16 Kasım 1941
Kasım
|>Aralık|
Doğu Cephesi
Alman birlikleri Kerç'i ele geçirdi
16 Kasım 1941 - Tarih
16 Kasım 1941 &mdash Soldan: Annie Rose Briggs, William Lewis Rose, Henry E. Woest ve Ray Williamson, 1875'te William B. Rose tarafından Grapevine sınıfının en altında başlatılan Rose Station anısına bir plaketin ithafında Tejon Çiftliği'ndeki mevcut Grapevine kasabasında.
Annie ve William L. (takma adı Billy, 1916'da William Jenkins'i vuran) William B'nin çocuklarıdır. Rose Henry Woest onun üvey oğludur (Annie ve William L.'nin annelerinin önceki evliliğinden olan üvey erkek kardeşi). Williamson, törende Altın Batı Yerli Oğulları Büyük Salonunun temsilcisiydi.
Bakersfield California'da 17 Kasım 1941'de yayınlanan (aşağıya bakınız), bu fotoğraf Annie Rose Briggs'in (1883-1972) öldüğü sıradaki etkileri arasındaydı ve arkadaşı Newhall'dan Glenn McKinney'e bırakıldı. Bize McKinney'nin kızı Kathy McKinney Baxter'dan (1971 Hart High Class) ve kocası Jim Baxter'dan (1969 Hart Class) geliyor.
William B. Rose, istasyonunu eski bir Overland Mail istasyonunun yerine kurdu. José Jesús Lopez, General Edward Beale'nin Tejon Çiftliği'ndeki majordomosu (ustabaşı) erken bir ortaktı, ancak Lopez tarihçi Frank Latta'ya (Latta 1976), işin işleyişiyle ilgili bir anlaşmazlık nedeniyle bir yıl içinde geri adım attığını söyledi. Rose sonunda bundan da vazgeçti ve kendi arazisini kurduğu Castaic'e taşındı.
Rose Station, California Tarihi Dönüm Noktası No. 300'dür. Alıntı şöyledir:
Plaket, Rose Station'ın aslında bir mil uzakta olduğunu söylüyor:
1941 Rose Station plaketi, 1937'de Sebastian Indian Reservation'ı anmak için ayrılmış (aşağıdaki fotoğraflara bakın) başka bir plaketin yanına yerleştirildi.
Tam olarak değil. Hükümet temsilcileri, 1851-52'de Kaliforniya'da yerli halkla 18 anlaşmayı müzakere etti, ancak ABD Senatosu bunları hiçbir zaman onaylamadı. Az ya da çok meyve veren tek şey, kısa ömürlü (San) Sebastian Indian Reservation oldu ve Fort Tejon, aynı zamanda ona göz kulak olmak için kuruldu. Yerli halklar, yaklaşık 200 mil uzaklıktaki Owens Vadisi kadar uzak bir yerden rezervasyona getirildi. (Kaliforniya'daki Owens Vadisi'ndekiler gibi çok daha küçük olan diğer rezervasyonlar oldukça sonra geldi.) Fort Tejon 1864'te terk edildiğinde, rezervasyon onunla birlikte dağıldı. Artık topraksız olan halk, kendi başlarının çaresine bakmak zorunda kaldı. Birçoğu Tejon Çiftliği'nde işçi olarak kaldı ve hala Beale'in kontrolü altındaydı, çünkü şimdi, 1865 itibariyle, o toprak sahibiydi. (Beale, İspanyol sömürgecilerin soyundan gelen Josés Lopez'i onları yönetmesi için görevlendirdi.) Modern Tejon Kızılderili Kabilesi'nin üyeleri, Tataviam rezervasyonunda yaşayan insanlardan türemiştir. rezervasyonda kaptan (yerli lider) oldu.
Romantik geçmişi hatırlatan tarihi ilgi çekici bir program, Pazar öğleden sonra Rose Station bölgesini belirten bir işaretçinin açılışını yaptı.
İstasyon, bir sahne noktası ve stokçu karargahı, 1875 yılında William B. Rose tarafından Bakersfield'ın bir mil doğusunda ve 53 mil güneyinde Highway 99'da inşa edildi.
F.F. Latta günün adresini verdi ve San Francisco'dan Raymond Williamson, Yerli Oğulları Büyük Salonu'nun üçüncü başkan yardımcısı, plaketi inşaatçı William B. Rose'un torunları tarafından açılışının ardından adadı, onlar Bayan Annie Rose Briggs idi. ve Henry E. Woest. Bayan J. Cuenod, duruma uygun olarak Annie Rose Briggs'in özgün bir şiirini okudu. Bayan Ona Moffett ve Hal Bannister eş başkan olarak görev yaptı ve Bay Bannister törenlerin başkanı olarak başkanlık etti.
Rahip John Murdoch tarafından yapılan bir yakarıştan sonra, El Tejon salonunun başkanı Bayan Althea Gemmell, Native Daughters William Mayhew, Bakersfield salonunun ilk başkan yardımcısı, Native Sons Ardis Walker, Kern County Tarih Kurumu başkanı tarafından selamlandı. Emory Gay Hoffman, Kern İlçesi Ticaret Odası sekreteri Bayan Ada Specht, denetleme bölgesi, Native Daughters'ın büyük başkan yardımcısı, Taft'tan Bayan Cula Valenzuela, La Reina tarihçisi, Los Angeles 267 Nolu Salon Bayan Adris Walker, Kern County Kadın Kulüpleri Federasyonu için tarih ve görülecek yerler başkanı Şerif John Loustalot ve Charles Wimmer, Denetim Kurulu Başkanı. Yerli Oğulları ve Kızları, Ticaret Odası ve Tarih Kurumu sponsorluğunda düzenlenen etkinliğe, sert hava koşullarına rağmen yoğun katılım sağlandı.
Rose Station ve Sebastian Indian Reservation plakları, N34.941383 W118.932583. Leon Worden'in fotoğrafları, 5-6-2017.
Yukarıda: Fotoğraf James Snead, 2013.
Tarihte Bu Gün Doğdu 16 Kasım
Doğum Günü'nü Bugün Kutlamak
Frank Bruno
Doğum: 16 Kasım 1961 Londra, İngiltere
Bilinen : 1995'te Oliver McCall'ı yenerek WBC Ağır Siklet şampiyonluğunu kazanan İngiliz ağır sıklet boksörü, 16 Mart 1996'da unvanını Mike Tyson'a karşı korudu, ancak üçüncü turda elendi ve kısa bir süre sonra emekli oldu.
Allison Crowe
Doğum: 16 Kasım 1981 Nanaimo, British Columbia, Kanada
Bilinen: Kendi yarattığı Rubenesque Records Ltd etiketiyle kayıt yapan Kanadalı Rock Kadın Şarkıcı Söz Yazarı. Kanada'da ve kuzeydoğu Amerika Birleşik Devletleri'nde çok sayıda tükenmiş konser vermiş harika bir canlı şarkıcı / sanatçıdır.
İçindekiler
Fransa'nın II. Dünya Savaşı sırasında birkaç düzenli ve düzensiz ordu gücü vardı, bu kısmen büyük bir jeopolitik değişimden kaynaklanıyordu. 1940'ta kaybedilen Fransa Savaşı'nın ardından ülke, Müttefiklerle savaşan demokratik bir cumhuriyetçi rejimden Almanya ile işbirliği yapan ve Müttefiklere çeşitli kampanyalarda karşı çıkan otoriter bir rejime geçti. Bu karmaşık karşıt kuvvetler, basit bir şekilde, Vichy Fransız kuvvetleri ve Özgür Fransız kuvvetleri olarak adlandırıldı. 1940'tan 1945'e kadar dünyanın her yerinde savaştılar ve bazen birbirlerine karşı savaştılar. Bu güçler birleşikti, isyancı gruplardan ve sömürge birliklerinden oluşuyordu Fransa, İngiliz imparatorluğunun yalnızca üçüncüsü olan büyük bir sömürge imparatorluğunu kontrol ediyordu.
Fransız kara ordularının, donanmalarının ve hava kuvvetlerinin, çeşitli derecelerde olmasına rağmen, II. Dünya Savaşı'ndan sonra USAF üsleri, de Gaulle'ün NATO'yu reddetmesi nedeniyle 1967'deki tahliyelerine kadar Fransa'da tutulsa da, ABD tarafından planlanan AMGOT'tan kaçmasına izin verdi. Sonuç olarak, Hür Fransız General François Sevez, 7 Mayıs 1945'te (Rheims, Fransa) tanık olarak ilk Alman Teslim Belgesini imzaladı, Fransız 1. Almanya), ayrıca tanık olarak ve Fransız General Philippe Leclerc de Hauteclocque, 15 Ağustos 1945'te Fransız Cumhuriyeti Geçici Hükümeti adına Japon Teslim Belgesini imzaladı (Tokyo körfezi, Japonya).
Fransa'nın 1939'dan 1945'e kadarki karmaşık ve belirsiz durumu, askeri kuvvetlerinin her iki tarafta da Fransız, İngiliz, Alman, Sovyet, ABD altında veya üniformasız - genellikle Müttefik veya Mihver komutanlığına tabi - savaştığı için bazı eleştirilere yol açtı. karşı karşıya gerçek rolü ve bağlılığı, daha çok İkinci Dünya Savaşı sırasında İsveç'te olduğu gibi.
Fransız Ordusu (1939–1940) Düzenle
1940'taki Alman saldırısının arifesinde Fransız Ordusu, genel merkezi Paris'in eteklerinde Vincennes'de bulunan General Maurice Gamelin tarafından komuta edildi. 117 tümenden oluşuyordu ve 94'ü operasyonların Kuzey-Doğu cephesine bağlıydı. Kuzey-Doğu Cephesi Komutanlığı, Başkomutanı General Alphonse Georges tarafından La Ferte-sous-Jouarre'da bulunuyordu. Fransız hava kuvvetlerine, karargahı Coulommiers'de bulunan General Joseph Vuillemin tarafından komuta edildi. [3]
Savaş esirleri
Fransız orduları teslim olduktan sonra Almanya, 2 milyon Fransız savaş esirini ele geçirdi ve onları Almanya'daki kamplara gönderdi. [4] Yaklaşık üçte biri çeşitli şartlarda serbest bırakıldı. Geri kalanlardan subaylar ve astsubaylar ayrı kamplarda tutuldu ve çalışmadı. Erler işe gönderildi. Yaklaşık yarısı, gıda kaynaklarının yeterli olduğu ve kontrollerin yumuşak olduğu Alman tarımında çalıştı. Diğerleri, koşulların çok daha sert olduğu fabrikalarda veya madenlerde çalıştı. [5]
Özgür Fransız Kuvvetleri 1940'ta Fransız Ordusunun asi bir fraksiyonu olarak kuruldu ve her iki ateşkesi de reddetti (bunlara « savaşan fransız ») ve Vichy'nin yetkisi. Bağlılığı General de Gaulle'e yönelikti ve karargahı Londra'daydı ve daha sonra Cezayir'e taşındı. Büyükşehir Fransa ve Fransız kolonilerinden ve aynı zamanda diğer ülkelerden (Belçika ve İspanya gibi) gönüllülerden oluşan sınırlı bir kuvvet olarak başlayarak, Giraud'un Afrika Ordusu ile birleşmesinden sonra tam bir orduya dönüştü, ardından Fransız Direnişinden yeni askerlerle (olarak da adlandırılır " üniformasız askerler »).
De Gaulle'ün BBC'deki temyiz başvurusu (Haziran 1940)
General Charles de Gaulle, 1940'taki Fransa Savaşı sırasında Fransız kabinesinin bir üyesiydi. Fransız savunma güçleri giderek daha fazla ezildikçe, de Gaulle, kendisini Nazi Almanyası ve Faşist İtalya ile müzakere edilmiş bir ateşkes anlaşmasına karşı çıkan bir grup politikacının parçası olarak buldu. . Bu görüşleri Konsey Başkanı Paul Reynaud da paylaşan de Gaulle, Fransız hükümeti çöktüğünde bulunduğu Birleşik Krallık'a elçi olarak gönderildi.
18 Haziran'da de Gaulle, BBC radyosu aracılığıyla Fransız halkıyla konuştu. Fransız askerlerinden, denizcilerden ve havacılardan Nazilere karşı savaşa katılmalarını istedi. Fransa'da, De Gaulle'ün "18 Haziran Temyizi" (Appel du 18 Haziran) yaygın olarak duyulmadı, ancak de Gaulle'ün müteakip söylemi ülke çapında duyulabilirdi. İngiliz Kabinesinden bazıları konuşmayı engellemeye çalıştı, ancak Winston Churchill tarafından reddedildi. Bugüne kadar, 18 Haziran Temyizi, Fransız tarihinin en ünlü konuşmalarından biri olmaya devam ediyor. Bununla birlikte, 22 Haziran'da Petain'in temsilcisi ateşkes imzaladı ve Vichy France olarak bilinen yeni rejimin lideri oldu. (Vichy, hükümetin Temmuz ayından itibaren dayandığı Fransız kasabasıdır.)
De Gaulle yargılandı gıyabında Vichy Fransa'da vatana ihanet ve firardan ölüme mahkûm edildi, öte yandan, Pétain'in iktidara gelişini anayasaya aykırı bir darbe olarak görerek, kendisini meşru Reynaud hükümetinin iktidarı kullanabilen son kalan üyesi olarak görüyordu.
