SEN ÖFKELİSİN, fakat sen sonsuza dek öfkeli kalamazsın.
En öfkeli insan bile arada bir güler, gülmek zorundadır.
Öfkeli olmak sürekli bir hal olamaz.
En üzgün insan dahi gülümser;
ve sürekli gülen insan bile arada bir ağlar ve gözünden yaşlar akar.
Duygular sürekli olamaz.
Bu nedenle onlara duygular (emotions) denir;
İngilizce’deki bu sözcük, hareket anlamına gelen motion’dan gelir.
Onlar hareket eder; bu yüzden de onlar duygulardır.
Birinden diğerine sen sürekli olarak değişirsin.
Şu an üzgünsün, sonraki an mutlusun;
Şimdi öfkelisin, sonraki an çok şefkatlisin;
Şu an sevgi dolusun,
Sonraki an nefretle dolusun;
Sabah güzeldi, akşam çirkindir.
Bu böyle sürer.
Şayet öfkeliysen, o zaman öfkeli ol ve onu iyi ya da kötü diye YARGILAMA.
Ve bu olumlu ve olumsuz duygular arasındaki farktır:
Eğer belli bir duygunun farkına varabiliyorsan ve duygunun farkına vararak o kayboluyorsa olumsuzdur.
Eğer belli bir duygunun farkına vararak duygunun kendisi oluyorsan, şayet duygu yayılıyor
ve senin varlığın haline geliyorsa o, olumludur.
Farkındalık iki durumda farklı şekilde çalışır.
Şayet o zehirli duyguysa, farkındalık aracılığıyla ondan kurtulursun.
Şayet o iyiyse, mutluluk vericiyse, keyif vericiyse onunla bir olursun.
Farkındalık onu derinleştirir.
O halde benim için kriter şudur:
Şayet bir şey senin farkındalığınla derinleşiyorsa o iyi bir şeydir.
Şayet bir şey farkındalık aracılığıyla kayboluyorsa o kötü bir şeydir.
Farkındalığın içinde barınamayan şey günahtır.
Ve farkındalığın içinde büyüyen şey sevaptır.
GÜNAH VE SEVAP TOPLUMSAL KAVRAMLAR DEĞİLDİR,
onlar içsel farkındalıklardır.
Asla bir hayvanı savaşa giderken göremezsin.
Elbette arada bir kavgalar olur fakat onlar bireysel kavgalardır;
Doğu’nun tüm kargalarının Batı’nın tüm kargalarıyla savaştığı Yahut Hindistan’ın tüm köpekleriyle Pakistan’ın tüm köpeklerinin savaştığı dünya savaşları değildir… öyle değildir.
Köpekler bu kadar aptal değildir, kargalar da.
Evet bazen kavga ederler ve bunda yanlış hiç bir şey yoktur.
Eğer onların özgürlüğü ihlal edilmişse kavga ederler fakat kavga bireyseldir.
O bir dünya savaşı değildir.
Şimdi sen ne yaptın?
İnsanlığı bastırdın ve bireylerin arada bir öfkelenmesine – ki bu doğaldır- izin vermedin.
Toplamda ortaya çıkan nihai sonuç herkesin öfkesini toplamaya devam etmesi,
Öfkesini bastırmaya devam etmesidir.
Sonra bir gün, herkes o kadar çok zehirle doludur ki
Bu bir dünya savaşı olarak patlak verir.
Her on yılda bir dünya savaşına ihtiyaç vardır.
Ve bu savaşların sorumlusu kimdir?
Senin sözde azizlerin ve ahlakçıların, iyilikseverlerin;
Senin hiçbir zaman doğal olmana izin vermemiş insanların.
OSHO