret politikalari daha sonra üretimin ABD'den yurtdisindaki düsük ücretli ülkelere kaçmasina izin verdi.
serbest ticaret ve ABD emek hareketi
Cumhuriyetçiler koruma yanlisi politikalari tercih ederdi. ?brahim Lincoln bir zamanlar kendisine "Henry Kil tarifi Whig" diyordu. Savasi finanse etmek ve yerli sanayileri korumak için ?ç Savas sirasinda yüzde 44'lük bir tarife dayatti. 1890'daki McKinley Tarife Yasasi, ithal edilen ürünler üzerindeki tarifeleri% 48.4'e yükseltti. Baskan William McKinley sunlari söyledi: "Serbest Ticaret altinda tüccar köle usta ve yapimci köle. Koruma yalnizca doganin kanunudur, kendi kendini koruma yasasi, kendi gelisiminin yasasi, insanoglunun en yüksek ve en iyi kaderini güvence altina almaktir. "Bu, Amerika Birlesik Devletleri'nin uluslararasi ticarette egemen oluncaya kadar Cumhuriyet politikasidir. II. Dünya Savasi'ndan sonraki yillar.
Baskan Reagan, serbest ticaret politikalarini gelistirerek ticaret liderlerine istediklerini verdi. 1988'de Birlesik Devletler Hükümeti, Kanada ile ticaret arasindaki on yil boyunca ticaret engellerini kaldiran bir serbest ticaret anlasmasi imzaladi. Meksika'nin kuzeyindeki maquiladora enklavlari, bu dönemde de piyasaya sürüldü ve mallarin Birlesik Devletler disinda islenmesine ve daha sonra sadece katma degerli tarife ile ülkeye geri getirilmesine izin verdi.
Bir sonraki adim, ilk Baskan Bush tarafindan önerilen Kuzey Amerika Serbest Ticaret Anlasmasi idi. Demokratik bir Baskan, Bill Clinton, Kongre'de Meksikalilar ve Kanadalilar ile olan bu anlasmayi görüsme yetkisi almak üzere kollarini kivrandi. Bildirildigine göre, Demokratlarin Wall Street firmalarindan kampanya katkilariyla Cumhuriyetçilere paralel olacagi sözü karsiliginda bunu yapti.
Serbest ticaret, ABD'de yüksek fiyatli sendikal emegin dogrudan bir tehdidi. Koruyucu tarifeler ve diger ticaret engelleri bulunmamasi, ABD imalatçilarinin ürünlerinin isçilik bileseninde önemli miktarda tasarruf yapmasina ve daha sonra tarifeleri ödemeden mallari ABD'ye geri getirmesine izin verir. Mallar yurt içinde üretilmis gibi yaklasik olarak ayni fiyata satilmaktadir. Sonuç olarak, sirket karlari hizli bir sekilde yükselir ve üst düzey yöneticilere buna göre ödül verilir. Yüksek fiyatli isler kayboldugundan ABD tüketici piyasasi yavas yavas yok oluyor.
1945'te, Amerikali isçilerin yaklasik yüzde 36'si sendikalar tarafindan temsil edildi. Bu oran son zamanlarda yüzde 9'un altina düstü. 1940'larda, kamu sektörü çalisanlarinin yüzde 10'dan azi ve özel sektör çalisanlarinin yüzde 34'ü sendikalara aitti. Bugün, kamu sektöründe istihdam edilen isçilerin yüzde 36'si sendikalasti, özel sektördeki isçilerin yüzde 7'sinden daha azi. Dis kaynakli üretim ve sendika magazalarinin kapatilmasi bu degisimde rol oynamaktadir. Hükümetler isgücü maliyetlerinden kaçmak için yurt disina hareket edemezler.
Kamu sektörundaki çalisanlarin payi arttikça, Birlesik Devletler'deki sendika hareketi, kamu görevlisine sempatik aday seçmeye odaklanmisti. Özellikle, Demokrat Parti'nin bir kampanya yardimcisi oldu. Bu durumda bir "çikar çatismasi" var ki "yönetim", sendikalarin devlet dairelerine seçme konusunda yardimci olduklari ayni kisilerden olusuyor.
Sendikalar üyelerinin ücret ve menfaatlerini iyilestirmek için çalisan organize bir grup olduklarindan hükümet çalisanlari simdi özel sektördeki meslektaslarindan daha fazla ücret alirlar ve daha iyi çalisma kosullarindan yararlanirlar.
Sendikalarin grev kazanmasinin "iyi" oldugu fikri, bu tür zaferler esas olarak hükümet için çalisanlar ve çalismayan kisiler arasindaki gelir farklarini artirmak için kullanilirsa, daha az geçerlilik kazanabilirler. Özel tehdit unsurunun ortasindaki halkin refahi ise yaramaz.
Cumhuriyetçiler emek partisi olarak
Emekli insanlarin çikarlarina ihanet eden Demokratlar tarafindan hayal kirikligina ugradi, bazi emek eylemcileri ABD'de Avrupa'dakine benzer bir ?sçi Partisi kurmayi önerdi. Bununla birlikte, ilerici bir Cumhuriyetçi Partinin bu rolü oynayabilecegini önermek isterim. Emek, halkin aldigi ekonomik yardimlarin ahlaki temelini olusturdugu için, kamu politikasinda tercih almalidir. Cumhuriyetçiler sendika veya sansimiza bakilmaksizin ekonominin tüm sektörlerinde çalisan insanlara yardim etmelidir.
