MÜMİN, ALLAH (CC)I HER ŞEYDEN ÇOK SEVER
Allah (c.c) şöyle buyuruyor: "İnsanlardan, Allah'dan başka edindikleri denkleri Allah gibi sevenler vardır. Oysa iman edenler, en çok Allah'ı severler." (Bakara: 165)
Dikkat edilirse ayette; "Allah'ı severler" sözü geçmektedir. Şayet ayette sadece "Allah'dan başka edindikleri denkleri Allah gibi sevenler vardır" şeklindeki birinci ibare zikredilmiş olsaydı, o zaman Allah (c.c) ile beraber başka varlıkları da aynı seviyede sevmek caiz olurdu. Fakat ayette ikinci ibarenin zikredilmesi, böyle bir sevgiyi yasaklamaktadır. Dolayısıyla mü'minler için Allah (c.c)'tan başka daha üstün tutulacak ve daha çok sevilecek hiçbir varlık yoktur.
Ayette yasaklanan sevgi; Allah (c.c)'tan başka şeyleri kim olursa olsun veya ne olursa olsun Allah (c.c) kadar veya Allah (c.c)'tan daha çok sevmektir. Fakat Allah (c.c)'ın izin verdiği sınırlar dahilinde ve Allah (c.c) için olmak şartıyla birtakım varlıkları sevmekte bir sakınca yoktur. Bir kimsenin annesini, babasını, çocuğunu, malını vs. sevmesi gibi...
Allah (c.c) şöyle buyurmuştur: "Malı çok seviyorsunuz." (Fecr: 20)
Mal sevgisi insan için bazen caiz, bazen günah, bazen de küfür olabilir. Allah (c.c)'a daha çok yaklaşmak ve Allah (c.c) yolunda sarfetmek için mal kazanmayı istemek ve bu amaçla çalışmak caizdir. Fakat mal kazanma hırsı ile namazı veya Allah (c.c)'ın farz kıldığı başka bir ameli terketmek haramdır. Böyle kimseler belki İslam dairesinden çıkmazlar ama mü'min de değildirler. Mal sevgisi yüzünden akideyi zedeleyici ameller işlemek veya akideyi direkt ilgilendiren amelleri yapmamak, kişiyi küfre sokar.
Anne, baba ve çocuk sevgisi sebebiyle olsa dahi, böyle yapılması gereken şeyleri yapmayanlar veya yapılmaması gereken şeyleri yapanlar da aynı hükmü alırlar. Elbette bu kimselerin Allah (c.c)'ı daha fazla sevdiklerinden söz edilemez.
Allah (c.c)'ı herşeyden fazla sevmek, kuru kuruya söylenen birtakım sözlerle olmaz. Elbette bunun bir takım alametleri vardır. Allah (c.c)'ı sevmek; her halukarda O'nun emirlerine itaat etmek, yasaklarından uzak durmak ve rasulüne tabi olmakla gerçekleşir. Sevgisini bu şekilde amelleriyle göstermeyenler, Allah'ı her şeyden üstün tutmuş ve her şeyden daha fazla sevmiş sayılmazlar.
Allah (c.c) şöyle buyuruyor: "(Ey Muhammed!) De ki: "Eğer Allah'ı seviyorsanız bana uyun ki Allah da sizi sevsin." (Ali İmran: 31)
Ayette geçen "bana uyun"dan kasıt; Rasulullah'a uymaktır. Rasulullah (s.a.s)'a uymak ise; Rasulullah'ın emrettiği şeylerde ona itaat etmek, haber verdiği şeyleri tasdik etmek, yasakladığı şeylerden kaçınmak ve Allah (c.c)'a onun gösterdiği şekilde ibadet etmektir. Kısacası ona Allah (c.c) tarafından bildirilen İslam şeriatine uymaktır. Dolayısı ile Allah (c.c)'ı sevdiğini iddia eden kişi, İslam'a tamamen ittiba eder. Yoksa yahudi ve hristiyanların yaptığı gibi Allah (c.c)'ı sevdiğini iddia etmekle birlikte Allah (c.c)'ın dininden ve emirlerinden yüz çevirmez.
