Yaşlı bir akraba yavaş yavaş gücünü kaybettiğinde, genellikle bu durumun belirtilerini fark etmekten korkarız çünkü onun solup gittiğini anlamak bizi incitir.
Daha sonra, sağlık sorunları belirgin hale geldiğinde, örneğin, bir kişi inme nedeniyle hafızasını veya görüşünü tamamen kaybettiğinde veya kısmen felç olduğunda, sevgi dolu ailesi korkar ve hastanın yanında geceleri nöbet tutmaya çalışır. ""Sonuçta bu bizim annemiz (babamız), onu bir yabancıya nasıl emanet edebiliriz?"" – aile bireyleri ilk başta böyle düşünüyor.
Yaşlı bir kişi genellikle gündüz uyur ve geceleri uyanık kalır. Aynı zamanda, belirtildiği gibi, bakımda küçük bir çocuktan daha fazla güç ve beceri gerektirir. Ne de olsa çocuklar, ilgilerine karşılık olarak, sevgileri ve yeni başarılarıyla bizi mutlu ediyor.
Aksine, ağır hasta yaşlı bir akrabayla iletişim sinir bozucu olur çünkü yaşlılıkta psikiyatrik hastalıklar kişiliği bozar. Zor zamanlarımızda bizi teselli eden nazik anneannenin, öfkeli ve sert bir yaşlı kadına dönüşmesi üzücü. Ek olarak, yaşlı bir kişiye enjeksiyon yapılması, kaldırılması gerekir ki bu da fiziksel güç gerektirir.
Akrabalardan biri gündüzleri hastanın yanında durmayı, kitap okumayı ve rahatlatıcı sohbetler yapmayı kabul etse bile, aynı kişi geceleri saatte bir hasta bakımı için kalkamayabilir. Gece nöbetinin nedenleri sadece genitoüriner sistem ile ilgili sorunlar değil, aynı zamanda hastanın kaprisler de olabilir. Çok geçmeden, başlangıçta özverili bir yakını gücünü kaybeder ve tükenmişlik meydana gelir.
Peki tüm ailenin sinir krizi geçirmesine neden olabilecek bu tükenmişlik durumunu erken dönemde nasıl tespit edebiliriz?
- Yakınınız artık bakma arzusuna değil, tahrişe ve saldırganlığa neden olur (artık öfkenizi kontrol altında tutamıyorsanız, durum daha da ciddidir).
- Sabahları tüm günü hastayla geçirmek zorunda kalacağınızı dehşet içinde düşünürsünüz ve 10 yıl daha bu şekilde yaşamak zorunda kalacağınıza dair takıntılı düşüncelerden kurtulmaya çalışırsınız.
- Aniden acil tedavi gerektiren ciddi somatik hastalıklar geliştirdiniz. Artık hem kendi tedavinizi hem de yaşlı bakımını aynı anda yapmanız neredeyse imkansız.
- Kariyerinizin hızla yokuş aşağı gittiğini üzüntüyle fark ediyorsunuz. Ana mesleğinizde bir bakıcı tutmak için harcadığınızdan çok daha fazlasını kazanabileceğinizi anlıyorsunuz.
- Gün içinde çoğu zaman moraliniz bozuk, sık sık ağlıyorsunuz. Siz yaşlandıkça bu hastalıklar sizi de bekliyor diye sürekli endişeleniyorsunuz.
- Sürekli uykusuzsunuz ve her fırsatta uyumak istiyorsunuz.
- Diğer tüm akrabalar ısrarla sizi değiştirmeyi veya en azından kısa bir ara vermeyi teklif ediyor.
- Ağır hasta akrabanız artık sizi tanımıyor. Aslında bu zorlu yaşam döneminde yanında kimin olacağı artık onun umurunda bile değildir.
- Sizin için önemli sosyal bağlantılar - akrabalar, arkadaşlar ve sevdiklerinizle ilişkiler hızla bozulmaya başladı. Özel hayatınızın mahvolduğunu hissediyorsunuz ve bunu düzeltemeyeceğinizi anlıyorsunuz.
Gerekli tıbbi bakımı yetkin bir şekilde sağlamayı öğrenemediğiniz için çok üzgünsünüz ve kendinizi suçlu hissediyorsunuz. Elbette, bu durumda sevdiklerinize ve maalesef çok hasta bir akrabanıza yardım edemeyeceğinizi kabul etmek acı veriyor. Dahası, son zamanlarda kahramanca özveriniz sadece hayatınızı mahvetti. Belki de bu durum bir yenilgi gibi görünüyor ve yenilgiyi kabullenmek her zaman zordur. Aslında, yapabileceğiniz her şeyi yaptığınızı gururla kabul edebilirsiniz. Sevdiklerinize olan borcunuzu ödediniz ve bir sonraki adımınız hastayı, ona sizden daha iyi bakabilecek profesyonel bir bakıcıya emanet etmek. Tabii ki, bu artık size ihtiyaç duyulmayacağı anlamına gelmez.
Bir bakıcının asıl görevi hasta bakımı sağlamak ve doktorun talimatlarını yerine getirmektir. Bu nedenle, hastayla her zamanbir profesyonelin ilgilenmesine izin verin. Boş zamanınızda gelip sevdiğiniz kişiyi manevi olarak destekleyebilirsiniz: samimi sohbetler yapın, elinden tutun, onun en sevdiği kitapları okuyun. Belki de hepiniz için en önemli olan budur. Bu anları uzun süre hatırlayacaksınız. Aşırı stres ve inanılmaz yorgunluk nedeniyle yakınıza haksız yere kızdığınızı hatırlamak yerine onu nasıl sevdiğinizi ve desteklediğinizi hatırlamak daha iyidir.