Hoş geldiniz sayın ziyaretçi
Web sitemiz; forum, günlük, video ve sohbet bölümlerinin yanı sıra; Skype ile ilgili Türkçe teknik destek makaleleri, resim galerileri, geniş içerikli ansiklopedik bilgiler ve çeşitli soru-cevap konuları sunmaktadır. Daima faydalı olmayı ilke edinmiş sitemize sizin de katkıda bulunmanız bizi son derece memnun eder :) Üye olmak için tıklayınız...
|6 Aralık 2006, 12:38|| |
Nasyonel Sosyalizm (Nazizm)#1 (link)


Ziyaretçi


Sponsorlu Bağlantılar
Nasyonal Sosyalizm
Vikipedi, özgür ansiklopedi
Nasyonal sosyalizm ya da Nazizm, Almanya'da Hitler tarafından kurulan ve temelde ırkçılık, sosyalizm, milliyetçilik, halk ve üstün lider fikirlerine dayanan faşist ideoloji ve yönetim sistemi.
Nasyonal sosyalizm doktrininin ilanı 1898'in Mayıs ayında, ilk teorisyeni Maurice Barrès tarafından yapıldı. Fransız Barrès, sosyalist bir milliyetçilik (nasyonalizm) fikrini, yabancı egemen Almanya'ya karşı, seçmenleri kazanmak üzere yaydı ve sosyalizmin "liberal bir zehir", ancak, nasyonal sosyalizmin, kollektif nasyonalizmin gerçekleştirmenin aracı olduğunu açıklamıştı. Barrès'e göre, işçiler kendi uluslarından işverenlere karşı değil, yabancı işverene, yani Yahudi sermayesine karşı mücadele etmeliydi.
Nasyonal Sosyalizm 20.yy'ın ilk yarısında Almanya'da yayıldı ve iktidara geldi.
Sponsorlu Bağlantılar
Benzer Konular:
|22 Aralık 2006, 11:53|| |
Nietzsche ve Nasyonel Sosyalizm#2 (link)


