Birinci Bölüm: Tetons
Dört yıl önce Kansas'ta bir satın alma editörü olarak saygın ve saygın işimi bıraktım ve Grand Teton Milli Parkı'ndaki bir hediyelik eşya dükkanında çalışmaya başladım. İş sadece geçiciydi - California'daki yüksek lisans okuluna başlamadan önce bir yaz konseri - ama sonuçta hayatımın yönünü değiştirecekti.
Güzel bir yere gitmek istedim çünkü üzgündüm. O bahar, bir ayrılıktan geçtim ve aniden taşındığımda geride bırakmak üzereyken üzüntü duyduğum için üzüldüm: arkadaşlarım, evim, hatıralarım. Yazımı Kansas için erken yasta geçirmem için en azından başka bir yere gitmem gerektiğine karar verdim. Araştırmaya başladım ve kısa sürede ülkenin her yerindeki güzel yerlerde iş ilan eden bir web sitesine rastladım: milli parklar, organik çiftlikler, at çiftlikleri. Bir ilan, Tetons'daki bir hediyelik eşya dükkanında çalışmaktı. İki kere düşünmeden, bir uygulamadan vazgeçtim. Yüksek lisans okulumun ilk gününden iki ay önce ağustosta başlamamı istediğimi söyleyen bir telefon aldığımda evet demekten çekinmedim.
Daha önce hiç Tetons'a gitmemiştim. Bir keresinde arkadaşlarımla Yellowstone'a giderken, bir sıra gümüş diş olan ufka doğru yükselen Teton Range'i gördüm. O zaman bile onlara çizilmiş hissettim. Birkaç yıl sonra Jackson Gölü kıyısındaki bir yatakhanede yatacağı, Moran Dağı'nın ve Teton Range'deki kız kardeşlerinin kulübenin üzerinde bekçi olduğumu ve orada çalışan yirmi kişinin kafasını karıştırdığını biliyor muydum? .
Kulübeye vardığımda, gözle görülür bir şekilde titriyordum. Ya arkadaş edemezsem? Ya işimde kötüysem? Ya herkes benim yeterince açık havada olmadığımı düşünürse? Otoparkta çalışanlardan birkaçını gördüm; Patagonya kataloğundaki modellere benziyorlardı: bronzlaşmış, kaslı, güzel. Kansas'ta kaya tırmanışı klübünün bir parçasıydım ama yine de bir acemi gibi hissettim. Vahşi doğada hiç ayı görmemiştim ve Yosemite gezisi sırasında sadece bir kez sırt çantasıyla seyahat ettim ve önümde bir çıngıraklı yılan patikaya çıktığında ağladım. Kansas'lı bir kızdım ve herkesin üzerime koklayabileceğini düşündüm.
Bir orta sezon kiralama olduğum için, ilk sabah parkta çalışmaya başladım. Anna isimli bir kız bana kasanın nasıl çalıştırılacağını öğretti ve hediyelik eşya dükkanının ürünleri ile tanıştırdı: kahve kupaları, retro posterler ve sınırsız çeşitlilikteki tişört ve şapkalar. İnsanların sattığımız bazı şeyleri satın almak isteyebilecekleri delice görünüyordu: cam sinek kuşları o kadar kırılmayacak kadar narin ki, odun oymaları o kadar büyüktü ki, kendi bavullarını isterlerdi (ve Çin'den geliyorlardı - tabanda öyle dediler). ve bir dilek içermesi gereken 20 dolarlık sedir kutusu. Bazı tartışmalı şeyler vardı - turkuaz mücevherler, kurtların parlak kartpostalları, huckleberry karamelleri o kadar lezzetliydi ki, hediyelik eşya dükkanındaki kızlar sırayla bir avuç satın alır ve paylaşırlardı - ama çoğunlukla, Goodwill'e mahsur olan ıvır zıvır şeylerdi.
Çalıştığım kadınların yanı sıra - benim yaşımdaki iki kız ve Güney'den beyaz saçlı bir emekli mürettebat - hemen arkadaş edinmek için kendimi çok utandırıyordum. Göl kenarındaki piknik masalarında öğle yemeği yedim ve öğleden sonralarımı sahilde, okumaya, günlük tutmaya ya da sadece Moran Dağı'na bakarak geçirdim. Hemen yalnızlık dalgası azaldıktan sonra, bu yalnızlığı kabul etmeyi ve kendiliğinden akıp gitmesine izin vermeyi öğrendim. Memleketimin içini oymama izin veriyorum ve şükran duymam yerine beni doldurdum - bulunduğum yer için, orada bulunma fırsatım için. Park, yeni bir yerde olmanın, kendimi yalnız ve korkmuş hissetmenin, dikkat etmeye devam ettiğim sürece, ondan öğrenmeye açık olduğum sürece sorun olmadığını söyledi. O zaman bilmiyordum, ama gelecek yıllarda tekrar tekrar döneceğim bir dersti.