Cumhuriyetçi Parti, bir refah haklari partisi degildir. Bir güvenlik agi olduguna inaniyor, ancak çalisma için ödülleri gölgede birakan bir dizi tesvik edici degil. Roosevelt'in Yeni Anlasmasindan Lyndon Johnson'un "Büyük Toplum" yoluyla Demokratlar, ekonomiye az katkida bulunan ya da katkida bulunmayan kisilere ödeme yapan devlet refahi programlarinin partisi oldu. Bu, is yapan ve vergi ödeyen insanlar için haksizliktir. Özel sektör isi ve çalistiklari insanlar ekonomik kalkinmanin degil, hükümetin degil, vakiflarin veya sivil toplum kuruluslarinin motorudur. Ücretlerle gelistik, hibeler degil.
su anda, çalisan Amerikalilarin biraz yardimdan fazlasina ihtiyaci var. En azindan son kirk yilda Amerika Birlesik Devletleri'ndeki gerçek saatlik ve haftalik ücretler düsüyor. 1982 dolari sabitken, ortalama özel sektör isçisi 1964 yilinda haftada 302.52 dolar kazandi. Bu 1973'te 331.59 dolara çikti, ancak 2004 yilinda 277.57 dolara düstü. Dolayisiyla haftalik ABD'nin ücreti, 40 yil öncesinin yüzde 12 altina düstü. Çalisma saatleri ile ilgili olarak, saatler itibariyle yavas bir yukari dogru sürüklenme yasandi. 1967'de, Amerikali isçiler yilda 1.710 saatlik çalismayi ortalama aldilar. 2007'de bu, yilda 1.860 saattir - kirk yillik bir süre boyunca çalisma saatlerinde% 8 - 9 artis.
Bununla birlikte, büyük hikaye Amerikan kadininin artan sayida is gücüne girmesi. Kadinlar simdi ABD is gücünün yüzde 50'den fazlasini olusturuyor. Bunun sadece tüketici harcamalari ve borç üzerinde bir etkisi oldugu gibi, ayni zamanda, hanehalki basina is basina geçen toplam saat arttikça, çocuk bakimi için mevcut süreyi de azaltir. Küçük çocuklar sürekli ebeveyn denetimine ihtiyaç duyar. Büyük çocuklar, hasta olduklarinda onlara yardim edecek birine ihtiyaç duyarlar.
Bununla birlikte, ödenen hastalik izni birçok Amerikali isçi tarafindan kullanilamaz; Ve mevcutsa, bu yarar genellikle çalisan için yalnizdir ve çalisanin ailesi için degildir. Sonuç olarak, çalisan anneler siklikla, hasta bir çocuga bakmak zorunda kaldiklarinda isyerinde bulunmama nedenleri hakkinda yalan söylemek zorundalar. Acil ailevi yükümlülükleri olan bir çalisani barindiracak kurallari uyguladiklarinda, insancil denetçiler sorun olabilir. Alt çizgi, hasta olan düsük rütbeli çalisanlara isten atilma riski tasimasidir.
"Ortalama ve zayif" sirketler, maliyetleri düsürmek ve kârlarini artirmak için çalisanlari biraktigindan, isten atilan isçi ve artan is yükünü idare etmek için geride kalan isçiler önemli stres ile karsi karsiyalar. 1950'de Amerikalilar uzun ömür açisindan ilk bes sirada yer aldi. Bugün ortalama ömrümüz, ölçülen ülkeler arasinda 49. siradadir. Amerikali isçilerin beste biri ücretli tatil almiyor. Ayni sey ücretli tatillerde de geçerlidir.
Amerikalilar, depresyon tedavisinde ilaçlar konusunda yilda 80 milyar dolar harciyorlar. Çocuklarimizin dörtte biri hayatlarinda açlik çekiyor. Düsük gelirli çalisanlarin yüzde sekseninde hasta zaman kaybi yok. Isçilerin kisisel ihtiyaçlarini karsilamak için esnek zamanlar sunan aydinlanmis sirketlerde bile, erkek çalisanlarin sadece yüzde 15'i ve kadin çalisanlarin yüzde 20'si, onlari alabilmek için is güvenliginden yeterince emindir.
Bu, acimasiz bir basarisizligin bir kaydinin oldugunu belirtmek isterim. Amerika Birlesik Devletleri, isçi sagliginin birçok ölçütünde diger sanayi ülkelerinin çok gerisinde kaliyor. Tabii ki, yönetim ve finansin üst düzey kademelerinde çalismadikça, istihdam edilen kisilere yardim etmek için refahi veya hapishaneyi tercih ettiklerini hissediyoruz.
Anketler, Amerikalilarin yüzde 75'inin ücretli izin talep eden yasalari onayladigini gösteriyor. Bu ilerici serit Cumhuriyetçiler için kazanan bir konu olabilir: Yasamak için çalisan insanlara yardim edin. Annelerde, babalarda ve çocuklarinda çalismaya yardimci olun. Dürüst, çaliskan insanlarin bir miktar bos vakit ve refaha sahip olmasina izin verin. Hayati Amerikalilar için daha dayanilmaz hale getirin. Dünya çapinda bir askeri üslüye sahip olmaktan daha iyi degil mi?
