T-4 Projesi N.N. Simonov otuzlu yılların başında. Proje, halkı Silahlanma Komiserliği uzmanlarına sundu ve onu inceleyerek seri üretimin dağıtımına öncülük etti. Simonov'un gerekli bilgilere sahip olmadan sıfırdan yeni bir mayın yarattığı unutulmamalıdır. Ayrıca, tüm erken tank karşıtı silahların oluşturulması da benzer sorunlarla karşı karşıya kaldı. Zırhlı araçların tam taktikleri henüz uygulamada oluşturulmamış ve test edilmemiştir; bu, bu tür makinelere karşı mücadele etmek için araçların geliştirilmesinde özel bir etkiye sahiptir. Yine de, Sovyet mühendis seri üretime ulaşan meraklı bir proje geliştirmeyi başardı.
1930'ların başında Sovyetler Birliği'nde gelişmiş bir sanayi yoktu ve bu gerçek silahların tasarımına ciddi kısıtlamalar getirdi. Simonov en basit ve ucuz malzemelere dayanan yeni bir maden inşa etmek zorunda kaldı. Ek olarak, üretimi zaten hakim olan yalnızca mevcut bileşenleri kullanmak için gereken cephanenin bir parçası olarak. Bir tasarımcının çalışmasının ne kadar zor olduğunu, malzeme sıkıntısı koşullarında ve tank karşıtı silah yaratmada deneyim eksikliği olduğunu hayal edebiliyorum.
Madenin genel görünümü
T-4 madenlerinin ana elemanı, 21,5 x21,5 cm boyutlarında ve 6 cm yüksekliğinde olan gövdeydi, teknenin malzemesine bağlı olarak toplam ağırlık, 4-4,5 kg değerine ulaşmıştır. Ek olarak, yukarı doğru hareket eden hedef sensör nedeniyle, ürünün toplam yüksekliği 10'e yükselmiştir, bakınız: Gövde levhalardan veya damgalı metal parçalardan monte edilebilir. Tahta sandık durumunda, tüm parçalar çivi kullanılarak birleştirildi ve madenin metal kasası, ana kutunun üst kısmındaki dişlerin yardımı ile birleştirildi, sonra da kapağın yuvalarına yerleştirildi ve büküldü. Yan duvarda ve madenin dibinde, sigortayı yerleştirmek için tasarlanmış çıkarılabilir bir kapak sağlanmıştır.
Bir hedef sensör olarak, T-4 madeni 20x20 cm. Boyutlarında bir tahta kullanmış, ortasına bir gövde tutturulmuş, sigorta ile etkileşime girip yuva kapağının ortasındaki yuvarlak deliğe girmekten sorumludur. Mayınları monte ederken, sensör kapağı gövde kapağının üzerinde belli bir yüksekliğe monte edildi ve bu konumda metal çubuklar veya çivilerle sabitlendi. Hedef sensör gövdesinin orta kısmında, içine ahşap bir çubuğun yerleştirildiği, güvenlik kontrolü görevi gören ve istenen kuvvete bastığında mayınların kırılmasından sorumlu olan bir delik vardı.
Vücudun orta kısmında, ön duvara kayma ile, sigorta ve ilgili mekanizmalar içeren küçük bir tepsi sağlanmıştır. Patlayıcılar tepsinin etrafına istiflendi. Kasanın boyutları ve tepsi ile duvarlar arasındaki boş alan, beş adet 400 g ve üç adet 200-gram şarjının bir mayına konmasına izin verdi. Mina T-4, üreticinin yeteneklerine bağlı olarak, çeşitli tiplerde patlayıcılarla doldurulabilir. TNT, Melinite, farklı tiplerdeki Fransız karışımlarının kullanılması önerildi. Ek olarak, sadece pulların yanı sıra toz patlayıcıların da kullanılmasına izin verildi. Böyle bir durumda, mayınların montajında, patlayıcının yerleştirildiği yağlı kağıt kullanılmalıdır.
T-4 maden düzeni
Metal kaplamalı madenlerde genellikle çeşitli yardımcı malzemeler bulunur. Gerçek şu ki, T-4 projesi aynı dış boyutlarda metal ve tahta sandıkların imalatı anlamına geliyordu. Metalin daha küçük kalınlığından dolayı, “demir” madenlerinin iç hacmi “tahta” içindekilerden biraz daha büyüktü. Damalarını yerlerinde tutmak için küçük tahta yastıkları kullanmak ya da boş alanı diğer malzemelerle, hatta kağıt veya reçine ile doldurmak zorunda kaldılar.
Fabrikada kasaya 2,6 kg ağırlığa kadar patlayıcı bir yük yerleştirilmiş olmalı. Bundan sonra, kasa kapağı ve hedef sensör yerine monte edildi. Sigortayı ön duvara ve kasanın altına monte etmek için kayar kapakla kaplı bir çentik sağlanmıştır. Bununla beraber, madenci merkezi şasi tepsisine erişti.
