Carp Tower’daki Tartışma Konferansı’nın zamanı göz açıp kapayıncaya kadar geldi.
Önde gelen tarikatların konutlarının çoğu güzel manzaralı alanlara inşa edildi, ancak LanlingJin Tarikatı’nın Sazan Kulesi, Lanling Şehri’nin en gelişen bölümünde oturuyordu. Kuleyi ziyaret etmek için kullanılan ana yol, yarım milden daha uzun bir araba yoluydu. Sadece ziyafetler veya Tartışma Konferansları gibi önemli etkinlikler için açılırdı. LanlingJin Tarikatı’nın kurallarına göre, burada kimse hızlı yürümemeli. Yolun her iki tarafı, Jin Klanı liderlerinin ve diğer seçkin gelişimcilerin hikayelerini anlatan duvar resimleri ve kabartmalarla kaplıydı. Yolculuk sırasında, LanlingJin Tarikatının müritleri arabaları sürerken rehber olarak hareket edeceklerdi.
Hepsinden mevcut tarikat lideri Jin GuangYao hakkında en ünlü dört bölüm sırasıyla “ifşaat”, “suikast”, “yemin” ve “nazik kemer sıkma” idi. Tabii ki sahneler, Jin GuangYao’nun Güneş Vuruşu Seferi sırasında QishanWen Tarikatı’nda nasıl saklandığını ve önemli bilgiler aktardığını, Wen Tarikatının lideri Wen RuoHan’ı öldürdüğünü, Saygıdeğer Üçlü’nün geri kalanıyla yeminli kardeş olduğunu ve Baş Gelişimci pozisyonuna yükseldiğini gösteriyordu. . Ressam, insanların ifadelerini resmetmede oldukça ustaydı. İlk bakışta hiçbir şey özel görünmese de, daha ayrıntılı bir bakış, Jin GuangYao’nun yanaklarından kanlar damlayarak suikastı gerçekleştirirken bile yüzünde hala bir gülümseme olduğunu ortaya çıkarabilirdi. Baktıkları gibi tüylerinin diken diken olduğunu hissedebiliyorlardı.
Hemen ardından Jin ZiXuan’ın duvar resimleri vardı. Genellikle, mutlak güçlerini belirtmek için, tarikat liderleri kendi nesillerindeki yetiştiriciler için duvar resimlerinin sayısını kasten azaltır ya da belki de gölgede kalmamak için daha aşağı bir sanatçıya geçerlerdi. Bu davranışlara, herkes anlayışlarını göstererek sessizce onay verdi. Bununla birlikte, Jin ZiXuan’ın da dört duvar resmi vardı ve inanılmaz derecede Jin GuangYao ile eşit düzeyde duruyordu. Resimlerdeki yakışıklı adam hem gurur hem de dinçlik sergiliyordu.
Arabadan inen Wei WuXian, duvar resimlerinin önünde durdu ve bir süre baktı. Lan WangJi de onu bekleyerek durdu.
Çok uzak olmayan bir yerden bir öğrenci “Gusu Tarikatı Lan, lütfen buraya girin” dedi.
Lan WangJi, “Bırak gidelim.”
Wei WuXian cevap vermedi. İkisi birlikte yürüdüler.
Sazan Kulesi’ne çıkan merdivenleri takiben geniş, tuğla döşeli, insanlarla dolup taşan bir meydan vardı. LanlingJin Tarikatı muhtemelen son birkaç yılda genişletilmiş ve yenilenmişti. Savurganlık, Wei WuXian’ın o zamanlar gördüğünden daha büyüktü. Meydanın uzak tarafında, ruyi tarzında dokuz basamaklı bir katın üzerinde kaymaktaşı bir kaide vardı. Üssün tepesinde, beşik çatısıyla tamamlanmış muhteşem bir saray, Kar Arasında Kıvılcımlar okyanusuna bakıyordu.
Kar Arasında Kıvılcımlar, beyaz şakayıkların enfes bir türü olan LanlingJin Klanı’nın armasıydı. Sadece çiçek güzel değildi, adı da güzeldi. İki kat yaprak vardı ve dış kısımdaki daha büyük yapraklar katman katman büyüyerek çalkantılı kar dalgaları haline geldi. İç kısımdaki daha küçük taçyapraklar ince ve narindi, sanki yıldızlarmış gibi erciklerin altın tellerini kucaklıyorlardı. Tek bir çiçek muhteşem ötesiyse, aynı anda açan binlerce çiçeğin ihtişamı nasıl anlatılabilir?
Meydanın önüne birden çok yol yerleştirildi. Tarikatlar aralıksız ama organize bir şekilde girdiler.
“Moling Su Tarikatı, lütfen buraya girin.”
“Qinghe Tarikatı Nie, lütfen buraya girin.”
“Yunmeng Tarikatı Jiang, lütfen buraya girin.”
Jiang Cheng ortaya çıkar çıkmaz onlara keskin bir bakış attı. Yürüyerek kayıtsız bir tonda konuştu, “ZeWu-Jun. HanGuang-Jun.”
Lan XiChen de başını salladı, “Tarikat Lideri Jiang.”
İkisi de meşgul görünüyordu. Birkaç kelimelik havadan sudan sohbetin ardından Jiang Cheng sordu, “HanGuang-Jun, seni daha önce Sazan Kulesi’nin Tartışma Konferanslarında hiç görmedim. Neden ani ilgiyi kazandın?”
Ne Lan XiChen ne de Lan WangJi cevap vermedi. Şans eseri Jiang Cheng, bunun ciddi bir soru olmasını düşünmedi. Wei WuXian’a dönmüştü, sanki istediği zaman bir kılıç fırlatıp kılıcı saplayacakmış gibi konuşmuştu, “Yanlış hatırlamıyorsam, siz ikiniz seyahat ederken yanınıza hiç gereksiz personel almamış mıydınız? Bu sefer durum nedir? Nadiren bir kez mi? Şimdi bu ünlü yetiştirici kim? Biri onu benimle tanıştırabilir mi lütfen?”
Aniden gülümseyen bir ses belirdi, “Abi, WangJi’nin de geleceğini neden önceden bana söylemedin?”
Sazan Kulesi’nin sahibi -LianFang-Zun, Jin GuangYao- onları karşılamaya bizzat gelmişti.
Lan XiChen ona gülümseyerek karşılık verirken, Lan WangJi başını salladı. Öte yandan Wei WuXian, tüm tarikatların baş yetiştiricisini dikkatle gözlemledi.
Jin GuangYao oldukça avantajlı bir yüzle doğdu. Teni beyazdı ve alnında süslenmiş kırmızı bir işaret vardı. Gözbebekleri gözlerinin beyazına karşı belirgindi, canlı görünüyorlardı ama anlamsız değillerdi. Yüz hatları oldukça temiz, çekici ama aynı zamanda ustaca görünüyordu. Dudaklarının kenarlarına ve kaşlarına her zaman konan bir gülümsemenin gölgesi, zeki karakterini hemen ortaya çıkardı. Böyle bir yüz kadınların sevgisini kazanmak için yeterliydi ama yine de erkeklerin ihtiyatlılığını veya nefretini uyandırmıyordu; yaşlılar onun tatlı olduğunu düşünürken, gençler onun cana yakın olduğunu düşünürdü. Ondan hoşlanmayanlar bile kesinlikle ondan nefret etmezlerdi, bu yüzden yüzü “avantajlı” idi. Bedeni biraz küçük olsa da sakin tavrı bunu telafi etmeye fazlasıyla yetmişti. Siyah tülden yapılmış bir şapka takarak LanlingJin Tarikatı’nın resmi üniformasını giydi, yuvarlak yakalı cübbesinin önünde çiçek açan Kar Arasında Kıvılcımlar arması vardı. Belinde dokuz halkalı bir kemer, ayaklarında çizmeler ve sağ elini yanında asılı duran kılıcın kabzasına bastırarak, güçlü bir dokunulmazlık havası yaydı.
Jin Ling, Jin GuangYao’yu buraya kadar takip etti. Hala Jiang Cheng ile yalnız görüşmeye cesaret edemiyordu. Jin GuangYao’nun arkasına saklanarak, “Amca” diye mırıldandı.
Jiang Cheng sert bir şekilde cevap verdi, “Yani hala benim amcan olduğumu biliyorsun!”
Jin Ling hızla Jin GuangYao’nun cübbesinin arka kenarlarını çekiştirdi. Jin GuangYao çatışmaları çözmek için doğmuş gibi görünüyordu, “Şimdi, Tarikat Lideri Jiang, A-Ling hatasını uzun zaman önce fark etti. Son birkaç gündür, onu cezalandıracağından o kadar korktu ki cezalandırmadı.” İyi yemek bile yemiyor. Çocuklar yaramazlık yapmayı seviyorlar. En çok onu sevdiğinizi biliyorum. Onu bu kadar rahatsız etmeyelim.”
