"Yarın." Irina, bize Norveç'e nasıl ulaştığını ve bu ülke senin için ne gibi bir etki yarattığını anlat.
Irina BERGSET. 2005’te Moskova’da bir Norveç vatandaşıyla evlendim. Oğlum o zaman 7 yaşındaydı. Norveç'te, Aurskog köyündeki Aurskog-Hokland topluluğunda yaşamaya gittik.
O zamanlar, yarım yüzyıl önce Norveç'in, medeniyet açısından Orta Afrika ülkeleriyle karşılaştırılabilir bir ülke olduğunu bilmiyordum.
1905'te Norveç ilk kez yalnızca Danimarka'ya değil, İsveç'e de bağımlı olmaktan çıktı. Bu ülke olduğu gibi ve bir serf devleti olmaya devam ediyor ve sakinleri efendiyi hiç görmedi. Sadece kira ödendi. Kültür gelişmedi. Yerliler ya Danca ya da İsveççe - yani zalimlerin dillerini konuşuyorlardı. Daha sonra bu diller karıştırıldı ve Bokmål adında bir yapay dil yapıldı. Her ne kadar şimdi bile Norveç'teki her aile kendi lehçesini konuşuyor. Şimdiye kadar, eyalet dil standardı Norveç'te mevcut değildir.
Bir kişi bu ülkenin ancak şu anda kurulduğunu, karşı bir işlem yapılmadığını söyleyebilirdi. Norveç toplumu Amerikan yasalarını ve düzenlemelerini kopyalayarak hızla aşağılayıcıdır.
Petrol 50 yıl önce denizde bulundu. Bilim ve kültürden yoksun olan ülkenin denizden petrol çıkarma teknolojisine sahip olamayacağı açıktır - Norveç yabancı bilimsel ve teknolojik yardım kullandı.
Bütün bunları daha sonra öğrendim. Rusya'dan ayrıldığımda, yalnızca Norveç'in dünyadaki en yüksek yaşam standardına sahip olduğunu biliyordum.
Moskova Devlet Üniversitesi Gazetecilik Fakültesinden mezun olduğum halde filoloji bilimleri adayı olduğum halde Norveç eğitimimi tanımıyordu.
"Şövalyeler okulu" anlamına gelen "Riddersand" adlı ilerici Danimarka modeline göre, komşu Fet-komün'de yeni tip bir kırsal okulda öğretmen olarak çalışmam teklif edildi. Rus sistemimizle karşılaştırıldığında, tüm Norveç okul devlet programları aslında zihinsel engelli gibi görünüyor. 1. sınıftan 7. sınıfa kadar - bir ilkokul var. Devlet programının görevi, alfabeyi 13 yaşına kadar öğrenmek ve çocuklara saymayı öğretmek - mağazalardaki fiyat etiketlerini okumaktır. Sınıfta yüksek sesle okuyamazsınız çünkü bu "utanç verici". Özel bir öğretmen çocuğu koridora çıkarır ve sadece orada, "çocuğu" utandırmamak için nasıl okuduğunu dinler. Öğretmen, çocuklarla birlikte günde iki matematik örneğini analiz etme hakkına sahiptir, eğer çocuklar materyale hakim olmazlarsa, üç gün sonra öğrendiklerini onlara açıklamaya çalışır. Haftalık ödev - çocuğun takdirine bağlı olarak İngilizce beş kelime veya sekiz kelime.
Norveç okulu, eğitimin tamamen gerilemesine bir örnektir. Edebiyat yok hikayeler hayır, fizik yok, kimya yok, doğa bilimi yok. "Gözden geçirme" adı verilen bir doğa tarihi vardır. Çocuklar çevrelerindeki dünyayı genel hatlarıyla inceler. İkinci Dünya Savaşı'nın olduğunu biliyorlar. Diğer tüm detaylar çocuğa ve ruhuna karşı şiddettir.
Dünyanın en zengin ülkesi, çocukları okulda veya anaokulunda beslemiyor. Daha ziyade haftada bir poşetten “domates çorbası” adı verilen bir yığınla beslenirler. Hem kamuya açık hem de özel anaokullarında durum aynen böyledir - sadece haftada bir yemek!