Fransız SAS (1942–1945) Düzenle
15 Eylül 1940'ta, Özgür Fransız Kaptan Georges Bergé adlı hava indirme birimini yarattı. 1re compagnie de l'air, 1re CIA (1. Hava Şirketi) Büyük Britanya'da. Bu birim, daha sonra 1re chasseurs paraşütçüler, 1re ÇKP (1. Paraşüt Hafif Piyade Bölüğü) David Stirling'in talebi üzerine Temmuz 1941'de oluşturulan İngiliz Özel Hava Servisi hava indirme birimine katıldı [ kaynak belirtilmeli ] 1942'de Charles de Gaulle'e geçerek SAS Tugayı'nın Fransız Filosu oldu.
3. SAS (Fransızca) ve 4. SAS (Fransızca), 1. Havadan Deniz Piyade Alayı (1er RPIMa) olarak da bilinir ve 2e alayı de chasseurs paraşütçüler (2e RCP) sırasıyla.
Kompozisyon (1940–1945) Düzenle
Özgür Fransız Kuvvetleri (Kuvvetler Françaises Libres, FFL) 1. Serbest Fransız Tümeni'nden (1re Division Française Libre, 1re DFL), Özgür Fransız Hava Kuvvetleri (Kuvvetler Aériennes Françaises Libres, FAFL), Özgür Fransız Deniz Kuvvetleri (Kuvvetleri Navales Françaises Libres, FNFL), Ücretsiz Fransız Deniz Hava Servisi (Aéronavale française libre, AFL), Deniz Komandoları (Komando Deniz), Fransız İçişleri Kuvvetleri adlı Fransız Direniş kolu (Forces Françaises de l'Intérieur, FFI) ve istihbarat servisi Merkez İstihbarat ve Operasyon Bürosu (Bureau Central de Renseignements et d'Action, BCRA), hepsi Özgür Fransa'nın yaratıcısı General Charles de Gaulle'e bağlılık gösteriyor (Fransa libre).
Fransız Seferi Kolordu (1943–1944)
Leclerc'in Özgür Fransız Kuvvetleri'nin 1943'te Giraud'un Afrika Ordusu ile ilk kez karşılaştığı Trablus, Libya'ya yakındı.[6]
Özgür Fransız Kuvvetleri ve Afrika Ordusu birleşmesi (1 Ağustos 1943)
Kasım 1943'te Fransız kuvvetleri, Lend-Lease aracılığıyla sekiz tümeni yeniden donatmak ve ödünç alınan İngiliz teçhizatının iadesini sağlamak için yeterli askeri teçhizat aldı. Bu noktada, .Özgür Fransız kuvvetleri ve Afrika Ordusu, Fransız Seferi Kolordusu'nu oluşturmak için birleştirildi (Kolordu Expéditionnaire Français, CEF), General Alphonse Juin altında, 1943 İtalyan Seferi ve Ağustos 1944'te Güney Fransa'da Dragoon Operasyonu olarak adlandırılan işgalde yer alacak.
Eylül 1944'e kadar, Özgür Fransız kuvvetleri 560.000'de (ve FFI 300.000'de) idi, bu 1944'ün sonunda 1 milyona yükseldi ve Alsace, Alpler ve Brittany'de savaştı. Avrupa'daki savaşın sonunda (Mayıs 1945), Özgür Fransız kuvvetleri, Almanya'da savaşan yedi piyade ve üç zırhlı tümen dahil olmak üzere 1.250.000'di.
Diğer Özgür Fransız birimleri, İngiliz SAS, RAF ve Sovyet hava kuvvetleri dahil olmak üzere Müttefik kuvvetlere doğrudan bağlıydı.
Uzak Doğu Fransız Seferi Kuvvetleri (1943–1945) Düzenle
NS Forces Expéditionnaires Françaises d'Extrême-Orient (FEFEO), 4 Ekim 1943'te II. Dünya Savaşı'nın Asya tiyatrosunda savaşmak ve 1940'tan beri Japonlar tarafından hâlâ işgal edilen Fransız Çinhindi'ni kurtarmak için oluşturulan bir Fransız seferi kolorduydu. FEFEO'nun askere alınan posterleri, ABD yapımı bir M4 Sherman tankını tasvir ediyordu. General Leclerc'in 1944'te Paris ve Strasbourg'un kurtarılmasındaki rolüyle ünlü Özgür Fransız 2. Zırhlı Tümeni'nden "Dün Strazburg, yarın Saygon: Uzak Doğu Fransız Sefer Kuvvetlerine Katılın" başlığıyla. [7]
1945'te Japonya teslim olduktan ve Çin Çinhindi'nde sorumlu olduktan sonra, Geçici Fransız Cumhuriyeti, Vietnam kurtuluş hareketini pasifize etmek ve Fransız sömürge yönetimini yeniden kurmak için Fransız Uzak Doğu Sefer Kolordusu'nu Çinhindi'ne gönderdi. [8]
Gaurs & amp C.L.I. komandolar (1943–1945)
Ücretsiz Fransız komando grupları aradı Kolordu Leger d'Müdahale (C.L.I.), Kasım 1943'te FEFEO'nun bir parçası olarak de Gaulle tarafından yaratıldı ve işgal altındaki Fransız Çinhindi'ndeki Japon kuvvetleriyle savaşmak için İngiliz Chindits'ten sonra, Fransız Cezayir'de, ardından İngiliz Hindistan'da eğitildi.
1944'ten beri General Roger Blaizot komutasında Fransız Çinhindi'nde görev yaptılar ve İngiliz Kuvvetleri 136'nın B-24 Liberator'u tarafından düşürüldüler. İlk C.L.I. komandolar daha çok "Gaurlar" olarak biliniyordu, gaur bir Hint bizonu.
Müttefik mühimmatları (1942–1945) Düzenle
İngiliz desteği Düzenle
Ücretsiz Fransız hava mürettebatı, Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin operasyonel kontrolü altında İngiliz veya Lend-Lease ekipmanı ile filolar oluşturdu. İngiliz savaş gemileri Özgür Fransız donanmasına ödünç verildi. Malzemenin yanı sıra, İngilizler 3. SAS (Fransızca) ve 4. SAS (Fransızca) ve CLI gibi bazı Özgür Fransız pilotları ve hava komandolarını kurdu ve eğitti: ikincisi Seylan'da eğitildi ve İngiliz Chindits'ten sonra yaratıldı.
ABD desteği Düzenle
1941'de hâlâ tarafsız olmasına rağmen, Birleşik Devletler İngiltere ve Çin'e Lend Lease mühimmatı sağlamaya başladı. Bazıları 1942'den başlayarak Kuzey Afrika'daki Özgür Fransızlara gitti. [9] Özgür Fransız Kuvvetlerine aktarılan büyük Amerikan teçhizatı stokları arasında M4 Sherman orta tankının çeşitli versiyonları vardı. Fransız zırhlı tümenleri, ABD Ordusu zırhlı tümenleriyle aynı şekilde organize edildi ve donatıldı ve oldukça büyük taarruz komutlarıydı. 1943'te Fransızlar, Kuzey Afrika'da yeni bir ordu kurmaya karar verdiler ve Amerikalılarla, onu ABD'nin modern silahlarıyla donatmak için bir anlaşma yaptılar. Fransız 2. Zırhlı Tümeni (Fransızca: Blindée Bölümü, DB) M4A2'lerle tam donanımlı Normandiya Savaşı'na girdi. Birinci Fransız Ordusunun bir parçası olarak G. Fransa'ya giren 1. ve 5. DB, M4A2 ve M4A4 orta tank karışımı ile donatıldı. Üç operasyonel zırhlı tümen için bir eğitim ve yedek organizasyon olarak hizmet veren 3. DB, yaklaşık 200 orta ve hafif tankla donatıldı. Bunlardan 120'si daha sonra yeniden yayımlanmak üzere ABD Ordusunun Delta Üs Bölümüne teslim edildi. 1., 2. ve 5. Zırhlı Tümenler için müteakip muharebe kayıpları, ABD Ordusu stoklarından standart çıkışlı tanklarla değiştirildi. [10]
Tankların yanı sıra ABD Ordusu, Özgür Fransız kuvvetlerine ve Afrika Ordusuna, binlerce birlik için araçlar, toplar, kasklar, üniformalar ve ateşli silahlar gibi ABD yapımı yüzlerce uçak ve malzeme ile yakıt ve erzak sağladı.
8 Mayıs 1945'te Birimler ve Komutlar
Ordular Düzenle
Kolordu Düzenle
Bölümler Düzenle
- [11]
- 2. Fas Piyade Tümeni
- 4. Fas Dağ Tümeni
- 9. Koloni Piyade Tümeni
- 27. Alp Piyade Tümeni [12]
- 1. Zırhlı Tümen [11]
- 3. Zırhlı Tümen [12][13]
- 1. Piyade Tümeni [12][13]
- 10. Piyade Tümeni [12]
- 14. Piyade Tümeni [12]
- 19. Piyade Tümeni [12]
- 23. Piyade Tümeni [12]
- 25. Piyade Tümeni [12]
- 36. Piyade Tümeni [13]
- 1. Uzak Doğu Koloni Tümeni [13]
- 2. Uzak Doğu Koloni Tümeni [13]
- 3. ve 4. Ücretsiz Fransızca S.A.S. (Özel Hava Servisi) Taburları
Vichy ordusunun resmi adı olan Ateşkes Ordusu, Mareşal Pétain tarafından yönetildi ve karargahı Fransız Sömürge İmparatorluğu'nun bir parçası olarak dünyaya yayılmış üsleri ile Fransız Devletinin başkenti Vichy'de bulunuyordu. Almanya tarafından büyükşehir Fransa'nın işgalini takiben Temmuz 1940'ta oluşturulan sınırlı bir kuvvetti. Büyükşehir topraklarının kuzey kısmı, resmi olarak imzalanan ateşkesin bir sonucu olarak Haziran 1940'tan Kasım 1942'ye kadar işgal edildi, daha sonra, Müttefiklerin Fransız Kuzey Afrika'sını işgali (Operasyon Meşalesi) ve sömürgeci Fransızların Müttefik bağlılığının bir sonucu olarak tam büyükşehir bölgesi Afrika Ordusu. Düzenli sınırlı Mütareke Ordusunun yanı sıra Fransız Devleti, Fransız Direnişi ile savaşmak için düzensiz kuvvetler yarattı ve hem Vichy hem de Alman makamları tarafından düşman olarak görülen iç/dış komünistler.
Fransız Devlet Hava Kuvvetleri (1940–1944)
Fransız Gönüllüleri Lejyonu Düzenle
Fransız Savaşçılar Lejyonu Düzenle
NS Legion Française des Combattants ("Fransız Savaşçıları Lejyonu"), 29 Ağustos 1940'ta Xavier Vallat tarafından oluşturulan Fransız Devletinin ilk paramiliter gücüydü.
Fransız Savaşçılar Lejyonu ve Ulusal Devrim Gönüllüleri
19 Kasım 1941'de kuvvet adını şu şekilde değiştirdi: Légion française des battletants et des volontaires de la Révolution ulusal ("Fransız Savaşçıları Lejyonu ve Ulusal Devrim Gönüllüleri"). Ulusal Devrim, Fransız Devletinin resmi ideolojisiydi.
Bolşevizme Karşı Fransız Gönüllüleri Lejyonu
Üç Renkli Lejyon (1941–1942) Düzenle
NS Lejyon Üç Renkli ("üç renkli lejyon") 1941 yazında Pierre Laval ve Jacques Benoist-Méchin tarafından yaratıldı ve 1942 sonbaharında dağıtıldı.
Fransız Milice (1943–44) Düzenle
Fransız Milis ("milis"), Fransız Direniş makilerini avlamak için Alman işgal ordusunun yardımcısı olarak hizmet vermek üzere Fransız Devleti tarafından 30 Ocak 1943'te oluşturulan bir Vichy Fransız paramiliter kuvvetiydi. Komutanı Joseph Darnand, bir Fransız savaşı gazisi ve gönüllüydü, Ekim 1943'te Adolf Hitler'e bağlılık yemini etti ve bir rütbe aldı. Sturmbannführer (Binbaşı) Waffen SS'de. 1944'te Fransız Milis'in 35.000'den fazla üyesi vardı.
Lejyoner Sipariş Hizmeti (1940–1943) Düzenle
Fransız Milice, Fransız Lejyonu Gönüllülerinin şok birimi olarak adlandırıldı. Service d'Ordre Legionnaire (SOL).
Frank-Garde Düzenle
Paramiliter kuvvetler (1940–1944)
Tıpkı Vichy polis ajanları gibi, ulusal polis güçleri de Alman makamlarıyla işbirliği yaptı, Fransız Gençlik Çalışmaları mezunları bir vaazla Mareşal Pétain'e bağlılıklarını ilan etmek zorunda kaldılar. Jest, « derken Nazi selamıydı.Haklısın!» ("Yemin ederim!") Hitler'i alkışlamak yerine.
Fransız Gençlik Çalışmaları (1940–1944) Düzenle
NS Chantiers de la jeunesse française ("Fransız gençlik çalışmaları"), 30 Temmuz 1940'ta eski İzci Hareketi Baş Generali Joseph de La Porte du Theil (42. Piyade Tümeni) tarafından Fransız ordusunun zorunlu askerlik hizmetinin (taslak) yerine kurulmuş bir paramiliter gençlik örgütüydü. Üyeleri Vichy ordusu subayları altındaydı ve Fransız Milice'ninkine benzer askeri üniformalar giymişlerdi [14] ve bir kol selamı ile Mareşal Pétain'e bağlılık iddia etmek zorunda kaldılar.
