We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Côa Vadisi'ndeki (Portekiz) ve Siega Verde'deki (İspanya) iki Tarih Öncesi Kaya Sanatı Alanı, Douro nehrinin kolları olan Agueda ve Côa nehirlerinin kıyısında, Paleolitik Çağ'ın sonundan itibaren sürekli insan işgalini belgeliyor. Binlerce hayvan figürlü yüzlerce panel (Foz Côa'da 5.000 ve Siega Verde'de yaklaşık 440) birkaç bin yıl boyunca oyulmuştur.
Kaynak: UNESCO TV / © NHK Nippon Hoso Kyokai
URL: http://whc.unesco.org/en/list/866/
Portekiz'deki Dünya Mirası Alanları Listesi
UNESCO Dünya Mirası Alanları, 1972'de kurulan UNESCO Dünya Mirası Sözleşmesi'nde tanımlandığı gibi kültürel veya doğal miras açısından önem taşıyan yerlerdir. [1] Portekiz, tarihi alanlarını listeye dahil edilmeye uygun hale getirerek, 30 Eylül 1980'de sözleşmeyi kabul etmiştir. [2]
Portekiz'deki yerleşim yerleri ilk olarak 1983 yılında İtalya'nın Floransa kentinde düzenlenen Dünya Mirası Komitesi'nin 7. Oturumunda listeye alındı. Dört yerleşim alanı eklendi: "Azor Adaları'ndaki Angra do Heroísmo Kasabasının Merkez Bölgesi", "Batalha Manastırı", "Tomar'daki İsa Manastırı" ve "Lizbon'daki Hieronymites Manastırı ve Belém Kulesi"nin ortak yazıtı. [3] 2019 itibariyle Portekiz'de seçim kriterlerine göre 16'sı kültürel, biri doğal olmak üzere 17 site listelenmiştir. Azorlar ve Madeira takımadalarında üç site bulunurken, biri İspanya ile paylaşılıyor. [2] En yeni yazıtlar Braga'daki Bom Jesus do Monte ve 2019'da listelenen Palácio/Convento Nacional de Mafra'dır.
Azor Adaları'ndaki Angra do Heroismo Kasabası Merkez Bölgesi (1983)
Portekiz'deki bu kültürel alan, tarihte bilinen büyük medeniyetleri kuran deniz keşifleriyle doğrudan bağlantılı, dünyadaki birçok yerden biridir. Angra limanı, Afrika ve Hint Adaları'ndan gelen filoların yanaşacağı yerdir. Bu nedenle denizcilik dünyası ile önemli bağları vardır. 15. ve 16. yüzyıllarda, Angra Limanı, yaklaşık üç yüzyıl boyunca Avrupa'nın 'Yeni Dünya'ya bağlantısı olarak hizmet etti.
Denizcilik değerine ek olarak, Angra do Heroismo, bir kentsel modelin iklim koşullarına nasıl uyarlandığının da en iyi örneğidir. Kasaba bir dizi tepe ve iki doğal havza tarafından korunmaktadır. İki büyük kale şeklinde bir savunma sistemi de inşa edildi.
Côa Vadisi'ndeki Tarih Öncesi Kaya Sanatı Alanları
NS Côa Vadisi'nin Tarih Öncesi Kaya Sanatı Alanı kuzeydoğu Portekiz'de, İspanya sınırına yakın bir açık hava Paleolitik arkeolojik sit alanıdır.
1990'ların başında, Vila'nın Nova de Foz Côa'sında Coa Nehir vadisinde bir baraj inşaatı sırasında kaya gravürleri keşfedildi. 22.000 ila 10.000 yıllarına tarihlenen binlerce oyulmuş kaya çizimi, at, sığır ve diğer hayvanlar, insan ve soyut figürler içerir. Siteler arkeologlar ve UNESCO ve diğer kurumların diğer uzmanları tarafından gözden geçirildi. Arkeolojik eserlerin ve kaya resimlerinin korunması için hem Portekiz içinde hem de uluslararası kamuoyu desteği arttı. 1995 seçimlerinde hükümet değişikliği baraj projesinin iptaline yol açtı. [1]
1995'ten beri, bir arkeolog ekibi bu tarih öncesi kompleksi incelemekte ve kataloglamaktadır. Côa Vadisi Arkeoloji Parkı (Portekizce: Parque Arqueológico do Vale do Côa (PAVC)) ziyaretçileri ağırlamak ve bulguları araştırmak için kuruldu ve büyük bir tasarım yarışmasının ardından Côa Müzesi burada inşa edildi. [2]
UNESCO Dünya Mirası Alanları
Alto Douro Şarap Bölgesi
Dünyanın en eski sürekli şarap üretim alanlarından biri olan Douro Vadisi'nin antik üzüm bağları. Bu bölge, üzüm asmalarıyla dolu teraslı yamaçların mükemmel manzaraları ile karakterizedir. Bu üzüm bağları, Portekiz'in en ünlü ihracatlarından biri olan porto şarabı yapımında kullanılan şarabı üretmesiyle ünlüdür. Bağda kalma ve kendiniz için biraz deneme fırsatını kaçırmayın.
Azor Adaları'ndaki Angra do Heroísmo Kasabası Merkez Bölgesi
Angra do Heroísmo, Azor Adaları'ndaki Terceira Adası'nda bir şehir ve belediyedir. 1478'de kurulan, tarihsel olarak Azor Adaları'ndaki en önemli şehirdi ve adaların üç başkentinden biri olmaya devam ediyor.