Bunun devlet tarafindan müdahalesi gerekiyor. ?sverenler yasal olarak bir seyler yapmak zorunda kalacaklardir ya da çalisanlar için insanca olmayan politikalar insanlari disari çikaracaktir. Üst düzey yöneticilerden birinin ücret artislarini ve daha kisa saat vermeye karar verebilecegini veya hasta çalisanlara etkisiz olarak isten ayrilmalarina izin verecegini varsayiyoruz. Evet, bu, üst düzey yöneticinin ise girmesi ya da bu tür kararlari verecek durumda oldugu kadar güvende hissetmesi durumunda geçerlidir. Ancak gerçekte, üst yönetimin de kurumsal yatirimcilar, hisse senedi analistleri ve diger sirketlerin üç ayda bir kârda sürekli iyilesme göstermek için silah altina girmesi gerekiyor. CEO'nun görevi de ayni dogrultuda.
Günümüz is ortaminda, çalisanlarin konforunu ve kolayligini, alt satirda yer alan hususlarin üstünde tutmak, yumusak basli kabul edilir. Ancak, üst düzey yönetici "hükümet bunu bana yaptirdi" diyebilirse, tartismasi yoktur. ?ste bu yüzden hükümet, gerçek anlamda vatandaslarinin çikarlarini temsil ediyor ise, isverenleri bu çesitli isleri yapmalidir. Çalisma haftasini kisaltmak, minimum tatil ve tatil yapmak, hasta çalisanlar veya hasta aile üyeleri için izin vermek ve firma ile bir süre birlikte bulunmus yasli isçiler için emeklilik ödenegi saglamak için mevzuata ihtiyacimiz var.
Birlesik Devletler'deki halka açik sirketlerin çogu, fon yöneticileri tarafindan kontrol edilen önemli stok bloklarina sahiptir. Çesitli fonlar arasinda hizli bir sekilde büyüyen portföylere sahip olmak için siddetli bir rekabet var. Fonun sahip oldugu paylar, kârdaki artisa bagli olarak fiyatta hizla artiyor olmalidir. Fon yöneticileri, fonlarda tutulan hisse senetlerini, firma yönetimine göre oy kullanma yetkisine sahiptir. Endiseleri kisa vadeli karliliga odaklanmistir. Bu, kurumsal yatirimcilarin, üst yönetimin en alt satirda kalmasini saglamaya özen gösterdikleri anlamina gelir. Çalisanlarin insancil tedavisi ikincil bir endise kaynagidir.
Durum böyle olmakla birlikte, belki de sirketin kuruldugu devletin mevzuatina, sirketin yönetimini etkileyen oy kullanabilecek fon yöneticilerini soymamiz gerekmektedir. Sadece bireysel sahiplerin hisse senetlerini oy kullanmasina izin verilmelidir. Bu, sirket yönetimine, çalisanlarin tedavisine göre daha fazla nefes alan olmasini saglayacaktir.
Bunun, ABD is dünyasi için zorlu bir ilaç olacagini biliyorum - belki de kelimenin ne anlama geldigini hiç bilmeyenler için "sosyalist" - bile, ancak Cumhuriyetçilerin daha erken, ilerici bir dönem gelenegine uygun. Elbette orijinal "ilerici" Theodore Roosevelt'e atifta bulunuyorum. Roosevelt, Kansas'daki bir masanin üstünde ayaga kalkti ve konsantre kurumsal gücün kötülükleri hakkinda kök salici bir konusma yapti. Bu cumhurbaskani bir güven busteriydi. Yönetimi, Sherman'in antitröst yasasinda 45 sirkete dava açti ve müteakip Taft yönetimi, 75 sirket hakkinda dava açti.
Theodore Roosevelt 1912 Boga Geyigi sözlesmesinde sunlari söyledi: "'Bu ülke halka ait. Kaynaklari, ticareti, kanunlari ve kurumlari, genel çikarlari en iyi sekilde tesvik edecek ne olursa olsun kullanilmali, sürdürülmeli veya degistirilmelidir ... Bay Wilson (Demokrat), Birlesik Devletler'deki her tekelin Asamali parti. "
Lincoln'ün Cumhuriyet mirasini zaten tartistik. Theodore Roosevelt, güven arzusunun yani sira koruma hareketinin güçlü bir sampiyonu olarak biliniyor. ABD Ormancilik Hizmetini ve birkaç milli parkimizi kurdu. Progresif Cumhuriyetçilerin zamanimizda desteklemesi gereken nedenlerin listesine çevre korumasi ekleyin. 1906'da Roosevelt, 1906 Et Etüt Kanunu ve Saf Gida ve Uyusturucu Yasasi'ndan da yardim etti. Tüketicinin korunmasinin sampiyonuydu.