Fransız Gençlik Çalışmaları tüm Fransız departmanlarında mevcuttu, yani Fransız Cezayir'inde de vardı ve Avrupalı yerleşimciler ve Müslüman yerliler için geçerliydi. [15] Ancak Yarbay van Hecke, La Porte du Theil'e genç Yahudileri reddetmesini tavsiye etti ve bu nedenle 15 Temmuz 1942'de Vel' d'Hiv Roundup'tan yirmi dört saat önce bir kararname ile artık Fransız Gençlik Çalışmaları'nda değillerdi. .
Kasım 1942'de, Müttefiklerin Cezayir ve Oran'ı işgali gerçekleştiğinde, La Porte du Theil ve van Hecke, Fransız Cezayir'indeydi. Birincisi, Pétain'e sadık, büyükşehir Fransa'ya uçtu, ikincisi ise Özgür Fransız tarafında yer aldı ve Henri Giraud'un Afrika Ordusu'na katıldı. Yerel Fransız Gençlik Çalışmaları, bu askeri gücün birimleri haline geldi; en ünlüsü 7e alayı de chasseurs d'Afrique [fr] , 7e RCA (7. Africa Chasers Alayı) 1943'te kuruldu ve 1944'ten 1945'e kadar İtalyan, Fransız ve Alman Müttefik kampanyalarıyla savaştı, savaş bayrağının ima ettiği gibi Örneğin. 1944 Monte Cassino Savaşı (Garigliano), Dragoon Operasyonu (Toulon) ve 1945 Almanya'nın işgali (Württemberg). ünlü savaş şarkısı Le Chant des Africains sürüm 1943, Lt.Col'e adanmıştır. van Hecke ve 7e RCA'sı.
Yedek Mobil Grup (1941–1944) Düzenle
Rezerv Mobil Grubu (Groupe mobil de rezerv, GMR) Vichy French René Bousquet tarafından oluşturulan Fransız Devletinin paramiliter bir gücüydü. Fransız Direnişi'ne karşı savaşlar sırasında Fransız Milis ve Alman ordusunun yardımcısı olarak görev yapan Mobil Jandarma'nın polis versiyonuydu. makiler. Aralık 1944'te, GMR'ler dağıtıldı, seçilen üyeler FFI'ya katıldı ve CRS Çevik Kuvvet Polisi ile değiştirildi.
Fransız Gestapo (1941–1944) Düzenle
dil Fransızların adıydı Gestapo, Henri Lafont, Pierre Loutrel ve Pierre Bonny tarafından yönetildi. Ünlü bir Vichy Fransız ajanı Gestapo NS Scharführer-SS Orta Fransa, Cher bölümünde görev yapan Pierre Paoli. [16] Mold, "Fransız yeraltı dünyasının tortuları tarafından görevlendirildi" diyor. [17]
Fransız SS (1942–1945) Düzenle
8. Sturmbrigade SS Frankreich (1943–44)
NS 8. Sturmbrigade SS Frankreich ("Fransız saldırı tugayı") 1943'te kuruldu. Hayatta kalan birlikler 1944'te 286. Güvenlik Birimi'ne dahil edildi.
SS Charlemagne'nin 33. Waffen Grenadier Tümeni (1943–1945)
Fransız Devletinin farklı güçleri L.V.F. ve Fransız Milice, Alman ordusunun tam bir bölümü olmak için birleşti. Bölümün adı, ortak Fransız ve Alman köklerine sahip olan Frank imparatoru Charlemagne'ye bir göndermedir. [18]
Afrika Falanjı (1942–43)
Afrika Falanjı [fr] Kasım 1942'de Fransız Tunus'ta Meşale Harekatı'ndan sonra Müttefik, Özgür Fransız ve Afrika Ordusu'na karşı savaşmak için kuruldu. Bu birlik Yarbay Christian du Jonchay, Yarbay Pierre Simon Cristofini ve Kaptan André Dupuis altındaydı, takma adları alternatif isimlerdi. Französische Freiwilligen Lejyonu ("Fransız Gönüllüleri Lejyonu") veya Compagnie Frankonya ("Frankonia şirketi).
Kuzey Afrika Lejyonu (1944) Düzenle
NS Légion kuzey-afrika [fr] , LNA, veya Kuzey Afrika Tugayı, BNA Fransız Gestapo ajanı Henri Lafont ve Müslüman Cezayir milliyetçisi Mohamed el-Maadi tarafından oluşturulan paramiliter bir güçtü. Bu birim, Arap ve Kabyle kökenli Parislilerden yapılmıştır.
Direnç grupları (1940–1945) Düzenle
Daha önceki Fransız Direniş grupları, Mareşal Pétain'in 17 Haziran'da savaşı durdurma çağrısı ve ardından Temmuz 1940'ta Fransız-Alman-İtalyan ateşkes anlaşmasını imzalamasının ardından Haziran 1940'ta kuruldu. tek bir komuta zinciri altında birleşmesini zorlaştıran ideoloji. Ünlü gruplar komünist dahil Francs-Tireurs et Partizans, FTP ("Partizan düzensiz tüfekçiler") ve asi polis honneur de la polis ("Polisin Onuru").
Direnişin Birleştirilmesi
Fransız Direnişi giderek güçlendi. Charles de Gaulle, liderliği altındaki farklı grupları bir araya getirmek için bir plan yaptı. Hareketinin adını değiştirdi Kuvvetler Françaises Savaşçıları (Fransız Kuvvetleriyle Savaşmak) ve sekiz büyük Fransız Direniş grubunu tek bir örgütte birleştirmek için Jean Moulin'i Fransa'ya geri gönderdi. Moulin anlaşmayı imzaladı Conseil National de la Résistance (Ulusal Direniş Konseyi). Sonunda yakalandı ve işkence altında öldü.
Koloniler için Fransız-Fransız mücadelesi
İkinci Dünya Savaşı sırasında (1939-1945), Fransız kolonileri Donanma ve Koloniler Bakanı tarafından yönetiliyordu. 16 Haziran 1940'ta Bakan César Campinchi istifa etti ve yerini kolonilerin otoritesi haline gelen Amiral François Darlan aldı.
21 Haziran'da Campinchi, büyükşehir Fransa'dan ayrıldı. Massilia Bordeaux'daki okyanus gemisi, İçişleri Bakanı Georges Mandel gibi diğer hükümet üyeleriyle birlikte 24 Haziran'da Fransız Fas'ın Kazablanka kentine vardı. Mandel'in fikri, Fransız Kuzey Afrika'da sürgündeki bir hükümet kurmak için Bordeaux'dan ayrılmak ve oradan sömürgelerin gücünü kullanarak savaşa devam etmekti. Ancak, tekne Kazablanka'ya vardığında, politikacılar Fransız Fas yöneticisi General Charles Noguès tarafından General Maxime Weygand ve Mareşal Philippe Pétain'in emriyle tutuklandı. fiili devlet başkanı. Mütareke'nin bir sonucu olarak, Fransız sömürge dünya imparatorluğu Vichy French oldu.
Ancak, Mandel'den ilham alan General Charles de Gaulle, sonunda Londra'da sürgündeki bir Fransız hükümeti kurdu ve birkaç koloniyi kendi davasına döndürmeye çalıştı. Stratejik üsler kazanmayı ve büyükşehir Fransa'yı özgürleştirmeye yetecek kuvvetler için birlikler toplamayı umuyordu. 1940'ta birkaç koloni Özgür Fransız tarafına katıldı, ancak diğerleri Vichy kontrolü altında kaldı. General de Gaulle'ün itibarı, o zamanlar hiçbir siyasi tecrübesi veya takipçisi olmayan bir askeri adamdı. Karizması, üst düzey sömürge yöneticilerinin veya Generallerin bağlılığını toplamaya yetmedi. Sonuç olarak, her biri Mihver veya Müttefiklerin yanında yer alan Özgür Fransız kolonileri ile Vichy Fransız kolonileri arasında bir savaş başladı.
Afrika Ordusu (1942–1943)
Afrika Ordusu, 1830'da, 1847'de tamamlanan Cezayir Regency (proto-Cezayir) misyonunu fethetmek için kurulmuş bir seferi kolordu olarak oluşturulmuş tarihi bir sömürge gücüdür. 1939–1940 yılları arasında Fransız Cumhuriyeti'nin bir gücü olarak savaştı, ardından teslim olduktan sonra büyükşehir Fransa'sında, Mers-el-Kebir savaşında ve Meşale Harekâtı'nda Müttefiklerle savaşan bir Vichy kuvveti oldu (1940–1942), daha sonra 1942'de Vichy kuvvetlerinin asi bir fraksiyonu olarak gelişti. Sonunda Özgür Fransız ile birleşti. Anakara Avrupa'daki 1944 operasyonlarından önceki kuvvetler.
General Henri Giraud tarafından yönetildi ve Fransız Kuzey Afrika, Fransız Batı Afrika ve Fransız Ekvator Afrika'sından karışık Avrupalı yerleşimciler ve yerli sömürge güçlerinden oluşuyordu. De Gaulle'ün Özgür Fransız Kuvvetleri'nden farklı olarak, Giraud'un Afrika Ordusu, bir borç ver-kiralama planı aracılığıyla Birleşik Devletler tarafından büyük ölçüde tedarik edildi. Modern ABD yapımı malzemenin keyfini çıkaran bu yeni donatılmış kuvvet, « Nouvelle armée française » ("Yeni Fransız Ordusu").
Giraud, 26 Aralık 1942'de bu sivil ve askeri görevi aldığından beri Kuzey Afrika'daki Fransız Kuvvetleri Komutanıydı (Commandement Civil et militaire d'Alger) öldürülen Vichy Fransız amiral François Darlan yerine.
Meşale sonrası Düzenle
Meşale Operasyonu sırasında, Kasım 1942'de Vichy kontrolündeki Fransız Kuzey Afrika'nın Müttefik işgali sırasında, birçok Vichy askeri teslim oldu ve Özgür Fransız davasına katıldı. Vichy kıyı savunmaları Fransız Direnişi tarafından ele geçirildi.
Meşale Harekatı'nın ardından Henri Giraud, Afrika Ordusu'nun başına, de Gaulle'ün Özgür Fransız Kuvvetleri ve Vichy Fransız kuvvetlerinden farklı olarak üçüncü bir Fransız kuvveti aldı. Afrika Ordusu - (1830'da kuruldu) Fransız Cezayir merkezli Fransız XIX Kolordusu olarak Müttefik tarafına katıldı.
Eksen misillemeleri (1942–1943)
Naziler, sonrasında Vichy'nin kararlılığından şüphelendiler. Meşale ve Kasım 1942'de büyükşehir Fransa'nın Vichy France olarak bilinen güney "özgür" bölümünü işgal ettiler (Vaka Anton). Ayrıca, Libya merkezli Luftwaffe, Cezayir limanına ve Doğu Fransız Cezayir şehirlerine (Annaba ve Jijel dahil) birkaç bombalı saldırı gerçekleştirdi.
Ücretsiz Fransız kolonileri Düzenle
1940 sonbaharında, Fransız Kamerun kolonileri, Fransız Hindistan ve Fransız Ekvator Afrikası, Özgür Fransız tarafına katıldı. Yeni Kaledonya, Fransız Polinezyası, Saint-Pierre ve Miquelon'daki Fransız kolonileri ve Yeni Hebridler daha sonra katıldı.
Vichy Fransız kolonileri Düzenle
Fransız Çinhindi, 1940-44 arasında Vichy kontrolü ve Japon gözetimi altındaydı ve ardından toplam Japon yönetimi altındaydı. Batı Hint Adaları'ndaki Guadeloupe ve Martinique kolonileri 1942'ye kadar Vichy hükümetinin kontrolünde kaldı. [19]
Müttefik Kızgın (1940) Düzenle
Mancınık Operasyonundan Borç Verme-Kiralama Düzenlemesine
3 Temmuz 1940'ta Mancınık Harekatı ile başlayan İngilizler, Fransız gemilerini ele geçirmek için önleyici tedbirler aldı. İngiliz Kanalı (Plymouth), Akdeniz (Cebelitarık) ve Kanada'nın İngiliz limanlarına demirleyen hem savaşçılar hem de ticaret gemileri, silahlı denizciler ve askerler tarafından aniden esir alındı. Mürettebat enterne edildi ve gemiler ele geçirildi ve İngiliz veya Polonya filolarına dağıtıldı.
Daha sonra Charles de Gaulle'ün sürgündeki Özgür Fransız hükümetinin lideri olarak tanınmasıyla, stajyer personel serbest bırakıldı ve İngilizler tarafından yeni gemilerle örgütlendi. Lend-Lease kapsamında sağlanan Amerikan yardımı, Batılı müttefiklerin bir parçası olarak bir Fransız donanmasının genişlemesine ve yeniden kurulmasına izin verdi.
İngiliz yakalama Düzenle
İngiliz limanlarındaki Fransız Donanması gemileri, silahlı denizciler tarafından bordaya alındı. Surcouf Temmuz 1940'ta Plymouth'ta tamir edilen denizaltı, dört ölümle (3 İngiliz, 1 Fransız) ve tüccar MV'nin ele geçirilmesiyle sonuçlandı. Charles Plumier HMS olan Kasım 1940'ta Cebelitarık'ta büyüklerDaha sonra birkaç amfibi çıkarmada komuta gemisi olarak kullanıldı.
SurcoufOnarımları tamamlandı ve Ağustos 1940'a kadar Özgür Fransız kuvvetlerine devredildi ve 1941'de trans-Atlantik konvoylarına eskort görevi görüyordu.