Je T'aime


Nietzsche idealist ahlaka saldırmıştır. İyilik ve acımayla alay etmiş ve insancıl duyarlılık altına gizlenen ikiyüzlülüğün ve erkeklik eksikliğinin maskesini çıkarmıştır. Proudhon ve Marx gibi, savaşın yararlı yönünü onaylamıştır. Dönemim siyasi partilerinin çok uzağında, "dünyanın efendileri" aristokrasinin ilkelerini dile getirmiştir. Fırtınalı ve tehlikeli yaşam için tercihini kullanarak bedensel güzelliği ve gücü övmüştür. Liberal idealizmin tersine, bu kesin değer yargıları, faşistleri ona başvurmaya ve anti-faşistleri de onu Hitler'in habercisi olarak görmeye yöneltmiştir.
Nietzsche, şiddete karşı uzlaşımsal sınırların aşılacağı, gerçek güçlerin ölçüsüz yoğunluktaki uyuşmazlıklar içinde çarpışacağı, varolan her değerin maddi açıdan ve kabaca yadsınacağı zamanın yakın olduğunu sezmişti. Sertliği sınırları aşacak bir savaşlar döneminin yazgısını düşündüğünde, ne bu savaşlardan ne pahasına olursa olsun kaçınılması gerektiği, ne de deneyimin insani güçleri aşması gerektiği fikrinde değildi. Ona göre, bu felaketler bile, durgunluğu, burjuva yaşamın yalancılığına, ahlak hocaları sürüsünün mutluluk yalancılığına, tercih edilebilirdi. İlke olarak şunu koyuyordu: Eğer insanlar için gerçek bir değer varsa ve basmakalıp ahlakın ve geleneksel idealizmin hükümleri bu gerçek değerin gelişinin engelliyorsa, yaşam basmakalıp ahlakı altüst eder. Aynı şekilde Marksistler, bir devrimin şiddetini reddeden ahlaksal önyargıların yüksek bir değer (proleterlerin özgürleşmesi) karşısında boyun eğdiğini biliyorlar. Nietzsche'nin olumladığı değerin, Marksizmin değerinden farklı olarak, evrensel değeri az değildir: İstediği özgürlük bir sınıfın diğerleri karşısında özgürlüğü olmayıp, en iyi temsilcilerinin oluşturduğu tür içinde insan yaşamının geçmişin ahlaksal kölelerine karşı özgürlüğüdür. Nietzsche, artık trajik yazgıdan kaçmayacak, bu yazgıyı sevecek ve bunu tamamen isteğine uygun biçimde temsil edecek, artık kendisine yalan söylemeyecek ve toplumsal köleliğin üstüne çıkacak bir insanı düşlemiştir. Bu tür insan, genelde bir işlevle yani insansal olabilirliğin yalnızca bir bölümüyle aynılaşan güncel insandan farklı olacaktı: Bu kısaca, bizi sınırlayan köleliklerden kurtulmuş olacaktı. Modern insanla üstün insan arasında olan bu özgür ve egemen insanı Nietzsche tanımlamak istemedi. Çok haklı olarak özgür olan şeyin tanımlanamayacağını düşünüyordu. Hiçbir şey, henüz olmamış bir şeye yer vermekten ve onu sınırlamaktan daha boşuna olamaz:
Bunu istemek gerekir ve geleceği istemek, her şeyden önce, geleceğin, geçmişle sınırlanmama ve bilinenin aşılması olma hakkını tamamıyla tanımaktır. Üzerinde ısrarla durduğu geleceğin geçmişe üstünlüğü ilkesiyle(1), Nietzsche, ölüm sözcüğü altında yaşamın ve tepki sözcüğü altında düşün lanet okuduğu şeye en yabancı olan insandır. Gerici bir faşistin veya başka bir gericinin fikirleriyle Nietzsche'ninkiler arasında bir farktan daha fazla bir şey vardır:
Kökten bir uyuşmazlık. Nietzsche, her hakka sahip gördüğü geleceği sınırlamayı reddetmekle birlikte, bu geleceği belirsiz ve çelişkili önermelerle çağrıştırmış, bu da aşırı karışıklıklara neden olmuştur:
"Dünyanın efendileri"nden söz ettiğini ileri sürerek, ona, seçimle ilgili politik terimlerle, ölçülebilir bazı eğilimler atfetmek boşunadır. Onun açısından burada söz konusu olan, olabilirliğin rastlantısal bir canlandırılıştır. Görkemli olmasını arzuladığımız bu egemen insanı, çelişkili olarak, kimi kez zengin ve kimi kez bir işçiden daha yoksul, kimi kez güçlü, kimi kez köşeye sıkıştırılmış biri olarak kafasında canlandırmıştır. Ona, kurallara karşı gelme hakkı tanıdığı gibi, ondan, her şeye katlanma erdemini istemiştir. Zaten onu genel olarak, iktidardaki insandan ayrı tutuyordu. Hiçbir şeyi sınırlandırmıyordu, bir olabilirlikler alanını yapabildiği kadar özgürce betimlemekle yetiniyordu.
Nietzscheciliği tanımlamak gerekirse, karşı çıkma hakkı veren doktrinin bu bölümüne takılıp kalmanın çok az ağırlığı olduğunu zannediyorum. Klasik ahlakın reddi, Marksizmin(2), Nietzscheciliğin ve Nasyonel Sosyalizmin ortak fikridir. Temel olan tek şey, yaşamın büyük haklarını olumlamasını sağlayan değerdir. Bu yargı ilkesi oluştuktan sonra, ırkçı değerlere mal edilen Nietzscheci değerler bütün olarak tam zıt konuma yerleşmektedir.
...- Nietzsche'nin ilk girişimi, entellektüel olarak tüm zamanların en üstün insanları olan Greklere duyduğu bir hayranlıkla başlamaktadır. Üçüncü Reich'da küçültülen kültürün amacı askeri güçken, Nietzsche'ye göre her şey kültüre bağımlıydı.
...- Nietzsche'nin yapıtının pek anlamlı özelliklerinden biri, diyonizyak değerlerin, yani sınırsız sarhoşluğun ve heyecanın yüceltilmesidir. Rosenberg'in "XX. Yüzyılın Miti" adlı yapıtında Diyonizos dininin Ari ırkla ilgisi olmadığını söylemesi rastlantı değildir!...
Hızla bastırılan eğilimlere rağmen, ırkçılık yalnızca askeri değerleri kabul ediyor: "Gençliğin kutsal tahtalar yerine stadyumlara gereksinimi vardır", diyordu Hitler.
...- Geçmişin gelecekle olan zıtlığından daha önce söz etmiştim. Nietzsche tuhaf bir şekilde kendini golarak gösteriyor. Kendisi bu adı vatansız varlığına bağlıyordu. Aslında vatan geçmişin içimizdeki payıdır ve Hitlercilik değer sistemini bunun üzerine, dar olarak yalnızca bunun inşa etmiştir. Hitlercilik yeni bir değer getirmemiştir.
Dünyaya Almanların basitliğini ilan eden Nietzsche'ye, hiçbir şey bunun kadar yabancı değildir.
...- Nasyonel Sosyalizmin Chamberlain'den önceki iki resmi habercisi de Nietzsche'nin çağdaşlarıydılar: Wagner ve Paul de Lagarde. Nietzsche takdir edildi ve propaganda tarafından öne çıkarıldı, ama Üçüncü Reich onu, diğer ikisine gerektiğinde yaptığının aksine, kendi bilginlerinden biri olarak değerlendirmedi. Nietzsche Wagner'in dostuydu, ama onun Fransız sevmez, Yahudi düşmanı şovenizminden tiksinerek ondan uzaklaştı. Pangermanist Pual de Lagarde'e gelince, bir metin bu konudaki kuşkuları yok ediyor. Nietzsche, Thédore Fritsch'e şöyle yazar: "Geçen ilkbaharda Paul de Lagarde adındaki bu duygusal ve kendini beğenmiş dikkafalının yapıtlarını okurken ne kadar güldüğümü bir bilseydiniz..."
...- Bugün, Yahudi karşıtı aptallığın Hitlerci ırkçılık için sahip olduğu anlama dayanıyoruz. Hitlercilikte Yahudi nefretinden daha temel hiçbir şey yoktur. Nietzsche'nin şu davranış kuralı buna karşı çıkıyor: "Irkların bu küstah üçkağıtçılığı içinde olan kimseyle görüşmeyin." Nietzsche, hiçbir şeyi Yahudi karşıtlarına olan nefreti kadar açık dile getirmemiştir.
Bu son nokta üzerinde durmalıyız. Nietzsche'nin Nazi pisliğinden temizlenmesi gerekir. Bunun için bazı komedileri ortaya koymalıyız. Bunlardan biri, filozofun bu son yıllara kadar yaşayan (1935'de öldü) öz kız kardeşinin işidir. Nietzsche düşmanı Bernard Foerster ile 1885 yılındaki evliliği nedeniyle erkek kardeşiyle doğan sorunları unutmamıştı.
Nietzsche'nin kız kardeşine, eşinin partisine olan ve tiksintisini ilettiği bir mektup yayınlamıştı. Oysa 2 Kasım 1933'te bayan Elisabeth Judas Foerster, Weimar'da, Nietzsche'nin öldüğü evde, Üçüncü Reich'in Führer'i Adolf Hitler'i kabul ediyordu. Bu görkemli ortamda, bu kadın Bernard Foerster'in bir metnini okuyarak ailenin düşmanlığını kanıtlıyordu!
4 Kasım 1933 tarihli "Temps" gazetesi şöyle yazıyordu.
"Şansölye Hitler, Essen'e gitmek için Weimar'ı terk etmeden önce ünlü filozofun kız kardeşi Bayan Elisabeth Foerster Nietzsche'yi ziyaret etti. Yaşlı kadın ona, kardeşine ait olan bir kılışlı bastonu hediye etti. Ona Nietzsche'nin arşivini gösterdi."
"Bay Hitler, Almanya'da Yahudi zihniyetinin yayılmasına karşı çıkan, Yahudi karşıtı eylemci doktor Foerster'in 1879'da Bismarck'a hitaben yazdığı makalenin okunmasını dinledi. Bay Hitler, elinde Nietzsche'nin bastonu ile alkışlar arasında kalalabalığın içinden geçti."
Nietzsche, 1887'de Yahudi-karşıtı Thédore Fritsch'e yazdığı küçümseyici mektubu şöyle bitiriyordu: "Ama son olarak, Zerdüşt adı Yahudi-karşıtı insanların ağzından çıktığı zaman ne hissetmemi isterdiniz?"(3)
|6 Kasım 2008, 15:01|| |
Nasyonel Sosyalizm (Nazizm)#3 (link)


