Geçen ay, tanınmış bir seyahat yazarı ile içki içiyordum ve aynı savaştan gelen savaş yaralarını tartışan iki asker gibi, seyahatin döngüsünden bahsettik, bir süredir yolda, en yüksekler, en düşükler, ve aradaki her şey. Anıların savaş alanını dolaşırken, arkadaşların konusunu ve yerleri yeniden ziyaret ettik. Ona son zamanlarda çıktıklarımdan, aşık olduğum bir yerden ve beni şimdi oraya geri çeken bir yerden tutuklamıştım. Facebook durum güncellemelerini arkadaşlarımdan görmeye devam ediyorum ve bu beni depresyona sokuyor. Ama oraya geri dönemem, özlediğim şey onunla kendi deneyimlerini aktarırken cevapladığı hatıralar. Evet haklıydı. Sonunda, onunla gerçekten konuştuğumuz şey, seyahat hayaletlerini nasıl kovaladığımızdı.
Gezginler olarak çok güzel hatıralarımız var. Arada bir, yolda hayat değiştiren anlar yaşayacak kadar şanslıyız. Her şeyin büyülü ve mükemmel olduğu ve insanlar yin ve yang gibi bir araya gelerek o zaman ve yer. Bunlar sonsuza dek sürmesini istediğimiz anlar. Ve yerler hep bizi onlara geri çekiyor gibi görünüyor. O güzel anları yaşadım - ilk kez Amsterdam'da kaldım, bir aylığına Tayland Ko Lipe'de yaşadım ve son zamanlarda Ios adasında zaman geçirdim. Bu üç anın da cenneti buldum. Aklımda hala canlı bir şekilde hatırladığım yerleri buldum ve dünyanın neresinde olursam olalım beni hala onlara doğru çekiyorlar. En önemlisi de, bağlantı kurduğum ve bir ömür boyu benimle kalacağım insanları buldum.
Ama her şey gibi, bu anlar da sona eriyor ve hepimiz o cennete tutunsa da hepimiz farklı yerlere ve farklı yaşamlara geçiyoruz.
Bu anıları aklımızda sık sık yaşıyoruz. Onlar hayatımızın en önemli anılarıdır. Ne zaman o insanlardan biriyle tanışsam, bu deneyimlerin ne kadar büyük ve hayat değiştirdiğini her zaman hatırlıyoruz. Bazen bu insanlarla iletişimde kalıyorum, arkadaşlığımı çocukluğumdan daha fazla yapıyorum. Onları ziyaret ederim, beni ziyaret ederler, düğünlerine giderim.
Bu yerlere geri dönmekten bahsediyoruz. O anları tekrar yaşamak. Ios'tan ayrıldıktan sonra geri dönmek için sabırsızlanıyorum. “Gelecek yıl!” Arkadaşım Jill ve ben “geri döneceğiz” dedi. Ko Lipe'dan sonra her zaman geri dönmeye çalıştım ama asla başaramadım.
Belki bu kaderdir.
Derinlerde biliyorum ki geri dönmeyeceğim. Ve asla Ko Lipe'ye dönmeyeceğim. Ve sadece Amsterdam'a dönüyorum ama yıllar geçtikçe orada çok fazla zaman geçirdim, orada bir yaşamım var.
Fakat İspanya'da Ios veya Ko Lipe veya La Tomatina'ya geri dönersek, tek yapacağım seyahat geçmişinin hayaletlerini kovalamak.
Anıları kovalarım. Gittiğim yerler önemli değildi. Bununla ilgili olduğum insanlardı. Yerler harika olsa da, yaptığım anılar insanlarla birlikteydi. Birlikte sihir yapıldı. Ko Lipe adasına geri dönmeyi reddettim, çünkü daha önce asla olmayacağını biliyordum. Bir arkadaşım ertesi sezon geri döndü ve aynı olmadığını söyledi. Gelişimi, insanları kandırdı, her şey yolunda gitmedi. O zamandan beri geri dönmedi. Pek çok insan gibi hayaletleri kovalamaya gitti ve elini uzattı.
Gidip Ios veya Ko Lipe gibi yerleri yeniden yaşamaya çalışalım ya da ilk defa eğlendiğimiz hostellere dönelim, sadece hayaletleri kovalıyoruz. Şehirleri tekrar tekrar ziyaret etmeyi seviyorum. Amsterdam, Tayland, İtalya ve sayısız varış yerini seviyorum. Ancak anları yeniden yaşamak ve daha derindeki yerleri keşfetmemek, geçmişe bakıyor. İlk uyuşturucuyu kovalayan ilk uyuşturucu bağımlısı gibi hissetmeyi tekrar ele geçirmeye çalışıyoruz. Ama bunu asla geri alamayız. Çünkü insanları asla geri alamayız.
Gelecek yıl, Avrupa’ya döneceğim. Gelecek sene Yunanistan'da olabilirim. Ama arkadaşlarım Ios'a geri dönmezse, bir daha orada olmayacağım. Yeni deneyimler peşinde koşarken, hayaletleri ve hayal kırıklığını kovalamak isterdim.
Fotoğraf kredisi: 1