Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın ilk döneminde savaş operasyonlarının deneyimi, ele geçirilmemiş insan gücü, topçu ve harç pozisyonları, tren ekoları ve nakliye konvoyları operasyonları sırasında IL-2'in yeterince yüksek bir savaş etkinliğini göstermiştir.
Moto-mekanize kolonlar uçaklara saldırır Il-2, genellikle kolon boyunca veya uzun kenarına 25-30 derecelik bir açıyla bir tabakalaşma uçuşu (hedef 15-20 metrelere yaklaşma yüksekliği) ile saldırır. İlk darbe, hareketini durdurmak için kolonun başına çarptı. Yangın açılış aralığı 500-600 metre. Amaç, "genel olarak sütun üzerinde", ShKAS makineli tüfeklerinden izleyici mermileri görerek gerçekleştirildi. Daha sonra, hedefe göre mermi rotasının konumu göz önüne alınarak, toplardan çıkan ateş ve RS açıldı. IL-2 tarafının ateşlemesinin, kolonları (araçlarda piyade, zırhlı araçlar, topçu, vb.) Oluşturan hedeflere olan etkisi oldukça yüksekti.
Ancak, uçaktaki silahlandırmada yer alan 20 mm ShVAK havadan silahlar ve 23 mm VV'ler, yalnızca hafif tanklar, zırhlı personel taşıyıcıları ve zırhlı araçlar.
Savaş sırasında, Alman hafif ve orta tankların Il-2 saldırı uçağı ile saldırı sırasında, ShVAK toplarıyla kolon boyunca silahlı saldırılarının, Alman tanklarının ön zırhının 25-50 mm kalınlığında olması ve ShVAK topunun nüfuz etmemesi nedeniyle tamamen etkisiz olduğu ortaya çıktı.
Tek erken IL-2 saldırı uçağı, 20-mm ShVAK toplar ve 7,62 mm ShKAS makineli tüfeklerle donanmış
Haziran-Temmuz aylarında 8 tarafından gerçekleştirilen Alman tanklarında çekim yapılırken ShVAK topunun zemin testleri 1942, ShVAK top zırh delici merminin krom-molibden çelik zırhının (% 0,41'a kadar) karbon içeriğinde 15 mm kalınlığa (PZ.II% 'ye kadar) çıkabileceğini gösterdi Ausf F, Pz.38 (t) Ausf C, BTR Sd Kfz 250) 250-300 m'den daha uzak olmayan bir mesafeden görüş açılarına yakın Bu koşullardan sapma durumunda ShVAK topunun ateşlenmesi etkisiz hale geldi.
Böylece, zırh ile mermi açısının 40 derecenin üzerine çıkarılmasıyla, 6-8 mm kalınlığında zırh alanlarında bile katı sıçrama elde edildi. Örneğin, bu silahtan bir Sd Kfz 19 BTR'ye ateşlenirken elde edilen 250 vuruşlarından (yaklaşma yüksekliği 400 m, açılı 30 derece açısı, 400 m açma mesafesi), 6 - tahtadaki deliklerden 8 - 4 motor kaputunun çatısında (zırh kalınlığı 6 mm), 3 sıçrama ve 6 şasi vurur. Yürüyen aksamı bir kural olarak vurmak, zırhlı araçlarda önemli hasara neden olmamıştır.
Alman Sd Kfz 250 zırhlı personel taşıyıcı tahrip
Ağustos 41-1 Il-2 saldırı uçaklarının önden görünüşü 23 mm kalibreli topçuların WN-23'i, XNUMX mm kalibreli saldırı hava birimlerinin savaş etkinliğini arttırdı, ancak olması gerektiği kadar değil - Wehrmacht zırhlı araçlara karşı tadil edilmiş Illov'un performansı düşük kaldı .
Normal 23-mm zırhı boyunca delinmiş 200-metre mesafesindeki bir hava topunun VY'sinin zırh delici bir 25-mm mermisi. WN-2 silahlarla donanmış IL-23, sadece hafif Alman tanklarını ve hatta ikincisini 30 ° 'e kadar planlama açıları altında arkadan veya yandan saldırırken bile hafif hafif Alman tanklarını yenebilir. IL-2’in önündeki herhangi bir Alman tankı tarafından hem planlamadan hem de saldırı uçuşundan saldırı tamamen etkisiz kaldı ve ortalama Alman tankları da arkadan saldırıya uğradı.
Bu durumda, birkaç mermi tankına vurarak ulaşmak mümkün oldu. Cephanedeki tüm mermilerin zırh delici olmadığı unutulmamalıdır. Tank zırhı ile buluşma açısı genellikle penetrasyon için uygun değildi.
Il-82 silahlarında kullanılan RS-132 ve PC-2 roketlerinin ateşleme hassasiyeti, alan hedeflerini etkili bir şekilde vurmayı mümkün kıldı, ancak tanklarla mücadele etmek açıkça yetersizdi.
NPC AV VVS KA'da yapılan standart PC-82 ve PC-132 roketlerinin sahaya ateşlenmesi ve önde IL-2'in mücadele kullanımının deneyimi, bu tipin çok az etkinliğini göstermiştir. оружия büyük mermilerin dağılmasından dolayı küçük hedeflere etki eder ve sonuç olarak hedefe ulaşma olasılığı düşüktür.
Raporda gösterilen bir 82-400 m mesafesinden çekim yaparken ortalama bir PC-500 vuruş yüzdesi, 1,1% ve% 3,7 mermi kolonundan yalnızca 186 direkt isabet aldı. Hedefe olan yaklaşımın yüksekliği 7 m ve 100 m, planlama açıları sırasıyla 400-5 ° ve 10 ”, hedefleme aralığı 30 m, kabartma 800, 2 ve 4 mermilerinde tek kabuklu ve bir voleybolla yapıldı.
