Bir suç işlersen mutlaka cezasını çekersin diye bir söz vardı. Neredeyse hiçbir zaman gerçekleşmemiş bir söz.
Başka bir söz daha vardı.
Cehenneme gidecek olsaydın, ne kadar küçük olursa olsun tüm yanlışlarının bedelini ödemek zorunda kalırdın. Tabii buna ben de katılmıyordum.
Bu gerçekten bir söz değildi ve daha çok kendim deneyimlediğim bir şeydi.
Bir durum çok anlaşılmaz olsaydı, bir kişinin düşünce süreci oldukça basitleşirdi.
Belirli bir ofiste, takım elbise giyen asık suratlı bir kadın beni belirli bir seçim yapmaya zorladı.
Oldukça karmaşıktı, bu yüzden basitleştirelim.
Basit ifadeyle.
Cehennem denen şey vardı ve sanırım ben öldüm.
Ölüm sebebim de oldukça basitti.
‘Kalp durmasına neden olan yüksek tansiyona bağlı akut miyokard enfarktüsü’ idi.
Okuduğum art niyetli bir yorum yüzünden tansiyonum bir anda böyle yükseldi. Bana söylenen buydu.
Bazı kötü yorumlar yüzünden tansiyonum yükseldi? Sadece bu nedenle mi? Gerçekten mi?
Gözlerim biraz uzaklaştı.
Bu benim son hatıram mı olmalı?
“Lütfen bunu çabuk imzalayın.”
Önüme bir form attı. Üzerinde muhtemelen benim imzam için bir boşluk olan bazı şeyler yazılmıştı.
“…Yani ben öldüm mü? Ben, az önce tansiyonumun yükselmesine neden olan kötü niyetli yorumlar gördüm ve sonra öldüm? İnsanlar böyle ölebilir mi?”
“İnsanlar her zaman büyük sebepler için mi ölmek zorunda? Buzlu bir yolda kayarak ölen pek çok insan var. Pekala, acele et ve seçimini şimdi yap.”
Buna inanmak istemesem bile, bu konuda başka seçeneğim yoktu.
……Her neyse, artık cehennemdeydim.
Anlaşmayı kabul etmem ya da hemen aşağı inmem bana bağlıydı.
Sadece imzalamam gerekiyordu.
Asla yapmak zorunda kalacağımı düşünmediğim bir seçim yapmak zorunda kaldım.
Bu formda aşina olduğumdan daha fazlası olan bazı satırlar vardı.
[Ölüler Şehri]
[Yıkılmış Dünyada Hayatta Kalmak]
[Avcı Yönetici oldu]
[Çöp kutusu geri döndü]
[Bir şekilde Oyun Gerçek oldu, ama ben sadece bir Kapıcıyım]
[İblis Kral Öldü]
Bunların hepsi yazdığım romanların isimleriydi.
Suçlamalarım, ‘Tekrar suç işlemek’ ve ‘Hiç umudu olmamak’ idi.
Bunun için yazdığım romanlardan birinin dünyasına gönderilecektim.
“Yani romanlarımdan birine gönderilecek miyim?”
“Evet. Hangi karakterde ya da romanda yaşayacağın tamamen şansa bağlı.”
Bok.
Daha huzurlu romanlar yazmalıydım.
* * *
Azrail ya da Cehennem Çalışanı olduğunu tahmin ettiğim bu kişiden aldığım açıklama buydu.
Her insan günah işledi.
Çok nadir durumlar dışında kimse hemen cennete gönderilmedi. Bu yüzden herkes hayatı boyunca biriktirdiği küçük günahlar için kefaret sürecinden geçer.
Ayrıca, çok sayıda farklı günah olduğundan, kefaret yöntemi kişiden kişiye farklılık gösteriyordu.
Ben bir romancıydım.
Bir şekilde ikinci veya üçüncü sınıf olarak tanımlanabilecek romanlarla geçimini sağlamayı başaran bir web romanı yazarı.
En büyük günahım reklam yazarı olarak geçen yıllar boyunca pek çok eseri geride bırakmaktı.
Hikâyelerimi iyi okuyan okuyucularıma, bir hikâyeyi yarım bırakmanın bir yazarın en büyük günahı olduğunu anlattım ve sakince alt hesabımı başka eserler yayınlamak için kazdım.
“Dürüst olmak gerekirse, bireylerin işlediği günahlar genellikle sadece küçük taraftadır, ancak bu küçük günahların sayısı birikse, söz konusu günahların ölçeğinin artacağını düşünmüyor musunuz?”
“Ah evet….”
Basit aritmetiklerle mi karar verildi? Bu gerçekten iyi miydi?