1901'de Baskan Roosevelt, Beyaz Saray'da onunla ögle yemegi için dikkatli bir siyah egitmen olan Booker T. Washington'u davet etti. Iyilestirilmis irk iliskilerine yönelik hos bir jestti. Roosevelt, 1905'te Rusya ile Japonya arasinda bir baris antlasmasi yapmak için Nobel baris ödülünü kazandi. Latin Amerika'daki emperyalist hareketleriyle ilgili endiselerim olmasina ragmen, dünya barisinin bir baska layik amaci var. Bununla birlikte, Theodore Roosevelt genel olarak Amerikalilar ve Cumhuriyet Partisi için olumlu bir miras yaratti.
küresel isbirligi
Bu zamanda acil bir ihtiyaç, dünyanin tasima kapasitesi göz önünde bulundurularak ekonomi politikasini formüle etmektir. ?lerici Cumhuriyetçiler bu ihtiyaca cevap vermeli; Muhafazakar Cumhuriyetçiler olmayabilir. Her ne kadar Al Gore bir Demokrat olsa da, Cumhuriyetçiler için de, küresel isinma gibi bir sey var. Biz Amerikalilar karbon emisyonlarinin önemli bir bölümünü üretiyoruz, ancak isinmis ve kurutulmus bir ortamdan ölümlerin çogunu devam ettiren Afrika, Hindistan ve Bati Asya'daki insanlar. Milyonda 390 parçadan bugün milyonda 350 porsiyona düsürülen karbon emisyonlarina geri dönmeliyiz.
1961'de, sürdürülebilir toprak yüzeyinin yüzde 49'u kullanildi; 2001'de kapasitenin yüzde 121'i. simdilik, insan nüfusu için maddi destek vasitasiyla dünyanin ne saglayabilecegini asiyoruz. Çikarilan minerallerin kullaniminda daha verimli olmamiz gerekir. 1980 ile 2005 yillari arasinda Birlesik Devletler bu tür materyallerin tüketimini yüzde 66 oraninda artirdi; Avrupa sadece yüzde 9'du. Ancak her seyin ötesinde, devam eden ekonomik büyümeye bagli bir ekonomiden kurtulmak zorundayiz.
Resesyon dönemlerinde malzeme tüketimi azalmaktadir. Almanya gibi daha kisa çalisma saatleri sunan ülkeler de daha düsük issizlik ve daha hafif bir ekolojik ayak baskisi egiliminde. Saat cinsinden daha genel bir azalma, ekonomiye, büyüme odakli, materyal tüketen ve dolayisiyla çevreye zarar veren bir varlik olmadan insanlarin ihtiyaçlarini yeterince karsilayan anahtardir. Bence bu hedef, Theodore Roosevelt ve Gifford Pinchot tarafindan savunulan Cumhuriyetçilik markasiyla tutarlidir.
Oysa ABD, dünyanin sorunlarini çözmek için tek basina gidemez. (Onlardan bazilarini olusturmaktan kaçiniriz.) Amerikalilarin, diger ulusal hükümetlerin, Birlesmis Milletler gibi uluslararasi politik örgütlerin ve diger kurumlarin küresel ölçekte sorunlara çözüm üretmeleri için isbirligi yapmasi gerekecek. Bu baglamda, ilerici Cumhuriyetçiler uluslararasi fikirli olmalidir. Birlesmis Milletlere saygi duymaliyiz ve merkez ofisinin ülkemizde olmasi bizi gururlandirmaliyiz.
Evet, Milletler Cemiyeti'ni öneren Demokrat olan Woodrow Wilson ve bu cesette ABD üyeligini engelleyen Cumhuriyetçi Senatörler idi. 1945 yilinda Birlesmis Milletlerin kurulmasini destekleyen Baskan Roosevelt ve Truman da vardi. Ancak, bazi ilerici Cumhuriyetçiler de bu çaba içerisindeydi. San Francisco konferansinda ABD delegasyonunun bir parçasi olan ve en etkili üyesi seçilen eski Minnesota valisi Harold Stassen'i özellikle düsünüyorum. 1943'te Cumartesi Aksam Postasinda bu gibi uluslararasi bir organ vizyonunu sunan bir yazi yayinladi.
Bugün küresellesme çogunlukla serbest ticaret ile iliskilendirilir. Ulusal hükümetlerin dayattigi sinirlarin olmadigi uluslar arasi isletmeler, ucuz is gücü ve çevreye saygiyi arayarak dünyayi dolastigindan olumsuz bir üne kavusmustur. simdi zorluk, Birlesmis Milletlerde veya uluslar arasindaki ikili veya çok tarafli anlasmalar yoluyla, bu sürecin yikici yönlerini kontrol etme yetenegine sahip olacak sekilde, karsilik gelen bir siyasi yapi yaratmaktir. Uluslararasi Çalisma Örgütlerinin küresel issizlik ve emegin kötüye kullanimi ile basa çikmak için yeni standartlar olusturmasi gerekebilir; Ve dislerin ticari cezalar ve yaptirimlar biçiminde bu standartlara dahil edilmesi gerektigini belirtti.
Ayrica, dünyanin kalan tek süper gücünün disinda ulusal bir kimligi de üstlenmeliyiz. Reagan Soguk Savas'i kazanmis olabilir, ancak Ruslar bizimle rekabet etmenin askeri yükünden özgür olduguna sanslilar. simdi dünyanin her tarafinda ekonomik ortakliklar gelistiren Çinliler, diger ülkelerin ülkelerindeki savaslara ve askeri üslerin isgalcilere düsman olarak düseni yapiyorlar. Dünyada adaleti saglama ya da barisi korumak için polise ihtiyaç duyulursa, Birlesmis Milletlerin veya bölgesel ittifaklarin himayesinde ABD'nin yerine yapilmalidir. Ulusal "büyüklügümüz", dünyadaki projeksiyon gücüne degil, olumlu bir örnek olusturmaya bagli degildir.
