Roma İmparatorluğu'nun Fatihleri - Vandallar, Simon MacDowall
Roma İmparatorluğu'nun Fatihleri - Vandallar, Simon MacDowall
Vandallar en çok Roma'yı yağmalamaları ve adlarını anlamsız yıkım eylemlerine vermeleriyle tanınırlar, ancak bu tarihin açıkça gösterdiği gibi, aslında Batı Roma İmparatorluğu'nun son günlerinde en başarılı işgalcilerden biriydiler ve bir oyun oynadılar. Roma'nın düşüşünde önemli bir rol oynadı. Tek bir Vandal'ın 406'da Ren'in geçişinde, Galya seferlerinde, İspanya'da başarılı yerleşimde ve 429'da Afrika'nın işgalinde yer alması tamamen mümkündü. Vandallar daha sonra Afrika'da güçlü bir krallığı korumayı başardılar. bir yüzyıl boyunca, Batı İmparatorluklarının son büyük askeri seferlerinden birini yenerek ve hatta 455'te Roma'yı yağmalayarak, ancak sonunda Doğu İmparatorluğu'nun büyük generali Belisarius tarafından fethedildi ve hızla ortadan kayboldu.
Vandalların gerçekte kim oldukları, Ren'i geçmeden önce kimlerle ittifak kurdukları ve başlangıçta nasıl savaştıklarına dair bir inceleme de dahil olmak üzere, Vandalların belirsiz kökenlerine bir göz atarak başlıyoruz. 406'da Ren Nehri'nin geçişi, çoğu zaman olduğundan daha sıkı bir bağlama oturtuluyor, birçok Roma iç savaşından biri sırasında gerçekleşiyor ve Ren savunmasının geçici bir zayıflığından yararlanılıyor. Bundan sonra İspanya kolay bir hedefti, ancak Kuzey Afrika'ya geçmek büyük bir kumardı ve Batı İmparatorluğu'nu önce en zengin eyaletlerinden bazılarını ellerinden alarak ve ardından Batı İmparatorluğu'nun son büyük askeri çabalarından birini yenerek ölümcül şekilde zayıflatan bir kumardı. Batı, Afrika kıyılarında büyük bir deniz savaşında.
MacDowall, genellikle oldukça zor olan bazı kaynaklardan tutarlı bir açıklama üretme konusunda iyi bir iş çıkardı. Vandallar kendilerine ait bir tarihçi yetiştirmediler, bu nedenle hikayeleri yalnızca düşmanları tarafından yazılan kaynaklar - Romalı veya Barbar - kullanılarak anlatılabilir ve elbette bunlar olaylar üzerinde her zaman aynı fikirde değildir. Sonuç, Batı İmparatorluğu'nun daha karanlık ama önemli fatihlerinden biri hakkında yararlı bir çalışmadır.
Bölümler
1 - Almanya
2 - Kasvetli Kış Ortasında
3 - Bir İspanyol Arası
4 - Afrika'ya
5 - Kısrak Nostrum
6 - Yeni Nesil
7 - İmparatorluk Geri Dönüyor
8 - Moors ve İsyancılar
Yazar: Simon MacDowall
Baskı: Ciltli
Sayfalar: 208
Yayımcı: Pen & Sword Military
Yıl: 2016
Roma İmparatorluğu'nun Fatihleri: Gotlar
4. yüzyılın sonlarında, Hunların baskısı Gotları Tuna'yı geçerek Roma İmparatorluğu'na girmeye zorladı. 378'de sonuçlanan Edirne Savaşı, Roma'nın en büyük yenilgilerinden biriydi. Gotların hem batı (Vizigot) hem de doğu (Ostrogoth) kolları Romalılarla karmaşık bir ilişkiye sahipti, bazen diğer "barbar" müdahillere karşı müttefikleri olarak savaşıyor, ancak bu süreçte kendi krallıklarını oluşturuyorlardı. Alaric döneminde Vizigotlar 410'da Roma'yı yağmaladılar ve Galya'da (Fransa) bir krallık kurmaya devam ettiler. 451'de Chalons'ta Galya'nın Hun istilasını yenmelerine yardım ettiler, ancak Roma pahasına genişlemeye devam ettiler. Franklar tarafından yenilgiye uğratılarak İspanya'yı Vandallardan aldılar. Ostrogotlar, sonunda İtalya'yı fethetmeden önce Doğu Roma İmparatorluğu ile benzer bir ilişkiye sahipti. Adrianople, 410 olayları ve Roma Kuşatması da dahil olmak üzere Ostrogotların Belisarius ile uzun süren savaşı, Simon MacDowall'un ayrıntılı olarak anlattığı seferler ve savaşlar arasındadır. Ostro- ve Visi-Goth'ların silahlarını ve zıt dövüş tarzlarını analiz eder ve Romalılara karşı etkinliklerini değerlendirir.
Roma İmparatorluğu'nun Fatihleri - Vandallar, Simon MacDowall - Tarih
Simon MacDowall, bu nispeten küçük Alman grubunun nasıl olup da eski Roma eyaleti Galya'nın tümünün efendisi haline geldiğini ve bu süreçte Fransa'ya isimlerini verdiğini inceliyor. İmparatorluğa ilk saldırılarından, Romalılara karşı son savaşları olan Casilinum Savaşı'na (554) kadar, Frank savaş yöntemini inceler ve etkinliğini değerlendirir. Ordularının büyüklüğü ve bileşimi, silahları (karakteristik Francisca baltası dahil), teçhizatı ve taktikleri tartışılır.
Bu çalkantılı dönemde, Frankların Romalılarla karmaşık bir ilişkisi vardı, sırayla işgalciler, lejyonlara yeni askerler ve bağımsız müttefikler olarak. Buna göre, bu kitap aynı zamanda, Vandallar, Alanlar, Suebiler ve Hunlar tarafından müteakip istilalara karşı Ren sınırını savunmada Frankların rolünü de kapsar. Yeni vatanlarını tüm gelenlere karşı savunmadaki başarıları, onlara, Clovis'in Merovenj hanedanının önderliği altında, "Iskubarbar"ın Roma gücünün en kalıcı haleflerinden biri olarak Frank krallığını kurmalarını sağladı.