En büyük oğlum normal bir okulda Rusya'da okudu. Bu nedenle, Norveç'te bir çocuk dahisi oldu. 7. sınıfa kadar hiçbir şey öğretmedi - öğretmeye gerek yok. Okullarda ilanlar yayınlanır: "Ebeveynleriniz sizden ödevinizi yapmanızı isterse, arayın. Bu tür ebeveynlerden kurtulmanıza yardımcı olacağız."
Oğlunun hafızasını eğitmenin tek yolu piyano oldu. Dedim ki: "Sadece bir yerlerden birini tut, çok zorlu bir annen var ..."
Norveç'te tıp sadece bir felaket! Köstebeği çıkarmamız gerekiyordu - Sasha'nın artık 5 cm'lik bir yara izi var, bıçakla kesildi. Yedi aydan fazla bir süredir sırasını beklediğimiz 20 yıllık deneyime sahip Oslo'dan bir cerrah - bu cerrah bir köy veterineri gibi çalıştı.
Norveç'te hiç doktor olmadığını bilmelisin. Sonuçta, bu üniversitede okumak için uzun yıllar gerektirir. Bu nedenle, doktorlar bir şekilde tüm Batı Avrupa’da işe alınırlar.
Bjorklangen'deki yerel kırsal doktorumuzun köstebeki silmediği için şanslıydık. Doğu Almanya'dan bir bayandı. Bize doğrudan şunları söyledi: "Biliyorsunuz, hiç yapmadım. Almanya'da bir sigorta şirketinde çalıştım. Böyle oldu: eğer biri bacağımı kırsa, o zaman gelip derdim ki: evet, o bacak kırılmış." Sonra aniden ekledi: "Endişelenme, her şeyi yapacağım ...". Mavi gözüyle bizimle birlikte bir tıbbi rehber açtı ve şöyle dedi: "Yani burada yazıyor: alkollü ıslak pamuk yünü, bu yeri silin ...". Elbette oğlumu kollarına aldım ve dışarı çıkarken ...
"Yarın." Tüm bu “yerel lezzet” bazı problemler yaratabilir, ancak bir noktada Norveç'teki hayatınız dayanılmaz bir hal aldı. Neden?
IB Talihsizlik, altı yıl Norveç'te kaldığım süreden sonra gerçekleşti. Onların Barnevarn sistemi hakkında hiçbir şey bilmiyordum.
Umurumda yaşadım: iş, ev, aile ... Taşındığım ülke hükümetine biraz daldırarak yaşadım. Duyduğuma göre birileri çocukları götürdü, ama ben normal bir anneydim.
Kocamdan üç yıllık evlilikten sonra ikinci oğlumun doğumundan sonra boşandım. Kültürel bir çatışmaydı. Şimdi bana diyorlar ki: "Ama orada her köy evinde tuvalet ve duş var." Evet, - buna cevap veriyorum - ama aynı zamanda Norveçliler alışkanlıkla evin arkasına işemeye gidiyorlar.
Üç yıl boyunca yalnız çocuklarla yaşadım. Banka kredisi aldım, daire aldım, normal bir hayat kurdum, hiçbir zaman sosyal bir müşteri olmadım: Çalıştım, çocuklarla yeterince zaman geçirdim. Çocuklar sadece benimleydi. Babam oğlunu ilk evliliğinden rahatsız ettiğinden, randevu olmayacağı sorusunu sordum.
Küçük olanla yasal olarak çıkmak zorunda kaldı. Çocuğun geceyi babasıyla geçirmemesi için elimden gelenin en iyisini yaptım - dayak tehdidi vardı. Ancak anaokulu, diğer devlet kurumları çocuğu vermem için bana baskı yaptı. Bu nedenle, küçük oğul cumartesi veya pazar günleri ilk başta iki saat babasının yanında kaldı. Ama onunla neredeyse bir hafta geçirdiğim son sefer - otuz derece donmuş halde Trondheim'daki akrabalarına götürdüğünde çocuğun ateşi vardı.
2011'te 7 Mart'ta Bjorkelangen (Bjorlelangen) köyünün polisine gittim, çünkü küçük oğlum babasının akrabalarının teyzelerinin ve amcalarının ağzına ve kıçına zarar verdiğini söyledi. İlk başta inanamadığım şeylerden bahsetti.
Norveç'te çocuklarla yakınlaşmayla bağlantılı belli bir halk geleneği vardır: erkek ve kızlarla, kan akrabaları tarafından işlenen ve daha sonra komşularına nakledilenler. İlk başta bu saçmalığa ya da cehenneme inanamadım. Polise bir ifade yazdım. XNUMX Mart'ta Barnevernet Çocuk Esirgeme Servisi'ne davet edildik. Sorgu altı saat sürdü. Sadece ben ve iki çocuğum.