Never Say Never Agaın


NAZİZM ya da Nasyonal Sosyalizm, I. Dünya Savaşı'ndan sonra Almanya'da, İtalya'da gelişen faşizmle eşzamanlı olarak ortaya çıkan, diktatör Adolf Hitler'in öncülük ettiği siyasal bir akım ve yönetim biçimidir
1918'de I. Dünya Savaşı'ndan yenik çıkan Almanya'da kayzer (imparator) tahttan ayrıldı ve cumhuriyet kuruldu. Seçime dayanan bu yeni yönetim biçimi, Almanlar için daha önce alışık oldukları baskıcı yönetimlerden farklı, daha demokratik bir deneyimdi . Seçimler sonucu değişik siyasal partiler parlamentoya girdi. Bu sırada I. Dünya Sava-şı'nın getirdiği büyük altüstlüklere, savaştan yenik çıkmanın manevi ezikliği de eklenmişti. Naziler bu koşullarda savaşı izleyen işsizlik, yoksulluk ve enflasyondan demokratik kurumların ve siyaset adamlarının sorumlu olduğunu öne sürüyorlardı. I. Dünya Savaşı'nın sonunda, sömürgelerini yitiren, ordusu dağıtılan ve yalnızca gönüllülerden oluşan küçük bir kara ve deniz gücü bulundurmasına izin verilen Almanya, savaş sonrasında bir türlü aşamadığı bu siyasal ve ekonomik bunalım nedeniyle daha da güç durumda kaldı. Böyle bir ortamda ortaya çıkan Naziler, savaşın ezikliğini üzerinden atamayan ve ekonomik durumu giderek bozulan Alman halkına, iş, ekmek ve güçlü bir Almanya vaat ettiler. Almanlar'ın üstün bir ırk olduğunu ve başlarına gelen kötülüklerin sorumlusunun başta Yahudiler olmak üzere başka halklar, komünistler ve sosyal demokratlar olduğunu ileri sürdüler
Eski bir asker olan Adolf Hitler, kısaca Nazi Partisi olarak adlandırılan siyasal partiye girdi ve 1921'de partinin önderi oldu. Partinin uzun adı, sosyalist ve milliyetçi olduğunu belirtmek için seçilen Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'dir. Gerçekte, sosyalizme tümüyle karşı olan Nazi Partisi yalnızca "büyük Almanya" ülküsüne bağlıydı. Parti üyeleri askeri üniformalar giyer, asker gibi davranır, Hitler'in ordusu gibi hareket eder ve o ne emrederse onu yaparlardı. Hitler'in 1921'de kurduğu ve 1925'te yeniden örgütlediği Fırtına Bölüğü (Sturmabteilung-SA) olarak adlandırılan çeteler kendilerinden olmayan herkesi sindirmek için zor kullandılar.
Hitler önderliğindeki Naziler 1923'te Bav-yera eyaletinin yönetimini ele geçirmek için ayaklandılar. Ama sonuç başarısız oldu ve Hitler yaklaşık bir yıl hapiste kaldı. Mahkûmiyeti sırasında Naziler'in, kutsal kitapları olarak benimsedikleri Kavgam (Mein Kampf, 1925-27) adlı kitabını yazdı. Kitapta demokrasi küçümseniyor, Alman ırkının üstünlüğü vurgulanıyor, Yahudiler'e karşı düşmanlık tohumları ekiliyor ve Naziler'in mücadelesi uğruna yapılan haklı ya da haksız her şeyin yararlı ve gerekli olduğu savunuluyordu.
Hitler, Almanya'yı Avrupa'nın efendisi yapma isteğini gizlemiyordu. Ülke geliştikçe ve halkın durumu iyileştikçe Nazi düşünceleri Almanlar arasında yeterince ilgi görmedi. Ama 1929-32 arasında dünyayı etkisi altına alan ekonomik bunalım Almanya'yı da sarstı. Sonunda, gittikçe büyüyen işsizlik Nazi ülkülerinin yeniden canlanmasına neden oldu ve Nazi Partisi ilk büyük başarısını 1930 seçimlerinde kazandı. Ama, iktidara gelmelerini sağlayacak yeterli oyu henüz alamamışlardı.
1932 seçimlerinde Nazi Partisi'nin aldığı oylar biraz gerilediyse de başka bazı milliyetçi önderler Hitler'i denetleyebileceklerini düşünerek başbakan olmasında anlaştılar. 1933'te Cumhurbaşkanı Paul von Hindenburg Hitler'i şansölye (başbakan) olarak atadı. Aynı gün Naziler, düşüncelerine aykırı gelen kitapları toplayarak meydanlara yığdılar ve yaktılar. Seçimlerin yaklaşması üzerine Hitler, komünistlerin etkisini kırmak için ünlü Reichstag (parlamento) yangınını çıkarttı ve komünistleri suçladı. Ardından çıkartılan kişisel özgürlükleri kısıtlayan kararnamelerle geniş çaplı tutuklamalara girişildi. Bu baskı ve terör ortamında girdiği seçimlerde Nazi Partisi yüzde 44 oy alarak en güçlü parti oldu.
Hitler, iktidarı ele geçirir geçirmez, genellikle zora başvurarak yaşamın her alanında Nazi düşüncesini yerleştirmeye çalıştı. Nazi yönetimi, kendine karşı olabilecek hiçbir düşüncenin var olmasına izin vermedi. Hitler, parlamentodan diktatörlük yetkileri aldı. Kısa süre içinde Nazi Partisi dışında tüm partiler kapatıldı. Çalışma yaşamı, eğitim ve öğretim Nazi düşüncesine uygun olarak yeniden örgütlendi. Devlet bir polis devletine dönüştürüldü. SS'ler ve Gestapo (Devlet Gizli Polisi) devlet terörü uygulayarak önce Almanya'da daha sonra da işgal ettikleri topraklarda kendilerine karşı çıkabilecek herkesi öldürdüler, işkenceden geçirdiler ya da toplama kamplarına kapattılar. 1934'ten sonra doğrudan Hitler'e bağlanan koruma birliği anlamına gelen Nazi terör örgütü SS'ler (Schutzstaf-fel) Heinrich Himmler tarafından örgütlenmişti.Aşağı ırk olarak niteledikleri Yahudiler ile siyasal karşıtlarını gönderdikleri ilk toplama kampı 1933'te Dachau'da kuruldu. 1939'a gelindiğinde Almanya'da altı toplama kampı vardı. Daha sonra Almanlar işgal ettikleri bölgelerdeki savaş tutsaklarını aşağı ırk olarak gördükleri halkları, komünistleri, sosyal demokratları ve sosyalistleri buralarda kurdukları kamplarda topladılar. Aralarında Po-lonya'daki Auschwitz'in de bulunduğu bu kamplardaki tutsakları köle gibi çalıştırdılar. Özellikle Yahudiler ve Çingeneler, soylarını yok etmeyi hedefleyen Naziler tarafından, toplu halde gaz odalarında öldürüldü ve ölü yakma fırınlarında yakıldılar. Üzerlerinde en ilkel koşullarda deneyler yapılarak kobay olarak kullanıldılar. Gaz odalarından en büyük payı çalıştırılmayacak kadar yaşlı olanlarla, küçük çocuklar aldı.
Hitler, dış politikada, üstün olarak nitelediği Alman ırkını bir araya toplamak ve bu ırkın rahatça yaşamasını sağlayacak "yaşam alanı" nı elde etmek amacıyla önce Avusturya'yı (1938) ardından Çekoslovakya'yı (1939) Alman topraklarına kattı. 1939'da Polonya'yı işgal ederek II. Dünya Savaşı'na yol açan Naziler, kendi sonlarını da hazırladılar.
Naziler zafer tutkusuyla Almanya'yı savaşa soktular, binlerce kişinin ölümüne ve birçok kentin yakılıp yıkılmasına yol açtılar. II. Dünya Savaşı 1945'te Nazilerin yenilgisiyle son buldu
MsxLabs & TemelBritannica
|12 Mart 2009, 21:55|| |
Nasyonel Sosyalizm (Nazizm)#4 (link)


