Paddy Killeen tarafından
YAZAR
Gerçekliği kurgu ile harmanlamak için yazar ve kahraman aslında bir ve aynıdır. Onların birliği, seçimlerine, geçmişlerine ve konvansiyonel konudaki açık gözlemlenmelerine yansır.
Bu hikayeler dizisi, İrlanda merkezli olmasına rağmen, okuyucuyu, gerçek ve hayali ilginç gizemlerin ortaya çıktığı romantik ilişkilerin ateşlendiği egzotik yerlere götürür. Bu heyecanlı masallarda 10.000 kelimelik konuşulan dilde bazen haksızlıktır ve cinsel buluşmalar çok ayrıntılı olarak açıklanmaktadır.
GİBİ ÇALIŞMAK 007
Bazen müşteriler bana şahsen arayacağım, 16 adımımı küçük ofisime, George’s Street, Dün Laoghaire’daki hayır dükkânında tırmanmaya karar verdiler. Diğerleri salyangoz posta, e-posta ve bazıları telefonla iletişim kurar. Bu nedenle, Jack ve Brenda’s Bar’da öğle yemeğinde karanlık gözlüklü bir adam bana yaklaştığında olağandışı buldum.
İçeri girdi, çabucak etrafına baktı ve sonra bara gitti ve Jack’le konuştu. Onları hem yönüme bakarken gördüm, hem de adam yürüdükten sonra masama oturuncaya kadar pek dikkat etmedim. Birkaç tane de boştu ve bu yüzden benim için neyin özel olduğunu merak ediyordum.
Aslında benim masam değil, ama ben hep orada oturuyorum. Bütün yerliler onun üzerinde benim adımın olduğunu biliyorlar ve orada olmadığım zamanlarda bile bunu düşünmeyi düşünmüyorlardı. İrlanda Cumhurbaşkanı kendisi birkaç Guinness için patladı ve yerimi almaya çalıştıysa, “Paddy’nin masası” diye bir koro geldi.
Açıkçası, Jack bana işaret etti ama eminim onun kocaman kıçını benden ayırmasını söylemedi.
“Sen Paddy Killeen değil misin?” Diye açtı, kimsenin kulaklarında olmadığından emin olmak için etrafına baktı.
“Ben,” dedim, biftekim ve soğan pastasını yemeye devam ederek.
“Sizin için bir işim var.”
“Öğle yemeği yediğimde işle genellikle görüşmüyorum” diye yanıtladım, “neden bana bir saatte ofisimde buluşmuyorsun, sadaka deposunun üstündeki caddenin biraz ötesinde” dedi.
Süvari tavrımdan etkilendim görünmüyordu ve bana ofisine girerken görülmek istemediğini söyledi. Bunun olup olmadığını bilmiyordum çünkü biraz boktan bir şeydi ya da genel olarak özel bir araştırmacıya gireceklerini görmek istemiyordu.
“Bak,” dudaklarını pek kullanmadan mırıldandı, “arabam Park Yolu’nda park edilmiş, yeşil bir Mercedes, orda birinde buluşacağım.”
Bana katılma şansı vermedi, kalktı ve gitti. Brenda bana muhallebi ile buharlı puding vererek cömertçe yardım ettikten sonra, söz konusu arabayı bulana kadar George’un Caddesi’ne ve Park Yolu’na kısmen sapındım. Motor çalışıyorken birdenbire pencerenin üzerine dokunduğumda, Foster Grant’teki adamdan değil, sürücü koltuğunda oturan bir kadın olduğunu anladım.
Cep telefonunda bir arabanın arka camındaki o köpeklerden biri gibi başını sallayarak duruyordu, ama gözlerini yakaladığım anda durdu. Dediği pencereyi aşağıya indirerek, “Bay. Killeen? “Bana iyi bakmak için başını örter.
O, otuzlu yaşlarının başında olduğuna karar veren çok çekici bir kadın olduğu ortaya çıktı. Yanıtımda biraz tereddütlüydi, çünkü tüm bu pelerin ve hançer şeyler biraz aptallaşmaya başlamıştı. Bununla birlikte, bir çift tam kırmızı dudaktan gelen talebi reddetmemiştim, kapıyı açtım ve yanına kaydı.
Elini uzattı, “Ben Aoibhinn Ni Siodhachain’im.” (Pronetted Ay-veen Nee, ah kkan)
O ince manikütlü elimi aldım ve oldukça geniş giymiş pençemde okşadım. Bir süre doğrudan birbirimizin gözlerine bakıyorduk. Onların mavi, çok mavi, o gün giydiği safir küpeler kadar maviydi. O, çok gelişmiş bir moda modeli materyaliydi; ancak daha da ilginç hale getiren acımasızlığa değindiğini hissedebiliyordum.
“Öğle yemeği nasıldı?” Diye sordu, kavramamı kopararak arabayı vitese koydu ve kıyıya doğru aşağıya inerek, “Ben insanlar öğle yemeğini bitirdiklerinde beklemeye alışkın değilim” dedi.
“Açıkçası hiç Brenda’nın biftek ve soğan turta birine sıkışmış var ya da anlamak,” dedim.
Dudaklarında hafif bir gülümseme belirdi; “kendinize çok güvenin, değil mi?”
“Bu benim çalışma alanımda zorunlu bir gerekliliktir.”
“Eminim öyleyse,” dedi sesinde bir alay yaparak.
Bir B filmindeki diyalog gibi ses çıkmaya başlayan önemsiz diyalogdan biraz sabırsızlanarak ona nasıl yardım edebileceğimi sordu.
Hiçbir şey söylemedi, sadece Kraliçe Yolu’ndan geçerek körfeze bakan bir park alanına girdi.
“Bay. Killeen.”
Bana “Paddy” deyin.
Kendine böyle bir aşinalık koymadan önce bir an tereddüt etti ve sonra ağzında hoş olmayan bir tadı vardı:
“Çeltik – İrlanda’nın batısındaki ailem mülkiyetinde yüksek kalitede Olivin’in en büyük yatakları var” dedi. dünyada. Müteahhitlik alanına getirdiğimiz yarı değerli bir taş. Elmaslar gibi değil, ailemizin finanse ettiği ve birkaç nesil boyunca köylüyü kazançlı bir şekilde istihdam ettiği “şeklinde konuştu.
Kabul etmem gerektiğini itiraf etmek zorundaydım ve sonuç olarak bana toplantının sebebini söylemeden önce jeolojide kısa ve oldukça sıkıcı bir ders verdi.
“Birkaç hafta önce madencilerden biri Madonna biçiminde doğal olarak bulunan bir taş buldular, belirsiz bir şekilde birbirine benzemekten söz etmiyorum: Üretilenmiş gibi görünen bir şeyden söz ediyorum.”
Biraz şüpheliydi, mucizelerin bulunduğu ülkede yaşarken, duvardaki lekelerden Kutsal Anayı temsil ettiği düşünülen patatese kadar her şeyi gördüm.
“Hediye mağazamızda sergilemeyi amaçladık” diyerek, “Avrupa’nın her yerinden binlerce ziyaretçi getireceğini ve gelirlerimizi çatıya gönderdiğini düşünüyorum” dedi.
“Ama biri çaldı,” diye cesaret ediyorum.
Sonuçta biraz şaşkın görünüyordu ve bir saniye, hayranlık parıltısı gördüğümü sandım.
“Çok anlayışlısın Bay …”
“Çeltik”, ben ara verdim.
“Evet – Çeltik – oldukça haklısın ve bizim için onu bulmanı istiyorum.”
“Polisi aradın mı?”
