Bugünler "kontrol etme isteği/çabası/arzusu" üzerine gözlem yapıyorum, düşünüyorum. Gücümüzü fark etme ve ortaya koymanın sağlıklı olduğunu görüyorum ve ne zaman, hangi hallerde gücümüzü bilgece kullanmaktan çıkıp, kontrol etme oyunlarına giriyoruz diye izliyorum. Bu farkındalığın çok önemli olduğunu görüyorum, zira kontrol edemediğimiz hallerde "çıldırıyoruz, kızıyoruz, suçluyoruz, raydan çıkıyoruz". En başka bu kontrol etme arzusu olmasa, raydan da çıkmayacağız.
Bugün bir zaman önce okuduğum Ram Dass'ın "Compassion in Action" kitabından bir sözü paylaşmak istiyorum:
"Artık spiritüel yolculuğumu, seçim yapmaktan ziyade olanı dinlemek ve olanı derinden duymak/olanla derinden bağlantı kurmak olarak tanımlıyorum."
İngilizcesini de yazacağım: "I define my spiritual journey more as one of listening and tuning into what is than of choosing."
Olanla derinden ve içten, tüm samimiyetimizle bağlantı kurulduğunda, olanı derinden dinlediğimizde kontrol etmeye gerek kalmıyor. Üzerinde biraz daha gözlem yapalım, düşünelim...