Ziyaretçi


Heidegger ve Nazizm
Alman filozof Martin Heidegger'in, genellikle Nazi Partisi olarak bilinen Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'ne girişi 1 Mayıs 1933'te gerçekleşmiştir. Yaklaşık üç hafta sonra da Freiburg Üniversitesi'ne Rektör olarak atanmıştır. Rektörlüğü bir sene sonra, 1934 Nisanında bırakmış olsa da, II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar Nazi Partisinin bir üyesi olarak kalmıştır. Rektör olarak ilk icraatı kendisini Rektör seçen yapılar da dahil olmak üzere tüm demokratik yapıları ortadan kaldırmak olmuştur. Kampüsünde üç kez kitap yakma vakası gerçekleşmiş ve öğrencilere şiddet uygulanmıştır.
Çok tekrarlanmış bir öyküye göre Rektörlük zamanında Heidegger'in eski hocası olan Yahudi Edmund Husserl üniversite kütüphanesine alınmamıştır. Bunun doğruluk payı olmamakla birlikte, Heidegger'in kendi asistanı Werner Brock da dahil olmak üzere birçok Yahudi'nin okulla ilişiğinin kesilmesi için Nazi yasalarına başvurduğu doğrudur. Heidegger Varlık ve Zaman kitabını Husserl'a adadığı yolundaki sözlerini kitabın 1941 baskısında çıkarmıştır ve daha sonra yapılan bir röportajda yayımcısı Max Niemeyer'in baskısı yüzünden böyle yaptığını iddia etmiştir. Dahası, 1935'te verdiği derslerden derlenen Metafiziğe Giriş 1953 yılında yayımlandığında, Heidegger Nasyonal Sosyalizm'e, Nazizim'e ithafen yazdığı "bu hareketin içsel hakikati ve büyüklüğü [die inere Wahrheit und Größe dieser Bewegung]" satırlarını çıkarmayı reddetmiştir. Bunları silmek ya da metni değiştirmek yerine bir parantez içi yaması yaparak şunları eklemiştir (yani, dünyasal teknolojinin ve modern insanlığın meydan okuması) , (nämlich [die] Begegnung der planetarisch bestimmten Technik und des neuzeitlichen Menschen). Hitler'e yazdığı bir mektupta da şöyle der: "Ah! Führerim siz bizim insanlarımızın ihtiyaç duyduğu kurtarıcısınız. Azim ve şeref! Yeni bir ruhun hocası ve öncü savaşçısı."
Kendini Heidegger'in dostu olarak gören Husserl 4 Mayıs 1933'te şöyle yazdı: Yalnızca gelecek 1933'te hakiki Almanya'nın hangisi ve hakiki Almanların da kimler olduğunu söyleyebilecektir – zamanın az ya da çok materyalist-mitik ırkçı önyargılarını onaylayanlar mı, yoksa geçmişteki Almanların hürmet edip ebedileştirdikleri geleneklerinin mirasçısı olan kalbi ve aklı temiz Almanlar mı? Husserl 1938'de öldüğünde Heidegger cenazesine katılmadı.
Eleştirmenler bundan başka Heidegger'in bir Yahudi olan Hannah Arendt'le olan ilişkisine de dikkat çekmişlerdir. 1920'lerde henüz Heidegger'in Nazilerle olan ilişkisi başlamadan evvel, Arendt Marburg Üniversitesi'nde onun doktora öğrencisiydi ancak bu ilişki Arendt Karl Jaspers'le çalışmak için Heidelberg'e gittiğinde de son bulmadı. Arendt savaştan sonraki Nazi karşıtı duruşmalarda Heidegger'in lehine konuşmalar yaparen, aynı duruşmalarda Jaspers onun aleyhine konuşarak, güçlü eğitmen kimliği nedeniyle Alman öğrenciler üzerinde olumsuz bir etkisinin olduğunu vurguladı. Arendt savaştan sonra da ihtiyatlı bir şekilde Heidegger'le görüşmeyi sürdürdü.
Der Spiegel röportajı
Birkaç sene sonra Heidegger sessizliğini bozarak Der Spiegel dergisine ölümünden sonra yayımlanmak üzere bir röportaj verdi. Şuna dikkat çekilmelidir ki, Heidegger ısrar ederek röportajın basılı versiyonu üzerinde oynamalarda bulunmuştur. Bu röportajda, Heidegger'in Nazilere nasıl katıldığının savunması iki yoldan ilerler: öncelikle, üniversitenin (ve genelde de bilimin) siyasileşmesini engellemek için Nazi yönetimiyle uzlaşmaktan başka bir alternatif olmadığını iddia etmiştir. İkinci olarak da "yeni bir ulusal ve toplumsal yaklaşım" bulmaya yardımcı olacak bir "uyanış" ("Aufbruch") gördüğünü söylemiştir (bu uyanışın 70 milyondan fazla insanın canını aldığını söylememiştir). 1934'ten sonra Nazi hükümetine karşı daha eleştirel olabileceğini (olması gerektiğini?) belirtmiştir. Heidegger'in kimi soruları verdiği cevaplar kaçamaklıdır. Örneğin, nasyonal sosyalizmin "ulusal ve toplumsal yaklaşım"ından söz ederken, sözü Friedrich Naumann'a bağlar. Ancak Naumann'ın "national-sozialar" yaklaşımı nasyonal sosyalist değil, liberaldir. Görünüşe göre Heidegger bu kafa karışıklığını bile isteyerek yaratmaktadır. Tüm çelişkilerin üzerinden atlayarak bu iki tartışma çizgisini ardı ardına sıralar. Dahası, savunması dikkati diğer eğitmenlerin ve düşünürlerin aşırılığına çekerken kendi Nazi sempatisini gizler gibi görünmektedir.
Der Spiegel muhabirleri, Heidegger'in 1949 yılında soykırım ve gıda mühendisliği için sarf ettiği, "özünde aynı şey" ifadesini onun karşısına koymazlar. Heidegger'in savunucuları bu "özün benzerliği" ifadesini onun "Hakikatin Özü Üzerine" adlı makalesiyle savunmaya çalışırlar.
Aslında Der Spiegel muhabirleri Heidegger'in Nazi sempatisini ortaya koyan birçok kanıttan o sıralar haberdar değillerdi. Daha geniş bilgi için Critical Inquiry dergisinin 15. sayısına bakılabilir. Heidegger'in felsefesiyle siyaset anlayışı arasındaki ilişki pek çok kitapta da incelenmiştir.
|13 Mart 2009, 19:29|| |
Nasyonel Sosyalizm (Nazizm)#5 (link)


Ziyaretçi


Nazi sembolizmi
Yirminci yüzyıl Alman Nazi Partisi grafik sembolizmi aşırı kullanımıyla dikkat çekmekteydi, özellikle ana sembol olan Hakenkreuz (swastika)ya da gamalı haç partinin ana sembolü olarak kullanılıyor ve Nazi Almanyası'nın bayrağını oluşturuyordu.
Kullanılan diğer Nazi sembolleri:
Runik harfler
1933 yılından, iki "Sig Rünü"
içeren Nazi SS arması.
Rünik Alfabenin harfleri, özellikle Sigel, Eihwaz, Tyr ve Algiz rünleri, Naziler tarafından Alman gelenekleriyle kendilerini ilişkilendirmek için kullanılmıştır.
Nazilerin rünleri kullanmalarının ardındaki gerçekler, 19ncu yy.sonları ve 20nci yy. başlarında Alman mistisizm'inin önemli figürlerinden birisi olan Guido von List'in eserlerinde bulunabilir. List'in 1908'de yayınladığı Das Geheimnis der Runen ("Rünlerin Gizleri") isimli eseri konuyla ilgili örneklerden birisidir.
Nazi yazılarında kullanılan, s rünü List'in "Sig" figürüdür.
|28 Eylül 2010, 13:48|| |
Nasyonel Sosyalizm (Nazizm)#6 (link)


