Garip bir şey var gecede. Bir ruh. İliklerinize kadar işleyen, kanınızı donduran, hiçbir zaman size geçmişi unutturmayacak bir ruh. Anılarınızı, acılarınızı, garipliklerinizi ve saçmalıklarınızı milyonlarca, trilyonlarca kez düşünmenize neden olacak bir ruh. Çok büyük bir gemide, farklı kamaralarda kalan 2 yolcunun bir kez karşılaşıp birbirlerini hiç unutamaması ya da ipi kopan el yapımı uçurtmanızın gözünüzün önünde süzülerek özgürlüğüne uçması gibi soğuk ama içten bir hisle kucaklar sizi gecenin ruhu. Sizi hisseder, sizi dinler ve en ufak kelimesine kadar anlar. Ama siz hiç konuşmazsınız. Konuşmak, yazmak, göstermek işten bile değildir. İstemezsiniz.Sizi her seferinde bir ayrı kucaklar, bir ayrı sarıp sarmalar gece. Karanlığın en merhametli olduğu dakikayı o zaman hissedersiniz. Yalnız, çaresiz, dertsiz, başı boş olmanın ne kadar olunması gerektiğini fark eder ama bir o kadar şikayetçi olursunuz. Olması gerekeni yapıp, olması gerektiği gibi olur ama bunu isteyip istemediğinize karar veremezsiniz, yakınırsınız. Kaybolursunuz. Öteki herhangi bir ihtimalin daha kötü olduğundan emin olsanız da, içine batmadan önce bir çamurun sizi kirletmesini o kadar istersiniz ki… En sonunda çağın gerisinde kalmış, yel değirmenleriyle savaşan bir Don Kişot’a dönüşürsünüz. Bence çok umursamayın çünkü ne savaşı, ne sizin savaşınızı, ne de sizi kimse anlayamayacaktır.