Hem ulusal hem de uluslararasi lider olarak etkili olan bir ABD Baskani düsünürsem, ilerici Cumhuriyetçiler listemizde üçüncü olan Dwight D. Eisenhower olmali. Kendisi olaganüstü bir askeri lider; gereksiz askeri güç kullanmaktan yana degildi. Halki kendisini zenginlestirmek için silah kullanacak "askeri-sanayi kompleksi" nin uyarisi üzerine bir hizmet yapti.
Eisenhower, Kore Savasi'ni sona erdirdi ve gelecekteki savaslarin patlak vermesini engelledi. Ekim 1956'da Misir'a yapilan ?ngiliz-Fransiz-?srail saldirisini geri çagirdi ve Ortadogu'daki düzeni yeniden saglamak için adroit, diger dünya liderleriyle çalisti. McCarthyism kontrol altinda tutulurken casus tehdidi azaldi. Eisenhower askeri çatisma riskine girmeden komünizmin yayilmasini içeriyordu. Kabinesi, Silahsizlanma danismani Harold Stassen'in yerini aldi ve Nükleer Testlerin Sona Ermesi konusunda Sovyetler Birligi ile ciddi görüsmeler baslatti.
Eisenhower, Cumhuriyetçi Parti'ye karsi koymak için partizan siyasi içgüdülere sahip olmayabilirdi, ancak ulusumuza iyi hizmet eden bir otorite, sayginlik ve istikrar havasi vardi. "Hükümet sorun" ya da "yeni vergi yok" gibi dar görüslü formülasyonlarda sikisip kalmazdi. Oratoryal gösteri ati yerine yetkili bir karar vericiydi. Onun yönetimi, gelecekteki ilerici Cumhuriyetçiler'in taklit edecegi, dünya sahnesinde etkili bir eylem modeli sagladi.
yerel düzeyde siyaset
Küresel olarak düsünürken, ilerici Cumhuriyetçiler de yerel yönetim meseleleri ile ugrasmak zorunda kalacaklar. Vergilendirilmis vergi oranlari birincil bir endisedir. Devlet gelir vergilerini korurken veya keserken, konut vergilerini artirmak adil degildir. Vergiler bir sekilde ödeme kabiliyetine dayanmalidir. Bir devletin devralma rekabetini etkilemeksizin devlet gelir vergisi yükseltilemeyebilir. Bu durumda, yüksek düzeydeki mükellefler için federal gelir vergisi yükseltilmeli ve bazi paralar devletlere iade yapilmalidir.
1976 ve 2007 yillari arasinda, nüfusun en zengin yüzde birinin elindeki ulusal zenginligin payi yüzde 19,9'dan yüzde 34,6'ya yükseldi. 1960'da sirket CEO'lari ortalama isçi ücretinin 42 kati kazanmisti. 2007'ye gelindiginde, bu ortalama isçi ücretinin 344 katina yükseldi. Açikçasi, Amerikan orta sinifi sikisiyor. Zenginlerin, kampanyalara büyük katkida bulunan siyasi nüfuzlari var. Sistemi kendi lehlerine kurdular. Asamali Cumhuriyetçiler (Theodore Roosevelt kalibinda) servetin bu dengesizligini gidermek için harekete geçmelidirler.
Birçok ya da büyük Amerikan kentinin hükümetleri Demokratlar tarafindan kontrol edilmektedir. Elbette kendi Minneapolis, Minnesota sehrim de durum böyle. Bu sehir hükümetlerinin bazilari mülkiyet haklarina çok az saygi duyuyor. Suç bir mahalleye musallat oldugunda, sehir yetkilileri, ayni mahallelerde bulunan marketler, barlar veya apartman binalari gibi isyerinde suçlamalari siklikla yanitliyor.
Isletmelerin faaliyet gösterdigi yerlere "sorunlu özellikler" denir.
Bu etiket, açikça Demokratik olarak kontrol edilen yerel yönetimlere, mülk sahiplerine karsi mahalleye duyulan nefreti mahallelerde yasaklamaya ve kulüpleri bloke etmeye ve daha sonra isletme disina çikana kadar mülkü taciz etmesi için sehir denetimlerini kullanmaya yetkilidir. Bazen, gayrimenkulün ele geçirilmesi, iktidardaki politikacilara bagli özel bir gelistiricinin onu ucuza alabilmesi için harekete geçmektir. Bu durumla ilgili örnekler ve diger yazilar için landlordpolitics.com adresine gidin.
Asamali Cumhuriyetçiler ayaklarini yere birakmali ve 19. yüzyilin sonlarinda büyük sehir patronlarina karsi olduklari halde bu tür bir haraç almaya son vermelidir. ?lerleyen bir Cumhuriyetçi Partinin omurgasi çalisan bir erkek ya da kadin olmalidir, bu nedenle sehirlerdeki ve kasabalardaki küçük olanlar da dahil olmak üzere özel sektöre ait isletmeler olmalidir. sehre ve banliyölere uzanan küçük kasaba ve kirsal Amerika ile olan iliskimizi sürdürmeliyiz. Özellikle küçük isletme sahibi, siyasi dostumuzdur. Demokratlar kâr amaci gütmeyen sektörde, vakiflarda ve hükümette üstünlük egilimindedir. Baskasinin parasini, özellikle personel maaslarina yöneltirler.
