Garip bir sessizlik geldiğinde, söylediklerinin farkına vardı ve anında tuniğini bıraktı. Ateş ensesine kadar yükseldi. Küstah sözlerine şaşırdı mı? Ne de olsa tamamen dilsizdi. Riftan’ın yüzüne doğrudan bakamıyordu, şimdi ifadesinden korkuyordu ve sadece eteğinin kenarını tutuyordu. Çevrelerindeki insanlar, garip bir şekilde birbirlerine bakarak, sakin bir şekilde sohbetlerine devam ettiler.
“Sizi ona bırakıp önce dinleneceğiz. Açlıktan ölüyorum.”
“Ayrıca önce atın dinlenmesine izin vermek istiyorum. Hey, burada suyu nerede bulabiliriz?”
“Değirmenin yanında bir dere var. Bu taraftan lütfen.”
Adamlar yoğun bir şekilde dağılırken sessizce ayakta duran Riftan elini çekti.
“Biz de gideceğiz.”
“Evet, evet!”
Uzun bacaklarıyla başı çeken Riftan’ı kovalamak için yürüyüşünü telaşla kaydırdı. Zemin düzensizdi ve neredeyse birkaç kez ayağa kalktı, ancak Riftan güçlü koluyla onu sabitleyerek ayağa kalkmasına yardım etti. Bir süre dar hendek boyunca yürürken, loş karanlıkta büyük bir ahşap yapı belirdi.
Odaya giren adamlar önce karanlık iç mekanı aydınlatmak için her yere lambalar astılar. Max, Riftan ile içeri girdi ve etrafına baktı. Kötü ruhların hemen ortaya çıkması hiç de tuhaf görünmüyordu. Işığın temas ettiği her yerde, bir örümcek ağı puslu bir hayaletin saçı gibi parlıyordu ve altındaki beyaz, tozlu zemin her adımda gıcırdıyordu.
Yerde sürünen fare veya böcek olup olmadığını görmek için adımlarını dikkatlice kaydırdı. Erkekler rahat yüzlerle oturdular, uyku tulumlarını koydular ve hantal savunmalarını tek tek attılar. Riftan ayrıca bir köşeye kalın bir saman tabakası serdi ve üzerine bir uyku tulumu serdi.
“Buraya gel.”
Max bayılacakmış gibi hissetmesine rağmen, pire dolu bir yerde uzanamazdı. Oldukça geniş bir alandı, ancak çok sayıda insan getirildiğinde, aniden sıkışık hissetti.
“Bir süre rahatsız edici bir uyku deneyimi olacak. Anatol’a varana kadar orada kal. ”
Göğüs zırhını ve eldivenlerini çıkardı, bir pop ile boynundaki gerilimi serbest bırakırken onu yana doğru itti. Dizleri kollarında oturdu ve sessizce başını salladı. Ama Max hiç bu kadar çok adamla aynı odada kalmamıştı, bu yüzden pek rahat edemiyordu. Ancak şövalyeler onun varlığını daha az önemsiyor gibiydi ve mangalla yemek hazırlamakla meşguldü.
“Lider! Atları beslemeye yetecek kadar kalmadık. Emirleriniz neler? ”
Muhafızları takip eden şövalyelerden biri, başını depoya iterek bağırdı. Riftan deri kemerini gevşeterek rahat bir şekilde karşılık verdi.
“Bekçiye tahıl satın alıp alamayacağımızı sorun.”
“Biz pazarlık ettik. Ancak depodaki tüm yiyecekler Croix Dükü’nün mülkiyetindedir, bu yüzden istedikleri gibi kaldıramazlar. ”
Babasının adının aniden anılmasıyla bilinçsizce titredi. Riftan sertçe başını salladı ve dilini tıkladı.
“Sadece daha yüksek bir fiyat istiyor.”
“Ne yapmalıyım?”
“Ona istediği kadar ver.”
“O kadar ileri gitmen gerektiğini sanmıyorum, belki korkutabiliriz …”
Sıradan bir açıklama yapan şövalye, Max’i görür görmez sözlerinde durdu.
“Şimdiye kadar Dük ile hiçbir ilgisi yoktu. Tamam. Senin için pazarlık yapacağım, o yüzden daha sonra hafif cep konusunda beni azarlama. ”
Sonra tekrar depodan çıktı. Max, şövalyelerin babasına karşı düşmanlığının beklediğinden daha güçlü olduğunu hissetti ve küçüldü. Varlığını fark etmemiş gibi yaptıklarının sert duyguları yüzünden olduğunu tahmin etti.
Rosetta kadar çekici görünseydi farklı olur muydu?
Uzun zamandır ateşin arasında dolaşan Riftan’ı, göremediği kaleyi düzenli olarak ziyaret eden hayranlarına her türlü hediyeyi ve mektubu alan üvey kardeşini anımsattı. Şenlik ateşinde pişirilmiş kaseye baktı. Fırında patatesle doldurulmuştu.
“Hava sıcak, bu yüzden dikkatli ye.”
Öyle söylemesine rağmen, nasırlı elleriyle dumanı tüten bir tane aldı ve büyük bir ısırıkta aldı. Max peşinden bir patates çıkardı. Kömür benzeri sıcak yiyeceği koluyla dikkatlice aldı ve tabaklanmış deriyi soyarak içindeki yumuşak eti ortaya çıkardı.
Patateslerin buharını üfledikten ve farkına varamadığı kabuğu,dikkatlice çıkardıktan sonra açlığı birdenbire aniden ortaya çıktı. Ağzının çatısının yanmasına aldırış etmeden fırında patatesleri yuttu. Az pişmiş patateslerden daha lezzetlisi olamazdı. Hepsini hızlıca yedi.
Sonra yanından seyreden Riftan, önceden soyulmuş bir patatesi daha verdi. Panikledi ve utanç içinde ellerini salladı.
“Ri, Riftan, al şunu. Sorun değil … ”
“Sözlerini küçümseme, al.”
Hiç tereddüt etmeden onu ona doğru fırlattı ve kaseden bir patates daha aldı. Sonra soydu ve ağzı açık bir şekilde ısırdı. Soyulmuş patatesine baktı, yükselen buharı üfledi ve yedi.
Midesi biraz dolduğunda, uyuşukluğa kapıldı. Üzerinde bit olabileceğini unutarak başını uyku tulumunun üstüne koydu. Deponun ortasına yerleştirilen mangaldan kırmızı ışık akıyordu ve her yerde yumuşak bir şekilde parlıyordu. Yemeklerini bitiren şövalyeler bile kendi uyku tulumlarında uykuya hazırlanırlardı.
Uyuyayacağını söyledi, ama… yabancılar arasında uyumaktan hala utandığını hissetti, bu yüzden battaniyeyi çenesinin ucuna çekti. Sonra başucunda oturup kılıcını tımar eden Riftan, yanına uzanıp tek koluyla ona sıkıca sarıldı. Max kolunu çabucak uzağa itti.
“Ri, Riftan … buradaki insanlar …”
“Kimsenin umurunda değil, bu yüzden sakin ol. Burası soğuk.”