Henüz erkendi yazlıklara geçmek için. O yüzden kimseler yoktu.
Önce gürültüyle yağan yağmuru
hatırlıyorum. Fayton, şimdi yerlerine yeni
apartmanlar yapılmış eski konakların, yıkık
dökük bırakılmış eski ahşap evlerin iç içe
geçtiği sokakların birinden dönüyordu.
Bomboştu sokaklar. Göklerin gürlemesiyle
bir anda bastıran yağmurdan kaçışan, saçak
altlarına sığınan birkaç kişi, belki bir iki
araba, bir anda yol kenarından akmaya
başlayan sular...
Fayton köşeyi döndü ve gülümsedim. Bu
yağmur aslında yazın habercisiydi. İçimden
Edip Cansever’in şiirini okudum, “İşte şu
yağmurlar, işte şu balkon, işte ben/ İşte şu
begonya, işte yalnızlık...”
Bir anda kapatmıştı hava o nisan gününde.
Henüz erkendi yazlıklara geçmek için.
O yüzden kimseler yoktu. Ama ben
çok gençtim. Bunca yolu, onu görüp
göremeyeceğimi hiç bilmeden gelecek,
burada, bu deli gibi yağan yağmurun altında
bütün gün bekleyecek ama gidip kapısını
çalamayacak kadar genç.
“Ve balkon demirinde bir martı. Dedim ki /
deniz şuralarda bir yerde olmalı.”
Çok geçmeden yağmur durdu. Birden
gökyüzü aydınlandı. Bahçede dolaştım ve
o kokuyu içime çektim. Hayatım boyunca
unutmadığım ama yazıda tanımlanması en
zor olan o kokuyu.
Evet aylardan nisandı. Bütün görkemine ve
afur tafuruna rağmen o yağmur, kışın çekilip
gittiğini anlatıyordu aslında. Baharın ilk
günüydü. İstanbul’daydım. Birkaç yıl sonra,
bu kez artık özgür, tek başına ve sonsuz bir
heyecanla dolu.