İzin günlerimde yürüyüşe çıktım. Hiçbir zaman yalnız yürümemiştim ve tek başıma dışarı çıkmanın gerginliği, hiç yaşamadığım bir mutluluğa dönüştü. Yalnız, bir iz üzerinde, ağaçlarla, dağlarla ve gökyüzü ile çevrili olarak, ilk defa kendim olduğumu, dünyadaki özgür bir ajan olduğumu hissettim. Hayatım benimdi ve onunla ne istersem yapabilirdim.
Elbette, kendime yerleşmiş hissetmeye başladığımda, Arkansas'lı bir müzisyen olan bir adamla tanıştım ve hızlı, film çeken bir köpek yavrusu sevgisi türüne düştüm. mevsimlik işlerde oldukça yaygındır. Bir kere açık olduğunuzda, bir milli parkta aşık olmak, sahilde deniz kabuğu bulmak kadar kolaydır. Tek yapman gereken etrafa bakmak.
Tetons'dan ayrıldığımda, Kansas'tan ayrıldığım kadar kırıldı. Dağları sevmek için büyüdüm ve Arkansas’tan şarkıcıya bağlı kaldım. Hediyelik eşya dükkanında çalışmak çok sıkıcı ve yorucuydu, ama beni özleyeceğim bir çok şeye erişmeme izin verdi: öğleden sonraları suyla besleyen sessiz öğleden sonraları, yemek salonuna doğru yürürken ıslık domuzunun gıcırtıları, iskelede oturup ve Gökyüzünün yıldızlarla ağırlaştığını izliyorum.
Tetons'daki zaman hayatımı değiştirecek bir deneyimdi, bir daha asla yaşamayacağımı düşündüm. Mezun olduktan sonra hayatımı yetişkin olarak başlayacağımı varsaydım. Bir öğretmenlik işi bulur ve yaratıcı yazılar öğretirim. Hediye dükkanında geçirdiğim zamana, iki uyanık gün arasında kısa bir rüya olmuş gibi baktım - bulutlara eğlenceli bir kaçış, ama başka bir şey değil.
İkinci Bölüm: Rainier Dağı
İki yıl sonra ne yapacağımdan emin olmadan kendimi bir kez daha heartsick buldum. California’da çıkmakta olduğum adam beni yeni e-postayla terk etmişti ve sevmek için büyüdüğüm yazarların bir grubu olan başka bir arkadaş grubunu terk etmek üzereydim. Bir yüksek lisans derecesine, kısa öyküler koleksiyonuna ve sonbaharda profesörlerimden biri için evde oturmaya başlama planım vardı, ancak yazım bir soru işareti oldu. Yapacak bir şeyim olmadığı için, düşünebildiğim tek şeyi yaptım: Mount Rainier Ulusal Parkı'ndaki bir hediyelik eşya dükkanında iş başvurusunda bulundum.
Hediyelik eşya dükkanı, Rainier'in güney yamacında 5,400 fit mesafede yer alan tarihi bir otel olan Paradise Inn'de bulunuyordu. Cennete giden yol sarp ve sargılıdır, bulutların içine gerçek bir yolculuktur. Sahip olduğum her şeyi içeren pencereye doldurulmuş pencerem, 1995 Camry her geçişe başladığımda salladı. Kaliforniya'yı geride bırakarak nefes nefese, yorgun ve heyecanlı bir cennete geldim.
İK'ye başvurduktan sonra, Florida'lı 19 yaşındaki bir çocuk odama geldi. Tütsü gibi kokuyordu ve ipeksi paraşüt pantolonu giyiyordu. Burada yalnız mısın? Diye sordu. Yoksa arkadaşınla mı geldin?
“Yalnızım” dedim. "Ya sen?"
“Buraya en iyi arkadaşımla geldim, ama şirket minibüsünü düştü, bu yüzden eve gitmek zorunda kaldı.”
“Bu çok kötü,” dedim.
"Sorun değil. Artık bir erkek arkadaşım var - yakışıklı. Onunla ne zaman karşılaştığını göreceksin. ”Bana gülümsedi - kendi masalına giren bir kızın gülümsemesi.
