‘’Kendilerini her yönden kuşatan göğe ve yere bakıp düşünmezler mi? Dilesek onları yerin dibine geçirir veya gökten üzerlerine parçalar düşürürüz. Kuşkusuz bütün bunlarda Allah’a yönelen her kul için alınacak bir..
‘’Kendilerini her yönden kuşatan göğe ve yere bakıp düşünmezler mi? Dilesek onları yerin dibine geçirir veya gökten üzerlerine parçalar düşürürüz. Kuşkusuz bütün bunlarda Allah’a yönelen her kul için alınacak bir ders vardır.’’Sebe Süresi 9. Ayet
Bir zamanlar, bir baba ve oğuldan oluşan bir aile yaşarmış. Baba ve oğul inşaat işleri yaparak geçimlerini sağlarlarmış. Baba inşaat ustası, oğul ise onun kalfasıymış.
Görünüşte mutlu bir aile tablosu çizseler de babası oğlundan çok şikayetçiymiş. Oğul durmadan birileriyle kavga ediyor, etrafındakilere zarar veriyor, babası da buna çok üzülüyormuş.
Gel zaman git zaman babası oğlunun bu durumunu düzeltmek için bir şey yapamamış. Günlerden bir gün, bir tatil günü babası oğlunu bir kenara çekerek, ona bir torba çivi vermiş. Bir torba çiviyi görünce oğul önce çok şaşırmış. Oğlunun çok şaşırdığını gören babası da:
“Oğlum sana bir torba çivi veriyorum. Arkadaşlarınla tartışıp kavga ettiğin her sefer şu gördüğün tahtaya bir çivi çak”, diye oğlunu uyarmış.
Oğul, babasının sözünü dinlemiş, birinci gün tahtaya 37, ikinci gün 25, üçüncü gün ise 17 çivi çakmış. Günler geçip gidiyor, oğul tahtaya daha az çivi çakmak için kendini kontrol etmeye çalışıyormuş. Ve her geçen gün daha az çivi çakmış. Nihayet bir gün gelmiş ki hiç çivi çakmamış tahtaya. Bu mutlu haberi babasına söylemiş. Babası oğlunu yeniden tahtanın önüne götürmüş. Oğluna:
“Bu günden başlayarak tartışmayıp, kavga etmediğin her gün için tahtadan bir çivi çıkart”, demiş.
Oğul tartışıp, kavga etmediği her gün tahtadan bir çivi çıkartıyormuş. Günler geçmiş, bir gün gelmiş ki tahtadaki çivilerin hepsi çıkarılmış. Bunu gören baba oğlunu yeniden tahtanın karşısına götürmüş ve
“Aferin oğlum iyi davrandın, arkadaşlarınla iyi geçindin, hiç kimseyle kavga etmedin; ama bu tahtaya dikkatli bak. Üzerinde artık çok delik var. Bu tahta perde hiçbir zaman geçmişteki gibi olmayacak.”
Bu hafta yazıma bir ayet ve bir hikaye ile başladım. Yaşadığımız felaketler, acılar Allah’ın önümüze nasihat olarak çıkardığı derslerdir. Yaşamda neyi deneyimlediğimizden çok o deneyimlerden nasıl dersler çıkardığımız önemlidir. Yaşantımızda iyiyi veya kötüyü tercih etmek, aç gözlü veya kanaatkar olmak, hırslı veya şükür sahibi olmak konusunda özgürüz. Velev ki sonuçlarını kabul edebilirsek.
Yukarıda geçen ayeti biz bizzat yaşadık, gördük. Rabbim birkaç saniyede hayatımızı, şehrimizi alt üst etti. Böyle bir felaketi biz daha önce ne görmüştük, ne duymuştuk. Bir anda çok gurur duyduğumuz mal varlığımız bize hiç fayda vermedi. Bir damla suya tek bir çoraba muhtaç hake geldik. Rabbim bizim ne kadar aciz olduğumuzu her şeyin tek sahibinin kendi olduğunu acı bir şekilde hatırlattı. Bu felaketten önce biz ne yaptık diye kendimizi bir sorguya çekmek gerek. Tamam tabi ki bilimin söylediğine kulakları tıkamak tedbir almamak bir hataydı. Peki insan olarak bizim almam almamız gereken ders , nasihat yok mu?
Nerde hata yaptık. Komşumuzun kalbini kırdık belki, dışarda oyun oynarken sesine tahammül edemediğimiz çocuğun gönlünü incittik, evde pişen sıcak yemeğe burun kıvırdık ev ahalinin huzurunu kaçırdık, aldığımız basit bir eşya ile dostumuza hava attık, soframızı paylaşmadık, mahallede yası olan varken son müzik eğlendik, kendimize emanet makamlarla aşağıladık insanları ,kırdık onurlarını nitekim mülkün sonsuz sahibi gibi davrandık. Ve bir gecede komşumuzun yaptığı gürültüye, dışardaki çocuk seslerine, evimizde kaynayan tencere sesine, küçümsediğimiz bir insanın merhametine muhtaç olduk.
Şimdi asıl mesele bütün bunlardan ders alıp kendimize çeki düzen vermek. Kötü hasletlerimizi törpüleyip hayata yeniden başlamak aksi takdirde daha büyük felaketlerin çağıranı biz oluruz.
Ne diyordu Konfüçyüs ‘’Herkes kendi evinin önünü temizlerse bütün şehir temiz olur’’. REMZİ HAYTA- MALATYA FLAŞ HABER- ÖZEL