Tomar'daki İsa Manastırı
Tomar, orta Portekiz'de, bir zamanlar 12. yüzyıldan kalma Templar kalesi olan güzel, tarihi bir şehirdir. Şehrin tarihi çekirdeğinin en önemli parçası, güzel İsa Manastırı'dır. Güzel binalardan ve bahçelerden oluşan geniş bir kompleks, bir öğleden sonra keşfetmek için mükemmel olan büyük, dairesel bir kiliseyi çevreler.
Sintra'nın Kültürel Peyzajı
Hepsi geniş, panoramik manzaralara sahip bir tepelik konumlar koleksiyonunda muhteşem bir şekilde düzenlenmiş kaleler, ilginç saraylar ve bahçelerden oluşan bir peri masalı manzarası. Ziyaret etmek için gerçekten nefes kesici bir yer, şimdiye kadar bulunduğumuz hiçbir yere neredeyse hiç benzemiyor.
Elvas Garnizon Sınır Kasabası ve Tahkimatları
İlginç tahkimatlar, çağlar boyunca uzun süredir tartışılan bu sınır kasabasını İspanya ile tanımlar. Özellikler, dünyanın en büyük siperli kuru hendek sistemini içerir. Aynı zamanda, herhangi bir yerde Hollanda tahkimat okulunun hayatta kalan en iyi örneği olarak kabul edilir.
Évora'nın Tarihi Merkezi
Sütunlu bir Roma tapınağı ve ortaçağ şehir merkezi ile tamamlayın.
Bölgede iseniz, bu bölge boyunca noktalı neolitik mezarların ve ayakta duran taşların geniş dağılımını da kaçırmayın.
Guimarães Tarihi Merkezi
Bir günlük gezi için Porto'ya kolayca ulaşılabilen, kusursuz bir şekilde korunmuş bir ortaçağ kasabası ve heybetli taş kale. Bir ortaçağ yerleşiminden modern bir şehre evrimin otantik bir örneği olduğu için listelenmiştir.
Oporto (Porto) Tarihi Merkezi, Luis I Köprüsü ve Serra do Pilar Manastırı
Birlikte Portekiz'in ikinci şehrinin karakterini ve silüetini tanımlayan güzel şehir merkezi, ikonik demir köprü ve tepedeki güzel manastır: Kendisi, bir şehir molası için mükemmel bir yer. Oraya vardığınızda ne yapacağınız hakkında daha fazla bilgi için çocuklarla Porto'ya yaptığımız günlük geziye bakın.
Pico Adası Bağ Kültürünün Peyzajı
Azor Adaları'ndaki bu adada, tarihi 15. yüzyıla kadar uzanan eşsiz üzüm bağları, surlarla korunan parsellere bölünmüştür. Bu duvarlar, harçsız birleştirilmiş yıpranmış bazalt bloklardan yapılmıştır.
Madeiralı Laurisilva
Madeira adası, yaprak dökmeyen, parlak ve uzun yapraklı geniş yapraklı ağaç türleri ile karakterize edilen geniş defne ormanları (veya lauisilva) ile tanınır. Bu olağandışı, subtropikal ormanlar, yalnızca yüksek nemli ve nispeten sabit, ılıman sıcaklıklara sahip bölgelerde bulunur.
Oradayken yapılacak diğer eğlenceli aile işleri için, çocuklarla bu Madeira seyahat programına göz atın.
Alcobaça Manastırı
Alcobaça'daki Mosteiro de Santa Maria, 1153 yılında ilk Portekiz kralı Afonso Henriques tarafından kurulmuştur. Kilise ve manastır, Portekiz'deki ilk Gotik binalardı ve yedi yüzyıllık tarihleri boyunca Portekiz monarşisiyle yakın bir ilişki geliştirecekti.
Batalha Manastırı
Mosteiro da Batalha, Batalha belediyesinde bir Dominik manastırıdır. 1385 Aljubarrota Savaşı'nın anısına inşa edildi ve Portekiz kraliyetinin 15. yüzyıldan kalma Aviz hanedanının mezar kilisesi olarak hizmet edecekti. Portekiz'deki Geç Gösterişli Gotik mimarisinin en iyi ve özgün örneklerinden biri olarak kabul edilmektedir.
Hieronymites Manastırı ve Lizbon'daki Belém Kulesi
Lizbon Belediyesi'ndeki Belém cemaatinde Tagus nehri yakınında bulunan bu eski Aziz Jerome Tarikatı manastırı oturur. Yakında, Belém Kulesi (resmen Saint Vincent Kulesi olarak adlandırılır), Portekizli kaşifler için bir biniş ve iniş noktası ve aynı zamanda Lizbon'a tören kapısı olarak hizmet eden 16. yüzyıldan kalma bir surdur. Her ikisi de Portekiz Geç Gotik Manueline tarzı mimarinin en belirgin örneklerinden biri olarak kabul edilmektedir.
Oradayken, Portekiz'in ünlü muhallebi tatlısı tatlısı ‘pastel de nata’'nin çıkış noktası olan yakındaki Pastéis de Belém fırınını mutlaka ziyaret edin.
Lizbon bölgesini ziyaret ediyorsanız ve biraz para biriktirmek istiyorsanız, Lizbon'a bütçeyle seyahat etmek için bu temel ipuçlarına bir göz atın.