Beni Kız Yurdu'na yönlendirdi, Rehberlik Evi; Ana kat, aktif bir ranger istasyonuydu. Odam iki ayakkabı kadarydı, ayakkabı kutusu büyüklüğünde bir alanda üç kız ve birkaç düzine fareyle paylaşacaktım. Hava, bedenler ve eski kıyafetler, bayat yemek ve meyveli parfüm kokuyordu. Ancak pencerenin dışında, Tahoma olarak bilinen yerli Salish’in bildiği Rainier Dağı vardı. Ayaklarındaki çim parlak yeşildi, Hint boya fırçası ve lupin, düğünçiçekleri ve dağ asteriyle noktalandı.
Ertesi sabah çalışmaya başladım ve kısa süre sonra hediyelik eşya dükkanının Tetons'daki dükkandan iki kat daha meşgul olduğunu keşfettim. Müşteriler tüm gün mağazaya bürünerek ışıltılı süslemeler, tişörtler ve şişe açacağı anahtarlıklar için birbirlerini diriltiyorlardı. Mal ucuzdu; boz ayı mıknatıslarının başları patlayacak ve kesik, sırıtan kafaları müşterilerimizden uzak olarak kütüklerimize bağlayacağız. Çalıştığım herkesin dağda olmak - para biriktirmek, doğaya yakın olmak, sağlıklı olmak için - kendi sebepleri vardı: hepimiz iki şeyi paylaştık: dağa olan sevgimiz ve hediyelik eşyaya olan nefretimiz.
Mağazanın karmaşasından kurtulmak için Tetons'da öğrendiklerimi yaptım ve okuma ve yazma için bir alan yarattım. Her sabah termosumu kahve ile doldurup hanın balkonuna giderdim. Balkon, bence Rainier Dağı'nın kendisinden daha güzel olan bir dizi tepe olan Tatoosh Serisini görmezden geldi. Burada turistler arasında oturup, gündemde yazıp hem alçakları hem de yüksekleri kaydederdim: müşterilerin bana yanlış değişiklik yaptıkları için bana bağırdıkları günleri; İşten erken çıktığım ve hanın asma katında yürüyüşe çıkıp bir roman okuduğum günlerdi. Bir keresinde, akşam balkonda otururken, bir kadının bir bardak şarabın içine düşmüş bir kuş yuvasını izledim. “Ücretsiz bir dolum alıyor muyum?” Diye sordu sunucusuna.
Kayıt defterinde çalışmak kendimi iyi hissetmemi sağlamıyor. 25 yaşındaydım, yüksek lisans derecesine sahiptim ve turistlere kar küresi satarak saatte 9 dolar kazanıyordum. Kaliforniya'da tüm arkadaşlarım yazardı ve iki yıl boyunca bizim görevimiz kurgu sanatını öğrenmek, öğretmek ve uygulamaktı. Dağda, sanki etrafımdaki herkesten farklı bir lehçe konuşmuştum, kendimi yalnız hissettim.
Bazı günler diğerlerinden daha zordu. Mağazada, kredi kartı kullanan herkes için fotoğraf kimliğini kontrol etmek zorunda kaldık. Bazen bir müşterinin Kaliforniya’dan geldiğini görürsem, Davis’te okula gittiğimi söylerdim.
Bir adam bir keresinde “Bu harika bir okul” dedi. “Orada ne okudun?”
“Master'ımı İngilizce olarak okudum.”
“Yüksek lisans derecesi var mı? Ve burada mı çalışıyorsun? Bir kasada mı? ”Sanki kızı gibiydim ve aileme utanç vermiş gibi kafasını salladı. "Ne kadar da boş."
Geriye dönüp baktığımda, bu adama söyleyebileceğim birçok şey var. Ulusal parklarda çalışmayı sevdiğimi veya iyi bir iş bulmanın yüksek lisans derecesiyle bile zor olduğunu söyleyebilirdim; bu işler benim yaşımdayken olduğu kadar basit değildi. Ona hayatımla yaptığım ya da yapmadığım şeylerin işinin hiçbiri olmadığını söyleyebilirdim. Ama onun yerine mallarını çalmaya devam ettim. “İyi günler” dedi, yapamayacağından emin olmama rağmen ona söyledim. Hediyelik eşya dükkanlarında zamanımdan bir şey öğrenirsem, nerede olduklarından bağımsız olarak bazı insanların mutsuz olacağıdır. Eşsiz bir doğal ihtişamlı bir yerde olabilirler, üstlerinden geçen 14.000 metrelik bir dağ, ve görecekleri tek şey kokan banyolar, overpriced yemekler, kalabalıklar.
