Ona „Bu yalnızca böyle görünür ama aslında öyle değildir“ demelerine rağmen „Nehir git gide inceliyor“, diye düşündü çocuk.
Ama o söylenenlere inanmıyordu.
Ama buna rağmen, o yürüdükçe, nehrin inceldiği nokta, ona hala çok uzaktaydı.
„Tuhaf“ dedi çocuk, yürüyorum yürüyorum fakat bir türlü oraya yaklaşamıyorum.
Adam güldü de dedi ki „onun gerçekte nasıl olduğunu bilmiyor musun?“
„Tam olarak değil“ diye cevap verdi çocuk.
„Ayrıca, bana söylenen her şeye de inanmam ben.“
„O zaman ara bakalım“ dedi adam, giderken şaşkınlıkla başını sallayarak.
Adam güldü ve dedi ki: „Onun nerede olduğunu ve onu nerede bulabileceğini bilmiyorum.
Ama benim zamanım bol, çünkü ben yaşlı biriyim.
O yeri seninle birlikte aramayı çok isterim.“
Sonra yanlarına aldıkları bir çok şeyi adamın sandalına yerleştirdiler, motoru calıştırıp yola çıktılar.
Sandalda yanyana duruyorlardı.
Bazen şarkı söylüyorlar.
Sık sık da „işte, o yer önümüzde“ diyorlardı.
Ardından dürbünle bakıyorlardı.
Adam ve çocuk dev dalgaların üzerinde savruluyordu.
Ve karşılarında, su ve gökyüzünün ufukta birbirleriyle buluştuklarını görüyorlardı.
Bu noktayı da bulmak istiyorlardı.
Sonra güneşin denize battığı yeri de aradılar.
Su ve gökyüzünün birbirine tosladığı yeri.
Ve nehrin bir çizgi gibi incecik olduğu yeri.
Fakat bir zaman sonra yine yollarına devam ettiler.
Hep ileriye doğru.
Şu nehrin incecik olduğu, güneşin suya battığı ve suyla gökyüzünün birbirlerine dokundukları yeri hiç bir yerde bulamadılar.
O esnada adam ve çocuk birbirlerine bakıp gülüştüler.
„En azından“ dedi çocuk.
„Şimdi o aradığımız yerlerin olmadığını biliyorum.
Ama bunu, birisi bana söyledi diye değil.
Gerçekten biliyorum.“
Sıcak sularda yüzdük, güneşlendik ve düşündük.
Insanlara karşılastık.
Ayrıca uzunca bir süre birlikteydik.
Bu güzeldi.