SPLIT, Hırvatistan – Rakiplerini yendikleri ve madalyalarını almak için bir araya geldikleri zafer anlarında, bazı çocukların üzüntüye kapıldığı, gözlerinden yaşlar süzüldüğü anlardı.
Ukrayna’nın en iyi futbol takımı Shakhtar Dontesk’in genç takımlarından birini temsil eden 13 ve 14 yaşındaki gençlerin karışımı, onlara savaştan sığınacak bir sığınak sağlayan Hırvat şehri Split’te yeni bir turnuva kazanmıştı. Her çocuğa bir madalya verildi ve takım zaferi kutlamak için bir kupa aldı.
Şanslı olanlar anneleri ile kutlama yapıp fotoğraf çektirdi. Ancak diğerlerinin çoğu için kimse yoktu – hayatın ne kadar yalnızlaştığının, sevdikleri insanlardan ve tanıdıkları yerlerden ne kadar uzakta kaldıklarının bir başka canlı hatırlatıcısı. Bu anlarda, oyuncuların etrafındaki yetişkinler, duyguların en saf olduğu, bazen gözyaşlarının geldiği zamanları fark etmeye başladılar.
İkizlerine Hırvatistan’a kadar eşlik edebilen ancak aynısını yapamayan aileler için hissettiğini söyleyen Natalia Plaminskaya, “Bir anne olarak bunu hissediyorum” dedi. “Onlara sarılmak, onlarla oynamak, kendilerini daha iyi hissetmelerini sağlamak istiyorum.”
Her şey çok hızlı oldu. Rusya’nın bu yılın başlarında Ukrayna’yı işgal etmesinden sonraki ilk çılgın günlerde, Doğu Avrupa’nın güçlü kulüplerinden biri olan Shakhtar Donetsk, ekiplerini ve personelini zarar görmeden tahliye etmek için hızla harekete geçti. Yabancı oyuncular ailelerini topladı ve evlerinin yolunu buldu. İlk takımın bir kısmı Türkiye’de ve ardından Slovenya’da, farkındalık ve para toplamak için hazırlık maçları oynadıkları bir üs kurarak Ukrayna’nın Dünya Kupası eleme umutlarını canlı tuttu.
Ancak Shakhtar’ın gençlik akademisinden çok sayıda oyuncu ve personelin de sığınağa ihtiyacı vardı. Telefon görüşmeleri yapıldı. Otobüsler düzenlendi. Ancak kararların çabuk alınması gerekiyordu ve yolculukta çocuklara sadece bir düzine anne eşlik edebildi. (Savaş zamanı kuralları, babalarının – aslında 18 ila 60 yaşları arasındaki tüm savaşan erkekler – Ukrayna’da kalmasını gerektiriyordu.) Diğer aileler farklı seçimler yaptı: kocaları ve akrabalarıyla kalmak, erkek çocuklarını yalnız göndermek. Seçeneklerin tümü kusurluydu. Kararların hiçbiri kolay değildi.
Üç ay sonra, ayrılığın, yalnızlığın ağırlığı – her şeyin – bedelini ödedi.
Shakhtar’ın genç takımlarını yöneten Edgar Cardoso, “Bu bir kabus, bu bir kabus” dedi. Shakhtar grubunun geçici evi haline gelen sahil otelinin duvarlarındaki atmosferin ne kadar kırılgan hale geldiğinin altını çizmek için sözlerini tekrarlıyor. “Duyguların artık zirvede olduğunu görüyorsunuz.”
Bütün bunların ne zaman sona ereceğini kimse bilmiyor: ne savaş, ne ayrılık, ne belirsizlik. Örneğin kimse bir arada kalacaklarını bile söyleyemez. Avrupa çapında bir düzineden fazla üst düzey kulüp, Barcelona ve Bayern Münih gibi takımlar, Shakhtar’ın mahsur kalan oğullarının en yeteneklilerini şimdiden seçip, Almanya ve İspanya’nın karşılaştırmalı güvenliğinde 14 ila 17 yaşındaki en iyileri eğitmeyi teklif etti. .
Rusya-Ukrayna Savaşını Daha İyi Anlayın
- Tarih ve Arka Plan :İşte Rusya ve Ukrayna’nın ilişkileri ve çatışmanın nedenleri hakkında bilinmesi gerekenler.
- H ow Savaş Açılıyor:Doğu Ukrayna’da ölümcül bir yıpratma savaşı sürerken, Rus ve Ukrayna kuvvetleri çok sayıda silah kullanıyor.
- Dış Basınçlar: Hükümetler, spor organizasyonları ve işletmeler Rusya’yı cezalandırmak için adımlar atıyor. İşte şimdiye kadar uygulanan yaptırımlardan bazıları ve ülke dışına çıkan şirketlerin listesi.
- Güncel Kal: Gelen kutunuzda savaşla ilgili en son güncellemeleri almak için buradan kaydolun. Times ayrıca gazeteciliğini dünya çapında daha erişilebilir kılmak için bir Telegram kanalı başlattı.
Bu oyuncuların ayrılışları Cardoso’yu karışık duygular içinde bıraktı. Bir yandan, onların yokluğu eğitim seanslarının kalitesine zarar veriyor. Ancak, Shakhtar’ın geliştirdiği çocuklarla başkalarının bu kadar ilgilenmesi de gurur verici.
Ne zaman dönecekleri veya dönecekleri belli değil: Ukraynalı oyunculara ve savaştan kaçan potansiyel oyuncuların diğer kulüplere katılmasına izin veren kural değişikliğinin 30 Haziran’da sona ermesi gerekiyordu. Ancak FIFA Salı günü muafiyetleri 2023 yazına kadar uzattı.