“Hayır – kamuya açılmasını istemiyoruz – muhtemelen hala arazide bir yerde olduğunu düşünüyorum ve konuyu gizli tutmak istiyoruz. Bununla birlikte, bir gazeteci bize gölgeleniyor gibi görünüyor ancak ne bildiğini bilmiyoruz. Bu bulguların, gizlilik sözü veren birkaç çalışanımız dışında başka kimseye bahsetmedik bile. ”
Şimdi, neden tüm bu haksızlıklar için böyle bir çıkar bulmak ve neredeyse derhal bunu kaybetmek gerektiğini anladım, biraz marka için bir utanç olurdu. Durum merak uyandırıcı görünüyordu ve bu yüzden yönergeleri aşağı aldı ve sonra ofisimden bir blok düşürdü ve karanlık gözlükte adam pick up gitti. Görünüşe göre, emlakçısıydı. Sinsi pislik bardan ayrılmamı bekledi ve daha sonra beklerken Brenda’nın biftek ve soğan pastasının bir kısmına girdi. Ben sadece oturup masamda yiyen safra yemi olmamasını umuyordum.
MÜŞTERİ İLE İHTİYAÇLI “ÇOK” AİLE ALMAK
Ertesi gün emlak alanına girdiğimden çok etkilendim, ancak inek ve koyunlarla dolu iyi korunan alanlar bir madencilik operasyonu önermiyordu. Daha sonra, Olivin’in bulunduğu ocağın malikânenin yaklaşık yarım mil ötesinde çitlerle çevrili bir alan olduğunu keşfettim. Emlakçılar iş yerleri ve mücevherleri bir araya getiren küçük bir fabrika yakınlardı.
Aoibhinn, davamı alan uşak ile birlikte ön kapıda buluştu.
“Sizi çiçek odasına koyduk,” dedi, “biraz dişil ama rahat” dedi.
Onu ana salona kadar takip ettim ve sonra büyük meşe merdivenini yukarı çıkardım. Etek kısaydı, bacakları uzundu ve çürük pantolon giyiyordu. Merdiven dik ve sonsuza kadar devam etmek gibi görünüyordu ama aldırmadı, aynı eteğini giymeyi kabul ettiği sürece Everest’in tepesine kadar gönüllü olarak takip etmiş olurdum.
Butler, adı Elsegood olduğu çok uzun boylu, yaşlı bir adamdı. Odaya girdiğimde ve yolumdan geçmişken sıkıştığım zaman bavulumu zaten yatırmıştı. En azından 80’e baktığı ve farklı bir gevşeklikle yürüdüğünü düşünerek oldukça yetenekli bir karakterdi.
Kadınsı olmanın oda hakkında doğruydu, duvarlara, tavana ve hatta lanet olası mobilyalara boyalı çiçeklerle yapılmış bir botanik kabusu gibi görünüyordu. Havlu ve diğer ihtiyaçların nerede olduğunu açıkladıktan sonra, güvenlik görevlisi Denis Cosgrove ile araziyi gezdiğimi söyledi. O sefil bir pislik olduğu ortaya çıktı. İsteksizce elimi sıktığında davayla ilgili bir mırıldandı ve neden zamanımı boşa harcadığını anlayamıyordu.
Oldukça büyük bir adamdı, yaklaşık 50 yaşında, eski ordusu sırtını bir ramrod gibi düz tutuyordu. Tur için bir golf arabasına tırmandık ve önce dört kişiden oluşan bir mürettebatın kazmalar ve küreklerle çalıştığı ocağın başına geçtik.
“Bu sağdaki Charlie Byrnie” dedi, “Madonna’yı bulan o oydu.”
“Ve diğerlerine söylemedi mi?”
“O gün kendi başına çalışıyordu, hiçbiri burada tam zamanlı çalışmıyor, emlak üzerinde başka işler var” dedi.
“Öyleyse bildiğin kadarıyla, diğer işçilerin hiçbirine söylemedi” dedi.
“Eğer kendi başına çalışıyorsa bunu yapamazdı – olabilirdi,” diye sabırsızlıkla durdu.
“Fakat onlara daha sonra söyler miydi?
“Nasıl bileyim bilmem” ve bu sayede, beni hemen arabadan atacak bir U dönüşü yaptı.
Bir sonraki durağımız, üç kadının Taşların bir kısmını Gümüş Yüzük, Kolye ve Bilezikler üzerine monte etmek için hazırladıkları küçük atölye idi. Görünüşe göre, bir kısmı gayrimenkul hediye dükkânında satıldı ve bazıları İrlanda genelinde mağazalara dağıtıldı. Renkli zümrüt yeşili hoş bir gölge olmak, İrlandalı motiflerle takı yapmak için idealdir.
Bu doğal olarak oluşan Madonna kahraman olsaydı; bu kadar çok şey yapmak gibi, tüm alan için muazzam ekonomik fayda sağlayabilir. Bununla birlikte, cismi görmedikçe, Kutsal Anne’ye olan benzerliği konusunda hala şüpheciydim.
Eve döndüğümüzde usandışı bir şekilde dışarı atıldı ve neşeli Denis, veda bile etmeden çıktı. İçeriye girdikten sonra elsegood tarafından akşam yemeğinin yarım saatte servis edileceği söylendi. Şimdiye kadar hiçbir önemi bilemediğim için müvekkilimin bütün ayrıntıları bana sunacağını umuyordum.
Yukarıda yolda barda bana ilk gelen ve şimdi kendisini Joe McCurdy, emlak müdürü olarak tanıtan adamla karşılaştım. Daha sonra Aoibhinn’e ve ben yemek odasına girdi.
İçeri girdiğim aynı ceket ve pantolonu giyiyordum ama o bir smokin ve o güzel, uzun süre akan bir elbise giyiyordu. Kendimi yerinde hissetmedim mi?
Evet!
Göğüsleri neredeyse çene kadar çıkıntılı olan şehvetli müşterimin tam karşısında oturarak, mükemmel akşam yemeğine ya da davanın gerçeklerine konsantre olmak zor buldum.
“Sanırım Denis, Madonna’yı keşfeden Charlie Byrnie olduğunu söylemiş mi?”
Başını sallayıp başardım “diye ekledi Joe buraya verdi ve ben de kendimi güçlü odaya koydum. Ertesi gün daha yakından incelemek istedim, gitti. ”
“Güçlü odayla kombinasyonu kim biliyor?” Diye sordum.
“Kilit bir kilit değil.”
“Ve anahtar nerede saklanıyor?”
“Masamdaki gizli bir bölmede.”
“Peki nerede olduğunu kim bilebilir?”
Bir an tereddüt etti ve kafasına şöyle dedi, “Şey, işte Joe, Denis, Riona ve ben tabii.”
“Riona kim?”
“Oh o, Charlie Byrnie’nin kızı,” hesaplarla bana yardım ediyor. ”
“Tuhaf bir kız,” diyor Joe “çok dindar” yorumunda bulundu.
“Çok Katolik veya çok kültürlü muyum?” Diye sordu.
“Ah o Katoliktir – Papa’dan daha çok Katolik” diye sırıttı.
Aoibhinn, tabii ki onun yorumundan memnun değil, Katolik olmanın utanacak bir şey olmadığını önermişti.
“Herkesin inançları var,” dedi mırıldandı, “ancak biraz üstündür.”
“Fakat iyi bir muhasebeci,” dedi hatırlattı.
O, “amına” dedi, biz de kahve içmek için resepsiyona emekliye ayrıldık. Son derece çekici bir hizmetçi tarafından Jackie deniyordu. Normalde hizmetçi üniformaları için bir fetişim yok ama o şekilde sallanmaya başlamıştım. Kısa, çok kısa, bir lezbiyen ustanın elemanları için seçeceğini düşündüğüm bir şey vardı, evin metresi değil.
Güçlü bir Kuzey aksanıyla İngilizce idi ve bir çeşit kupa olduğu ortaya çıktı. Eskiden binlerce genç İrlandalı kız İngiltere’de ev hizmetlerine gidecekti ve müvekkilim açıkça bu geleneği tersine çevirme fikrinden hoşlanıyordu.
“Hizmetçinin kıçımı büyülediğini düşünüyorsun,” dedi genç kadın odadan çıktığında gözlerimin arkasından geldi.
“Çok çekici” diye gülümsedi.
Joe bir şey söylemedi ama başını salak gibi geri çevirdi.