Allah (c.c) şöyle buyurmuştur: "Yahudiler ve hristiyanlar: Biz, Allah'ın oğulları ve sevgilileriyiz dediler. De ki: Öyleyse günahlarınızdan dolayı niçin sizlere azab ediyor?" (Maide: 18)
O halde Allah (c.c)'ı herşeyden çok sevmek ve bu sevginin gereğince hareket etmek gerekir. Yoksa Allah'ı sevdiğini iddia edip sonra da başka şeyleri Allah (c.c)'la birlikte Allah (c.c) gibi sevmek veya daha fazla sevmek söz konusu olmamalıdır. Zira Allah (c.c)'tan daha çok sevilecek hiç bir şey yoktur. Üstelik Allah (c.c)'ın isimlerinden birisi de "Vedud"tur. Bu kelime ise sevginin en halis olanını ifade eder. Bu sebeble Allah (c.c), kullarından halis bir sevgi istemektedir. Kullar Allah (c.c)'ı halis bir şekilde sever ve bu sevginin gereğini hakkıyla yerine getirirlerse Allah (c.c) da onları sever ve onlara ahirette azab etmez.
Fakat Allah (c.c), sevdiği mü'min kullarını imtihan etmek için onların başlarına dünyada musibetler verir. Allah (c.c)'a gerçek manada teslim olmuş ve O'nu herşeyden çok seven mü'min kul, bu musibetten öğüt alır, ahireti düşünür ve kendisini azaptan koruyacak amellere yönelir. İşte böyle yapmak, akıllıların işidir.
Allah (c.c)'ı her şeyden daha çok sevmek, kişinin akıllı olduğunun bir delilidir. Zira Allah (c.c)'ı her şeyden çok seven bir kimse, devamlı O'nu zikreder, devamlı O'nu hatırlar. Böylece başına hayır veya şer her ne gelirse Allah (c.c)'tan olduğunu bilir ve herhalukarda amelleriyle Allah (c.c)'a daha çok yaklaşmaya çalışır. Çünkü seven kimse, sevdiği kimseyi razı etmek için herşeyi en güzel, en mükemmel şekilde yapma gayreti gösterir. Allah (c.c) sevgisi öyle bir sevgidir ki, kalplere ve bedenlere işler.
Sevginin yeri kalptir. Allah (c.c) sevgisi, kalpte bir ağaç gibidir. Onun kökü; Allah (c.c)'ın emirlerine boyun eğmek, gövdesi; Allah (c.c)'ın emirlerini bilmek, dalları; Allah (c.c)'tan korkmak, yaprakları; Allah (c.c)' tan utanmak, meyvesi; emirlerini hayata tatbik etmektir.
İşte gerçek mü'minin Allah (c.c) sevgisi, böyle bir sevgidir. Allah (c.c)'ı böyle seven kimseleri Allah (c.c) da sever ve onlara azab etmez. Fakat, müslüman olmalarına rağmen Allah (c.c)'ın haram kıldığı bir takım fiilleri yapan kimseler, Allah (c.c)'ı sevme konusunda eksiklik gösterdikleri için Allah (c.c) onları az sever ve onlara günahları nisbetinde azab eder ya da müslüman olmaları sebebiyle onları affeder.
Allah (c.c)'ı gereği gibi sevmeyen, üstelik Allah'tan başka varlıklara yönelerek onları Allah (c.c) gibi veya Allah (c.c)'tan daha çok seven müşrikler gerçekten akılsız kişilerdir. Bu kimseler belki zeki olabilirler, ama maalesef akıllı değildirler. Şayet akıllı olmuş olsaydılar, gerçek mü'minlerin yaptıkları gibi yapar ve Allah'ı herşeyden daha çok severek bu sevginin gereklerini yerine getirirlerdi. İşte bu kimseleri Allah (c.c) hiç sevmez ve onları cehennemle cezalandırır.
Allah (c.c) cehennem ehli hakkında şöyle buyuruyor: "Ve derler ki: "Eğer dinlemiş olsaydık ya da akıl etmiş olsaydık, şu çılgınca yanan ateşin halkı arasında olmayacaktık." (Mülk: 10)