Âdet kanı erken kesilirse, namaz ve cinsî münasebet açısından ne yapılmalıdır?
Âdet müddetinin en azı üç gündür. Başladıktan iki gün sonra kan kesildiğinde ihtiyaten namaz abdesti alınır ve her namaz, vaktin sonunda kılınır. Vakit girer girmez kılınmaz, çünkü âdetin devam etme ihtimali vardır. Cinsî münasebette de bulunulmaz.
Normal âdet müddeti bitmeden kan kesilince de durum aynıdır. Mesela âdeti 7 günken beşinci günde kesilmişse, ihtiyaten gusül alınır, her namaz, vaktin sonunda kılınır ve münasebete de girilmez çünkü âdetin devam etme ihtimali söz konusudur. Namaz, vaktin sonunda kılınır derken bu konuda ikindi namazının mekruh vakti müstesnadır. Yani ikindi namazı mekruh vakte bırakılmadan kılınır.[1]
Burada özet bir bilgi olarak şunu verebiliriz: Üç gün geçmeden kesilen kanda, ihtiyaten namaz abdesti alınır. Üç günden sonraki erken kesilen kanda ise ihtiyaten gusül alınır.
Âdet kanı tam vaktinde kesilirse, mesela âdeti 7 gün olan bir kadın 7. günün sonunda kan kesildiğinde; namaz vaktinin sonunda tekbir alacak kadar dahi olsa o vakte yetişmişse, o namaz onun üzerine borç olur ve kazası gerekir. Böyle bir kadın yıkanmadıkça veya su bulamadığı takdirde teyemmüm etmedikçe ya da namazı eda etmemiş olduğu hâlde içinde bulunduğu namaz vakti geçmedikçe onun münasebete girmesi câiz değildir. Mesela öğle vakti âdeti biten bir kadın, gusül abdesti almadıkça veya öğle namazını eda etmemiş olduğu hâlde ikindi namazı girmedikçe münasebette bulunamaz.[2]
Âdet kanı tam vaktinde kesilen kadın, gayrimüslimse, gusül abdesti almasa bile cinsî münasebet hemen câiz hâle gelir çünkü gayrimüslim kadın, İslâm’ın hükümlerine muhatap değildir.[3]
Âdeti tam 10 günde kesilen kadın, gusül almadan münasebette bulunabilir. Gusül alırsa bu gusül vakti de temizlikten sayılır. Bu yüzden, eğer âdeti kesildiğinde, namaz tekbiri alacak kadar bir namaz vaktine yetişmişse, o namaz onun üzerine borç olur. Dolayısıyla daha sonra kazasını yapar.
[1] İbn Hümâm, Fethu’l-kadîr, 1/171.
[2] İbn Hümâm, Fethu’l-kadîr, 1/170.
[3] İbn Âbidîn, Hâşiyet-ü Reddi’l-Muhtâr, 1/294.