“Siz ikiniz ondan uzak durun,” dedi ve “şimdiye kadar yaşadığım en iyi hizmetçi o” diye uyardı.
Daha sonra boşanmış Joe’nun Jackie ve patronuyla olan şansını düşündüğünü öğrendim. Yakışıklı bir adamdı, yaklaşık 40 yaşındaydı, açıkçası çalıştı ve iyi bir takım elbise giyiyordu. Ancak bana bir kişilik yolunda çok az şey olduğu için saldırdı.
Aoibhinn liginin çıkış yoluydu. Kariyerini evlilik öncesinde geçiren ve iki bin dönüm arazisini sadece 30 yaşında miras alan bir kadındı, kaynaklar geliştirmeye ve bir insana kendini koyan gelirleri artırmaya daha çok ilgi duydu. Elbette, taahhütte bulunmak istemiyordum ve ödül kazanan göğüsleri arasında yüzüme bulanabilirsem, ücretimi bile feragat edebilirim kararlaştırmıştım.
Joe şehirdeki yalnız bekar evine gittiğinde, evin güzel metresi ile yalnız kaldım, bir şişe İrlandalı viski ve iki bardak. Saat 11’e kadar ikimiz acıyorduk ve konuşmamız hiç mantıklı gelmediği noktaya geldi. Kıkırdayana kadar öyleydi ve ona odasına yardım etmemi istedi.
Nerede olduğunu bilmiyordum da onun koltuğundan çıkmasına yardım ettim ve dik merdivenleri tırmandıkça birbirlerini destekledim. İnişe girdiğinde, takip etmesi zor olan vahşi zıddımlarla beni odanın odasına yönlendirdi. Doğru kapıya gelmeden hemen hemen her kapıda durdum.
Kayıtsız bir şekilde birlikte girdik ve kapıyı bir kere kapattıktan sonra kollarını boynuma sardı ve soyunup yatmaya yardım edip etmeyeceğini sordu. İçmiyor olsaydı bunu onu becermek için bir davet olarak almış olurdum, ancak niyetlerinin ne olduğundan emin değildim ve belirli bir dikkat gösterilmesi çağrısında bulundum.
Döndüğünde, elbisesinin sırtını çözdüm, çok hızlı bir şekilde soyuldu ve ayak bileklerinin etrafında toplandı, sadece külot ve sutyeninde yanlamasına sallıyordu. Sutyendeki kancaları geri çekmeden, herhangi bir itirazda bulunup bulunmayacağını görmek için onlarla uğraştım, yapmadı ve onlardan kurtulmaya başladım ve yere dev bir kaktüslü kelebek gibi çırptı. Bu noktada, bana döndü ve göğsüme karşı o büyük güzel göğüsleri bastırdı ve fısıldadı,
“Elbiselerini de alman gerekir, daha rahat edersin.”
Bunu bir istemci isteği olarak ele alıp, eşyalarımı kaldırmaya başladım, külotundan kıpırdadı, kısa süre sonra dilimle araştırmayı umduğum bir çalı ortaya koydu. Ne yazık ki, birden ayağa kalktı ve yatağa fırladı. Sayım için dışarıdaydı.
Bu harika sıcak vücudu düzelttim, göğüslerini öptüm ve onu örtbas ettim. Elbiselerimi tutarak odama koridor boyunca ilerledim, hala çıplaktı, ayakkabılarım ve çoraplarımın dışında. Ne yazık ki, hedefimin yarısına gelindiğinde, sadece geceleyin emekli olan Jackie ile karşılaştım. Bana iyi bakmak için kapıda durdu ve yüzündeki acayip bir gülümseme ile, düşük seksi bir sese iyi geceler önerdi ve manzaradan kayboldu. Daha önce benzer, hatta daha kötü durumlarla karşılaştım ama nedense bu vesileyle utandım. Muhtemelen çok gülünç göründüğümü biliyordum.
ŞANSLARIN KALDIRILMASI
Ertesi gün, hizmetçi Jackie perdelerimi açtığında uyandığında, bana iyi sabah teklif edip, bir tepsiye kahvaltı yapardı. Sadece “tost”, portakal suyu ve kahve gibi “teklif öncesi gece sonra” ideal bir şeydi, bu tür yağlı pastırma ve yumurta hiçbirinde bu tür durumlarda karşı karşıya nefret ediyorum.
Duştan sonra, bilgisayara uzaklaştığım Riona’yı bulduğum büroya attım. Herhangi bir işçiyle röportaj yapmadan önce, istihdam dosyalarına bakmak istedim ve genç kadın biraz rahat hasta görünse de onları benim için kazdı. Yakında üst katta, kutsal kitaplar ve çıkartmalarla cömertçe dekore edilmiş dosya kapaklarında neler bulabileceğimi görmekten heyecanlandım.
Cosgrove ile başladım, bir İngiliz Koruma Birliği’nde alakalı olduğunu ve örnek bir karaktere sahip olduğunu fark ettim, fakat adını ölü olduğunu fark ettikten sonra bilgisayarda kontrol ederken küçük bir sorun vardı. Avrupa’daki NATO tatbikatları sırasında öldürüldü ve fotoğrafı mülk üzerinde çalışan orospu çocuğu gibi görünmedi. Tabii ki, aynı doğum gününde iki Denis Cosgroves’ın aynı alayla seçilmiş olması ihtimali vardı, ancak Guinness Rekorlar Kitabına layık bir tesadüf olurdu.
Joe McCurdy’ye geçerek yaşadığı ve formunu bulduğu Cork’taki bazı gazetelerin arşivlerini aradım. Buna, kendisini istihdam eden yaşlı bir kadından mücevher çalmak ve bir papaz rahibine ait bir otomobilin çalınması dahildir. Bay McCurdy, şüpheli listemin başında Cosgrove’a katıldı.
Diğer çalışanlar erişebildiğim herhangi bir kayıtta yer almadı ve şu an için onları temiz tutmak zorunda kaldım. Bu, çalma kabiliyetleri olmadığı anlamına gelmez; ödül yeterince büyük ise neredeyse herkes cazip olur. Yeşil kaya parçasının bu kadar kıymetli olup olmadığı hakkında hiçbir fikrim yoktu.
Saat on civarı dosyaları dosyaladım ve ofise geri gönderdim. Çıkışta Aoibhinn’le tanıştım. Beni hemen soyunma odasına çekti ve kapıyı kapadı ve onu yatağa yatırmamamı istedi.
“Evet, yaptım,” gülümsedi.
“Hiçbir şey yapmadın mı?” Diye sordu neredeyse panik halinde.
“Varsaydım, bacağın aşağı akacaktı,” dedim, eğlendirici olmaya çalışıyordum.
O, tatsız yorumuma cevabın haysiyetini vermedi; sadece bana onaylanmadan baktı ve ayrıldı. Yaramaz ve sessizce kınanmış küçük bir çocuk gibi hissettim. Bana bakış şekli bile, onun beni kovabileceğini düşündüm bile. Göğüslerini öpmekten bahsetmediğim için mutluyum.
Bir süre kendisinden uzak durmam gerektiğini düşündüğümde, Joe’ye onunla başlayarak bazı görüşmeler yapmak üzere yaklaştım. Suçluluklarını kaldırdığımda, bana işvereninin geçmişinden haberdar olduğunu ve arabasını çaldığı rahipin kendisini bulan kişi olduğunu bildirdi.
“O şeyleri yaptığım sırada kötü bir boşanma yaşıyordum ve tamamen aklımdaydım ve eğer Madonna’nın ortadan kaybolmasıyla ilgilendiğimi düşünüyorsanız üssünüzden uzaktasınızdır. Aoibhinn’e zarar vermek için asla bir şey yapmam “dedi. Benim adamım olmadığına dair bir his vardı, ancak şüpheli listemden çıkarmadım çünkü zaten çok geriye baktı.
Şu anda benim şüphelim olan tek kişi Cosgrove idi, görünen kişi benden kaçmaktı. Riona başka bir olasılıktı, ancak bu sadece güçlü odadaki anahtarı bildiği gerçeğine dayanıyordu ve Joe’nun söylediği gibi biraz tuhaftı.