Côa Vadisi ve Siega Verde'deki Tarih Öncesi Kaya Sanatı Alanları
Kuzeydoğu Portekiz'de bulunan ve komşu İspanya ile listelerini paylaşan Côa Vadisi'nin Tarih Öncesi Kaya-Sanat Alanı, bir açık hava Paleolitik arkeolojik sit alanıdır. 22.000 ila 10.000 yıllarına tarihlenen binlerce oyulmuş kaya çizimi at, sığır ve diğer hayvan, insan ve soyut figürleri içerir.
Coimbra Üniversitesi – Alta ve Sofya
1290'da Lizbon'da kurulan ve Portekiz'in en eski üniversitesi olan üniversite, 1537'de şu anki Coimbra şehrine kalıcı olarak taşınana kadar bir dizi taşınmadan geçti. Bu, onu dünyanın sürekli çalışan en eski üniversitelerinden biri haline getiriyor.
Bölgedeyseniz, yakındaki Roma şehri Conímbriga'daki inanılmaz derecede iyi korunmuş zemin mozaiklerini kaçırmayın.
Mafra Kraliyet Binası – Saray, Bazilika, Manastır, Cerco Bahçesi ve Av Parkı (Tapada)
Mafra Sarayı (veya Palácio de Mafra), anıtsal bir Barok ve Neoklasik saray-manastırdır. İnşaatı 1755'te tamamlandı. Sadece Temmuz 2019'da UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne alındı.
Braga'daki Bom Jesus do Monte Tapınağı
Bom Jesus do Monte, Braga şehrinin dışında, Tenões'te bir Portekiz tapınağıdır. Adı ‘Dağın İyi İsası’ anlamına gelir. Sığınak, 116 metreye (381 fit) tırmanan anıtsal Barok merdiveni ile önemli bir hac yeri örneğidir. İsa'nın çarmıha gerilmesinin hikayesini betimleyen, giderek daha ürkütücü sahneler içeren bir dizi oda sıralanıyor.
İçindekiler
Côa Vadisi'nde ortaya çıkan ilk çizimler, M.Ö. [1] MÖ 20-18.000 arası (Solutens dönemi), ikincil bir hayvan çizimleri grubu, namlulu at örneklerini içeriyordu. [1] M.Ö. 16-10.000 yıllarında daha fazla detaylandırma yapıldı. (Magdalenense dönemi), Paleolitik bir üslupla. Esasen antropomorfik ve zoomorfik tasarımlar, karakteristik yeleleriyle tanımlanabilen atları, ağızları ve burun delikleri belirtilen yaban öküzü ve geyikleri içeriyordu. [1]
Epipaleolitik döneme kadar uzanan diğer resimler, zoomorfik yarı natüralist tasarıma sahipti. [1] Neolitik dönemde, hem geometrik hem de soyut olan zoomorfik tasarımları da içeren başka bir antropomorfik tasarım aşamasıyla karşılaşıldı. [1] Antropomorfik tasarımlar da Kalkolitik ve Tunç Çağlarına kadar uzanıyordu ve bunlar esas olarak antropomorfik karakterliydi. [1]
5. ve 1. yüzyıllar arasında, erken organize insanlar, silah ve sembolleri içeren antropomorfik ve zoomorfik tasarımlar üretmekten sorumluydu. [1]
17. ila 20. yüzyıllara tekabül eden kayıtlı kaya sanatının son dönemi, dini, antropomorfik ve zoomorfik tasarımları, yazıtları ve tarihleri içerir. Bu tasarımların sonraki kısmı, António Seixas ve Alcino Tomé tarafından tamamlanan çizimler de dahil olmak üzere, tekneler, trenler, köprüler, uçaklar ve çeşitli sahnelerin temsillerini içerir. [2] [3]
20. yüzyıl
20. yüzyılda, Pocinho Barajı'nın inşası ve onunla ilişkili rezervuarın oluşturulması, muhtemelen birçok kaya uçurum çiziminin suya batırılmasıyla sonuçlanmıştır. [4] 1990'lara gelindiğinde, maden arayıcıları Côa Vadisi'nin alt kısmında, muhtemelen Kasım 1991'de Nelson Rabanda tarafından bir grup önemli Paleolitik, Neolitik ve Kalkolitik oyma ortaya çıkardılar (bu eserle ilgili makaleler Kasım 1994'e kadar yayınlanmamıştı). [4] [5] [6] Daha sonra, António Martinho Baptista, Demir Çağı oymalarının Kelt-İber kabilelerinin, özellikle Medobrigenais veya Zoilos'un eserlerine karşılık geldiğini belirleyecekti. [4] Halkların bir kısmı ilk kez bu dönemden tespit edilmiş ve diğer arkeolojik araştırmalarda henüz tespit edilmemişti. [3]
1995 yılında, bir baraj inşa etme planı onaylandı ve Côa Vadisi'nde ana çalışma başladı. [4] Ancak, kaya sanatının orijinal keşfinden sonra, bir arkeolog, Portekiz ulusal enerji üreticisi (Energias de Portugal - EDP) ve mimari mirası izlemekten sorumlu ajansın (Instituto) yönetiminde kilometrelerce uzunluktaki Côa vadisini araştırıyordu. Português do Património Arquitectónico - IPPAR). [4] Her iki kurum da, genel halk ve bilim camiasının bilgilendirilmesinden çok daha önce, Côa'daki tarih öncesi sanattan haberdar edildi. [4] Arkeolog Nélson Rabanda, EDP ve IPPAR arasındaki bir anlaşma kapsamında siteyi inceleyerek, olayı basına ve UNESCO gibi tarih öncesi sanat ve mirasla ilgilenen diğer kuruluşlara bildirdi. [4] [5] EDP tarafından oymaların yaşını çürütmek için acil bir hamle yapıldı, baraj projesini hasara rağmen devam ettirmek için bu yeri doldurulamaz işleri yapacaktı. [4]
