90
Kur’ân-ı Kerim’in doksanıncı sûresi olup 20 âyetten müteşekkildir. Mekke’de Kaf sûresinden sonra nazil olmuştur, ilk âyette belde olarak Mekke üzerine yemin edildiği için sûreye bu ad verilmiştir.
Bismillâhirrahmânirrahîm
1,2,3,4- (Ey Muhammedi) Oturmakta olduğun bu beldeye, babaya ve doğan şeye yemin ederim ki, biz insanı meşakkatler içinde (yetişen bir varlık olarak) yarattık.
5- Şimdi o, hiç kimsenin kendisine asla güç yetiremeyeceğini mi zannediyor?
6- “Pek çok mal sarf ettim” diyor.
7- Hiç kimsenin kendisini görmediğini mi zannediyor?
8,9,10.Biz ona iki göz, bir dil, iki dudak vermedik mi; iki apaçık yolu (hayır ve şer yollarını) göstermedik mi?
11.Fakat o, sarp yokuşa atılmadı.
12.Sarp yokuşun ne olduğunu sen ne bileceksin?
13. O tutsak bir boynu çözmek (köle azat etmek)tir.
14,15,16. Yahut şiddetli bir açlık gününde kendisiyle yakınlığı olan bir yetimi, yahut yerde sürünen bir yoksulu doyurmaktır.
17,18. Sonra da iman edenlerden olup birbirine sabrı tavsiye edenlerden, birbirine merhameti tavsiye edenlerden olanlar var ya, işte onlar Ahiret mutluluğuna erenlerdir.
19.Âyetlerimizi inkâr edenler ise; kötülüğe batmış kimselerdir.
20.Üzerlerinde etrafı sımsıkı kapatılmış bir ateş vardır.