Never Say Never Agaın


Nasyonal sosyalizm, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Almanya'da gelişmeye başlayan ve 1933'ten İkinci Dünya Savaşı'nm sonuna kadar iktidarda kalan otoriter bir siyasal rejimdir. Sosyalizmin toplumsal kuralları ile ırkçılığı birleştirme iddiasında olduğu için bu adı alan "nasyonal sosyalizmin bir diğer adı da "nazizm"dir. Nasyonal sosyalizm, Alman ırkçılığı, Yahudi düşmanlığı, lider (führer)in mutlak egemenliği, anti komünizm, savaşın yüceltilmesi ve şiddet öğeleri üzerine kurulmuştur.
Nasyonal sosyalizmin ilkelerini belirleyen ve iktidara gelmesi için mücadelesini yürüten Adolf Hitler'dir. Bu nedenle nasyonal sosyalist hareketin başarısı, Hiüer'in kişiliğine bağlı olarak dalgalanmalar göstermiştir. Hitler orta halli bir devlet memuru ailenin çocuğu olarak 1889 yılında Alman-ya-Avusturya sınırında küçük bir kasaba olan Braunauam Inn'de doğdu. Babası gibi memur olmak istemeyen Hitier, onbeş yaşındayken ressamlık öğrenimi görmek üzere Viyana'ya gitti. Viyana'da yoksul ve sıkıntılı günler geçiren Hitler, ressamlık öğreniminden vazgeçerek mimarlık öğrenimi görmek istediyse de, eğitimini tamamlama imkanı bulamadı. Hiüer'in Viyana'da yaşadığı bu sıkıntılı günler Ve Almanların kendi ülkelerindeki onur kinci durumları, nasyonalist sosyalist ideolojinin gelişmesine kaynaklık etmiştir. Kendisi bir Alman olarak açlık ve yoksulluk çekerken, Alman olmayanlar, özellikle de Yahudiler lüks ve bolluk içinde yaşıyorlardı. Viyana gibi, Almanları onurlandıran muhteşem şehirde, aşın zenginlik ve sefaletin bir arada yaşandığı, eşitsizlik ve haksızlıklar üzerine kurulu bir düzen hüküm sürüyordu. Bu durumdan kurtulmanın yollarını arayan Hitler, Önceleri sosyalist ve sosyal demokrat düşüncelere ilgi duyarak işçi hareketlerine katıldı. Ne var ki, bu çevreler, Hiüer'in yürekten inandığı, vatan, millet, ahlak, hukuk ve din gibi kavramları, kapitalist düzenin ve burjuva ideolijsinin öğelerinden sayarak inkar ediyorlardı. Ayrıca bu harekeüer, bilerek ya da bilmeyerek Yahudilerin amaçlarına hizmet ediyordu. Çünkü Marksizm, bütün insanların Yahudilerin denetimine geçirilmesi için icad edilen bir ideolojiydi. Demokrasi ise sağladığı özgürlük ve hoşgörü ortamıyla, Marksizmin gelişmesine yataklık eden bir üreme alanı görevi yapıyordu. Marksizmin kökünün kazınması ve Yahu-diler'in dünya egemenliğinin önlenebilmesi için, Alman Irkı'nın üstün değerleriyle donatılan, gerektiğinde sertlik ve şiddetten kaçınmayan bir siyasal hareket başlatılmalıydı. Avusturya'daki mevcut partilerden, Pan Germanist Parti, kitlelerden çok burjuva sınıfına dayandığı ve ihtilalci olmadığı, Sosyal Hıristiyan Parti ise ırkçılıktan çok din kurallarına önem verdiği ve Yahudi düşmanlığı yapmadığı için böyle bir hare-keü başlatmaya uygun değildi. Hiüere göre Alman toplumunun sorunlarını ancak, sosyalizmin toplumsal ilkeleri ile milliyetçiliği birleştiren, ama sınıf mücadelesini reddeden, güçlü bir liderin önderliğinde örgütlenen nasyonal sosyalist hareketler çözümleyebilirdi.
Hitler 1919'da Münih'e giderek yıllardan beri tasarladığı siyasal hareketi başlattı. Hareketin kısa sürede sesini duyurabilmesi için, geniş kitlelerin katılımını gerekli görerek, Alman İşçi Partisi'ne giren Hitler, mücadelesini orada başlattı. Kısa sürede parti içinde etkili bir konuma gelerek, partinin örgüt yapısını tamamen değiştiren Hitler, adını da Alman Nasyonal Sosyalist İşçi Partisi olarak değiştirdi. Kendisine gamalı haç'ı sembol olarak seçen parti, yirmibeş ilkeden oluşan bir program yayınladı. Nasyonal sosyalistler ilk dönemlerinde daha çok komünistlere ve Yahudilere karşı yürüttükleri şiddet ve saldırı hareketleri ile dikkati çektiler. İktidarı kısa yoldan ele geçirebilmek için 1923'de Musolini'nin Roma yürüyüşüne benzer bir yürüyüş düzenlediler. Ama başarısız oldular, Hiüer kurmaylarıyla birlikte tutuklanarak hapse gönderildi, partileri de kapatıldı. Hitler, mahkumiyet günlerini geçirdiği Landsberg Kalesi'nde hayatını, görüşlerini ve mücadelesini anlattığı Mein Kamp (Kavgam) adlı kitabını kaleme aldı. Hapisten çıkınca daha güçlü ve düzenli bir mücadele yürüten naziler, 1933'de iktidara geldiler ve parti programında yer alan düşüncelerini yürürlüğe koydular.
Nasyonal sosyalistlerin hareket noktasını oluşturan en temel kavram Alman ırkçılığıdır. Irk kavramını biyolojik anlamıyla benimseyen nasyonal sosyalistlere göre, Devlet adı verilen siyasal toplulukları, etnik bakımdan aynı ırka mensup olan insanlar oluşturur. Irklar insanlar arasında fiziki farklılık yaratmakla kalmaz, entellektüel ve manevi değerlere de kaynaklık eder. Bu değerlerin yaratılmasına katkıları bakımdan üstün ırklar ile aşağı ırklar arasında eşitlik yoktur. Üstün ırkların kültür üretme ve uygarlık kurma yeteneği vardır. Tüm uygarlıkları üstün ırklar kurmuşlardır. Uygarlığın devam edebilmesi için, üstün ırkların korunması ve aşağı ırklarla birleşmelerinin engellenmesi gerekir. Irklar arasında yapılan derecelendirmenin en üstünde, ırkların en safı ve en fazla korunmuşu olan kuzey ar-yen ırkları, en altında da insanlığın ve uygarlığın düşmanı olan Yahudiler yer alır. Kuzey aryen ırkları içerisinde en saf ve temiz kalanı ise Almanlar'dır. Alman halkı führerinin önderliğinde ve ona tam bağlılık içerisinde kuzey aryen ırklarını koruyarak, aşağı ırklarla birleşip bozulmasını önleyecektir. Almanya'da naziler iktidara gelince, çıkardıkları yasalarla, tüm resmi makamlara Alman kanı taşıdığını kabul ettikleri kendi adamlarını getirdiler. Uygulanan şiddet ve yıldırma hareketleriyle, kamu kesiminde ve serbest meslek mensupları arasında yer alan komünistler ve Yahudiler temizlendi. Sadece Alman kanı taşıyanlara vatandaşlık hakkı tanındı. Alman kanı taşımak için önceleri en az iki kuşak ileriden Alman olma şartı aranırken, daha sonraki yıllarda aryen ırkının Özelliklerinin belirlenmesi konusunda fikir ayrılıkları ortaya çıkınca, bu uygulamadan vazgeçilerek, aryenlerin de diğer ırklarla karışabileceği kabul edildi. Ancak bu karışma çok sınırlı kalmıştı. Üstelik üstün ırk olduğu için, karışmada aryenler kendi özelliklerini koruyabilmişlerdi. Almanlar içerisinde diğer ırklarla hiç karışmamış olan sınırlı sayıda seçkinler de vardı. Bunlar, tanrının seçerek yarattığı saf ari ırka mensup olanlardı. Devleti yönetmek, saf ve üstün olan bu kimselerin hakkı olarak görülmüştür.
Nasyonal sosyalistlere göre, devleti oluşturan insanlar arasında aynı kanı taşımanın verdiği yakınlaşmadan kaynaklanan bir topluluk (cemaat) ruhu vardır. Aynı ırkın parçalarını oluşturan bu insanları bir araya toplayan şey, kişisel çıkarlar ve yasalardan çok, taşıdıkları kan bağıdır. Kişiler kendi yararlarına bir hak talebinde bulunmazlar, ırkın çıkarlarını esas alan hukuki düzenlemelerin sağladığı imkanlarla yetinirler. Her türlü gelişmenin temel koşulu, ırkın yükselmesi ve korunması olduğundan, özel ve kişisel çıkarlara hizmet eden örgütlenmelere izin verilmez. Bu yönleriyle nazizm ile İtalyan faşizmi arasında bir benzerlik kurulabilir. Ancak faşistler devleti yücelterek, onun üstünde bir kurum ve çıkar tanımadıkları halde, naziler ırkı en yüksek yere koymuşlar, devleti ise ırkın yükseltilmesinin aracı olarak görmüşlerdir. Hiüer'e göre devlet "muhteva" değil "ka-lıp"tır. Muhteva ırktır, önemli olan muhtevanın korunmasıdır. Kalıp ancak muhtevayı koruduğu sürece değerli olacağından, devlet de ırkı koruduğu ve geliştirdiği sürece Önem taşır.