Yerel skandal, IPPAR'ı sitenin gözden geçirilmesi için UNESCO'ya dilekçe vermeye zorladı. Aralık 1994'te Jean Clottes keşifleri araştırmak için bölgeye geldi. Ancak, UNESCO raporları, santralin yapılıp yapılmaması konusunda oybirliğiyle değil, tarih öncesi bölüm başkanı Clottes, yükselen suyun gravürleri vandalizmden koruyabileceğini kaydetti, ancak aynı zamanda Coa Vadisi'nin "en büyük açık hava alanı olduğunu doğruladı. Avrupa'da paleolitik sanatın dünyada değilse de". [4] O zamanlar, oymaların sayısı sınırlıydı ve birçoğu, önceki Pocinho Barajı projesi tarafından daha fazlasının sular altında kaldığından şüpheleniyordu. [4] Bu, batık Kanada do Inferno bölgesini araştıran ve birkaç başka örnek bulan Nelson Rabanda tarafından kanıtlanmıştır. Ulusal hükümet soruşturmaya çok az kaynak sağladı. Dışardan arkeologlar, Penascosa, Ribeira de Riscos, Quinta da Barca, Vermelhosa, Vale de José Esteves gibi bölgelerde başka siteler keşfettiler ve keşiflerini hızla yayınladılar veya ulusal medya ağlarında tanıttılar. [4] Bir vatandaş grubu, Movimento para a Salvação das Gravuras do Côa, sloganıyla ortaya çıktı. "Gravuras não sabem nadar olarak" (Oymalar yüzmeyi bilmiyor), yerel ortaokulun yan tarafına sıvadılar. [7]
Dünya Mirası şube müdürü Mounir Bouchenaki liderliğindeki ikinci bir UNESCO ekibi, davayı kesin olarak sonuçlandırmak için gönderildi. Ekibi, oymaların büyük bir bölümünün Paleolitik Çağ'a kadar uzandığını belirledi. [8] Bu tür kaynaklara zarar veren baraj inşaatı, Portekiz hükümeti içinde bir skandal yarattı ve uluslararası toplumdan bu sitelerin korunması için baskı yaptı. Baraj projesi gibi uluslararası gazetelerde kınandı. Pazar Zamanları, New York Times ve uluslararası Herald Tribünü, BBC gibi kamu yayıncılarının yanı sıra. [8]
Bu arada, UNESCO heyetinin ziyaretinden sonra IPPAR, Côa vadisindeki sanat çalışmasına eşlik etmek için uluslararası bir bilimsel komisyon oluşturdu, bu tartışmalı kabul edildi. [8] António Beltrán, E. Anati ve Jean Clottes'i içeriyordu ve Mayıs 1994'te bir araya geldi. EDP, tarih öncesi sanatı "kurtarmak" için diğer yöntemleri (kalıplar oluşturmak veya uçurum yüzlerinden panelleri oymak gibi) teşvik etmeye devam ederken, hala baraj projesinin devamını teşvik ediyor. [8] EDP ayrıca doğrudan flört tartışma Robert Bednarik ve Alan Watchman, Fred Phillips ve Ronald Dorn'a ek olarak, oymaların Paleolitik olmadığını doğrulamak için kanıtlanmamış bir metodoloji kullandılar. [8] Bu olaylar arkeologları ve halkı rahatsız etti. Baraja karşı geniş tabanlı bir hareket gelişti ve bu ancak siyasi düşüncede tam bir değişiklikle çözüldü. [8] 1995 Yasama seçimleri, Başbakan António Guterres yönetiminde hükümette bir değişiklikle sonuçlandı, baraj projesi Kasım 1995'te iptal edildi. [8]
Bir hükümet, arkeolojik kaynakların olaylarını izlemek ve korumak için bir sistem kurdu. "Coa Savaşı" Ulusal Tarih Öncesi Sanat Merkezi'nin Mayıs 1997'de kurulmasına katkıda bulundu (Portekizce: Centro Nacional de Arte Rupestre (CNART) ) ve Côa Vadisi Arkeoloji Parkı (Portekizce: Parque Arqueológico do Vale do COa (PAVC) ), Kültür Bakanlığı tarafından (Portekizce: Ministerio da Kültür ), Portekiz Arkeoloji Enstitüsü (Portekizce: Instituto Português de Arqueologia , hem de bağımlı kuruluşlar. Ulusal Su ve Sualtı Arkeolojisi Merkezi (Portekizce: Centro Nacional de Arqueologia Náutica e Subaquática (CNANS) ) yasal yetki olmaksızın Ağustos 1996'da açılmıştır. [8] [9]
Côa Vadisi'ndeki Tarih Öncesi Kaya Sanatı Alanları, 1998 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası Alanı olarak belirlenmiştir (25 Haziran 1997 tarihli bir danışma kurulu raporundan). [8] [10] [11]
21'inci yüzyıl
2003 yılında, Paleolitik kaya sanatında tasvir edilenlerle ilgili bir tür olan Przewalski atının bölgeye tanıtılmasının uygulanabilirliğini incelemek için bir çalışma başlatıldı. [12]
Mayıs 2004'e kadar, Portekiz Mimarlar Düzeni tarafından Côa Müzesi'ni tasarlamak için bir kamu ihalesi yapıldı (mimarlar Tiago Pimentel ve Camilo Rebelo tarafından kazanıldı). Ardından müzenin inşası için bir yarışma düzenlendi. 26 Ocak 2007'de Kültür Bakanı Isabel Pires de Lima'nın ilk temel taşının yerleştirilmesi ve Monte Adiano'nun başlattığı çalışma ile Côa Müzesi inşaatına başlandı.
