Eunice Wang, Pekin’deki bir ilaç şirketinde strateji danışmanı olarak işe girdiğinde, bu bir rüyanın gerçekleşmesiydi.
Rüyanın yapımı altı yıl sürdü: Üniversiteden biyoloji mühendisliği bölümünden mezun oldu ve daha sonra Amerika Birleşik Devletleri’nde iş analitiği alanında yüksek lisans yaptı.
Ancak 25 yaşındaki oyuncunun işi bırakması sadece üç ay sürdü.
“Tam bir yıl kalabileceğimi düşündüm, ama vay canına, kendimi öldürmeyi tercih ederim. Gerçekten umutsuz olurdum” diye düşündüm.
Wang, altı ay önce barista olmak için kuzey Çin’deki memleketine geri döndü. Beyaz yakalı bir işten “qing ti li huo”ya (veya Çince’de “hafif emek”) böyle bir geçiş, ülkedeki gençler arasında popülerlik kazanıyor.
tercüme eden bir hashtag “ilk fiziksel iş deneyimim” bazı kullanıcıların yeni işlerini “beyinsiz” olarak tanımladıkları sosyal medya platformu Xiaohongshu’da 30,3 milyon görüntülemeye sahip.
Bu tür işler arasında bir fast food restoranında yönetici olmak, bekleme personeli ve temizlik ekibi – bir ofiste oturmak dışında her şey yer alır.
New York Şanghay Üniversitesi’nde sosyoloji profesörü yardımcısı olan Jia Miao, “Gençlerin beyaz yakalı işlerinden tatmin olmadıkları için nasıl kaçtıklarını internette paylaştığı pek çok tartışma var” dedi.
Aynı üniversiteden bir sosyoloji profesörü olan Wu Xiaogang, “Bu oldukça sıra dışı. Üniversite diplomanız varsa, beyaz yakalı bir işçi olmanız gerekiyor” dedi.
Wu’nun ortak yazdığı bir makale, Çin’deki üniversite mezunlarının en az dörtte birinin eksik istihdam edildiğini tahmin ediyor – ve bu, rekor düzeyde yüksek genç işsizlik oranının üstünde. Eksik istihdam, insanların becerilerini veya eğitimlerini yansıtmayan işlerde çalıştıkları zamandır.
Miao, “İnkar edilemez olan şu ki, Covid-19’dan sonra Çin ekonomisi toparlanırken… birçok genç gerçekten iş bulmakta zorlandı. Bazıları kendilerini geçindirmek için hafif bir iş aramayı seçti” dedi.
Bununla birlikte, uzmanların CNBC’nin vasıflı işlerden “gönüllü olarak geri çekilme” dediği şeyle meşgul olan Wang gibi genç işçiler için durum pek de öyle değil.
İşçilerin ‘insanlıktan çıkarılması’
Wang, danışman olarak ofis işinin “gerçekten yaratıcı” olacağını hayal etti ve meslektaşları ve liderlerle işbirliğini öngördü. Ama gerçeğin bundan çok uzak olduğunu söyledi.
“İş yoğunluğundan dolayı kimseyle iletişim kuracak zamanım olmadı” dedi.
Bunun yerine, günleri slaytlar hazırlamak, Mandarin dilinde raporlar yazmak ve bunları İngilizceye çevirmekle geçiyordu – Wu bunu “biraz entelektüel zorluk” gerektiren büro işi olarak tanımlıyor.
Wu, daha fazla üniversite mezununun Çince’de “xiao bai ling” – veya “küçük beyaz yakalı” haline geldiğini söyledi.
Miao, “küçük” ifadesinin yalnızca çalışanların yaşını değil aynı zamanda rollerini de ifade ettiğini ekledi – bunlar genellikle çok az karar verme veya kişisel girdi gerektiren küçük rollerdir. Ancak işçilerin bu “insanlıktan çıkarılması” yeni değil, diye ekledi.
“Toplumumuz tarımdan sanayileşmeye, çiftlikten fabrikalara geçtiğinde, işin yaratıcılığa veya özerkliğe ihtiyacı yoktu. Aynı şeyi tekrar tekrar yapmak için belirli bir pozisyonda olmanız gerekiyor” dedi.
“Ekonomimiz daha olgun ve sofistike hale geldikçe aynı şey şimdi de oluyor… Pek çok genç işleriyle ilgili hayal kırıklığına uğrayabilir çünkü şirketler onları bir iş için işe almıyor, sizi masa başında bilgisayar çalıştırmanız için işe alıyorlar. .”
Wu, “Bir çeşit mesleki prestijiniz olmasına rağmen, bir benlik duygunuz yok,” diye ekledi.
İş değerlerinde ‘dramatik değişim’
Buna rağmen, Wang gibi gençler, üniversiteye gitme ve “iyi” saygın bir ofis işi bulma şeklindeki geleneksel beklentiyle boğuşmaya devam ediyor.