Bugünkü tipik Demokrat, "egitimli proleter" dedigim sey. Bu, toplumda oldukça marjinal bir role sahip iyi egitimli bir kisidir. Bu kisi elektronik bülten panolarindaki editöre ya da mesajlara sik sik mektup yaziyor ancak topluluk ya da is kararlarini dogrudan etkileyemiyor. Bazilari kendilerini bir zamanlar güney siyahlari gibi sosyal olarak dezavantajli görüyorlar. Yabancilasmis nüfusun Sivil Haklar modelini, politikalarini ve kimlik duygularini sekillendirmek için kullaniyorlar. Degerlerini paylasmayan insanlarin yaptiklariyla ilgili elestirel olma egilimindedirler.
Bazi insanlarin neden böyle hissedecegini anlayabiliyorum. Egitim kurumlari, tutulmayan vaatlerde bulunmuslardir. Bir zamanlar umut verici birçok hayat bosa harciliyor. Buna ragmen, kisisel kurtulus olumlu bir yoldan ilerlemeyi sürdürüyor. Ekonomi yeniden yapilandirildiginda, kariyer hiyerarsileri daha az önem kazanacak ve asiri servet konsantrasyonlari dagilabilecektir. Bos vakit geçiren bir ekonomide bireylerin kendi çikarlarini gözetme ve benzer düsünen insanlara üye olma özgürlügü olacaktir. Artik kariyer yapisina bagli olmayan egitimli insanlar proleter olabilirler.
sivil haklar siyaseti modeli
Hayatimdaki en dramatik siyasi olay, baslangiçta siyahlari düsük bir ekonomik ve sosyal konumda tutan güney ayrimcilik sistemini sona erdirmeyi amaçlayan Sivil Haklar hareketi olmustur. Martin Luther King ve meslektaslari, irk esitligi, siyah oy kullanma haklarini korumak ve Johnson Administration'da ayrimci uygulamalari sona erdirmek için dönüm noktasi olan mevzuat yürürlüge girdi ve sonraki yönetimler, geçmis eksikliklerin giderilmesi için olumlu eylem ve ticaret seti politikalari sundular. Sonuçta, simdi siyah Amerikalilar Demokrat Parti için saglam bir oy alirken, bir zamanlar kati olan beyaz Güney, Cumhuriyetçiler için bir destek kalesi haline geldi.
Sivil Haklar politikasi, siyah esitlik mücadelesinin ötesine geçiyor. 1970'lerde kadin gruplari onu meselelerini ilerletmek için kullandi. Kadinlar bir azinlik nüfusu olmasa bile, kendilerini beyaz erkeklerin egemen oldugu ataerkil bir toplum olarak görüyorlardi. Amerikali Kizilderililer, Hintlilere karsi islenen mevcut ve geçmis haksizliklari protesto etmek için Sivil Hakki modelini kullandilar. Sonra escinseller lezbiyenleri escinsellere karsi ayrimcilikla mücadele etmek için onu kullandilar. En son olarak, siyasal mücadelenin Sivil Haklar modeli, vatandasliga giden yolda çogunlukla Hispanik belgesiz isçiler tarafindan ele geçirildi.
Bugünün politikasi, toplumun iktidar yapisiyla iliskili olduguna inanilan kalici nüfusa karsi Sivil Haklar hareketinin semsiyesi altinda düzenlenen demografik ilgi gruplari tarafindan büyük ölçüde tanimlanmaktadir. Demokratlar birinci grubun sampiyonu, ikincisinin Cumhuriyetçileridir. Ancak Cumhuriyetçiler Sivil Haklar Etigi konusuna açikça karsi degildir; Itirazlari kodlu dildedir. Bununla birlikte, Cumhuriyetçi adaylarin irk azinliklarin oylarindan daha fazla oy toplama egiliminde olduklari ve erkek oylarin çogunun kadin oylarindan daha fazla tercih ettigi bir gerçektir. Bunun tersi Demokrat adaylar için de geçerli.
Bence ilerici Cumhuriyetçiler artik Sivil Haklar hareketinin mirasini reddetmelidirler. Bu hareket, Güney'de irk temelli ayrimi kaldirma amacina hizmet etti. (Kahramanlarimizdan biri olan Baskan Eisenhower, Little Rock Lisesini entegre etmek için federal birlik göndermekte bu süreci destekledi.) Ancak simdi siyasi toksisite noktasina gelmistir.
Bu siyaset modeli bugün ulusumuzun siyasal ve toplumsal görüsünün asiri kutuplasmasindan büyük ölçüde sorumludur. "Politik dogruluk" un annesi, uygun düsünce ve konusmayi reçete etmeye ve reçeteleri takip etmeyenleri cezalandirmaya çalismaktadir. Sivil Haklar Ajitatörlerinin taleplerine karsi karsi karsiya karsi kundakçi denir.