Yazar hakkında
Simon MacDowall İngiltere'de doğdu ama 10 yaşından itibaren Kanada'da büyüdü. Kanada ordusuna katıldı, Kanada Kraliyet Ejderhalarında görevlendirildi ve BM ile Honduras ve Nicuragua'da ve NATO ile Hırvatistan, Bosna ve Kosova'da aktif hizmet gördü. 1994 yılında Saraybosna'daki BM sözcüsüydü. Daha sonra Birleşik Krallık kamu hizmetine katılmadan önce NATO'da sivil olarak çalıştı ve burada Savunma Bakanlığı ve Majestelerinin Gelir ve Gümrük de dahil olmak üzere çeşitli departmanlarda İletişim Direktörü olarak görev yaptı. Boş zamanlarında hevesli bir savaş oyuncusu ve askeri tarihçidir; bu serinin önceki iki cildi de dahil olmak üzere, kendi adına sekiz kitabı vardır: Vandallar ve Gotlar.
YORUMLAR
"Haritalar ve eserlerin, yerlerin ve dönem kıyafetleri içindeki insanların renkli fotoğraflarından oluşan 16 sayfalık bir bölüm bu Frank tarihini gösteriyor."- Oyuncak Asker & Model Figür
Vandallar
MS 31 Aralık 406'da bir grup Alman kabilesi Ren'i geçti, Roma savunma hatlarını deldi ve Metz, Arras ve Strasbourg gibi şehirleri yağmalayarak Roma Galya'sında bir öfke başlattı. Aralarında en önde gelenleri Vandallardı ve yeni bir vatan arayışları onları en dikkat çekici yolculuğa çıkardı. Romalılar onları ve en yakın müttefikleri Alans'ı, Galya'nın eninde yürüyen, Pireneleri geçen ve kendilerini İspanya'nın efendisi yapanları durduramadılar.
Ancak Vandallar ve Alanların bu krallığı kısa süre sonra Roma'nın Vizigot müttefiklerinin yoğun baskısı altına girdi. 429'da yeni kralları Gaiseric'in komutasında Cebelitarık boğazını geçerek Kuzey Afrika'ya ulaştılar. Bu zengin Roma eyaletini hızla ele geçirdiler ve istikrarlı bir krallık kurdular. Denizlere açılıp kısa süre sonra Batı Akdeniz'e hakim oldular ve İtalya'ya baskın düzenlediler, 455'te ünlü Roma'yı yağmaladılar. Ancak sonunda 533'te Belisarius tarafından tamamen fethedildiler ve tarihten silindiler. Simon MacDowall, bu olayları Vandal ordularının ve savaşın evrimine özellikle odaklanarak anlatıyor ve analiz ediyor.
ROMA İMPARATORLUĞUNUN FATİHLERİ: FRANKS
Simon MacDowall, bu nispeten küçük Alman grubunun nasıl olup da eski Roma eyaleti Galya'nın tümünün efendisi haline geldiğini ve bu süreçte Fransa'ya isimlerini verdiğini inceliyor. İmparatorluğa ilk saldırılarından, Romalılara karşı son savaşları olan Casilinum Savaşı'na (554) kadar, Frank savaş yöntemini inceler ve etkinliğini değerlendirir. Ordularının büyüklüğü ve bileşimi, silahları (karakteristik Francisca baltası dahil), teçhizatı ve taktikleri tartışılır.
Bu çalkantılı dönemde, Frankların Romalılarla karmaşık bir ilişkisi vardı, sırayla işgalciler, lejyonlara yeni askerler ve bağımsız müttefikler olarak. Buna göre, bu kitap aynı zamanda Frankların Ren sınırını daha sonra Vandallar, Alanlar, Suebi ve Hunlar tarafından yapılacak istilalara karşı savunmadaki rolünü de kapsar. Yeni vatanlarını tüm gelenlere karşı savunmadaki başarıları, onlara, Clovis'in Merovenj hanedanının önderliği altında, "Iskubarbar"ın Roma gücünün en kalıcı haleflerinden biri olarak Frank krallığını kurmalarını sağladı.
Roma İmparatorluğu'nun Fatihleri: Franklar
Simon MacDowall, bu nispeten küçük Alman grubunun, bu süreçte Fransa'ya isimlerini vererek, eski Roma eyaleti Galya'nın tümünün efendisi haline nasıl geldiğini inceliyor. İmparatorluğa ilk saldırılarından, Romalılara karşı son savaşları olan Casilinum Savaşı'na (554) kadar, Frank savaş yöntemini inceler ve etkinliğini değerlendirir. Simon MacDowall, bu nispeten küçük Alman grubunun, bu süreçte Fransa'ya isimlerini vererek, eski Roma eyaleti Galya'nın tümünün efendisi haline nasıl geldiğini inceliyor. İmparatorluğa ilk saldırılarından, Romalılara karşı son savaşları olan Casilinum Savaşı'na (554) kadar, Frank savaş yöntemini inceler ve etkinliğini değerlendirir. Ordularının büyüklüğü ve bileşimi, silahları (karakteristik Francisca baltası dahil), teçhizatı ve taktikleri tartışılır.
Bu çalkantılı dönemde, Frankların Romalılarla karmaşık bir ilişkisi vardı, sırayla işgalciler, lejyonlara yeni askerler ve bağımsız müttefikler olarak. Buna göre, bu kitap ayrıca Vandallar, Alanlar, Suebi ve Hunlar tarafından müteakip istilalara karşı Ren sınırını savunmada Frankların rolünü de kapsar. Yeni vatanlarını tüm gelenlere karşı savunmadaki başarıları, onlara, Clovis'in Merovenj hanedanının önderliğinde, Roma'nın gücünün 'barbar' haleflerinin en kalıcılarından biri olarak Frank krallığını kurmalarını sağladı. . daha fazla
Roma İmparatorluğu'nun Fatihleri - Vandallar, Simon MacDowall - Tarih
Etiketleri ayırmak için boşluk kullanın. İfadeler için tek tırnak (') kullanın.
