40 Gün Boyunca Sosyal Medyayı Bıraktığınızda Olan Bu
Sağlık Kendi Kendine Bakım / / February 23, 2021
Bir editör, arka arkaya 30 gün boyunca sosyal medyayı bırakmak için bir meydan okuma önerdiğinde, bir süvari ile şapkamı ringe attım, "40 yap" Açık olmak gerekirse, Sosyal medyayı kazıyorum. Sosyal medya ile sanat erişilebilir ve demokratiktir ve etkili bir şekilde kullanılır, bizi başka türlü vahşi doğada asla karşılaşamayacağımız ilgi alanlarına benzersiz bir şekilde bağlar. Öte yandan, sosyal medyayı bırakmanın dezavantajları melodramla dolu görünüyor. Sosyal medya gerçekten böyle olabilir mi? bağımlılık yapan sigara gibi, bazılarının dediği gibi?
“Gergin insanları rahatlatma ve sıkılmış ya da depresif olan insanları alma işindeyiz. Ürünümüzün karşıladığı insan ihtiyaçları ortadan kalkmayacaktır. Bu nedenle, işimize yönelik tek gerçek tehdit, toplumun bu ihtiyaçları karşılamanın başka yollarını bulmasıdır, " tütün şirketinden not, Philip Morris, 1970. Birkaç on yıl ileri sar... Oh, merhaba, Instagram.
Bir şeyin üstesinden gelmenin ilk adımı diyorlar. bağımlılık bir sorunun olduğunu kabul ediyor. Kişisel sosyal hesaplarımın gerçek hayattan tamamen koptuğuna dair güvence vererek, yüzsüzce bu bölümün üzerinden geçtim. Doğrusu, biraz hayal kırıklığına uğradım.değil çoklu tireli sanatçı izleme Caroline Vreeland Snapchat'te gerçek zamanlı olarak karbonhidrat yiyin (internet altını) ve Instagram'daki en sevdiğim lezzet ustalarının kaşıkla beslenen ilhamını özleyeceğimi biliyordum. Bununla birlikte, çoğunlukla, posta nehrini kontrol etmek bir angarya idi ve sosyal platformlardan çıkmanın bir rahatlama olacağını düşündüm. Bu yüzden, sosyal medyanın önemsizliği üzerine bir makale yazmak gibi sadık bir hedefle görevi üstlendim. Sosyal medya bağımlılığımın o kadar da gerçek olmadığına dair kanıt istedim. Bu o makale değil. İşte sosyal medyayı bıraktığınızda ne olurya da en azından bana ne olduğunu.
Sosyal medyadan çıkmak için Haziran ayında rastgele bir Pazartesi gecesi profilimi sessizce özel moda geçirdim, dijital Lent'imin sonu için bir takvim alarmı kurdum ve kimseye söylemedim. Şebekeden bağımsız ilk haftam, huzursuzluk ve rahatlama arasında ping-pong yaptım. Not: Ayrılışımı duyurmadım veya sosyal uygulamalarımı telefonumdan sildim. Sadece çıkış yaptım ve onları bir klasörde birleştirdim, bu kötü bir fikir olabilir. Tüm bu platformların alım için orada olduğunu bilmek, para çekme işlemlerini daha içgüdüsel hale getirdi. İlk gün elimde kas hafızası olduğunu keşfettim. Telefonumu her açışımda baş parmağım içgüdüsel olarak Instagram simgesinin durduğu yere kaydırdı-Şimdi yalnız küçük bir boşluk.
Dijital temizliğimden iki gün sonra dramatik varoluşsal sorular sormaya başladım: İnsan bağlantısının doğası nedir?Dır-dir mutluluk sadece paylaşıldığında gerçek mi? Bir kişi gerçekten bir deneyimi paylaşabilir mi?Somut bir ölçü, elle tutulamaz bir duyguya verilebilir mi? Hepsinden önemlisi, neden meşhur, sosyal medyanın olmadığı nehre gittiğimi merak ettim. Bulduğum cevap: Ruh hali durumu tetikleyicileri. İlham almak için, estetiğine hayran kaldığım bir fotoğrafçı veya güzel sanatçıyı yanıtlardım. Entelektüel bir desteğe ihtiyacım olduğunda, vururdum NASA’nın JPL beslemesi. Utançla kendime itiraf ettiğim bir gün geldi, en kötü haberi hazmediyordum Wall Street JournalSnapchat. Beynim hem belgelemek hem de avlanmak için şartlandırıldı.sonsuza dek.