Masasının üzerinde ve üstünde, çeşitli azizlerin ikonaları ve bir saplamadan asılı olan Rosary’lerin geniş bir koleksiyonu vardı. Elbisesi gevşek bir ayak bileği uzunluğu eteği ile tutucuydı ve gerçek hayatta bir çarmıha gerilmesi için yeterince büyük bir haç giyiyordu.
Heykelin kaybolduğu gün onu nereye yerleştirdikten sonra Aoibhinn’e kendim geçtim. Hala soyuntaşımı asistanı ile röportaj yapıyorken içeri girdi. Özel bir yere gideceğimizi ve öğle saatinde gelip gelmesini önerdiğimizde yemek salonunda ziyafet masasına yemeye Joe’yu bırakarak konservatuvarımızda yemek yemeyi önerdi.
Konservatuvar oldukça güzeldi, egzotik bitki heykeli ve su özellikleri ile karışmıştı, çok rahatlatıcı bir atmosfer veriyordu ve kaba ifademle rahatsız ettiğimi düşündüğüm Aoibhinn, bir kez daha oldukça cana yakın görünüyordu. Düz bir pamuk şekli saran bir elbise giyiyordu ve saçları omuzlarının etrafında akıyordu, neredeyse virajen bir görünüm veriyordu, ancak görünüşü aldatıyor olabilir biliyorum. Fransız ekmeği, pate ve bir salata ile Yeşil Madonna’nın ortadan kaybolmasına yol açan olayları inceledik.
Taş ocağında tek başına çalışan Charlie, saat 3’te evine geldi. Joe, hemen Aoibhinn’i aradığı kapıda karşılandı. Hepsi, Riona ile birlikte ofiste sona erdi ve parçayı inceledi, daha sonra haftanın ilerleyen döneminde uzmana bakmak için güçlü odaya yerleştirildi. Bu noktada Charlie’nin anahtarı nerede sakladığını hatırladığını hatırladı.
4.30’a kadar herkes görevlerini sürdürdü. Denetimden sorumlu olan Denis Cosgrove’ya bulguyla ilgili bilgi verildi, ancak onu görmedi. Heykel hakkında bilgi sahibi olanların hepsi ve bu liste, ayrıntıları bana ilk sağladığında önemli olduğunu düşünmeyen görevlileri de içerecek şekilde büyüdü ve bir sonraki duyuruya kadar gizlilik sözü verdi. Ertesi sabah 11’de, Aoibhinn bir daha bakmak için güçlü odayı açtı ve gitti.
“Bir kerede Joe ve Cosgrove’u aradım,” dedi ve odanın kapsamlı bir araştırmasını yaptık, “bunun bir izi yoktu. Hatta ofiste arama yaptık. ”
“Riona kayıp olduğunu keşfettiğinde orada mıydı?”
“Evet – aramaya yardım etti.”
“Bir gün önce saat 4.30 ve ertesi sabaha girerken 11 saat boyunca onun yanında kim vardı?”
“Joe, çiftlik kayıtlarında giderken biraz zaman geçirdi, mücevher ve etkinlik planlama işinin yanı sıra bakmak için başka şeyler de var” dedi. “Ne yazık ki insanlar sürekli ofisten dışarı çıktı. Orada gerçekten çok değerli hiçbir şeye sahip olmadığımız için herhangi bir güvenlik tedbiri uygulamaya asla gerek duyulmadı. ”
“Kamera yok mu?”
“Hayır – diğer alanlarda bazılarımız var, ancak evin içinde değil.”
“Mücevherleri nerede güvende?”
“Ne – yaptığımız şeyler?”
“Evet.”
“Şey, o kadar da değerli değil, ancak atölyede ve hediyelik eşya mağazasında kilitli tutuyoruz.”
Sorgulamamı bitirdiğimde ve kırıntıları ağzımdan sildiğimde Cosgrove’u izleyip bırakamayacağını sordum. İsteksizce 2,30 civarında döndü ve turda olduğu kadar perişan oldu.
Ona askerlik hizmeti hakkında soru sormadım, onu maruz bırakmadan önce gerçekte kim olduğunu keşfetmek istedim. Söz konusu günde büro tarafından durdurulmasıyla ilgili olarak, yalnızca form almak için yaklaşık beş dakika orada olduğunu söyledi.
“Çevresinde asılı kalmadım, yapacak önemli işlerim vardı” diye homurdandı, “patronumla yemek yemenin ve oturmanın yanına oturmuyorum, oraya gidip işimi hallediyorum” dedi.
Her an evde yiyen Joe’yu kastettiğini varsaydım. Bu bana emlak müdürü hakkındaki görüşlerini sorma fırsatı verdi.
“Emlak mülkiyeti değil,” dedi, “Bayan Ni Siodhachain’in her zaman burada dolaşan çılgın rahip tarafından tahrik edildiği bir yardım davası” dedi.
Onu başladıktan sonra durduramıyordu. Şikayet ettiği şeylerden biri, Joe’yu beni işe almak için Dun Laoghaire’e götürmüş olmasıydı.
“Güvenlik benim işim,” diye bağırdı, “Herhangi bir şey hakkında bir şeyler biliyorum, sadece onu sempati duymadan taşıyor. Bir iş yürütmenin yolu bu değil. ”
Son sorum, “Heykelin kime ait olduğunu sanıyorsun?”
“Şüphelerim var,” dedi, “ama araştırmak için para harcanıyorsunuz, devam edin.” Bununla birlikte birdenbire kalktı ve ayrıldı.
Zevk için MAID
Elsegood bana konservatuvarta öğleden sonra çay ikram ettikten sonra kendisine oturup tam 4.30 öğleden sonra keşif saatinden 11’e kadar nereye gittiğini sordum. Belli ki kısa süreli bellek kaybı çekti, o günün rutini boyunca uğraştı, hepsini yazdım. Jackie’yi bana bıraktığı hizmetçiyi göndermesini istedim ve yüzünde büyük bir gülümsemeyle karşımıza çıktı.
“Daha önce hiç sorgulanmadım,” diye kıkırdadı, “yüzümde bir ışık yakacak mısın”
Özel bir göz tarafından sorgulanmasının sinemalarda olduğu gibi olmadığına ve hayal kırıklığına uğradığına inandım.
“Eski erkek arkadaşımla ben yatak odasında rol yapma işinde kullandık,” dedi ve “bir kere dedektifin bir parçasını aldı ve beni kelepçeleyerek yatağa attı ve her yerinde bir tıraş makinesi ile ısırdı. Onun sorularına cevap veremedim, çünkü çok gülerek gülerdim. ”
“Yıllardır tüy tozu tekniklerini kullanmadım,” dedi, “aslında kelepçem bile yok” dedi.
“Bana daha fazla soru sormak için yeterli bulursan odamda iki takım var,” dedi kadın herkesi üzerime çekiyor.
Her ne kadar beni cehennem gibi azgın yaptıysa ve Cobra Lillies ile Cennet Kuşu arasında ona sürüklemek isterdim, ancak bu düşüncelerden kurtulmak için başımı salladım ve notlar yazmaya başladım. Jackie, o öğleden sonra veya ertesi sabah ofisinde olmayacağını söyledi ancak Peder Murphy’nin oraya girdiğini gördü. Arsalar yoğunlaştı, insanlar bir otobüs durağı sanki yerden içeri ve dışarı çıktı.
Akşamları, Aoibhinn ve Joe’nin hepsi fincanlarında giyinip resmi akşam yemeğine döndüler ve ek bir konuk oluştu. Peder Murphy’den başka bir şey yok.
Görmediğim ya da sorgulamadığım bir aşçı tarafından hazırlanan yemek sırasında Rahibe Baba, zina, açgözlülük ve oburluk gibi şeylerin iğrençliğini, uzun süredir hayran olduğum nitelikleri anlatmaya başladı. Günahın hayatından kurtardığı adam bile gözyaşı dökmekten sıkılmıştı.
