yılın ilk karı yağıyor. lapa lapa değil, hızlı hızlı uçuşuyor beyaz tanecikler, yerler ıslak, herhalde tutmaz bu gidişle. işyerinden öğle arası için çıktığında, penceresinden daha önce görmesine rağmen karın yağdığını, şaşırdı yeniden. oysa tam mevsimi. birden çocukça bir neşeye kapıldı, diliyle bir kaç tane kar tanesi yakalamak geldi içinden, ama işyerinin önünde olduğunu hatırlayıp vazgeçti. ah şu kalıplarımız. akşam eve giderken yaparım diye güldü, sanki akşam da böyle güzel yağacağının garantisi varmış gibi. hayatta ne çok şeyi telafisi olacakmış gibi ertelediğini, bir türlü verdiği kararları bile uygulayamadığını, hep aynı hatayı sanki yeniymişçesine nasıl yapmaya devam ettiğini düşündü, içi sıkıştı. 20 metre filan uzaklaşınca, gene de caddenin üstündeyken, koca şehrin valisinin konağının karşısında, valinin korumalarının kulübesini geçince, durdu, açtı kollarını, başını havaya kaldırdı, dilini dışarı çıkardı uçuşan kar tanecikleriyle dalga geçer gibi.
****
Meraklısına Not: Eski yazdığım bir şiirden iki dize buna tam uydu: "amaaan be, boşver herkes ne düşünürse düşünsün/zaten sen ne yaparsan herkes istediğini düşünür". bunun da üstüne size iki ilgili okuma parçası. biri Radikal'den, Perihan Mağden'in Sınır İhlalleri yazısı, biri de Behçet Necatigil'in Sevgilerde adlı şiiri. anafikiri bulunuz.