Orta yaşlı İranlı bir kadın bile eski günlerde her şeyin daha iyi olduğunu söylediğinde, modern dünyanın karanlık bir yerde olduğunu biliyorsunuz. Gerçekten de yönetmen Behrooz Karamizade, ilk uzun metrajlı filmi için günümüzün güvensizlik ortamında iyi yol alması gereken, dünya çapındaki çok sayıda soruna (damlama teorisi, konser ekonomisi) yeni bir bakış açısı sunarken bir yandan da yeni bir bakış açısı sunan zeki ve düşünceli bir drama tasarladı. özellikle mülteci krizini ve insan kaçakçılığının mekaniklerini araştıran incelikli alt kurgu.
Ayar İran kırsalında, Hazar Denizi kıyısında, yirmili yaşlarındaki Amir’in (Hamid Reza Abbasi) iki yakayı bir araya getirmek için mücadele ettiği bir yer. Amir, Narges’e (Sadaf Asgari) aşıktır ve onunla evlenmek ister, ancak Narges, Amir’in altında olduğunu düşünen ve kızlarını en yüksek teklifi verenle evlendirmeyi planlayan geleneksel bir aileden gelir. Lunaparkta bir akrabasından kıl payı kurtulduğu bir randevunun ardından Narges, “saklambaç oynamaktan yorulduğunu” söylüyor. Amir ona çeyizi için para biriktirdiğini söyler ama Amir’in annesi bile bunun olmayacağını bilir. “Böyle bir zamanda mı?” diyor, televizyonda oynayan haberlerle birlikte. Amir, “Evlendiğinde benim yaşımdaydın,” diye karşı çıkıyor. Annesi, “Bu sorunları yaşamadık” diyor.
Narges’in henüz bilmediği şey ise, Amir’in gelinin babasının tüm ücreti peşin ödemediği ortaya çıkınca gösterişli bir düğünün fişini çekmeyi reddettiği için bir otel garsonu olarak işinden kovulduğudur. İlkeli ama artık işsiz olan Amir, şehrin sokaklarında dolaşıp açıkça hiçbir iş bulamadığı yerlerde iş ararken kimsesiz bir figür çiziyor. Sonunda bir sokak satıcısı ona, Ghasem (Behzad Dorani) adında bir adam tarafından işletilen, kıyıdaki bir balıkçıdan bahseder. Ghasem yaşlı ama serttir ve Amir’e peşinen “Burada yalnızca çok çalışırsan para alırsın” diyor. Otel gibi balıkçılık da İran’ın peşin nakit kültürünün bir parçası ve Ghasem oda ve yemek için maaşını peşin alıyor.
Amir, daha sonra açıklanacak nedenlerden dolayı bu it-köpek-yemek-köpek ortamında yersiz görünen sessiz bir adam olan Omid (Keyvan Mohamadi) adlı bir adamla alanını paylaşıyor. Bu arada Amir, yılanbalığı yakalama yarışmasında yerel şampiyonu yenerek sualtı yüzme dayanıklılığıyla patronlarını etkileyerek yeni işine her şeyini verir. Amir, patronunun ahlaksız olduğunu çok çabuk anlar (Amir’i balık ağlarına takılan çöpleri toplarken yakaladıktan sonra, Ghasem ona “At onu denize. Nasılsa çöp dolu” der). Bu yüzden Amit, yaşlı adama yasadışı havyar kaçakçılığına bulaştığını bildiğini ve bunun bir parçası olmak istediğini söyleyerek Ghasem’le yüzleşmeye karar verir. Ghasem, “Bize ihanet edersen dilini keserim” diyerek onu gemiye alır.
Sahne kasvetli ve tür açısından biraz tanıdık bir hikaye için ayarlanmış, bir zamanlar sabit olan ahlaki değerleri yavaş yavaş ve istikrarlı bir şekilde parçalanan idealist bir genç hakkında, ancak Karamizade bunu çok dikkatli bir şekilde kötü kararlar vermenin tehlikeleri hakkında bir ahlaki hikaye değil, her fırsatta umudu elinden alan bir topluma yönelik sert bir suçlama. Amir, bir gün bir otel sahibi olmayı hayal eden dürüst, çalışkan bir çocuktur, ancak bu hayale en yakın olduğu yer, hiç bitmemiş lüks bir otel olan Narges ile gizlice tanıştığı boş bir şantiyede takılmaktır. İlerlemek isteyen Amir’in aksine, anlaşmak isteyen Omid vardır. dışarı: Omid, yetkililerden kaçan bir yazardır ve onu bir bedel karşılığında denizaşırı ülkelere kaçıracağını söyleyen Ghasem’e güvenmiştir. Ghasem anlaşmadan cayar gibi görününce Omid, Adil’e adım atar ve bu karar ikisine de pahalıya patlar.
Etkileyici bir şey ama Karamizade’nin hafif bir dokunuşu var ve görsel yönetmeni Ashkan Ashkani, filme, mecazi olarak denizde kaybolmuş bir adamın her şeyi tüketen vizyonunu yansıtan uygun bir şekilde baştan çıkarıcı su mavisi bir palet veriyor. Abbasi bu açıdan özellikle iyi, alçakgönüllü ama karizmatik bir başrol oyuncusu, Gael Garcia Bernal tarzında, daha da aşağılara indiğinde bile bizi meşgul ediyor. Gerçekten de, bu incelikli filmin bir ölçüsü ve her şeyin sonunda, bize bir nefes, bir umut ışığı veriyor: bazıları için, İran’daki ve başka herhangi bir yerdeki mevcut çıkmaz yaşam kültürünün olduğu inancı. , bu konuda – yine de kaçılabilir olabilir.
Başlık: Boş Ağlar
Festival: Karlovy Vary (Kristal Küre Yarışması)
yönetmen/senarist: Behruz Karamizade
Döküm: Hamid Reza Abbasi, Sadaf Asgari, Keyvan Mohammadi, Pantea Panahiha
Çalışma süresi: 1sa 41dk
Satış acentası: Plüton Filmi