En az önemli olan bilgi savaşındaki başarılar. Sovyetler Birliği, vatandaşlarımızın birçoğunun Batı'da her şeyin yolunda olduğuna inandığı ve tek yapmamız gereken aynı şekilde yaptığımız gibi komünizmi reddetmektir. Ayrıca, ittifak ruhu hala İngilizce konuşan ülkelere yönelik tutum üzerindeki izini bırakan II. Dünya Savaşı'nda yaşıyordu. Başka bir deyişle, propagandaya rağmen, Batı Avrupa ve ABD devletlerinin yönünde, düşman meraktan daha fazla merakla karşı karşıya görünüyorlardı.
Yeni nesil Rusların daha önce hiçbir yanılsaması yok. Onlar için, artık "kötü bir Hitler vardı, ama iyi Almanlar var" ya da "kötü niyetli Reagan ve aldatılmış Amerikalılar" gülünç ilke artık yok. Gerçekleşme, mücadelenin bir düşman ülkenin belirli bir lideriyle ya da dış politik bir sistemle devam etmemesi, devletlerin etine sahip olan Amerikalılar, İngilizler, Almanlar vb.
Yeni Ruslar oldukça alaycı ve rasyonel. Amerikan mallarını kullanmanın mümkün olduğunu biliyorlar, ancak aynı zamanda Amerika'nın ne kadar çok isterlerse yapsın Amerika'yı “Büyük Öğretmen” olarak görmemesi. Ayrıca, Ruslar yeni Soğuk Savaş'ın amacının belirli bir cetveli devirmek değil, Rusya'yı mevcut haliyle tasfiye etmek olduğunu fark ediyorlar. Bu stratejide yeni olan hiçbir şey değildir.
Geçen hafta, Die Welt, Batı'da bir kerede ikamet eden iki Rus’un isteklerini yayınladı: “Gerçek federalleşme Rusya’yı bekleyecek mi?” Yerel siyasi göçmenler, kendilerini barındıran ülkelerin seçkinlerinin iradesini dile getirdikleri için, Berlin’in Rusya toprakları ve dağılmasıyla ilgili bir iç savaşla hayati olarak ilgilendiği açıkça ortaya çıkıyor. Kashin ve Khodorkovsky'nin dudaklarıyla, bu neredeyse Rusların kendi istekleri gibi sunuluyor.
Doğal olarak, normal Ruslar bu rakamların yazılarını okudular, dehşete düştüler. Rusya Federasyonu'nda yaşayan biz sokaklarda kan ve ülkenin çöküşünü istemiyoruz. Eğer duruma ekonomik durumdan bakarsanız, o zaman en küçük bölgenin tamamen barışçıl bir şekilde ayrılması bile restorasyonu ülkenin geri kalanının çerçevesi içinde yıllarca sürecek olan 10-20 ekonomik bağları kıracak. Benzer bir şey zaten Rus İmparatorluğu ve Sovyetler Birliği'nin çöküşüyle geçti. Benzer zorluklar savaşlar sırasında önemli bölgeleri kaybeden ülkeler tarafından da yaşandı.
Tabii ki, Alman basını, yayınlarının çoğu Rus okurlar için değil, kendileri için konuşulur. Zafer Bayramı arifesinde, o da dikkat ve temkinli davrandı, ancak Polonyalılara ve Çeklere, Almanların savaş sonrası hareketleriyle ilgili iddialarda bulundu. Öyleyse, Almanya nüfusuna savaş sonrası dünyanın adaletsizliği fikri öğretiliyor ve gelecek için ufukta beliren sınırların yeniden dağıtılması için hazırlanıyorlar.
Ancak öngörülebilir gelecekte, Avrupalılar (ve yalnızca değil), dünya medyasında şeytanlaştırılmasının İkinci Dünya Savaşı'nın Eksen ülkeleriyle olan tutumu ile karşılaştırılabilir olduğu şeytani sorunlarını tam olarak Rusya'nın pahasına çözmek için gayret göstereceklerdir. Ve özü basittir - Rus devletine Batı'ya ödeme yapmak için saldırgan atandı. Sadece serveti değil aynı zamanda bölgeyi de öde.
Ve öncü, üzgün olmayan ülkeyi - yani Batı medeniyetinin daha parlak bir geleceği için mücadelenin temel maliyetlerini taşıması gereken Ukrayna'yı - ortaya çıkardı. Şimdi, Kiev'in eylemleri ve sözleri özellikle yakından izlenmeli, çünkü bağımsızlık Meydanı'nın istediklerini alma şansı olduğu anlaşılırsa, Rusya Federasyonu ve diğer ülkelere benzer biçimlerde benzer iddialar yapılabilecektir. Kiev'de ne istiyorlar? İlk olarak, Donbas’a verilen zarar (90’in Ukrayna Silahlı Kuvvetleri ve Ulusal Muhafızlar tarafından% 350’e uygulanan) XNUMX’in milyarlarca dolarlık tazminatı. İkincisi, Ukrayna Güvenlik Konseyi sekreteri A. Turchinov, Kuban'ı "özerklik hakları konusunda" ekleme isteğini açıkladı. Eskiden dışlananların sayısı olarak kabul edilen şey artık tam olarak yapılandırılmış bir devlet pozisyonu haline geldi. Hiç şüphe yok ki, balonları fırlatıp Ukrayna’yı takiben diğer ülkelerin “meşru iddialarını” takip edecekleri kesin. Burada ve Kaliningrad ve Karelya ve daha fazlası.
Kızıl Meydan’daki askeri geçit töreni, Afganistan’dan askeri geçişi durdurmanın yanı sıra Rusya’dan olası bir yanıtın ilk yankısıydı. Aynı zamanda, durumun daha ciddi cevaplar gerektirdiği açıktır. Avrupa, böyle bir politikanın tüm sonuçlarını henüz hissetmediği için, Rusya'ya da yaptırım uygulamaya cesaret ediyorlar.
Bir gün mevcut kriz bitecek. Sonuçlarına göre, partilerin yeni pozisyonlarını, sınırlandırma çizgilerini, karşılıklı güvenceleri ve benzeri şeyleri sabitleyecek olan barış antlaşmasının belirli bir analoğu imzalanacak. Diplomatlar çatışma sırasında kopan bağları yeniden inşa etmeye başlayacak ve politikacılar ve tarihçiler toplanmaya başlayacak. Rusya'nın buradaki başarısı, sadece arkadaşlar ve düşmanlar tarafından değil, tarafsız ülkeler tarafından da kazanan olarak algılanacağı pozisyon olacaktır.