“Kişisel zamanınızı feda ederseniz, çok çaba harcarsanız ve geç saatlere kadar ayakta kalırsanız, sonunda elit bir kişi olacağınız, takdire şayan olacağınız söylendi” dedi.
“‘Gerçek bir iş’ bulamazsam, daha önce yaptığım her şey anlamsız olacakmış gibi hissettim. Başarısız olacağıma dair gerçekten güçlü bir korku vardı.”
Dünyanın dört bir yanındaki genç profesyoneller, son yıllarda aşağıdaki gibi hareketlerle çalışmanın anlamını sorguluyor: “sessizce bırakma” ve “asgari Pazartesi günleri” popülerlik kazanıyor.
Ve Çin’de, gençlerin fazla çalışma kültürünü reddettiği ve “düz yatmayı” benimsediği “tang ping” olgusu var.
Miao, ülkenin hızlı ekonomik geçişinin çalışma değerlerinde “dramatik bir değişikliğe” neden olduğunu söyledi.
“Eski nesil için, planlı bir ekonomi altında çalıştılar … işin vatansever bir ruhla birleştirildiği, böylece çalışmanızın yeni, sosyalist bir ülkeye katkıda bulunduğu” dedi.
“Ama şimdi, belirli bir GSYİH ve ekonomik temel biriktirdiğimiz için … gençler bireysellik hissetmek istiyor. Nihai hedeflerinin ülkeye katkıda bulunmak olduğuna inanmıyorlar.”
Wang, ana dalına devam etmeyi veya beyaz yakalı bir işte olmayı asla “kişisel olarak istemediğini” ancak geriye dönüp bakıldığında fark etti.
Wang, “Geriye baktım ve bunun ailemin bana onu seçmemi söylediği için olduğunu fark ettim, insanlar bana bu bölümle gerçekten çok harika bir geleceğim olacağını söylediler” dedi.
“Ama işin benim için uygun olup olmayacağını hiç düşünmedim – özgeçmişte iyi görünüyor, ama bundan zevk alacak mıyım?”
Wu, beyaz yakalı işçiler için “hafif işlerin” cazibesinin, çalışma programlarında “daha fazla özgürlük ve esneklik” biçiminde geldiğini ve takasın daha az iş güvenliği ve gelir olduğunu söyledi.
“Bunu yapmak için herkesi işini bırakmaya teşvik etmeyeceğim… Bazen kendi ayrıcalığımı, bunu nasıl yalnızca ailem orta sınıf olduğu ve mali açıdan endişelenmem gerekmediği için sürdürebileceğimi düşünüyorum.” katma.
Wang, beyaz yakalı işinde ayda yaklaşık 12.000 Çin yuanı (1.700 $) kazandı. Bir barista olarak bunun dörtte birini kazanıyor ve ailesinden “biraz” maddi destek alıyor.
Ancak onun için paha biçilemez olan şey, Wang’ın beyaz yakalı işinden ayrıldıktan sonra deneyimleyebildiğini söylediği kendini keşfetmesidir.
“İnsanlar yüksek lisansı bitirmenin uzun sürdüğünü ve sonunda kahve servisi yaptığını söyleyebilirler. Ortaokulu veya ilkokulu yeni bitirmiş insanların yapabileceği bir iş mi?” dedi.
“Geleneksel Çin düşüncesi şudur: Eğer üniversiteye gitmezsen, iş başvurularında çaba göstermezsen, sonunda bir garson, sokakta temizlik görevlisi olursun.”
Ancak Wang, bu işlerin çoğu kişinin düşündüğü kadar basit olmadığını fark ettiğini söyledi. Örneğin, bir barista olmak, onun sadece kahve yapma konusunda beceri kazanmasını sağlamakla kalmadı, aynı zamanda insanlarla sohbet etme korkusunu yenmesine de yardımcı oldu.
“Geçmişte, gerçekten benmerkezci olurdum ve bana verilmezdi. [blue-collar workers] ikinci bir düşünce,” diye ekledi.
“Ama aslında bu işler de saygın olabilir – neden bazı işler diğerlerinden daha az görülüyor?”
Wang, ister latte sanatı ister mutlu müşteriler görmek olsun, önceki işinde bulamadığı tatmini şimdi işinde bulduğunu söyledi.
“Söylemesi komik ama işe gitmek artık beni mutlu ediyor” dedi gülerek.
“gerçekten üzüldüm [leaving my office job] çünkü bunca yıl gerçekten kalıba sığdırmaya çalıştım. Ama asla toplumun istediği kişi olamayacağımı düşünüyorum.”
— CNBC’den Ulrica Lin bu rapora katkıda bulundu.
Kaynak : https://www.cnbc.com/2023/06/07/why-youths-in-china-are-abandoning-white-collar-jobs-for-light-labor.html