Ensestle savaştıklarını iddia etmek için oluşturulmuş örnek bir çocuk koruma sistemi var. Sonra, her köyde bulunan Barnevarn'ın merkezlerinin yalnızca konuşan çocuğu ve memnun olmayan anne ya da babayı tespit edip onları izole edip cezalandırmak için gerekli olduğunu fark ettim.
Gazetelerden, yedi ya da sekiz yaşında bir kız çocuğunun mahkemeye mahkeme masraflarını ödemesi ve tecavüzcüyü hapishanede tuttuğu için tazminat ödemesi için cezalandırıldığı bir dava hakkında bilgi aldım. Norveç'te her şey altüst olur. Pedofili, aslında bir suç değildir.
Sekiz Mart'ta, iki çocuğun ilk kez benden 2011 elime geçti. Çekilme şu şekilde gerçekleşir: çocuk anaokulundan veya okuldan geri dönmez, yani sizden pratik olarak gizlice kaybolur. Bunun sebebi sizden gizli bir adreste gizlenmiş olmasıdır.
O gün bana şöyle dedi: "Bu durumu anlıyorsunuz, çocuk istismarı hakkında konuşuyorsunuz. Sizi incelemek ve sağlıklı olduğunuzu söylemek için bir doktora ihtiyacımız var." Reddetmedim. Klinik arabayla on dakika uzaklıktadır. Barnevarn'ın bir çalışanı beni şöyle dedi: “Size yardım edeceğiz, çocuklarınızla oynayacağız”. Çocuklar hiçbir yerde değil, çocuk koruma hizmetinde kaldılar. Şimdi anlıyorum, yasa dışıydı. Kliniğe ulaştığımda en büyük oğul Sasha, o zaman 13 yaşındaydı ve şöyle dedi: "Anne, koruyucu bir aileye götürüldük."
Gizli bir adrese götürülen çocuklardan on kilometre uzaktaydım. Yerel yasalara göre, çocuklar herhangi bir belge sunmadan tutuklanıyor. Yapabileceğim tek şey kendimi toparlamaktı. Norveç'te ağlamak yasaktır, bir hastalık olarak kabul edilir ve Barnevern size zorunlu psikiyatri uygulayabilir.
Norveç'in bir devlet planı olduğu ortaya çıktı, çocukların ebeveynlerinden alınması için bir kotası var. Vesayet makamları bunun uygulanmasında bile rekabet ediyor - bu bir tür devlet rekabetidir. Her üç ayda bir grafikler, diyagramlar yayınlanmaktadır - hangi ilçede kaç çocuk seçilmiştir.
Geçenlerde bir belge aldım - İsveçlilerden bir rapor. Bu, İsveç'teki ve komşu İskandinav ülkelerindeki ailelerden çocukların çıkarılmasına ilişkin vakalara ilişkin bir rapordur (http://www.familypolicy.ru/read/1403). Bu garip bir fenomendir. Rapor, İsveç'te 300000 çocuğun ebeveynlerinden uzaklaştırıldığını söylüyor. Yani, kanlı ebeveynlerden çalınan koca bir nesilden bahsediyoruz. Bilim adamları, kriminologlar, avukatlar, avukatlar - ailenin İsveç'te olduğunu hala hatırlayan geleneksel değerlere sahip insanlar - şaşkınlık içinde. Tuhaf bir şeyler döndüğünü söylüyorlar. Bir aile pogromu var.
Uzmanlar, rakamın günde 10 kron (yaklaşık 000 ruble) olduğunu söylüyor. Bu miktar yeni bir aile tarafından evlat edinilen bir çocuk ve herhangi biri için alınır. Örgütün ayrı bir temsilcisi olan Barnevern, yavruları çaldığı için bir aile yuvasını yok etmek için devlet bütçesinden büyük bir ikramiye alır. Bu tüm İskandinav ülkelerinde böyledir.