Progresif Cumhuriyetçiler sözlügünde "bagnaz" yok olacak; Sadece görüsümüzü paylasmayan kisiler var. Birbirimize daha çok saygi duymaliyiz. Nefreti ortadan kaldirmak adina nefret etmeyi birakmaliyiz. Baskalarinin farkli görüslerini görmezden gelmeyi ve diyaloga girmeyi birakmaliyiz. Hayir, Sivil Haklar etigi yararliligini geçti. Artik ilerici degil.
Siyah bir adam Baskan seçildigine göre, siyah insanlara karsi Amerika'da ayrimcilik yapildigi fikrini terk etmek için uygun bir zaman gibi görünüyor. Evet, pek çogu sikayet ediyor, ancak bunlar diger kisilerin sikayetleriyle ayni sekilde ele alinmalidir. Birinin adil olmasi baska biri için adil. seytanlastirmayi bitir.
Bazi akademisyenlerin tesvik ettigi "beyaz ayricalik" diye bir sey yoktur. Bazi beyazlar ayricaliklidir; Digerleri degildir. Beyaz insanlar da geçmiste var olan irkçi esitsizliklere ragmen kendilerine gurur duyma hakkina sahiptir. Ulus, bir grup insanin iyi kabul edildigi ve bir baska grubun kötü oldugu düsünülen bu ahlaki ikicilige son vermek için açlik çekiyor. Bu, hakli olamayacak önyargisiz bir görüstür. Bölünme ve nefret politikasini besler.
2004 Demokratik Ulusal Konvansiyonu'nda Barack Obama, irkçi ve diger bölünmelere karsi tartistigi çalkantili bir açilis konusmasi temelinde siyasi önem kazanmistir. Bildirisi açikça ortada: "Siyah bir Amerika ve beyaz bir Amerika ve Latin Amerika ve Asya Amerika yok - Amerika Birlesik Devletleri var." Demokratik bölünme politikasi yararliligini kaybetti, genç oratör söyledi.
Hiç konusmadigina dair Obama'nin kendisine inanmasina ragmen, Demokrat Partideki digerlerinin buna inanmasindan süpheliyim. Isteselerdi, Sivil Haklar Koalisyonu dagilir ve oy kaybederlerdi. Obama'nin mesajini gerçege dönüstürmek ve ayni sekilde davranmak ilerici Cumhuriyetçiler kadar var. Bugün politikamiza zarar veren manevi ikiligi sona erdirmeliyiz. Bunu siyasette bitirmeliyiz. ?s yerinde bitirmeliyiz.
Aslinda ise düsman eski tarz isçi sendikalari, onlarin yararliligini geçti. Isverenler ve çalisanlar dostça bir is iliskisine sahip olabilir, elbette ki emek birliklerinin iki çikar menüsü arasindaki güç iliskisini sürdürmede yardimci olmasi için gerekli bir rolü vardir. ?zole çalisanlarin temsiline ihtiyaci var.
Ve yine de, Amerikan emek hareketi genel bir toplumsal gelisme misyonunu terk ettiginden, Demokrat adaylarin seçilmesine destek vererek üyelerinin dar endiselerine katilan sadece "özel ilgi" haline geldi. Asamali bir Cumhuriyetçi Parti, emek ve toplumu genel olarak iyilestirmek için daha genel bir mücadeleyi ele alabilir.
Özgürlük siyaseti
Asamali Cumhuriyetçiler'in temel degeri özgürlük olmalidir. Adil ve dürüst seçimlerde siyasi özgürlüge ihtiyacimiz var. Yeterli geliri olan ve bos vakitlerini hazirlayan islerde ekonomik özgürlüge ihtiyaç duyuyoruz, böylece borç toplayicisindan özgür kalabiliyoruz. Neyi yapacagimizi düsünmemiz ve ne düsündügümüzü söyleyebilmemiz için manevi ve kültürel özgürlüklere ihtiyacimiz var. Siyasi dogruluk igrenç bir seydir. Ayni zamanda, bir askeri imparatorluk ya da polis devleti degil, özgür bir toplumda yasama hakkina kisisel özgürlüge ihtiyaç duyuyoruz.
Kisisel özgürlügün temel kaygisi, bos vakitlerini en üst düzeye çikarmaktir. Politik muhafazakârlari açiklamak için: Sizce hükümet ve büyük sirketler hayatinizin zamanini sizden daha akillica harcayabiliyor mu?
Son on yilda ABD toplumu giderek militarize oldu. Gittikçe daha çok, bir polis devletinin özelliklerini kabul etti. 9 / 11'in trajik olaylari bu gelismeler için bir gerekçe oldu.
Polis düzenlemelerini denetlemek için yeni bir Vatan Güvenligi Departmanimiz var. Havaalaninda "Turuncu Uyarilar" var, yolcularin metal dedektörlerini geçerken ayakkabilarini çikardigi talepleri de beraberinde getirdi. Terörizmle suçlanan kisileri yasal süreç reddeden bir Adalet Departmani ve bir askeri-istihbarat kompleksimiz var. Bizler Amerikalilar, magaralarda yasayabilecek radikal Islam'a ve dindar beylerine karsi hiç bitmeyen bir savasla mücadele etmek için elimizden geleni yapiyoruz.