Sekiz yıl önce Katar’da gençlik futbolu geliştirmesinden sonra Shakhtar’a taşınan, iyi yolculuklar yapan Portekizli bir koç olan Cardoso için savaşın sonuçları, artık yeni bir role itildiği anlamına geliyor: baba figürü ve düzinelerce genç için odak noktası. ailelerinden ve bildikleri her şeyden kopan çocuklar.
Kulüp onu cesaretlendirdikten sonra, genç suçlamaları, bir avuç anneleri ve birkaç personeli Kiev’den Hırvatistan’a gitti ve burada Hırvat takımı Hajduk Split, 40 yaşındaki Cardoso tarafından yeni bir üs teklif edildi. her ne olursa olsun ve kim olursa olsun normallik yaklaşımı mevcuttu.
Ukrayna’dayken, her nesil genç oyuncunun iki özel antrenörü, doktoru, özel fitness eğitmenlerine ve analistlerine erişimi vardı. Split’te kurulum çok daha ilkeldir.
Şimdi tüm erkeklere tek bir kadın fitness koçu bakıyor. Takımın yöneticilerinden biri, şimdi 60’larında eski bir oyuncu, günlük antrenman seanslarının yürütülmesine yardım ediyor. Anneler külahların dikilmesine yardımcı olur, yemek saatlerini denetler veya genellikle tozlu bir yoldan yerel plaja kısa bir yürüyüş anlamına gelen gezilerde çocuklara eşlik eder. Yolun yarısında, siyah harflerle yazılmış bir grafiti, çocukların Hırvatistan’daki varlığını işaret ediyor: “Slava Ukraini” yazıyor. Ukrayna’ya zafer.
Cardoso ile birlikte, işlerin sorunsuz yürümesini sağlamada belki de en büyük önemi olan isim Ekateryna Afanasenko’dur. 30’lu yaşlarında bir Donetsk yerlisi olan ve şu anda kulüpteki 15. yılında olan Afanasenko, Rus destekli ayrılıkçıların kulübün doğu Ukrayna’daki şehri Donetsk’e saldırmasından sonra ekip ilk kez kaçtığında, 2014 yılında Shakhtar’ın insan kaynakları departmanında çalışıyordu.
O zamanlar Afanasenko, kulübün gençlik akademisinin 100 üyesini güvenliğe götürmekle suçlanan ekibin acil durum çabalarının bir parçasıydı. Ekip sonunda Kiev’e yerleştiğinde, Afanasenko’nun rolü, eğitimin gözetimini ve yerinden edilmiş çocukların çoğunun yaşadığı yeni bir tesisin yönetimini içerecek şekilde gelişti.
Şimdi, başka bir Rus saldırısından bir başka kaçışın ardından Split’te, hem Afanasenko hem de Cardoso’nun sorumlulukları o kadar arttı ki, Afanasenko’nun yaptıklarına basit bir açıklaması var: “Biz anne ve baba gibiyiz.”
Shakhtar, diğer çocukların akrabalarına kampa seyahat etmeleri için açık bir davette bulundu.
Elena Kostrytsa, oğlu Alexander’ın 16. yaş gününü yalnız geçirmemesini sağlamak için kısa süre önce üç haftalık bir konaklama için geldi. Kostrytsa, antrenman kıyafetleri giymiş Alexander bakarken, “Oğlumu üç aydır görmedim, bu yüzden bunun nasıl hissettirdiğini tahmin edebilirsiniz” dedi. Küçük kız kardeşi Diana da 1200 millik bir yolculuk yapmıştı. Ancak bu buluşma bile buruktu: Ukrayna yasaları, İskender’in babasının orada bulunamayacağı anlamına geliyordu.
Derme çatma futbol kampı, artık profesyonel sporlarda bir kariyer için elit düzeyde bir eğitim kadar dikkat dağıtıcı. Elinden gelenin en iyisini yapan Cardoso, oyuncuları kabaca yaşlarına göre ayırarak dört gruba ayırdı ve her seferinde yarı yarıya çalışıyor.
Shakhtar’ın logosuyla süslenmiş takım otobüsünü geri kalan kursiyerleri toplamak için otele geri göndermek için oyuncuların yarısı ile sahadaki zamanı kullanarak aynı anda iki seans yapıyor. Sahada Cardoso, tercümanı olmadan günlük seanslarda gıcıklanan bir sesle emirler yağdırıyor.
Yine de, Hırvat sürgünlerinde dördüncü aya giren Shakhtar’ın personeli ve genç oyuncuları için her şeye bir belirsizlik havası hakim.
Cardoso, “Ben yalan söyleyen ve çok fazla iyimserlik gösterip ‘Merak etmeyin, yakında döneceğiz’ gibi şeyler söyleyen biri değilim. “Gerçekçi olmaya çalışıyorum.”
Öngörülebilir gelecek için, o, Afanasenko ve Zagreb Oteli’nde kapana kısılmış diğerlerinin yapabileceği tek şey, oyuncular için güvenli bir ortam sağlamak, paylaştıkları bağlantıları korumak ve mümkün olan en kısa sürede aileleriyle yeniden bir araya getirmek. Daha çok bekleyiş, daha çok endişe, daha çok gözyaşı olacak.
Afanasenko, “Her gün sabah ve akşam, güne ailemi arayarak başlıyorum ve günümü ailemi arayarak bitiriyorum” dedi. “Bence bu çocukların her biri aynı şeyi yapıyor. Ama neyi değiştirebiliriz?”
New York Times haberinden çevrildi ve haberleştirildi.