Martin Greer'in karabini şimdilik böyle gözüküyor!
Ama ... nükleer bir patlama ile yaratılan yeraltı tanklarında domuz gübresinin imha edilmesi gibi gıda sorununu da çözüp çözmeyeceği (!) Tuz katmanları altında mı? Daha da abartılı cümleler var, ancak hepsi birçok "irade" içeriyor, bu da gerçeklerden oldukça uzak oldukları anlamına geliyor.
Çok daha gerçekçi olanı, insanların savaşmaya devam edeceği varsayımıdır, ancak silahları artan üretim teknolojisine bağlı olacaktır. Daha yakın zamanda, baskın teknoloji, makine parçalarında makine parçalarının (ve silahların!) Üretimi idi. Daha sonra, 5 gram ağırlığında bir ürün elde etmek için kg çelik çeliğin 900 yongalarına sürtünmesinin olanaksız olduğu ortaya çıktı ve kesme teknolojisinin yerine damgalama ve punta kaynağı geldi. Ayrıca - daha fazla: aynı küçük kollardan örnekler ortaya çıktı, ve bu daha fazla parçanın plastikten yapıldığı. Ve zaten bir konuşma var ve 3D-press teknolojisinde tamamen silah ve otomatik makineler yapmak. Neden tabancalar var ... el bombası fırlatıcıları ve el bombaları ve hatta harçlar için roketler ve mayınlar zaten 3D makinelerinde yapmaya çalışıyorlar ve bu işler şu ana kadar böyle bir "zevk" ucuz olmasa da.
Peki, bugün 3D'yi basarken, potansiyel bir üretim yönüne ek olarak küçük kolların geliştirilmesinde başka hangi eğilimler var? Sonuçta, eski olduğu için yapıcı yenilik içermeyen örnekler basılıyor!
Ayrıca bazı yeni eşyalar da var ve hepsi askeri alana ait değil, içinde kullanılabiliyor. Ama hadi tamamen bir ordunun gelişmesiyle başlayalım. Rusya'da, tabancalar için hipersonik mühimmatın geliştirilmesinin bitmek üzere olduğu ve bunun silah ticaretinde bir devrim olacağı bildiriliyor. Bunu ilgili basın bültenlerinde nasıl başarmak istedikleri belirtilmemiştir. Bir keresinde, “Gençlik Teknikleri” dergisi, bunun bir gaz basıncı değil, bir gazdaki bir şok dalgasının bir mermi fırlattığı sözde “gaz atışı” yardımıyla mümkün olduğunu yazdı. Yani, prensibi kendisi basit ve açık görünüyor. Bir tank var, içinde patlayıcı ve sıkıştırılmış atıl gaz var ve “tanktan” bir delik kurşunun tabanını kaplıyor. Yük zayıflar, gazda bir şok dalgası ortaya çıkar, muazzam bir hızla koşar ve burada sadece mermiyi namlu dışına iter. Böyle bir ilke bu tasarımda uygulanacak ya da uygulanmayacak - hala bilinmiyor. Ancak, faydalar açıktır: her şeyden önce, bu uzun bir doğrudan atış menzili ve merminin artan delici gücüdür. Yani, zaten öldürdüğünüz gibi, göz kırpmak için zamanınız yok! Ayrıca, mevcut modern silahların mevcut hız göstergeleri ile mümkün olandan daha büyük bir mesafede.
Şey - bu her şey yolunda gitti ve er ya da geç bitmeliydi. Ne de olsa, XIX yüzyılın ortasında, merminin hızı, 400-500 m / s'ye ulaşmaya başladı ve tüfeğin ve makineli tüfeklerin sonunda, dumansız toz kullanarak, mermilerin 700 - 800 m / s seviyesindeki hızını sağlayabilir. “Trilinek” in bir 865 - 870 m / s, İngiliz tüfeği “Lee-Enfield” - 744 m / s, Japon “Arisaka” - 770 m / s hızına sahipti. Ve bu, hem düşman piyadelerinde ateş etmek hem de zırhlı nesneleri yok etmek için, ancak sadece ince zırhlarla kaplı olduklarında, yeterli bir gösterge olarak kabul edildi. Lebel'in tüfeği bile ilk 610 - 700 m / s hızına sahipti, ancak buna rağmen 1800 m mesafesindeki grup hedeflerini (Madagaskar'daki düşmanlıkların gösterdiği gibi) vurabiliyordu! Yurtiçi keskin nişancı tüfeği CB-98, üç hatlı merminin hızına eşit bir mermi hızına sahiptir ve bunun “görevleriyle” başa çıkması için yeterli olduğu düşünülmektedir. OSV-96 tüfeği, 12,7-mm'lik bir kalibreye ve bir mermi hızına sahip, sırasıyla daha yüksek, - 900 m / sn., Ancak hedef menzil, Lebel tüfeğininkiyle tamamen aynıdır, ancak ondan ateş, bireysel hedeflerde gerçekleştirilir! Diğer bir deyişle, bir merminin hızındaki bir artış gibi küresel bir eğilim bugün açıktır!