Birinci hafta, kısa mesajlarla uğraştım. Fotoğrafları ve videoları tek tek ve toplu olarak gönderdim. Kendimi bulduğumda mesajlaşmak bir havai fişek videosu (en son ne zaman iPhone'da etkileyici bir havai fişek fotoğrafı gördünüz?), gerçek bağımlılık ortaya çıktı. Yayınları kontrol etmek için yerelleştirilmedi; daha çok bununla ilgiliydi hayatı gerçek zamanlı olarak belgelemek için sürekli ihtiyaç. Her şeyi bir fotoğraf operasyonu olarak ilişkilendirdim.
Daha sonra akıllı telefonumda fotoğrafçılıktan tamamen vazgeçeceğime yemin ettim. Los Angeles sans kamerasında en çok Instagramlanmış yere gittim: The Broad Museum'daki Infinity Room. Seyahat ettim. Sıfırı belgelerken yeni bir dövmem var. Fotoğrafı gerçek hikaye anlatımıyla değiştirdim. Technicolor Oz'daki Dorothy gibi hissettim.
Sosyal medyadan koptum, yine de kaşıntı hissettim; platformlarım hayalet bir uzuvdu ve göster-anlat özledim. Paylaşma, beğenme ve yorum yapma dürtüsü o kadar güçlüydü ki, benzer şeyleri aldım. Masamda sanat kitapları ve şiirleri tuttum, kolayca sindirilebilen her şeyi. Bir sabah internetten fiziksel olarak bir fotoğraf bastırdım, bir iş arkadaşıma gittim, ona gösterdim ve bir yorum istedim.
Devam ederken sosyal medya detoksu, Çevrimiçi sohbete neye katkıda bulunduğumun giderek daha fazla farkına vardım. Lucinda Williams’ın "Kilitleri Değiştirdim" i haftalarca kafama takılı kaldı. Sözler şöyle: “Ön kapımdaki kilidi değiştirdim, böylece beni artık göremezsin… Giydiğim kıyafetleri değiştirdim, böylece beni hiçbir yerde bulamazsın. Ve beni kalabalıkta göremezsin ve adımı yüksek sesle söyleyemezsin... " Kilitlerle ve makyajla uğraşmak yerine, şimdi sadece A) takibi bırakıyoruz ve B) birden çok platformda, şimdi hayatın farklı olduğunu ve tamamen farklı olduğunu iddia eden bir dizi gönderi daha iyi. Ancak sosyal medyada yer almadığım için, kötü bir gün geçirmek ve "Simpsons"" yine de hayal kırıklığımla uygun şekilde bağlantılıydı. Mutluluk hâlâ gerçekti, paylaşılmamıştı bile.
Sosyal medya, iletişim kalıplarımıza o kadar yaygın bir şekilde yerleşmiştir ki, kaçınılmazdır. Arkadaşların en basit hikayelere bile eşlik etmek için görsel araçlara başvurma sayısı gerçek değildi, buna "Gönderiyi görmeme gerek yok" diye cevap verirdim. Ağlıyor emoji- Arkadaşlardan her gün "Sosyal medyaya geri dönün" diyen yüklü metinler geliyor. Gurur verici ve tuhaftı. Benim açımdan, etkileşimlerim dijital bir vekil olmadan daha sık ve daha gerçekti. Birinin ne yaptığını bilmek istersem, sosyal bir beslemeyi kontrol etmek yerine doğrudan onlara mesaj attım. Natalie hala Berlin'de mi? Doğrudan sormama izin verin.
Üç haftalık bir güncelleme için gerçekten Jones'a başladım. Kuşkusuz, hayatın taklidini özledim. Çevrimiçi hikayeler, istediğimde aldığım ve istediğimde bıraktığım romanlardı. Başka bir deyişle, bar 365 gün 24 saat açıktı.
Sosyal medyanın dikkati dağılmadan günlerimin daha odaklı ve içe dönük olacağını varsaydım. Durum bu değildi. Dikkat dağıtma dürtüsü sadece daha da yükseldi. Ben sadece tedavinin yolunu değiştirdim. Beslenme yerine kitapları karıştırdım - aynı yüksek, farklı ilaç. Beynimin hâlâ birkaç saatte bir taze uyaranlara ihtiyacı vardı. Aynı zamanda izlediğimi fark ettim arkadaşlarımın sosyal akışları aracılığıyla "yaptıkları" gerçek değildi insan temasının yerini alacak. Röntgencilik size bir kişi hakkında gerçekten ne öğretir? Kendi beslememin anısı iptal edilmiş bir TV şovu gibiydi; "hikayemdeki" o kız bazen oynadığım bir karakterdi. Dijital bir beden dışı deneyimdi.