T-4 madeninin bileşimindeki ana yükü patlatmak için, bir hidrokarbon borusu kullanıldı. İçinde yaylı bir davulcu bulunan boru biçiminde bir gövdesi vardı. Eğik pozisyonda, davulcu yerinden çıkmış ve sonunda bir halka bulunan çekler yardımıyla sabitlenmiştir. Çekleri çıkarırken, ateşleme pimi serbest bırakıldı ve temel ilkenin etkisi altında primer çarptı. Ana yükün doğrudan ateşlenmesi için primer-patlayıcı №8 kullanıldı.
Hedef sensöre bastığınızda maden ocağını patlatmak için gerekli tüm detayları kendi içinde bulunduran merkez tepsisi içeride bulunuyordu. Patlatma başlığının kuyruk kısmı için bir delik (sokete bu deliğe en yakın parça yerleştirildi), tepsinin arka duvarında, ortada - sigorta gövdesini tutmak için bir halka sağlandı. Ek olarak, orta kısım için eksen üzerinde asılı özel bir kol vardı. Ön omzunda silindirik bir pim vardı.
Gövde bölümü, çubuk, kol ve sigorta görünür
Madenin yerine vardığında, sapper kasanın kayan kapağını çıkarmak ve sigortayı primer patlayıcıyla yerine koymak zorunda kaldı. Bu durumda, patlatıcı kapağı tablanın açıklığından geçmiştir ve sigorta gövdesi bir metal halka ile sabitlenmiştir. Sigortanın yerleştirilmesi sırasında, kontrollerin halkaları, kolun omurgasının ince kenarına yerleştirildi, daha sonra madenin döşenmesi ve gizlenmesi için hazırdı.
Kolay taşıma için, T-4 madeni kasanın ön duvarına takılı bir tel kulp ile donatılmıştır. Bunun için bazı madenlerde çivilere bağlı bir ip parçası vardı. Çoğu durumda, kayar kapağın ön duvarında küçük bir tutamak sağlanmış ve bu da çıkarılmasını kolaylaştırmıştır. Nakliye madenleri sigortalardan ayrı olmalıdır. Aynı anda taşınan mayın sayısı, madencilerin görevi ve fiziksel yetenekleri tarafından belirlendi. Maden toprağa, yere ve kar üzerine kurulabilir. Bununla birlikte, aynı zamanda, bazı durumlarda, maden mekanizmalarının çalışmasını engelleyen topraklarda problemler ortaya çıkabilir.
Anti-tank mayınlarının T-4 prensibi oldukça basitti, ancak güvenilir bir hedef yenilgisi sağladı. Hedef sensör kapağına yeterli güçle bastığınızda, çubuk güvenlik kontrolünden koptu, ardından çubuk çubukla birlikte aşağı hareket edebildi. Hareket sırasında, kapak gövdesi kolun serbest omzuna bastırıldı, ardından ikinci omuz yükseldi ve sigorta pimini dışarı çıkardı. Bundan sonra bir patlama oldu.
Haberlere göre, T-4 anti-tank mayını, 1932’te hizmete girdi ancak Kızıl Ordu’nun kitlesel bir silahı olmadı. Sovyet endüstrisinin zayıflığından ve diğer bazı sorunlardan dolayı, yeni maden üretimi nispeten küçük bir seri ile sınırlandırılmıştır. Gelecekte, bu mayınlar personel eğitimi için ve çeşitli testlerde kullanılmıştır. Askerlerde teslim ve kullanımı ile tam teşekküllü seri üretim yapılmamıştır.
Madenin eğitim versiyonunun gövdesi
Az sayıdaki mayın salınmasına rağmen, güçlü ve zayıf yönlerini belirlemeyi başardılar. Böylece, nispeten küçük bir (2,4 kg) patlayıcı şarjı, taşıtların devre dışı bırakılmasını veya zırhlı araçlarda değişen şiddetli hasarları garanti etmeyi sağlar. Zamanın kütle teknolojisinin göreceli olarak zayıf olduğu düşünüldüğünde, T-4 madeni sınıfındaki en etkili silah türlerinden biri haline gelebilir.
Ancak, kusurların eksikliği. En büyük dezavantaj, üretimin karmaşıklığı ve sunulan ürünlerin yüksek maliyeti ile ilişkiliydi: Sovyetler Birliği otuzlu yılların başlarında bu tür madenlerin seri üretimini karşılayamıyordu. Meclis hattından çıkıp birliklere girmeyi başaran aynı mayınlar çok sayıda ciddi şikayet aldı. Ordu, önerilen silahın bazı özelliklerinden memnun değildi.
T-4 madeninin orjinal haliyle, yumuşak veya gevşek topraklara sahip alanlarda etkin bir şekilde kullanılamadığı tespit edildi. Ayrıca, sonbaharda bu tür silahların kullanımıyla ilgili sorunlar olabilir. Bu sorunların nedeni, kasanın kapağı ile hedef sensör arasındaki boşluktu. Toprak ve kum içine girerek hedef sensörün hareketini engeller. Sonbahar ve kış aylarında mayınlar kullanıldığında, hedef sensör başlığı altındaki ıslak toprağın donması göz ardı edilemezdi, bu da mühimmatı kullanılamaz hale getirdi. Bu eksikliği gidermek için mayınlar bir beze sarıldı veya başka yöntemlerle savundu. Ancak, birlikler böyle ek koruma araçlarına ihtiyaç duymayan bir silaha ihtiyaç duyuyorlardı.