Aoibhinn konuyu değiştirip Yeşil Madonna hakkında konuşmayı başardığında, başka birinin kendine güvenini çektiğini bulmak biraz şaşırdım. Bu noktada, o gece RTE’de göründüysem şaşırdım olmazdım.
Bilinen biri akşamın sonlarında ofise girerken görülen biri ile ertesi günü sorgulamasını istemesini istemiştim. Sadece şok oldu, ancak Aoibhinn yerinde dondu, sonra küçük bir boğazı temizledikten sonra, davranışımı utanç verici olarak belirterek hoşnutsuzluğunu belli etti.
“Bu, konuştuğunuz bir rahip” dedi Siyah Giysi’nin ve köpeğin yakasının önemini fark etmemiş gibi “Bu adam bir aziz” dedi.
Peder Murphy biraz Katolik mizah denedi, “Oldukça değil – bunun için ölecektim” dedi.
Biraz kibarca kahkahayla durduktan sonra bana döndü ve sorgulamaya kendini göndermekten memnun olacağını ve açıkça boş bir karnında kötüye kullanılmak istemediğini söyledi, öğle saatlerinde orada olabileceğini söyledi. Müvekkilimin akşamının geri kalanında yüzü, o gece çarşaflar arasında çarpma ihtimalini ortadan kaldırmış gibi görünüyordu ve bu yüzden yattığım zaman yorgun kıçımı merdivenlerden yukarı çekip kışkırttığım kısa bir provokatör giydim. elinde kelepçe ve bir çift kelepçe dönüyor, fakat Jackie.
“Bana sormak istediğiniz başka sorularınızın olabileceğini düşündüm” dedi.
Beni elinden aldı ve odasına götürdü. Bir filmin dışında bir şey gibi görünüyordu, mumlar başucu tarafındaki tablolarda titreşiyordu, çarşaflar hazırdı ve bazı egzotik parfümlerin soluk kokusu vardı. Kapı arkamıza kapanırken, elbisesini yere indirdi, güzel bir çift göğüsleri ve düzgün şekilde kesilmiş bir manşonu açığa vurdu.
Gülümseyerek, kollarını boynuma doladı ve beni yumuşak bir şekilde dudaklarından öptü ve daha sonra yüzüne pis bir bakışla beni soyunmaya başladı. Ceketim ve gömlekim düştükten sonra göğsünü öpmeye başladı ve sonra yavaş yavaş dizlerine çıktı, pantolonumu onunla birlikte aldı. Nefretimle karşı karşıya kaldım, onu selamlamak için eski bir arkadaş gibi öpüştü ve ardından duygusal dudakları ile ağzına aldı.
Uzun boyalı parmaklarım skroumumda pençelerken, kadınların sık sık izlenimlerini kendi yemek gurmelerini vermek için yaptığı sesleri karıştırarak, zonklama horozunu yukarıya ve aşağı kaydırdı. Genellikle erken boşalmaya maruz değilim, ancak spermi borudan çıkıp ağzına doğru ittiğini hissetmeden uzun sürmedi. Sadece çok yuttu değil, rahatça kalkmadan beni yatağa götürmeden sonuna kadar her lokumu yaladı.
Onu yatak odasına bağlamaya davet edildim, orada yattı, bacakları açıkken gerildi, zevkimi bekliyordu. Yatağın altına, bir panter gibi giderken, uyluklarım arasında gizlice süzüldüm ve hafifçe dilimin önünü dudakları boyunca salladım. Kıçını altı santim kadar attı ve bir inilti dışarı verdi.
“Aman Tanrım, çok iyi hissediyor,” diye fısıldadı, pembe kıvrımlarının kenarlarına hafifçe dokunmaya devam ettim. Dudakları parmağımla geri çektiğimde ve kalçamı yukarı, aşağı ve yana doğru koştum, inliyordu yüksek sesle.
Serbest elimi yukarı çekerek bir baştankara tuttum ve sonra onu kıçından onu heyecanlı bir köpek yavrusu gibi klitorisine yalamaya başladım. Jackie çılgınca sanki onun için fazlasıyla sanki dolaşıyordu ve sonra bir çığlık atmasına izin verdi ve büyük bir orgazm olduğu için yüzümü ıslak kıvrımlarına gömdüm.
Bundan sonra, onun kısıtlamaları çekti ve onu lanet için bana yalvardı. Dickim onun kadar endişeliymiş ve ben de onun kasnağına kadar rammedim. Zorla ve hızlıca sürmeye başlayıncaya kadar soluk soluğa dolaşıp zincirlerini salladı. Ağrımın sızlamaya başladığını hissettiğimde “Ben cumming” diye bağırdım ve o son güçlü itkileri ile goo’yu pompaladığımdan balistik gitti.
Onu esaretten serbest bırakmadan önce bedenimi kurdum, damlayan dick’imin sonu karnında bir iz bırakarak büküldüm ve o güzel göğüsleri yalamaya başladım. Düz olan meme başları emildiğim gibi daha da sertleşti. Uzun bacaklerini sırtıma sartı ve inledi.
Tabii ki, o gece birden çok kez becerdik ve orda uyku bitti. Ertesi sabah bana yatakta kahvaltı yaparak uyandı. Tepsiyi koyarken beni tatlı öptü,
“Teşekkür ederim,” dedi gülümsedi, “sevdim”
O tek değildi. Beni günün geri kalanında iyi bir havaya soktu. Ancak, sabah ortalarıyla, aşçıyı sorgulamak için izin verildiğim için kafam karıştı ve kızdı. O, kalın bir vurguyla Doğu Avrupa’ydı ve nereden bahsettiğimi neredeyse hiç bilmiyordu. Sonunda, söz konusu iki gün içinde ofisine yakın olmadığından emin oldum ve elinde biraz garip yapışkan bir pasta ile mutfağı terkettim, o da benimle birlikte ısrar etti.
GÜRCLER İÇİN ÖLÜM
Aoibhinn ve Peder Murphy ile öğle yemeği biraz gergin, sanki soruşturmaya gideceğim şekilde gerçekten mutlu değildi gibi görünüyordu. Rahibe, Madonna’nın kaçındığı gün geç saatlerde ofise girip çıkmadığına sorduğumda durum biraz daha kötüydü ve bana Riona’nın itirafını aldığını söyledi.
“Çok dindar bir Katolik,” dedi ve “İsteklerini hafifçe ele almam.”
“Heykeli almaya itiraf etti mi?” Diye sordum.
Bir sonraki şey şaşkın iki yüze baktığımı biliyorum.
“Herhangi bir şansla Katolik misin?” Diye kekeledi, iç geçirerek iç çekti.
“Ben biraz geç oldu,” diye cevap verdim.
“Geçmiş bir Katolik bile itirafın kutsal bir güven olduğunun farkında olmalıdır.”
Aoibhinn, “Bir salak bile” diye ekledi başını umutsuzca sallayarak.
Neyse ki, ölü bir ceset keşfedildiğinde kurtardım. Cosgrove’un Gül yatağında dışarıda uzandığına dair olağanüstü hızda odaya giren uşak oldu. Onu hızla takip ettim ve vaktinin dolduğunu görmek için bir doktora gitmedi. Göğsünün derinliklerinde batmış geniş bir mutfak bıçağıyla ve yüzünde bir sürprizle sırtüstü yatıyordu.
Herkese evde kalmaları ve hiçbir şeye dokunmamaları için söyledikten sonra, Garda’yı aradım, yer yarım saat içinde polislerle yüzen bir yerdi ve şu an herkesle birlikte sorgulanıyorduk. Müfettiş Nolan rolümü açıkladığımda ve Cosgrove hakkında öğrendiğim şeyi yaparken çok yetenekli ve çok kooperatifçiydi.
Akşam yemeği zamanı Rose Garden hala kapalıydı, ancak evin etrafında dolaşmak için bıçakları kontrol edip aşçıdan anlamaya çalıştıkları mutfağın dışında izin verildi. Joe her zamanki gibi bize katıldı, ancak orada hiçbir formalite, tesislere sınırlı erişim nedeniyle sandviç ve kahve oldu. Konservatuvarda Riona ve diğer personelin yanında toplandık. Peder Murphy herkesi rahatlatmak için çalışmaya başlamıştı ve merhumun kendisi için olan namazlarını da söyledi.