Genel bakış
4. yüzyılın sonlarında, Hunların baskısı Gotları Tuna'yı geçerek Roma İmparatorluğu'na girmeye zorladı. 378'de sonuçlanan Edirne Savaşı, Roma'nın en büyük yenilgilerinden biriydi. Gotların hem batı (Vizigot) hem de doğu (Ostrogoth) kolları Romalılarla karmaşık bir ilişkiye sahipti, bazen diğer &lsquobarbar'ın müdahalecilerine karşı müttefikleri olarak savaşıyor, ancak bu süreçte kendi krallıklarını oluşturuyorlardı. Alaric döneminde Vizigotlar 410'da Roma'yı yağmaladılar ve Galya'da (Fransa) bir krallık kurmaya devam ettiler. 451'de Chalons'ta Galya'nın Hun istilasını yenmelerine yardım ettiler, ancak Roma pahasına genişlemeye devam ettiler. Franklar tarafından yenilgiye uğratılarak İspanya'yı Vandallardan aldılar. Ostrogotlar, sonunda İtalya'yı fethetmeden önce Doğu Roma İmparatorluğu ile benzer bir ilişkiye sahipti. Adrianople, 410 olayları ve Ostrogotların Roma Kuşatması da dahil olmak üzere Belisarius ile yaptığı uzun savaş, Simon MacDowall'un ayrıntılı olarak anlattığı seferler ve savaşlar arasındadır. Ostro ve Visi-Gothların silahlarını ve zıt dövüş tarzlarını analiz eder ve Romalılara karşı etkinliklerini değerlendirir.
İçindekiler
Etnonim olarak tasdik edilir Wandali ve Wendilenses olarak Saxo tarafından Satıcı Eski İskandinav dilinde ve Wend(e)las Eski İngilizce'de, hepsi * olarak yeniden yapılandırılmış bir Proto-Germen formuna geri dönüyor.Wanđilaz. [9] [10] İsmin etimolojisi belirsizliğini koruyor. Dilbilimci Vladimir Orel'e göre, sıfattan kaynaklanıyor olabilir *wanđaz ('döndü, büküldü'), kendisi * fiilinden türetilmiştirwenđanan veya winđanan, 'rüzgar için' anlamına gelir. [10] Alternatif olarak, bir kökten türetilmiştir *wanđ-, kabilenin aslen Limfjord (Danimarka'da bir deniz girişi) yakınında bulunduğu fikrine dayanan 'su' anlamına gelir. [9] Adı Eski Yüksek Almanca'da da bulunabilir goilsēo ve Eski İngilizce wendels ('Akdeniz'), her ikisi de tam anlamıyla 'Vandal Denizi' anlamına gelir. [9] [11]
Germen mitolojik figürü yaban mersini Rudolf Much tarafından 'Parlayan Vandal' anlamında yorumlanmıştır. Kabile adının çok fazla olduğu teorisini iletti Vandal Aurvandil'e veya İlahi İkizlere tapınmayı yansıtır, muhtemelen Vandal krallarının Aurvandil'in soyundan geldiğine dair bir köken mitini içerir (diğer birçok Germen kabile adıyla karşılaştırılabilir). [12]
Bazı ortaçağ yazarları iki klasik etnonimi "Vandals" ve Veneti'yi eşitlediler ve her ikisini de Batı Slavlara uyguladılar ve bu da çeşitli Slavca konuşan gruplar için kullanılan ve hala Lusatians için kullanılan Wends terimine yol açtı. Bununla birlikte, modern bilim adamları "Wend"i "Veneti"den türetirler ve Veneti ile Vandalları eşitlemezler. [13] [14] [15] [16]
Vandalların adı, İsveç'in Uppland kentindeki bir eyaletin adı olan Vendel'in adıyla ilişkilendirilmiştir; bu, aynı zamanda İsveç tarih öncesi Vendel Dönemi'ne de adını veren, Viking Çağı'na kadar uzanan geç Germen Demir Çağı'na tekabül etmektedir. Bağlantı, Vendel'in Göç Dönemi'nden önce Vandalların orijinal vatanı olması ve kabile adlarını bir toponim olarak korumasıdır. Vandalların İskandinavya'daki diğer olası anavatanları Danimarka'daki Vendsyssel ve Norveç'teki Hallingdal'dır. [ kaynak belirtilmeli ]
Vandallar sonunda Almanya dışında yaşamaya başladıkları için dikkate alınmadılar. almanca Antik Roma yazarları tarafından. Ne başka bir Doğu Cermen dili konuşan grup olan Gotlar ne de Norsemen (erken İskandinavlar) bu topluluklar arasında sayılmadı. almanca Romalılar tarafından. [17]
Vandallar bir Cermen dili konuştukları ve erken Germen kültürüne ait oldukları için, modern bilim adamları tarafından Germen halkı olarak sınıflandırılırlar. [18]
Kökenler
Erken klasik kaynaklar
Vandalların en eski sözü, bu terimi kullanan Yaşlı Pliny'den gelmektedir. Vandil Tüm Germen halklarının ana gruplarından birini tanımlamak için geniş bir şekilde. Bahsettiği bu kategorideki kabileler Burgundiones, Varini, Carini (aksi halde bilinmeyen) ve Gutones'tur. [19]
Tacitus'un bahsettiği Vandilii, ancak yalnızca Germen halklarının kökenleri hakkındaki efsaneleri açıklayan bir pasajda. Onları, Marsi, Gambrivii, Suebi ile birlikte, bazen bu halkların en eski bölümlerinden biri olduğu düşünülen gruplardan biri olarak adlandırır, ancak nerede yaşadıklarını veya bu kategoride hangi halkların olduğunu söylemez. Öte yandan Tacitus ve Ptolemy, Varini, Burgundian ve Gutones'un bu dönemdeki konumu hakkında bilgi vermekte ve bu belirtiler, bu dönemde Vandalların Oder ve Vistula nehirleri arasında yaşadıklarını göstermektedir. [20]
Ptolemy ayrıca, Elbe'de yaşayan ve Oder'e kadar uzanan Süebyalılar olan Semnones'in güneyinde yaşayan, daha sonra Vandallar olarak sayılan Silingi'den bahsetti. [21]
Daha sonra Kartaca'nın işgaline önderlik eden Hasdingi, ikinci yüzyıla ve Marcomannic savaşları zamanına kadar yazılı kayıtlarda görünmüyor. [22] Lacringiler 3. yüzyıl kayıtlarında geçmektedir. [23]
Lugii
Aynı bölgedeki erken klasik kaynaklarda da adı geçen Lugilerin, Vandallarla aynı kişiler olması muhtemeldir. [5] [24] [25] [26] Strabon, Tacitus ve Ptolemy tarafından Lugilerden Vistula ve Oder arasında büyük bir kabileler grubu olarak bahsedilmiştir. Strabon ve Ptolemy Vandallardan hiç bahsetmiyor, sadece Lugii'den, Tacitus, Germen halklarının ataları hakkında bir pasajda nerede yaşadıklarını söylemeden onlardan bahsediyor ve Yaşlı Pliny ise bunun aksine Vandallardan bahsediyor ama Lugiilerden değil. [20] Herwig Wolfram, "Muhtemelen Lugyalılar ve Vandallar, Silezya'daki Oder'in aynı bölgesinde, önce Kelt ve ardından Germen egemenliği altında yaşayan bir kült topluluğuydu." [25]
Walter Pohl ve Walter Goffart, Ptolemy'nin Silingi'yi Lugii'den ayırdığını ve ikinci yüzyılda Hasding'lerin Roma kayıtlarında göründüğünde Lugii'den ayrıldığını belirtti. [27]
Przeworksk kültürü
Arkeolojide, Vandallar Przeworsk kültürüyle ilişkilendirilir, ancak kültür muhtemelen birkaç orta ve doğu Avrupa halkına yayılmıştır. Kökenleri, etnik kökenleri ve dilsel bağlantıları yoğun bir şekilde tartışılmaktadır. [5] [28] [29] [30] Przeworsk kültürünün taşıyıcıları çoğunlukla ölü yakma ve bazen de gömme uygulamışlardır. [30]
Dilim
Vandal dilinin kendisi hakkında çok az şey biliniyor, ancak Gotik gibi Doğu Germen dil dalına ait olduğuna inanılıyor. Gotlar, Doğu Cermen dil türünün tek metin külliyatını, özellikle de İncillerin 4. yüzyıldan kalma bir çevirisini geride bıraktılar. [31]
Roma İmparatorluğu'na giriş
2. yüzyılda, iki veya üç farklı Vandal halkı, Hasdingi ile birlikte ortaya çıkan Silingi, Hasdingi ve muhtemelen Lacringi olan Romalı yazarların dikkatini çekti. Erken Roma eserlerinde sadece Silingi'den bahsedilmişti ve Silezya ile ilişkilendirildi.