HC fuze ile maden ocağı eğitimi
İstemlerin nedeni, hedef sensörün tasarımı, yani bir tahta çubuk ve bir tahta güvenlik kontrolü idi. Proje, ikincisinin mayın aktivasyonunun gücünü artıracağını ve böylece tekniğin altında olmayan bir kişinin altındaki patlamayı ortadan kaldıracağını ima etti. Bununla birlikte, bu tür sistemleri tasarlamada deneyim eksikliği ve düşük üretim kültürü nedeniyle, seri madenlerin gerçek hassasiyeti oldukça geniş sınırlar içerisinde değişebilir. Bu nedenle, maden nispeten hafif bir adam tarafından havaya uçurulmuş olabilir veya nispeten ağır bir tank altında bile çalışamazdı.
O zamanın birçok madeninde olduğu gibi, T-4 ürününde belirli bir süre sonra kendi kendini imha etmek için herhangi bir cihaz yoktu. Böyle bir maden toprakta kalabilir ve nemin ve diğer etkenlerin etkisiyle ahşap veya metal gövdenin kullanılamaz hale gelinceye kadar birkaç hafta hatta aylarca çalışmaya devam edebilir. Ayrıca, gövdenin sızdırmazlığının olmaması, madenin iç parçalarının tahrip olmasına ve ardından düzgün çalışamamasına neden olmuştur. Bununla birlikte, sigortanın kendiliğinden tetiklenmesi konusunda belirli bir risk devam etti.
Mina, N.N.'yi tasarlar. Simonov'un çıkarılmasını veya nötralize edilmesini zorlaştıran ek araçlar yoktu. Buna rağmen, mayını temizleme girişimleri çok yüksek bir riskle ilişkilendirildi. Patlamayı ortadan kaldırmak için mühimmatı yerden çıkarmak, iç tepsinin kapağını çıkarmak ve sigortayı çıkarmak gerekiyordu. HC fuzesinin yüksek hassasiyetinden dolayı, bu tür işlemler büyük bir tehlike oluşturuyordu. Maden havai tarafından imha edilmeli. Böylece, aslında, T-4 madeni tespit edilemezdi.
HC fuze ile maden ocağı eğitimi
T-4 tanksavar madeni 1932'ta hizmete girdi. Aynı zamanda, nispeten küçük bir parti mayın üretildi ve birliklere gönderilmek üzere gönderildi. Tam teşekküllü seri üretim başlamadı. Üretilen mühimmat eğitim amaçlı kullanıldı ve görünüşe göre, düşmanlıkların seyri boyunca asla kullanılmadı.
Bununla birlikte, II. Dünya Savaşı'nın başlangıcında T-4 madenlerinin veya benzeri tasarım mühimmatların üretiminin yeniden başlatılması hakkında bilgi var. T-4'e benzeyen mayın kalıntıları zaman zaman 1941 savaş sahasında araştırmalar sırasında bulunur. Ayrıca, bu tür silahların varlığı ve kullanımı, bazı Alman belgelerinde belirtilmiştir.
Askeri seçeneğe ek olarak N.N. Simonov yapmak ve eğitim teklif etti. Anti tanktan böyle bir ürün farklı iç parçalardı. Bu nedenle, bir eğitim madeni patlayıcı ile donatılmamalıdır. Bunun yerine, gövdenin arkasına (sigortanın arkasına) bir duman bombası yerleştirilmesi önerildi. Bu nedenle, hedef mayın sensörüne basıldığında, eğitim madeni dumanın tetiklendiğinin sinyalini vermeliydi. Simonov bir maden ocağı için iki seçenek önerdi. Bunlardan birinde T-4 savaşından ödünç alınan bir kolu olan standart bir HC füzesi vardı. İkincisi, duman bombasının elektrikli bir ateşleme sistemi ve kol ve sigortanın yerini alan hedef sensörün gövdesi altındaki temaslarla donatılması planlandı.
Anti-tank mayını T-4 birkaç yıl boyunca eğitim amaçlı kullanıldı, ancak hiçbir zaman mayın patlayıcı bariyerleri oluşturmak için tam teşekküllü bir araç olmadı. Bununla birlikte, II. Dünya Savaşı'nın ilk yıllarında Kızıl Ordu tarafından aktif olarak kullanılan TM-35 anti-tank mayının daha sonra geliştirildiği esasındaydı. Ayrıca, ticari olarak üretilen ilk yerli tanksavar madeni olan T-4 olduğunu da unutmamak gerekir.
Sitelerin malzemelerinde:
http://saper.etel.ru/
http://eragun.org/
http://saperka.ru/