Eksen talebi (1940–1945) Düzenle
Alman yakalama Düzenle
Case Anton'un bir parçası olarak, Lila operasyonunda Almanlar kalan Fransız donanmasını ele geçirmeye çalıştı. Toulon'da Fransız gemileri teslim edilmek yerine batırıldı. Üç savaş gemisi, yedi kruvazör ve on beş muhrip olmak üzere yetmiş yedi gemi kasten batırıldı. Bazı denizaltılar kaçma emirlerini görmezden geldiler ve Müttefik davasında savaşmak için kaçtılar.
Avrupa Düzenle
Sahte Savaş (1939) Düzenle
1 Eylül 1939'da Polonya'nın işgali Alman kuvvetleri için büyük bir başarıydı. Fransa, 3 Eylül 1939'da Almanya'ya savaş ilan etti ve general Louis Faury liderliğindeki Saar Taarruzu ile batı bölgesi Saarland'ı işgal etti. Bu girişim, Fransa'nın Fransız-Polonya Askeri İttifakı uyarınca Polonya'ya yardım etme askeri yükümlülüğü tarafından yönetildi ve aynı komutan tarafından yönetilen Polonya'daki Fransız Askeri Misyonu'nu takip etti.
Taktik olarak başarılı olmasına rağmen, Alman topraklarındaki ilerleme 8 km'ye ulaştığında, Saar operasyonu, Anglo Fransız Yüksek Savaş Konseyi'nin tüm saldırı eylemlerinin derhal durdurulmasına karar vermesiyle 12 Eylül'de terk edildi. Bu SWC, İngiliz heyeti olarak Başbakan Neville Chamberlain ve Lord Chatfield'den oluşurken, Başbakan Édouard Daladier ve General Maurice Gamelin Fransız heyetini oluşturdu. Müzakerelerin bir sonucu olarak, General Gamelin Fransız birliklerine Fransa'daki Maginot Hattı'na geri çekilmelerini emretti ve Polonya'yı Almanlar ve Sovyetler ile karşı karşıya bırakarak, 17 Eylül'de Polonya'ya giren Almanlar ve Sovyetler ile karşı karşıya kaldı. 16 Ekim'de Alman general Erwin von Witzleben, kendi topraklarına birkaç kilometre giren Fransa'ya karşı bir karşı saldırı başlattı ve son Fransız kuvvetleri, ertesi gün ülkelerini savunmak için Almanya'dan ayrıldı.
Belçika Savaşı (10–28 Mayıs 1940)
1., 7. ve 9. ordular, son dünya savaşındaki Schlieffen Planına benzer bir Alman saldırısına karşı koymak için Belçika'ya girdi ve onları ve BEF'i daha sonra Ardennes saldırısı tarafından kuşatılmaya açık bıraktı.
Belçika'nın başarısız savunması ve Belçika Kralı III. Leopold'un 28 Mayıs'ta teslim olması, Özgür Belçika Kuvvetleri'nin kurulmasını teşvik etti.
Hollanda Savaşı (10-14 Mayıs 1940)
General Henri Giraud komutasındaki Fransız 7. Ordusu, Hollanda'daki müttefiklerini desteklemek için Almanlarla savaştı.
Fransa Savaşı (10 Mayıs – 25 Haziran 1940)
Önsöz Düzenleme
Ne Fransızlar ne de İngilizler Polonya'nın bu kadar hızlı bir yenilgisini beklemiyorlardı ve yeni bir mobil savaş biçimine dayanan hızlı Alman zaferi, Londra ve Paris'teki bazı generalleri rahatsız etti. Bununla birlikte, Müttefikler, Birinci Dünya Savaşı gibi makul bir savaş öngörerek Almanları kontrol altına alabileceklerini umdular, bu yüzden bir Doğu Cephesi olmadan bile Almanların önceki çatışmada olduğu gibi abluka ile yenilebileceğine inanıyorlardı. Bu duygu, Londra'da, Birinci Dünya Savaşı sırasında daha şiddetli acı çeken Paris'ten daha yaygın olarak paylaşıldı. Fransa Başbakanı Édouard Daladier, Fransa'nın kaynakları ile Almanya'nın kaynakları arasındaki büyük boşluğa da saygı duydu.
Fransa ordusunun komutanı Maurice Gamelin, Fransız hükümetinin geri kalanı gibi, I. Dünya Savaşı'nın tekrarlanmasını bekliyordu. Gamelin, Schlieffen Planı'nın oldukça yakın bir doğruluk derecesiyle tekrarlanacağına inanıyordu. 1930'larda Fransız ordusunun önemli bölümleri taarruz savaşı yürütmek için tasarlanmış olsa da, Fransız askeri personeli şu anda ülkesinin askeri veya ekonomik olarak donatılmadığına inandığından, Fransızlar yalnızca savunma savaşı için mideye sahipti. belirleyici bir saldırı başlatmak. Almanya üzerindeki birleşik ekonomik üstünlüğün tam olarak kullanılabileceği 1941 yılına kadar beklemek daha iyi olurdu. Beklenen Alman planıyla yüzleşmek için – ki bu plan, müstahkem Maginot Hattı'nın yanından geçerek Alçak Ülkeler'e doğru bir hamleye dayanıyordu – Gamelin, Almanları durdurmak için kuzeye İngiliz Seferi Kuvvetleri (BEF) ile birlikte Fransız ordusunun en iyi birimlerini göndermeyi amaçlıyordu. Birleşik İngiliz, Belçika, Fransız ve Hollanda ordularının desteğiyle kesin bir zafer elde edilinceye kadar Brüksel'in doğusundaki Dyle Nehri'nin bulunduğu bölge. Orijinal Alman planı Gamelin'in beklentilerine çok benziyordu.
Belçika'da iki Alman subayı taşıyan ve o sırada yürürlükte olan işgal planının bir kopyası olan hafif bir uçağın düşmesi, Hitler'i planı rafa kaldırmaya ve bir alternatif aramaya zorladı. için son plan Güz Gelb (Sarı Dava) daha sonra Gerd von Rundstedt'e Genelkurmay Başkanı olarak görev yapan General Erich von Manstein tarafından önerilmiş, ancak başlangıçta Alman Genelkurmay Başkanlığı tarafından reddedilmişti. Orijinal rotanın daha güneyine, birleşik Panzer tümenlerinin hızından yararlanarak karşıt güçleri ayırmak ve kuşatmak için derin bir nüfuz önerdi. Ardennes yoğun ormanlık ve mekanize bir istila için bir yol olarak mantıksız olduğu için (savunma açısından) olası olmama erdemine sahipti. Ayrıca Müttefikler tarafından ele geçirilmemiş olması (çünkü hiçbir kopyası taşınmıyordu) ve dramatik olması gibi önemli bir erdeme sahipti ki bu da Hitler'e çekici gelmiş gibi görünüyordu.
Manstein'ın saldırgan planı, zayıf Müttefik merkezini ezici bir güçle kırmak, kuzeydeki güçleri bir cepte tuzağa düşürmek ve Paris'e gitmekti. Plan, Müttefiklerin orijinal durumda nasıl tepki vereceklerine yakın bir yanıttan, yani Fransız ve İngiliz gücünün büyük bir kısmının Belçika ve Picardy'yi savunmak için kuzeye çekileceğinden faydalanacaktı. Bu sonucu sağlamaya yardımcı olmak için, Alman Ordusu B Grubu, Müttefik kuvvetleri doğuya doğru gelişen kuşatmaya çekmek için Belçika ve Hollanda'ya saldırmaya devam edecekti. Saldırı aynı zamanda Almanların İngiltere'ye daha sonra yapılacak bir saldırı için üsleri güvence altına almasını da sağlayacaktır.
Müttefik genelkurmayı ve kilit devlet adamları, orijinal istila planlarını ele geçirdikten sonra, daha harekat yapılmadan önce potansiyel olarak savaşta önemli bir zafer kazanmış oldukları için sevinçliydiler. Aksine, BEF'in komutanı General Gamelin ve Lord Gort, Almanların ortaya çıkardığı her şeyin başlangıçta bekledikleri gibi olmayacağını fark ederek sarsıldılar. Gittikçe daha fazla Gamelin, Almanların mekanize güçlerini yoğunlaştırarak bir atılım yapmaya çalışacaklarına ikna oldu. Sağ kanatta Maginot Hattı'nı kırmayı ya da sol kanatta müttefik kuvvet yoğunlaşmasını yenmeyi pek umut edemezlerdi. Bu sadece merkezden ayrıldı. Ancak merkezin çoğu Meuse nehri tarafından kaplandı.Tanklar, güçlendirilmiş nehir pozisyonlarını yenmek için işe yaramazdı. Ancak Namur'da nehir doğuya keskin bir dönüş yaptı ve kendisiyle Dyle nehri arasında bir boşluk yarattı. Mekanize savaş için ideal olan bu Gembloux Boşluğu çok tehlikeli bir zayıf noktaydı. Gamelin, zırhlı rezervlerinin yarısını orada toplamaya karar verdi. Elbette Almanlar piyade kullanarak Meuse pozisyonunu aşmaya çalışabilirler. Ancak bu, ancak birikmesi Gamelin'e bolca uyarı verecek olan büyük topçu desteği ile başarılabilirdi.
Alçak Ülkeler ve Kuzey Fransa'daki Sefer
Almanya taarruzunu başlattı Güz Gelb, bir önceki gece ve esas olarak 10 Mayıs sabahı. Gece boyunca, Alman kuvvetleri Lüksemburg'u işgal etti ve sabah, Alman Ordusu B Grubu (Bock) Hollanda ve Belçika'ya sahte bir saldırı başlattı. Kurt Student komutasındaki 7. Flieger ve 22. Hava Çıkarma tümenlerinden Alman Fallschirmjäger, Ordu Grubu B'nin ilerlemesini kolaylaştırmak amacıyla açılış gününde Lahey'de, Rotterdam yolu üzerinde ve Belçika Kalesi Eben-Emael'e karşı sürpriz çıkarmalar gerçekleştirdi.
Müttefik komutanlığı hemen tepki gösterdi ve tüm Müttefiklerin bekleyebileceği bir planla savaşmak için kuzeye kuvvetler gönderdi, önceki Schlieffen planına benziyordu. Kuzeye yapılan bu hareket, en iyi güçlerini verdi, hazır olma kaybı nedeniyle savaş güçlerini ve yakıt kaybı nedeniyle hareketliliklerini azalttı. O akşam Fransız birlikleri Hollanda sınırını geçti.
Fransız ve İngiliz hava komutanlığı, generallerinin tahmin ettiğinden daha az etkiliydi ve Luftwaffe, Müttefikleri önemli keşif yeteneklerinden yoksun bırakarak ve Müttefik iletişim ve koordinasyonunu bozarak hızla hava üstünlüğünü elde etti.
Alman işgalciler, "Hollanda Kalesi"ne giren ve Su Hattını atlayan Rotterdam'a ve Rotterdam'a doğru stratejik açıdan önemli tüm köprüleri güvence altına alırken, Hollanda hükümetinin merkezi olan Lahey'i ele geçirme girişimi, daha sonra Almanları yönlendiren tam bir başarısızlıkla sonuçlandı. paraşütçü saldırılarını atlamak için. Şehri çevreleyen hava limanları (Ypenburg, Ockenburg ve Valkenburg) 10 Mayıs'ta ağır kayıplarla alındı, ancak aynı gün iki Hollanda yedek piyade tümeninin başlattığı şiddetli karşı saldırılara karşı kaybedildi.
Fransızlar, Alman paraşütçülerinin saldırısına uğrayan Hollanda ordusuyla bağlantı kurmak için kuzeye yürüdüler, ancak Alman niyetlerini anlamadılar, 9. Panzer Tümeni'nin Alman zırhlı takviyelerinin 13 Mayıs'ta Rotterdam'a ulaşmasını engelleyemediler. Almanların Rotterdam'ı bombalamasından sonra 14 Mayıs'ta teslim oldu. Ancak Kraliçe Wilhelmina İngiltere'de bir sürgün hükümeti kurarken, Zeeland ve kolonilerdeki Hollanda birlikleri savaşa devam etti.
Belçika savunma hattının merkezi Fort Eben-Emael, 10 Mayıs'ta planör kullanan Alman paraşütçüler tarafından ele geçirildi ve İngiliz Seferi Kuvvetleri'nin gelişi Belçikalıları kurtarmayı başarmasına rağmen, kuvvetlerinin Albert Kanalı üzerindeki köprüleri geçmesine izin verdi. bir süre için. Gamelin'in kuzeydeki planı, İngiliz ordusu Dyle'a ulaştığında gerçekleştirildi ve ardından beklenen büyük tank savaşı, Fransız 2. ve 3. Tümenleri arasındaki Gembloux Boşluğu'nda gerçekleşti. Légeres mécaniques, (Mekanize Hafif Tümenler) ve Erich Hoepner'in XVI. Panzer Kolordusu'nun Alman 3. ve 4. Panzer Tümenleri, her iki tarafa da yaklaşık 100 araca mal olan Belçika'daki Alman taarruzu bir an için durmuş gibiydi. Ama bu bir aldatmacaydı.
