Roger’ın hedefi, yardımcı basın kutusu koridorunda durmuş, devam etmekte olan playoff maçı hariç tüm konularda bir çift dalkavuğa yüksek sesle yorumlar yapan ünlü ama iğrenç bir TV her şeyi bilen – hem spor hem de siyasette – idi.
“Boru indir!” dedi Angell sahte bir sesle, salvosunu ateşledi, sonra arkama düştü – yüzü öne oturmuş, sadece maçı izliyor, yaşlı masumun görüntüsü. New Yorker’da John Updike ve Ann Beattie’nin kurgu editörü ve yazar EB White’ın üvey oğlu gibi yaşlı bir edebi efsaneden kim şüphelenebilir? Bir görevde üçüncü sınıf bir sabotajcı, görünürde gizlenmişti.
“Kaçırdı,” diye tısladı Angell. “Haydi tekrar dene.”
Birkaç vuruş için Angell, “Oyunu izle”, “Kaybol” ya da “Kapa çeneni” varyasyonları alay hareketleriyle birlikte bombalamaya devam etti, gerçi bu iki kelimeyi kullandığından şüpheliyim. Basın kutusundaki diğer düzine yazar aptalı oynadı.
Tamamen kendi kendini soğurmanın yarattığı güç alanı, kendi kara deliğidir. Angell’in katlanmış tomarlarından bazıları eve çarptı, ama ev sineklerini vızıldatıyor da olabilirlerdi. “O lanet olası bir doğa gücü!” dedi Angell isteksizce The Celebrity için.
Sonunda, tıpkı Milton’da olduğu gibi, Angell kazandı. Kafirler, ne olduğundan emin olamayarak, şaşkın şaşkın baktılar ve bu Roger’ı sevindirdi. Belki 21. yüzyıl onların olacaktı ama bizimki bir çatışmaydı.
İçinde “Bitirmeme izin ver“Bir otobiyografik deneme kitabı,” diye yazdı Angell, “Bellek kurgudur – şimdiki veya gelecekteki kullanım için saklamamız gereken bir sahnenin veya geçmiş olayın anekdotsal bir versiyonu.”
Karım bana Roger’ın öldüğünü söylediğinde, önce tükürük toplarını hatırladım. Çünkü, o zaman, onu 25 yıldır tanıyor olmama rağmen, harika bir şekilde haydutlaştığı ana kadar hiç beklemediğim bir parçasıydılar.
Angell, klasik müzik de dahil olmak üzere tüm sanat dallarında derinden öğrenmişti. Kendini tüvit bir Sarmaşık Birliği profesörü gibi taşıyordu, güler yüzlü ama otoritesi yedekteydi. Dost, derinden ürkütücü karşılar. O, psikolojik derinliğe bağlılık, mümkün olan en geniş konu ve deneyim yelpazesini kavramak ve onlarla empati kurmak için gerekli olan bir edebi hayatı seçmişti. Bu haşin soylular liginde, geçici içgörü kıvılcımları vardır, ancak nadiren nihai gerçekler vardır.
Ve toplum içinde insanların kafasına küçük kağıt parçaları fırlatmak yok.
Bu oyunbazlık duygusu, her türlü neşe kaynağına olan çekiciliği – beyzbol sadece bir örnekle – onu etrafta olmaktan bir zevk haline getirdi. Alçakgönüllülük ve cömertlik de atın.
Daha sonraki makalelerinden birinde, “Ayrıcalık ve yoğun çalışma ile korunan bir hayatım oldu ve iyi şanslar ile geçti” diye yazdı.
Ama aynı zamanda o kadar uzun yaşadı ve hayatı boyunca tüm çıkarlarıyla o kadar aktif bir şekilde meşgul oldu ki, kaçınılmaz olarak kendisinden önce nesiller boyu sevdiklerinin öldüğünü gördü. Ve hakkında güzelce yazdığı gibi, yaşlılık, diğerlerine olduğu kadar ona da kaba davrandı.
Uzun zaman önce, Folger Shakespeare Kütüphanesi, programlarından birinde Roger’a katılıp katılmayacağımı sormam için beni aradı: beyzbol üzerine iki kişilik bir tartışma. “Çok teşekkürler” dedim ama muhtemelen iyi bir fikir değildi çünkü hadi ama, hepimiz yerimizi bilmeliyiz.
“Anlamıyorsun” dedim. “Sen de gelmedikçe Roger yapmaz.”
Bu tipikti. Angell, bizi sayısız vuruş kafesinden, basın kutusundan ve kulüp binasından tanıdığı için her gün spor yapan beat yazarlarına ve köşe yazarlarına saygı duyuyordu. Çalıştığımız saatleri biliyordu – yoldaki aylarca günlerin değerini ve dolayısıyla “can” kaybını biliyordu. Ve beyzbol için doğru, o ev sahasına saygı duyuyordu – DC adamını al.
Böylece, birbirimizle dalga geçen bir topumuz oldu, bir anekdot ya da bir diğerini ateşleyen fikir. Daha sonra sporu takip etmeyen ama New Yorker’ı ve modern kurguyu her zaman seven eşim Wendy ile öğle yemeğine gittik. Edgewise’da zar zor bir kelime aldım.
Benim hayalim, Roger’ın sürekli gülümsemesi ve kenarlarında şeytani bir dokunuşla kıkırdayan kahkahası, “ideal bir okuyucu” bulduğu içindi – hala var olması mümkün mü? – onlarca yıldır editörlüğünü yaptığı, bazıları belirsiz, yazarları zaten takdir eden. Ardından, “Wendy nasıl?” Konu 1 idi.
Yıllar sonra, son kitabının bir kopyasını gönderdi: “Tom için – Daha az beyzbol, daha fazla hayat! Her zaman olduğu gibi en iyisi, Roger. ”
Rahat bir takıntının cazibesinin yol açabileceği dengesizlik hakkında dostça azarlamasını takdir ettim. Sözlerini şimdi okudum, sonunda amacı anlaşıldı, emekli bir gülümsemeyle: Geç olması hiç olmamasından iyidir.
Angell’in beyzbol hayranlarına verdiği ömür boyu hediyeyi takdir etmenin yeni yollarını bulabilen hepimiz olarak, büyük bir dipnot ekleyeceğim. Yazarlar okunmak ister. Roger’ın beyzbol üzerindeki çalışmaları onu Hall of Fame’e koy. Ancak hayatının sonlarında yaptığı çalışma, iki ciltlik hatırada – “Bitirmeme İzin Ver” ve “Bu Yaşlı Adam: Parçalar Halinde”- bu kadar geniş bir konuyla ilgili oldukları için bazı okuyucuları da memnun edebilir: Roger’ın kendi genişleyen hayatı.
Angell hakkında, Babe Ruth’un vurulduğunu gördüğü sık sık belirtilir. Şanslıyız ki Roger Angell okuduk diyebiliriz.