Youkoso Jitsuryoku Çeviri Bu İçerik Youkoso Jitsuryoku (Classroom of the Elite) mangasının çevirisini içermektedir. Prolog’a dönmek için lütfen…
-“Ayanokouji-kun, iyi misin?”
Geliyor
Tekrar gel
Korkulan durum
Uyurken numara yaptığımda, o kişi geldi. Beni (kestiren) beni gerçeğe uyandırmaya zorlayan şeytandı. Beynimde, 11. Dmitri Shostakovich senfonisi oynuyor.Şarkı şu anki çıkmazımı mükemmel bir şekilde gösteriyor: umutsuzluk duyguları şeytanlar tarafından kovalananlar ve dünyanın sonu hızla yaklaşırken olduğu gibi.
Gözlerim kapalı bile olsa biliyorum. Kölenin uyanmasını beklerken yanımda şeytanın fakir varlığını hissedebiliyorum …
Şimdi, bir köle olarak, bu durumdan nasıl kurtulabilirim …? Tehlikeyi önlemek için, cevabı hızla bulmak için beyinde bir bilgisayar kullanın.
Sonuç …
Hiçbir şey duymamış gibi davran. Buna ‘uyumak gibi davranma’ stratejisi diyorum. Zorluklarım bu stratejiyle aşılacak. Konuşan kişi kibarsa, ‘Pekala, bu işe yaramayacak’ dedikten sonra bunu görmezden gelecektir.
-Seni affedeceğim çünkü özür dilerim ‘gibi kalıplar bile’ uyanmazsan öpeceğim,
tamam mı? Chuu ~ ~ ‘da önemli değil.
-“3 saniye içinde uyanmazsan, cezayla karşı karşıya kalacaksın.”
-“… ‘Ceza’ derken ne demek istiyorsun?
Bir saniyeden daha az bir sürede, ‘uyku gibi davranma’ stratejisi engellendi ve tehdide boyun eğdim. Yine de kafamı kaldırmayı reddettim ve reddetmeye devam ettim.
-“Dinle, uyandığını umduğum gibi.”
-“Seni sinirlendirirsem, hastalığını zaten biliyorum.”
-“Bu iyi, o zaman, zamanın var mı?” “… ve eğer hayır dersem?”
-“Şey … Seni zorlayamam, ama istemiyorsam sinirleneceğim.”
Daha sonra devam etti.
-“Ve sinirlenirsem, normal Ayanokouji-kun’un okul yaşamının önündeki en büyük
engel olacağım. Örneğin, sandalyenizdeki birçok küçük taş, banyoya her
girdiğinizde kafanıza su püskürtün ve bazen bir pusula iğnesiyle bıçaklayın. Bu
davranış, evet. “
-“Sadece sıradan taciz! Sonuncusu, bıçaklandığını hatırlıyormuşum gibi garip
görünüyor!”
İsteksizce kalktım ve sandalyeme oturdum. Uzun, keskin siyah saçlı bir kız, güzel gözler yandan bana baktı. Onun adı Horikita Suzune. Sınıf 1-D lise, sınıf arkadaşım.
-“Çok korkma, bu sadece bir şaka, sen tuvaletteyken üstüne su dökmeyeceğim.”
-“Şemsiye ve pusula iğneleri daha önemlidir! Şuna bak, burada! Hala nerede bıçaklandığımı görebilirsin! Yaşam boyu yara izi olmaktan nasıl sorumlusun?”
Sağ kolumu kaldırdım ve üst kolumu Horikita’ya gösterdim.
-“Kanıt nerede?”
-“Ha?”
-“Kanıt nerede? Kanıtsız suçlu olduğumu mu söylüyorsun?”
Tabii ki kanıt yok. Beni bıçaklayacak kadar yakın olan kişi Horikita olsa da, elinde pusula iğnesi olmasına rağmen, kesin olarak söylemesi zor … Ancak, onaylamam için önemli bir şey var.
-“Gerçekten yardım etmek zorunda mıyım? Bir daha düşüneceğim, ama
bir şekilde …”
-“Hey Ayanokouji-kun, çaresiz olduğunuzda ya da acı çekiyorsanız verdiğiniz karardan pişmanlık duyuyorsunuz… Hangisini tercih ediyorsunuz? Beni sorumluluklarımdan çıkardığınız için sorumluluk almalısınız. Gerçekten mi?”
Horikita sadece saçma ve aşırı olan iki seçenek sunuyor. Anlaşılan, bir uzlaşma sağlamayacak gibi görünüyor. Şeytanla bir sözleşme yapmak yanlış. Teslim olmaya ve itaat etmeye karar verdim.
-“… Peki ne yapmalıyım?”
Korku ile titreyerek sordum. Benden ne istediğini duyduğumda şaşırmayacağım. İşlerin bu şekilde nasıl gerçekleştiğini bilmiyorum, ama her şeyin ne
zaman başladığını hatırlıyorum. Bu kızla tam iki ay önce tanıştım. Giriş töreni günü mü?
⁰ₒ⁰
Her yolda titrek bir alanı geçerken titreyen bir otobüse okula gittim. Görüş bir bölgeden diğerine değiştikçe, otobüsteki yolcular yavaş yavaş
arttı. Yolcuların çoğu okul üniforması giyiyor. Yalnız otobüse binen sinir bozucu bir maaş işçisi, son zamanlarda kalabalık bir otobüse bindiğinde birini kasten boşalttığını hatırlıyor.
Yaşlı bir kadın benden önce durdu, titreyen bacaklarını şaşırtıp, her an düşecekmiş gibi bakıyordu. Otobüse binerken hata yaptım. iyi bir koltuk alabilsem de, bana doğru soğuk bir rüzgar esiyordu ve bütün otobüs kalabalıktı. Zavallı yaşlı kadın, otobüs varış yerine ulaşana
kadar beklemek zorunda kaldı. Bulutlu gökyüzü ve serinletici güneşli havalarda … Uyuyabileceğimi düşündüm. Sakinliğim ve huzurum aniden bozuldu.