Nasyonal sosyalizmde siyasal iktidarın kaynağı, tek ve tartışmasız sahibi führer'dİr. Führer'in bu tekelci iktidarı, tüm devlet organlarını ve onların faaliyetlerini kapsar. Halkın yolgöstericisi olan führer, bu misyonunu kendi kişiliğine bağlı olarak aslen kazanmıştır. Ona bu yetkileri bir başka kişi, ya da organ vermemiştir. Führer halkın ruhunu temsil eder. Bu nedenle ona uyanlar gerçekte kendi iradelerine uymuş olurlar. Hitler bunu halka karşı yapmış olduğu konuşmalarda "ben hepinizdeyim, hepiniz bendesiniz" diye ifade etmiştir. Führer, halkını dilediği gibi yönetir. Gerekli gördüğünde halkın oyuna da başvurabilir. Ancak halkın oyuna başvurulması, führerin görüşlerinin halk tarafından benimsenmiş olmasından başka anlam taşımaz. Bu kuralın bir sonucu olarak parlamentonun bir yasayı görüşmesi de führenin iradesinin onaylanmasından başka bir şey değildir. Halkın, parlamentonun ve diğer devlet organlarının führere karşı sadece yükümlülükleri vardır. Bu yükümlülük onun emirlerine itaat edilmesi ve iradesinin tartışmasız yerine getirilmesi şeklinde kendisini gösterir. Führer hem parlamentoyu, hem de hükümeti denetleyen tek yetkilidir. Dolayısı ile parlamenter sistemde olduğu gibi, parlamentonun hükümeti siyasi yönden denetleme yetkisi bulunmamaktadır. Nasyonal sosyalizm, siyasal hayatla pülüralizmi ve devlet organlarının kuvvetler ayrılığı esasına göre örgütlenmesini reddeder. Führer devletin, hükümetin, parlamentonun ve kamusal görevleri yöneten tüm kurum ve kuruluşların başıdır.
Alman ırkının yüceltilmesi, Yahudilerin ve komünistlerin yok edilmesi düşünceleri savaşı ve şiddet hareketlerini ön plana çıkarmıştır. Nazilere göre savaş, milletlerin hayatını düzenleyen biyolojik bir zorunluluktur. İnsanlığın yüz karası olan aşağı ırklar savaşla yok edilir, üstün ırkların korunması ve gelişmesi savaşla sağlanır, uygarlıklar savaşların verdiği dinamizm olmasa kurulamaz. Savaş halkın içindeki iktidar ve kudret duygusunu alevlendirir, genel çıkarlar uğruna kişisel ve özel çıkarların terke-dilmesini öğretir. Alman ruhuna bağlı kuvvetli bir dünya devletinin kurulması, Almanya'nın düşmanlarıyla savaşarak onları yenmesine bağlıdır.
Hitlere göre, güçlünün rolü kendinden zayıflan yenerek denetimi altına almaktır. Kuvvetliler içinde bile üstünlüğü elinde tutacak olan en kuvvetlilerdir, öyleyse Almanlar her bakımdan en üstün olmalı ve tüm düşmanlarını yenerek boyunduruğu altına almalıdır. Hitier bu görüşleriyle ırklar arasında doğal seleksiyonu kabul eden bir tür "Sosyal Darvinizm"i savunmuştur. Naziler iktidara geldiklerinde, Almanların denetiminde bulunan mevcut toprakların, halkın ihtiyacının karşılanmasına yetmiyeceğini, kalabalık nüfusları ile ülkelerinin genişliği arasında bir ters orantı bulunduğunu öne sürerek, topraklarını genişletmek için komşu devletlere saldırdılar. Naziler bu saldırılarının Avrupa uygarlığının Yahudilere ve komünistlere karşı korunmasına yönelik bir önlem olduğunu da öne sürmüşlerdir. Çünkü Yahudilere olduğu kadar, komünizme de karşı olmuşlar, daha iktidara gelmeden önce sol hareketlere karşı şiddete başvurmuşlardır. Nazilerin iktidara geldiği yıllarda ileri derecede sanayileşmiş olan Almanya'da radikal sol hareketler oldukça güçlüydü.
Sosyal demokratlar bile biçimsel olarak Marksizmi benimsiyorlar, ayrıca komünistler de oldukça etkili oluyorlardı. Komünistlere karşı acımasız bir mücadele yürüten naziler, iktidara geldiklerinde sol örgütleri dağıttılar, komünist liderleri ve sol hareketlerin aktif üyelerini toplama kamplarına gönderdiler,Almanya'da nazı rejiminin kurulması beklenmedik bir anda, aniden ortaya çıkan bir olgu değildir. Alman toplumunun kültüründe, ırkın ve devletin önemini, ırkın ve devletin çıkarları uğruna güç ve şiddete başvurmanın meşruiyetini savunan düşüncelerin tarihsel kökleri vardır. Hegel'in mutlak düşünce kabul ettiği devlete duyduğu hayranlık, Herder ve Treitsche gibi düşünürlerin romantik milliyetçiliği, Alman felsefe ekollerinin benimsediği tarihselci yöntem, bu alanda önemli birikimler sağlamıştır. Bu birikimlerin etkisiyle cermen ırkının geleceği için yöneticilerine koşulsuz itaat eden, üniforma, yetki ve şiddetten hoşlanan bir kitle oluşmuştur.
Almanların Birinci Dünya Savaşı'nda yenilmeleri de Nazilerin iktidarı için uygun olan psikolojik ortamı hazırlamıştır. 1871'de Bismark'ın Fransa'yı yenerek Alman imparatorluğumu ilan etmesinin üzerinden henüz yanm yüzyıl geçmeden girdikleri savaşta büyük bir yenilgiye uğradılar. I919'da imzalanan Versay Andlaşması ile Almanlar sömürgelerini ve topraklarından bir kısmını kaybetmekle kalmayıp, savaşı başlatmakla suçlanarak tazminat ödemeye mahkum edildiler. Bu yenilgi Alman halkının onurunu tamir edilmez biçimde zedeledi. Üstelik 1929-30 yıllarında yaşanan büyük ekonomik kriz, savaşın henüz kapanmayan yaralarına yenilerini ekledi. Ortaya İlk çıktığı günden beri Versay Andlaşması'nın öcünün alınacağını söyleyen Hitler'in, ekonomik krizden çıkmak için önermiş olduğu çözümler de, o günün koşullarında çekici geldi. Zaten Alman halkı kendisini içinde bulunduğu koşullardan kısa sürede çekip çıkaracak bir kurtarıcı arıyordu.
Tüm bu avantajları iyi değerlendiren Naziler, 1932 seçimlerinde çoğunluğu sağlayamamakla beraber, en fazla oyu aldıkları için hükümeti ele geçirdiler. 30 Ocak 1933'de Cumhurbaşkanı Hinden-burg, Hitlcr'i başbakan atadı. İktidara gelen Naziler kısa süre içerisinde tüm muhalefet partileri, sendikaları ve karşıt görüşleri savunan toplumsal örgütleri kapattılar. Yahudileri ve radikal sol hareketlerin Önde gelenlerini ya öldürdüler, ya da toplama kamplarına gönderdiler. Yeniden güçlü Almanya'yi kurarak ari ırkın üstünlüklerini insanlığa gösterebilmek için, tüm komşularına savaş açtılar. Güçlü ve disiplinli orduları, son model silahlarıyla güçlük çekmeden, neredeyse kıta Avrupası'nın tamamını kontrollerine aldılar. Ama karşılarında Sovyetler Birliği, Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere'nin birleşik kuvvetlerini bulunca, savaşı başlatmakla doğru bir şey yapmadıklarını anladılar. Fakat dönülmez noktaya gelinmişti; ya yenecekler, ya da bu uğurda öleceklerdi. Sonuç bekledikleri gibi olmadı, savaşı kaybettiler. Dünyayı fethetmeye, Alman ırkının onurunu kurtarmaya çıkmışlardı. Ellerinde bulunanı da yolda yitirdiler, Almanya sadece harabe olmakla kalmayıp, ikiye bölünmekten de kurtulamadı.
Şükrü KARATEPE
|17 Aralık 2010, 14:24|| |
Nasyonel Sosyalizm (Nazizm)#7 (link)


