Geçtiğimiz iki hafta, Rus-Ukrayna Savaşı’nın temel bir sorusunu yanıtladı; Ukraynalılar, halklarını özgürleştirmek ve topraklarını yeniden işgal etmek için gerekli taarruzları üstlenebilir mi? Bu soruyu çok başarılı ve devam eden Kharkiv taarruzlarıyla kesin olarak yanıtladılar.
Bu saldırı sırasında Ukrayna’yı ziyaret etme ve üst düzey askeri ve hükümet yetkilileriyle konuşma fırsatım oldu. Hatta Başkan Zelensky ile görüşme ayrıcalığına sahip oldum. Şahsen, sosyal medyasının önerdiğinden daha büyük bir varlık. Hafif ama son derece ilgi çekici, komik ve karizmatik, liderliğinin neden Ukrayna’nın bu savaştaki çabalarının merkezinde olduğunu anlamak için kısa bir süre onun huzurunda olmak yeterli.
Ziyaretten üç önemli gözlem çıkardım.
Birincisi, Ukraynalılar yetkilidir. Bu büyük bir yetersizliktir. Bu yüzyılda hiçbir ordu, savaşın tüm alanlarında aynı anda savaşmak ve bunu daha büyük ve daha iyi silahlanmış bir düşmana karşı yapmak zorunda kalmadı. Ukraynalılar açıkça hazırlanmak için yıllarını harcadılar. En önemli hazırlık fiziksel değil, entelektüeldi. Daha merkezi olmayan komuta ve kontrolü benimsemek için birliklerini Sovyet merkezi komuta yöntemlerinden uzakta yeniden eğittiler. Bu, iki savaşan taraf arasında açık bir fark oldu ve daha az iyi silahlanmış Ukraynalılara önemli bir savaş alanı avantajı verdi.
Bunun ötesinde, Ukraynalılar başka bir yerde bir korozyon stratejisi olarak tanımladığım şeyi benimsediler. Ruslara sürekli olarak zayıf noktalarında saldırdılar, lojistiklerini yok ettiler ve mümkün olduğunca çok sayıda Rus savaş alanı liderini yavaşça öldürdüler. Stratejik düzeyde, küresel etki kampanyaları, etkinlik için yeni bir ölçüt belirledi. Zelensky, kendisinin ve Ukrayna hükümetinin “mesajını diğer uluslara iletmek için gerçeği konuşmasını” sağlama konusundaki görüşmelerimizde vurguluydu. Ukrayna’nın bu yetkinliği, artık 21. yüzyıl savaş sanatı ve biliminde emsalsiz bir askeri kurumla sonuçlandı.
Yükleniyor
İkincisi, Ukraynalılar, uluslarını cani ama beceriksiz Rus Ordusunun yağmalarına karşı savunmak için askeri, sivil, diplomatik ve bilgi amaçlı ulusal çabalarından gurur duyuyorlar. Bayrak sallama ve boş vatansever jestler içeren bir gurur değil. Gerçekten de, Kiev’i dolaşırken, şiddetli bir savaşın yürütülmekte olduğu gözden kaçabilir. Her askerin uyanık duruşunda, tanıştığım memur ve askerlerin kendinden emin adımlarında görülen sessiz, alçakgönüllü bir gururdur. Ukraynalılar savaş alanındaki başarılarından derinden gurur duyuyorlar. Rus Ordusu, İkinci Dünya Savaşı’ndan beri böyle aşağılanmadı ve yok edilmedi. Ancak Ukrayna’nın gururu, milletlerinin savaş öncesine göre daha açık bir birlik düzeyi bulmuş gibi görünmesine kadar uzanıyor.
Son olarak, Ukraynalılar kendinden emin. Bu savaşı kazanabileceklerini biliyorlar. Zelensky, “Rusya söz konusu olduğunda uzlaşma olduğuna inanmıyoruz. Sadece şartlar var, özellikle Rusya’nın Ukrayna’dan ayrılması”. Kısmen bu, Kiev, Harkov ve başka yerlerdeki muharebelerdeki başarılarının bir sonucudur. Ukraynalılar bu savaşta stratejik inisiyatifi ele geçirdiler ve topraklarının büyük bir bölümünü Ruslardan geri alıyorlar.
Ancak güvenlerinin daha hayati bir kaynağı daha var: Ukraynalılar tam olarak ne için savaştıklarını biliyorlar. Halkları ve ülkeleri için savaşırlar. Ve biçimleri veya coğrafyaları ne olursa olsun, demokrasilerin önemli olduğu fikri için savaştıklarına kuvvetle inanıyorlar. Ukrayna’nın güvenini destekleyen ve en genç askerden cumhurbaşkanına kadar herkesin kalbini çelikleştiren bu derin amaç duygusudur.
Kaynak : https://www.smh.com.au/world/europe/i-just-met-president-zelensky-an-even-larger-presence-than-social-media-suggests-20220919-p5bj59.html?ref=rss&utm_medium=rss&utm_source=rss_world