-“Sandalyeni bırakman gerektiğini düşünmüyor musun?”
Bir an, yakında kapanacak olan gözlerimi açtım.
-Eh, bir ihtimal, beni azarlıyor musun?
İlk başta düşündüğüm şey buydu, ama görünüşe göre önümdeki kişi uyarılıyordu. Sarı saçlı sarışın bir genç adam öncelikli sandalyede oturuyor. Lise
öğrencileri demek istiyorum. Yaşlı kadın onun yanında durdu. Bir ofis kadını yaşlı kadının yanında.
-“Oradasın, yaşlı kadının bir sorunu olduğunu göremiyor musun?”
Büro hanımı, öncelikli sandalyeyi yaşlı kadına bırakmasını istiyor gibiydi. Issız bir otobüste sesi daha da yükseliyor ve diğerlerinin dikkatini otobüste çekiyor.
-“Bu çok çılgın bir soru bayan.”
Çocuk kızgın, aptal ya da dürüst olabilir, ama sadece gülümsedi ve bacaklarını geçti.
-“Neden bu sandalyeyi yaşlı bir kadına vereyim? Bırakmam için sebep yok.”
-“Ebeveynlere öncelikli koltuk vermek doğal değil mi?”
-“Anlamıyorum, öncelikli koltuklar sadece öncelikli koltuklar ve hareket
etmem için yasal bir zorunluluk yok. Şu an bu sandalyede oturan
kimsenin hareket etmesi veya benim karar vermem gerekmiyor mu, şu
anda bu sandalyede oturan kim?
-“Hahaha, bu aptalca bir düşünce tarzı.”
Bu, lise öğrencisinden beklenmeyen bir konuşma şeklidir. Saçları sarıya boyanmış ve lise öğrencisi için beklenmeyen bazı özellikler var.
-“Ben sağlıklı bir genç adamım. Tabii ki, ayakta durmanın beni zahmete
sokacağını sanmıyorum, ama ayakta durmanın oturmaktan daha fazla
fiziksel güç kullanacağı açıktır, işe yaramaz bir şey yapmak istemiyorum.
daha canlı ve enerjik? “
-“Ne, patronuna karşı böyle bir tutum!?”
-“Patron? Sen ve yaşlı kadının beni geride bıraktığı aşikar. Bu konuda
hiçbir şüphe yok. Ancak, ‘yukarıdaki’ yükseklik anlamına geliyor, yaşla
ilgili bir fark olsa bile, seninle de bir sorunum var, değil mi? Bu çok kaba
ve saygısız bir tutum mu?
Ç:N: (Japonca’nın T / N Superior’ı kelimenin tam anlamıyla “yukarıdaki kişi”
dır; “Üstün” kelimesinin sosyal olarak “yukarıda” değil, yüksekliğe atıfta
bulunduğunu söyledi.)
-“Wh … sen lise öğrencisisin! Dürüst olmak gerekirse, yetişkinlerin ne
dediğini dinle!”
-“Sorun değil, sorun yok …”
Ofis kadını zaten çalışıyordu, ancak yaşlı kadın durumu daha da kötüleştirmek istemedi. El hareketi ile onu sakinleştirmeye çalıştı, ama ofis kadını lise öğrencilerine hakaret etmeye devam etti ve öfkeyle uçuyormuş gibi görünüyordu.
-“Görünüşe göre yaşlı bir kadın senden daha iyi işitiyor gibi görünüyor. Oh, canım, Japon toplumunun tamamen yararlı olduğunu
düşünmüyorum.
Çaresiz bir gülümsemeyi gösterdikten sonra, kulaklarını kulaklarına koydu ve yüksek sesle müzik dinlemeye başladı. Konuşan ofis kadını rahatsızlık içinde dişlerini sıktı. Kibirli tutumu, onunla tartışmaya çalıştığında onu üzdü. Şahsen ben kendimi dahil etmedim çünkü en azından oğlanla aynı fikirdeyim. Ahlaki bir problem çözüldüğünde, sandalyeyi serbest bırakma yükümlülüğü ortadan kalkar.
-“Muaf……”
Ofis bayanı yaşlı kadından özür dilerken gözyaşlarını tutmaya çalıştı. Otobüste küçük bir olay meydana geldi. Kendimi rahatlamış hissediyorum çünkü bu duruma karışmıyorum. Sandalyemi aileme teslim etme ya da inatla yerimden çıkmayı reddetme gibi şeyler umurumda değil. Rahatsızlık büyük egosuyla kazanan bir çocukla bitiyor. En azından herkes her şeyin bittiğini düşünüyordu.
-“Um … Ben de kadının haklı olduğunu düşünüyorum.”
Beklenmeyen bir yardım uzatıldı. Sesinin sahibi, ofisteki kadının önünde durmuş gibi görünüyordu ve cesaretle çocuğa fikrini ifade etti. Benimle
aynı okul üniformasını giyiyordu.
– “Bu sefer güzel bir kız, görünüşe göre şu anda bir kadınla şanslıyım.”
“Büyük anne, bir süredir sıcak gibi görünüyor, sandalyeni bırakabilir misin? Belki de
seni ilgilendirmez, ama bunun topluma katkı sağlayacağını düşünüyorum.”
-“Pachin” ile çocuk parmaklarını kopardı.
-“Sosyal katkı? Anlıyorum, bunu söylemenin ilginç bir yolu. Ebeveynler
için koltukları etkinleştirmek topluma katkıda bulunmak için bir yol
olabilir. Ne yazık ki, topluma katkıda bulunmak istemiyorum. Sadece
kendi memnuniyetimi düşünüyorum. Oh, ve bu otobüste Bu kalabalık,
bana soruyorsun, öncelikli sandalyede oturan, oturduğum yerden
vazgeçen, ama sessiz kalan ve beni yalnız bırakan başkalarına soramaz
mısın? Oradaki öncelikli sandalye ‘önemsiz kaygılar olacaktır
Kızın niyetleri çocuğa ulaşamadı ve çocuğun kaba tutumu değişmedi. Ne ofis hanımı ne de yaşlı kadın bir şey söyleyemedi ve acı bir şekilde
gülümseyerek durdu. Ancak çocuğun yanında duran kız yok edilmedi.
