Bu 1954 Anaokulu Karnesi Beni Biraz Eritti
Kocam ve ben sık sık oğlumuzu anaokuluna hazır olduğunda okula nereye göndereceğimizi konuşuruz. Bazı komşularımız çocuklarını yürüme mesafesindeki mahalle okuluna gönderiyor. Diğerleri çocuklarını halka açık mıknatıs programlarına veya özel okullara gönderir veya evde eğitim görürler. Hepsinin kendi tavsiyesi var.
“Çift dil programı en iyisidir, ancak kesinlikle K-3 öncesi sınıfa kaydolmanız gerekir, yoksa asla giremezsiniz.”
“G/T olarak tanımlanırsa, onu bir G/T mıknatıs programına koymalısınız. Estie, ana sınıfının sonunda 4. sınıf seviyesinde okuyordu.”
“Eğer özel okul düşünüyorsanız, şimdiden gezmeye başlamalısınız. Rekabet akıllara durgunluk veriyor ama uzun vadeli üniversite hedeflerini düşünmeniz gerekiyor.”
Oğlum daha iki yaşında bile değil.
Oğlumun ilk okul deneyimleri için gerçekten ne istediğimi düşündüğümde, bu çok basit.
Nazik olmayı öğrenmesini istiyorum. Dışarıda bolca vakit geçirmesini istiyorum. Okuma yazma öğrenmesini istiyorum elbette ama aynı zamanda Aşk o şeyleri yapmak için Kendi başının çaresine bakmanın yanı sıra sınıfına ve çevresine bakmanın yollarını öğrenmesini istiyorum.
Bu yüzden Reddit’te 1954’ten kalma bu anaokulu karnesini gördüğümde biraz eridim.
Akademik performans belirteçleri “Dört mevsimi biliyorum” ve “Adımı yazabilirim” gibi şeylerdir.
Kayıtları dinliyorum!
Tohum ekiyorum!
“Başkalarına karşı nazik davranıyorum ve onlara yardım ediyorum.” 😭
Eskiden çok basitti.
Şimdi sadece… değil.
Bölgemizde yüksek puan alan eski bölgemden bir anaokulu karnesine baktım. Karnede her şeyden önce dil sanatları için “Fonolojik farkındalık” ve “Baskı ile ilgili kavramlar” gibi alt kategoriler içeren bir bölüm vardır. “Geometri/uzay duyusu” ve “Sınıflandırma/veri toplama” içeren bir matematik bölümü var. Sosyal gelişimle ilgili yedi alt kategori vardır ve bunların hiçbiri oyunla ilgili değildir. Akademik performanslarını derecelendirmek için kaç tane alt kategori ayrıldığını tahmin edin?
19.
Bu arada bu anaokulu öğretmenlerine yönelik bir suçlama değil. Onlar şimdiye kadar tanıştığım en özverili, yetenekli profesyonellerden bazıları ve oyun, açık hava zamanı ve sosyal-duygusal becerileri eğitim politikalarını belirten bir güne yerleştirmek için ellerinden gelen her şeyi yaptıklarını biliyorum – öğretimi olmayan insanlar tarafından yazılmıştır. deneyim—işle dolup taşma isteği.
Bebeğimin bir gün okula nereye gideceğini düşünmenin heyecan verici olacağını düşünmüştüm ama bunun yerine beni hüzünlendiriyor.
Artık doğru yerin olmadığını hissediyorum (ya da en çılgın hayallerimizde harç ücretini karşılayamayacağımız özel bir okul olarak var). Ne yazık ki, “yakınımdaki, oyuna öncelik veren ve belki de oğluma dikiş dikmeyi, IDK öğreten ilkokullar” için bir Google araması sonuç vermedi.
Dinle, benden “1954’te işler daha iyiydi” argümanı istiyorsan, anlamıyorsun çünkü işler daha iyi değildi. Anaokulu beklentileri daha makuldü ve üniversite derecesine sahip insanlar aslında ipotek alabiliyordu, ancak ayrımcılığı, açık ırkçılığı, zar zor haklara sahip olan kadınları, çocuk felcini ve fabrikalarda çalışan 8 yaşındaki çocukları “eski güzel” olarak bir araya getirmeyeceğiz. günler.”
Bence, eğitimdeki diğer milyarlarca sorun gibi, öğretmen olmayanların öğretmenlerin ne yapması gerektiğine karar vermesine izin vermeyi bırakmalıyız.
İster 12. sınıf için, ister anaokulu için.
Anaokulundaki değişiklikler hakkında ne düşünüyorsunuz? Yorumlarda bize bildirin!
Bunun gibi daha fazla makale mi arıyorsunuz? Bültenlerimize abone olduğunuzdan emin olun!