Sonuçta, kasvetli bir akşamdı ama önce Aoibhinn beni kenara çekti ve işler düzeltilene kadar güvenliği üstlenip önermediğimi sordu. Joe bana Cosgrove’un rutininde koşuşturdu ve golf arabasına girdim ve mermileri attım.
Eve döndüğümde tüm pencerelerin ve kapıların kilitli olduğunu ve kelepçelenmeden tek başına yattıklarından emin oldum. Övğüz bir güvenlik görevlisi olmak benim fincan çay değildi, ancak herkes çok üzülmüştü ve korkmam için yardım etmeye mecbur hissettim. Her sabah koyun ve inekleri saymam gerektiğini umuyordum.
Yeni rolümde erkenden kalkmam gerekiyordu ve yatakta kahvaltı yoktu. Bana Teofila, Romalı aşçı tarafından mutfakta servis edileceği söylendi. Yirmi dakika sonra elimde başka bir yapışkan topuz ile iyi bir İrlandalı kahvaltı yedikten sonra çıkışımı yaptım. Kısa bir süre sonra Müfettiş Nolan’dan, Cosgrove olarak tanıdığım adamın aslında Liam Kelly olduğunu söyleyen bir telefon geldi. Görünüşe göre, gerçek Denis’in yanında orduda görev yapıyordu, ancak adam öldürme suçundan mahkûm edildi.
“İki yıl İngiliz hapishanesinde hizmet etti, ancak sarhoş bir sürüş ücreti dışında bıraktığı günden beri burnunu temiz tutuyordu.”
Çalınmış kimliğinin geçmişi saklamak onun tek nedeni gibi görünüyordu ve kayıp heykelle bir ilgisi bulunmuyordu. Muhtemelen tesislerinde birini gördü ve onlara meydan okudu. Bunu aklımda tutarak devriye gezmeye karar verdim, şemsiye rafında bulunan sağlam ahşap bir Hurley taşıyorduk.
Devriyeye geç kaldım çünkü TV ve gazete muhabirleri kapıyı aralıksız tutuyorlardı. Aoibhinn gerçekten onlarla konuşmak istemiyordu, bu yüzden Joe bir yapımı devraldı. Sonunda hepsi gitti ve taş ocağına geçtim, kapıları, atölyedeki kapıları kontrol ettim ve sonra projektör ışıklarını açtım.
Garaja bir resim atarken gördüğümü sandığım zaman eve geri dönüyordum. Birkaç metre uzaktaydım ve bir elinde diğer tarafa ağır bir el feneri ile yan kulübeye kadar sürünerek dikkatlice açtım. Işık anahtarı için dolanıp sonra tüm ışıkları açtım.
Orada üç araç park edilmişti ve gördüğüm kişilerin herhangi birinin arkasında ya da içeride saklanabileceğini biliyordum. Dikkatli bir şekilde, ben giderken arabaların etrafını tek tek çevirdim, her birinin penceresinden baktım.
Bir noktada boş bir teneke kutuya geçtim, sonunda garaj kapısına karşı bir patlama ile dinlenmeye gelmeden yere yankı yorarak gönderdim. Kendimi neredeyse bok ediyorum.
Son araç bir kamyonetti ve şu ana dek hiç kimsenin işaretini görmedim gibi, burada saklanabileceklerini anladım. Arkada kapı kolunu tuttum ve açık tuttum. Yüksek sesle bir çığlık vardı ve ateş etmem için bana yalvaran bir kadının sesi vardı.
Durumu aydınlatmak için el fenerine işaret edip “patlama” dedi.
Orada bir grup lastik arasında toplanmış genç bir kadın, muhtemelen yirmili yaşlarının başına geldi.
“Sen kimsin ve burada ne arıyorsun?” Diye bağırdım.
Bir yaprak gibi titriyordu ve bana Niamh Ni Cearbhaill (Neev Nee Kyar-ool olarak telaffuz edildi) olduğunu söylerken sesi harekete geçmiş ve serbest muhabirlik yapmıştı. Karanlıkta mülkün etrafında dolaşırken bulmayı umduğunu hayal edemiyorum. Ona yardım edince Cosgrove’un kullandığı garajın üst katındaki eve götürdüm. Gardai ince bir diş küpü ile aramıştı, bu yüzden artık koparmamıştı. Onunla ne yapacağımdan emin değildim, bunun kesin olarak yasaklandığını ve tümüyle cinayetle bağlantı kurabileceğini biliyordum.
“Sanırım ışığın açık olduğu gibi, daha önce burada bulundunuz” dedim.
“Hayır – burada olduğunu bilmiyordum bile” diye yanıtladı “neden böyle düşünüyorsun?”
“Çünkü Denis Cosgrove’u tanıyorsun – ya da ben Liam Kelly’ye söylemeliyim.”
“Üzgünüm – beni kaybettin.”
Bir hareket konabileceğini düşündüm de, biraz geride kaldım ve oturmasını istedim. Bazen daha rahat bir ortam daha iyi sonuçlar verir ve bir kahve içmemizi öneririm. Cosgrove’un düzgünce muhafaza edilen dolapları araştırırken içerikleri buldum ve suyu kaynatmaya devam ettim.
Orada oturup oturup oturduğumdan bacaklarını örtmeye çalışırken çok gergin görünüyordu. Bu yüzden görünümü görmezden gelmek zor olan mini etek her zamankinden biraz daha küçüktü.
“Seni gerçekten Gardai’ye asmam lazım” dedim.
“Ben bir şey yapmadım, sadece kayıp Madonna’nın hikayesini almaya çalışıyordum.”
“Fakat burada bir adam öldürüldü biliyor musun?”
“Heykeyle bağlantılı muydu?” Diye sordu, gazetecinin içgüdüsü başladı.
“Bu olabilir, henüz bilmiyoruz, ancak şüpheli listemize en üste gidebilirsiniz.”
“Çılgınca.”
“Çılgın bir dünya,” dedim, ona bir fincan kahve dağıttı.
Elini uzatmadan almak için uzandı ve bir yudum aldı, asla gözlerini benden ayırmadı.
“Onların dedektifi siz kiralandınız mı” diye sordu uzun süredir.
“Bunu nerden biliyorsun?”
“Ben bir gazeteci, bağlantılarım var.”
“Bir gazeteci olmak için yeterince yaşlı görünmüyorsun” diye belirttim.
“Kuşkusuz bir dedektif olacak kadar yaşlı görünüyorsun” diye kük çalıyordu, “Aslında, kimse bir kilometre uzakta, kırık burnu, anızları, insanlara baktığında şaşkın şaşkınlığa yol açabilir – klasik Sam Spade. ”
Gururlanmak ya da aşağılanmaktan emin değilim. Yaşının birisinin Sam Spade’i bile bildiğini ve görünüşümü tanımlamada oldukça açık sözlü olacağına şaşırdım.
İnce, kumlu saçlı ve yeşil gözlü çekici küçük bir şeydi, İrlanda Bahar reklamı için ideal bir adaya benziyordu. Ancak, kıçından biraz acı çekti çünkü Yeşil Madonna’yla ilgili bana soru sormaya devam etti. Her şeyin gizli olduğunu söyledim ama bana kartını verirse, ona ilgi duyabileceğini düşündüğüm bir şey ortaya çıktığında onunla iletişime geçeceğim.
Onunla ne yapacağımdan hâlâ emin değilim. Kahve bittikten sonra ona arabasının nerede olduğunu sordum, ondan kurtulabileceğimi düşündüm ve sabah Gardai ile röportaj ayarlayabiliyordum.
“Taş ocağının yakınlarındaki bir hendekte” dedi. “Görülmeden eve ulaşmaya çalışıyordum, ancak maalesef çukura girdim ve çakıl yoldan çıktım ve batağa saplandı” dedi.