-“Herkes en azından beni dinlesin, herkes yaşlı kadın için bir koltuk
sağlayabilir mi? Lütfen, herhangi biri.”
Bu birkaç kelimede nasıl bu kadar merhamet, cesaret ve kararlılık olabilir? Bu kadar samimi niyetleri görmek çok nadirdir. Onun sözleriyle, kız rahatsız görünebilir. Fakat korkmadan yolcuları ciddiye alıyor.
Öncelikli sandalyede değildim ama yaşlı kadının yanına oturdum. Elinizi kaldırın ve “lütfen” diyerek bu durum çözülecektir. Yaşlı insanlar da sakin olacak.
Otobüsteki herkes gibi ben de hareket etmedim. Kimse taşınması gerektiğini hissetmiyor. Çocuğun tutumu ve davranışı bazı yolcuları yakaladı ve kendilerini çocuğun haklı olduğuna ikna ettiler. Tabii ki, ebeveynler inkar edilemez derecede önemli olan Japon bağışçılar ve destekçilerdir. Ancak biz gençler, bundan sonra Japonya’yı destekleyecek önemli insan kaynaklarıyız. Ayrıca, genel nüfus yavaş yavaş yaşlandığı için değerimiz de artmaktadır.
Bu nedenle eğer gençleri ve ebeveynleri karşılaştırırsanız, hangisinin daha önemli olduğu açıktır. Şimdi, bu aynı zamanda mükemmel bir
argümandır, hayır. Her nasılsa, başkalarının ne yapacağını merak etmeye başladım. Etrafa bakınca, insanlar fark etmemek ya da şüpheli görünmek gibi davranırlar.
Ama yanımda oturan kız tamamen farklı. Karışıklık arasında tamamen ifadesizdi. Garipliği yüzünden kazara ona baktığımda, gözlerimiz bir anlığına buluşuyor. Aynı düşüncelere sahip olduğumuzu biliyorum. Ikimiz de koltuklarımızı yaşlı kadına bırakmayı düşünmüyoruz.
-“Ah, işte burada!”
Kız temyiz eder etmez bir kadın ayağa kalktı. Sandalyesini bıraktı, suçunu içeremedi.
-“Teşekkürler!”
Kız tam bir gülümsemeyle başını indirirken kalabalığı itti ve yaşlı kadını oturmasına yönlendirdi. Kıza tekrar tekrar teşekkür etti, sonra sandalyesine oturdu.
Yaşlı kadını ve kızı izlerken, kollarımı katlayıp gözlerimi kapattım. Otobüs hemen varış yerine ulaştı ve okulda durdu. Otobüsten indiğimde, beni bekleyen doğal taştan bir kapı vardı. Üniformalı tüm kız ve erkek çocuklar otobüsten inip kapıları geçtiler.
Japon hükümeti tarafından yaratılan ve gençleri geleceği desteklemeye teşvik eden bir okul. Burası bugünden başlayacağım yer. Dur, derin bir nefes al.
Tamam. hadi gidelim!
-“Bir dakika bekle.”
İlk adımımı atmaya çalıştığımda, biri benimle konuşmaya çalışırken hemen durdum. Otobüste yanımda oturan kız tarafından durduruldum.
-“Beni bir süre önce gördün. Neden?” Dedi sıkıca.
-“Üzgünüm, biraz ilgileniyorum, ne sebeple olursa olsun, sandalyenizi
yaşlı kadına bırakma fikriniz yok değil mi?”
-“Evet evet, sandalyemden vazgeçmek istemiyorum, bunun nesi yanlış?”
-“Hayır, sadece aynı şeyi düşünüyorum, aynı zamanda koltuğumdan
ayrılmayı da düşünmüyorum, başım belada olmayı sevmiyorum, böyle
şeyler için endişelenmeyi sevmiyorum.”
(T / N “Başım belada olmamaktan hoşlanır” dediğinde, “köpeğin uyu
gibi davranmasına izin ver” ifadesine benzer bir deyim kullanır)
-“Beladan uzak durun? Beni seninle kıyaslama, sandalyemden vazgeçmedim çünkü yaşlı bir kadına vermekten vazgeçmek istemedim.”
-“Sorundan kaçınmaktan daha kötü değil mi?”
-“Bilmiyorum, sadece kendi inancımla hareket ettim, senin gibi sıkıntılı
şeylerden kaçınan insanların aksine, senin gibi insanlarla zaman
geçirmek istemiyorum.”
-“… Ben de aynı şekilde hissediyorum.”
Sadece fikrimi vermek istiyorum ama gerçekten ileri geri konuşmak istemiyorum. İkimiz de kasıtlı olarak iç çektik ve aynı yönde yürümeye başladık.
⁰ₒ⁰
Giriş törenini sevmiyorum. Birçok ilk yıl aynı şekilde düşünüyor. Müdür ve öğrenciler birbirimize teşekkür etti, çok ayağa kalktı ve bu çok
sıkıntılı şeyler olduğu için kıçtaki bir acıydı. Ama söylemek istediğim bu değil. İlkokul, ortaokul ve lise giriş töreni öğrenciler için büyük bir sınavın başlangıcını işaret ediyor.
Giriş töreninden sonraki ilk birkaç gün, öğrenciler okul yaşamlarının geri kalanından zevk alabilmek için arkadaş olmalılar. Biri bu görevde başarısız olursa, üç üzücü yılın onları beklediği söylenir. Beladan kaçınma prensibimin ardından, birkaç arkadaş edinmenin ve iyi bir insan ilişkisi kurmanın daha iyi olacağını düşünüyorum.
