Arabadan indikten sonra, Yang Chen oturma salonuna girmeden önce anahtarıyla kapıyı açtı. Bunların hepsi inanılmaz hızlı bir şekilde yapıldı.
Bugün eve geleceğini haber vermesine rağmen evde televizyon izleyen iki kadın onun aniden ortaya çıktığını görünce şaşırdılar.
Ancak Lin Ruoxi aralarında değildi. Onlar evde dinlenen Hui Lin ve Wang Ma idi. İkisi Pekin operasını izlerken, Wang Ma mutlu bir şekilde mırıldanıyordu.
Yang Chen'in aniden eve daldığını görünce, TV şovuna dalmış olan Wang Ma göğsünü sıvazlarken gülümseyerek azarladı: “Genç Efendi, çok büyük bir kargaşaya neden oluyorsunuz. Cennette bir kargaşaya neden olan Sun Wukong gibi eve geliyorsun.”
(FN: Burada Sun Wukong 16. yy'da yazılan Çin klasiklerinden Batıya Yolculuğa gönderme olarak verilmiş. Epik Bilgi Şöleni sona erdi.)
Wang Ma'nın metaforu çok canlı... Yang Chen terlerken gergin bir şekilde etrafına baktı. Sordu, “Ruoxi nerede?” Yıllar önce geri gelmeliydi. Hala tatilde mi? Yine işe mi gitti?”
Hui Lin, Yang Chen'in eve döndüğünde yaptığı ilk şeyin Lin Ruoxi'nin nerede olduğunu sormak olmasına rağmen, boşanmayı ilk açan kişi olduğu için garip hissetti. Neden şimdi karısını özleyen bir koca?
“Abla bir fabrikayı teftiş etmek için küçük bir kasabaya gitti. Bir işçi grevi olduğunu söyledi.” dedi Hui Lin.
Yang Chen kaşlarını çattı. Fabrika? Grev mi?
Wang Ma içini çekerek, “Bir saatten az bir süre önce gitti. Genç Efendi, eve daha erken gelseydin onu görebilirdin.”
Yang Chen belli belirsiz bir şeylerin doğru olmadığını hissetti. Yu Lei International geniş bir ürün yelpazesi ürettiğinden, doğal olarak çok sayıda fabrikası vardı. Ancak, Yu Lei'nin CEO'su Lin Ruoxi'nin en düşük yönetim seviyesini kişisel olarak denetlemesi nasıl mümkün oldu?
“Wang Ma, bana kısaca ne olduğunu anlat.” dedi Yang Chen.
Wang Ma başını salladı ve genel durumu ona açıkladı.
Yu Lei International'a bağlı diğer onlarca fabrika arasında bir giyim fabrikası, Çin Yeni Yılı'ndan hemen önce ücret ödemelerini erteledi.
Fabrikanın verdiği sebep, bu yıl sürekli zarar ettikleri için finansman eksikliğiydi. Ancak, çalışanların çoğu onlara inanmadı ve bölge liderlerine sorun yaratmanın yanı sıra yönetimi engellemeye başladı.
Bu çalışanların çoğu Zhonghai'de çalışmaya gelen göçmenlerdi. Festival için eve para götürmek istediler. Çin Yeni Yılı'nın başlamasına bir aydan az bir süre kalmışken, onlar henüz yıllık ücretlerinin yarısını almamışlardı. Bu doğal olarak çalışmayı bırakmalarına neden oldu.
Lin Ruoxi başlangıçta bu sorunla uğraşmak zorunda değildi, ancak Yu Lei International yıl sonu dönüşümlü tatiline başladı. Pazarlama ve insan kaynakları departmanlarının birkaç yöneticisi tesadüfen ortada yoktu, diğerleri ise bu tür sorunlarla başa çıkacak kadar kalifiye değildi.
Sorun Lin Ruoxi tarafından biliniyordu. Konu üzerinde düşündü ve sonunda durumla ilgilenmek için bizzat yanına gitmeye karar verdi.
