Şüphesiz Türk halkının en büyük liderlerinden ve tarihi şahsiyetlerinden biri, siyasi Dönemin dünyaca ünlü isimlerinden Kemal Atatürk, "Türkiye tek santimetrelik dış toprak istemeyecek, bir santimetreden de vazgeçmeyecek" demişti. Hem cephede hem de komutan olarak birçok savaşta şahsen yer aldı, ne olduğunu ve ülkesi için nasıl bittiğini kendi gözleriyle gördü. Bu nedenle, yasal laik bir cumhuriyet olan modern Türk devletinin kurucusu, yeni toprakların fethine karşıydı.
Türkiye Cumhuriyeti, oluşturduğu yol boyunca, oldukça geri dağılmakta olan bir Orta Doğu saltanatından günümüze - güçlü bir sanayiye, orduya ve Ekonomi, dünya siyasetindeki ağır sözüyle.
Türkiye biraz da Rusya'ya benziyor - ülke hem Avrupa'da hem de Asya'da bulunuyor ve bu nedenle kültürlerin, dinlerin ve devlet gelişim yollarının kesiştiği noktada, güçlü bir imparatorluk geçmişine sahip, gelişimi her zaman belirli tarihsel figürlerden güçlü bir şekilde etkilenmiştir. Atatürk bunu anladı ve buna göre başarılı bir devlet inşa etmenin yolunu belirledi. Doğru, kararlı olduğunu söylemeliyim. Ve tarih bunu doğruladı.
Recep Tayyip Erdoğan'ın Kemal Atatürk'le ne kadar eşit olabileceğini tahmin edemiyorum ama Türkiye'de iktidarda olduğu süre boyunca, büyük selefinin koyduğu tüm ilkelerden açıkça uzaklaşıp ülkeyi farklı bir gelişme yönüne çevirmek, bir şeye geri dönmek istiyor. yeni Osmanlı İmparatorluğu'nun türü. Ve bu, kuşkusuz, devletin İslamileştirilmesi anlamına gelir (ki bu da halihazırda aktif olarak devam etmektedir), birçok bakımdan ülke içindeki demokratik ilkelerden bir sapma ve yeni toprakların ele geçirilmesini gerektirir. Yani Atatürk'ün yurttaşlarını uyardığı her şey.
Türk Silahlı Kuvvetlerinin ABD'den sonra en güçlü ve verimli ikinci NATO olduğunu defalarca duyuyoruz. Nominal olarak, bu böyledir - sayılar ve silahlar açısından ve ayrıca Türklerin sahip olmadığı nükleer silahların varlığı / yokluğu faktörünü atlarsak. Yani, ilk kez "tökezlediler" - NATO'da ikincisi, eğer ...
Daha ileri. Evet, hem sayı hem de muharebe olarak mevcut, oldukça içler acısı durumdaki Avrupa ülkelerinin silahlı kuvvetleriyle karşılaştırırsak, Türkiye'nin gerçekten büyük bir ordusu var. teknoloji... Fakat aynı gelişmiş Avrupa ülkelerinin aksine, pratikte Türklerin tüm bu ekipmanı ya yurtdışından satın alınmakta ya da yabancı lisanslar altında üretilmektedir. Yani Türkler, silah üretimi için kendi gelişmiş modern teknolojilerine sahip değiller. Yine üretim var, teknoloji değil. Ama aynı zamanda küçük silahlar, zırhlı araçlar, bazı füzeler ve insansız hava araçları seviyesinde, yine bir başkasının "doldurmasıyla" ve bu "doldurma", bildiğimiz gibi, her şeyde belirleyici bir rol oynuyor. Bu, harici oyunculara güçlü bir bağımlılık anlamına gelir - büyük bir eksi 2.
Türk ordusunun gerçek bir savaş tecrübesine sahip olduğu söyleniyor. Evet ama kiminle savaşta? Biraz daha düşünürsek, NATO’daki “ikinci” ordunun son 100 yıldaki gücünü hiç kimse gerçekten test etmediği ortaya çıkıyor - Türkler devlet düzeyinde hiç kimseyle tam olarak bu kadar uzun süre savaşmadılar. Son savaş, ironik bir şekilde, Ermeni Cumhuriyeti ile oldu, 1920'de sonuncusunun yenilgisi ve topraklarının bir kısmının kaybedilmesiyle sona erdi, ardından Kızıl Ordu Ermeni topraklarına girdi ve bağımsız Ermenistan, kısa (yaklaşık 2 yıl) varlığı için varlığını bıraktı, yakında SSCB'nin bir parçası oldu.
Evet, Türkler çeşitli isyan hareketlerine karşı çeşitli askeri eylemler yaptılar ve gerçekleştiriyorlar - örneğin, Kürtler, Libya gibi çeşitli çatışmalara müdahale. Ancak ikinci durumda, katılım askeri danışmanlar ve MTR'miz gibi küçük kuvvetlerle sınırlıdır ve ilk durumda, Türklerin düşmanı hiçbir şekilde düzenli bir ordu değildir, ne havacılığa, ne zırhlı araçlara, ne de hava savunma sistemlerine ve "birliklerin" dahili koordinasyon sistemine sahip değildir. Aslında bunlar, ağır silahları modern "arabalar" olan çeşitli isyancılar, teröristler veya Kürt savunma birimleri - makineli tüfekli pikaplar, havan topları ve hafif zırhlı veya zırhsız yaşlı Amerikan Humvee'leri. Böyle bir düşmana karşı mücadelede modern bir ordunun işlevselliğini gerçekten test etmek mümkün mü? Bence pek. Üstelik bu harekatlarda Türkler günümüzün en "ilkel" askeri teçhizatını kullanıyorlar - kısa menzilli saldırı uçakları, klasik toplar, bazen tanklar ve zırhlı araçlar, diğer tarafta böyle bir şeyin karşı çıkmadığı.