Ziyaretçi


Nasyonal Sosyalizm ya da Nazizm, Almanya'da Adolf Hitler tarafından kurulan yönetim sistemi ve siyasi bir akımdır. Temel felsefesi milliyetçilik, sosyalizm, ırkçılık, anti-semitizm ve popülizm üzerine kuruludur. Bunların yanını sıra antikomünizm ve antikapitalizm sunmaktadır. Nasyonal sosyalizm beyaz ırkın diğer ırklardan (siyah-melez) üstün olduğunu ve ırklar arasında varolup süregelen mücadelenin (ırksal kazanımlarını fark edip kullanabilirlerse) üstün olan beyaz ırkın kazanacağını savunur.
Nasyonal Sosyalizm doktrininin ilanı 1898'in Mayıs ayında, ilk teorisyeni Maurice Barrès tarafından yapıldı. Fransız Barrès, sosyalist bir milliyetçilik fikrini, yabancı egemen Almanya'ya karşı, seçmenleri kazanmak üzere yaydı ve sosyalizm'in "liberal bir zehir", ancak, nasyonal sosyalizmin, kollektif milliyetçiliğin gerçekleştirmenin aracı olduğunu açıklamıştı. Barrès'e göre, işçiler kendi uluslarından işverenlere karşı değil, yabancı işverene ve Yahudi sermayesine karşı mücadele etmeliydi.
"Nazi" Kelimesinin Kökeni
Nazi kelimesi, Adolf Hitler'in ideolojisini benimseyen kişi ya da kurumlara verilen genel adı ifade eder. Nazi Partisi'nin Almanca adı, NSDAP (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei) idi. Avusturya vatandaşı Adolf Hitler tarafından faaliyete geçirildi.
"Nazi" kelimesi, köken olarak "National" ve "Sozialismus" kelimelerinden meydana gelmekteydi. (Almanca: Nationalsozialismus)
Nazizm'in II. Dünya Savaşı'ndan Sonraki Durumu
İki dünya savaşı arasında ortaya çıkan bu ideoloji, bugün milletlerarası siyasi ve toplumda kabul görmemektedir. Bugün halen açık ve gizli eylemlerle faaliyetini çeşitli ülkelerde sürdürmeye çalışmaktadır. Bunlar arasında Almanlar'ın NPD ve Skinheads'leri (dazlaklar), İngiliz Skinheads ve holiganları yanında Amerika'da Ku Klux Klan üyeleri gibi daha birçok ufak tefek grup ve akımlar mevcuttur. Almanya başta olmak üzere birçok ülkede Nazi'lerin açıkça siyasi ve dernek çalışmaları sınırlandırılmış veya yasaklanmıştır.
Alman Nasyonal Sosyalizmi
1933'te Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nde örgütlenen Nasyonal Sosyalistler Weimar Cumhuriyeti'nin (Almanya) seçimlerini kazanıp hükümeti kurarak totaliter diktatörlüklerini ilan ettiler. Bu yeni Nazi devletinin adı III. Reich'ti ve 1945'e kadar devam etti. Büyük Alman devleti kurulmasına engel olduğu iddia edilen tüm insanlar (Yahudiler, sosyalistler, komünistler, çingeneler, eşcinseller ve başka rejim muhalifleri) ağır bir şekilde cezalandırılarak idam edildi. Daha sonra dünya bu idamları Soykırım (Genocide) olarak adlandırdı.
Alman Nasyonal Sosyalizmi Almanya'nın pek çok cephede birden zorlu bir savaşa girmesine ve bu savaşta ağır bir yenilgi almasına yol açmış, pek çok ülkeden milyonlarca insanın ölmesine sebep olmuştur.
vikipedi
|1 Ağustos 2013, 22:36|| |
Nasyonel Sosyalizm (Nazizm)#8 (link)