Alman atılımı
Merkezde Alman Ordusu A Grubu, Belçika piyade alaylarını ve Süvari'nin Fransız Hafif Tümenlerini ezdi (Bölümler Légeres de cavalerie) Ardennes'e doğru ilerliyor ve 12/13 Mayıs gecesi Sedan yakınlarındaki Meuse nehrine ulaştı. 13 Mayıs'ta Almanlar Sedan yakınlarında üç geçişi zorladı. Fransızların beklediği gibi yavaş yavaş topçu toplamak yerine, Almanlar, Fransız hatlarının dar bir bölümünde bir delik açmak için bombardıman kuvvetlerinin tüm gücünü kullanarak geleneksel topçu ihtiyacını değiştirdi (pik bombalama ile noktalandı). Sedan, bir "B" sınıfı yedek tümen olan 55. Fransız Piyade Tümeni (55e DI) tarafından gerçekleştirildi. 55e DI'nin ileri unsurları, 13'ün çoğu boyunca konumlarını korudu, başlangıçta altı Alman geçiş girişiminden üçünü püskürttü, ancak Alman hava saldırıları Fransız destek topçu bataryalarını bozdu ve 55e DI birlikleri arasında bir izlenim yarattı. izole edildiler ve terk edildiler. Bombalamanın psikolojik etkisinin, genellikle yavaş yavaş genişleyen Alman lojmanlarının, bazı küçük Alman piyade birimlerinin derin nüfuzlarının ve hava veya topçu desteğinin eksikliğinin birleşimi, sonunda 55e DI'nin direncini kırdı ve birimin çoğu tarafından bozguna uğradı. 13/14 Mayıs akşamı. 13 Mayıs'taki 1215 bombardıman sortisi ile Alman hava saldırısı, dünyanın şimdiye kadar tanık olduğu en ağır hava bombardımanı, çok etkili ve başarılı Alman nehri geçişinin anahtarı olarak kabul ediliyor. Bu, taktik hava gücünün şimdiye kadar savaşta gösterilen en etkili kullanımıydı. Sedan'da başlayan düzensizlik, bitkin ve geri çekilen asker grupları tarafından Fransız hattına yayıldı. Gece boyunca, Bulson'daki son hazırlanan savunma hattındaki bazı birlikler, Alman tanklarının çoktan mevzilerinin gerisinde olduğu yanlış söylentisiyle paniğe kapıldı. 14 Mayıs'ta iki Fransız tank taburu ve 71. Saldırı, sabah 7:20'de olabildiğince hızlı bir şekilde nehrin karşısına atılan ilk Alman zırhlı ve tanksavar birlikleri tarafından kısmen püskürtüldü. duba köprülerinde. 14 Mayıs'ta, mevcut tüm Müttefik hafif bombardıman uçakları, Alman duba köprülerini yok etmek için kullanıldı, ancak İngiliz ve Fransız hava kuvvetlerinin tüm tarihindeki en yüksek tek günlük eylem kayıplarına maruz kalmasına rağmen, bu hedefleri yok edemedi. [20] Alman köprü başını çökertmek için çok sayıda hızlı planlanmış karşı saldırının başarısız olmasına rağmen, Fransız Ordusu köprü başının batı kanadında daha güneyde sürekli bir savunma pozisyonunu yeniden kurmada başarılı oldu, ancak Fransız direnişi parçalanmaya başladı.
Fransız İkinci Ordu Komutanı General Huntzinger, konumunun daha da zayıflamasını önlemek için derhal etkili önlemler aldı. Zırhlı bir tümen (3. Division Cuirassée de rezerv) ve motorlu bir tümen, kanadının etrafındaki Alman ilerlemelerini engelledi. Ancak XIX Panzer Kolordusu komutanı Heinz Guderian, Huntzinger'in kanadıyla ilgilenmiyordu. Panzer Tümeni'ni 3. DCR'nin saldırılarından korumak için köprü başında bırakarak, 1. ve 2. Panzer tümenlerini 15'inde keskin bir şekilde batıya kaydırdı, Fransız Dokuzuncu Ordusunun kanadını 40 km yarıp ve 102. Fortress Division, Monthermé'deki XVI Panzer Corps'u bloke eden pozisyonlarını terk edecek. Fransız İkinci Ordusu ciddi şekilde hırpalanmış ve kendisini iktidarsız hale getirmişken, şimdi Dokuzuncu Ordu tamamen dağılmaya başladı, çünkü Belçika'da da, takviye etmeye zaman bulamamış olan tümenleri, İngiltere'nin amansız baskısı tarafından nehirden geri itilmişti. Alman piyade, aceleci Erwin Rommel'in 7. Panzer Tümeni ile serbest kalmasına izin verdi. Bir Fransız zırhlı tümeni (1. DCR) onu engellemek için gönderildi, ancak beklenmedik bir şekilde hızla ilerleyerek 15'inde yakıt ikmali yaparken onu şaşırttı ve ağır Fransız tanklarının neden olduğu bazı kayıplara rağmen dağıttı.
Ayın 16'sında, hem Guderian hem de Rommel, üstlerine karşı açık bir itaatsizlik eyleminde durma yönündeki açık doğrudan emirlerine itaat etmediler ve tümenlerini, ellerinden geldiğince hızlı bir şekilde, kilometrelerce batıya taşıdılar. Guderian, Sedan'dan 80 kilometre uzaklıktaki Marle'ye ulaştı, Rommel, Sambre nehrini Le Cateau'da geçti. onun Köprübaşı, Dinant. Rommel'in nerede olduğunu kimse bilmiyordu (o kadar hızlı ilerlemişti ki telsiz bağlantısının dışındaydı ve 7. Panzer Tümeni lakabını kazandı). Gespenster Bölümü, "Ghost Division"), öfkeli bir von Kleist, 17'nin sabahı Guderian'a uçtu ve hararetli bir tartışmadan sonra onu tüm görevlerinden aldı. Ancak, von Rundstedt bunların hiçbirine sahip olmayacaktı ve siparişi onaylamayı reddetti.
Müttefik reaksiyon Düzenle
Panzer Kolordusu şimdi ilerlemelerini önemli ölçüde yavaşlattı, ancak kendilerini çok savunmasız bir konuma soktu. Gerilmiş, bitkin ve birçok tankın bozulduğu yakıtları azalmıştı. Artık onlarla piyade arasında tehlikeli bir boşluk vardı. Yeni, büyük bir mekanize kuvvetin kararlı bir saldırısı onları kesip yok edebilirdi.
Bununla birlikte, Fransız yüksek komutası, ani saldırının şokundan sarsıldı ve bir bozgunculuk duygusuyla sarsıldı. 15 Mayıs sabahı Fransa Başbakanı Paul Reynaud, İngiltere'nin yeni başbakanı Winston Churchill'i telefonla aradı ve "Yenildik. Yenildik, savaşı kaybettik" dedi. Churchill, Reynaud'u teselli etmeye çalışırken, Başbakan'a Almanların I. Ancak Reynaud teselli edilemezdi.
Churchill 16 Mayıs'ta Paris'e uçtu. Fransız hükümetinin zaten arşivlerini yaktığını ve başkentin tahliyesi için hazırlanmakta olduğunu gözlemlediğinde, durumun ciddiyetini hemen anladı. Fransız komutanlarla yaptığı kasvetli bir toplantıda Churchill, General Gamelin'e "Stratejik rezerv nerede?" diye sordu. Birinci Dünya Savaşı'nda Paris'i kurtarmıştı. "Yok", Gamelin yanıtladı. Daha sonra Churchill, bunu duymayı hayatındaki en şok edici an olarak nitelendirdi. Churchill, Gamelin'e generalin Alman çıkıntısının kanatlarına karşı bir karşı saldırı başlatmayı ne zaman ve nerede önerdiğini sordu. Gamelin basitçe "sayıların düşüklüğü, ekipmanın düşüklüğü, yöntemlerin düşüklüğü" yanıtını verdi.
Gamelin haklıydı, çoğu yedek tümen şimdiye kadar taahhüt edilmişti. Hâlâ yedekte olan tek zırhlı tümen olan 2. DCR, ayın 16'sında saldırdı. Ancak piyadenin Fransız zırhlı tümenleri, Bölümler Cuirassées de Réserve, adlarına rağmen, güçlendirilmiş mevzilere saldırmak için optimize edilmiş çok özel atılım birimleriydi. Kazıldılarsa savunma için oldukça yararlı olabilirler, ancak bir çarpışma savaşında çok sınırlı yararları vardı: önemli bir motorlu piyade bileşeni olmadığı için kombine piyade-tank taktiklerini uygulayamadılar, ağır Char B1 gibi zayıf taktik hareketliliğe sahiptiler. Fransız tank bütçesinin yarısının yatırıldığı ana tankları bis, günde iki kez yakıt ikmali yapmak zorunda kaldı. Böylece 2. DCR, küçük alt birimlerinin cesurca savaştığı, ancak herhangi bir stratejik etkisi olmayan bir koruma ekranına bölündü.
Tabii ki, kuzeydeki en iyi birliklerin bazıları henüz çok az savaş görmemişti. Yedekte tutulmuş olsalardı, kesin bir karşı saldırı için kullanılabilirlerdi. Ama şimdi sadece kuzeye hareket ederek çok fazla savaş gücü kaybetmişlerdi, tekrar güneye acele etmek onlara daha da pahalıya mal olacaktı. En güçlü müttefik tümen, 1. DLM (Division Legère Mécanique10'unda Dunkirk yakınlarında konuşlanan "hafif", bu durumda "mobil" anlamına gelir), ileri birimlerini 220 kilometre kuzeydoğuya, Hollanda şehri 's-Hertogenbosch'un ötesine 32 saat içinde hareket ettirmişti. Hollandalıların zaten kuzeye çekildiğini anlayınca geri çekildi ve şimdi güneye doğru ilerliyordu. Almanlara tekrar ulaştığında, orijinal 80 SOMUA S35 tankından yalnızca üçü, çoğunlukla arıza nedeniyle çalışır durumda olacaktı.
Bununla birlikte, temastan kaçınarak güneye çekilmek için radikal bir karar, BEF de dahil olmak üzere mekanize ve motorlu tümenlerin çoğunu kurtarabilirdi. Ancak bu, yaklaşık otuz piyade tümeni kaderlerine bırakmak anlamına geliyordu. Tek başına Belçika'nın kaybı muazzam bir siyasi darbe olur. Ayrıca, Müttefikler Almanların niyetlerinden emin değillerdi. Dört yönden tehdit ettiler: kuzeye, doğrudan batıya doğru müttefik ana kuvvetlere saldırmak, güneyde kesmek, Paris'i ve hatta doğuyu işgal etmek, Maginot Hattı'nın arkasına geçmek. Fransızlar yeni bir rezerv oluşturmaya karar verdiler; aralarında General Robert Touchon komutasında yeniden oluşturulmuş bir 7. Ordu, Paris'e giden yolu kapatmak için Maginot Hattı'ndan güvenli bir şekilde çıkarabilecekleri her birimi kullandılar.
Fransa'nın alelacele kurulan 4. Zırhlı Tümeninin komutasındaki Albay Charles de Gaulle, güneyden bir saldırı başlatmaya çalıştı ve daha sonra kendisine hatırı sayılır bir ün ve Tuğgeneralliğe terfi edecek bir başarı ölçüsü elde etti. Ancak de Gaulle'ün 17. ve 19. yüzyıllardaki saldırıları genel durumu önemli ölçüde değiştirmedi.
Kanal saldırıları, Dunkirk savaşı ve Weygand Planı (17–28 Mayıs)
Müttefikler onları tehdit etmek ya da oluşturdukları tehlikeden kaçmak için çok az şey yaparken, Panzer Kolordusu yakıt ikmali yapmak, yemek yemek, uyumak ve daha fazla tankı çalışır duruma getirmek için 17 ve 18 Mayıs'ı kullandı. 18 Mayıs'ta Rommel, Fransızların Cambrai'den vazgeçmelerini sadece zırhlı bir saldırı gibi göstererek yaptı.
19 Mayıs'ta Alman Yüksek Komutanlığı kendine çok güveniyordu. Müttefikler olaylarla başa çıkmaktan aciz görünüyordu. Güneyden ciddi bir tehdit görünmüyordu - gerçekten de Ordu Genelkurmay Başkanı General Franz Halder, Fransa'yı tek darbede savaştan çıkarmak için hemen Paris'e saldırma fikriyle oynuyordu. Kuzeydeki Müttefik birlikler Scheldt nehrine geri çekiliyorlardı, sağ kanatları 3. ve 4. Panzer Tümenlerine yol veriyordu. Savunmalarını yeniden düzenlemelerine veya kaçmalarına izin vererek daha fazla hareketsiz kalmak aptalca olurdu. Şimdi onları keserek daha da ciddi bir belaya sokma zamanıydı. Ertesi gün Panzer Kolordusu yeniden hareket etmeye başladı, zayıf İngiliz 12. ve 23. Bölge tümenlerini ezdi, Amiens'i işgal etti ve Abbeville'de Somme nehri üzerindeki en batıdaki köprüyü İngiliz, Fransız, Hollanda ve Belçika kuvvetlerini kuzeyde izole ederek güvence altına aldı. 20 Mayıs akşamı, 2. Panzer Tümeni'nden bir keşif birimi, 100 kilometre (62 mil) batıdaki Noyelles'e ulaştı ve burada Somme'nin Haliç'in Kanal'a aktığını görebiliyorlardı.