Bir gün önce, arkadaş edinmeyi denedim, çünkü deneyimim yoktu. İlk senaryo sınıfta patlar ve sonra heyecanla konuşur.kinci senaryo gizlice orada benim e-posta adresimi içeren bir not alır.
O zaman sonra arkadaş ol. Benim durumumda, pratik yapmak zorundaydım çünkü bu, tüm hayatımda kullandığımdan tamamen farklı bir ortamdı … Gerçekten
yalnızdım. Sadece savaş alanına girdim. Sınıfın karşısında, tabelasının üstünde bir sandalyeye yürüdüm. Odanın arkasına ve pencerenin yanında bir sandalye. Genellikle almak için iyi bir yer. Sınıflar sadece yarısı dolu.
Öğrenciler kendi sınıf materyallerini görür veya tanıdıklar ve arkadaşlarla konuşurlar. Şimdi ne yapmalıyım? Boş zamanlarımda birini tanıyor muyum? O
Önümde birkaç sandalye oturan şişman bir çocuk yalnız görünüyor
(bencil hayal gücüm).
-“Birisi benimle konuşuyor ve benim temam!”
Diye bağıran bir aura yayınladı. (Yine, bencil hayal gücüm) Ancak … aniden birine yaklaşır ve onlarla konuşursanız rahatsız
olabilirler.
Doğru zamanı mı bekliyorsun? Hayır, o zamanlar düşmanlarla çevrili olabilirdi ve arkadaşsız olabilme ihtimalim yüksekti.
Beklediğim gibi konuşmalıyım …
Bekle, bekle, acele etme. Dikkatsizce içeri girip bilinmeyen öğrencilerle konuştuysam, başka biri
tarafından dövülebilirim.
Bu işe yaramaz, negatif spiral …
Sonunda kimseyle konuşamıyordum ve zaman geçtikçe yakında yalnız kalacaktım. Hala bekar mı? Kahkahaları duyuyor muyum? Bir şey duymak zorundayım.
Bence ne bir arkadaş. Nerelisin? İnsanlar birbirlerini yedikten sonra arkadaş olur mu? Yoksa birlikte banyoya gittikten sonra arkadaş mı
oldun?
Ne kadar çok düşünürsem o kadar fazla anlamıyorum. Bu derin bir şey mi? Yine düşünmeliyim.
Yeni bir arkadaş edinmeye çalışmak gerçekten sıkıntılı ve yorucu. İlk önce, böyle arkadaş olmaya çalışmalı mıyım? Ayrıca, arkadaşlık doğal
olarak zaman zaman oluşmaz mı? Aklımda kaotik bir yaz festivali gibi tam bir karmaşa oldu. Aklım hala bulanık ve karışık olsa da, diğer öğrenciler sınıfa girdiğinde
sınıf hızla doluydu. Evet, denemekten başka çarem yok
Uzun bir iç mücadeleden sonra koltuğumdan yükselmeye başladım.
Ancak …
Uyandığımda, gözlüklü şişman bir çocuğun başka bir sınıf arkadaşıyla
konuştuğunu gördüm.
Acı bir gülümsemeyle, burada hiçbir arkadaşlık yapılmayacağını
anladım.
Aferin sana, gözlük …
İlk arkadaşını yaptın───
-“Sen, öncekinden…!”
Kafam karıştı, ciddi bir ruh araştırması yaptım. İstemeden, ciğerlerimin dibinden derinden içini çektim. Lise hayatım çok kasvetli görünüyor. Sınıfın neredeyse dolu olduğunu gördüm ve sonra birinin yanımdaki sandalyeye çantasını koyduğunu duydum.
-“Çok ağır bir görüş, okul dönemi henüz başlamamış olsa bile. Sizinle tekrar karşılaştıktan sonra iç çekmeyi hissediyorum.”
Yanımda oturan kişi otobüsten indikten sonra tartıştığım kız.
-“… Yani aynı sınıftayız, ha.” Sonuçta, sadece 4 birinci sınıf dersi var.
Olasılık gibi değil aynı sınıfa yerleştirilemeyebiliriz.
“Ben Ayanokouji Kiyotaka. Tanıştığımıza memnun oldum.”
-“Ani kendini tanıtma?”
-“Siz aniden isteseniz bile, bu ikinci kez birbirimizle konuşuyoruz.Tanıma iyi değil mi?”
Ancak daha önce kendimi kimseyle tanıştırmamın yolu yoktu. Bu kötü kız için bile. Yine de, bu sınıfı tanımak için en azından bir sonraki adımı öğrenmek isterdim.
-“Ne dediğini reddetmem sorun olur mu?”
-“Birbirimizin adını bilmeseydik, yan yana oturduğumuzda bile garip
olurdu.”
-“Bence iyi olacak.”
Bana baktıktan sonra çantasını masanın üzerine koydu. Bana adını bile söylemiyor gibi görünüyor. Kız sınıfın geri kalanına hiç ilgi göstermedi ve bir model gibi
sandalyesine oturdu.
“Arkadaşın başka bir sınıfta mı yoksa yalnız bu orta okula mı geldiniz?”
“Merak ediyorsun, değil mi? Benimle konuşmamalısın çünkü hiç ilginç
bulmuyorsun.”
“Seni rahatsız ediyorsam, bana ağzımı kapalı tutmamı söyle.”
Konuşmanın bittiğini sanıyordum ama aniden kalplerini değiştirdikten sonra iç çekti ve bana baktı.
“Benim adım Horikita Suzune.”
Bir cevap almayı beklemiyordum ama o … hayır, Horikita kendisini tanıttı. İlk defa yüzünü gördüm.
… Vay, çok tatlı.
Yani o çok güzel.
Aynı sınıfta olmasına rağmen, ikinci veya üçüncü sınıf öğrencisi olarak mezun olabilir. Olgun bir kadına benziyor.
