Bir öykü kitabı olan -dördüncü kitabım- Yaban İncirleri'nin ilk sayfalarına benden küçük beş kardeşimin isimlerini zikrederek şöyle bir ithaf yazmıştım: Aynı kucakta büyüdüğümüz halde, aynı idealleri paylaşamadığım kardeşlerime… Kitap çıktı ve kardeşlerimden üç tanesinin haberi oldu. Birkaç ay sonra bir mahkeme celbi geldi bana.
Her şey bir yazının altına o yazının ana fikriyle pek ilintisi bulunmayan, belki yazanın o andaki haleti ruhiyesini, belki de mutad kafa karışıklığını yansıtan -ama mutlaka kışkırtıcı ton taşıyan- bir yorum yazılmasıyla başlar.
İçimi sızlatan hep bağlama ve ney sesi oldu. Ara ara keman sesini de özlemişliğim vardır. Bazen düşünürüm acaba türküler olmasaydı ne ile avunurdum? Yüreğimin sesini kısıp, hayatı kabullenir bulma gücünü nereden alırdım?
Hayvandan adeta nefret eden, yediği balığa bile dokunurken tiksinebilen tuhaf bir toplum yapısı içinde işimiz gerçekten zor. İşte bu yüzden hangi seçim yapılırsa yapılsın; kim kazanırsa kazansın, kaybedenler daima onlar oluyor.