20 Mayıs'ta Fransa Başbakanı Paul Reynaud, Maurice Gamelin'i Alman taarruzunu kontrol altına alamadığı için görevden aldı ve onun yerine, Almanları kontrol altına almak için hemen yeni taktikler geliştirmeye çalışan Maxime Weygand ile değiştirdi. Ancak daha acil olan stratejik göreviydi: Weygand Planını oluşturdu ve Alman zırhlı mızrak ucunu kuzeyden ve güneyden birleşik saldırılarla uzaklaştırma emri verdi. Haritada bu uygun bir görev gibi görünüyordu: von Kleist'in iki Panzer Kolordusunun kıyıya hareket ettiği koridor sadece 40 kilometre (25 mil) genişliğindeydi. Kağıt üzerinde, Weygand bunu yürütmek için yeterli güce sahipti: kuzeyde, üç DLM ve güneyde BEF, de Gaulle'ün 4. DCR'si. Bu birimlerin organik gücü yaklaşık 1.200 tanktı ve Panzer tümenleri yeniden çok savunmasızdı, tanklarının mekanik durumu hızla kötüleşiyordu ancak Müttefik tümenlerinin durumu çok daha kötüydü. Hem güneyde hem de kuzeyde, gerçekte ancak bir avuç tank toplayabilirlerdi. Yine de, Weygand 21'inde Ypres'e uçarak Belçikalıları ve BEF'i planının sağlamlığına ikna etmeye çalıştı.
Aynı gün, 21 Mayıs'ta, Tümgeneral Harold Edward Franklyn komutasındaki İngiliz Seferi Kuvvetleri'nin bir müfrezesi, en azından Alman saldırısını geciktirmeye ve belki de Alman ordusunun ön cephesini kesmeye çalışmıştı. Ortaya çıkan Arras Savaşı, ağır zırhlı İngiliz Matilda tanklarının (Alman 37 mm tanksavar silahlarının onlara karşı etkisiz olduğunu kanıtladı) yeteneklerini gösterdi ve sınırlı baskın iki Alman alayını ele geçirdi. Ortaya çıkan panik (Arras'taki Alman komutanı Erwin Rommel, savaşta sadece 58 tane olmasına rağmen 'yüzlerce' tank tarafından saldırıya uğradığını bildirdi) Alman taarruzunu geçici olarak geciktirdi. Alman takviyeleri, İngilizleri ertesi gün Vimy Ridge'e geri itti.
Bu saldırı, Panzer Kolordusunu yok etmeye yönelik herhangi bir koordineli girişimin parçası olmamasına rağmen, Alman Yüksek Komutanlığı Rommel'den çok daha fazla panikledi. Bir an için pusuya düşürülmekten, bin Müttefik tankının seçkin güçlerini ezmek üzere olmasından korktular. Ancak ertesi gün güvenlerini yeniden kazanmışlardı ve Guderian'ın XIX Panzer Kolordusuna kuzeye baskı yapmalarını ve kuzeyde İngiliz ve Müttefik kuvvetlerinin arkasında bulunan Boulogne ve Calais Manş limanlarına ilerlemelerini emrettiler.
Aynı gün, 22'sinde, Fransızlar bazı piyade ve tanklarla Arras'ın güneyine saldırmaya çalıştı, ancak şimdiye kadar Alman piyadeleri yetişmeye başlamıştı ve saldırı, biraz zorlukla 32. Piyade tarafından durduruldu. Bölüm.
Sadece 24'ünde, bir avuç tank tarafından desteklenen 7. DIC, Amiens'i geri almayı başaramayınca, güneyden ilk saldırı başlatılabildi. Bu oldukça zayıf bir çabaydı ancak 27 Mayıs'ta İngiltere'den aceleyle getirilen İngiliz 1. Ertesi gün de Gaulle aynı sonucu tekrar denedi. Ancak şimdiye kadar tam bir başarı bile kuzeydeki güçleri kurtaramazdı.
23 Mayıs'ın erken saatlerinde Gort, Arras'tan geri çekilme emri verdi. Weygand planına ya da ikincisinin en azından Flaman kıyılarında bir cep tutmaya çalışma önerisine inancı yoktu. Reduit de Flandres. Böyle bir dayanak sağlamak için gereken limanlar zaten tehdit edildi. O gün 2. Panzer Tümeni Boulogne'a ve 10. Panzer Calais'e saldırdı. Boulogne'daki İngiliz garnizonu 25 Mayıs'ta 4.368 asker tahliye edilmesine rağmen teslim oldu. Calais, kruvazör tankları ve 30. Motor Tugayı ile donatılmış 3. Kraliyet Tank Alayı'nın gelişiyle güçlenmiş olsa da, 27 Mayıs'ta Almanların eline geçti.
1. Panzer Tümeni 25'inde Dunkirk'e saldırmaya hazırken, Hitler 24 Mayıs'ta durdurulmasını emretti. Bu, tüm savaşın en tartışmalı kararlarından biri olmaya devam ediyor. Hermann Göring, Hitler'i Luftwaffe'nin bir tahliyeyi önleyebileceğine ikna etmişti Rundstedt, zırhlı birliklerin daha fazla çaba göstermesinin çok daha uzun bir yeniden yerleştirme dönemine yol açacağı konusunda onu uyarmıştı. Şehirlere saldırmak, herhangi bir operasyonel doktrin kapsamında zırhlı birimler için normal görevin bir parçası değildi. Ayrıca Dunkirk çevresindeki arazinin zırh için uygun olmadığı düşünülüyordu.
Müttefik tahliyeleri (26 Mayıs – 25 Haziran) Düzenle
Kuşatılmış İngilizler, Belçikalılar ve Fransızlar, Dinamo Operasyonunu (26 Mayıs - 4 Haziran) ve daha sonra Ariel Operasyonunu (14-25 Haziran) başlattılar ve Müttefik kuvvetleri Belçika ve Pas-de-Calais'teki kuzey cebinden 26 Mayıs'tan itibaren tahliye ettiler. (bkz. Dunkirk Muharebesi) Müttefiklerin durumu, Belçika Kralı III. Leopold'un ertesi gün teslim olmasıyla karmaşıklaştı ve 28 Mayıs'a ertelendi.
Bununla birlikte, Dunkirk'teki tahliyeden sonra ve Paris kısa ömürlü kuşatmaya katlanırken, Birinci Kanada Tümeni ve bir İskoç tümeni Normandiya'ya gönderildi ve Paris'in düştüğünü ve Fransa'nın düştüğünü duymadan önce Paris'e doğru 200 mil içeri girdi. kapitülasyon yapmıştı. Geri çekildiler ve İngiltere için yeniden yola çıktılar.
Kanada 1. Tümeni Brest'e indiğinde, RAF'ın Kanada 242 Filosu Hawker Hurricane'lerini Nantes'e (100 mil güneydoğu) uçurdu ve orada hava koruması sağlamak için kuruldu.
İngiliz geri çekilmesi, Fransız yenilgisi (5–10 Haziran 1940)
En iyi ve en modern Fransız orduları kuzeye gönderildi ve sonuçta Fransızlar en iyi ağır silahlarını ve en iyi zırhlı oluşumlarını kaybettiler. Weygand, cephede Sedan'dan Manş Denizi'ne uzanan bir kanamayla karşı karşıya kaldı ve Fransız hükümeti, özellikle geri kalan İngiliz kuvvetleri savaş alanından Büyük Britanya'ya dönerken geri çekilirken, Almanların hala yenilebileceğini düşünmeye başlamıştı. Fransızların morali için özellikle sembolik bir olay, Alman İngiliz karşıtı propaganda sloganı "İngilizler son Fransız'a kadar savaşacak".
Almanlar, 5 Haziran'da Somme'deki saldırılarını yenilediler. Paris'e panzer liderliğindeki bir saldırı, Weygand'ın Almanlar ile başkent arasına koyduğu kıt rezervleri kırdı ve 10 Haziran'da Fransız hükümeti, Paris'i açık bir şehir ilan ederek Bordeaux'ya kaçtı.
San Antonio Register (San Antonio, Teksas), Cilt. 11, No. 41, Ed. 1 Cuma, 14 Kasım 1941
San Antonio, Teksas'tan yerel, eyalet ve ulusal haberleri ve reklamları içeren haftalık gazete.
Fiziksel tanım
sekiz sayfa: hasta. sayfa 20 x 15 inç. 35 mm'den sayısallaştırılmış. mikrofilm.
Oluşturma Bilgileri
Bağlam
Bu gazete Texas Digital Newspaper Program başlıklı koleksiyonun bir parçasıdır ve UT San Antonio Libraries Özel Koleksiyonları tarafından UNT Libraries tarafından barındırılan bir dijital depo olan The Portal to Texas History'ye sağlanmıştır. 179 kez görüntülendi. Bu sorunla ilgili daha fazla bilgi aşağıda görüntülenebilir.
Bu gazetenin oluşturulmasıyla veya içeriğiyle ilişkili kişi ve kuruluşlar.
Editör
Yayımcı
Kitleler
Eğitimciler için Kaynaklar Sitemize göz atın! Bunu tespit ettik gazete olarak birincil kaynak koleksiyonlarımız arasında. Araştırmacılar, eğitimciler ve öğrenciler bu konuyu çalışmalarında faydalı bulabilirler.
Tarafından sunulan
UT San Antonio Kütüphaneleri Özel Koleksiyonları
UTSA Kütüphaneleri Özel Koleksiyonları, San Antonio ve Güney Teksas'ın farklı tarihlerini ve gelişimini belgeleyen özgün araştırma koleksiyonlarımızı oluşturmayı, korumayı ve bunlara erişim sağlamayı amaçlamaktadır. Koleksiyon önceliklerimiz arasında Teksas'taki kadın ve toplumsal cinsiyet tarihi, Meksikalı Amerikalıların tarihi, aktivistler/aktivizm, bölgemizdeki Afrika kökenli Amerikalı ve LGBTQ topluluklarının tarihi, Teksas-Meksika gıda endüstrisi ve şehir planlaması yer alıyor.
Sovyetler Birliği'nin Tanınması, 1933
16 Kasım 1933'te, Başkan Franklin Roosevelt, Washington DC'de Sovyet Dışişleri Komiseri Maxim Litvinov ile bir dizi müzakerenin ardından, neredeyse 16 yıllık Amerika'nın Sovyetler Birliği'ni tanımamasına son verdi.
6 Aralık 1917'de ABD Hükümeti, Bolşevik Parti'nin “Ekim Devrimi”nden sonra Çarlık rejiminden iktidarı ele geçirmesinden kısa bir süre sonra Rusya ile diplomatik ilişkilerini kesti. Başkan Woodrow Wilson o sırada tanınmayı durdurmaya karar verdi, çünkü yeni Bolşevik hükümeti, Çarlık hükümetinin ABD'ye olan önceki borçlarını ödemeyi reddetti, diğer uluslarla önceden var olan anlaşma anlaşmalarını görmezden geldi ve Ekim ayından sonra Rusya'daki Amerikan mülküne el koydu. Devrim. Bolşevikler ayrıca Mart 1918'de Brest-Litovsk'ta Almanya ile ayrı bir barış imzalayarak Rusya'nın I. Sovyetler Birliği.
Roosevelt tanınmak için bastırıyor
Ancak, göreve başlar başlamaz Başkan Roosevelt, Amerika Birleşik Devletleri ile Sovyetler Birliği arasında resmi diplomatik ilişkiler kurmak için harekete geçti. Bunu yapmasının nedenleri karmaşıktı, ancak karar birkaç ana faktöre dayanıyordu. Roosevelt, Sovyetler Birliği'nin tanınmasının Asya'daki Japon yayılmacılığını sınırlayarak ABD'nin stratejik çıkarlarına hizmet edeceğini umuyordu ve tam diplomatik tanımanın Sovyetler Birliği'ndeki Amerikan ticari çıkarlarına hizmet edeceğine inanıyordu; büyük Buhran. Son olarak, Birleşik Devletler, Sovyetler Birliği'nden resmi diplomatik tanınmayı engellemeye devam eden tek büyük güçtü.
Başkan Roosevelt, Ekim 1933'te Sovyetlere iki kişisel aracı aracılığıyla yaklaşmaya karar verdi: Henry Morgenthau (o zamanlar Çiftlik Kredi İdaresi başkanı ve Hazine Bakan Vekili) ve William C. Bullitt (eski bir diplomat, Sekreter Özel Asistanı olarak). Devlet, gayri resmi olarak Roosevelt'in baş dış politika danışmanlarından biri olarak görev yapıyordu). İkili, Sovyetler Birliği'nin Washington'daki resmi olmayan temsilcisi Boris Shvirsky'ye Roosevelt'in Sovyetler Birliği'nin resmi devlet başkanı, Merkez Yürütme Komitesi Başkanı Mikhail Kalinin'e imzasız bir mektupla yaklaştı. Mektup, ABD Hükümetinin Sovyetler Birliği'ni tanıma şartlarını müzakere etmeye istekli olacağını ima etti ve Kalinin'in Washington'a bir elçi göndermesini istedi. Buna karşılık, Dışişleri Komiseri Litvinov, görüşmelere başlamak için Kasım 1933'te Washington'a gitti.
Sovyetler Birliği'nin ABD'ye borçlu olduğu ödenmemiş borç, Sovyetler Birliği'nde yaşayan ABD vatandaşlarının dini özgürlüklerinin ve yasal haklarının kısıtlanması ve Sovyetler'in Komünist yıkım ve yıkıma dahil olması gibi bazı önemli meseleler nedeniyle görüşmeler başlangıçta çok az ilerleme kaydetti. Amerika Birleşik Devletleri içinde propaganda. Bununla birlikte, “Roosevelt-Litvinov Sohbetleri” olarak bilinen bir dizi bire bir müzakerelerin ardından, Litvinov ve Başkan, 15 Kasım 1933'te tanınmayı engelleyen büyük engellerin üstesinden gelen bir “centilmenlik anlaşması” üzerinde çalıştılar.