Bir sabah hüzünümün zirvesinde, yurt odamda uyandım ve telefonumu daha iyi bir sinyal için pencereye tutarak e-postamı kontrol ettim. Wi-Fi sivilceli olduğundan ve bir sayfanın yüklenmesi birkaç dakika sürdüğü için bunu günde birkaç kez yaptım. “Tebrikler!” Adlı bir mesaj okuduğumda oda arkadaşlarım yataklarında horluyorlardı E-postaya göre, Flannery O’Connor Ödülünü kazandım. Kısa öyküler kitabımı - birkaç ay önce savunduğum tez - kitabımı yayınlarım. Odadan çıkmadan önce e-postayı yedi kez daha okudum, kalbimin attığı oda arkadaşlarımı uyandırabilirdi.
O sabah işte, amirime ne olduğunu anlattım. “Bir ödül kazandım” dedim. “Bir kitabım olacak.”
Bana baktı ve gülümsedi, ne söyleyeceğinden emin değildi. “Vay, bu temiz” dedi. Ve sonra, garip bir andan sonra, “Yeni tişörtlerin gönderimini katlayabilir misin?” Diye ekledi.
Dağda hücre servisi olmadığı için (turistler için başka bir öfke kaynağı) annemi hanın ankesörlü telefonundan aradım ve ona haberleri söyledim. Aksi takdirde, başarmamın zevkinin yakın kaldığında en tatlı olduğunu öğrenerek çoğunlukla kendime sakladım.
Rainier'den ayrıldığımda, bir kez daha, milli park hediyelik eşya dükkanlarıyla olan son adımım olacağını düşündüm. Profesörümün çiftliğine bakmak ve romanım üzerinde çalışmak için Colorado'ya gittim. Bundan sonra kariyerime başlayabilirdim. Eserlerde yayınlanmış bir hikaye koleksiyonum ve bir romanım olurdu. Elbette, bir öğretmenlik işi bulabilirim. Şüphesiz, yazarak bir hayat kurabilirim.
Üçüncü Bölüm: Kuzey Cascade'leri
Sekiz ay boyunca Colorado’da profesörümün çiftliğinde geçirdikten sonra, kendimi bir kez daha hayatımla ne yapacağım konusunda belirsiz buldum. Onlarca öğretme işine başvurdum ama kitap ödülüne rağmen, ek bir pozisyon için röportaj bile yapamadım. Başka ne yapacağımdan emin olmadan, diğer park işlerimi bulduğum web sitesine döndüm. Bu sefer, North Cascades National Park'ta, Rainier Dağı'nın birkaç saat kuzeyinde güzel ama az bilinen bir park olan bir işe rastladım. Rainier'deki amirimin, orada bir hafta sonunu geçirdikten bir gün sonra bana anlattığını hatırladım. “Burası şimdiye kadar gördüğüm en güzel yer” dedi - Cennet adında bir yerde çalışan birinin ifadesi. Kuzey Cascade'lerde bir kez daha kasada çalışıyordum, ancak sağlık sigortası alacağım ve asgari ücretten biraz daha fazla kazanacağım. Öğretmenlik işi değildi, ama bir şeydi.
Çiftlikten ağır bir kalple ayrıldım - hayvanlara bağlı olarak büyüdüm, yalnızlık ve uzun sessiz yazı günlerine. Dört kişiyle ve hayvansız bir evde yaşamaktan endişelendim. Tam gün çalışıp yazabilmek için çok az zamanım olduğu için endişelendim. Hayatımın doğru olmayan bir yöne doğru gittiğinden endişelendim.
Korktuğum gibi, iş Teton'da ve Rainier'de olduğu gibi benim için tamamen yanlıştı. Hediyelik eşya ziyaretçinin merkezinde ve teknik olarak tek çalışan bendim. Bir molaya ihtiyacım olsaydı, rangers kaseti devralırdı, ama yeterince meşgullerdi. Nispeten sessiz bir park olmasına rağmen, Kuzey Cascade Dağları “keşfedilmişti” anlamına geliyordu; bu, insanların artık turkuaz sularda ve karlı zirvelerde Instagram'da gördükleri resimlerden heyecan duydukları parka girmeye başladı.