Fariseu'da 19 Eylül 2005'te resmi kazılar başladı ve Ekim ayında tamamlandı, Thierry Aubry başkanlığında Paleolitik'e tarihlenen birkaç şist (10 x 20 santimetre) levhası keşfedildi.
Konferans MİRAS 2008 - Dünya Mirası ve Sürdürülebilir Kalkınma Uluslararası Konferansı 7-9 Mayıs 2008 tarihleri arasında Vila Nova de Foz Côa'da gerçekleşti. [13] Konferans, miras ve insani gelişme ile doğal çevre ve bina koruma arasındaki ilişkileri incelemek için tasarlandı ve Portekiz Bakanlığı tarafından düzenlenen önemli tartışmaları teşvik etti. Kültür (Portekizce: Ministerio da Kültür ).
Ağustos 2010'da, Dünya Mirası Komitesi UNESCO dünya mirası uzantısını İspanya'daki komşu Siega Verde bölgesine genişletti. [9] Siega Verde Arkeolojik, sınır boyunca 15 kilometrelik bir alan boyunca 94 panelde karşılaştırılabilir oymalar/oymalar ile 500'den fazla temsil içermektedir. Benzer döneme tarihlenmesi, Côa Vadisi siteleri ile dünya tanımına dahil edilmesini sağlamıştır. [9]
Seçim Kriterleri
Sitenin UNESCO Dünya Mirası alanı olarak kabul edilmesi için karşılaması gereken bazı kriterler vardır. Site olağanüstü evrensel değere sahip olmalı ve on seçim kriterinden en az birini karşılamalıdır. Site halihazırda mevcut bir yer işareti olmalı ve geçici Dünya Mirası Alanları listesinde sunulmalıdır. Bir sitenin UNESCO Dünya Miras Alanları listesine alınması için yerine getirilmesi gereken kriterler aşağıdadır.
1. İnsan yaratıcı dehasının bir başyapıtını temsil etmelidir
2. Mimari veya teknoloji, anıtsal sanatlar, şehir planlama veya peyzaj tasarımındaki gelişmeler üzerine, belirli bir zaman dilimi içinde veya dünyanın bir kültürel alanı içinde insani değerlerin önemli bir değişimini sergilemek
3. Bir kültürel geleneğe ya da yaşayan ya da yok olmuş bir uygarlığa benzersiz ya da en azından istisnai bir tanıklıkta bulunmak
4. İnsanlık tarihindeki (a) önemli aşamaları gösteren bir tür bina, mimari veya teknolojik topluluk veya peyzajın olağanüstü bir örneği olmalıdır.
5. Bir kültürü (veya kültürleri) temsil eden geleneksel insan yerleşimi, arazi kullanımı veya deniz kullanımı veya özellikle geri dönüşü olmayan değişimin etkisi altında savunmasız hale geldiğinde çevre ile insan etkileşiminin seçkin bir örneği olmak.
6. Olağanüstü evrensel öneme sahip sanatsal ve edebi eserlerle, olaylarla veya yaşayan geleneklerle, fikirlerle veya inançlarla doğrudan veya somut olarak ilişkilendirilmelidir. (Komite, bu kriterin tercihen diğer kriterlerle birlikte kullanılması gerektiği kanaatindedir)
7. Üstün doğal fenomenleri veya olağanüstü doğal güzelliğe ve estetik öneme sahip alanları içermelidir.
8. yaşam kayıtları, yer şekillerinin gelişiminde devam eden önemli jeolojik süreçler veya önemli jeomorfik veya fizyografik özellikler dahil olmak üzere dünya tarihinin önemli aşamalarını temsil eden seçkin örnekler olmak
9. Karasal, tatlı su, kıyı ve deniz ekosistemlerinin ve bitki ve hayvan topluluklarının evrimi ve gelişiminde devam eden önemli ekolojik ve biyolojik süreçleri temsil eden olağanüstü örnekler olmalıdır.
10. Bilim veya koruma açısından olağanüstü evrensel değere sahip tehdit altındaki türleri içerenler de dahil olmak üzere, biyolojik çeşitliliğin yerinde korunması için en önemli ve önemli doğal yaşam alanlarını içermek.