Ayrıca, evlat edinen ebeveyn, pazarda olduğu gibi çocukları seçebilir. Mesela, bu mavi gözlü Rus kızını sevdin ve onu sadece resepsiyona almak istiyorsun. O zaman sadece Barnevarna'yı aramanız ve şöyle demelisiniz: "Ben hazırım, resepsiyon için küçük bir odam var ..." Ve adını arayın. Sadece tam orada teslim et. Yani, “işe alınan” aile ilk önce yerleştirilir ve ancak o zaman çocuk “ebeveynlerin” emri altındaki kan ebeveynlerinden çekilir.
Norveçli insan hakları savunucuları, Barnevern'in çok güçlü cezalandırma sistemiyle savaşmaya çalışıyor. Bunun çocuk satışı için yozlaşmış bir sistem olduğuna cidden inanıyorlar. 3 Mayıs'ta Norveç'teki Barnevern kurbanları, eyaletin Norveç'te ebeveynleri ve çocukları zorla ayırmasını protesto etmek için bir gösteri düzenledi. Çocukların ebeveynlerden çalınması açısından, Norveç diğerlerinin önünde, burada çocukların ebeveynlerinden ayrılması bir devlet projesidir. Bir Norveç gazetesinde manşet: "Norveç'teki çocukların beşte biri zaten ebeveynleri tarafından kurtarıldı." Bu arada, beşte biri, bu eyaletteki tüm çocukların bir milyonundan - neredeyse iki yüz bin "kurtarılmış" ve şimdi anneleriyle değil, yetimhanelerde yaşıyor.
Norveç'te bir çocuğun sığınağı için ödeneğin miktarı yılda yaklaşık on iki rubledir. Ve bir çocuğu engelli yaparsanız, daha da fazla avantaj ve destek alırsınız. Ne kadar çok yaralanma olursa, aile tipi hapishaneden başka bir şey olmayan barınak o kadar karlı olur.
Norveç gazetelerinde yayınlanan istatistiklere göre, her yeni doğan bebekten sadece iki bebeği Norveçli doğurmakta ve bunlardan sekizi göçmen olarak doğmaktadır. Göçmenler sağlıklı bir Norveç nüfusu veriyor, çünkü yakından ilgili evlilikler yapmıyorlar.
Norveç'te doğmuş tüm çocukların çoğu Rusyalılardan Barnevarn'a geldi. Yani ilk önce Rus çocukları seçiliyor. Hemen hemen bir ya da iki Rus ebeveyne doğan bütün çocuklar Barnevarn'da kayıtlıdır ve risk grubundadır. Tarama için bir numaralı yarışmacılar.
"Yarın." Bir çocuk seçilirse, ebeveynler bu durumda ne yapabilir?
IBBir Rus kadın Norveç'te neredeyse her ay intihar ediyor. Çünkü size gelip çocuklarınızı götürdüklerinde silahsızsınız, Sistem ile birebirsiniz. Size söylendi: "Norveç tarifine göre omlet yapmazsınız. Çocuğu ellerini yıkamaya zorlarsınız. Topallıyorsunuz, çocukla kum havuzunda oturamazsınız. Yani sen kötü bir annesin, çocuğu götürüyoruz!"
Norveç'teki çocuk koruma sistemi, ebeveyn suçluluğunun varsayımına dayanmaktadır. Ebeveyn suçunu bilerek. Ebeveynler yalanların denizine düşer. Her şey basit bir ifadeyle başlıyor: "Sen Rusya'ya gitmek istiyorsun." Bunu reddedemezsin, çünkü Rusya'da akrabaların var. Veya: "Çocuklarını öldürmek istiyorsun." Bunun nedeni, kalplerindeki Rusların “Seni öldüreceğim!” Demesidir.
Sürekli mazeret uydurmanız gereken bir duruma sokuluyorsunuz. Ve haklı çıkarmanın imkansız olduğunu anlıyorsunuz. Avukatlar, bakım görevlileri, hakimler, psikologlar, psikiyatristler, koruyucu ebeveynler, uzmanlar ve diğerleri için muhteşem ikramiyeler üzerine inşa edilen Norveç devlet makinesini tek başına durduramazsınız ... Yakalanan her mavi gözlü bebek için ödüller veriliyor. Ne yazık ki, oğlunuzu veya kızınızı Norveç'teki bir yetimhaneden kurtarma şansınız yok. Norveç mahkemelerinin tüm örneklerini inceledim. Her şey kontrol altında, yolsuzluk her yerde. Çocuklar bir metadır. Onlar iade edilmez.