Roosevelt-Litvinov anlaşmalarının şartlarına göre, Sovyetler ABD'ye olan ödenmemiş mali borçlarını kapatmak için gelecekteki görüşmelere katılma sözü verdi. Dört gün önce, Litvinov ile başka bir özel görüşmeden sonra, Roosevelt ayrıca Sovyet Hükümetinin Amerikan içişlerine karışmaktan (yani Amerikan Komünist Partisine yardım etmekten) kaçınacağı ve yaşayan ABD vatandaşlarına belirli dini ve yasal haklar vereceğine dair garantiler almayı başardı. Sovyetler Birliği'nde. Bu anlaşmaların imzalanmasının ardından, Başkan Roosevelt, William C. Bullitt'i Sovyetler Birliği'nin ilk ABD Büyükelçisi olarak atadı.
Ne yazık ki, Roosevelt-Litvinov anlaşmalarında somutlaşan işbirliği ruhu kısa ömürlü oldu. Aralık 1933'te Moskova'ya gelişinden kısa bir süre sonra, Bullitt, borç geri ödemesi konusundaki bir anlaşmanın gerçekleşmemesi nedeniyle Sovyetlerle hayal kırıklığına uğradı. Ayrıca, Sovyet Hükümeti'nin Amerikan içişlerine karışmama sözünü ihlal ettiğine dair kanıtlar ortaya çıktı. Son olarak, Leningrad Komünist Partisi patronu Sergey Kirov'un öldürülmesi, Stalinist rejim, hükümeti eleştiren her türlü olası kişiyi tasfiye ederken, milyonlarca Sovyet vatandaşının ölümüne veya hapsedilmesine yol açan “Büyük Tasfiyelerin” ilkini başlattı. Tasfiyelerin geniş kapsamı ve kamusal niteliği, hem Sovyetler Birliği'nde görev yapan Amerikan diplomatik personelini hem de genel olarak dünyayı dehşete düşürdü.
Çevrimiçi Öğretmen Kaynak Paketi, Öğrenci Kitabına eşlik etmek üzere tasarlanmıştır ve çevrimiçi abonelik olarak mevcuttur.
İçerik: ders planları, çalışma sayfaları, sınav alıştırma kağıtları ve yorumlu sınav örnek cevapları.
Değerlendirme
Bu kaynaklar, Tarih dersinin sonundaki sınavlardan oluşan doğrusal bir yeterlilik olan Pearson Edexcel International GCSE (9-1) spesifikasyonunu desteklemek için yazılmıştır.
Pearson Edexcel AS ve İleri GCE Seviyesi, Uluslararası İleri Seviye veya eşdeğer niteliklere geçmek isteyen öğrenciler için sağlam bir temel sağlar.
16 Kasım 1941 - Tarih
İrlanda tarihinde kanlı bir olay olan 1641 isyanı, ilk olarak Ulster'de, isyancı Katolik unsurların Protestan yerleşimcileri şaşırtarak çok sayıda insanı katletmesiyle patlak verdi. Bu ani isyan patlamasını açıklarken, tarihçiler uzun ve kısa vadeli nedenlerinin önemi konusunda ikiye bölünmüş durumda. Son yıllarda, 1641 isyanını 1610 Ulster Plantasyonu'na bir tepki olarak görmekten belirgin bir uzaklaşma oldu. İlgili önemli zaman atlamasından oldukça ayrı olarak, kayda değer ekonomik ve sosyal etkileşim olduğuna dair kanıtlar olduğuna işaret edildi. aradan geçen dönemde Protestan yerleşimciler ve Katolik yerli nüfus arasında.
Bunun yerine, kısa vadeli faktörler vurgulanır. Ulster Ovası'nın başlıca yerli İrlandalı "faydalanıcıları"ndan bazılarının, ekonomik zorluklara maruz kaldıklarından, bu durumla mücadele etmek için umutsuz önlemlere başvurdukları ileri sürülmektedir. Buna ek olarak, püriten egemen bir İngiliz'in yükselişi, İrlanda'da dini zulmün başlangıcına işaret etti. Bu nedenle, 1641, bir dereceye kadar, İrlanda'daki Protestan rejimini devirmek için 'Katolik' İrlanda tarafından bir önleyici grev olarak kabul edilir. Bununla birlikte, bu tür kısa vadeli faktörlere önem vermenin önemli bir gerekçesi olsa da, Ulster Plantasyonu ile ilgili uzun süredir devam eden şikayetler de birincil faktör olmaya devam etmektedir. Protestan yerleşimcilere yönelik saldırıların acımasızlığına ve çok sayıda can kaybına katkıda bulunan bu için için yanan kızgınlıktır.
1641 isyanı sırasında Protestanların boğulması
1641 isyanıyla bağlantılı ölümlerin hacmi tartışmalı bir konudur, özellikle de Protestan ölümlerinin sayısı çağdaş ve sonraki Protestan yazarlar tarafından kısa sürede birkaç yüz binlere şişirildiği için değil. Modern araştırmalar, 40.000 zamanında Ulster'deki toplam Protestan nüfusun 12.000'inin gerçek ölüm sayısını hesaplar; bu, herhangi bir ölçekte, binlercesi savunmasızların katledilmesinden ziyade askeri savaşın sonucu olsa bile, herhangi bir ölçekte bir katliamdır. .
Sözde 1641 isyanı aslında neredeyse on yıl sürdü ve Ulster'in yerli İrlandalılarının Eski İngiliz dindaşları tarafından isyana katılmasıyla İrlanda'nın diğer bölgelerine yayıldı. Bir süre isyanın başarısı öyle bir başarıydı ki, İrlanda'daki Protestan egemenliği ortadan kaldırılma tehlikesiyle karşı karşıyaydı, özellikle Owen Roe O'Neill, Ulster'deki Katolik isyancıları Benburb (County Tyrone) savaşında ünlü bir zafere götürdüğünde değil. 1646'da İrlanda'daki ana Protestan ordusu yok edildi. Yerli İrlandalılar ile Eski İngilizler arasındaki siyasi ve kültürel farklılıkların, isyancıların askeri avantajlarını elde etmedeki başarısızlığının başlıca nedeni olduğu yaygın olarak kabul edilir.
İrlandalı Protestanların katledilmesiyle bağlantılı bir olay olarak başlayan olay, 1649'da İrlanda'ya çıkan Oliver Cromwell'in orduları tarafından işlenen eşit derecede dikkate değer katliamlarla sona erecekti. Drogheda ve Wexford sakinlerinin katledilmesi ruhlara silinmez bir şekilde damgasını vurmuştur. Ulster'deki önceki katliamlar Protestanlar üzerinde olduğu için İrlandalı Katoliklerin sayısı.
16 Kasım 1941 - Tarih
Dört yıldır hukukun üstünlüğünü çiğneyen bir Başkan, kaybetse bile bu sefer geçen zamandan daha fazla milyon oy toplama hızındaydı. Ve bir kan banyosuna hazırlanmalarına rağmen, onu mümkün kılan Kongre Cumhuriyetçiler bunun yerine beklenmedik kazanımlar elde ettiler. GOP'un Senato'daki çoğunluğu elinde tutması ve anketlere ve fon yaratma açıklarına meydan okuyarak Demokratik Meclis çoğunluğunu kesmesi muhtemel görünüyordu. Cumhuriyetçiler Florida, Güney Carolina, Ohio ve Iowa gibi Demokratların tersine çevirmeyi umdukları eyaletlere tutundular. Beyaz olmayan seçmenlerle Demokratların marjlarını kestiler, Güney Florida ve Rio Grande Vadisi'ndeki Latinlerle kazanımlar elde ettiler ve üniversite eğitimi almayan beyazlar arasında büyük bir katılım sağlarken, birçok muhafazakarın korktuğu şeyi banliyölerde amansız bir düşüş olarak durdurdular.
Rekor katılımın ortasında Biden, muhtemelen mutlak bir çoğunluk ve herhangi bir standart tarafından yankılanan bir açıklama ile popüler oyu kazanacağından emin görünüyordu. Ancak birçok Demokrat daha fazlasını bekliyordu. Seçmenlerin Trump ve partisine kızdığına, pandemiyi ve bölücü tarzı yanlış idare etmesinin seçmenlerin geniş bir kesimini yabancılaştırdığına, yeni bir siyasi dönemin doğmak üzere olduğuna ve Trumpizmin tarihin çöplüğüne atıldığına inanıyorlardı. Farklı bir gerçekliğe uyandılar. &ldquoDemokratlar her zaman tartıştılar, &lsquoEğer daha fazla insan oy verirse biz kazanırdık&rsquo&rdquo, diyor GOP stratejisti Brad Todd Büyük İsyan: Amerikan Siyasetini Yeniden Şekillendiren Popülist Koalisyonun İçinde. &ldquoEh, tahmin et ne oldu? Herkes oy verdi ve bu Demokratlara yardımcı olmadı. Yeni Cumhuriyetçi koalisyonu canlandıran çok ırklı, işçi sınıfı bir değerler sistemi var.&rdquo
Oylar ertesi gün sayıldığından, adayların pozisyonları tahmin edilebilir bir çizgide düştü. Meydan okuyan, demokrasinin temel uygulamasının devam etmesini teşvik ederken, Başkan onu durdurmaya çalıştı. Biden'ın kampı sabırlı olmaya çağırdı Trump, dolandırıcılık konusundaki temelsiz şüphelerini dile getirdi ve hala gelen geri dönüşler konusunda yersiz şüpheler dile getirdi. Yaygın kaos korkularına rağmen, oylama çoğunlukla barışçıl ve büyük usulsüzlüklerden yoksundu. Başkanın temelsiz zafer ilanı, Amerikan kurumlarına sunduğu sınavın henüz bitmediğinin bir işaretiydi.
Biden kazanan olarak ortaya çıkarsa, başarısı&mdahükümet manivelalarını bir avantaj elde etmek için manipüle eden ve seçmenlerin bastırılmasını temel bir kampanya stratejisi haline getiren bir görevliyi devirme başarısıdır. Oy sayımı devam ederken, kampanyası güveni yansıttı ve her zaman yarışın yakın olacağını söylediğini kaydetti. Ancak bir sonraki Başkan olsa bile, Trump'ın Amerika'sını yöneteceği açık görünüyor: Kumbaya tarafından ikna edilmeyen bir ulus, birlik ve şefkat çağrısında bulunuyor, bunun yerine karşılıklı düşmanlığın daha da derinlerine inmeye kararlı. Kazan ya da kaybet, Trump, halefinin üstesinden gelmesi kolay olmayacak bir düzeyde öfke, kızgınlık ve şüphe uyandırarak Amerikan siyasi manzarasında kalıcı bir tektonik kayma tasarladı.
20 Ocak'ta göreve gelen kişi, tarihi bir dizi zorlukla sınanacak. COVID-19 salgını henüz en kötü aşamasına girdi ve ülke çapında neredeyse kontrolsüz bir şekilde yayıldı. Virüsten kaynaklanan ekonomik serpinti, yeni federal yardım olmadan kötüleşmeye devam ediyor. Trump, önümüzdeki ayların neler getirebileceğine dair birkaç ipucu verdi, ancak çok azı bunların sorunsuz olmasını bekliyor. İklim değişikliğinden sağlık hizmetlerine ve ülkenin çökmekte olan altyapısına kadar bir dizi acil politika sorunu bölünmüş hükümet duvarına çarpabilir. &ldquoAslında Biden kazanırsa, açıkça bağnaz hevesli bir otoriter, yalnızca başkanlığı kazanmakla kalmayıp, iki büyük siyasi partiden birinin tam sadakatini de ele geçirdi ve&mdash, ancak yüzyılda bir görülen bir pandemi için&mdash o yeniden ele geçirilebilirdi. seçildi,&rdquo diyor partizan olmayan yasal bir grup olan Protect Democracy'nin kurucu ortağı Ian Bassin. &ldquoEğer bu size demokrasimizin temelinde bir şeylerin tamamen çürümüş olduğunu söylemezse, ne olacağını bilmiyorum.&rdquo
21. yüzyılda Amerikan siyasetinin hikayesi, ülkeyi yönetmeyi neredeyse imkansız hale getiren nihilist bir geri besleme döngüsü olan artan kutuplaşma ve tıkanıklıklardan biri oldu. Yıllardır, kaos içindeki bir ulus, Trump'ın alışılmışın dışındaki başkanlığına ilişkin kararını vermek için bekledi. Ama bu 2020&mdash, yukarının aşağı ve gerçeğin sahte olduğu yıl, veba yılı, beklenmedik yıl: elbette o kadar kolay olmayacaktı. Her iki taraf da nakavt bir darbe, Amerika'nın hangi versiyonunun hüküm sürdüğü sorusunu sonsuza dek çözecek bir heyelan umuyordu. Bunun yerine, kimlik krizimiz devam ediyor.
kampanya açıldı bir yıldan fazla bir süredir o kadar sarsıcı ki, tarihteki üçüncü başkanlık suçlaması artık uzak bir anı gibi görünüyor. COVID-19, Amerikalıların hayatını alt üst etti ve banka hesaplarını boşalttı. Her kesimden milyonlarca insan polis şiddetini protesto etmek için sokaklara çıktı. Batı Kıyısı'nın gökyüzü haftalarca ateşle lekelenirken, Doğu rekor bir kasırga mevsimi tarafından hırpalandı. Yine de, bu kaos zemininde garip bir siyasi durgunluk vardı: Demokratlar, Trump'ın uzun süredir reddedilen bir seçmeni ikna etme şansının çok az olduğuna inanıyordu. o.