İçindekiler
Levanten resimlerinin tarihlendirilmesi ve Mezolitik, Paleolitik'in sonu veya Neolitik'e ait olup olmadıkları konusunda çok fazla tartışma oldu. Pireneler tarafında, ancak yine de onunla süreklilik gösterebilir. [1] UNESCO'ya göre, Dünya Miras Alanı'ndaki en eski sanat eseri MÖ 8.000'den ve en son örnekler MÖ 3500'den kalmadır. Bu nedenle sanat, bir kültürel değişim dönemini kapsar. Öncelikli olarak avcı-toplayıcı ekonomik sistemleri kullanan, "yavaş yavaş Neolitik unsurları kültürel bagajlarına dahil eden" insanların yaşamını yansıtır. [2] Daha sonraki sahneler, erkeklerin atları yönettiğini gösterir ve gösterilen bazı sığırlar evcilleştirilebilir. [3] Levanten Sanatının kronolojisi, İberya şematik sanatının kronolojisi ile örtüşür ve bazı sitelerde her iki sanat türünün örnekleri de bulunabilir. Aynı şekilde, İber dili ve Latince yazıtların gösterdiği gibi, daha sonraki dönemlerde de ziyaretçi çekmeye devam eden bazı yerler, örneğin El Cogul Mağaraları, bunlar figürlerin yeniden boyanmasıyla ilişkilendirilmiş olabilir. [4]
Resimler, Kuzey Afrika'dan gelen bir nüfus akını, İberya'daki daha önceki dönemlerden kalan nüfuslarla karıştıktan sonra üretilmiş gibi görünüyor. [5]
Levanten Sanatı ilk olarak 1903'te Teruel'de keşfedildi. İspanyol tarihöncesi Juan Cabre bu sanatı ilk inceleyen kişi oldu ve onu bölgesel bir Paleolitik sanat olarak tanımladı. [6] Paleolitik olarak değerlendirme, buzul faunasının tasvir edilmemiş olması da dahil olmak üzere çeşitli nedenlerle sorgulanmıştır. Antonio Beltrán Martínez ve diğerleri, bu sanatın başlangıcını Epipaleolitik veya Mezolitik'e yerleştirir ve en parlak dönemini Neolitik döneme yerleştirir. [7] Sanat için Paleolitik sonrası bir çağı kabul eden Ripio [ kim? ] 1960'larda sanatı dört aşamaya bölerek yeni bir kronolojik şema tasarladı: natüralist, stilize statik, stilize dinamik ve şemaya geçişin son aşaması. [ kaynak belirtilmeli ]
Sanat geniş bir alanda ortaya çıkar ve birkaç bin yıllık bir süre içinde yaratılmıştır, uzun bir evrimi, en azından bazı yerel çeşitliliği ve yaşam biçimindeki değişiklikleri yansıtan stilistik ve tematik bir gelişme gösterdiği yaygın olarak kabul edilir. Bu gelişmenin ayrıntılarına ilişkin devam eden bir süreçtir.
Sanatçılar, nispeten basit figürler üreten Üst Paleolitik sanatına kıyasla, nispeten karmaşık bir boyama tekniğinde tüyleri kullanmış görünüyorlar. Figürler genellikle ana gövde boyandıktan sonra ana hatlarıyla çizilir. Bazı figürler boyanmak yerine yüzeysel olarak işlenmiştir. Rakamlar nispeten küçüktür, yaklaşık 8 ila 1 inç (20,3 ila 2,5 santimetre) yüksekliğinde ve bir veya iki renktedir. Boya genellikle mineral topraklar (genellikle kırmızımsı) veya odun kömürü kullanılarak çok inceydi ve resimler, duvardan damlayan sudan üzerlerinde oluşan çok ince şeffaf bir kireç tabakasıyla korunur. [8] Bazı figürlerin birden fazla kat boyası vardır, bu da evrensel olarak kabul edilmemiş gibi görünse de, uzun süre sonra yeniden boyandıkları iddialarına yol açmıştır. [9]
Paleolitik sanatta ender bulunan insan figürü Levanten sanatında büyük önem kazanır. İnsan figürü genellikle ana temadır ve hayvanlarla aynı sahnede göründüğünde insan figürü onlara doğru koşar. Cogul'un Dansçıları olarak bilinen tablo, tasvir edilen hareketin güzel bir örneğidir. Şimdiye kadarki en yaygın sahneler avlanma ve savaş ve dans sahneleri ve muhtemelen tarımsal görevler ve evcilleştirilmiş hayvanları yönetme sahneleri var. Bazı sahnelerde, en ünlüsü Cuevas de la Araña'da (aşağıda gösterilmiştir) bal toplama gösterilir. İnsanlar belden yukarısı çıplaktır, ancak kadınların etekleri ve erkeklerin bazen etekleri, tozlukları veya bir çeşit pantolonları vardır ve bazen bir araştırmacı tarafından Kuzey Amerika Plains Kızılderililerine kıyasla rütbe veya statü gösterebilecek başlıklar ve maskeler görülür. rakamlar bazen kasıtlı bir karikatür unsuruna sahip gibi görünüyor. [10] Bazı savaş sahneleri tarafları fiziksel görünüm, kıyafet ve silahlar açısından ayırıyor, ancak bunun yorumu belirsiz. [11] Bir tarafta, daha büyük önem taşıyan figürler, "abartılı baldır kasları ve uzun uyluklar" ile daha dikkatli bir şekilde boyanmış figürlerle veya ayak bileğinde "püsküllü" pantalonlarla, sıradan "piyadeler" olarak gösterilebilir. sopa rakamlar". [12]
Grup deneklerinde Paleolitik sanattan çok daha gelişmiş bir kompozisyon duygusu vardır ve koşan hayvanlar, fotoğrafın icadından sonraya kadar sanatta sürecek olan "uçan dörtnala" konvansiyonunda gösterilir. İnsan figürleri de çok geniş adımlarla ya da bacakları 180 dereceye kadar aralıklı "uçan koşu" pozisyonunda gösterilmektedir. Tasvir edilen sahneler genellikle ölü ve ölmekte olan insanlar ve hayvanlar sıklıkla gösterilir ve bazen 44 figüre kadar çıkabilen insanlar arasındaki savaşlar gösterilir. [13] Okçular tarafından ve bir vakada asılarak infaz edilen insan sahneleri, bu çatışma sahnelerinin daha sonraki resim dönemlerinden ve Castellón eyaletindeki "Gasulla ve Valltota boğazları çevresinde" daha sınırlı bir alandan geldiği görülüyor. . [14]