Jin Ling aceleyle, “Evet, evet. Amcam bunu kanıtlayabilir. Bugünlerde iştahım kötü!”
Jiang Cheng, “İştahın kötü mü? Cildinin ne kadar iyi olduğuna bakılırsa, çok fazla öğün atladığını söyleyemem!”
Jin Ling tam tekrar konuşmak üzereyken Lan WangJi’nin arkasına baktı ve sonunda Wei WuXian’ı gördü. Geçici bir şaşkınlıkla ağzından kaçırdı, “Neden buradasın?!”
Wei WuXian, “Bedava yemek almak için.”
Jin Ling biraz kızmıştı, “Hala gelmeye nasıl cüret edersin?! Ben uyarmadım mı…”
Jin GuangYao, Jin Ling’in başını ovuşturdu, onu arkasına itti ve gülümsedi, “Neden olmasın? Geldiğine göre artık bizim konuğumuzsun. Başka bir şey bilmiyorum ama Sazan Kulesi’nde kesinlikle yeterince yiyecek var.” Lan XiChen’e döndü, “Kardeş, önce otur. Ben orayı kontrol edip WangJi için de düzenlemeler yapacağım.”
Lan XiChen başını salladı, “Zahmete gerek yok.”
Jin GuangYao, “Bu nasıl bir sorun? Kardeşim, artık benim evimde olduğuna göre bu kadar kibar olmana gerek yok. Gerçekten.”
Jin GuangYao, yalnızca bir karşılaşmadan sonra bir kişinin adını, unvanını, yaşını ve görünüşünü hatırlayabildi. Birkaç yıl sonra bile, onları hatasız bir şekilde selamlayabilirdi, çoğu zaman da hevesli konuşmalar yapardı. Birini iki defadan fazla görmüş olsaydı, onların tüm beğenilerini ve hoşlanmadıklarını hatırlar, böylece ihtiyaçlarını karşılayabilirdi. Bu kez Lan WangJi önceden haber vermeden Sazan Kulesi’ne geldiğinden, Jin GuangYao masasını ayarlamadı. Şu anda, bunu yapmak için hemen yoldaydı.
Glamour Hall’a girdikten sonra konuklar yumuşak, kırmızı bir halıda yürüdüler. Halının her iki yanındaki sandal ağacı masaların yanında halkalar, yeşim taşları ile süslenmiş ve her biri içten bir gülümsemeyle açık yüzlü hizmetçiler vardı. Dolgun göğüsleri ve zarif belleriyle figürleri bile benzerdi, hem tek tip hem de göze hoş geliyordu. Wei WuXian, sarışın kadınlara rastladığında bir süre daha bakmaktan kendini alamamıştı. Oturduktan sonra, hizmetçi ona likör doldururken ona gülümsedi, “Teşekkürler.”
Yine de, sanki bir şok geçirmiş gibi, kadın ona bir bakış attı ama hemen gözlerini kırptı ve bakışlarını kaçırdı. Wei WuXian başlangıçta bunu garip buldu. Ancak etrafına bakındığında hemen anladı. Beklediği gibi, tek tuhaf göz bu değildi. Lanlingjin Tarikatının öğrencilerinin yarısından fazlası ona baktıklarında yüzlerinde garip ifadeler vardı.
Bunun Mo XuanYu’nun kendi mezhebinden birini taciz ettiği ve kovulduğu Sazan Kulesi olduğunu geçici olarak unutmuştu. Utanılacak bir şey bilmiyormuş gibi, bu kadar bariz bir şekilde geri döneceğini kim tahmin ederdi? Hatta İki Jade of Lan ile birlikte yüksek rütbeli bir koltuğa bile girdi…
Wei WuXian, Lan WangJi’nin tarafına geçti, “HanGuang-Jun, HanGuang-Jun.”
Lan WangJi, “Evet?”
Wei WuXian, “Lütfen beni bırakma. Muhtemelen burada Mo XuanYu’yu bilen birçok insan vardır. Biri benimle eski güzel günler hakkında konuşmak isterse, oyunu oynamaya devam etmem gerekecek. aptal ve saçma sapan şeyler söylüyorsun. Sonunda yüzünü kaybedersem lütfen aldırma.”
Lan WangJi ona baktı ve ılık bir tonda cevap verdi, “Başkalarını kasten kışkırtmadığınız sürece.”
Bu noktada, kolunda gösterişli cüppeler giymiş bir kadınla Jin GuangYao odaya girdi. Kadın oldukça ağırbaşlı görünse de, ifadesine bir masumiyet izi karışmıştı. Zarif yüz hatları bile biraz çocuksu görünüyordu. Bu, Sazan Kulesi’nin metresi Jin GuangYao’nun resmi karısıydı – Qin Su.
İkisi, son birkaç yıldır xiulian dünyasında birbirlerine karşılıklı saygı duyan sevgi dolu çiftlerin temsilcisiydi. Qin Su’nun LanlingJin Tarikatı’nın bir yan kuruluşu olan LaolingQin Tarikatı’nda doğduğunu herkes biliyordu. LaolingQin Tarikatının lideri Qin CangYe, yıllardır Jin GuangShan’ı takip eden bir asttı. Jin GuangYao, Jin GuangShan’ın oğlu olmasına rağmen, annesinin statüsü nedeniyle ikisi başlangıçta birbirlerine biraz uygun değildi. Ancak, güneş ışığı kampanyası sırasında Qin Su, Jin GuangYao tarafından kurtarılmıştı. Ona aşık oldu ve karısı olmak istediğinde ısrar ederek asla pes etmedi. Sonunda böylesine romantik bir hikayenin üzerine nihayet noktayı koymuşlar. Jin GuangYao da onu hayal kırıklığına uğratmadı. Baş Gelişimci olarak önemli bir konuma sahip olmasına rağmen, davranışları babasınınkinden büyük ölçüde farklıydı. Hiçbir zaman cariye almadı, başka bir kadınla ilişkisi çok daha azdı. Bu gerçekten de birçok tarikat liderinin eşinin imrendiği bir şeydi.
Wei WuXian sessizce bu tür söylentilere katıldı ve Jin GuangYao’nun Qin Su’yu tuttuğu ele baktı. Jin GuangYao’nun ifadesi şefkatle doluydu, sanki yanlışlıkla yeşim merdivenlerden düşeceğinden endişeleniyordu.
İkisi en öndeki masanın önüne oturduktan sonra ziyafet resmen başlamış oldu. Bir sonraki en yüksek rütbenin masasında oturan Jin Ling’di. Gözleri Wei WuXian’a geldiğinde, aynı anda baktılar. Wei WuXian her zaman başkaları tarafından izlenmeye alışmıştı. Tüm bu süre boyunca Glamour Hall’da tost ve gevezelik arasında yiyip içerek hiçbir şey olmuyormuş gibi davrandı. Oldukça neşeli bir sahneydi.
Ziyafet bittiğinde gece çoktan çökmüştü. Tartışma Forumu resmi olarak ertesi sabah başlayacaktı. Kalabalık, ikişerli ve üçlü gruplar halinde, öğrencilerin onları yönlendirdiği konuk odalarına doğru yürüyerek salondan yavaşça çıktı. Lan XiChen oldukça dalgın göründüğünden, Jin GuangYao sorunun ne olduğunu sormak istiyormuş gibi görünüyordu. Ancak tam yaklaşıp “Abi” diye seslendiğinde, başka biri kendini yere atıp “Abi!!!” diye feryat etti.
Jin GuangYao neredeyse güçten geri çekildi. Hızlıca bir eliyle şapkasını düzeltti, “HuaiSang, neyin var? Önce sakinleşelim.”
Böylesine uygunsuz bir tarikat lideri, yalnızca QingheNie Tarikatı’nın Kafa Sarsıcısı olabilirdi. Ve tabii ki, sarhoş Head Shaker daha da yakışıksızdı. Nie HuaiSang kıpkırmızı bir suratla bırakmayı reddetti, “Ah Kardeşim!! Ne yapacağım?! Bana tekrar yardım edebilir misin? Söz veriyorum, bu son!!!”
Jin GuangYao, “Geçen seferki durumla seni bulduğum insanlar ilgilenmedi mi?”
Nie HuaiSang ağladı, “Geçen seferki durum yapıldı, ama bu sefer yeni bir durum var! Kardeşim, ne yapmalıyım?! Artık yaşamak istemiyorum!”
