"Hayattaki en büyük korkumuz ölüm değildir, en büyük korkumuz yaşamanın riskini göze almaktır.
Yaşamanın riskini almak ve gerçekten kim olduğumuzu ifade edebilmek.
Sadece olduğumuz gibi kendimiz olabilmek insanoğlunun en büyük korkusudur." demiş Don Miguel Ruiz.
Nasıl da bu aralar kafamdan geçenlere hizalandı...
Bu aralar kendime ve etrafımdakilere soruyorum; "1 sene sonra öleceğini bilsen ne yapardın?" diye...
Verilen cevaplarda hep "xxx'i umursamazdım, bırakırdım, değiştirirdim, korkmazdım, adım atardım" lar oluyor.
Bir anda yaşamanın riski alınıyor - ölüm kesinleştiğinde. Zihin ne acayip bir şey, bu bilgiye kesin sahip olmadığında korkular çıkıyor; "Aileye karşı gelmeme, parasız kalma, reddedilme ve başarısız olma, kalbini birine açma, hayal kırıklığına uğrama" korkuları adım atmayı engelliyor.
İlerde olur da çocuk yaparsam ona ilk öğreteceğim şey korkmadan risk alması olacak sanırım. Ne hayallerin, yaşama riski alamayan ve hayattan deli gibi korkan insanlar tarafından çöpe atıldığına tanıklık ettim. Kendi hayalerimin bir çoğunu da attım. Belki 2016 eli çöpe sokma ve yenilenme vaktidir.
Bana öyle geliyor.
Sizin için yaşamak ne demek? Yaşamayı seçmek ne demek? Yıl sonuna yaklaşırken değerli sorular bunlar...