Çocuklarım hakkındaki Rus basınının bütün materyalleri avukat Barnevarn tarafından çevrildi ve mahkemede suçlama olarak kullanıldı. “Delirmiş, çocuğunu basında koruyor!” Batı'da çocuklar için basın özgürlüğü yoktur. Topluma hitap etmek mümkün değil. Şu anda Rusya'da aktif bir şekilde itilen gizlilik yasası var.
"Yarın." Kuzey Avrupa'daki aile imha sisteminin çocuğun cinsel istismarını teşvik ettiğini açıkça belirttiniz. Bu mekanizma nasıl çalışır?
IB Norveç'teki Çocuk Bakanlığı, neredeyse Çocuklar ve Her Türlü Cinsel Çeşitlilik Eşitliği Bakanlığı tarafından "kelimenin tam anlamıyla" olarak adlandırılmaktadır. Norveç'teki cinsel azınlıklar artık azınlık değil. Naturals bir azınlık ... Sosyologların halka açık materyalleri, 2050'ye kadar Norveç'in yüzde doksan eşcinsel olacağını gösteriyor. "Homo" ile ne kastedildiğini hayal etmek bizim için zor. Rus "geyler" ve "lezbiyenler" kavramımızın geçen yüzyıl olduğunu söylüyorlar. Batı'da en az otuz tür alışılmadık evlilik yasallaştırıldı. Bu bağlamda en "gelişmiş" ülke, "erkek" ve "kadın" ın modası geçmiş kavramlar olduğu Norveç'tir. Ve Norveç'te doğal bir ailede doğan bir çocuğu korumanın bir yolu olmaması tesadüf değildir.
Bu seni ilgilendirmez gibi görünüyor. Kendinize diyorsunuz: "Bırakın istediklerini yapsınlar! Nelerim ve çocuklarım var?"
Ben de bir zamanlar gerekçeliydim, çünkü çocukların yetişmesini belirli bir şekilde düzenleyen Avrupa’da cinsel standartların getirildiğinden tamamen haberdar değildim (http://yadi.sk/d/oa3PNRtG3MysZ). Bu düzenleme, kabulü şu anda aktif olarak Rusya'da lobi yapılan ilgili sözleşmeyi imzalayan tüm ülkeler için zorunludur. Düz metinde, ebeveynlerin doktorlar ve kreş çalışanları ile birlikte minik çocuklara "farklı türde aşklar" öğretmek zorunda kaldıkları yazıyor. Bu pan-Avrupa cinsiyet standardının özel bir bölümü, ebeveynlerin ve anaokulu çalışanlarının neden Avrupalı çocuklara kesinlikle dört yıla kadar bir zamana kadar mastürbasyon yapmayı öğretmek zorunda olduklarını anlatıyor. Bizim için mağara Ruslar, bu çok faydalı bir bilgi. Söz konusu belgenin 46 sayfasında, yenidoğanın “cinsiyet kimliğini” gerçekleştirmesi gerektiği belirtilmektedir. Doğum sırasında çocuğunuz eşcinsel mi, lezbiyen mi, biseksüel mi, travesti mi yoksa transeksüel mi olduğunu sormalı Ve “erkek” ve “kadın” kavramları cinsiyet eşitliğinin dışında tutulduğundan, o zaman kendi sonuçlarını çıkar. Çocuğunuz "cinsiyet" seçmezse, o zaman güçlü Norveçli Barnevarn veya Fin Lastensoelu, Alman Jugendamt vb. Bu konuda ona yardımcı olacaktır.
Norveç, 0'tan 7'a kadar olan çocukların intiharlarını inceleyen Oslo Üniversitesi'nde bir araştırma enstitüsü yaratan dünyadaki ilk ülkelerden biri. Ortalama bir insan fikrine göre, çok garip. Yeni doğmuş bir bebek nasıl intihar eder? Ve yerel Barnevarn'ın görüşüne göre bu doğaldır. Eğer sadist alemlerden sonra çocuklar gerçekten ölürse, resmen "intihar" ile ilişkilendirilebilir.
"Yarın." Irina, kişisel hikayene geri dönelim ...