Birkaç kelimenin açıklayamayacağı bir şey gibi göründüğüne bakan Jin GuangYao, yalnızca Qin Su’ya dönebildi, “A-Su, önce geri dönebilirsin. HuaiSang, hadi bir yer bulalım ve oturalım. Aceleye gerek yok…”
Nie HuaiSang’ın ona yaslanmasıyla dışarıda yürümeye başladı. Lan XiChen neler olduğunu görmek için geldiğinde sarhoş Nie HuaiSang tarafından da sürüklendi.
Qin Su, Lan WangJi’yi selamladı, “HanGuang-Jun, birkaç yıldan beri Lanling’e Tartışma Konferansları için geldiğinizi sanmıyorum. Resepsiyon herhangi bir şekilde yetersizse özür dilerim.”
Sesi yumuşaktı, böylesine tatlı bir güzelliğe gerçekten yakışıyordu. Lan WangJi selama karşılık olarak başını salladı. Qin Su’nun bakışları daha sonra Wei WuXian’a indi. Bir anlık tereddütten sonra fısıldadı, “O halde lütfen iznimi mazur görün.” Bununla, hizmetçisiyle birlikte ayrıldı.
Wei WuXian düşündü, “Sazan Kulesi’ndeki herkesin bana bakışı çok tuhaf. Mo XuanYu ne yaptı? Çıplakken sevgisini herkesin içinde gösterdi? Bunda özel olan ne? LanlingJin Tarikatının insanları gerçekten bir şeyler görmedi.”
Lan WangJi, Wei WuXian’ın saçmalığına başını salladı. Wei WuXian devam etti, “Gidip birine soracağım. HanGuang-Jun, benim için Jiang Cheng’e bak. Gelip beni bulmaması en iyisi. Gelirse onu biraz geride tutmama yardım et, değil mi? ?”
Lan WangJi, “Fazla ileri gitme.”
Wei WuXian, “Anladım. Eğer çok uzağa gidersem, gece odamızda buluşalım.”
Gözleri Glamour Hall’u aradı ama istediği kişiyi bulamadı. Tek kaşını kaldırarak Lan WangJi’den ayrıldıktan sonra aramaya devam etti. Küçük bir köşkün yanından geçtiğinde, yan taraftaki kaya bahçesinin içinden aniden biri belirdi, “Hey!”
Wei WuXian kendi kendine, Ha! Onu buldum. Arkasını döndü ve zayıf bir ses tonuyla konuştu, “‘Hey’ derken ne demek istiyorsun? Ne kadar kaba. Ayrıldığımızda hepimiz aşık değil miydik? Tekrar buluştuk ve sen her zamanki gibi kalpsizsin. Şimdi ben üzgün.”
Jin Ling tüylerinin diken diken olduğunu hissetti, “Kapa çeneni şimdi! Kim sana aşık?! Tarikatımızın insanlarıyla uğraşmaman için seni uyarmadım mı? Neden geri döndün?!”
Wei WuXian, “Dürüst olmak gerekirse, her zaman HanGuang-Jun’u düzgün bir şekilde takip etmişimdir. Ona bir ip tutup beni vücuduna bağlamaya bu kadar yakınım. Tarikatınızın insanlarıyla uğraştığımı nerede gördünüz? Amcanız mı? O Benimle dalga geçen, tamam mı?”
Jin Ling öfkelendi, “Defol git! Sadece amcam senden şüpheleniyor! Saçmalama. Vazgeçmediğini ve hala istediğini bilmediğimi sanma…”
Aniden çevrelerinden birkaç bağırış geldi. LanlingJin Tarikatının üniformasını giyen yaklaşık yarım düzine çocuk bahçeden dışarı fırladı. Jin Ling hemen konuşmayı bıraktı.
Çocuklar yavaşça onlara yaklaştı. Gruba liderlik eden kişi, yaklaşık aynı yaşta ama Jin Ling’den daha geniş bir fiziğe sahip bir çocuktu, “Yanlış gördüğümü sandım. Demek gerçekten o.”
Wei WuXian kendini işaret etti, “Ben mi?”
Oğlan, “Senden başka kim?! Mo XuanYu, hala dönecek yüzün var mı?”
Jin Ling kaşlarını çattı, “Jin Chan, neden geldin? Burada seni hiç ilgilendirmez.”
Wei WuXian, anlıyorum. Muhtemelen Jin Ling’in neslinden çocuklardan biridir. Ve işlerin gidişatına bakıldığında, bu, Jin Ling ile arası pek iyi olmayan bir grup çocuktu.
Jin Chan, “Bu beni ilgilendirmez ama seni ilgilendirir mi? Neden beni umursuyorsun?”
O konuşurken, Wei WuXian’ı zaptetmek istercesine, üç ya da dördü çoktan yanlarına gelmişti. Jin Ling, yana doğru bir adım atarak Wei WuXian’ın önüne geçti, “Dalga geçme!”
Jin Chan, “Dalga mı geçiyorsun? Tarikatımızın ahlaksız bir öğrencisine ders vermenin nesi yanlış?”
Jin Ling homurdandı, “Uyan! O uzun zaman önce kovuldu! Nasıl görürsen gör, o bizim tarikatımızın öğrencisi değil.”
Jin Chan, “Ne olmuş yani?”
“Ne olmuş yani” sesi o kadar kendinden emin geliyordu ki Wei WuXian şaşkına döndü. Jin Ling, “Ne olmuş yani? Bugün kiminle geldiğini unuttun mu? Ona bir ders vermek ister misin? Neden önce HanGuang-Jun’a sormuyorsun?”
“HanGuang-Jun” adını duyan çocukların hepsi gergin görünüyordu. Lan WangJi orada olmasa bile, hiç kimse HanGuang-Jun’dan hiç korkmadıklarını iddia etmeye cesaret edemedi. Bir süre sessizlikten sonra Jin Chan, “Ha, Jin Ling, sen de ondan nefret etmez miydin? Bugün nasıl bu kadar farklı?”
Jin Ling, “Nasıl söyleyecek bu kadar çok şeyin var? Ondan nefret edip etmememin senin için önemi var mı?”
Jin Chan, “O, LianFang-Zun’u utanmadan taciz etti ve sen hala onun lehinde mi konuşuyorsun?”
Wei WuXian sanki yıldırım çarpmış gibi hissetti.
Kimi taciz etti? LianFang-Zun? Yine LianFang-Zun kimdi? Jin Guang Yao?
Buna inanamadı – Mo XuanYu’nun taciz ettiği kişi LianFang-Zun, Jin GuangYao’ydu!
Öte yandan, o şoku atlatmaya çalışırken, Jin Chan ve Jin Ling birkaç kelime daha konuştuktan sonra, bir şekilde birbirleriyle kavga etme noktasına gelmişlerdi. Başlangıç için ikisi de diğerini iyi bir ışıkta görmedi. Sigorta hemen ateşlendi. Jin Ling, “Kavga istiyorsan, hadi kavga edelim. Senden korktuğumu mu düşünüyorsun?”
Oğlanlardan biri, “Neden olmasın? Nasıl olsa ona yardım etmesi için bir köpek çağıracak!” diye bağırdı.
Jin Ling bunu tam ıslık çalmak üzereyken duydu. Dişlerini sıktı ve kükredi, “Peri’yi aramasam bile seni dövebilirim!!!”
Ses tonu kendinden emin olmasına rağmen, iki yumruk dört ele karşı pek de değerli değildi. Dövüşmeye başladıktan sonra yeteneklerinin yetersiz kalmaya başladığı açıktı. Zemini kaybediyor gibi görünüyordu, Wei WuXian’a giderek daha fazla yaklaşmaya zorlanıyordu.
Jin Ling, Wei WuXian’ın hala aynı yerde durduğunu görünce köpürdü, “Neden hala etrafta dikiliyorsun?!”
Wei WuXian aniden elini tuttu. Jin Ling bağırmaya fırsat bulamadan, bileğine ezici bir kuvvetin bastırdığını hissetti. Dayanamayıp yere yığıldı. Öfkeyle, “Ölmek mi istiyorsun?!” diye bağırdı.
Onu koruyan Jin Ling’i yere serdiğinde, Jin Chan ve diğerleri irkildi. Yine de Wei WuXian, “Anladın mı?” diye sordu.
Jin Ling de şaşırmıştı, “Ne?”
Wei WuXian elini tekrar çevirdi, “Anladın mı?”
Bileğinden tüm vücuduna uyuşturan bir acının yayıldığını hisseden Jin Ling tekrar ağladı. Ancak gözlerinin önünde Wei WuXian’ın hızlı, ince hareketini hatırlayabiliyordu. Wei WuXian bir kez daha konuştu, “Tekrar. Dikkatli bak.”