“Kendim hakkında biraz söyleyerek başlayayım. Belirli bir hobim yok,
ama her şeye ilgi duyuyorum. Çok fazla arkadaşım yok, ama birkaç
arkadaşımın daha iyi olacağını düşünüyorum. Benim gibi bir insan bu.”
“Sorunlu durumlardan kaçınan birinden bir cevap gibi geliyor, böyle
düşünen birinden hoşlanacağımı sanmıyorum.”
“Tüm varlığım bir saniye içinde reddedildi gibi geliyor…”
“Dua ediyorum ki artık kötü şans beni etkilemiyor.”
“Size sempati duyuyorum ama bunun gerçekleşeceğini sanmıyorum.”
Sınıf kapısını işaret ettim. Orada duran tek şey …
“Bu sınıftaki ekipman yanlış görünüyor! Sınıf, söylentiler dolaşıyor gibi görünüyor!”
Otobüste bir kızla tartışan bir çocuktu.
“…… Anlıyorum, elbette kötü şans.”
Görünüşe göre sadece biz değil, sorunlu çocuk da D Sınıfında. Bize hiç dikkat etmeden “Koenji” yazan bir sandalyeye oturdu. Acaba “dostluk” teriminin anlamını biliyor mu? Kısaca gözlemlemeye çalışalım. Koenji daha sonra ayaklarını masaya eğdi, tırnak makası çıkardı ve tırnaklarına bakmaya başladı. Oradaki tek insanmış gibi davrandı ve bütün çevresini görmezden geldi. Otobüste yaptığı sözler orijinal düşüncelerinden geliyor gibiydi. On saniyeden kısa bir sürede, sınıfın yarısından fazlası Koenji’den çekildi. Burada bile, önemli tutumu sınıfa girdi. Yanımda baktığımda Horikita’nın masasına bakıp kendi kitaplarından birini okuduğunu gördüm.
Hata! İleri ve geri konuşmanın konuşmaları düzenlemenin temellerinden biri olduğunu unuttum. Horikita ile arkadaş olma fırsatlarımdan biri mahvoldu. Bu kitabın başlığına bir göz atarak “Suç ve Ceza” okuduğunu gördüm. Bu ilginç. Birini öldürmek için bir sebep olsun ya da olmasın, bir cinayet planlıyor. Belki de Horikita’nın hobisi bu kitaptakiyle aynıdır. Ancak, öz tanıtım tamamlandığı için, sık sık etkileşime girmeyeceğimiz anlaşılıyor.
Birkaç dakika sonra ilk zil çalar.
Neredeyse aynı zamanda takım elbise giyen bir kadın sınıfa girdi. İlk izlenimde, sıkı bir sınıf disiplini bulan bir öğretmene benziyor. 30 yaşlarında görünüyor. Uzun saçları at kuyruğuna geri döndü.
“Ahem, günaydın yeni öğrenciler, adım Chiyabashira Sae ve bu yıl D
sınıfındayım, Japonca tarihini öğretiyorum, bu okul her sene sınıfları
yeniden düzenlemiyor, bu yüzden önümüzdeki üç yıl boyunca hepinizi
tanıyabileceğimi umuyorum. Giriş töreni şimdiden spor salonunda bir
saat sürecek olsa da, şimdi bu özel okul kuralları listesini ve
matrikülasyon kurallarını paylaşacağım. ”
Önden, bir yaprak kağıt dağıtıldı.
Bu okulda, onu diğer liselerden farklı kılan özel kurallar var. Tüm öğrencilerin kampüste yaşaması zorunludur ve okul dışından herhangi biriyle iletişim kurması yasaktır. Okul izni olmadan yakın bir akraba ile iletişime geçmek bile imkansız. Okuldan ayrılmak da yasaktır. Ancak, başka birçok olanak da vardır, böylece öğrenciler sınırlamalar yaşamaz. Karaoke odaları, tiyatro salonları, kafeler ve hatta butikler var. Bunun küçük bir kasaba olduğunu söyleyebilirsin. Büyük şehrin ortasında, büyük kampüs 600.000 metrekareden daha fazla bir alana ulaştı.
Bu okulda bir tane daha özel özellik var. S sisteminin tanıtımı
“Artık öğrenci kimlik kartlarını dağıtacağım, bu kartla kampüs
çevresindeki dükkan ve tesislerden kredi kartları gibi her şeyi satın
alabilirsiniz, ancak kaç puan kullandığınıza dikkat edin. Okulda satın
alamayacağınız hiçbir şey yok.
“Okulda bir şey varsa, satın alınabilir.”
Öğrenci kartlarıyla ilişkilendirilen puan sistemi temelde paranın yerine geçer. Bu şekilde, her öğrenci aynı miktarda para ile başlayacak ve tüketim alışkanlıklarını kontrol etmek zorunda kalacaktır. Ancak, tüm puanlar okuldan ücretsiz olarak verilmektedir.
“Öğrenci kartları bir makineye kaydırarak kullanılabilir. Bir makineyi
kullanmak çok kolaydır, bu yüzden onlarla sorun yaşamayacaksınız.
Puanlar her ayın ilk günü otomatik olarak kredilendirilecektir. Herkes
kartlarında 100.000 puan bulundurmalıdır. Ayrıca, 1 puan değerindedir.
1 yen .. Daha fazla açıklama işe yaramaz. “
Bir an için sınıf gürültülü oldu. Başka bir deyişle, bu okula kabul edildiğimiz için, okuldan aylık 100.000 yen ödeneğimiz var. Japon hükümeti tarafından oluşturulan bir okuldan beklendiği gibi. 100.000 yen, öğrencilere aylık ödenek olarak verilen büyük miktarda paradır.
“Verilen puan sayısına şaşırdın mı? Bu okul öğrencilerin yeteneklerini
ölçer. Giriş sınavını geçen herkes burada bir nezaket ve değer göstermiş.