IB 30 Mayıs 2011'de çocuklarım ikinci kez benden alındı. Kapıyı iki polis ve iki Barnevernet çalışanı çaldı. Kapıyı zincirle açtım, baktım. Bütün polislerin neredeyse tabancaları var, Bjorklangen'in polis şefi bile geldi ve şöyle dedi: "Çocuklarınızı almaya geldik." Avukatı arıyorum, diyor ki: “Evet, Norveç yasalarına göre onları geri vermek zorundasın. Direnirsen, çocuklar yine de götürülecek, ama onları bir daha asla göremeyeceksin. Çocukları vermelisin, yarın sana sorunun ne olduğunu açıklayacaklar. ... "Çocuklar hemen götürüldü, kıyafetlerini değiştirmelerine bile izin verilmedi, bana herhangi bir kağıt göstermediler, emir vermediler. Çıkarma prosedüründen sonra bir şok halindeydim: şimdi iyi bir anne olduğumu kanıtlamam gerekiyordu.
Norveç gazetelerinde bir vaka tarif etmişlerdir: Annesinden çocukken götürülen bir çocuk tüm barınaklara tecavüz edilmiştir. 18 yılını yaşadı, bir silah aldı, eve geldi ve evlat edinen ebeveynlerini vurdu.
Başka bir Norveçli çocuk götürüldü - ağladı, annesini görmek istedi. Doktorlar paranoya olduğunu söylediler. Uyuşturucuyla beslendi ve sebzeye dönüştürüldü. Basından bağırdıktan sonra tekerlekli sandalyede annesine geri verildi. Artık konuşamıyordu, 13-15 kilo verdi. Distrofiydi, geri dönüşü olmayan süreçler oldu.
Benimle tek bir randevunun ardından, yaşlı oğlum Rus konsolosluğuna bir mektup yazdığını söyledi: "Öleceğim, ama yine de Norveç'ten kaçacağım. Bir toplama kampında yaşamayacağım." Ve kendisi kaçışını organize etmeyi başardı. İnternette, Polonyalı bir kızı Norveçli bir yetimhaneden kurtarmayı başaran Pole Krzysztof Rutkovsky ile temasa geçti.
Kutup, her şey hazır olduğunda son anda beni aradı ve şöyle dedi: "Oğlunu sensiz çıkarırsam, kaçırma olur, başkasının çocuğunu çalar ve seninleyse, o zaman aileye yardım ederim." Karar vermek benim için zordu, ama seçim berbattı: Norveç'te üçü için ölmek ya da en azından kendimi ve en büyük oğlumu kurtarmak ... Tanrı korusun, bunu herkes yaşamalı!
Polonya'da üç ay kaldık. Sadece Rusya'da bir kan annesinin çocuklarına ait olması aile hukukuna tabidir. Avrupa'da - hiçbir yerde. Çocuğumun önce Norveçli bir üvey annesi oldu. Sonra, sözde "diğer" resmi Norveçli bir annenin isteği üzerine durdurulduk. İstek şöyleydi: "Bir teyze - yani, ben - Norveç topraklarından bir çocuğu çaldım." Sonra, Avrupa yasalarına göre Polonya, çocuğuma Polonyalı bir koruyucu anne sağladı.
Ve bir çocuğu Polonya'dan Rusya'ya götürmek için annem - yani oğlumun büyükannesi bir Rus koruyucu anne oldu. Böylece, Polonyalı ve Rus evlat edinen anneler arasında bir alışveriş gerçekleşti. İşte bir numaralı Norveçli ebeveyn, iki numaralı Polonyalı ebeveyn ve üç numaralı Rus ebeveyn. Avrupa'da anne sayılmaz.
"Yarın." Rusya'ya döndükten sonra, benzer davalar hakkındaki bilgiler size akın etmeye başladı. Bize sosyal etkinliklerinizden bahsedin.
IB Durum şu: Irina S., İngiltere'de on sekiz yıl yaşadı. Orada bir arkadaşı vardı. Bir kız doğdu. Irina, oda arkadaşının sadomazoşist bir kulübün üyesi olduğunu yanlışlıkla öğrendiğinde. Kızı TV izliyor - yerel bir yarışçıyı gösteriyorlar. Kızım: "Anne, bu amca bana doktor oynamak için geldi. Ah! Ve bu teyze benimle banyoda oynadı ..." Çocuğunuzun size bunu söylediğini hayal edebiliyor musunuz? ..