Bu halklar, Roma İmparatorluğu döneminde yaygın yıkıma ve İtalya'nın ilk işgaline neden olan Marcomannic Savaşları sırasında ortaya çıktı. [32] Marcomannic Savaşları (166–180) sırasında, krallar Raus ve Rapt (veya Rhaus ve Raptus) liderliğindeki Hasdingi (veya Astingi), Roma'nın müttefiki olarak Dacia'ya girerek güneye taşındı. [33] Ancak sonunda Dacia'da sorunlara neden oldular ve daha güneye, aşağı Tuna bölgesine doğru ilerlediler. Hasdingi ile birlikte, muhtemelen Vandal olan Lacringiler de vardı. [34] [35]
MS 271'de Roma İmparatoru Aurelian, Tuna'nın orta yolunu Vandallara karşı korumak zorunda kaldı. Barış yaptılar ve Tuna'nın doğu kıyısında kaldılar. [33]
278'de Zosimus (1.67), imparator Probus'un bir nehrin yakınında Vandalları ve Burgonyalıları yendiğini (bazen Lech olması önerildi ve birçoğunu İngiltere'ye gönderdiğini bildirdi. Aynı dönemde, 291'de Maximian'a verilen 11. methiyenin iki Burgonyalıların Alamanni ile ilişkilendirildiği imparatorluk dışındaki farklı çatışmalar ve diğer Vandallar, muhtemelen Karpat bölgesindeki Hasdingi, Gepidlerle ilişkilendirildi.
Jordanes'e göre GetikaHasdingi, Büyük Konstantin zamanında Gotlarla çatışmaya girdi. O zamanlar, bu Vandallar daha sonra Gepidlerin yaşadığı topraklarda yaşıyorlardı, burada "doğuda Gotlar [tarafından], batıda Marcomanni [tarafından], kuzeyde Hermanduri [tarafından] ve kuzeyde güney [tarafından] Hister (Tuna)." Vandallar, Gotik kral Geberic tarafından saldırıya uğradı ve kralları Visimar öldürüldü. [36] Vandallar daha sonra komşu Pannonia'ya göç ettiler, burada Büyük Konstantin (yaklaşık 330'da) onlara Tuna'nın sağ kıyısında toprak verdikten sonra altmış yıl yaşadılar. [36] [37]
Dördüncü yüzyılın sonlarında ve beşinci yüzyılın başlarında ünlü magister militum İmparator Honorius'un başbakanı Stilicho (ö. 408) Vandal kökenli olarak tanımlandı. Vandallar, 401/402 kışında Roma eyaleti Raetia'ya baskın düzenledi. Bundan tarihçi Peter Heather, şu anda Vandalların Orta ve Yukarı Tuna çevresindeki bölgede bulunduğu sonucuna varıyor. [38] Bu tür Orta Tuna Vandallarının, Gotik kral Radagaisus'un MS 405-406'da İtalya'yı işgalinin bir parçası olması mümkündür. [39]
Hasdingian Vandalları, Orta Tuna'da yüzyıllardır zaten kurulmuş olsa da, Silingian Vandallarının nerede yaşadığı daha az nettir. [40]
Galya'da
405'te Vandallar Pannonia'dan Tuna boyunca batıya doğru ilerlediler, ancak Ren'e ulaştıklarında, kuzey Galya'da Romalı bölgeleri dolduran ve kontrol eden Frankların direnişiyle karşılaştılar. Godigisel'in kendisi de dahil olmak üzere yirmi bin Vandal, sonuçta ortaya çıkan savaşta öldü, ancak daha sonra Alanların yardımıyla Frankları yenmeyi başardılar ve 31 Aralık 405 [41] Vandallar, muhtemelen donmuşken Ren'i geçtiler. korkunç bir şekilde harap ettikleri Galya'yı işgal etmek için. Godigisel'in oğlu Gunderic yönetiminde, Vandallar Aquitaine üzerinden batıya ve güneye doğru yağmaladılar. Önceki cümlelerden biri veya daha fazlası, şu anda kamu malı olan bir yayından alınan metni içermektedir: Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Vandallar". Ansiklopedi Britannica (11. baskı). Cambridge Üniversitesi Yayınları.
