"Genç kız arkasına bakmadan koşuyordu .Takılıp düşmesi ona çok vakit kaybettirebilirdi. Sanki o psikopat tam ensesinde, her an yakalayacakmış gibi hissediyordu. Adrenalin tüm vücuduna yayılmıştı. Korkuya yenik düşemezdi. Akıllı davranmalıydı. Bir an önce kendini yola atsa bir araba durdurup bu lanet yerden uzaklaşabilirdi..."
Yazmaktan yorulmuştu. Mumu yeniledi ve bir önce ki yazısını yeniden gözden geçirdi. Yazdıklarını tekrar tekrar okumak alışkanlığı haline gelmişti. Ne zaman hikayeden koptuğunu fark etse, başa dönüp okumayı seçerdi. Böylelikle yeniden romanın kahramanı olup, konuya kendini dahil ediyordu.
Kendine güveniyordu, yazmayı seviyordu, okumayı da. Ama yinede tedirgin oluyordu. Bir cinayet romanı yazmak ne kadar akıllıca bir fikirdi ki? Bir çok roman, makale okumuştu. Seri katillerin psikoloji raporlarını incelemiş, adli tıp üzerine derslere bile girmişti. Küçükken okuduğu romanlarda ki polislere, kasaba şeriflerine, ya da otopsi doktorlarına imrenmiş ama hiç biri olamamıştı. Her yeni kitabında hepsi olabiliyordu artık. Tıpkı çocukluğunda ki gibi.
Çocukluğu aklına gelince biraz irkildi. Herkes gibi sıradan bir çocukluk geçirmemişti. Sigarasına uzandı, mumun alevinde yaktı ve bir nefes çekti. O kadar dalgındı ki nefesi mumu söndürmüş karanlıkta kalmıştı ama bunu dakikalar sonra fark edebildi. Yeniden mumu yaktı. Bu son mumu olmalıydı ve son dal sigarasını içiyordu. Dışarı çıkıp almayı düşündü. Romana devam edebilirdi. Henüz uykusu gelmemişti, saatte çok erkendi. Sigarası bitince ceketini aldı mumu söndürdü ve kapıyı yavaşça çekerek çıktı...