Irina bir İngiliz çocuk psikoloğuna gitti ve ona şöyle dedi: "Tatlım, berbatsın, dündün. Bu sapkınlık değil, bu seçkinler için yaratıcı seks." Çenesini kapadı ve yavaş yavaş eşyalarını toplamaya başladı, Rusya'ya çekilmeye hazırlandı. Bilge Kadın…
İlk olarak, eşcinsel evlilik Norveç'te yasallaştırıldı. Daha sonra çocukların eşcinsel ebeveynler tarafından evlat edinilmesi yasallaştırıldı. Orada rahipler - kadınlar ve erkekler - geleneksel olmayan yönelimlerini açıkça beyan ediyorlar. Ve şimdi aynı cinsiyetten insanlar arasında çocuklarla evlenme, çocuklarla evlenme hakkı sorusunu gündeme getiren cesaretler var.
Biz, geleneksel ebeveynler, sebze gibi oturup beklersek, kendi çocuklarımız için aynı cinsiyetten veya diğer cinsiyetlerden olan bu savaşı kaybedeceğiz. Bugün deney bölgesi Kuzey Avrupa, Almanya artı ABD ve eski İngiliz kolonileri: Kanada, Avustralya, Yeni Zelanda - bunlar Rus annelerden "SOS" sinyallerini aldığım "sıcak noktalar". Bunlar, geleneksel Rus ailesinin kutsal imajına yönelik ilk savaş flaşlarıdır.
Açık direnişe duyulan ihtiyaç fikri, bana, orada, Norveç'te deliye gitmeme, dağılmama fırsatı verdi.
Rusya'daki ebeveynlerin her biri anlamalı. Son 30 yılda, çocuk ticaretiyle ilgilenen, demografik kitlelerin yeniden dağıtılmasıyla ilgilenen yapılar, ebeveyn ve çocuğun bir bütün olmadığı görüşünü meşrulaştırdı. Artık çocuklar soyut bir topluma veya devlete aittir. Dahası, Rusya'nın 1980 yılında imzaladığı 2011 Çocuk Hırsızlığına Dair Lahey Sözleşmesine göre çocuklar, son üç aydır yaşadıkları topraklarda yer almaktadır.
Bu insan olmayanların felsefesi, son zamanlarda Norveç medyasında biraz önce okuduğum, Norveç'teki iktidardaki İşçi Partisi'nin projesiyle kısmen ortaya çıkıyor. Çocuk Bakanı Lisbakken utanmadan: "Ben eşcinselim. Ülkenin tüm çocuklarının benim gibi olmasını istiyorum" diyor. Bir deney yapmak için bir eyalet programı başlattı: "Külkedisi" gibi tüm edebiyat, Grimm Kardeşlerin tüm masalları anaokullarından ele geçirildi. Bunların yerine, cinsel - "Kral ve Kral" veya "Eşcinsel Çocuklar" gibi "schen edebiyatı" gibi başka edebiyatlar yazıldı. Örneğin, bir prens bir krala veya bir prense aşık olur, bir prenses kız bir kraliçe ile evlenmeyi hayal eder. Kanuna göre, zaten anaokulunda tencere üzerinde olan çocuklar bu tür masalları okumak ve resimleri göstermekle yükümlüdür.
Böyle bir durum vardı. Rus turistler, kısa süreli vize ile Yeni Zelanda'ya, örneğin 7 günlük vize - anne, baba ve çocuk - gittiler. Ebeveynler ya çocuğa bağırdılar ya da çocuk yüksek sesle ağlıyordu - çocuk koruma hizmeti dedikleri bir kafeden ya da otelden. Bir "kurtarıcı" ekibi geldi ve çocuk götürüldü, "sadist ebeveynlerden" "kurtarıldı". Rus diplomatlar, çocuğun biyolojik ebeveynleriyle randevu alabilmesi için bir yılı aşkın süredir mücadele ediyor.
Küçük oğlumla buluşma hakkı için kendim iki yıldır savaşıyorum. 80 adamını vuran Breivik, her gün akrabalarını arama hakkına sahiptir. Tüm dünyada ölüme mahkum edilen kişiler yazışma ve çağrı yapma hakkına sahiptir ve anne çocuğuyla bile konuşamaz!
Bu arada Breivik, "Norveç'i bu iktidar paryasından" Arbeit Partisi "nden kurtardı ve Müslümanlardan nefret ettiğini açıkladı. Breivik, dört yaşında bir Norveçli anne tarafından tecavüze uğradı. "Barnevarn" ı seçildi ve "sahnede" fırlatıldı. Her aile tattı. Sonra dokuz yıl boyunca gençlik eylemini hazırladı. Sanırım şimdi tecrit edilmiş durumda ve şöyle dedi: "Sizin için bir saray inşa edeceğiz, her şey, bu konuda sessiz kalın!". Bu özellik medyada yavaş yavaş ortaya çıkıyor. İsveçli gazeteciler bu hikayeyi çoktan ortaya çıkardılar.