Bazı yayların çok büyük olması dönemin en iyi silahı olduğu için okçunun yayına büyük önem verilir. [15] Bir okçu ile uzaktaki avı arasındaki mesafenin nasıl aktarılacağı sorununu çözmek için, bazı siteler avlanan hayvanın izini gösterme geleneğini kullanır, sofistike ve etkili bir çözüm. [16] Silahlı adamların olduğu bazı sahneler dansları temsil ediyor gibi görünüyor ve diğer sahnelerde kadınlar da ayakları hareketsiz ve sadece kol ve üst vücut hareketlerini kullanarak dans ettikleri görülüyor. El Cogul Mağaraları'ndaki ünlü bir dans sahnesinde, dik bir fallusla gösterilen çıplak bir adamın çevresinde etekli on bir kadın görülüyor. [17]
İnsan vücudunun temsilinde belirli özelliklere sahip kafa çizimleri vardır: armut biçimli, yarım küre ve konik. İnsan vücudunun üst yarısı çıplak olarak gösterilmiştir. Bazen bir tür pantolon giyilir, bazen cinsel organlar görülür ve fallik temsiller vardır. Levanten Sanatında temsil edilen araçlar genellikle oklar, sopalar, oklar ve çantalar ve belki de kement veya çengel olarak kullanılan halatlardır. Bu nesneler, sanki ıskalamış gibi görünen oklar dışında, her zaman insan figürüyle ilişkilendirilir. [18]
Peyzaj tasviri yoktur ve bitki örtüsüne çok az müdahale vardır. İlginç bir istisna, mantarların bir tasviridir (muhtemelen psilocybe hispanika) Selva Pascuala'da. [19] Bununla birlikte, hayvanlar, özellikle av için uygun av olan veya evcilleştirilmiş (henüz öyle olmasalar da) büyük memeliler, kuşlar, balıklar (kıyıya yakın yerlerde bile) ve böcekler nadiren gösterilir. , bal toplamada ara sıra örümcek ve arılar dışında. Gösterilen bazı hayvanların günümüzde görebildiğimiz türlere ait olduğu tespit edilebilir ve gösterilen hayvan türlerinin göreceli sıklığı tarihleme için kanıt olarak kullanılmıştır. Bazı hayvanlar, artık Avrupa'da soyu tükenmiş egzotik Buz Devri türleri olarak yorumlanmıştır, ancak bu tartışmalıdır. Bazı hayvanlar, türlerini değiştirmek için boyanmış gibi görünüyor, belki de faunadaki değişiklikleri yansıtıyor. Gösterilen ana türler şunları içerir:
- , , çizimlerde en sık tasvir edilen hayvan. , genellikle yorumlanması zor boğalar genellikle avlanır, ancak diğerleri evcilleştirilebilir. Selva Pascuala'da muhtemelen yaban öküzü olan bir boğa var. [kaynak belirtilmeli] , nadiren tasvir edilmiştir, ancak Barranc de la Palla'daki bir av sahnesinde yardımcı oldukları görülmektedir.
Hayvanlar tek tek veya gruplar halinde görünür. Hayvanların temsilinin ilginç bir özelliği, genellikle profilden, ancak önlerinde boynuz ve toynaklarla çizilmeleridir.
Resimlerin dinle ya da en azından "av büyüsü" ile ilgili anlamları olabilir, ancak onları dini törenlerin tasvirlerini içermekle birlikte tamamen bir yaşam tarzının kutlamaları olarak görmek de mümkündür. [20]
Dünya Mirası Alanı, Pireneler'den Granada eyaletine kadar uzanan ve Katalonya, Aragon, Castile-La Mancha, Murcia, Valensiya ve Endülüs'ün özerk topluluklarının topraklarına giren bir alanda kaya sanatını içermektedir. Bir ilan edildi Bien de Interés Kültür 1985 yılında.
Sanat genellikle kaya sığınaklarında (doğal bir çıkıntı ile korunan) ve güneş ışığının kolayca nüfuz edebileceği sığ mağaralarda bulunur. Kaya sığınağının hangi bölümünün sanat için kullanıldığı konusunda net bir tercih yoktur, duvarların yüksek veya yarısına kadar yerleştirilebilir. Siteler yerleşim için kullanılmamıştır ve tarihlemeye yardımcı olacak organik ocak kalıntıları ve çöp birikintilerinden yoksundur. Pek çok site, üst üste bindirilmiş figürlerle yoğun bir şekilde dekore edilmişken, yakındaki diğer uygun görünen yerlerde hiç görüntü yok. Alanlar genellikle çiftçiler için nispeten az kullanılan, ancak belki de pusu kurarak avlanmak ve hayvanları çıkmaz bir yola sokmak için ideal olan sarp vadilerdeki dağ geçitlerindedir. [21]
Genel olarak koruma durumu zayıftır. Bununla birlikte, siteleri yerel düzeyde korumak için çeşitli girişimlerde bulunulmuştur. Örneğin, Villar del Humo belediyesi bir kültür parkı belirlemiştir.
Cömertçe İyi Grafiti
Grafiti yaratma isteğimiz muhtemelen insanlığın başlangıcından beri var. Kesinlikle Portekiz'de, on binlerce yıldır var. Douro nehrinin bir kolunun kıyısındaki Côa Vadisi'ndeki Tarih Öncesi Kaya Sanatı Alanlarında, birkaç bin yıl boyunca binlerce hayvan figürünü betimleyen yüzlerce grafiti paneli oyulmuştur. 1998 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası Alanı ilan edilen bu site, “İber Yarımadası'ndaki Paleolitik sanatın en dikkat çekici açık hava topluluğudur.” 1
And now a modern take on this millennia-old art form thrives in another UNESCO designated, Portuguese world heritage site—the fascinating riverside, seaside city of Porto. Here, on the banks of the Douro River, architectural gems rest side by side with bold contemporary graffiti to create a marvelous mélange of creativity.