Para miktarı yeteneklerinizi yansıtıyor. Geri durmadan. “Tüm puanlar
geri alınacak. Bu puanları nakde çevirmek mümkün olmadığından, puan
kazanmanın anlamı yok. Puanların nasıl kullanılacağı size kalmış.
İstediğiniz veya ihtiyaç duyduğunuz şeyler için kullanın. puanlarınızdan
bazıları için her zaman bir başkasına aktarabilirsiniz. Ancak, başkalarını
puanları korkutmak yasaktır. Okullar korkutmayla ilgili konularda çok
katıdır. “
Chiyabashira-sensei odanın etrafına baktı.
“Kimse sormuyor gibi görünüyor, o zaman, lütfen iyi bir öğrenci hayatı
yaşa.”
Birçok sınıf arkadaşı sürprizlerini ödeneğin tutarına kadar gizleyemez.
“Okul düşündüğüm kadar sıkı değil.”
Kendi kendime konuştuğumu sandım, ama Horikita bana baktı ve
onunla konuştuğumu sandı.
“Bu kesinlikle gevşek bir okula benziyor.”
Bizi bir yurtta yaşamaya zorlasalar da, kampüs dışına çıkmamızı ve dışarıdaki herhangi bir kişiyle iletişim kurmamızı yasaklasalar da bize kampüste kullanmamız için birçok puan veriyorlar. Öğrencilerin özel muamele ile cennete yerleştirildiği söylenebilir. Ve Koudo Ikusei Lisesi’nin en büyük ödülü,% 100’lük iş oranıdır. Hükümetin genel rehberliği altında, okul tüm kaynakları ile daha iyi bir gelecek için çalışıyor.
Aslında, bu yaygın olarak yayınlanan okul mezunları birçoğu ünlü insanlardır. Genellikle, okulun ne kadar iyi ve iyi olduğu önemli değildir, uzmanlığı dardır. Bir okul sporda uzmanlaşabilir veya müzikte uzmanlaşabilir. Ya da belki bilgisayar ile ilgili konularda uzmanlaşmıştır. Ancak bu okul herhangi bir türdeki herhangi bir dileği yerine getirir. Hatta birileri öğrenmek isteyebileceklerini bile. Bu böyle bir sistemi ve değerleri olan bir okul.
Bu yüzden sınıf atmosferinin daha rekabetçi ve kana susamış olacağını düşünüyorum, ancak sınıf arkadaşlarımın çoğu başka yerlerde bulabileceğiniz sıradan öğrenciler gibi görünüyor. Hayır, belki de bu yüzden herkes bu kadar normal. Giriş sınavını geçen öğrenciler olarak kabul edildi. Huzur içinde ve olaysız mezun olabilir miyiz? Bunun mümkün olup olmadığını merak ettim.
“Bu özel tedavi biraz korkutucu.”
Horikita’yı dinledikten sonra şunu da hissettim. Bu okulla ilgili detayları bilmemek daha iyi olur diye düşünüyorum. Herhangi bir dileği yerine getirebildiklerinden, okulla ilgili bazı riskler olacağını düşünüyorum.
“Ne ~, dükkanları görmeye gitmek istemiyor musun? Hadi alışverişe
gidelim!”
“Un Bu kadar parayla her şeyi satın alabiliriz. Bu okula girebilmek
harika bir şey ~”
Öğretmen odayı terk ettikten sonra, büyük miktarda para alan öğrenciler huzursuz hissediyorlardı.
“Millet, bir dakika beni dinler misiniz?”
Genç bir adamın havasına sahip bir öğrenci elini kaldırır ve konuşur. Saçı boyanmamış ve onursal bir öğrenciye benziyordu. O da hiç yaramaz
değil.
“Bugünden itibaren, önümüzdeki üç yıl boyunca aynı sınıfta olacağız.
Yani, kendimizi tanıtıp arkadaş olabilmemiz harika olurdu. Giriş
törenine kadar hala zaman var, peki siz ne düşünüyorsunuz?”
Oh … harika bir şey söyledi. Çoğu öğrenci söyleyecek kelimeleri bulamaz.
“Katılıyorum, ancak birbirimizin kayıtsız olarak birbirimizin adını
tanımıyoruz.”
İlk kişi kabul ettikten sonra daha önce tereddüt eden öğrenciler desteklerini dile getirdiler.
“Benim adım Hirata Yousuke. Çünkü sık sık ilk adım, Yousuke,
ortaokulda denir, çünkü ilk adımı kullanmakta tereddüt etmeyin. Tüm
sporları sevmeme rağmen, özellikle futbolu seviyorum ve bu okulda
futbol oynamayı planlıyorum. işbirliği. “
Sınıfın kendilerini pürüzsüzce ve leke olmadan tanıtmasını öneren gençlik kendini tanımayı sağlar. Gerçekten çok fazla cesaretin var. Ve hatta futbol hakkında
konuşuyorsun. Bu canlandırıcı ifade ile futbol hakkında konuştuktan sonra, popülaritesi 2 kez, hayır, 4 kez çarpıldı. Bak, bak, Hirata’nın yanındaki bütün kızların gözlerinde kalp var.
Bu şekilde, Hirata sınıfın merkezi figürü haline gelir ve mezun olana kadar herkesin dikkatini çekebilir. Ve sonra sınıftaki en komik kızla gidebilir. Belki de öyle olacak.
“Şimdi, eğer bu tatmin ediciyse … o zaman, öz tanıtımına baştan
başlayabilir miyiz?”
Sorunsuz bir şekilde sonuna kadar, Hirata onay istedi. İlk kız karıştı ve gergin olmasına rağmen, hemen karar verdi ve ayağa
kalktı.
Başka bir deyişle, Hirata’nın sözleriyle karıştırılmıştı.