Bununla birlikte, bir başka eğilim, doğrudan silahlarla ilgili değildir, ... ... üzerinde (veya hangi) oldukları nesnenin hareketinden şarj edilebilen elektronik cihazlardır. Umut vaat eden buluşları ile bilinen Birleşik Devletler DARPA Ajansının, bir askerin cebindeyken elektrik üreten bir cihaz geliştirdiği bildirildi. Asker gider, cihazdaki sarkaç salınır ve ... sonuç olarak, pilleri "akımlar" wok'u ve ona sunulan diğer cihazları şarj etmek için giden bir elektrik akımı oluşur. Ancak, bu bugün değil, dün. Bugün genel olarak pilsiz küçük cihazlar yarattık, ancak yine de TV sinyallerini alabiliyor ve yansıtabiliyorlar. Science News’e göre, Washington Üniversitesi’nden bilim adamları uzayda dağılmış sinyallerin kullanımında eşi görülmemiş bir atılım gerçekleştirdiler. Yeni iletişim sistemi, mevcut tüm sistemlerden farklıdır, çünkü güç kaynağı için harici güç kablolarına veya pillere ihtiyaç duymaz. Bu teknoloji, kabaca "dağınık sinyaller kullanarak" olarak çevrilebilecek olan "ortam geri saçılması" adını zaten almıştır. Bu, ilke olarak, bu teknoloji, içinde pil olmayacak, ancak primer ateşleyiciye bağlı bir mikroçip olacak bir kartuş kartuşu oluşturmanıza olanak sağlar. Mikrodalga radyasyonu ile iletilen dışardan bir sinyal alan bu mikroçip, primerleri ve dolayısıyla cephanenin kendisini ateşleyecektir. Sırasıyla, mandren, cıvata ve davulcu arasında sert bir mekanik bağlantı oluşmasını önler, astar boyası atmaz. İdeal olarak, bu, XVII - XVIII yüzyılların namlusundan yüklenen silahlara ... ama yanma durumunda bir mikroçiple ... geri dönmeni sağlar. Namluya soktun, nişan al ve tetiği çek, elektronikler senin için her şeyi yapıyor!
Ve bugün çok adımlı, daha popüler hale geliyor. Son zamanlarda, yabancı medyada, Rusların M16 tüfeklerinden değil, 4-5 varil ile otomatik bir karabina tasarlayan Amerikan yapımı Martin Martin Greer'in yenilikçi gelişimine dayanan silahlar ve böyle mükemmel bir sistemden korkmaları gerekeceğini söylüyorlar. XXI. yüzyılın küçük kollarında bir devrim yapmayı hedeflediği mühimmat.
Garajda yaptığı ve ABD'deki Colorado Springs şehrinde bulunan Bed and Breakfast otelinde çalışan hiç kimseyi korkutmuyor. Orada, sadece başarılı olursanız, her iş onurlu sayılır. Bu carbine'nin prototipi ilk olarak Las Vegas'taki SHOT 2018 silah fuarında gösterildi ve Pentagon uzmanlarının bu karabinaya beklenmedik bir ilgi gösterdikleri görüldü. İçerisinde, tabiri caizse, askeri buluşta “taze bir akarsu” gördüler. Ve gerçekten de, içindeki geleneksel yapılardan çok farklılıklar var. Ne de olsa, elektromanyetik tahrikli kolsuz, pürüzsüz delikli bir silahtır ve bu da saniyede 250 çekiminde bir atış hızına ulaşılmasını mümkün kılmıştır. Bu arada, aynı zamanda bugün bir trend haline geliyor, çünkü atıcı kendini atışların etkisini hissetmeden önce bile birkaç mermi ateşlemenizi sağlıyor. Aynı zamanda Greer'in karabinası, 3,5 Mach'ın mermisinin hızına ulaşmanızı sağlar; yani, ses hızından üç kat daha hızlı bir şekilde hedefe uçar!
2016 yılında gelişimi için bir patent aldı ve mevcut numunenin üretimi için 500 bin dolar harcadı - her bakımdan iyi bir miktar. Bu arada, Pentagon gelişmeyle ilgilendikten sonra, oldukça hassas bir durum ortaya çıktı. Sadece Greer değil, birçoğu da bu parayı kar ile geri verebileceğini umuyor, aksi halde garajdaki hiç kimse karabina üretmeyecek. Ve Pentagon, çamurda elmaslar bulabilen potansiyel kendi kendini yetiştiren seçmenleri kaybetme riskini de taşıyor. Ama süper modern bir şey için para ödemek de isteksizdir. Ve bu baharatlı durumun nasıl çözüldüğü henüz bilinmiyor.
Bugün, hem barut hem de merminin ayrı ayrı yerleştirildiği ya da mermi ile barutun aynı mühimmatta birleştirildiği birçok gelişme bilinmektedir, ancak ... aynı anda bir kılıfı yoktur. Bununla birlikte, Martin Greer'in tasarımı, elektromekanik cihazlar temelinde gerçekleştirilen tüm yükleme ve yakma işlemlerinin tam otomasyonu ile onlardan ayrılmaktadır. Ateşin gücüyle hareket eden geleneksel “mekanik” kullanılmaz.
Karabina üzerinde, mermilerin aynı anda yerleştirildiği hazneye barut veren özel bir dağıtıcı vardır. Yüklerin tutuşması bir elektrik boşalması ile gerçekleştirilir, tüm bu işlemlerde, karbine yerleştirilen mikroişlemci kontrol edilir.
Varillerin kanalları, 18. yüzyıldaki çok namlulu silahların bazı örneklerinde olduğu gibi aynı blokta birleştirilir. Aynı zamanda, Greer'in ağırlık boyutlu modeli, tüfeğin M16'inden daha azdır. Bu sadece onun pil gücünün varlığı ya da pil birçok soruna neden olur. Tıpkı tesadüfen olduğu gibi, mikroişlemcinin kendisini nükleer bir patlamanın elektromanyetik darbesinden korumak gibi.
Bununla birlikte, başka bir şeye, yani dolaylı olarak, mekanik olarak yönlendirilen silahlarda mükemmellik sınırına ulaşıldığına ve onu yeni bir sarmal geliştirme devresine aktarmak için temelde yeni bir şeye ihtiyaç duyulduğuna dikkat edilerek dikkat edilmelidir.
Devam edecek ...