Özellikle denediğinden değil. Her iki tarafın stratejistleri, daha geleneksel bir strateji ve tarzı benimsemiş olsaydı ve tüm başkanlığının ona ilgisiz olduğunu gösterdiği bir şeyi benimsemiş olsaydı, kampanyanın görevdeki için kazanılabileceğine inanıyor. Siyasi profesyonellerin tavsiyelerini reddeden Trump, sızdırılan e-postalar ve düzen karşıtı söylemlere kadar 2016 seçimlerinin yeniden yapılmasında ısrar etti. Öfkelendiği cehennem manzarası şimdi saatinde ortaya çıkan bir cehennem manzarası olmasına rağmen, bir çin dükkanında boğa tavrında çok az değişiklik yaptı. GOP eski Meclis Başkanı Paul Ryan'ın eski başdanışmanı Brendan Buck, "COVID kesinlikle yardımcı olmadı, ancak bu seçim Başkanın yalnızca son dokuz ayda değil, son dört yılda gösterdiği performansla ilgiliydi" diyor. &ldquoHer konuda beceriksizce ilerlediği, onunla aynı fikirde olmayan herkesi kendinden uzaklaştırdığı ve sahip olduğu araçları hiçbir zaman herhangi bir iyi için kullanamadığı dört yıldı.&rdquo
Trump bir öfkeden diğerine geçerken, Biden kampanyasını teatral olarak temkinli görünüşlerle sınırladı: maskeli konuşmalar, katılımcıların arabalarında oturduğu küçük, mesafeli gruplara "arabayla gir" mitingleri. Uzun zamandır gevezeliği ve gaflarıyla tanınan pol, hatasız bir şekilde senaryoya bağlı kaldı. Son televizyon reklamlarındaki birçok satır, kampanyasını bir buçuk yıl önce başlattığında söyledikleriyle aynıydı. Alışılmadık bir şekilde bir genel seçim adayı için Biden, kampanya boyunca halkın ona yönelik tahminlerinin iyileştiğini gördü. Wesleyan Medya Projesi'ne göre, Biden'ın kampanyası ve müttefikleri tarafından yayınlanan reklamların yalnızca %10'u Trump'a yönelik saldırılardı. Hillary Clinton'ın 2016 kampanyasının emektarı Demokrat stratejist Jesse Ferguson, "Mesaj inanılmaz derecede tutarlıydı: Trump'ın karakter kusurları ve bunların gerçek insanlar üzerindeki sonuçlarıyla üstü kapalı bir tezat" diyor.&ldquoTrump kendini kaptırıyor ve kaotik Biden tam tersi: başkaları için istikrarlı, Trump'ın temsil ettiği her şeyin panzehiri.&rdquo Ancak Demokratlar şimdi Biden'ın kendisinden önceki Clinton gibi karaktere çok fazla vurgu yapıp mutfağa yeterince önem vermediğini merak ediyor. -Masa sorunları ve bizzat kampanya yapmama kararının kaçırılmış bir fırsat olup olmadığı.
Biden, geniş bir taban hareketi tarafından desteklendi: Trump dönemi, yerel siyasi gruplara liderlik eden binlerce yeni motive olmuş eylemci ile bir siyasi eylem çılgınlığı gördü. Orta sınıf kadınlar, Facebook arkadaşlarını şarap içmek ve telefon görüşmeleri yapmak için bir araya getirdiler. Birincil kampanyayı sona erdiren zayıf bir bağış kampanyası esasen kırdı, Biden kampanya finans rekorlarını kırdı ve bu kampanya 952 milyon dolara ulaştı ve görevdeki kişiyi 300 milyon dolardan fazla gölgede bıraktı & mdashas liberaller ona ve partinin kongre adaylarına bağış yağdırdı.
sırada ne var Herhangi birinin tahminidir. Bir sonraki Açılışa kadar 2&frak12 ay var. Dünyanın en büyük platformuna, daha da büyük bir egoya ve seçim “hileleri” konusundaki söylemini içselleştiren milyonlarca destekçisine sahip topal bir Başkan, şehir dışına çıkarken çok fazla sorun çıkarabilir. Şiddetin patlama ihtimali de dahil olmak üzere pek çok şey, önümüzdeki günlerde ve haftalarda Trump'ın retoriğine bağlı. O zaman, çıkarken federal hazineyi kullanıp kullanamayacağı sorusu var&mdash bu şirketler ve ailesi, görev süresi boyunca milyonlarca hükümet fonunu cebe indirdi ve kendisini ve müttefiklerini affetmeye çalışıyor. Biden'ı destekleyen GOP eski Pennsylvania valisi ve Ulusal Güvenlik Sekreteri Tom Ridge, "Onun dürtüsü yürütme yetkisini kötüye kullanmak olabilir ve benim umudum ve duam, etrafındakilerin şimdiye kadar çok başarılı olmamalarına rağmen onu dizginlemesidir" diyor. &ldquoBu Başkanın Anayasaya, hukukun üstünlüğüne ve demokratik sürecimizde yer alan özgürlüklere gerçekten saygı duyduğunu hiçbir zaman hissetmedim.&rdquo
Biden göreve gelirse, önündeki birkaç Başkan gibi bir dizi zorlukla karşılaşacak. Maske takmayı teşvik etmeyi, testleri ve koruyucu ekipman üretimini artırmayı, bilgi şeffaflığını ve bilimsel yeniden açma kılavuzluğunu iyileştirmeyi ve bir aşı oluşturmayı ve dağıtmayı içeren COVID-19 salgınıyla mücadele için kapsamlı ve pahalı bir federal plan hazırladı. Demokratlar daha önce bireylere, işletmelere ve yerel yönetimlere yardımcı olmak ve yalnızca önümüzdeki aylarda büyüyecek olan sağlık sistemi ve ihtiyaçlarını desteklemek için trilyonlarca yeni harcama önermişti.
Koronavirüs, Biden ve Demokratların çözmeye söz verdiği tek sorun olmaktan çok uzak. Senato Dış İlişkiler Komitesi'nin eski başkanı olan Biden, muhtemelen Amerika'nın geleneksel ticaret ve güvenlik ittifaklarını yeniden kurmaya büyük önem verecekti. Temsilciler Meclisi Başkanı Nancy Pelosi geçtiğimiz günlerde, 2021 için kongre gündeminin büyük bir altyapı faturası ve sağlık hizmetlerinin genişletilmesini içereceğini söyledi. Liberaller, polis reformu, iklim ve göçmenlik konularında hızlı eylem için baskı yapacaklar. Demokratlar, Biden'ın Mart ayında adaylığı fiilen diktiğinden bu yana dikkat çekici bir şekilde birleşti, ancak partinin sol kanadı, zafer elde edildiğinde bu kadar saygılı olmayacağının sinyallerini verdi. İlerici gruplar, kilit Yönetim pozisyonları için kabul edecekleri (ve etmeyecekleri) olası Biden adaylarının listelerini dağıtıyorlar.
Dört yıllık Trump, Demokratları, görevlerini gereğinden fazla okuma konusunda çok az endişeyle terk etti. Demokratik süper PAC Priorities USA başkanı Guy Cecil, &ldquoSeçimi kazanırsak, değişiklik yapma yetkimiz var, nokta,&rdquo diyor. Ancak Cumhuriyetçiler Senato'daki hakimiyetlerini sürdürürlerse, büyük yasama umutları zayıf olacak. Cumhuriyetçiler, 4 Kasım akşamı itibariyle, Gürcistan'da meclisteki güç dengesini belirleyebilecek en az bir Ocak ikinci turu ile 48 sandalye kazanmıştı.
Nihai sonuç ne olursa olsun, seçim ABD demokrasisinin sallantılı yapısını gözler önüne serdi. Azınlık yönetimini giderek daha fazla ödüllendiren eskimiş yönetim kurumlarından, bağımsız adalet yönetimini çevreleyen ağır yaralanmış normlara, sözde evrensel oy hakkının dayanıksız korumalarına, ulusun küstah ve yetersiz fonlanmış seçim altyapısına kadar, Trump'ın başkanlığı, ülkemizin zayıf yönlerini ortaya çıkardı. sistem. Ancak kampanya finansmanı, hükümet etiği ve oy haklarında reform girişimleri, bölünmüş bir Washington'da karaya oturmaya mahkum görünüyor.
Azınlıklar, üniversite eğitimli beyazlar ve genç seçmenlerden oluşan koalisyonlarının yalnızca seçmenlerin bir payı olarak büyümeye mahkum olduğunu varsaymış olan Demokratlar için bir dizi sert suçlama kesin görünüyor. azalan yaşlı, beyaz, üniversite mezunu seçmen nüfusuna güveniyor. Bunun yerine, Cumhuriyetçiler Siyah ve Latin oylarındaki paylarını artırmış gibi görünüyordu. Demokratlar, Teksas'taki herhangi bir GOP görevlisini devirmeyi başaramadı ve New Mexico'da bir kongre koltuğunu kaybetti. Üniversite eğitimli banliyö seçmenlerinin artması için umutları da kısaldı, bu da GOP'un liberal ideolojiye yönelik saldırılarının Oklahoma City ve Cedar Rapids, Iowa gibi yerlerde etkili olduğunu kanıtladı. George Mason Üniversitesi'nde siyaset bilimci ve kitabın yazarı Justin Gest, &ldquoDemokratların kendilerine Joe Biden gibi birinin neden partide nesli tükenmekte olan bir tür olduğunu sorması gerekiyor, diyor. Yeni Azınlık: Göç ve Eşitsizlik Çağında Beyaz İşçi Sınıfı Siyaseti. &ldquoUzmanların, şehirli aydınların ve uyanık sosyal hareket aktivistlerinin partisi neden Montana, Ohio, Kuzey Carolina'da insanları harekete geçirebilecek adaylar üretmiyor? Sadece ulusal bir partiye benzemiyor.&rdquo
Cumhuriyetçiler, cumhurbaşkanlığını kaybetseler bile, Trump'ın temalarını sürdürmeye devam etme cesaretini hissedeceklerdir. Ryan'ın eski danışmanı Buck, &ldquoDonald Trump&rsquo ve gidiyor,&rdquo diyor. &ldquoO, hâlâ partinin lideri ve en büyük ses olmaya devam edecek ve en azından yeniden aday olma fikriyle flört ediyor. Popülist, şikayetlerle beslenen bir parti olmaya devam edecek.&rdquo
Bazı seçimler, yıllar süren çatışma ve tıkanıklıklardan sonra yeni bir Amerikan çoğunluğunun ortaya çıkışına işaret ediyor. Franklin D. Roosevelt'in 1932'deki ya da Ronald Reagan'ın 1980'deki gibi bir toprak kayması, bir ulusun kültürel ve ideolojik bölünmelerinden uzaklaşmaya ve birlikte bir yol aramaya hazır olduğunun sinyalini verebilirdi. Bunun yerine her zamankinden daha acı bir şekilde bölünmüş görünüyor. "Donald Trump seçilmeden önce bu ülkede önemli bir siyasi bölünme vardı," diyor Ridge. &ldquoOnun başkanlığı bu bölünmeyi neredeyse hayal edilemez derecede şiddetlendirdi. Ama bu Donald Trump ile başlamadı ve onunla da bitmeyecek.&rdquo &mdashRaporlama ile Charlotte Alter, Brian Bennett, Tessa Berenson, Abby Vesoulis ve Lissandra Villa/Washington Anna Purna Kambhampaty/Honolulu ve Mariah Espada, Alejandro de la Garza ve Simmone Şah/New York
Her Konu için Kapsamlı iGCSE Edexcel Tarih Modülleri
Sen istiyor musun onlarca saat zamandan tasarruf edin? Akşamlarınızı ve hafta sonlarınızı geri mi aldınız? tamamen hazır olun herhangi bir Edexcel IGCSE konusunu öğretin?
Her Edexcel International konusu işlenir ve her modül aşağıdakilerle birlikte gelir:
Çalışma Şeması
Öğretmenler İş Akışı Kontrol Listesi
Sınav Kitapçıkları (2020 Ders Programı)
PowerPoint Sunumları
Öğrenci Değerlendirmeleri
Sınav Soruları
Edexcel International GCSE in History, GCSE Kalifikasyonunun bir parçasını oluşturur. IGCSE'nin amaç ve hedefleri, öğrencilerin modern toplum üzerindeki etkisini değerlendirmek için olaylar, tarih dönemleri ve kilit liderlik hakkında bilgi ve anlayışlarını geliştirmelerine yardımcı olmaktır. Bu model aracılığıyla çalışarak, öğrenciler tarihi sorgulama yapabilecek, eleştirel düşünme uygulayabilecek ve geçmiş ve dünya üzerindeki etkisi hakkında uygun ve ilgili sorular sorma yeteneğini geliştirebileceklerdir. Öğrenciler ayrıca iyi kanıtlanmış argümanlar formüle edebilecek ve tarihsel bilgilerini, anlayışlarını ve sonuçlarını etkili bir şekilde iletebileceklerdir.
Edexcel International GCSE müfredatı, öğretmenlerimize en yüksek kalitede öğretim kaynaklarına erişim sağlamak için Okul Tarihinin başlattığı bir projedir. Bu proje devam ederken, 2019'dan itibaren ilk öğretim için modüllerle ilgili kaynakların bir listesini derledik.
Edexcel IGCSE iki zorunlu makaleden oluşur.