Çocuklardan biri az önce aceleyle geldi. Wei WuXian bir eliyle arkasında, diğer eliyle çocuğun bileğini tuttu. Göz açıp kapayıncaya kadar onu yere indirdi. Bu sefer, Jin Ling neler olduğunu gördü. Bileğinin ağrıyan kısmı, ruhsal enerjisini hangi akupunktur noktasına göndermesi gerektiğini de söylüyordu. Ayağa fırlayarak, keyfi yerinde görünüyordu, “Evet!”
Durum bir anda tersine döndü. Çok geçmeden çocukların hüsrana uğramış çığlıkları bahçede yankılandı. Sonunda Jin Chan, “Jin Ling, sadece bekle!”
Oğlanlar yenilgiyle kaçarken bunu bir dizi lanet takip etti. Öte yandan Jin Ling, arkalarından gülerek yanlarını ayırdı. Kahkahası sonunda dinmiş gibi göründüğünde Wei WuXian konuştu, “Ne kadar mutlu olduğuna bir bak. İlk kez mi kazanıyorsun?”
Jin Ling tükürdü, “Her zaman bire bir dövüşleri kazandım. Ama Jin Chan her seferinde bir grup yardımcı çağırıyor. Yüzü yok.”
Wei WuXian tam da kendisine yardım edecek bir grup insan bulabileceğini söylemek üzereydi. Dövüşlerin bire bir olması gerekmiyordu. Bazen, bir gruptaki insan sayısı bir ölüm kalım farkı yaratabilir. Bununla birlikte, Jin Ling’in her zaman, mezhebinden aynı yaştaki herhangi bir öğrenci onu takip etmeden tek başına dışarı çıktığını gördüğünü fark etti. Jin Ling’in seçebileceği yardımcıları olmaması muhtemeldi ve bu nedenle hiçbir şey söylememeye karar verdi.
Jin Ling, “Hey, hareketi nasıl öğrendin?”
Wei WuXian, en ufak bir utanç belirtisi bile göstermeden sorumluluğu Lan WangJi’nin omuzlarına yükledi, “Bana HanGuang-Jun öğretti.”
Jin Ling bundan hiç şüphe duymadı. Zaten Lan WangJi’nin alın kurdelesinin Wei WuXian’ın ellerine bağlı olduğunu görmüştü. “Sana bunları bile mi öğretiyor?” diye mırıldandı.
Wei WuXian, “Elbette öyle. Ama bu sadece küçük bir numara. İlk kez kullanıyorsun ve görmediler, bu yüzden sonuçlar düzgün. Çok fazla kullanırsan sonunda alacaklar. . Bir dahaki sefere o kadar kolay olmayacak. Nasıldı? Benden birkaç hareket daha öğrenmek ister misin?
Jin Ling ona baktı ve elinde olmadan cevap verdi, “Neden böylesin? Küçük amcam her zaman buna karşı tavsiyede bulundu, ama sen beni kışkırtıyorsun.”
Wei WuXian, “Sana tavsiye mi verdi? Neye karşı? Başkalarıyla savaşma ve iyi geçinme?”
Jin Ling, “Hemen hemen.”
Wei WuXian, “Onu dinleme. Sana şunu söyleyeyim—yaşlanınca dövmek isteyeceğin daha çok insan olduğunu göreceksin ama geçinmek için kendini zorlaman gerekecek. Onlarla güzelce geçin. Madem hala gençsin, git istediğin kadar döv. Böyle bir yaşta birkaç düzgün kavga etmezsen hayatın tam olmaz.”
Jin Ling’in yüzü belli belirsiz bir özlemi ele veriyordu ama yine de küçümseyici görünüyordu, “Neden bahsediyorsun? Amcanın tavsiyesi benim iyiliğim için.”
Konuştuktan sonra, aniden geçmişteki Mo XuanYu’nun Jin GuangYao’yu bir tanrı olarak gördüğünü hatırladı. Jin GuangYao’ya kesinlikle hiçbir şekilde karşı çıkmazdı. Oysa şimdi, “onu dinleme” diyordu. Artık gerçekten de Jin GuangYao’ya karşı uygunsuz düşünceler beslemiyor muydu?
Yüz ifadesine bakan Wei WuXian, onun ne düşündüğünü tahmin edebiliyordu. Hiç tereddüt etmeden cevap verdi, “Artık senden saklayamam. Bu doğru. Başka birine aşık oldum.”
Jin Ling, “…”
Wei WuXian’ın yüzü, tonu kadar dinamikti, “Gittiğim günlerde, bunu ciddi bir şekilde düşündüm ve sonunda LianFang-Zun’un ne benim tipim ne de bana uygun biri olduğuna karar verdim.”
Jin Ling geri çekildi.
Wei WuXian, “Geçmişte kendi kalbimi anlayamazdım ama HanGuang-Jun ile tanıştıktan sonra eminim.” Derin bir nefes aldı, “Zaten onu terk edemiyorum. HanGuang-Jun dışında kimseyi istemiyorum… Bekle, neden kaçıyorsun? Henüz bitirmedim! Jin Ling, Jin Ling !”
Jin Ling arkasını döndü ve ters yöne doğru koştu. Wei WuXian arkasından birkaç kez bağırdı ama arkasını bile dönmedi. Jin Ling’in bu kez Jin GuangYao hakkında herhangi bir uygunsuz düşünceye sahip olduğundan kesinlikle şüphe duymayacağını düşünerek oldukça gururluydu. Ancak arkasını döndüğünde, ayın altında kar beyazı bir figürün durduğunu gördü, cübbesi buzdan bembeyazdı. Yaklaşık 10 metre ötede, Lan WangJi her zamanki gibi sakin görünerek doğrudan ona baktı.
Wei WuXian, “…”
Eğer bu günler onun yeni canlandığı günler olsaydı, az önce Lan WangJi’nin önünde yaptığından on kat daha utanç verici şeyler söyleyebilirdi. Ancak şimdi, Lan WangJi ona baktığında, iki ömründe hissetmediği ince bir utanç duygusu hissetti.
Wei WuXian, nadiren hissedilen utancı çabucak bastırdı. Yürürken elinden geldiğince doğal bir şekilde konuştu, “HanGuang-Jun, buradasın! Biliyor muydun? Mo XuanYu, Jin GuangYao’yu taciz ettiği için Sazan Kulesi’nden atıldı. Demek bu yüzden herkes bana çok tuhaf baktı! “
Lan WangJi hiçbir şey söylemedi. Sadece arkasını döndü ve yanında yürüdü. Wei WuXian devam etti, “Ne sen ne de ZeWu-Jun bunu biliyordun. Mo XuanYu’nun kim olduğunu bile bilmiyordun. LanlingJin Tarikatı her şeyi gizli tutuyor gibi görünüyor. içinde tarikat liderinin kanı vardı.Jin GuangShan gerçekten böyle bir oğul istemeseydi, onu asla geri almazdı.Aynı mezhepten birini taciz etmek kadar basit olsaydı, birkaç azarlama.Onun atılması için yeterli olmayacaktı.Ama taciz ettiği kişi Jin GuangYao olsaydı, işler biraz farklı olabilirdi.Bu sadece LianFang-Zun değil, aynı zamanda Mo XuanYu’nun üvey kardeşiydi. . Gerçekten…”
Gerçekten bir skandaldı. Konunun tamamen kökünden sökülmesi gerekiyordu. Tabii ki, LianFang-Zun’a bir şey yapmak imkansızdı, bu yüzden sadece Mo XuanYu’yu kovabilirlerdi.
Wei WuXian, daha önce meydanda karşılaştıklarında Jin GuangYao’nun hiçbir şey olmamış gibi göründüğünü hatırladı. Bu kadar kibar konuşması onu Mo XuanYu’nun kim olduğunu bile bilmiyormuş gibi gösteriyordu. Wei WuXian, onun becerilerini onaylamadan edemedi. Öte yandan, Jin Ling’in tavrı hiçbir şekilde gizlenemezdi. Mo XuanYu’dan tiksinmesinin nedeni sadece kesik kollu olması değil, aynı zamanda muhtemelen Mo XuanYu’nun taciz ettiği kişinin kendi amcası olmasıydı.
JingYi’yi düşünen Wei WuXian sessizce iç çekti. Lan WangJi, “Sorun ne?” diye sordu.
Wei WuXian, “HanGuang-Jun, Jin Ling’in gece avına her çıktığında yalnız olduğunu fark ettin mi? Bana Jiang Cheng’in ona her zaman eşlik ettiğini söyleme. Kendi amcası sayılmaz. On beş yaşlarında. zaten, yine de onun yaşında kimse onu takip etmiyor. Biz gençken…” Lan WangJi’nin kaşlarının ucu hafifçe kalktı. Bunu gören Wei WuXian hemen sözlerini değiştirdi, “Pekala. Ben. Sadece bendim. Ben gençken böyle değil miydim?”