“Benim adım Inogashira K-ko-“
Kendini tanıtmaya çalıştığında, sözleri ağzında durdu. Aklı ya boştu ya da düşüncelerini tam olarak toplayamadı, açık konuşamıyordu. Sözcükler artık ortaya çıkmadığında, yüzü utanç içinde solgunlaştı. Birisinin çok gergin olduğunu görmek çok nadir görülür.
“Elinden geleni yap ~”
“Acele etmezsen sorun değil ~”
Bu tür kelimeler sınıf arkadaşlarından geliyor. Fakat kelimeler geri tepti ve boğazına sıkışan kelimeler kayboldu. Sessizlik 5 saniye, ardından 10 saniye devam eder. Basınç elle hissedilir. Küçük kahkahalar sınıftaki birkaç kızdan geldi. Korkuyla felçoldu. Kızlardan biri konuştu.
“Yavaş yavaş yapmak önemli değil, acele etmeyin.”
Sözcükler “Elinden gelenin en iyisini yap” ve “Acele etmiyorsan
sorun değil” gibi olsa bile, tutulan cümlenin anlamı tamamen
farklı.
Gergin bir kıza, çocuğun sözleri oldukça güçlü görünüyordu. Öte yandan, kızın cezası onu kendi hızında yolladı ve daha inandırıcı hissetti. Biraz sakinleştikten sonra, derin bir nefes aldı ve sakinleşmek için dışarı çıktı.
Sonra bir süre sonra …
“Benim adım Inogashira … Kokoro, hobim dikiş atıyor ve örme
konusunda iyiyim. M-Lütfen yardım edin!”
İlk kelimeden, durmadan söylemek istediği her şeyi söyledi.
Inokashira rahatlama, zevk ve biraz utanç verici bir ifadeyle
oturdu.
Onun yardımı sayesinde, Inogashira’nın tanıtımı sorunsuz bir
şekilde sona erdi. Diğer tanıtımları izledi.
“Ben Yamauchi Haruki. İlkokulda, ulusal düzeyde masa tenisi
oynadım, sonra ortaokulda bir beysbol kulübü oldum.
Üniforma 4 numaram vardı.
“Tanıştığımıza memnun oldum.”
4 numara bunun için bir şey ifade ettiğini sanmıyorum …
İnter Lisesi bir lise spor turnuvasıdır … bir lise çocuğu olarak
yarışamazsınız.
Yoksa şaka yapmaya mı çalışıyor? Onun anlamsız ve gevşek bir
insan olduğu izlenimini edindim.
“Sonra sıra bende, değil mi?”
Sıradaki neşeli kız, Inogashira’ya kendisini kendi hızıyla
tanıtmasını söyleyen kızdı.
Ve yaşlı bayana yardım eden kız o sabah otobüse bindi.
“Benim adım Kushida Kikyou, ve liseden bu okula gelen hiçbir
arkadaş olmadığı için herkesi tanımak ve arkadaş olmak
istiyorum!”
Öğrencilerin çoğu selamlarını birkaç kelimeden sonra bitirdiler,
ancak Kushida konuşmaya devam etti.
“Öncelikle, burada herkesle arkadaş olmak istiyorum.
Tanıtımlarını tamamladıktan sonra, lütfen benimle irtibat kur!”
Onun kelimeleri sadece kelimeler değil. Derhal kalbini açan kızın
türü olduğunu söyleyebilirim.
Inogashira’ya olan sözleri sadece bu duruma uygun görünen cesaretlendirme değil aynı zamanda gerçek duygularıydı. Bunun yanı sıra, herkesle takılabilecek bir insan türü gibiydi.
“O zaman, tatillerde ya da okuldan sonra, birçok insanla anı
yapmak istiyorum, bu yüzden lütfen beni birçok etkinliğe
götürün. Uzun zamandır sohbet ediyorum, bu yüzden burada
kendi tanıtımıma son vereceğim.”
Sınıftaki tüm kız ve erkeklerle kesinlikle birlikte kalacak.
… Tabii ki, başkalarının kendi tanıtımlarını eleştirdiğim için
değil.
Nedense biraz gergindim.
Girişimde ne söylemeliyim? Ben de şaka anlatmaya çalışmalı
mıyım?
Yoksa konuşmam sırasında yüksek gerginlik yaratarak mı
gülmeliyim?
Hayır ama merak ediyorum. Yüksek gerilim havayı bozabilir.
Yeni başlayanlar için, o tür bir karakter değilim.
Endişelerimde kaybolurken kendi kendime tanıtım devam etti.
“Öyleyse, diğeri”
Hirata bir sonraki öğrenciye baktığında, bir sonraki öğrenci
onu keskin bir şekilde vurdu.
Parlak kırmızı saçları olan çocuk yaramaz görünüyordu ve
görünümüne uygun bir şekilde konuşuyordu.
“Siz aptallar? Kendimi tanıtmak istemiyorum, beni yalnız
bırakın.”
Kızıl saçlı Hirata’da parlıyor. Gerilim havada asılı kalıyor.
“Kendini tanıtmaya zorlayamam ama sınıf arkadaşlarınla
takılmanın kötü bir şey olduğunu sanmıyorum. Eğer kendini
kötü hissediyorsan üzgünüm.”
Hirata’nın başını kızıl saçlara doğru indirdiğini gördükten
sonra, birkaç kız kızıl saçlara baktı.
“Basit bir kişisel tanıtım yapmak uygun mudur?”
“Evet, evet!”
Futboldan beklendiği gibi erkek arkadaş. Kızların dikkatini
hemen çekmiş gibi görünüyor.
Bununla birlikte, kızıl saçlardan başlayarak, diğer erkeklerin
yaklaşık yarısı Hirata’ya karşı kıskançlık nedeniyle karıştı.
“Hayır, iyi arkadaş olduğumuzu iddia etmek istemiyorum.”
Kızıl saçlı oturduğu yerden yükseldi. Aynı zamanda, diğer
birkaç öğrenci odadan ayrıldı. Sınıf arkadaşlarını tanımaya
niyetli olmayabilirler. Horikita da koltuğundan kalkmaya
başladı.