“Aslında, Bayan Qianni oraya daha erken gideceğini söyledi ama bir nedenden dolayı Bayan evde kalmak istemedi, bu yüzden görevi kendisi üstlendi.” dedi Wang Ma çaresizce.
Evde kalmak istemedin mi?
Yang Chen acı bir şekilde gülümsedi. Beni görmek istemediği için benden kaçmıyor mu? Ayrıca, son zamanlarda tatildeydi, bu yüzden evden ayrılıp benden uzak durmak için bir neden aradı.
“Yalnız mı gitti?” Yang Chen sordu.
“Başka kiminle gitmiş olabilir? Bayan, bununla ilgilenebileceğini söyledi, bu yüzden diğer denetçiler onun iradesine karşı çıkmaya cesaret edemediler,” dedi Wang Ma.
Yang Chen oldukça endişelendi. Lin Ruoxi için duyduğu endişe beklediğinin çok ötesindeydi. Şu an yerinde bile oturamıyordu.
En alt düzeydeki yüzlerce öfkeli fabrika çalışanı sorunu, onun gibi genç bir bayanın üstesinden gelebileceği bir şey değildi. Karşı taraf iyi eğitimli değildi. Doğru dürüst akıl yürütmezler. Tek istedikleri paraydı, başka hiçbir şey tartışılamazdı. Sorun bu kadar kolay çözülebilseydi, yerel yönetim yetkilileri sorunu çok önceden çözerdi. Karargah neden birini göndermek zorunda olsun ki?
Üstelik iş dünyasında istisnai bir zekaya sahip olmasına rağmen, duygusal zekası açıkça düşüktü. Aksi takdirde, her sosyal etkinliğe katılma görevini insan ilişkileri departmanına emanet etmek zorunda kalmayacak ve birkaç arkadaşından daha fazlasına sahip olacaktı. Kurnaz davranışlarla dolu bir yerde eğitimsiz, şiddet içeren insanlarla uğraşmak onun için cennete adım atmaktan daha zordu.
Yang Chen bunu düşündükçe daha da endişelendi. Wang Ma'ya sordu, “Ruoxi hangi semte gidiyor?”
“Ah, burası Yuping Bölgesi. Zhonghai'den oraya arabayla giderseniz bir saat sürer ama yollar iyi yapılmamış ve birçok küçük köy var. Bahse girerim iki saat sürer.” dedi Wang Ma.
Yang Chen ayağa kalktı ve “Onun için oldukça endişeleniyorum. Bir göz atmak için onu takip etsem iyi olur. Wang Ma, beni akşam yemeğine bekleme.”
“Kardeş Yang, ben de gidebilir miyim? Abla için de endişeleniyorum.” Hui Lin'in büyük, sulu gözleri endişeyle doluydu.
Yang Chen başını sallamadan önce bir süre düşündü. “Wang Ma evde yalnızsa içim rahat olmayacak. Ona eşlik etmen daha iyi. Ne de olsa bir hanımefendisiniz, gitseniz bile orada korku uyandırmazsınız.”
Hui Lin, Yang Chen'in söylediklerinin doğru olduğunu biliyordu. Kılıcını çıkarıp, “Muhteşem kadın kahraman burada, hepiniz bana itaat edeceksiniz” diye bağıramazdı. Üstelik dağdan ayrılırken kılıcını da yanında getirmediği için sormaya devam etmedi.
Yang Chen'in BMW'sinde dahili bir GPS sistemi vardı, Lin Ruoxi'nin arabasında da doğal olarak bir tane vardı. Yang Chen onun yerini bulamamaktan endişelenmiyordu. Biraz daha hızlı sürerse, ona yetişmesi bile mümkündü.
Ayrılmadan önce fabrikanın adını sordu. Yuping Giysisiydi. Yuping Giysisiydi.
Yaklaşık yirmi dakika sonra, varoşların il yollarına girdi. Yolculuk sırasında çok sayıda kavşak vardı, bu yüzden hızlı sürmek zordu. İnsanlar ve motorsuz araçlar sıklıkla karşıdan karşıya geçerdi.