Porto, Portugal’s second largest city, is a patchwork quilt of lofty bell towers, Romanesque, gothic, rococo, and baroque churches, and elegant art nouveau facades and interiors. The city also contains a number of derelict and deserted historical buildings. Now, a group of young and enthusiastic graffiti artists have added their creative threads to this quilt. A graffiti renaissance is filling the streets with vitality, merriment and exuberance, and adding bold, colorful designs to the facades of many of the deserted buildings.
While graffiti often conjures up images of vandalism and/or the mindless destruction of property, this is not the case in Porto. Here, graffiti has enhanced the landscape and instilled wonder and awe in those lucky enough to see it. What was once, and often still is, seen as an eyesore in many countries and cultures now lures visitors in and offers a positive future for Porto as a youthful, and vibrant cultural hub. Today its inhabitants, known as tripeiros, tripe eaters, appreciate and even celebrate good graffiti. One of the most gifted graffiti artists is 34-year-old Hazul Luzah (both a pseudonym and a palindrome). For almost two decades, Hazul, with his sweeping sense of humor and design, has spray painted hundreds of pieces of graffiti around Porto. At the moment, about 80 of his designs survive.
On the streets, Hazul paints only on abandoned buildings or on walls legally set aside for graffiti. With his kaleidoscope of color and wit, blocked-up concrete facades and metal gratings develop a life of their own. Crumbling, deserted buildings come alive. Dull, grimy surfaces blossom.
Hazul, however, has not limited his work to the streets. When FAP Wines launched their Giroflé Espumante Bruto, they hired Hazul to design their label, and Yours Guesthouse commissioned a painting for the front entryway in their UNESCO World Heritage building. And while Hazul describes himself as % Porto,” Porto is not the only city displaying his art. His work can be found at Le Mur, the birthplace of the street art movement in Paris, in Wittenberg in Germany, and in Logrono and Barcelona in Spain.
Like the ancient graffiti artists who worked at the Prehistoric Rock Art Sites in the Côa Valley and will always remain nameless, the modern day graffiti artists also have hidden identities as they create sparkling, fun, colorful works of art along the narrow cobblestone streets. Hazul says a pseudonym is “an advantage.” He feels it allows him personal security and complete creative freedom, and while he normally paints alone, he does not consider it a lonely calling since he “is open to all the world’s influences.” He also feels that people should “appreciate my work as it is and not because of who I am and what my personal life might be. It is not important or necessary to know who I am.”
While being labeled a UNESCO World Heritage site brings tourism that boosts the local economy in Porto, it also places expensive restrictions on property owners to maintain historical buildings according to UNESCO rules. These restrictions create a large number of abandoned buildings that could possibly be used to house the homeless and the needy. In order to prevent squatters entering the premises, the city blocks the entrances to these buildings with concrete. In order to bring attention to this issue, Hazul spray paints his artwork over the concrete-barred doorways.
Since part of the process of rehabilitating an abandoned building is erasing the graffiti, I wondered whether Hazul ever felt sad when a piece of his creativity disappeared. According to Hazul, “I never feel sad. I’m used to my paintings being erased sooner or later. It is normal that the city changes, so nothing is forever. The ideal situation is that the piece is destroyed once the building is renovated. Of course, I would prefer to have more public walls legally available for all artwork—be it historical, graffiti lettering or street art—where it stays for a long period of time and gets seen by many people. All kinds of works and all expression should be public, and they should exist in the open, side by side for all to see and appreciate. But, to keep a building unoccupied simply for the sake of a painting is ridiculous.”
Hazul feels his artwork comes from his search “for a sense of harmony, both artistically and socially.” He also feels that while his art might brighten up parts of Porto by adding “novelty and surprise,” it is not a solution to the housing problem.
For Hazul, repairing old and damaged buildings is the only way to address the issue. “It is necessary to repair the deserted houses so that people have places to live,” he says. “That is what is important. If my art makes people smile, if it makes them think, if it makes them appreciate graffiti, that makes me happy. If the buildings I have spray-canned, however, are rehabilitated for the homeless, that would make me even happier.”
Prehistoric rock art sites in the coa valley and siega verde
The two Prehistoric Rock Art Sites in the Côa Valley (Portugal) and Siega Verde (Spain) are located on the banks of the rivers Agueda and Côa, tributaries of the river Douro, documenting continuous human occupation from the end of the Paleolithic Age. Hundreds of panels with thousands of animal figures (5,000 in Foz Côa and around 440 in Siega Verde) were carved over several millennia, representing the most remarkable open-air ensemble of Paleolithic art on the Iberian Peninsula.
Côa Valley and Siega Verde provide the best illustration of the iconographic themes and organization of Paleolithic rock art, using the same modes of expression in caves and in the open air, thus contributing to a greater understanding of this artistic phenomenon. Together they form a unique site of the prehistoric era, rich in material evidence of Upper Paleolithic occupation.
Received on 13.05.2016 from Fatima
Wine has been produced by traditional landholders in the Alto Douro region for some 2,000 years. Since the 18th century, its main product, port wine, has been world famous for its quality. This long tradition of viticulture has produced a cultural landscape of outstanding beauty that reflects its technological, social and economic evolution.