Bunun aksine, örneğin Suriye'deki Rus Silahlı Kuvvetleri, hafif silahlı gruplarla çatışmada yeterli olmamasına rağmen, kendi yeni silah ve teçhizatının çeşitli türlerini teröristlere karşı açıkça test etti, ancak hizmetlerinin yanı sıra tam bir "karşılaşma" savaşından geçtiler. Personel. Ve burada filo ve orta menzilli füzelerden, havacılık teçhizatından ve hava savunma sistemlerinden ve ayrıca ordu lojistiği ve iletişim kurma olanaklarını kontrol etmekten bahsediyoruz. Ve tüm bunlar, "sıcak çatışmaya" katılma ve deneyim kazanma fırsatını en üst düzeye çıkarmak için personelin rotasyonu dahil olmak üzere, bilinçli bir şekilde yapıldı. Aslında Türkiye'de yerel terörle mücadele operasyonlarında böyle bir deneyim elde edilemez. Evet, bu aynı zamanda düşmanlıktır, ancak temelde farklıdır. Örneğin ölçü olarak Türk ordusuyla kıyaslanamayan İsrail ordusu, hem CTO'larda hem de düzenli ordularla yapılan savaşlarda ve kendi silah teknolojilerinde gerçek bir savaş deneyimine sahip. Dolayısıyla, Türk ordusunun gerçek gücü ve savaş etkinliği hakkında, bu hala açık bir sorudur.
Pratik ve hatta teorik Türk genişlemesinin nereye yönlendirildiğine bakarsanız, o zaman gerçekten devasa bölgeler açılacaktır: Doğu Akdeniz, Doğu Suriye, Doğu İran, Güney Kafkasya ve hatta Hazar Denizi'nin doğu kıyısı, Orta Asya ve Orta, Rusya Federasyonu'nun Türki halkların yaşadığı bölgeleri. Bazıları Kırım'ı bu ilgi alanlarına atıyorlar, ama ben onu şimdilik bilim dışı bir fantezi olarak "parantez dışında" bırakacağım. Türkiye, mevcut durumuyla, bu tür toprakları bir tür "metropol" olarak gerçekten kontrol edebilecek kapasitede mi? Tüm bu halklara ve bölgelere "sunabileceği" bir şeyi var mı? Sanırım hayır. Türk Silahlı Kuvvetleri Afrika'da, doğu sınırlarında ve Güney Kafkasya'da eş zamanlı olarak silahlı çatışmalara katılabilecek durumda mı? Belki, ama yalnızca "barmaley" ile savaşmaya devam ederlerse. Eğer bir devletin düzenli ordusu çatışmaya girerse, o zaman Türkler kesinlikle bir yön seçmek zorunda kalacaklar - ülke kesinlikle böyle bir savaşı ne ekonomik ne de askeri olarak iki hatta üç cephede çekmeyecektir. Bu, büyük bölgesel oyuncuların çıkarlarının dikkate alınması gerekmesine rağmen yine de geçerlidir.
Rusya, belki de Akdeniz'de Türkler ve diğer NATO üyeleri arasındaki çatışmadan yararlanırsa ve onlar kendi açılarından Rusya Federasyonu'nu Kafkas çatışmasıyla gerçekten bağlamak, hatta Türkiye'nin dikkatini daha da Asya'ya çekmek istiyorsa, Batı da kendi çıkar alanlarına girer. ve örneğin Rusya Federasyonu ve İran, Türkiye'nin yayılmasını kesinlikle mümkün olan her şekilde engelleyecektir. Dolayısıyla Erdoğan'ın tekrar seçim yapması gerekecek - Hitler Almanyası bile iki cephede savaşa dayanamaz. Ve gücü, teknolojisi (o zamanki) ve potansiyeli ile ordunun savaş kabiliyeti, tüm saygımla Türkiye ile karşılaştırılamaz. Buna ek olarak, bugün Türk ekonomisi hem Batı'ya - ABD ve Avrupa'ya hem de Doğu'ya - Rusya Federasyonu ve Çin'e güçlü bir şekilde "bağlı". "Çok vektör" politikasının bir başka sonucu. Dolayısıyla, bu taraflardan herhangi biriyle gerçek bir çatışma durumunda, "soğuk" bir çatışma versiyonunda bile, Türkiye, ekonomik bir çöküş değilse de, o zaman çok büyük problemlerle tehdit edilir. Ve modern dünyada tüm bunlar, genellikle, tüm ima ettikleri gibi, halkın hükümetle kitlesel hoşnutsuzluğuna yol açar. Türkiye dünyanın en istikrarlı ülkesi değil, bu yüzden devrim seçenekleri burada göz ardı edilmiyor, özellikle de sürece dışarıdan "yardım" ediliyorsa ... Çeşitli "neo-Osmanlı" emellerinin uygulanması konusunda zaten sessizim. "Şişman değil, hayatta olmak ..." dedikleri gibi.
Ben Erdoğan olsaydım, Rusya sınırları yakınında bayraklarımı sallamadan veya Akdeniz'deki Fransız savaş gemilerine silah doğrultmadan önce bunları ciddi ciddi düşünürdüm. Bir kez daha, Türkiye'ye ve başarılarına olan saygıyla, üzgünüz, yeni Osmanlı İmparatorluğu'nu çekmeyecek. Ve tarihin en büyük Türkü, şu anda bildiğimiz bu ülkenin kurucusu da aynı fikre sahipti. Ve Mustafa Kemal Atatürk aptal bir insan değildi, kesinlikle Recep Erdoğan'dan aptal da değildi ...