Bu Lise Softbol Koçu E-postası, 2023’te Öğretimi Özetliyor
Yirmi yıldan fazla deneyime sahip herhangi bir öğretmen size şunu söyleyecektir: 2023 tamamen farklı bir top oyunudur.
Bunun sayısız nedenini saptamak zor olabilir. Ancak son zamanlarda, Jasone Pearce Media tarafından gönderilen bir mektup, halk tarafından nasıl görüldüğümüzü özetlemek için oldukça iyi bir iş çıkardı.
Bu e-posta -bir ebeveynden mi yoksa bir “hayrandan” mı geldiği belli değil- önceki geceki bir mağlubiyetten sonra bir Pazar sabahı Ridge Point Lisesi’ndeki softbol koçuna gönderildi. Bu mağlubiyete kadar 20-6 galibiyet rekorunu elinde tutan Ridge Point, açıkça çok güçlü bir softbol programına sahip. Ancak bu e-postanın yazarına göre değil. Kendiniz kontrol edin:
Bu koç için gerçekten hissediyorum. Koçluğa aşina olan herkes size bunun tonlarca zaman, duygusal zeka ve strateji gerektiren bir iş olduğunu söyleyecektir. Koçluğu birleştirin Ve öğretmenlik ve insanların övgüde yavaş ve hızlı suçlamada olduğu son derece zorlu iki işiniz var (kahramanlıktan tımarhaneye geçtiğimiz 2020’nin kırbaç darbesini hatırlıyor musunuz?).
Bu e-postanın 2023’teki öğretim deneyimini özetlemesinin nedeni budur.
Kenardaki insanlar uzman olduklarını düşünüyorlar.
Bunun nasıl olduğunu bilmiyorum ama bir şeyi gözlemlemenin onlara onu eleştirme yeteneği, izni ve uzmanlığı kazandırdığını düşünen şaşırtıcı sayıda yetişkinimiz var. Açıkçası, bu e-postanın yazarı, “evde hiçbir maçı kaçırmamış” bir taraftar olmanın kendilerine koç düzeyinde bilgi verdiğini varsayıyor. Bilirsin, izlemekle aynı şekilde Grey’in Anatomisi seni cerrah yapar.
Ne kadar yetenekli olduğunun bir önemi yok; pek çok ebeveyn ve topluluk üyesi seni kendi kaprislerine tabi görüyor.
Bu koç, önceki geceki mağlubiyetten önce 20-6’lık bir galibiyet rekoruna sahipti. Yirmi kazanan oyun sadece oldukça iyi bir rekor değil, aynı zamanda yıldız. Ancak bu, bu e-postanın yazarı için önemli değildi. Bir kayıp, yazarı koça koçluk yapma pozisyonuna getirdi.
Aynı şekilde, en büyük öğretmenler bile gülünç beklentilere, incelemelere ve düşmanlığa tabidir. Tanıdığım düzinelerce öğretmeni düşünebiliyorum – çocuğuma öğretmek için kendim seçeceğim öğretmenler – istediklerini elde etmek için hiçbir şeyden vazgeçmeyen ebeveynlerle uğraşırken değerli hazırlık zamanını ve zihinsel bant genişliğini kaybediyorlar. 2020’de Ulusal Yılın Öğretmeni Rodney Robinson’dan ebeveynlere yazdığı açık mektupta, ebeveynlere “çocuklarınızın taklit etmesini istediğiniz davranışı modellemelerini” hatırlatıyor. Açıkçası, ülkedeki en iyi öğretmen bile kötü ebeveyn davranışlarına yabancı değil.
Onların algısı gerçekliktir.
“Saygısızlık ettiğimi düşünmüyorum.”
“Sadece doğru zamanda doğru insanları nasıl yerleştireceğini bilmediğini düşünüyorum.”
“Sadece üniversite takımınızın neden kaybettiğini size bildirmek istedim. …”
İşbirliği için davet yok. Hataya yer yok. Uzmanlığın kabulü veya stratejiyle ilgili sorular yok. “Neden kaybettiğine ben karar verdim, senden daha fazlasını biliyorum ve sana söylememi istediğini varsayacağım.” (Yan not: Koç e-postasını açtığında yazarın ne hayal ettiğini çok merak ediyorum. Minnettarlık mı? “Oh, vay! Neden kaybettiğimiz hakkında hiçbir fikrim yoktu, ama şükürler olsun ki, hiçbir ev maçını kaçırmayan hayranımız bana anlatmaya karar verdi. !”)
Bu e-posta, öğretmenlerin kendilerini her zaman içinde buldukları bir durumu vurgulamaktadır: Bir ebeveynin algısı, onların otomatik gerçekliği olduğunda diyaloga yer yoktur.
Öğretimin nasıl bir müşteri hizmetleri endüstrisi haline geldiğini vurgular.
Son yıllarda, okullarda ailelerin rolünde büyük bir değişim oldu. Bir zamanlar öğretmenlerin, idarecilerin, koçların ve personelin ailelerle işbirliği yaparak profesyonel görüşlerini sunabilecekleri bir yer olan bu yer, şimdi ebeveynlerin çocukları için bir talepler listesiyle birlikte yürüyebilecekleri bir yer. Pek çok yerde öğretim, çocuklara hizmet eden bir eğitim kurumu olmaktan çok, ebeveynlere hizmet eden bir sektör haline geldi. Alexandra Robbins kitabında bunu şöyle söylüyor: Öğretmenler:
“Ebeveynlerin öğretmenlere kötü muamelesi, giderek daha belirgin hale gelen ‘bize karşı onlar’ zihniyetine eşlik ediyor. Çocuklarını eğitmek ve büyütmek için işbirlikçi bir ‘Bir köy gerekir’ zihniyetine sahip öğretmenleri hoş karşılamak yerine, birçok ebeveyn, öğretmenleri çocukluk ve mezuniyet arasında gidip gelinmesi gereken engeller olarak görüyor.”
E-posta yazarı, koçu Ridge Point ile playofflar arasında bir engelden başka bir şey olarak görmedi mi? Söylemesi zor.
Kaçınılmaz olarak, böyle bir makale ile, sonunda tek alternatif olarak sahnelenen amacımın ters tarafını duyacağım. “Ne olmuş? Ebeveynlerin sessiz olmasını mı öneriyorsunuz? Koç veya öğretmen dışında kimsenin fikri olamayacağını mı?”
Tabii ki değil. Ebeveynler ve topluluk üyeleri kesinlikle okullarda bir yeri ve sesi hak ediyor. Yanlış yaptığımız yer, onların sesini tek ses yapmak.
Bu e-posta hakkında düşünceleriniz nelerdir? Lütfen yorumlarda paylaşın.
Ayrıca, bunun gibi daha fazla makale için haber bültenlerimize abone olduğunuzdan emin olun.