Arkadaşlarımın bana 40 gün boyunca Yunan korosu gibi yankılanan iki cümle vardı: "Seni telefonsuz seviyorum" ve "Keşke bırakabilseydim sosyal medya." Akşam yemeğinde arkadaşlarla buluşmak, sadece ne kadar ilgi çekici ve mevcut olduğumu içgüdülerime bir yumruk gibi hissettiğimi ve belki de dönüm noktasını hızlı bir şekilde övmek için. gerekli. En değerli sırdaşlarımın masadaki bir telefonla bölünmemiş dikkatimin tüm ağırlığını hissetmemeleri beni öldürdü. Cihaza bu kadar güç vermeyi hiç düşünmemiştim. Olmak istedim cömert dinleyici. Bu öncelik bir oldu.
Başka bir konu üzerinde, başkalarının sosyal medyadan kaçma isteği sıkça dile getirilen ancak yerine getirilmemiş arzusu beni attı. Atlıkarıncadan çıktığınızda insanlar düpedüz kıskanır. Kıskançlık duygusu hissediyorsanız, size şunu sunmama izin verin: Bu seçenek, öğrenirken söylemesi yapmaktan çok daha kolay olsa da, hemen kullanılabilir.
Yalnızca 10 fotoğraftan sekizinin berbat olduğunu fark etmek için geliştiriciden bir film rulosu aldığınızı hatırlıyor musunuz? Bu 1998 dolaylarında hayal kırıklığı yarattı, değil mi? Yine de cep telefonunuzun kamera rulosunu kaydırın ve oran hala canlı ve iyi. Şahsen, telefonumda 10.000'den fazla resim biriktiriyorum. Anılarımın bir sabit diski var ve bazen iPhone'umu bir eklenti olarak ilişkilendiriyorum.
Yemek partileri en gerçeküstü deneyimdi. Şüphesiz, diğer misafirlerin geliş ve gidişlerine sıfır önceden baskı yapan masadaki yalnız kurt bendim. Örneğin, böyle bir toplantıda birisi ciddi bir şekilde "J'yi nereden bilemezsin - D ile İtalya'da karşılaştın ?!" Neden meli Napoli'de kimin kiminle karşılaştığını biliyorum? Bu günlerde, arkadaşlarla takılmak artık grubun tam arka kataloğunu bildiğiniz bir rock şovuna benziyor gibi görünüyor. Herkes isteklerini haykırıyor. O çok kapa çeneni ve hitleri çal. Tamamen sosyal medyadan uzak olduğum için, tüm ruh halimi ve hikayelerimi mahvettim ve bu iyi hissettirdi. Instagram anlatı ile kaçmamıştı. Bunun yerine anlatmak bana aitti.
Son gecemde Instagram'ı kontrol etmek için gece yarısı alarm kurdum. İPhone'um çaldığında birkaç arkadaşımla birlikteydim. Sessizce hesaplarıma giriş yaptım. Arkadaşımın "Hey, nereye gittin?" Diyerek araya girmesinden önce ne kadar zaman geçtiğinden emin değilim. "Üzgünüm, uzun bir süredir ilk kez çevrimiçiyim ay, dedim ve cevap verdiler, "Evet, telefonuna ne ihtiyacın var?" Ve bununla, onu kapattım ve dikkatimi ikiye odakladım Arkadaşlar. Bir masanın etrafına oturduk ve hayat, aşk ve yaptığımız şeyler hakkında konuştuk.
Sosyal medyadan 40 gün sonra çevrimdışı olmak, hiçbir şeyin olmadığı bir partiden evde kalmak gibi hissettirdi. Sonunda, en büyük temizlik paylaşımda değil, yaşamın sürekli belgelenmesinde sona erdi. 40 gün sonra, kaydetme zorunluluğu gitmişti. Yine de diğer alışkanlıklar hala varlığını sürdürüyor. Paylaşmak insandır ve güçlüdür. Her zamankinden daha fazla bağlı olduğumuz doğru. Sosyal medyada paylaşım yapma isteği duyarsam, şimdi kendime sorduğum sorular: Ne paylaşıyorsun Sanat mı, illüzyon mu, yoksa ikisi birden mi? Cömert misin Dinliyor musun? Sen mevcutveya etrafa mı bakıyorsun? Artı, daha sonra arkadaşlarımla IRL zamanından sonra derin kaydırabilirdim.