içine düştüğü evi yakan ateşmiş, ben bunu gördüm...
"anneme bir şey olmaz değil mi?"
bunu bana soran, kahverengi gözler, en ufak bir yalanımı bekliyorlar, derin karanlıkta bir nokta aydınlık, düştüğü kör kuyudan çıkaracak ince bir sicim bile evlâdır.hadi yap bunu, bir ümit ver, bir yalan söyle hakan, hüzünleri ertele biraz, sahte umutlar saç ne var?
"allah bilir bir tanem."
e oldu mu bu şimdi! bakıyorum, gözlerinin kahverengisi kararıyor, nemleniyor, düğme ağzı daha da küçülüyor, ve çenesi titremeye başlıyor, ah o titreme benim yangınım. bir kez daha gözyaşlarına boğuluyor, hıçkıra hıçkıra, başına gelenlere inanmamacasına, rüya zannediyor besbelli, uyanacağını zannediyor, ama böyle bir şey olmayacak. kendimce teselli vermeye çalışıyorum, diyorum ki,
"ama canımın içi, ama kuş yavrusu, ama prenses gülüşlü, bizim yarınımız garanti mi? yarın hepimizin bir depreme kurban gitmeyeceği ne malum. ona üzülüyor muyuz peki? Allah ne kadar ömür biçtiyse o kadar yaşamayacak mıyız?"
mantıklı konuştun hakan, ama neden gözyaşları dinmiyor eşinin?
devamını gör...