Lan WangJi kayıtsızca yanıtladı, “O sendin. Herkes senin gibi değil.”
Wei WuXian, “Ama bütün çocuklar çok sayıda insanın olduğu yerlerden hoşlanır, değil mi? HanGuang-Jun, Jin Ling’in gerçekten mesafeli olduğunu ve kendi mezhebinde hiç arkadaşı olmadığını düşünür müsün? YunmengJiang Tarikatını bilmiyorum, ben Jin Tarikatı’nın gençlerinden hiçbirinin onunla oynamaktan hoşlanacağını sanmıyorum. Daha kısa bir süre önce kavga etti. Bana Jin GuangYao’nun oğlu veya kızı ya da onun yaşlarında ona yakın biri olmadığını söyleme.”
Lan WangJi, “Jin GuangYao’nun bir zamanlar bir oğlu vardı. Genç yaşta hayatına son verildi.”
Wei WuXian merak etti, “Ama Sazan Kulesi’nin genç efendisiydi. Hayatı nasıl elinden alınabilirdi?”
Lan WangJi, “Gözetleme kuleleri.”
Wei WuXian, “Peki bu neden?”
O zamanlar, gözetleme kulelerini inşa etmek için Jin GuangYao sadece çok sayıda muhalifle karşılaşmakla kalmadı, aynı zamanda bir avuç tarikatı da rahatsız etti. Karşı mezhebin liderlerinden biri tartışmaları kaybetti ve ölümcül bir öfkeye kapılarak Jin GuangYao ve Qin Su’nun tek oğlunu öldürdü. Oğlan her zaman iyi bir çocuk olmuştu ve çift onu her zaman çok sevmişti. Jin GuangYao kızgınlıkla intikam için tüm mezhebi yerle bir etti. Ancak Qin Su, kederin üstesinden geldi. O zamandan beri bir çocuk daha doğuramadı.
Bir süre sessizlikten sonra, “Jin Ling’in öfkesiyle, ağzını her açtığında diğer insanları gücendiriyor, elini kaldırdığında eşekarısı yuvasını dürtüyor. Tarikatınızın JingYi’si ona Genç Hanım diyor – yani, o haklı. Bundan önceki birçok kez, onu nasıl koruduğumuz olmasaydı, hiç hayatı kalmazdı. Jiang Cheng, çocuklara nasıl öğretileceğini bilen biri değil. Öte yandan Jin GuangYao…”
Neden Sazan Kulesi’ne geldiklerini hatırlayan Wei WuXian’ın başı yine ağrıdı. Parmaklarını şakaklarına bastırdı. Öte yandan, Lan WangJi sessizce ona baktı. Herhangi bir teselli sözü vermese de, her zaman dinlemiş, her soruyu cevaplamıştı. Wei WuXian içini çekti, “Boş ver. Önce içeri girelim.”
İkili, LanlingJin Tarikatının onlar için ayarladığı konuk evine döndü. Oda oldukça geniş ve oldukça süslüydü. Pürüzsüz beyaz porselenden yapılmış bir dizi zarif likör bardağı bile masanın üzerine konmuştu. Wei WuXian kenara oturdu ve seti hayranlıkla izlemeye başladı. Sadece gece geç olduğunda durdu.
Çekmeceleri karıştırırken bir makas ve bir deste kağıt buldu. Sadece birkaç kesimle bir gazeteci yarattı. Yuvarlak bir kafası ve kelebek kanatlarını andıran alışılmadık şekilde uzun kolları olan gazetecinin boyu ancak bir yetişkinin parmağı kadardı. Wei WuXian masadan bir fırça aldı ve birkaç vuruş yaptı. Fırçayı fırlatıp attı, bir likör bardağından bir ağız dolusu içti ve hemen yatağa uzandı. Öte yandan gazeteci aniden seğirdi. Geniş kolları birkaç titremeyle ağırlıksız vücudunu sanki kanatlarmış gibi havaya kaldırdı. Fırladı ve Lan WangJi’nin omzunun ucuna kondu.
Lan WangJi yana, omzuna baktı. Kağıtçı kendini onun yanağına attı. Yukarıya, alnındaki kurdeleye kadar tırmandı ve sanki kurdele dünyadaki en sevdiği şeymiş gibi onu çekiştirdi. Lan WangJi, gazetecinin kurdelesini bir süre oynatmasına izin verdi. Tam onu indirmek için elini uzattığı sırada, kağıtçı elinden geldiğince hızlı bir şekilde aşağı kaydı. İsteyerek ya da istemeyerek, başını bir kez dudaklarına çarptı.
Lan WangJi’nin hareketleri bir an durakladı. Sonunda iki parmağını kullanarak yakaladı, “Alay etme.”
Kâğıtçı, vücudunu ince parmağının üzerinden usulca yuvarladı.
Lan WangJi, “Dikkatli olmalısın.”
Gazeteci başını salladı ve kanatlarını çırptı. Yere sımsıkı yapışarak kapı aralığından tırmandı ve misafir odasından gizlice çıktı.
Sazan Kulesi sıkı bir şekilde korunuyordu. Elbette iri, canlı bir insan ortalıkta özgürce dolaşamazdı. İyi olan şey, Wei WuXian’ın bir zamanlar karanlık sanatların belirli bir tekniğini öğrenmiş olmasıydı – kağıt metamorfozu.
Gerçekten yararlı olmasına rağmen, bir takım kısıtlamaları da vardı. Zamanın katı bir şekilde sınırlandırılmasının yanı sıra, gazeteci serbest bırakıldıktan sonra olduğu gibi geri dönmelidir. Üzerinde tek bir çizik bile olmamalı. Yolda parçalanır veya herhangi bir şekilde kırılırsa, ruh aynı derecede zarar görürdü – bir yıllık bilinçsizlikten koca bir ömür boyu çılgınlığa kadar. Bu nedenle, son derece dikkatli olunmalıdır.
Wei WuXian, gazetecinin vücuduna sahipti. Bazen bir uygulayıcının cübbesinin eteğine yapışırdı. Diğer zamanlarda kapalı kapılardan geçmek için kendini dümdüz etti. Bazen kollarını açtı ve kullanılmış bir kağıt parçası, gece gökyüzünde dans eden bir kelebek gibi davranarak yere baktı. Aniden, hala havada, altından gelen hafif ağlama sesleri duydu. Etrafa baktığında, Jin GuangYao’nun konutlarından biri olan Blooming Garden’ı gördü.
Wei WuXian çatının altından uçtu ve oturma odasında oturan üç figür gördü. Bir elinde Lan XiChen ve diğer elinde Jin GuangYao ile Nie HuaiSang sarhoş bir halde bilinmeyen şeylerden şikayet ederek ağladı. Oturma odasının arkasında bir çalışma odası vardı. İçeride kimsenin olmadığını gören Wei WuXian, bakmak için içeri girdi. Kırmızı ile açıklamalı eskiz tasarımlar tüm masayı kapladı. Duvarlarda ilkbahar, yaz, sonbahar ve kışın dört manzarası vardı. Her şeyden önce, Wei WuXian onlara aldırış etmeye niyetli değildi. Ancak onlara baktıktan sonra sanatçının becerilerini övmekten kendini alamadı. Hem renkler hem de fırça darbeleri nazikti, ancak manzaralar uçsuz bucaksız görünüyordu. Her kağıtta yalnızca bir sahne bulunmasına rağmen, ondan binlerce kilometre uzaktaymış gibi görünüyordu. Wei WuXian, kendi kendine bu tür becerilerin Lan XiChen’inkilerle karşılaştırılabilir olduğunu düşündü ve birkaç kez daha bakmaktan kendini alamadı. Ancak daha sonra, dört sahnenin sanatçısının gerçekten de Lan XiChen olduğunu fark etti.
Uzaktan Çiçek Açan Bahçe’den uçarken, Wei WuXian beş basamaklı görkemli bir saray gördü. Sarayın çatısı sırlı, parlak kiremitlerle kaplıydı. Sarayın dışında otuz iki altın sütun vardı. Sahne muhteşemdi. Bu muhtemelen LanlingJin Tarikatının liderlerinin her birinin yatak odası olan Kokulu Saray olan Sazan Kulesi’nin en korunan alanlarından biriydi.