Hispanya'da
13 Ekim 409'da Pireneleri geçerek İber yarımadasına girdiler. Orada, Hasdingi Romalılardan Asturia'da (Kuzeybatı) foederati olarak ve Silingiler Hispania Baetica'da (Güney) toprak alırken, Alanlar Lusitania'da (Batı) ve Carthago Nova çevresindeki bölgede topraklara sahipti. [42] Süveyşler, Gallaecia'nın bir kısmını da kontrol ediyordu. Septimania'da (Güney Fransa) toprak almadan önce Romalıların emriyle İberya'yı işgal eden Vizigotlar, 417'de Silingi Vandallarını, 418'de Alanları ezerek batıdaki Alan kralı Attaces'i öldürdüler. [43] Halkının geri kalanı ve neredeyse yok edilecek olan Silingi'nin kalıntıları, daha sonra Vandal kralı Gunderic'e Alan tacını kabul etmesi için başvurdu. Daha sonra Kuzey Afrika'daki Vandal kralları kendilerini şekillendirdi Rex Wandalorum ve Alanorum ("Vandalların ve Alanların Kralı"). MS 419'da Hasdingi Vandalları, ortak bir Roma-Sueb koalisyonu tarafından yenildi. Gunderic, aynı zamanda Silingi Vandallarının kralı ilan edildiği Baetica'ya kaçtı. [5] 422'de Gunderic, Tarraco Savaşı'nda Romalı aristokrat Castinus liderliğindeki bir Roma-Sübi-Gotik koalisyonunu kararlı bir şekilde yendi. [44] [45] Muhtemelen birçok Romalı ve Gotik birlik, savaştan sonra Gunderic'e kaçtı. [45] Hydatius'a göre, önümüzdeki beş yıl boyunca Gunderic, Batı Akdeniz'de yaygın bir tahribat yarattı. [45] 425'te Vandallar Balear Adaları, Hispania ve Moritanya'yı yağmaladılar ve 425'te Carthago Spartaria (Cartagena) ve Hispalis'i (Seville) yağmaladılar. [45] Denizcilik kenti Carthago Spartaria'nın ele geçirilmesi, Vandalların geniş çapta savaşlara katılmasını sağladı. deniz faaliyetleri. [45] 428'de Gunderic ikinci kez Hispalis'i ele geçirdi ama şehrin kilisesini kuşatırken öldü. [45] Onun yerine, gayri meşru olmasına rağmen (annesi bir köleydi) Vandal sarayında önemli bir konuma sahip olan ve tartışmasız olarak tahta çıkan üvey kardeşi Genseric geçti. [46] 429'da Vandallar, Gallaecia ile sınırlı olan Sueves'in güneye taşınıp tüm yarımada için Roma yönetiminin şehri olan Emerita Augusta'yı (Mérida) ele geçirdiği 439 yılına kadar neredeyse tamamen Roma'nın elinde kalan İspanya'dan ayrıldı. [47]
Genseric, tarihçiler tarafından genellikle Göç Dönemi'nin en yetenekli barbar lideri olarak kabul edilir. [48] Michael Frassetto, Roma'nın yıkımına muhtemelen çağdaşlarından daha fazla katkıda bulunduğunu yazıyor. [48] Barbarlar Hispania'yı kontrol etseler de, hala çok daha büyük bir Hispano-Romen nüfusu arasında küçük bir azınlık oluşturuyorlardı, 6.000.000'dan yaklaşık 200.000'i. [42] Tahtı ele geçirdikten kısa bir süre sonra, Genserik, Lusitania'yı almayı başaran Heremigarius komutasındaki büyük bir Suebi kuvveti tarafından arkadan saldırıya uğradı. [49] Bu Süveyş ordusu Mérida yakınlarında yenildi ve lideri Hermigarius kaçmaya çalışırken Guadiana Nehri'nde boğuldu. [49]
ismin olma ihtimali var Endülüs (ve türevi Endülüs) Vandals adının Arapça kabulünden türetilmiştir. [50] [51]
Kuzey Afrika'da Krallık
Kuruluş
Genseric yönetimindeki Vandallar (Geiseric olarak da bilinir) 429'da Afrika'ya geçtiler. [53] Rakamlar bilinmese ve bazı tarihçiler Procopius'un Vandallar ve Alanlar'ın Kuzey Afrika'ya taşındıklarında 80.000'e ulaştığı iddiasına dayanarak tahminlerin geçerliliğini tartışıyorlar. , [54] Peter Heather, yaklaşık 15.000–20.000 kişilik bir ordu kurabileceklerini tahmin ediyor. [55]
Procopius'a göre Vandallar, bölgenin askeri hükümdarı Bonifacius'un isteği üzerine Afrika'ya geldiler. [56] Kendini Afrika'da bağımsız bir hükümdar olarak kurmak, hatta Roma İmparatoru olmak isteyen Bonifacius, hem Hippo Regius'u hem de Hippo Regius'u ele geçiren Afrika'nın yeni atanan Gotik kontu Sigisvult'a hakim olana kadar, kendisine boyun eğdirmek için birkaç Roma girişimini yenmişti. Kartaca. [48] Bonifacius, Genseric'i Sigisvult'a karşı bir müttefik olarak aramış ve karşılığında ona Afrika'nın bir bölümünü vaat etmiş olabilir. [48]
Kıyı boyunca doğuya doğru ilerleyen Vandallar, Mayıs-Haziran 430'da Numidya sınırında Bonifacius tarafından karşılandı. Müzakereler bozuldu ve Bonifacius selâmetle yenildi. [57] [58] Bonifacius daha sonra Vandallar şehri kuşatırken Hippo Regius'un içinde barikat kurdu. [53] İçeride, Saint Augustine ve rahipleri, şehrin düşmesinin birçok Romalı Hıristiyan için dönüşüm veya ölüm anlamına geleceğini çok iyi bilerek işgalcilerden kurtulmak için dua ettiler. [ kaynak belirtilmeli ]