Silent storM


Nasyonal Sosyalizm
MsXLabs.org & MORPA Genel Kültür Ansiklopedisi
Alman Nasyonal Sosyalist İşçi Partisi'nin (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiter-Partei/NSDAP) siyasî hareketi ve öğretisi; Nazizm. "Nazi" sözcüğü, sosyalistler için kullanılan "sozi" kısaltmasına benzetilerek national sözcüğünün "na"sına, sozialist sözcüğünün "zi"sinin eklenmesiyle oluşturulmuş yapma bir sözcüktür. Nasyonal Sosyalizm yerine Nazizm sözcüğü de kullanılır. Nazi hareketi, I. Dünya Savaşı'ndan yenik, yoksullaşmış ve Versailles Barış Antlaşması'nın ağır hükümleriyle de onuru kırılmış olarak çıkan 1918-1919 Almanyası'nda boy verdi. Parti, Münihli bir çilingir olan Anton Drexler tarafından Alman İşçi Partisi adıyla 1919'da kuruldu. 1920'de adını değiştirerek 1921'den itibaren Adolf Hitler tarafından yönetildi. Almanya 1920'li yıllarda ekonomik, siyasî ve toplumsal bir kaos içindeydi. Rus Devrimi'nden esinlenen ve Komintern içinde örgütlenmiş olan Alman komünistlerinin devrim girişimleri başarıya ulaşmamış olmakla birlikte Alman toplumunda artan bir komünizm korkusu yaşanmaktaydı. Başlangıçta Naziler özellikle Bavyera'da etkili oldu. Bavyera hükümetine karşı 9 Kasım 1923'teki darbe denemesinden sonra (Münih Birahane Darbesi) yasaklanan parti, 1925'ten itibaren önemli rol oynamaya başladı. Nazi Partisi, 1929 ekonomik bunalımı sırasında politik bir güç olarak belirdi. 1928'deki 100.000 üyeli bir partiden 1932'de 920.000 üyeli bir parti hâline geldi. Hitler'in demagojik hitabet ve propaganda sanatını kullanan Naziler, Alman toplumunun olabildiğince geniş bir kesiminin hoşnutsuzluğunu kanalize etmeyi başardılar. Programlarını milliyetçilik, ırkçılık, otorite ve militarizme dayandırdılar. Bunlar, Hitler'in kitabı "Mein Kampf"ta (Kavgam, 1923) dile getirilmişti. Alman ulusu silâhlanma ve yayılma yoluyla, birleştirilmiş bir askerî rejim altında kendi saygınlığına yeniden kavuşacaktı ve bu ideoloji "Ein Reich, Ein Volk, Ein Führer" (Tek Devlet, Tek Ulus, Tek Önder) sloganında ifadesini buluyordu. Nasyonal sosyalizm, Münih Birahane Darbesi'nden sonra, iktidarageçmek için meşru güçlerin desteğini almak gerektiği sonucuna vardı ve o tarihten sonra hep bu ilkeyle hareket etti. Amaca ulaşmak için her yol mubahtı. Hatta sosyalist içerikli propagandaya bile başvurulabilirdi. Nazi hareketi, siyasî mücadelesini, en büyük partiyi oluşturan sosyal demokratlar ve işçilerin üçte birini kapsayan Alman komünistlerine karşı yürütmek durumundaydı. Gerek sosyal demokratların gerekse komünistlerin birbiriyle işbirliği yapmaktan kaçınmaları, Naziler için büyük bir manevra alanı açtı. Nazi hareketi bu uygun koşullarda giderek büyüdü ve bunda görkemli gösterilerin ve partinin kahverengi gömlekli milislerince (Sturm-Abteilung, SA) uygulanan terör eylemleriyle muhaliflerin sindirilmesinin büyük etkisi oldu. Parti, antidemokratik, antiliberal ve kavgacı yanını gösterdikçe askerî çevrelerin, komünizm tehlikesine karşı da büyük işadamları ve toprak sahiplerinin desteğini aldı. 1929 ekonomik çöküntüsünü kullanan kitle propagandası sayesinde 1930 seçimlerinde önemli başarılar kazandı. Dönemin cumhurbaşkanı olan eski Mareşal Hindenburg, Nazi hareketinin güçlenmesine endişeyle bakıyor, önderleri ve onbaşılıktan gelme Hitler'e iktidarı teslim etmemek için Alman ulusunu birleştirebilecek formüller üzerinde direniyordu. 1930-1932 yılları Heinrich Brüning'in, 1932 Haziran-Kasım'ı da Franz von Papen'in başbakanlığıyla geçti. Bu hükümetler Alman toplumundaki kutuplaşmayı gideremedi, ekonomik, toplumsal ve siyasî bunalıma çözüm bulamadı. Sık sık seçime başvuruldu. Naziler 1932'de Alman parlamentosunda (Reichtag) sandalyelerin üçte birinden fazlasını aldı. 1933 seçimlerinde de %44'le partiler içinde en çok oyu topladılar. Von Papen istifa ederek Hitler'in başbakan olması yönünde çalışmaya başladı. Hitler'in yönlendirilebileceğine ikna edilen ve Hitler'in işadamlarınca da desteklendiğini anlayan Hindenburg, 1933 Ocağı'nda onu başbakan (şansölye) yaptı. 21 Mart 1933'ten itibaren Hitler hükümeti, denetimi ele aldı ve Haziran'da NSDAP, Almanya'nın tek partisi ilân edildi. Radikal Nazi ögeler, yani SA'lar 1934'te tasfiyeedildi ve Hitler'in sözü, tartışmasız biçimde en yüce buyruk kabul edildi. Yahudiler, ari ırktan olmayanlar, sendika ve parti ileri gelenleri de dahil olmak üzere bütün muhalifler toplama kamplarına sürüldü ve birçoğu buralarda imha edildi. Alman ulusuna mutlu bir gelecek vaat ederken onu II. Dünya Savaşı'na sürükleyen, milyonlarca Alman yurttaşının yanı sıra, bunun birkaç katı kadar da çeşitli uluslardan insanın ölümüne yol açan, iktidara yürürken kullandığı terörü, iktidara geldikten sonra doruğuna çıkaran, her türlü muhalif sesi susturan, insanları daha çok çalıştırıp daha az kazanacak duruma sokan, demokrasiden eser bırakmayan, tek parti-tek şef ilkesini benimseyen, devletle partiyi özdeşleştiren, bütün insanlığı Alman ulusuna bağımlı kılmaya, insanlığın kültür birikimini yok etmeye çalışan, İtalyan faşizmi ve İspanyol falanjizmiyle işbirliği yapan ve bütün bu uygulamalarıyla da "Alman faşizmi" adıyla anılan nasyonal sosyalizm, II. Dünya Savaşı süresince gücünü yitirdi ve savaşla birlikte kendisi de yok oldu. Hitler'in ve nasyonal sosyalizmin izinde giden kimi küçük gruplar Batı Almanya da dahil, günümüzde çeşitli ülkelerde varlığını sürdürmektedir.
Sponsorlu Bağlantılar