Dürüst olmak gerekirse, sesini dinlemek bile tüylerimi diken diken etti.
Azrail’in ağzından çıkan acı ses, doğrudan kalbimi delip geçmiş gibiydi. Bu, normal acılıktan tamamen farklı bir ölçekteydi.
Ya tansiyonum tekrar yükselirse? Zaten öldükten sonra tekrar ölürsem ne olur?
Günahlarım hayatım boyunca biriken küçük günahlardı.
Zaten katlanmak zorunda olduğum ceza, yazdığım bir romanın rastgele bir karakterine gönderilmek ve ‘sonuna’ kadar hayatta kalmaktı.
Bunu başarabilirsem, cennete gönderilirim.
Görünüşe göre doğrudan cehenneme gönderilen pek çok insan vardı, bu yüzden ben iyiydim, Grim Reaper beni böyle teselli etmeye çalıştı, ancak bu gerçekten işe yaramadı.
“Yazdığın bir roman olduğu için, onun hakkında her şeyi ve içinde olacakları bilmez miydin? Buna ceza bile denemez değil mi? Aslında senin için çok kolay olmaz mıydı? ?”
Bunu bana soğukkanlılıkla söylerken Azrail yüzüme bile bakmadı.
“Hayır, bak. Bu romana göre değişir…”
“Neden?”
“Şey, ben… Ben sadece birçok insanın öldüğü romanlar yazdım…”
“Öyleyse tebrikler. Hayatı hiçe saydığın için önemsiz bir ceza olarak düşün o zaman. Hayatın kıymetini anlamamışsın anlaşılan.”
Seni piç kurusu, gerçekte kimseyi öldürmüş değilim, değil mi?! Bu sadece kurgu!
Hayır, bir gün kendi yarattığım dünyalardan birinde yaşamak zorunda kalacağımı gerçekten bilseydim, kesinlikle dekor olarak bir rüyalar diyarı eğlence parkı olan bir şeyler yazardım, değil mi?
Böyle şeyler yazdığım için cezalandırılacağımı nereden bilebilirdim ki, ama en başta bunu düşünerek bir roman yazar ki? Kim romanında usta bir silahşör hakkında yazar ve ona silah vermez ki?!
Bunların hepsi sadece kafamdaydı! Şimşek kadar hızlı yumruk atabileceğimi yazmış olmam, bunu gerçekten başarabileceğim anlamına gelmiyordu.
Üstüne üstlük, küçük bir pretentiyozit vakasından mustariptim, bu yüzden birçok insanın öldüğü felaket durumlarıyla ilgili birçok hikaye yazdım. Buna ek olarak, kötü sonlar yazmaya o kadar bağımlıydım ki, insanlar hikayelerimden birinin mutlu sonla bitmesi durumunda delireceğimi söylüyorlardı.
Belki de asıl günahım, tüm yıl boyunca kötü sonlarımla okurlarımın duygularını bozmaktı.
Hayır, bu aslında oldukça inandırıcı değil miydi?
Peki yazdığım romanlar aslında neydi?
Bunlardan birine nakledilirsem bana ne olur?
[Ölünün şehri]
Bir zombi romanı.
Bir gün içinde öleceğimden oldukça emindim.
[Yıkılmış Dünyada Hayatta Kalmak]
Kıyamet sonrası.
Barışçıl, normal dünyamızda bile hayatta kalamadığım için cehennemdeydim, anlıyor musun? Az önce bazı kötü niyetli yorumlar tarafından öldürülmedim mi?
[İblis Kral Öldü]
Bu roman en kötü reytingleri aldı ama bence en iyisiydi.
Çünkü bu bir hayattan kesit romanıydı.
Okurlarım tarafından hep kötü sonlar yazdığım için eleştirildikçe, başından sonuna kadar ciddi bir küresel kriz yaşamadan bu romanı yazdım. Aslında bitirmedim ama başı pembe, çok canlandırıcı ve huzurluydu.
Bu roman, kahramanların önsözde son patronu yendikten sonra olanları anlatıyordu.
Bu yüzden başlığı ‘Şeytan Kral Öldü’ idi.
Sonuçta bu hikaye Demon King’in ölümünden sonra gerçekleşti.
En azından, insanın baştan sona hayatta kalmak için savaştığı diğer şeylerim gibi değil.
Bunu almalıyım. Ne olursa olsun.
Sadece bunu almam gerekiyordu!
Sonuçlardan bahsetmişken.
Tam istediğim gibi oldu.
Rastgele bir piyango sonucunda, [The Demon King is Dead]’in “Demon King’in oğlu” olacaktım.
* * *
İblis Kral’ın oğlu, romanımda ilk etapta yer alan bir karakter bile değildi.