Wei WuXian, Karın Ortasında Kıvılcım cüppeleri giymiş gelişimcilerin yanı sıra, sarayın yukarısındaki ve altındaki boşluğa dizilimlerin sıkıştırıldığını da hissedebiliyordu. Yine şakayık oyulmuş bir sütunun dibine doğru uçarak bir an dinlendi. Sadece bir süre ofladıktan sonra kapı aralığından içeri girdi.
Çiçek Açan Bahçe ile karşılaştırıldığında Kokulu Saray, Sazan Kulesi’nin klasik bir binasıydı. Görkemli bir şekilde dekore edilmiş bina neredeyse görkemliydi. Sarayın içinde, kat kat tül perdeler yere basamak basamak dizilmişti. Canavar şeklindeki tütsülük, aromatik duman bulutları yayarak standının üzerine oturdu. Savurganlığın ortasında, tatlı ama durgun bir çöküş duygusu vardı.
Jin GuangYao, Çiçek Açan Bahçe’de Lan XiChen ve Nie HuaiSang ile birlikteydi, bu da Kokulu Saray’ın boş olduğu anlamına geliyordu ve Wei WuXian’ın bölgeyi incelemesine elverişliydi. Gazeteci, şüphe uyandıran herhangi bir yer arayarak sarayın içinde uçtu. Aniden, Wei WuXian masanın üzerinde akik bir kağıt ağırlığı gördü. Kağıt ağırlığının altında bir zarf vardı.
Zarf çoktan açılmıştı. Üzerine kimsenin adı yazmıyordu, arma bile yoktu. Yine de, kalınlığına bakılırsa, boş bir zarf olmadığı belliydi. Kollarını çırparak, zarfın içinde ne olduğuna bir göz atmak isteyerek masaya indi. Ama “elleri” kenardan tutarak zarfı çekip çıkarmaya çalıştığında bile, zarf hareketsiz kaldı.
Şu anki bedeni neredeyse ağırlıksız bir kağıt parçasıydı. Ağır kağıt ağırlığını hareket ettirmek için hiçbir şey yapamadı.
Kağıtçı WuXian, akik kağıt ağırlığının etrafında birkaç kez daha yürüdü. İtti, tekmeledi, zıpladı ve sıçradı, ama yine de kımıldamayı reddetti. Yapacak bir şey yok, ancak o an vazgeçebilir, sonra gidip başka şüpheli yer olup olmadığını kontrol edebilir. Aniden, sarayın bir yan kapısı hafifçe itilerek açıldı.
Endişelenen Wei WuXian, masanın bir köşesine yaslanarak hareketsiz bir şekilde masadan fırladı.
Giren kişi Qin Su’ydu. Wei WuXian sonunda sarayın boş olmadığını, Qin Su’nun odasında sessiz olduğunu fark etti.
Sazan Kulesi’nin metresinin Kokulu Saray’da ortaya çıkması olağandışı bir şey değildi. Ancak, şu anda olabildiğince anormal görünüyordu. Yüzü kardan daha solgundu, tüm kanı çekilmişti. Figürü de çökmenin eşiğindeydi. Sanki ciddi bir şok geçirmiş gibi görünüyordu, sanki bir baygınlıktan yeni uyanmış ve tekrar bayılabilecekmiş gibi.
Wei WuXian kendi kendine düşündü, Ne oldu? Biraz önce ziyafet salonundayken yüzü açıkça harikaydı.
Kapıya yaslanan Qin Su, elini duvara dayayarak yolunu bulmadan önce bir an boş boş durdu. Akik kağıt ağırlığının altındaki mektuba baktı, sanki onu almak istiyormuş gibi uzandı ama yine de elini geri çekti. Wei WuXian, ateş ışığının altında onun dudaklarının bariz şekilde titrediğini görebiliyordu. Bu zarif özellikler neredeyse bükülmüş olarak tanımlanabilir.
Birdenbire bir çığlık attı ve zarfı kapıp yere fırlattı. Diğer eli sabahlığının önüne girerken kasıldı. Wei WuXian’ın gözleri parladı ama oraya doğru fırlama dürtüsünü durdurdu. Onu gören tek kişi Qin Su olsaydı, bununla başa çıkabilirdi, ama Qin Su bağırıp diğer insanları getirirse yapamazdı. Kağıt parçasına en ufak bir zarar gelse ruhu etkilenirdi.
Birden sarayda bir ses yankılandı, “A-Su, ne yapıyorsun?”
Qin Su’nun başı döndü. Tanıdık bir figür sadece birkaç metre arkasında duruyordu. Her zamankinden farklı olmayan tanıdık yüz de ona gülümsedi.
Mektubu kaparak hemen yere atladı. Wei WuXian’ın tek yapabildiği köşeye sıkıca tutunmak ve mektubun bir kez daha gözden kaybolmasını izlemekti. Jin GuangYao öne çıktı, “Elinde ne var?”
Sesi her zamanki gibi nazikti, sanki gerçekten hiçbir şey fark etmemiş gibiydi, ne Qin Su’nun elindeki garip mektubu ne de Qin Su’nun yüzündeki çarpık ifadeyi. Sanki önemsiz bir konuyu soruyor gibiydi. Mektubu kavramaya devam eden Qin Su cevap vermedi. Jin GuangYao tekrar sordu, “Pek iyi görünmüyorsun. Sorun ne?”
Sesi dikkatle doluydu. Qin Su mektubu kaldırdı ve titreyerek konuştu, “… Biriyle tanıştım.”
Jin GuangYao, “Kim?”
Qin Su onu duymamış gibiydi, “Bu kişi bana birkaç şey söyledi ve bana bu mektubu verdi.”
Jin GuangYao gülmeden edemedi, “Kiminle tanıştın? İnsanların sana söylediği her şeye gerçekten inanacak mısın?”
Qin Su, “Yalan olamaz. Kesinlikle hayır.”
Wei WuXian da düşündü, Kim o? Adamın kadın mı erkek mi olduğunu bile anlayamıyordu.
Qin Su, “Burada yazılanlar doğru mu?”
Jin GuangYao, “A-Su, mektubu görmeme izin vermezsen, üzerinde ne yazdığını nasıl bilebilirim?”
Qin Su ona mektubu gösterdi, “Güzel. Git oku!”
Mektubu net bir şekilde görebilmek için Jin GuangYao bir adım daha attı. Qin Su’nun elindeki mektupla hızla taradı. İfadesi hiç değişmedi. Yüzüne tek bir gölge bile düşmemişti. Ancak Qin Su neredeyse bağırıyordu, “Konuş benimle, konuş! Bana bunların hiçbirinin doğru olmadığını söyle! Bunların hepsinin yalan olduğunu!”
Jin GuangYao kesinlikle cevap verdi, “Bunların hiçbiri doğru değil. Bunların hepsi yalan. Bu tamamen saçmalık, asılsız suçlamaların sözleri.”
Qin Su ağlayarak patladı, “Yalan söylüyorsun! İşler zaten böyle ve sen hala bana yalan söylüyorsun – buna inanmıyorum!”
Jin GuangYao içini çekti, “A-Su, bana bunu söylememi söyleyen sendin. Şimdi böyle söylediğime göre, bana inanmayı reddediyorsun. Bu gerçekten çok rahatsız edici.”
Qin Su mektubu yere fırlattı ve yüzünü kapattı, “Aman Gökler! Ah Gökler, aman Gökler! Sen, sen gerçekten… Gerçekten korkutucusun! Nasıl yaparsın… Nasıl yaparsın?!”
Konuşmaya devam edemedi, elleri hâlâ yüzünü kapatırken yana çekildi. Bir sütuna tutunarak aniden kusmaya başladı.
Sanki tüm bağırsaklarını dışarı çıkaracakmış gibi inledi. Böylesine yoğun bir tepkiyi gören Wei WuXian şok içinde dili tutulmuştu. Muhtemelen o da içerideyken kusuyordu. Mektupta dünyada ne yazıyor? Jin GuangYao birini öldürüp parçaladı mı? Ancak Jin GuangYao’nun Sunshot Harekatı sırasında sayısız insanı öldürdüğünü herkes biliyordu. Babasının elinde de epeyce can vardı. Belki Mo XuanYu ile olan şey buydu? Hayır, Jin GuangYao’nun Mo XuanYu için bir şeyleri olması imkansızdı. Mo XuanYu’nun Sazan Kulesi’nden atılması muhtemelen onun suçuydu. Her neyse, ne olursa olsun, tepkisi kusacak kadar tiksindirici olmayacaktı. Qin Su’ya aşina olmamasına rağmen, geçmişte birkaç kez tanışmışlardı, ikisi de önde gelen klanların torunlarıydı. Qin Su, Qin CangYe’nin sevgili kızıydı. Kişiliği saftı ama rahat bir yaşam sürmüştü ve mükemmel görgü kuralları öğrenmişti. Asla böyle çılgınca, şiddetli bir şekilde davranmaz. Gerçekten hiç mantıklı gelmiyordu.