28 Ağustos 430'da, kuşatmanın üç ayında, St. Augustine (75 yaşındaydı) öldü, [59] belki de açlıktan veya stresten öldü, çünkü şehrin dışındaki buğday tarlaları hareketsiz ve hasat edilmemişti. Augustine'in ölümü, krallığının en önemli tahıl kaynağını kaybetmesi durumunda sonuçlarından korkan Batı Roma İmparatorluğu Naibi Galla Placidia'yı şok etti. [58] İtalya'da yeni bir ordu kurdu ve Konstantinopolis'teki yeğenini Doğu Roma İmparatoru II. Theodosius'u Aspar liderliğindeki Kuzey Afrika'ya bir ordu göndermeye ikna etti. [58]
Temmuz-Ağustos 431 civarında, Genseric Hippo Regius kuşatmasını kaldırdı [57] bu da Bonifacius'un Hippo Regius'tan Aspar'ın ordusunun da katıldığı Kartaca'ya çekilmesini sağladı. 432 yazında bir süre, Genseric hem Bonifacius hem de Aspar'ın ortak güçlerini sağlam bir şekilde yendi ve bu da Hippo Regius'u rakipsiz olarak ele geçirmesini sağladı. [58] Genseric ve Aspar daha sonra bir tür barış antlaşması müzakere ettiler. [57] Hippo Regius'u ele geçiren Genseric, burayı Vandal krallığının ilk başkenti yaptı. [60]
Romalılar ve Vandallar, 435'te Vandallara Mauretania'nın ve Numidia'nın batı yarısının kontrolünü veren bir anlaşma imzaladılar. Genseric, 439'da Afrika Proconsularis eyaletini işgal edip 19 Ekim'de Kartaca'yı ele geçirdiğinde anlaşmayı bozmayı seçti. . Genseric burayı başkent yaptı ve kuzey Afrika'daki Alanların ittifakına dahil edildiğini belirtmek için kendini Vandalların ve Alanların Kralı ilan etti. [ kaynak belirtilmeli ] Kuvvetleri Sardunya, Korsika ve Balear Adaları'nı işgal etti, krallığını güçlü bir devlet haline getirdi. 440'taki Palermo kuşatması, 442'de Agrigento yakınlarındaki Sicilya'yı işgal etmek için ikinci girişimi olduğu gibi başarısız oldu (Vandallar, adayı Odovacer'e bırakıldığında 468-476 yılları arasında işgal etti). [62] Tarihçi Cameron, büyük toprak sahipleri genellikle popüler olmadığı için yeni Vandal kuralının Kuzey Afrika nüfusu tarafından hoş karşılanmayabileceğini öne sürüyor. [63]
Vitalı Victor, Quodvultdeus ve Ruspeli Fulgentius gibi eski kaynakların verdiği izlenim, Vandalların Kartaca ve Kuzey Afrika'yı ele geçirmesinin yaygın bir yıkıma yol açtığıydı. Ancak, son arkeolojik araştırmalar bu iddiaya meydan okudu. Kartaca'nın Odeon'u yıkılmış olsa da sokak dokusu aynı kalmış ve bazı kamu binaları yenilenmiştir. Kartaca'nın siyasi merkezi Byrsa Tepesi idi. Bu dönemde kasabalarda yeni sanayi merkezleri ortaya çıktı. [64] Tarihçi Andy Merrills, Kuzey Afrika'nın Vandal egemenliğinin bir ekonomik istikrarsızlık dönemi olduğu varsayımına meydan okumak için, Kuzey Afrika'nın Vandal döneminden kalma Akdeniz'de keşfedilen büyük miktarda Afrika Kırmızı Astarlı malları kullanıyor. [65] Vandallar 440'ta Sicilya'ya baskın yaptıklarında, Batı Roma İmparatorluğu tepki veremeyecek kadar Galya ile savaşla meşguldü. Doğu Roma İmparatorluğu'nun imparatoru II. Theodosius 441'de Vandallarla başa çıkmak için bir sefer gönderdi, ancak bu sefer sadece Sicilya'ya kadar ilerledi. III. Valentinianus yönetimindeki Batı İmparatorluğu 442'de Vandallarla barışı sağladı. [66] Anlaşmaya göre Vandallar Byzacena, Tripolitania ve Numidia'nın doğu yarısını ele geçirdiler ve Vandal'ın yanı sıra Proconsular Africa'nın [67] kontrolünde oldukları doğrulandı. Krallık, eski Roma topraklarında foederati yerine resmi olarak bağımsız bir krallık olarak tanınan ilk barbar devleti. [68] İmparatorluk batı Numidia ve iki Moritanya eyaletini 455'e kadar elinde tuttu.
Roma Çuvalı
Sonraki otuz beş yıl boyunca, Genserik büyük bir filoyla Doğu ve Batı İmparatorluklarının kıyılarını yağmaladı. Akdeniz'deki vandal faaliyeti o kadar önemliydi ki, denizin Eski İngilizcedeki adı Wendelsæ (yani Vandallar Denizi). [69] Ancak, Hun Attila'nın ölümünden sonra, Romalılar, dikkatlerini eski imparatorluklarının en zengin topraklarından bazılarını kontrol eden Vandallara çevirmeyi göze alabildiler.
Valentinianus, Vandalları İmparatorluğun sınırlarına dahil etmek amacıyla kızının elini Genseric'in oğluyla evlenme teklifinde bulundu. Bununla birlikte, bu anlaşma gerçekleştirilemeden önce, siyaset Roma'nın gaflarında yeniden can alıcı bir rol oynadı. Petronius Maximus, III. Valentinianus'u öldürdü ve Batı tahtını talep etti. İki grup arasındaki diplomasi bozuldu ve 455'te İmparatoriçe Licinia Eudoxia'nın Genseric'in oğluna kendisini kurtarması için yalvaran bir mektupla Vandallar, İmparatoriçe ve kızları Eudocia ve Placidia ile birlikte Roma'yı aldı.