Kuzey Cascade Dağları'ndaki dağlar, 48'in altındaki diğer dağlardan daha büyük bir dikey kabartma ile diktir. Sonuç olarak, turistlerin çoğu, zamların gerektirdiği yükseliş kazançlarını cesaretlendirmek yerine parka gitmeyi tercih eder. Bu turistlerin birçoğu, ziyaretçinin anısına seyahat etmek için mükemmel mıknatıs veya kartpostalın peşinde oldukları ziyaretçinin merkezinde bulunuyor. Orada olduklarını ispatlayacak bir şeyler istiyorlar: milli park pasaportları için bir pul, toplamalarından bir iğne, su şişeleri için bir çıkartma. Vahşi bir yere gittiklerini kanıtlamak için ellerinde tutabilecekleri bir şey istiyorlar.
Turistlerin istediği bir diğer şey, yolculuğunu anlatmak. Yoldan geçerken gördükleri hayvan hakkında bilgi sahibi olmanızı istiyorlar - bu bir wolverine ait, bir rakun için mükemmel bir açıklama yapmadan önce derler. Bilmenizi isterler ki bu onların 14'üncü milli parkları ya da babaları uzun zaman önce bir park korucusu. Yeni boşandıklarını veya evlendiklerini veya ülkelerini bisikletle seyahat ettiklerini bilmenizi isterler. Tecrübelerini paylaşmak istiyorlar, birinin yeni temel özgürlüklerine tanık olmasını sağlamak istiyorlar ve asıl gerçek şu ki, bazı günler, yazarkasa arkasındaki bir yüz olarak, sadece bakacak enerjiniz ya da sabrınız yok.
Bir yazar olarak bunu özellikle zor buldum. Başkalarının deneyimlerini incelemek, yabancıların duygusal manzaralarını düşünmek ve onların hikayelerini anlamaya çalışmak için hayatımdaki tutkuyu yapıyorum. Ancak, haftanın beş günü, günde sekiz saat bir kasanın arkasında durduktan sonra, aynı küçük konuşmayı tekrarlayarak ve aynı avuç soruyu cevapladıktan sonra - Böcek öldüren ağaçlar ölü mü? (Hayır, 2015 yılında yangın çıktı.) Kamp yapacak bir yer var mı? (Hayır, kamp alanları dolu.) Ayıları nerede görebilirim? (Ayıları aramaya gitmemeyi tercih ediyoruz.) - İnsan deneyimiyle ilgilenmek zor. Şefkat sınırlı bir kaynaktır ve perakende sektöründe hızla tükenir.
Ve yine de, mağazanın dışında, hayat bir rüyaydı. Ziyaretçilerin merkezinden yarım saat uzaklıkta organik tarım arazileri üzerinde yaşadım, üç park korucusuyla paylaştığım bir evde ve parkurları çalıştıran bir adamla - yakında kendime aşık olurken bulacağım bir adam. Akşamları, kaotik bir çalışma gününden sonra, Skagit Nehri'nin yanında oturacağım ve nane rengindeki suyun, sonunda Puget Sound'a boşaldığı vadiden aşağıya doğru inişlerini izleyecektim. Bazen bir Swainson’un uzaktan çalkalanmasının şarkısı olan bir battaniyeye uzanıp bir kitap okur ya da günlüğüme yazardım. Bu şekilde, dünyaya, dağlara, insanlara ve yaprak dökmeyen ağaçların ve nehir suyunun kokusuna aşık oldum.
Sonunda, hediyelik eşya dükkanında çalışmak - altımda olduğumu hissettim, becerilerimi kullanmadıysam, sınır çizgisini mutsuz hissettirdi ve beni duygusal olarak karıştırdı - bu sığınak için harcadığım bedeldi. Park ve orada tanıştığım inanılmaz insanlar. Hediye dükkanı işi, akılsız ve sıkıcıydı, beni bu güzelliğe ve ondan öncekilere getirmişti.
Turistlere hediyelik eşya satmanın, milli bir parkta yaşamı deneyimlemenin en şiirsel yolu olduğunu söyleyemem, ama bu deneyimleri başka bir şey için takas edemeyeceğimi biliyorum: yüksek maaşlı bir iş değil ya da güzel bir apartman dairesinde ilk etapta beni parklara götüren hıçkırık ve sarsıntıların olmadığı bir şehir ya da bir hayat. Sonunda, milli park hediyelik eşya dükkanlarına ve onlara akın eden insanlara - kendilerine mutlu oldukları bir anı, özgür hissettikleri bir zamanı hatırlatmak isteyen bir şey isteyenlere borçluyum.