“Sanırım burada Cosgrove’un yerine kalabilirsin” dedim ve sonra seni yarın sabah Garda istasyonuna götürebilirdim. Sonra arabanı çekip alabilirim. ”
“Öldürülmüş bir adamın evinde yalnız kalmaya cesaret edip edemeyeceğimi bilmiyorum,” dedi, “oldukça korkutucu geliyor” dedi.
“Sanırım kanepede uyuyabildim ve yatağa girdin.”
“Kanepeyi tercih ederim” dedi. “Ölü birinin yatağında yatmak istemiyorum.”
Her şey kabul edildi, ancak sadece 8.30 oldu ve bu yüzden Cosgrove’un içki dolapına baktım ve bir içki içip bir saat boyunca TV seyretmeyi düşündüm. Bir dolu şişe viski buldum ve içki içmek için yeterince yaşlı olup olmadığını sordum.
“Ben 22’yim” dedi, “çok şey yapacak kadar yaşlı” diye cevap verdi ve elinde bir bardak eliyle, tatlı küçük kıçını o yanına plonkladı ve ayakkabılarını attı.
Cosgrove’da uydu TV vardı ve bu yüzden bir film aradık. Biraz terbiyesizce bakan birini seçti, koşullarda kesinlikle benim seçimim olmazdı, ancak bugün gençler çok daha fazla bilgilendirildi.
Bazı seks sahneleri gibi biraz utanmış hissettim, ancak kıçını kıvrandı ve yakın oturdum. Bir noktada kaçınılmazdı ki kolum ona sarılacaktı ve yüzünü benimkine çevirince öptük.
“Ben cehennem kadar azgın hissediyorum,” diye fısıldadı, “sen nasılsın?”
Elini kısa ete kadar kaydırarak ona cevap verdim. Bir süre dondu ve o büyük yeşil gözlerle bana baktı, belki de ızdırap içinde olan orta yaşlı bir dedektife aşık olup olmadıklarını kararlaştırmaya çalıştı. Elini kalçamın üzerine koyup horozu aradığında bunu “evet” olarak almıştım.
Yakında ikimiz de kıyafetlerimizi çıkarmam için birbirimize yardım ettik ve tamamen çıplakken neredeyse ona bakan yükü vurdum. O güzel bir ahşap perisi gibiydi. Vücudu küçücük ve küçük göğüslü beyazlar ve tamamen tıraşlanmış bir vajina vardı, çok küçük görünüyordu ki daha önce hiç kullanılmamış mıydı merak ediyordum.
Oturma pozisyonundayken geldi ve bacaklarımın üzerine baktı ve yüzüne hafif bir gülümsemeyle oturdu, ellerini omuzlarımın üzerine koydu, çatlağını kaldırdığımda oğlumun başının üstünde durana kadar kaldırdı. yavaşça kendine indirdi. Nefes alıp soluğa soluğa kapıldım. İçinde derinlere gömüldüğünde yavaş yavaş aşağı inmeye başladı.
Çok iyi hissettim salak gibi inliyordu, “boşalmak istiyorum” diye seslendi kivimi sabırsızlıkla aşağı yukarı sarsıldı.
“Tamam bunu yapalım,” diye haykırdı ve çivilerini omuzlarımın içine kazdı, bana binmeye başladı ve binmek demek. Sahanın üstünde bir sabah canter değildi, tam şişmiş Leopardstown dörtnalıydı. Kıçını topaklarıma çarptı ve benim horoz patlayacaktı hissettim gibi küçük göğüsleri tantalizing benim avuç içi yerleştirildi. Ne zaman bir çığlık atmasına izin verdi, geri yaslandı ve benim cum oozed gibi hızını artırdı.
Bir zihin üfleme deneyimi için minnettarlığımı göstermek için koltuğa yatırdım ve artık yırtmadım, sucked ve artık dayanamıyorken parmakladım. O ulaştı, toprak-paramparça bir orgazm gibi görünüyordu, ben bu küçük yarık içine benim horoz rammed ve ben her şey için onu becerdin değdi.
“Ben otuz yıldır hiç kimseyi beceremedim,” dedi, orada oturup kollarımızı birbirine doladı. “Ben de istemiyorum,” diye cevap verdim.
BİR DOSTLI Öğle Yemeği?
Uykudan ayrıldığı zaman eve bakmak için geri kaydığım zaman, döndüğümde halının üstüne çökmüştüm, ölü bir adamın yatağında uyumak istemiyordum. Ertesi sabah mutfağa gizlice girdim, Teofila’ya yumruk attı, biraz taze rulo ve bir sürahi kahve aldı ve Niamh’ın çıplak bedenini kanepeye uzattığını görmek için eve döndü.
Minimal kahvaltıdan sonra Cosgrove’un sabununu kullanarak koyunları daldırıp bir şey gibi kokuyordu ve ellerini cam panellere yerleştirdi ve giyinmeden ve Garda istasyonuna gitmeden önce onu kıçına sokmam için davet ettik.
Müfettiş tomurcuklanan muhabiri tanıyor gibiydi ve sorgulamaya götürdü; sonradan birilerini mala geri götüreceğini söyledi ve o zamana kadar arabasını o anda yolda bulacağıma söz verdim. Döndüğümde mermileri hazırladım ve sonra Aoibhinn’in Joe’la birlikte bazı kağıtları üzerine attığı ofise gittim.
Ona Niamh hakkında konuştum ve geceyi garaj dairesinde birlikte geçirdiğimizi anlattı.
“Kayı koşuşturarak bulduğun bir kadıyla yattın” diye tekrarladı kaşlarını tavana kaldırdı.
“Halatta yattım ve ona kanepe verdim,” diye yalan söyledim, durumu çözmeye çalışarak, “Gardai’ye teslim edene kadar gözetimim altında kaldı.”
Başını sızdırdı, inanmıyordu. Yaptığım veya söylediğim her şey onun tahmininde beni daha da düşürdü gibi görünüyordu. Olay çıplak kaldığım zaman yatağa yatırdığımda oldu, sonra bir lezbiyen açıklama yapmıştım, sevgili rahibine hakaret etmiştim -iki yaşında ve şimdi de mülkünü çaldığım bir dükkân olarak kullanıyordum.
“Polis, Cosgrove’u öldürme odanızın olduğundan şüphelenecek mi?” Diye sordu Sarhoşça.
“Sanırım şu an herkesden şüpheleniyorlar.”
Konuşmanın bu noktasında, Riona içeri girdi ve kendimi daha fazla sıkıntıya sokmadan önce çıkışımı yaptım. Sorun şu ki, müvekkilime hayran oldum. O, bir kadında hayran olduğum her şeyden önce nispeten zenginti, fakat normalde dayanılmaz çekiciliğim onun üzerinde kaybolmuş gibi görünüyordu.
Çiftlikteki adamlardan birini Niamh’ın arabasını hendekten çıkarmaya başladım ve sorgusundan dönene kadar ön kapıda park ettim. Aoibhinn beni eve doğru yürürken yakaladı.
“Bu Niamh, Madonna’da bir hikaye için bizi aradı mı?”
“Kimsenin telefon ettiklerini bilmiyordum.”
“Size ilk tanıştığımızda bazı kadın muhabirlerin gölgesinde kaldığımızı söyledim.”
“Evet, ama telefonda olduğunu söylemedin.”
“Bu çağrıları alıyorduk ve gayrimenkul hakkında ona bilgi veren biri olmalı” diye sabırsız bir şekilde çırpınmıştı “Önemli değil mi”. Arabasını almaya geldiğinde ona sorabilirsin. ”
“Zaten söyledim,” dedim, “Madonna’yı kesinlikle biliyor ama bana muhbirinin adını vermiyor” dedi.
“Allah aşkına, sert bir dedektif olmalısın – onu biraz tokatla.”
“Çok ucuza Amerikan filmleri izliyorsunuz,” dedim, o da omuzlarını silkti ve uzaklaştı.