Çıkardığı sesi dinleyen Jin GuangYao sessizce eğildi ve yere saçılan kağıt parçalarını aldı. Elini kaldırarak onları dokuz nilüfer dallı şamdana daldırdı ve yavaşça yanmalarına izin verdi.
Küllerin yavaş yavaş yere düştüğünü görünce biraz üzgün bir tonda konuştu, “A-Su, biz bunca yıldır karı kocayız. Barışçıl bir uyum içinde birbirimize her zaman saygı duyduk. Bir koca olarak. , Sana iyi davrandığımı düşünmek istiyorum. Böyle davranman gerçekten duygularımı incitiyor.”
Qin Su’nun kusacak hiçbir şeyi kalmamıştı. Yerde sızlandı, “Bana iyi davranıyorsun… Bana iyi davranıyorsun… Ama ben… seninle hiç tanışmamış olmayı tercih ederim! Hiç şaşmamalı… o zamandan beri… o zamandan beri… Böyle bir şey yaptın – neden beni öldürmez misin?!”
Jin GuangYao, “A-Su, sen bilmeden önce gayet iyi yaşamıyor muyduk? Sadece rahatsız hissettin ve bugün kusmaya başladın, artık biliyorsun. Bunun hiçbir şey olmadığını görebiliyoruz. sana fiziksel bir zarar veremez. Tüm bunları yapan tek şey zihnin.”
Qin Su başını salladı, yüzü kül gibiydi, “… Bana doğruyu söyle. A-Song… A-Song nasıl öldü?”
A Song kimdi?
Jin GuangYao şaşırmıştı, “A-Song? Bunu bana neden soruyorsun? Bunu uzun zamandan beri bilmiyor musun? A-Song öldürüldü. Onu intikam için öldüreni zaten yok ettim. Neden? Birdenbire ondan mı bahsediyorsun?”
Qin Su, “Biliyordum. Ama şimdi bildiğim her şeyin bir yalan olduğunu düşünmeye başlıyorum.”
Jin GuangYao’nun yüzü yorgunluk göstermeye başladı, “A-Su, ne düşünüyorsun? A-Song benim oğlum. Ne yapacağımı sanıyorsun? Bunca zamandır saklanan birine, bir mektuba inanmayı tercih edersin. Bilinmeyen bir kişiden, bana inanmaktan daha mı?”
Qin Su saçını çekti, çığlık attı, “Kesinlikle o senin oğlun olduğu için korkuyorsun! Hala sana inanmamı mı istiyorsun? Ah Tanrım!”
Jin GuangYao, “Saçmalamayı bırak. Söyle bana bugün kiminle tanıştın? Sana mektubu kim verdi?”
Qin Su saçını tuttu, “Ne… Ne yapacaksın?”
Jin GuangYao, “Eğer o kişi sana söyleyebildiyse, o zaman diğer insanlara da söyleyebilir. Eğer bir mektup yazabiliyorlarsa, ikinci, üçüncü, sayısız mektup da yazabilirler. Ne yapmayı düşünüyorsun? Böyle bir şeyin sızdırılmasına izin ver A-Su sana yalvarıyorum lütfen aramızda hangi duygular için var olmuş olursa olsun mektupta adı geçen kişilerin nerede olduğunu söyle bana kimdi sana gitmeni söyleyen geri gel ve mektubu oku?”
Kimdi? Wei WuXian ayrıca Qin Su’nun onun Dünya’da kim olduğunu söylediğini duymak istedi. Baş Gelişimcinin karısına yaklaşabilecek ve onun güvenini kazanabilecek biri, Jin GuangYao’nun gizli bir hikayesini ortaya çıkaran biri. Mektup cinayet kadar basit bir şey olamazdı. Qin Su’yu o kadar tiksindirebilir veya korkutabilirdi ki kustu ve sadece ikisi oradayken bile o kadar açıklanamaz kaldı. Sorgulama sırasında, açık olmaya cesaret edemeden hala belirsiz bir şekilde konuştular. Ancak, Qin Su gerçekten dürüst olmaya karar verirse ve ona mektubu kimin verdiğini söylerse, o zaman gerçekten aptal olur. Jin GuangYao bunu söylerse, kim olursa olsun onunla uğraşmanın yanı sıra, Qin Su’yu da adil yollarla veya faulle sustururdu.
Neyse ki, Qin Su genç yaşından beri her zaman masum bir şekilde cahil görünse de, biraz yoğun olma noktasına kadar, artık Jin GuangYao’ya güvenmiyordu. Masanın önünde hareketsiz oturan Jin GuangYao’ya boş gözlerle baktı. O, on binlerce kişinin üzerinde Baş Gelişimciydi. O onun kocasıydı. Şu andan itibaren, mum ışığının altında, her zamanki kadar sakin ve pitoresk görünüyordu. Sanki ona yardım etmek istiyormuş gibi ayağa kalktı ama Qin Su elini tokatladı. Yere eğildi, başka bir öğürme nöbetine engel olamadı.
Jin GuangYao’nun kaşlarının ucu seğirdi, “Senden gerçekten bu kadar tiksiniyor muyum?”
Qin Su, “Sen bir insan değilsin… Sen bir delisin!”
Jin GuangYao’nun gözlerinde yaslı bir sıcaklık doldu, “A-Su, o zamanlar gerçekten yürüyecek başka bir yolum yoktu. Seni hayatın boyunca karanlıkta tutmak istedim. Bunu yapmadım. bunu bilmeni istiyorum ama şimdi sana söyleyen tarafından tamamen mahvoldu benim pis olduğumu düşünüyorsun iğrenç olduğumu düşünüyorsun bunların hepsi güzel ama sen benim karımsın . Başkaları seni nasıl görür? Senin hakkında nasıl konuşurlar?”
Qin Su başını kollarının arasına gömdü, “Konuşmayı bırak, konuşmayı bırak, bana hatırlatmayı bırak!!! Keşke seni hiç tanımasaydım, keşke seninle hiç akrabam olmasaydım! Neden ilk başta bana yaklaştın yer?!”
Bir anlık sessizlikten sonra Jin GuangYao, “Ne söylersem söyleyeyim bana inanmayacağını biliyorum ama o zamanlar samimiydi.”
Qin Su ağladı, “… Hala böyle mülayim sözler söylüyorsun!”
Jin GuangYao, “Doğruyu söylüyorum. Geçmişim veya annem hakkında hiçbir şey söylemediğini her zaman hatırladım. Hayatımın sonuna kadar sana minnettarım ve sana saygı duymak istiyorum, sevgiyle kalın seni seviyorum. Ama şunu bilmelisin ki A-Song öldürülmeseydi bile ölmesi gerekiyordu. O sadece ölebilirdi. Onun büyümesine izin verirsek, sen ve ben…”
Qin Su, oğlundan söz edildiğinde daha fazla dayanamadı. Elini kaldırarak yüzüne bir tokat attı, “Öyleyse tüm bunları kim yaptı?! Bu pozisyon için ne yapamazsın?!”
Jin GuangYao herhangi bir kaçınma olmaksızın tokatı kabul etti. Beyaz yanağının üzerinde hemen kıpkırmızı bir el izi belirdi.
Jin GuangYao, “Ne hakkında konuşuyorsun? Kendini oldukça kötü hissediyor olmalısın. Baban çoktan seyahate çıktı ve uygulama yaptı. Seni de yakında göndereceğim ve babanın yanında olmanın tadını çıkarabilirsin. Hadi bitirelim. bu kadar çabuk. Dışarıda hâlâ çok sayıda konuk var. Yarın hâlâ Tartışma Konferansı var.”
Her şey zaten böyleydi ve o hala dışarıdaki konukları ve yarınki Tartışma Konferansını düşünüyordu!
Qin Su’ya dinlenmesi için zaman tanıyacağını söylemesine rağmen, Qin Su’nun tüm itirazlarını görmezden geldi ve kalkmasına yardım etti. Wei WuXian ne yaptığını bilmiyordu ama Qin Su aniden yere yığıldı, tüm enerjisi tükendi. Böylece, tıpkı bunun gibi, Jin GuangYao karısını kat kat perdelerin içine yarı sürükledi. Gazeteci WuXian masanın altından gizlice çıktı ve onları takip etti. Elini bakırdan yapılmış boy aynasının üzerine koyan Jin GuangYao’yu gördü. Bir an sonra parmakları bir şekilde aynaya girdi, sanki bir su birikintisinin yüzeyine giriyorlardı. Qin Su’nun gözleri tamamen açıktı, hala ağlıyordu. Konuşamayan veya bağıramayan kocasının onu aynaya doğru sürüklemesini yalnızca izleyebildi. Wei WuXian, aynanın kesinlikle Jin GuangYao dışında kimse tarafından açılamayacağını biliyordu. Böyle bir fırsat şimdi ya da aslaydı. Zamanlamayı kabaca hesaplayarak hızla içeri atladı.