Yang Chen'in Lin Ruoxi'yi ne kadar iyi tanıdığına bakılırsa, onun kesinlikle bu kadar hızlı sürmeye cesaret edemediğini tahmin etti. Bu, onu yakalama şansını daha da artırdı.
Ancak Yang Chen hala onunla Rahibe Lin arasındaki ‘kaderi’ hafife alıyordu.
Yaklaşık on beş dakika sonra Yang Chen, Zhonghai'nin kenarındaki kırsal bir alana girdi. Yang Chen, küçük bir süpermarketin önünde, aniden Lin Ruoxi'nin kırmızı Bentley'sinin oraya park ettiğini fark etti.
Yang Chen arabasını süpermarketin önüne park etti. Arabasından inip çevreyi aradı ama Lin Ruoxi'nin figürünü bulamadı.
Süpermarkette dolaşmayı planlarken, siyah saçları omuzlarına dağılmış, telefon görüşmesi yapan uzun boylu bir bayan oradan çıktı. İngiliz tarzı bej bir palto giyiyordu ve kahverengi Gucci el çantası tutuyordu.
Yang Chen tanıdık soğuk yüzü anımsayınca yüzünde parlak bir gülümseme belirdi ve Lin Ruoxi'ye selam verdi.
Lin Ruoxi hafifçe kaşlarını çatarak telefonla konuşuyordu. Yang Chen'in aniden ortaya çıktığını fark ettiğinde, vücudu kasılırak neredeyse konuşmayı unutmuştu.
Birkaç saniye sonra Lin Ruoxi, tek kelime etmeden Yang Chen'e doğru yürümeden önce aramayı sonlandırdı. Sanki bir şey öğrenmeye çalışıyormuş gibi Yang Chen'e bakıyordu.
Yang Chen, kendisine bakıldığı zaman oldukça kafası karışmıştı. Beceriksizce gülümseyerek, “Çirkin olduğumu düşünmesem de, çok yakışıklı biri olduğumu da sanmıyorum. Bana böyle bakarsan gurur duyarım.”
Lin Ruoxi, Yang Chen'in şakasını tamamen görmezden geldi. Soğuk bir şekilde sordu, “Buraya gelmeni kim istedi?”
“Karıcım Ruoxi, sen bu küçük kasabada erkeklerle uğraşırken ben nasıl rahat olabilirim...” Yang Chen dürütçe söyledi.
“Bay Yang, lütfen sözlerinize dikkat edin. Şimdi karın kim?” Lin Ruoxinin yanakları tıpkı donmuş gibiydi, bakışları ise Yang Chen'in yüzünü delen bir bıçak gibiydi. “Ayrıca, onlarla başa çıkıp çıkamayacağım seni ilgilendirmez. Biz sadece sözleşmeyle bağlı evli bir çiftiz. Birkaç ay sonra boşanıyoruz, benden uzak dursan iyi olur. Seni görmek istemiyorum.”
Yang Chen utandı ama kızmadı. Beklediği buydu. Doğrudan sordu, “Yuping Bölgesi'ne gitmiyor musunuz? Neden burada durdun?”
“Kendi işine bak. Şimdi geri dönebilirsin, ben kendi sorunlarımla ilgilenirim.” dedi Lin Ruoxi arkasını dönüp süpermarkete geri dönmeden önce.
Yang Chen gerçekten çaresiz hissetti. Arabanın etrafında yürüdü ve sorunu hemen anladı. Bentley'in ön lastiklerinden birine çivi saplanmıştı!
Bir banliyö yolunda böyle bir şey kaçınılmazdı. Lin Ruoxi'nin, yolculuğuna daha fazla devam edememesine şaşmamalı.
Bentley son derece nadir bir araba olarak kabul edilemese de, tekerlekleri hala herhangi bir tamirci tarafından tamir edilemiyordu. Üstelik, bulundukları küçük köyde bir motosiklet tamircisi bile yoktu.