Bana rastgele bir karaktere bürüneceğimi söyledi ama aslında karakter bile denilemeyecek bir şeye sahip oldum.
Şanssız bir insan geriye doğru düşse bile burnunu kırar ha.
Bana söylediği buydu.
Tansiyonumun yükselmesine neden olan bazı yorumlara çok sinirlendiğim için ölmedim mi?
En güvenli romanı çizdiğim için içim rahatlarken, daha en başında öleceğim bir duruma düştüm!
İblis Kral bile olmazdım, sadece bir prens olurdum.
İblis Kral olsaydım çok daha iyi olurdu. Örneğin, İblis Kral olsaydım, aynı zamanda İblis aleminin en yüksek seviyeli varlığı olurdum, bu yüzden olduğum yerde kalabilir, teslim olabilir veya kaçabilirdim.
İblis Kral en başta ölse bile, onunla hafife alınmamalı.
Ancak ben sadece Demon Realm’in 17 yaşına yeni giren bir prensiydim.
Valier Jr.
Yaş : 17
Durum : [Kuvvet: 3.4(F)]
[Çeviklik 4.3(F+)]
[Beceri 5.2(D-)]
[Büyü gücü 9.9(C-)]
[Kuvvet 5.7(D-)]
Irk: Arcdemon
Yetenek : Yok
Yetenekleri
[Demon Domination D](Arcdemons’a özel)
Kapsamlı Yetenek Değerlendirmesi – En Düşük Dereceli İblis
Savaş Seviyesi Değerlendirmesi – F
Bu romana aldanmama rağmen neyse ki gerçekte kim olduğumu öğrenebildim. Karşıma oyun benzeri bir ekran çıktı.
Bu ayarı romanıma hiç koymadım, yani bu beni buraya gönderen adamların bana acıyarak verdikleri bir şey miydi?
Yani, mecaz açısından, bir yazarın bir şekilde bir oyun sistemiyle kendi romanında sona erdiği oldukça yaygın bir durumdaydım.
Bununla birlikte, mecaz ne kadar yaygın olursa olsun, gerçekte aniden kişinin başına gelirse asla tanıdık bir durum gibi gelmez.
Bu uygun yeteneği en ufak bir şekilde takdir etmedim.
İblis Kral’ın soyunun farklı kalibrede olması gerekmez mi?
Arcdemon oldukça basit bir türdü, ama şu anki durumum temelde en kötünün en kötüsü değil miydi?
Bu adamın dövüş yeteneği yoktu.
Tüm iblislere hükmedecek bir yetenek gibi görünen bir şey gördüm, ama etrafımda sadece ölü iblisler vardı.
Ne fena bir durum.
Önsözün başlangıcıydı.
[Etkinlik Görevi: Düşüş]
[Açıklama : İblis Kral’ın ordusunun yenilgisi yakındır, ancak herhangi bir şey yapmak için güçsüzsünüz. Hayatta kalmak için elinden geleni yap.]
[Hedef: İblis Kralın Kalesinden Kaçış]
[Ödül: 100 başarı puanı]
Tek yapabildiğim koşmaktı.
Önümde beliren o gizemli sistem penceresine dikkat bile etmemiştim.
-Kabaang! Bababaaang!
“Deli!”
Savaşı durdurmak için yapabileceğim hiçbir şey yok.
Görünüşe göre İblis Kral ve kahramanın grubu, İblis Kralın Şatosu’nda zaten şiddetli bir şekilde savaşıyordu.
Şiddetli patlamalar ve gürleyen kükremeler, bu kanlı savaşın gerçekten olduğunu anlamamı sağladı.
Dışarıda, bir kuşatma gerçekleşirken bağırışlar, çığlıklar ve canavar çığlıkları duyuldu. Zaten kırılmış gibi görünüyorlardı.
Koridorlar zaten ölü ya da düşmüş iblislerle kaplıydı.
Bir insanın önümde öldüğünü hayal bile edemiyordum, ama daha önce sadece kafamda var olan canavarların tam orada ölmesini görmek daha da kötüydü.
Yine de, belki de ölümün yakın olduğunu hissettiğim için koşmaya devam ettim.
Kusmayı bırakırsam öleceğimi düşündüm.
İblis Diyarı’nın çok iyi bir prensi değil miyim?
“Lanet olsun iiiiii!”
Ancak Demon Realm dağılırken bu unvana sahip olmak çok daha tehlikeliydi!
Onu Human Soldier 1 ile değiştirmeyi tercih ederim!
Taraf değiştirebileceğime ve kimin önünde eğilebileceğime gerçekten güveniyorum!