Barnevernet, beş yılda bir Barnevernet'te en çok çocuğu olan göçmenleri rapor ediyor. En üstteki listenin başında Afganistan, ardından Eritre ve ardından Irak geliyor. Beyaz çocuklardan Rusya, genel ülkeler listesinde ilk sırada - dördüncü sırada.
Kan ebeveynleri, eyaletten çalınan çocuklarla görüşme izni alır - altı ayda bir 2 saat. Bu maksimumdur. Şimdi Rusya'ya kaçan en büyük oğlum, 23 yaşına kadar Norveç bifolkning'in (nüfus) malı olarak yetimhanelerinde kalmak zorunda.
Pedofili hakkında böyle konuşmamalıyız. Bu başka bir fenomen. Sadece Norveç'te, 19 000, “eski” den (erkek, kadın) çocukları diğer geleneksel olmayan cinsiyetlere dönüştürmek için devlet dışı toplumlar.
Geleneksel olmayan bir cinsiyet kategorisinde zorla bir çocuk gelişir. Bebek oğlumun bana söylediği, artık ilkel bir pedofili değil, farklı bir oryantasyona yönelik bir tür “organize” eğitim.
"Yarın." Bütün bu dehşetlere inanmak zor ...
IS Siz akıl yürütürken, inanmak ya da inanmamak, bu korku ile yaşamak zorunda olan bütün bir aile kuşağı ortaya çıkmıştır.
Bütün bunlar modern Avrupa’da bir çeşit hoşgörü olarak sunulmaktadır. Çocukların en baştan cinsel tercih yapma hakkına sahip oldukları, cinsiyet çeşitliliği hakkına sahip oldukları söyleniyor. Bize karşı, ebeveynlere ve çocuklara karşı, iyi organize edilmiş bir suç dünyası ağı var. Ve bu, dürüst ve açık bir şekilde tanımanın ve bu uluslararası demografik gangsterizm gruplarını engellemek için özel güçler ortaya koyma konusunda Rus polisinin her bölge departmanında ve dikey boyunca başlamanın zamanı geldi.
Çocuk Koruma yürüyüşündeki insanları, çocuklarımızın cinsiyetini değiştirmeye yönelik küresel bir deney olan "çocukları alkolik ebeveynlerden kurtarmak" adı altında bize sunulan güzel Batı "çocuk adaleti" maskesinin arkasını ayırt etmeye çağırdım. Neredeyse otuz yıldır tüm Avrupa'da devam eden korkunç bir deney.
Orada, Avrupa'da, Kanada'da ve ABD'de, Avustralya ve Yeni Zelanda'da, Rusya'nın dışında her yerde - ebeveynlik ezilmiş ve bölünmüş durumda. Ebeveyn-çocuk bağı olarak ebeveynlik sistematik olarak yok edilir. Ele geçirilen çocukların rakamları - Norveç'te 200 bin, İsveç'te 300 bin, Finlandiya, Almanya, İsrail'de 250 bin - aynı büyük sayı çalınan nesil.
"Yarın." Bu çerçevede, ülkemiz Rusya, Hıristiyan yaşam tarzının bir adası gibi görünüyor ...
IB Benim hakkımda sık sık şöyle derler: "Önce Batı'ya kaçtım ve şimdi ateşli bir vatansever oldum!" Evet, gönülsüz bir vatanseverim. Rusya'mızı takdir etmek için, belki de önce her şeyi kaybetmeliyiz. Hatam için çok pahalıya patladım - kendi çocuğumla ve korkunç tecrübemle.
Bugün yüzden fazla Rus aile Rusya'nın etrafında diz çöküyor ve bağırıyor: "Biz sizin geleceğinizin misafiriyiz. Çocuklarımız Batı'da bizden çalındı. Kederimize bak ve öğren. Uyan, üçüncü milenyumun vebasını durdur. Demir perdeyi sapkınlığa toleransa geçir." Bu kötülüğü Rusya'nın dışına atın! "
Uluslararası Halk Hareketi "RUSYA ANNE"