Yang Chen koşarak Lin Ruoxi'ye sordu, “Tamirhaneyle iletişime geçtiniz mi?”
Lin Ruoxi, Yang Chen'yi eğlendirmek için istekli olmasa da, mantıksız ve çılgın bir kadın değildi. Bu yüzden Yang Chen ciddi bir soru sorduğunda ona cevap verirdi. Soğukkanlılıkla söyledi, “Wu Yue zaten arabayı yüklemesi için birini gönderdi.”
“Sen nasılsın? Araba götürüldükten sonra burada mı kalacaksın?”
“Birinden beni almasını isteyeceğim.” dedi Lin Ruoxi soğuk bir şekilde.
“Neden başka birine sormak istiyorsun? Ben zaten buradayım.” dedi Yang Chen.
“Yuping'e gitmek istiyorum.”
“Seni oraya götüreceğim. Yarı zamanlı korumanın yanı sıra mini asistanınız olabilirim. Çok iyi dövüşebildiğimi biliyorsun, o insanlar senin yanına yaklaşamayacaklar.” Yang Chen, Lin Ruoxi'ye göz kırptı.
Lin Ruoxi önerisini bir süre düşündü. Yang Chen'i bu kadar çabuk affetmeyi ve aralarındaki buzu kırmayı planlamamıştı. Ancak, binlerce çalışanla yüzleşmek için düşük seviyeli bir fabrikaya gitmekten korkmadığını söylerse yalan söylemiş olur. Lin Ruoxi, şiddetli bir salgın konusunda kesinlikle endişeliydi.
Lin Ruoxi, Yang Chen'in pek yardımcı olmayacağını düşünse bile, iki kişi bir kişiden daha güçlüydü. Wu Yue tatilde olmasaydı, Lin Ruoxi onu kesinlikle yanında getirirdi.
“Bu sadece gitmek istediğin için. Seni benimle gelmeye zorlamadım.” diye ekledi Lin Ruoxi. Yang Chen'in şirkete ihtiyacı olduğunu hissetmesini istemiyordu.
Yang Chen kalbinde gülümsedi. Hala gururunu koruyor. Dedi ki, “Evet, bu doğru. Şirketin bir çalışanı olarak gidiyorum, kişisel meseleler yüzünden değil. Patron Lin şimdi memnun oldu mu?”
Lin Ruoxi düşüncelerinin açığa çıktığını biliyordu. Kızararak soğuk bir şekilde burnunu çekti ve garipliğini örtmek için başını çevirdi.
Ancak, eylemi yaptıktan sonra midesi guruldamaya başladı…
Lin Ruoxi aceleyle karnına bastırdı. Anında kızardı o kadar kızardı ki neredeyse suratından su patlayacaktı.
Lanet olsun, lanet olsun! Neden hep arka arkaya kendimi bu adamın önünde bu kadar utandırmak zorundayım?!
Yang Chen de şaşırmıştı. Lin Ruoxi'nin evden çıkmadan önce öğle yemeği yemediğini hemen anladı. Onun kasvetli bakışını görünce gülümsedi ve “Utanacak ne var? CEO ve güzel olsanız bile, sonuçta bir insansınız. Herkes yemek yemeli, yoksa mideleri bağırır. Bu, herhangi bir insanın osurmasıyla aynı mantıktır.”
Lin Ruoxi alt dudağını sıkıca ısırdı ve hiçbir şey duymamış gibi davrandı. Ancak, kalbinde oldukça rahatlamış hissetti. Bir erkeğin önünde hiç bu kadar utanç duymamıştı. Midesi guruldayacak kadar acıkmışken, arızalı lastiğini ve gururunu örtme çabaları açığa çıktı... Çok acıklıydı.
Yang Chen ona gülmedi. Başkaları için önemsiz olan böyle bir şey, özellikle onun önünde özgüveni yüksek olan Lin Ruoxi tarafından ciddiye alınacaktı. Bu yüzden rahat bir şekilde gülümsedi ve “Hadi süpermarkete girip yiyecek bir şeyler alalım” dedi.