Harekete Geç, Dikkatli Ol
Geçen yıl, Charlotte, North Carolina'dan New Zealand, Wellington, New Zealand'a, batıdan Colorado dağ kasabasına taşındım, kırsal memleketim Advance, North Carolina'ya geri çekildim ve şimdi kendimi İngilizce profesörü olarak buldum. Wisconsin Üniversitesi Green Bay. Ben geçiciyim. Hareket etmeye devam ediyorum. Bunu yaparken kendimi sık sık yalnız buluyorum. Bu şekilde tercih ederim.
Beni iyi tanıyan herkes kendime sakladığımı kanıtlayabilir. Kendimi içine kapanık bir şekilde etiketlemiyorum, ama zamandan başkalarından ayrı değer veriyorum ve bu gerçeği ile barışıkım. Bir barda yerlilerle sohbet ederken, bir tur rehberinin beynini seçerken, hatta döndüğümde bir yabancıyla sohbet ederken sevinç bulabilirken, neredeyse her zaman yeni bir yerde kendimi izole etmeyi seçeceğim. Rahatsız veya anti-sosyal değilim, ama beni başka bir yabancı yere çeken şeyi keşfetmek için zaman kullanmayı tercih ediyorum.
Benim için seyahat etmek içgözlemi davet ediyor. Sıradan rutinlerden kopmak, bakış açımı yeniden kalibre etmek ve değerlerimi yeniden önceliklendirmek için bir fırsat. Fiziksel ve zihinsel durumlarımı yeni ortamlara tamamen daldırmaya zorlandığımda, kendimi daha önce keşfedilmemiş derinliklerde anlayabiliyorum.
Amerika Birleşik Devletleri dışındaki ilk seyahatim ilkokulumu bitirdim. Sıkışmış hissettim. Yırtık, bu farkındalık çok fazla iç çatışmaya neden oldu. Evimi dört yıl boyunca mutlu bir şekilde yaptığım bir yeri terk etmek için neden bu kadar endişeli olduğumu anlayamadım. Hala derinden ilgilendiğim arkadaşlarla neden ipimin sonunda olduğumu deşifre edemiyorum. Cevabın üniversite günlerimin tanıdık barlarında ve sokaklarında olmadığını biliyordum, bu yüzden ayrıldım.
Üç sevgili arkadaşımla bir aydan fazla bir sürede 10 şehre ulaşma planıyla Avrupa'ya geldim. Çoğunlukla tren sürmek için sessiz kaldım, her bir yamaca ve tuhaf ikametgahı düşündüm. Haftada bir avuç gece, onlar barda iken yazmak için kalmak istiyorum. Şehirlerde dolaşırken hızımı arkadaşlarımın yarım blok gerisinde tuttum. Başkalarının gördüklerine takılmadım, aksine bana takılan şeylere yakalanmadım. Ne sakladım ve neden. Bu sorulara değindim. Ne fark ettim? Hangi duyularım uyandırıldı? Önce tramvay kokusunu veya bir scooterın vızıltısını fark ettim mi? Çarptığımda bir gülümseme ile tepki verdim mi, yoksa endişeyle küçüldüm mü? Bu soruları kendime sormak, bu önemsiz önemsizlikler, o ay kazıma sırasında kendim hakkında daha fazla bilgi edinmeme yardımcı oldu, çünkü şehirde rahatça yaşadığımdan. Uzakta olduğumda, günlük mücadelelerimden ayrılabilir ve devrime dalabilirim. Geri adım atabilir, belirli kapasitelerde nasıl ve neden çalıştığımı düşünebilirim, sonra bu davranışların faydalı olup olmadığını değerlendirebilirim.
Belki de şaşırtıcı olmayan bir şekilde, en önemli seyahat deneyimlerim sürekli olarak hayatımın son derece zor kesişme noktalarında geliyor. Rahat bir yolda kalıp kalmamayı seçmem gerektiğinde ya da bilinmeyene geri dönüyorum. Gözlerimde, bir kavşakla karşılaştığınızda alınacak iki yol var: görmezden gelin ve dikkatinizi dağıtmaya devam edin veya sizi rahatsız eden veya motive eden şeyin özüne dalın.
Son işlerim beni tüm dünyaya getirdi. Yeni Zelanda'nın Wellington şehrinde bir yayınevinde düzenleme stajyeri olarak çalıştım. Sonra, Colorado dağlarında açık hava eğitimcisi olarak. Ve şimdi, Green Bay, Wisconsin'de bir İngilizce Kompozisyon profesörü. Her yerde huzur buldum. İster zorlu bir pansiyon odasından, ister ev gibi bir günlük kabinden, ister endüstriyel bir tesisin bulunduğu sessiz bir stüdyoda olsun, izolasyona ihtiyacım var. Beni hangi olayların buraya götürdüğünü yansıtma zamanı - bu tam ana, zamanın tam zamanı - büyümem ve gelişmem için en önemli şey.
Bazen, kendi zihnine girmek korkutucu bir çaba olabilir. İzolasyon ve içgözlem hiçbir şekilde en kolay yoldur. Kendi düşüncelerimle yükümlü olmak benim için nadir değil. Şüphelerim, korkularım, güvensizliklerim, yetersizliklerim. Dengesiz ve zihinsel olanın sürekli olarak daha büyük gerçekleri nasıl arayabileceğini, bazılarının neden durağanlığın rahatlığını tercih edeceğini anlıyorum. Kendini keşfetme arayışında rahatsız olduğum en büyük akıllardan bazılarını gördüm. Bazen, kendinize baktığınızda gördüğünüz şey güzel değildir ya da kim olmak istersiniz.
Ancak tam da bu yüzden yansıtmak için zaman ayırmak çok önemlidir. Zor ve göz korkutucu olabilir, bu sefer, bu süreç seyahat etmeyi benim varlığım için gerekli kılıyor. Seyahat etmek, benim tanımadığım toprağa karşı kendimi tanımadığım toprağa karşı duyduğum kendi kendime duyduğum duyguyu yan yana getiriyor. Kim olmak istiyorum. Bunu bir yerde bulmak, başka bir yerde kaybetmek, asla verimsiz içgözlem arayışına devam ediyorum.
Walt Whitman'ın “Song of Myself” in sonuç satırları:
İlk başta beni getirememek cesaretlendir,
Beni bir yerde başka bir yerde özledim,
Seni bekleyen bir yerde duruyorum.
Yayınlanan 22-04-2020