Tarihçi Prosper of Aquitaine [70], 2 Haziran 455'te Papa Büyük Leo'nun Genseric'i kabul ettiğini ve ona cinayetten ve ateşle yıkımdan kaçınması ve yağma ile yetinmesi için yalvardığına dair beşinci yüzyıla ait tek raporu sunar. Papa'nın etkisinin Roma'yı kurtarıp kurtarmadığı ise sorgulanıyor. Vandallar sayısız değerli eşyayla yola çıktı. Eudoxia ve kızı Eudocia, Kuzey Afrika'ya götürüldü. [67]
Konsolidasyon
456'da, hem Galya hem de İtalya'yı tehdit eden 60 gemilik bir Vandal filosu, Batı Romalı general Ricimer tarafından Agrigentum ve Korsika'da pusuya düşürüldü ve bozguna uğratıldı. [71] 457'de Campania'daki bir akından ganimetle dönen karışık bir Vandal-Berber ordusu, Garigliano nehrinin ağzında Batı İmparatoru Majorian'ın sürpriz bir saldırısında sağlam bir şekilde yenildi. [72]
Vandalların Roma'yı yağmalaması ve Akdeniz'deki korsanlığın bir sonucu olarak, Roma İmparatorluğu için Vandal krallığını yok etmek önemli hale geldi. 460 yılında, Majorian Vandallara karşı bir sefer başlattı, ancak Cartagena Savaşı'nda yenildi. 468'de Batı ve Doğu Roma imparatorlukları, 100.000 asker ve 1.000 gemiden oluştuğu bildirilen Basiliscus komutasındaki Vandallara karşı muazzam bir sefer başlattı. Vandallar, Cap Bon Savaşı'nda işgalcileri yenerek Batı filosunu ele geçirdi ve ateş gemileri kullanarak Doğu'yu yok etti. [66] Saldırıyı takiben, Vandallar Mora'yı işgal etmeye çalıştılar, ancak Maniotlar tarafından Kenipolis'te ağır kayıplarla geri püskürtüldüler. [73] Misilleme olarak Vandallar, Zakynthos'ta 500 rehine aldı, onları parçalara ayırdı ve Kartaca'ya giderken parçaları denize attı. [73] 469'da Vandallar Sicilya'nın kontrolünü ele geçirdiler, ancak Odoacer tarafından 447'de batıdaki Lilybaeum limanı dışında (adayı geri almak için yaptıkları başarısız bir girişimden sonra 491'de kaybettiler) bırakmak zorunda kaldılar. [74]
470'lerde Romalılar Vandallara karşı savaş politikalarını terk ettiler. Batılı general Ricimer onlarla bir anlaşmaya vardı [66] ve 476'da Genserik Konstantinopolis ile "sürekli barış" yapmayı başardı. İki devlet arasındaki ilişkiler bir normallik cilası aldı. [75] 477'den itibaren Vandallar, bronz ve gümüş düşük değerli madeni paralarla sınırlı kendi madeni paralarını ürettiler. Merrills'in sözleriyle "emperyal ayrıcalığı gasp etme konusundaki isteksizliği" gösteren yüksek değerli emperyal para muhafaza edildi. [76]
Vandallar, Romalıların saldırılarını savuşturmuş ve Batı Akdeniz adaları üzerinde hegemonya kurmuş olsalar da, Berberilerle olan çatışmalarında daha az başarılı oldular. Situated south of the Vandal kingdom, the Berbers inflicted two major defeats on the Vandals in the period 496–530. [66]
Domestic religious tensions
Differences between the Arian Vandals and their Trinitarian subjects (including both Catholics and Donatists) were a constant source of tension in their African state. Catholic bishops were exiled or killed by Genseric and laymen were excluded from office and frequently suffered confiscation of their property. [77] He protected his Catholic subjects when his relations with Rome and Constantinople were friendly, as during the years 454–57, when the Catholic community at Carthage, being without a head, elected Deogratias bishop. The same was also the case during the years 476–477 when Bishop Victor of Cartenna sent him, during a period of peace, a sharp refutation of Arianism and suffered no punishment. [ kaynak belirtilmeli ] Huneric, Genseric's successor, issued edicts against Catholics in 483 and 484 in an effort to marginalise them and make Arianism the primary religion in North Africa. [78] Generally most Vandal kings, except Hilderic, persecuted Trinitarian Christians to a greater or lesser extent, banning conversion for Vandals, exiling bishops and generally making life difficult for Trinitarians. [ kaynak belirtilmeli ]
Reddetmek
According to the 1913 Katolik Ansiklopedisi: "Genseric, one of the most powerful personalities of the "era of the Migrations", died on 25 January 477, at the great age of around 88 years. According to the law of succession which he had promulgated, the oldest male member of the royal house was to succeed. Thus he was succeeded by his son Huneric (477–484), who at first tolerated Catholics, owing to his fear of Constantinople, but after 482 began to persecute Manichaeans and Catholics." [79]
Gunthamund (484–496), his cousin and successor, sought internal peace with the Catholics and ceased persecution once more. Externally, the Vandal power had been declining since Genseric's death, and Gunthamund lost early in his reign all but a small wedge of western Sicily to the Ostrogoths which was lost in 491 and had to withstand increasing pressure from the autochthonous Moors.
According to the 1913 Katolik Ansiklopedisi: "While Thrasamund (496–523), owing to his religious fanaticism, was hostile to Catholics, he contented himself with bloodless persecutions". [79]
Turbulent end
Hilderic (523–530) was the Vandal king most tolerant towards the Catholic Church. He granted it religious freedom consequently Catholic synods were once more held in North Africa. However, he had little interest in war, and left it to a family member, Hoamer. When Hoamer suffered a defeat against the Moors, the Arian faction within the royal family led a revolt, raising the banner of national Arianism, and his cousin Gelimer (530–533) became king. Hilderic, Hoamer and their relatives were thrown into prison. [80]
Byzantine Emperor Justinian I declared war, with the stated intention of restoring Hilderic to the Vandal throne. The deposed Hilderic was murdered in 533 on Gelimer's orders. [80] While an expedition was en route, a large part of the Vandal army and navy was led by Tzazo, Gelimer's brother, to Sardinia to deal with a rebellion. As a result, the armies of the Byzantine Empire commanded by Belisarius were able to land unopposed 10 miles (16 km) from Carthage. Gelimer quickly assembled an army, [81] and met Belisarius at the Battle of Ad Decimum the Vandals were winning the battle until Gelimer's brother Ammatas and nephew Gibamund fell in battle. Gelimer then lost heart and fled. Belisarius quickly took Carthage while the surviving Vandals fought on. [82]
On December 15, 533, Gelimer and Belisarius clashed again at the Battle of Tricamarum, some 20 miles (32 km) from Carthage. Again, the Vandals fought well but broke, this time when Gelimer's brother Tzazo fell in battle. Belisarius quickly advanced to Hippo, second city of the Vandal Kingdom, and in 534 Gelimer surrendered to the Byzantine conqueror, ending the Kingdom of the Vandals.
North Africa, comprising north Tunisia and eastern Algeria in the Vandal period, became a Roman province again, from which the Vandals were expelled. Many Vandals went to Saldae (today called Béjaïa in north Algeria) where they integrated themselves with the Berbers. Many others were put into imperial service or fled to the two Gothic kingdoms (Ostrogothic Kingdom and Visigothic Kingdom). Some Vandal women married Byzantine soldiers and settled in north Algeria and Tunisia. The choicest Vandal warriors were formed into five cavalry regiments, known as Vandali Iustiniani, stationed on the Persian frontier. Some entered the private service of Belisarius. [83] The 1913 Katolik Ansiklopedisi states that "Gelimer was honourably treated and received large estates in Galatia. He was also offered the rank of a patrician but had to refuse it because he was not willing to change his Arian faith". [79] In the words of historian Roger Collins: "The remaining Vandals were then shipped back to Constantinople to be absorbed into the imperial army. As a distinct ethnic unit they disappeared". [81] Some of the few Vandals remained at North Africa while more migrated back to Spain. [6] In 546 the Vandalic Dux of Numidia, Guntarith, defected from the Byzantines and raised a rebellion with Moorish support. He was able to capture Carthage, but was assassinated by the Byzantines shortly afterwards.