Bakır aynanın arkasında gizli bir oda vardı. Jin GuangYao girdikten sonra duvarlardaki kandiller kendi kendine tutuştu. Loş ışık, duvarları kaplayan farklı boyutlardaki rafları ve dolapları aydınlatıyordu. Raflarda kitaplar, parşömenler, taşlar, silahlar vardı. Birkaç işkence aleti de vardı. Demir halkalar, keskin çiviler, gümüş kancalar – hepsi tuhaf görünüyordu. Sadece görünüşlerine bakmak bile insanı korkudan titretebilir. Wei WuXian, bunların muhtemelen Jin GuangYao tarafından yapıldığını biliyordu.
QishanWen Tarikatının lideri Wen RuoHan huysuz ve şiddetli bir kişiliğe sahipti. Kan görmeyi severdi ve bazen onu gücendirenlere işkence etmekten zevk alırdı. Jin GuangYao, Wen RuoHan’ın ilgisini ancak onun ihtiyaçlarını karşılayarak, her türlü acımasız ama eğlenceli aleti yaparak yakalayabildi.
Herhangi bir tarikatın birkaç hazine kasası vardı. Bu nedenle Kokulu Saray’ın böyle bir odaya sahip olması hiç de garip değildi.
Bir masanın yanı sıra, odanın içinde -gözlere karanlık, dokunulduğunda soğuk, bir insanın uzanabileceği kadar uzun- demir bir masa da vardı. Masanın yüzeyinde siyah, kurumuş bir şey izleri var gibiydi. Wei WuXian sessizce yorum yaptı, Bu, birini ayırmak için mükemmel bir masa olurdu.
Jin GuangYao, Qin Su’nun masaya uzanmasına nazikçe yardım etti. Jin GuangYao saçının birkaç tutamını düzeltirken Qin Su’nun yüzü kül gibiydi, “Korkma. Ortalıkta böyle bir durumda dolaşmamalısın. Önümüzdeki birkaç gün içinde çok insan olacak. Neden biraz dinlenmiyorsun? Bana o kişinin kim olduğunu söyler söylemez geri gelebilirsin. Söylemek istiyorsan başını salla. Tüm meridyenlerini mühürlemedim. Yine de yapabilirsin. Başıyla onaylamak.”
Qin Su’nun gözleri, ona karşı hala çok nazik ve sevecen olan kocasına doğru yuvarlandı. Gözbebekleri korku, acı ve umutsuzlukla doluydu.
Aniden Wei WuXian, raflardan birinin bir perdeyle kapatıldığını fark etti. Perde uğursuz, kan kırmızısı rünlerle kaplıydı. Bu bir yasaklama tılsımıydı, aşırı güçlerden biriydi.
Gazeteci yavaşça yukarı doğru çıktı, duvara tutundu. Öte yandan, Jin GuangYao hala Qin Su’ya yumuşak bir sesle yalvarıyordu. Aniden, sanki bir şey fark etmiş gibi, telaşla arkasını döndü.
Odada Qin Su ve kendisi dışında üçüncü kişi yoktu. Jin GuangYao ayağa kalktı. Ancak odayı dikkatli bir şekilde incelerken hiçbir şey bulamayınca geri döndü.
Tabii ki bilmiyordu, tam arkasını döner dönmez Wei WuXian çoktan bir kitap rafına ulaşmıştı. Jin GuangYao’nun boynunda hafif bir hareket gördüğü anda, sanki bir yer ayracıymış gibi, ince, kağıt gövdesini hemen bir kitaba soktu. Gözleri bir müsveddenin iki sayfasının arasına sıkışmıştı. Neyse ki, Jin GuangYao diğerlerinden daha uyanık olmasına rağmen, içinde saklanan biri var mı diye bu kitabı açıp bakacak kadar uyanık değildi.
Wei WuXian birdenbire gözlerinin gördüğü karakterlerin biraz tanıdık geldiğini fark etti. Bir süre inceledikten sonra sessizce küfretti – nasıl olur da onları tanıdık bulmaz? Onlar onun karakterleriydi!
Jiang FengMian’ın el yazısıyla yaptığı yorumlar “dikkatsiz ama dengeli” idi. Bu kesinlikle onun yazısıydı. Wei WuXian ona daha dikkatli baktıktan sonra, belirsiz veya hasarlı alanlara ek olarak “… sahip olmaktan farklı…”, “… intikam…”, “… zorunlu sözleşme” ifadelerini çıkarmayı başardı. Sonunda, içine sığdırdığı kitabın kendi müsveddesi olduğu sonucuna varabildi. El yazmasının içeriği, topladığı bilgilerden yola çıkarak vücudunu feda etmeye ilişkin bir makaleydi.
O zamanlar, bu el yazmalarından epeyce yazdı. Onları her yere, özellikle de uyuduğu Mezar Tepesi’ndeki mağaraya fırlatırken yazdı. Bu el yazmalarının bir kısmı kuşatma yangınlarında yok oldu. Kılıcı gibi diğerleri, çeşitli kişiler tarafından savaş ganimetleri olarak toplandı.
Mo XuanYu’nun yasak tekniği nereden öğrendiği konusunda kafası karışmıştı. Şimdi, cevabı biliyordu.
Bu, yasaklanmış bir tekniğin hasarlı el yazmasıydı, bu yüzden Wei WuXian, Jin GuangYao’nun herhangi birinin ona erişmesine izin vereceğine kesinlikle inanmıyordu. Görünüşe göre Mo XuanYu ve Jin GuangYao bile bu tür bir ilişki içinde değillerdi, hala oldukça yakındılar.
O düşünürken Jin GuangYao’nun sesi geldi, “A-Su, zamanım doldu. Misafirlerle ilgilenmem gerekecek. Sonra seni görmeye geleceğim.”
Wei WuXian çoktan el yazmalarından kıvranarak çıkmıştı. Sesi duyunca hemen tekrar içeri girdi. Bu sefer gördüğü el yazmaları değil, ev ve arazi için iki tapu mu?
Wei WuXian bunu oldukça tuhaf buldu. Tapu senetleri YiLing Patriarch’ın el yazmalarıyla aynı yerde tutulacak kadar nasıl özel bir değere sahip olabilir? Ancak, onlara nasıl bakarsa baksın, herhangi bir numara veya kod içermeyen ortalama tapulardan ikisiydi. Kağıtlar sararıyordu ve hatta üzerlerinde mürekkep lekeleri vardı. Yine de, Jin GuangYao’nun onları buraya rastgele yerleştirdiğini düşünmüyordu. Bu nedenle, Yunmeng’in Yunping Şehrinde bir yerdeki adresi hatırlamak için zaman ayırdı. Fırsat bulursa orada bir şeyler bulabileceğini düşündü.
Uzun bir süre hiçbir şey duymayan Wei WuXian, tekrar duvara tırmanmaya başladı. Sonunda yasaklama tılsımının kapattığı rafa ulaştı. Ancak rafın içinde ne olduğunu inceleyemeden gözlerinin önündeki manzara aniden aydınlandı.
Jin GuangYao yürüdü ve perdeyi kaldırdı.
Wei WuXian bir an için açığa çıktığını düşündü. Soluk ateş ışığı perdeden içeri girdikten sonra, bir gölgeyle sarıldığını fark etti. Tesadüfen önünde dairesel bir nesne belirdi.
Jin GuangYao, sanki bu rafın içindeki her neyse onun gözlerine bakıyormuş gibi kıpırdamadan durdu.
Bir süre sonra konuştu, “Bana bakan sen miydin?”
Tabii ki, herhangi bir cevap olamazdı. Bir süre sessiz kaldıktan sonra perdeyi indirdi.
Wei WuXian sessizce nesneye bağlandı. Soğuk ve sert, bir miğfere benziyordu. Daha sonra önüne döndü. Beklediği gibi solgun bir yüz gördü. Kafayı mühürleyen, onun hiçbir şey görmemesini, hiçbir şey duymamasını, hiçbir şey konuşmamasını istiyordu ve bu yüzden mumsu deri üzerine büyülü sözler yığılmıştı. Gözler, kulaklar ve ağız sıkıca kapatılmıştı.
Wei WuXian onu sessizce karşıladı, Seninle tanışmak ne büyük şeref ChiFeng-Zun.