Tyler Perry’nin Bir Cazcının Blues’u her şeye, bazı şeylere o kadar çok sahip ki, biraz fazla olabilir: yasak aşk, uyuşturucu kullanımı, ensest ipuçları, entrikacı annesi tarafından beyaza itilen siyahi bir kadın, her türlü nedeni olan kadınlar arasındaki karmaşık ilişkiler. birbirlerine ve çamaşırları yıkayan, bebeklerin dünyaya gelmesine yardımcı olan ve zıplayan bir juke eklemi çalıştıran bir anne figürü. Arada bir nefes almak için filmi kapatmanız gerekebilir.
Ancak Perry’nin vizyonu, çok az film yapımcısının eski moda bir melodram yapma şansını yakalayacağı, hatta bu filmde olduğu gibi bazı acı verici tarihsel temelleri araştıran bir dünyada memnuniyetle karşılanıyor. Bir Cazcının Blues’u 50 yıllık bir süpürme var: 1987’de Hopewell, Georgia’da açılıyor ve karakterlerinin hayatındaki önemli olaylara geri dönüyor, büyük ölçüde bir ülke olan Bayou (büyüleyici Joshua Boone tarafından canlandırılıyor) adında utangaç bir genç adama odaklanıyor. 1937 dolaylarında, büyükbabası tarafından sıkı gözetim altında tutulan genç bir kadın olan yerel güzel Leanne’e (Solea Pfeiffer) aşık olan çocuk. Bayou’nun ev hayatı da sorunlu. Kendi yeteneklerine aşırı inancı olan bir müzisyen olan babası Buster (E. Roger Mitchell), Buster’ı memnun etmek için görev bilinciyle trompet çalmayı öğrenmiş olan büyük oğlu Willie Earl’ü (Austin Scott) tercih ederek onu küçümsüyor. Bayou’nun annesi Hattie Mae’den miras kalan güzel bir şarkı sesi var (Amirah Vann, gergin, incelikli bir performans sergiliyor), Bayou’yu Buster ve Willie Earl’ün zorbalığından korumak için elinden gelenin en iyisini yapan, Buster’ın öfkesini ve tacizini riske atan, çalışkan ve mantıklı bir kadın. .
Devamını oku: 2022’nin Şimdiye Kadarki En İyi Filmleri
Austin Scott ve Amirah Vann, oğulları ve anneleri olarak müziği paylaşıyor
Jace Downs—Netflix
Bayou ve Leanne, geceleri gizlice buluşarak teselli bulurlar. (Filmde daha sonra hoş bir yankı bulan romantik bir motif olan bir işaret olarak penceresinden bir kağıt uçak fırlatır.) Bayou’nun okuyamadığını öğrendiğinde ona öğretir; birlikte kaçma planları yaparlar. Ama şartlar onları ayırıyor. 1947’ye bir göz atın: Bayou ve Hattie Mae kırsaldaki evlerini terk ettiler ve şimdi Hattie Mae’nin son derece başarılı bir gece kulübü işlettiği Hopewell kasabasında yaşıyorlar. (Düzenli ebelik ve çamaşır yıkamaya ek olarak, orada her gece güzelce şarkı söyler.) Leanne ve Bayou’nun şans eseri bir araya gelmesi, anlık bir mutluluk ama aynı zamanda tehlikeyi de beraberinde getirir. Bayou, Hopewell’i Chicago’ya bırakır ve burada sadece beyaz müşterilere açık olan süslü bir kulüpte şarkıcı olarak büyük başarı elde eder. Sahnede, bir orkestra tarafından destekleniyor -üyelerinden biri, küskünlükten köpüren kendi kardeşidir- ve muhteşem yedek dansçılarla çevrilidir. Ama Leanne’in peşini bırakmayan aşkıdır ve ona geri dönmek için her şeyi yapacaktır.
Bu, yaşananların ancak dörtte biri bile Bir Jazzman’ın Blues’u. Perry 25 yıldan uzun süredir bu filmi yapmayı umuyor -August Wilson’la bir sohbet erken bir ilham kaynağıydı- ve geri adım atmıyor. Bu, 20. yüzyılın ortalarında derin Güney’deki yaşamın özünü yakalamaya çalışan iddialı, yakışıklı görünümlü bir fotoğraftır. film aşırı romantikleştirmeden. Bu dünyada, tüm kartları elinde tutan ve en büyük tehdidi oluşturanlar beyazlar. Ancak Perry, hem Chicago gece kulübünün cömertliğinden hem de Hattie Mae’nin müzik kulübünün daha cesur, blues havasından zevk almamızı sağlıyor. Chicago’da Bayou, “Kötü Anladım (Ve Bu İyi Değil)”in tereyağlı bir okumasını sunuyor; Hopewell’deki evinde, “Make Me a Pallet on Your Floor”un hareketli versiyonunda Hattie Mae’ye katılmak için sahneye çıkıyor. (Öne çıkan şarkılar Terence Blanchard tarafından düzenlendi ve düzenlendi.) Perry bir mekanı veya şarkı söylemenin bir yolunu diğerinden daha iyi sunmuyor; her ikisi de kendini ifade etme sevinci ve özgürlüğü için çıkış noktalarıdır.
Perry, filmin tonu üzerinde her zaman mükemmel bir kontrole sahip olmayabilir: İlk önce etkili bir şekilde ima ettiği ve ardından filmi geçici olarak sarsan bir seçim olduğunu açıkça gösterdiği bir pürüzlü, gerçekçi korku anı vardır. Görüntünün önemli mi yoksa gereksiz yere travmatize edici mi olduğu izleyiciye bağlı, ancak Perry dikkatimizi çekmek istiyor ve yapıyor. Ve aşırı inançsızlığın askıya alınmasını gerektiren birkaç seçenek var: belirli karakterlerin eski versiyonları, öncekilere hiç benzemiyor. Buna rağmen, Perry genellikle ekranda neyin işe yaradığına ve neyin iyi bir hikaye oluşturduğuna bağlıdır. Ve bazen en çok canlandırılması gereken eski usul becerilerdir.
TIME’dan Daha Fazla Okunması Gereken Hikaye
Kaynak : https://time.com/6215757/a-jazzmans-blues-review-tyler-perry/