The 6th-century Byzantine historian Procopius wrote that the Vandals were tall with light hair:
For they all have white bodies and fair hair, and are tall and handsome to look upon. [84]
Conquerors of the Roman Empire - The Vandals, Simon MacDowall - History
+£4,50 İngiltere Teslimatı veya siparişin fazla olması durumunda ücretsiz İngiltere teslimatı 35
(uluslararası teslimat oranları için buraya tıklayın)
Order within the next 6 hours, 37 minutes to get your order processed the next working day!
Bir para birimi dönüştürücüye mi ihtiyacınız var? Canlı fiyatlar için XE.com'u kontrol edin
|Other formats available - Hardback'i satın alın ve e-Kitabı £1.99'a alın!||Fiyat|
|Conquerors of the Roman Empire:… ePub (12.2 MB) Sepete ekle||& pound4,99|
|Conquerors of the Roman Empire:… Kindle (26.3 MB) Sepete ekle||& pound4,99|
Simon MacDowall examines how this relatively small group of Germans came to be overlords of all of the former Roman province of Gaul, giving their name to France in the process. From their earliest incursions into the Empire, down to the Battle of Casilinum (554), their last battle against Romans, he studies the Frankish way of warfare and assesses its effectiveness. The size and composition of their armies, their weapons (including the characteristic Francisca axe), equipment and tactics are discussed.
In this tumultuous period, the Franks had a complex relationship with the Romans, being by turns invaders, recruits to the legions and independent allies. Accordingly, this book also covers the Franks&rsquo role in defending the Rhine frontier against subsequent invasions by the Vandals, Alans, Suebi and the Huns. Their success in defending their new homeland against all comers allowed them, under the leadership of the Merovingian dynasty of Clovis, to establish the Frankish kingdom as one of the most enduring of the &lsquobarbarian&rsquo successors to the power of Rome.
As featured byToy Soldier & Model Figure magazine issue 240
For anyone is interested in the late Roman, early medieval period, this book is a great read, I found it is easy but very informative read. The maps and chronologies where fantastic and I can see myself referring to them again and again.
İncelemenin tamamını buradan okuyunMedieval Sword School, Jason Hulott
Not one for the casual readers but for students of Rome an interesting look at how the Franks filled the power vacuum that Rome left behind.The Armourer, January 2018
As featured byVaeVictis, November/December 2018
NOTE: set cursor to 2:06:58BBC Radio Suffolk, 6th September 2018 with presenter Graham Barnard
About Simon Macdowall
Simon MacDowall was born in England but from the age of 10 grew up in Canada. He joined the Canadian army, was commissioned into the Royal Canadian Dragoons and saw active service with the UN in Honduras and Nicuragua and with NATO in Croatia, Bosnia and Kosovo. In 1994 he was the UN spokesman in Sarajevo. He later worked for NATO as a civilian before joining the UK civil service, where he was the Communications Director for several departments, including the MOD and HMRC. In his spare time he is a keen wargamer and military historian, with six previous books to his name.
Conquerors of the Roman Empire - The Vandals, Simon MacDowall - History
+£4,50 İngiltere Teslimatı veya siparişin fazla olması durumunda ücretsiz İngiltere teslimatı 35
(uluslararası teslimat oranları için buraya tıklayın)
Order within the next 6 hours, 37 minutes to get your order processed the next working day!
Bir para birimi dönüştürücüye mi ihtiyacınız var? Canlı fiyatlar için XE.com'u kontrol edin
|Other formats available - Hardback'i satın alın ve e-Kitabı £1.99'a alın!||Fiyat|
|Conquerors of the Roman Empire:… ePub (20.7 MB) Sepete ekle||& pound4,99|
|Conquerors of the Roman Empire:… Kindle (46.7 MB) Sepete ekle||& pound4,99|
In the late 4th century, pressure from the Huns forced the Goths to cross the Danube into the Roman Empire. The resultant Battle of Adrianople in 378 was one of Rome&rsquos greatest defeats. Both western (Visigoth) and eastern (Ostrogoth) branches of the Goths had a complex relationship with the Romans, sometimes fighting as their allies against other &lsquobarbarian&rsquo interlopers but carving out their own kingdoms in the process. Under Alaric the Visigoths sacked Rome itself in 410 and went on to establish a kingdom in Gaul (France). They helped the Romans defeat the Hunnic invasion of Gaul at Chalons in 451 but continued to expand at Roman expense. Defeated by the Franks they then took Spain from the Vandals. The Ostrogoths had a similar relationship with the Eastern Roman Empire before eventually conquering Italy. Adrianople, the events of 410 and the Ostrogoths&rsquo long war with Belisarius, including the Siege of Rome, are among the campaigns and battles Simon MacDowall narrates in detail. He analyses the arms and contrasting fighting styles of the Ostro- and Visi- Goths and evaluates their effectiveness against the Romans.
Author article on 'Goths amd Romans' as featured byWargames Illustrated, February 2020
Author article 'Wargaming Adrianople AD 378 as featured byWargames Illustrated, May 2018
The author tells this story with hindsight and in depth while analyzing the origins of this people and the differences that will gradually appear between Visigoths and Ostrogoths. This book is a good complement to the Vandals book by the same author.VaeVictis, January – February 2018
Adrianople, the events of 410AD and the Ostrogoths' long war with Belisarius, are among the campaigns and battles Simon MacDowall narrates in detail.The Armourer, February 2018
At the time, the Roman empire and its army must have seemed invincible. The Goths were a race that simply would not accept defeat, and in this fascinating account of their history, author Simon MacDowall opens our eyes to their strengths and weaknesses, and looks at the various campaigns that built them into the fearsome fighting machine they ultimately became.Books Monthly
About Simon Macdowall
Simon MacDowall was born in England but from the age of 10 grew up in Canada. He joined the Canadian army, was commissioned into the Royal Canadian Dragoons and saw active service with the UN in Honduras and Nicuragua and with NATO in Croatia, Bosnia and Kosovo. In 1994 he was the UN spokesman in Sarajevo. He later worked for NATO as a civilian before joining the UK civil service, where he was the Communications Director for several departments, including the MOD and HMRC. In his spare time he is a keen wargamer and military historian, with six previous books to his name.