Bana baktı, ama hareket etmediğimi anladığı zaman odadan
çıkmaya başladı. Hirata, grubun sınıftan ayrıldığını görünce
oldukça yalnız görünüyordu.
“Kötü insanlar değiller, ben de yanıldım çünkü onlardan bencil
olmalarını istedim.”
“Hirata-kun kötü bir şey değil, hadi bu insanları yalnız
bırakalım.”
Bazı insanlar kendilerini tanıtmak istemediklerinden sonra
ayrılsalar da, kalan öğrenciler dolaşmaya ve kendilerini
tanıtmaya devam ettiler.
-“Ben Ike Kanji, benim sevdiğim şeyler kızlar ve nefret ettiğim
şeyler erkekler. Ben her zaman bir kız arkadaş arıyorum,
tanıştığımıza memnun oldum! Elbette sevimli ya da güzel olsan
iyi olur!”
Şaka olarak mı söylediğini ya da gerçek düşünceleri olup
olmadığını söylemek zordu, ama kızların öfkesini kaptı.
-“Vay, havalı ~ Ike-kun, çok naziksin,” dedi bir kız tamamen duygusuz bir sesle.
Tabii ki, yalanın% 1000 olduğu açıktır.
-“Gerçekten mi? Gerçekten mi? Vay, sanırım fena değilim, ama … hehe.”
Görünüşe göre Ike doğru olduğunu ve biraz utandığını düşündüm.
Birden bütün kızlar güldü.
-“Vay, millet, çok sevimli, bir kız arkadaşı tutuyor!”
Hayır, sen alay ediliyorsun.
Ike, alay ettiğinde elini neşeyle salladı. Kötü biri değil gibi
gözüküyor.
O zaman otobüste dövüşen çocuk, Koenji sıradaki. Patlamalarını el aynasıyla kontrol ettikten sonra saçını
ayarlamak için tarak kullanır.
-“Kendini tanıtır mısın?”
-“Fu ~ Tamam.”
Genç bir asil gibi gülümseyerek, saygısız davranışı hakkında bir
fikir verdi.
Ayağa kalkacağını düşünmüştüm, ama Koenji’nin ayakları
masada durdu ve böyle otururken kendini tanıtmaya başladı.
“Benim adım Koenji Rokusuke: Koenji şirketinin tek mirasçısı
olarak yakın gelecekte Japon insanlarından sorumlu olacak
kişiyim. Sizinle tanıştığımıza memnun oldum.”
Tüm sınıfa karşılık, kadınlara bir girişti.
Bazı kızlar Zengin olduğunu duyduktan sonra Koenji’ye ışıltılı
gözlerle bakarken, diğerleri delirmiş gibi ona baktı. … bu doğal.
“Bundan sonra, beni rahatsız hissetmeme neden olan bir şeyi
sürekli cezalandıracağım. Buna dikkat et.”
-“Eh … Koenji-kun, ‘beni rahatsız eden her neyse’ ile ne demek
istiyorsun?”
Sözlerini duymaktan rahatsızlık duyan Hirata, tekrar sordu.
-“Aynen dediğim gibi, ama bir örnek koyarsam – ilginç olmayan
şeylerden nefret ederim. Çirkin bir şey görürsem,
söylediklerimi yaparım.”
Saçını taradı.
-“Oh, teşekkür ederim, dikkatli olacağımdan emin olacağım.”
Kızıl saçlı, Horikita, Koenji. Sonra Yamauchi ve Ike. Görünüşe
göre bütün garip öğrenciler bu sınıfta toplandı. Bu kısa sürede,
sınıfımdaki çeşitli öğrencilere bir bakış atmayı başardım.
Ayrıca tuhaf cümlelerim var, benim için özel bir şey yok.
Özgür bir kuş olmak istiyorum ama yalnız kafesten uçuyorum.
Düşünmeden özgürlüğü deneyimlemek istiyorum.
Dışarıya bakarsanız, şu anda göremediğiniz kuşların zarafetini
görebilirsiniz.
Ben böyle biriyim.
-“Um … sıradaki kişi – lütfen kendini tanıt.”
-“Eh?”
Hayal gücümden kaybolduğumda benim sıram geldi. Birçok
öğrenci tanıtımımı yapmamı bekliyor. Oi oi, bana çok fazla
beklentiyle bakma (hayal gücüm).
Evet, bu giriş için öğreneceğim.
İyi! Kalk ve başla.
-“Tamam … Um, adım Ayanokouji Kiyotaka. Eh, benim için özel
bir şey yok, herkesle iyi geçinmek için elimden gelenin en
iyisini yapacağım, tanıştığımıza memnun oldum.”
Selamlaşmamı tamamladıktan sonra tekrar hızlıca oturdum.
Fu … herkes gördü mü? Bana giriş
… başarısız!
Yüzümü elime gömdüm.
Hayal gücümde kaybolmakla meşguldüm, bu yüzden önceden
doğru kelimeleri söyleyemedim.
Sıkıcı ve topal bir giriş oldu, böylece kimse daha sonra
hatırlayamayacaktı.
“Tanıştığımıza memnun oldum Ayanokouji-kun, ben de
herkesle yalnız kalmak istiyorum, hadi elimizden geleni
yapalım.”
Hirata taze bir gülümsemeyle dedi.
Herkes alkışlasın. Hatalarımı gördükten sonra herkes alkışlıyor
gibi hissediyorum.
Aynı zamanda çok hasta hissediyorum çünkü üzgünüm.
Hala mutluyum belki.
Bu içerik 478 kez okunmuştur
“Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu!
Bağcılar Medeniyeti Bu hikaye Bağcılar’da bir pasajın altına kurulmuş kendince post apokaliptik bir medeniyet hakkındadır. Gerçeklik ve bilimsellikle ilişiği olmayıp,…