2014 ağustos döneminden itibaren, konumunun anayasal yetki ve görevlerini aşar nitelikte birçok işlem, müdahale ve söylemlerini "milli irade"ye dayandırarak otoriter demokrasinin tüm tanımlamalarını prototip olarak ortaya koyan cumhurbaşkanı.
milli irade, oy çokluğu gibi popülist egemenlik araçları anayasal tanımlamalardan daha kuvvetli değildir. özellikle geride kalan son beş yılda yürütmenin asimetrik güç birikimi hali hazırda yine anayasal olan kurumları derinden tahribata uğrattı. erdoğanizm
olarak ifade edilmeye çalışılan da ülkeyi yasaların haricinde, bir hukukun etrafından dolaşma yöntemi olarak kanun hükmünde kararname
'lerle yönetmeye başlayan yürütmenin, tek bir kurumsal bütünlükte(devlet başkanı, türkiye için ise olsa olsa milli şef) toplanması hedefidir.
eğer türkiye halklarının böyle bir rejim tarzını arzu edebileceklerini düşünüyorsa ve yıllardır anlatıldığı gibi bir "lider" ise elinin altında duran partisine -gizli kapaklı olarak- anayasayı değiştirmeye yönelik teklifleri hazırlatır, parlamentoya getirtir, onay alırsa ne ala, alamazsa da referanduma sunar. şeffaf ve gerçekçi hedeflere sahip bir lider olduğunu iddia ediyorsa doğrudan anayasal süreçleri izlemeye koyulur. değilse de "400'ü verin... bize bu gömlek dar geliyor..." der.
seni başkan yaptırmadık, birkez de referandumunla gel karşımıza, ne olur. anayasal çerçevede kaldığın sürece seni sandıkta devirmenin yurttaşlık keyfi çok başka.