-
noel ödüllü yazar octavio paz’ın "sadizmin filozofu, aslında kurban eden değil, başlı başına bir kurban idi. ve zulmün kurucusu aslında yumuşak kalpli bir erkekti." dediği marquis de sade’ın yaşam öyküsünden yola çıkan film, oscar ödüllü kate winslet, geoffrey rush ve michael caine’i aynı projede buluşturmayı başarmış bir yapım.
-
tüy kalem demek. doug wright'ın aynı isimli oyunundan 2000 yılında sinemaya aktarılmıştır (senaryoyu yine kendisi yazmıştır). çok güzel bir buz beyazı görüntü hakim filme. kostümlerinden, oyunculuklarından (geoffrey rush, kate winslet, joaquin phoenix, michael caine) çoğu sahnesinden (kucağa oturtma, incile tükürme, ölüye hallenme) ve repliklerinden ("idealizm, gençliğin son lüksü" "sohbet, vücudun başka organları gibi en iyi ıslanınca olur" "kendi oğlunu gerdirmiş birinin bana ne yapacağını düşününce titrerim" "yarattığım karakterler dışında kimsem yok") yönetmenine kadar (philip kaufman) güzel film. marquis de sade'nin akıl hastanesinde geçirdiği son yılları anlatır. yönetmen yaşanan olayları rahatsız edici şekilde anlatmak yerine (rahatsız edicidir çünkü) daha anarşist ve teatral anlatır. düşüncelerin suç olmadığına birkaç yerde çok güzel değinmiştir ("hastalardan biri su üzerinde yürümeye kalkıp boğulsaydı incil'i mi suçlardın?"). ve marquis de sade düşüncelerinden dolayı kendisine işkence yapıldığında "eziyetlerine ne kadar devam edersen prensiplerimi kalbime daha da net kazırsın" diyerek kendisine karşı olan herkesin yazdıklarını yaptığını söyleyerek altın vuruşunu yapar. ha bir de girişi finalinden daha etkileyicidir. finalindeki iki sahne farklı olsaymış daha da güzel olurmuş.