Ne yapilmasi gerekiyor? Öncelikle, 9/11 olaylarin içine yeni ve daha dürüst bir sorusturma gerekiyor. 9/11 Komisyonu çalismalarinin iyice sahtekâr parça yapti. Nasil Böyle yanginlar etrafinda 1700 derece Fahrenheit sicaklikta yandiginda Dünya Ticaret Merkezi'nin ikiz kuleleri Üstteki katlardaki açik hava jet yakiti yanginlari yoluyla Onlarin tabani içine düsmüs ve çelik eritmek için 2800 derece Fahrenheit sicakliklari alir ki? Neden ve nasil erimis metalin havuzlari alt bodrum alaninda enkaz altinda bulundu? Ve neden, Yapi Yedi That gününde topraga ook sonbahar o bir uçak tarafindan Komsu gökdelen vurdu degildi satislardaki mi? Evet, uçaklar iki kule vurmak, ama onlari asagi getirdi yüksek patlayicilar kullanarak yikimlari kontrol ediliyordu. Bu patlamalarin karakteristik nano termit parçaciklarin söyle masali izleri moloz bulundu. (Bu konu-da dahil diger web sitelerine baglantilar daha yayginligi açiklamalara bakin.) Amerikalilarin yaklasik yarisi olaylarin resmi sürümünü inanmiyorum.
Insanlar Onlarin hükümet Gerçekleri ortaya çikarmak için, taniklar mahkemeye çikarmakla tam güç ile yeni bir sorusturma, gerek 11 Eylül 2001 tarihinde bu kadar çok masum insanin öldürülmesine suç ortagi oldugundan süphelenen eger Amerika ruhsal bütün olamaz. Bu sorusturma ABD hükümeti, sanik taraflardan birinin kontrolü altinda olamaz ve birçok takipçileri otomatik bir komplo imkani görevden aldilar Nasil Amerika'nin dürüst olmayan medya tarafindan yürütülen edilemez.
Meydan zordur. Biz müfettislerin bir panel isteyeyim, 'dogruya ulasmak için gerçekten bagimsiz ve kararli olan verilen tam celbi güçleri, ettik. Belki bir komplo düsünen kisi eski Minnesota Valisi Jesse Ventura panelde olabilir zoals. CIA ardindan bir panel elementi seçelim. ?kisi üçüncü bir kisi hakkinda karar verebilir. Panel, degil personel, sorusturma çekim çagirir.
Bunun amaci güdü ne arkalarinda oldugunu ve kimin 9/11 igrenç olaylar, Yürütülen nasil karar olacaktir. Sonra bir rapor tüm dünyada büyük medyaya ayni anda piyasaya sürülecek ne (akilda ulusal güvenlik konulara gereken önemi) çikarilacak olacaktir.
Raporda ABD hükümeti ve onun istihbarat örgütleri utandirici kanitliyor bile, bu gerçegi aslinda frezeleme bizi kuracak. Bu ulusumuza ve Amerikan halki için yeni bir özgürlük dogum anlamina gelecektir.
Bunun disinda, ABD Hükümeti askeri süper güç olarak misyonunu yeniden düsünmek gerekiyor. George Washington aptal ya O karsi tavsiye zaman naif degildi "yabanci dolastirma ittifaklar." Biz diger insanlarin isletmelerde karismak önce kendi isine gerekir. Biz mesru uluslararasi kurumlarda daha tevekkül gerekir.
William Tecumseh Sherman Said "Savas cehennemdir"; Bu dogru ise ve, biz mümkün oldugunca karisti omuz kaçiniriz. Özellikle Maine veya 9/11 felaketler batan zoals süpheli olaylar tarafindan tetiklenen savaslari kaçinmalidir. Amerika tüm dost bir Esasen huzurlu ulus olmak ve yetkili uluslararasi organlar için uluslararasi polis isi terk yüklenmek.
Geri evde, bizim sivil özgürlükleri gözlemlemek ve vicdansiz, ketum kamu uygulamalara karsi vatandaslari korumak için yerinde büyük önlem alma gerekiyor. Hapis yatmak bir "büyüme endüstrisi" ise, nedenini sormak gerekir. Ve bu gerekli ekonomik reformlari geri alir. Zor insanlarla basa çikmak yaparken sopa havuç tercih edin. akilda herkesin çikarlarina Tasarim kurumlari.
Bu uygulanabilir bir program ilerici Cumhuriyetçilik mi? Yine, geri U..S üçlü dinleyerek. siyasal bakis Bu paylasilan Baskan:
Abraham Lincoln, Theodore Roosevelt, Dwight D. Eisenhower. Bunlar harika insanlard?
Rushmore Dagi dört üzerinden iki kötü degil.
Not: William McGaughey vali adayi ile birlikte 2010 Cumhuriyet ilkögretim Minnesota Vali için aday, Jr. Bob Carney, oldu Bu bilet birincil dört aday arasinda ikinci s?rada tamamladi.
geri dön: siyasi aday
Lihat juga: "Sikat dengan Presidensi", yang ditulis oleh penulis artikel ini.
Klik untuk terjemahan ke:
Ingilizce - Francuski - Hiszpanski - Niemiecki - Portugalski - Wloski
Chinski - Indonezyjski - Polski - Holenderski - Rosyjski