Konservatuarda öğle yemeği servis edilecekti. Geldiğimde, en güzel kıyafetler giyerek, daha fazla bölünme ile, muhteşem görünümlü patronum oturmuştu. Elsegood’un genç bir bayan kapıda olduğunu ve beni görmek istediğini söyleyince iki dakika içinde serseri sandalyemde kalmamıştım.
“Sanırım Niamh bu” dedim.
Aoibhinn küçük bir hüzünlü gülümsemeyle “Ona öğle yemeğinde bulun” dedi.
“Bunun iyi bir fikir olacağından emin değilim.”
“Neden – bazıları hala bacağı bastırıyor” dedi, kendi keyifsiz ifadesini birkaç gün önce tekrarladı.
Bunu görmezden geldim, ancak sonuçta hareket etmeye karar verdim, sonuçta patron oldu. Meraklı, biraz aşırı güven duyan, tomurcuklanan bir muhabir olan Niamb, ekmek kırmayı kabul etti, tanıtıldı ve masaya bir yer aldı.
Tam olarak Madonna ile ilgili bilgi kaynağı hakkında sorgulanmasını bekledim, ancak Jackie kapıyı tepsiye koyduktan hemen sonra, iki kişi asla oynamadığını varsayan çok iyi bir rol oynasa da, gerekli değildi. Bulunduklarından önce karşılaştılar. Aoibhinn’in hemen üstesinden geldiğini söyleyebilirim ama sessiz kaldı.
Bununla birlikte, Niamh kaybettiğimiz heykel hakkındaki bilgi peşinde kısıtlanmış değildi. Gayrimenkul daha önce konuşmak için hazır olduğunda, onunla iletişime geçmek hakkında söylediklerimi tekrar ettim. Bundan sonra Aoibhinn, ikimiz de bir gece önce birbirimizi becermiş olsaydık karar vermeye çalışan ikimizimize bakmaya devam etse de, bundan sonra birlikte keyifli bir öğle yemeği yedik. Yeşil gözlü, ince, uzun bacaklı güzelliği terk edince kalktı, eğildi, dudaklarından öptü ve “her şey için teşekkür ederim” diye fısıldadı.
Duygularımı kontrol etmeye çalışsam da, büyükanne tarafından yanağında bir kenara atacağım gibi davranmaya çalışsam da, bu lanet olası büyükannem değildi ve yüzümdeki ifade, ona çekildiğimi göstermek zorundaydı, müvekkilimin ne yaptığını teyit etti hep birlikte düşünüyorduk. Bununla birlikte, Niamh’e özel bir bağ oluşturmadım, güzel bir yağlı boya gibi takdir edebildim ve onu duvara asmak isteyen zevk aldım.
Açıkçası yanlış hesaplanan Peder Murphy, öğle yemeği uzaklaştıkça dolaştı. Jackie’nin tepsisinden bir haşhaş tohumu top tutmayı başardı ve mastürbasyon yaparken, ofiste yarım saat boyunca biraz mahremiyet olup olmayacağını sordu.
“Riona ile konuşmaya ihtiyacım var,” dedi, şarap şişesinden pislikler dökerek.
Aoibhinn, ihtiyaç duyduğu kadar zaman ayırmasını istedi ve sonra bir telefon görüşmesi kesildi. Bir değiştirme işe alınamayana kadar Cosgrove’a giriyordum, kaybolan eserleri bulmak için işime geri dönmem gerektiğini biliyordum. Rahibin ofise girdiğini görünce ara sıra aldığım pinglerden birine sahip oldum. Kafamda küçük bir ses var, bunu bir fikir takip ediyor, her zaman iyi fikir değil ama bazen de öyle. Bu davada olumluydu.
Onun ayrılmasını bekledim ve beş dakika sonra Riona çıktı ve arka kapıdan çıktı, onu izledim ve bahçedeki bir depo binasına girdiğini gördüm. Çöplerin ve geri dönüşümün yapıldığı bir yerdi.
Dışarı çıkınca gazetelere sarılı bir şeyler tutup köşeden attığım basitçe “Seni yakaladım!” Dedi.
O kadar şok oldu ki, paketi bıraktı ve beton dökmeden önce onu yakalamak için dalış yapmam gerekiyordu. Yaptım ama bir maliyetle. Ellerim her ikisi de kanadı ve ben omzuma koyacağımı hissettim.
Yerden baktım ve Riona taşlaşmış halde durdu,
“Ben cezai efendim değilim,” dedi, parmağını işaret edip sanki cehenneme götürmek üzereyken kendisine bereketle “Sadece hediye dükkanında böyle kutsal bir şeyin sergileneceğini düşünmedim” dedi.
Bu sefer gözyaşlarına boğulacaktı ve kalktı ve eve kadar eşlik ettim. Aoibhinn geri döndüğümüzde ofisteydi ve ellerim hala kan döküyordu, kirli paketi masasına koydum.
Elbette, eğer Madonna olmasaydı utanılacak bir an olurdu, ama öyleydi. Şimdi kendimi bir kilisede olması gerektiğini düşündüğü Riona’yı savunmakta buldum. Onu tuttuğumda güçlü odaya geri koymanın yolunda olduğunu açıkladım. Sonuçta, param için bir şeyler yapmış olduğumu kanıtlamak zorundaydım.
Aoibhinn aslında bana sarıldı ve yaralı ellerimi yıkamak için beni bir tuvalete götürdü. Tamamen yüzeyselti, ama ben en iyisini yaptım.
“Riona Cosgrove’u öldürmedi mi?” Diye sordu çok büyük boy bir bandaj uygularken.
“Hayır, o Teofila’ydı” dedim.
“Teofila !?”
“Evet – oğlu Cosgrove tarafından Liam Kelly tarafından Bükreş’teki bir barda kavga edilerek öldürülmüş bazı NATO egzersizleri sırasında İngiliz askeri kanunları uyarınca görevlendirildi ve sadece iki yıl hizmet etti. Açıkçası bunun yeterli olduğunu düşünmedi ve bu yüzden onu takip etti ve tombala, sefil piçleri ölüme bıçaklamıştı. ”
“OMG tutuklanacak mı?”
“Arşivleri ararken aramaya başladıklarında iki ve iki kişiyi bir araya getireceklerdi ancak kendisinin olduğunu bildiğimi söyleyeceğim ve Romanya’ya geri uçuş yapacağını düşünüyorum.”
“Fakat onu orada tutuklamıyorlar mı?”
“Kim bilir – yıllar alabilir”
“Bu demektir ki bir aşçı olmayacak – sanmıyorum …”
“Hayır – yemek yapmıyorum – ve sanırım sizin için mükemmel bir güvenlik adamı yapacak bir arkadaşımla bağlantı kurabilirim. Dun Laoghaire’deki eski büroma dönmek için sabırsızlanıyorum. ”
O akşam zavallı Joe, Elsegood’un bizim için attığı akşam yemeği için bize katılmaya davet edilmedi. Sadece balık parmakları ve cipsiydi ama aslında mükemmel bir şişe şarap içiyorduk, sonra ikimiz vardı, bundan sonra kendisine bodrumuna yardım etmemi istedi.
En kısa sürede Jackie’nin kelepçelerini ödünç aldığını gördüm ve başucundaki masaya bir kutu krem şanti vardı hatırlamak için bir gece olacağını biliyordum. Ve öyleydi.
Mutlu sonlara eklemek için Madonna’yı Baba Murphy’nin kilisesinde ve onu bulmak için sıraya çıkan hacıların bulunduğu ocakta ziyaret etmeye karar verildi ve böylece kazan-kazan bir durum olduğu ortaya çıktı. Masamın üzerinde, Aoibhinn’den bir hediye, bir horoz ve top gibi şekillendirilmiş çok büyük bir Olivine kağıt ağırlığı var ve Niamh, bazen geçirebileceğim hikayeler olup olmadığını görmek için beni çağırıyor. Birkaç gün önce postada büyük yapışkan bir pasta bile var, imzalanmamıştı, ancak Bükreş’e damgalı mesaj verildi. SON