RS-82 Füzeler
Ateş ederken, PC-82'in Pz.II Ausf F, Pz.38 (t) Ausf C gibi Alman hafif tanklarını ve ayrıca Sd Kfz 250 zırhlı aracını sadece doğrudan vuruşla yenebileceği ortaya çıktı.
PC-82 tankın yakın çevresinde (0,5-1 m) boşluk bırakılması herhangi bir hasar vermez. Mümkün olan en küçük sapma, 4 derece planlama açısında 30-x PC'lerden bir voleybolda elde edildi.
IL-82'in kanadında PC-2
PC-132 ateşleme sonuçları daha da kötüydü. Atak koşulları, PC-82 çekimi ile aynıydı, ancak lansman aralığı 500-600 m idi. Il-132 2-25'in planlama açıları için menzildeki PC-30 muhtemel dairesel sapması, yaklaşık 1,5'inkinden yaklaşık 82 kat daha yüksekti. PC-5 ve 10-XNUMX derecelerini planlama açılarına göre - hemen hemen aynı.
PC-132 mermisi ile hafif ve orta boy bir Alman tankına çarpmak için, yalnızca doğrudan bir vuruş gerekliydi, çünkü mermi tankın yakınında patladığında, tank kural olarak önemli bir hasar görmemişti. Bununla birlikte, doğrudan bir vuruş yapmak çok zordu - farklı seviyelerde eğitim alan zemin pilotları tarafından yapılan 134 PC-132 çekimlerinden, tankta tek bir vuruş olmadı.
Özellikle tanklarla mücadele için yaratıldı havacılık delici savaş başlığına sahip roketler - RBS-82 ve RBS-132. Hangi, normal vurulduğunda, sırasıyla 50 mm ve 75 mm zırh deldi. Bu mermiler RS-82 ve RS-132 temelinde oluşturuldu. Yeni savaş başlığına ek olarak, mermilerin daha güçlü bir motoru vardı, bu yüzden arttılar, RS'nin uçuş hızı ve hedefe çarpma olasılığı. Saha testlerinde gösterildiği gibi. RBS tank zırhını deldi ve patladı, böylece tankın içinde ciddi hasara yol açtı. Zırh delici RS'ler Ağustos 1941'de savaşlarda başarıyla kullanıldı. Bununla birlikte, kitle serbest bırakılması savaşın sadece ikinci yarısında başladı. İyileştirilmiş isabet oranına ve zırh delme oranlarına rağmen, roketler tanklarla savaşmak için etkili bir araç haline gelmedi. Penetrasyon büyük ölçüde zırhla karşılaşma açısına bağlıydı ve vurma olasılığı yetersiz kaldı.
IL-2 cephaneliğinde, zırhlı savaş başlığına sahip olan füzelerin RBS-132'i, Alman zırhlı araçlarla savaşmanın bir yolu olarak, RBS-132 veya PC-132'in doğruluğuna kıyasla, bu süre ile geliştirilmiş, roket füze savunma roket-roket-132 ile güçlendirilmiş çekim. ROFS-132 mermisinin savaş başlığı, orta büyüklükteki Alman tanklarının zırhının içeri girmesini (doğrudan bir isabetle) sağladı.
ROFS-132, IL-2'in kanatları altında
ROFS-132, 1 m'den tankın yakınında, 30 içerisindeki yükseklik açısında parça kinetik enerji, 15 mm'ye kadar bir kalınlığa sahip Alman tank zırhını kırmaya yetti. 60'taki bir yükseklik açısında, tanktan 132-metre mesafesindeki bir ROFS-2 boşluğu, parça zırhı kalınlığı 30 mm olan tank zırhının nüfuz etmesini sağlamıştır.
Ne yazık ki, ROFS-132 ateşlemesinin doğruluğundaki artışa rağmen, Almanların bu zamana kadar her yere gittiği dağınık savaş oluşumlarındaki tanklara ve diğer zırhlı araçlara ateşlemedeki etkinlikleri yine de tatmin edici değildi. Motorlu sütunlar, trenler, depolar, saha ve uçaksavar topçu pilleri vb. Gibi geniş alan hedeflerinde çekim yaparken ROFS-132'in en iyi sonuçları verildi.
Anti-tank kapasitelerini arttırmak için, IL-2'in seri üretime başlamasıyla eş zamanlı olarak, saldırı uçağı 37-mm hava tabancaları ShFK-37 silahlandırılması çalışmaları başlatıldı.
Yılın Ekim 1941'inde yapılan durum testlerinden sonra, 1942'in ikinci yarısında, 10-mm ShFC-2 toplarıyla donatılmış IL-37 varyantı ile küçük bir dizi 37 serisi piyasaya sürüldü.
37-mm ShFK-37 havacılık tabancası B.G. Shpitalniy. Silahın IL-2 üzerine yerleştirilmiş olan ağırlığı 302,5 kg idi. Saha test verilerine göre PFC-37'in atış hızı, ortalama olarak, 169 m / s etrafında bir mermi başlangıç hızı ile dakikada 894 turuna eşitti. Mühimmat tabancaları, zırh delici yangın söndürme izleyici (BZT-37) ve fragmantasyon yangın söndürme izleyici (OST-37) mermileri içeriyordu.
BZT-37 mermisi, Alman tank zırhı 30 mm kalınlığında 45 derecelik bir açıyla nüfuz etmesini sağladı. 500'ten daha fazla olmayan bir mesafeden normaller m Zırh 15-16 kalınlığında mm ve daha az mermi 60 dolu sayısından daha fazla olmayan görüş açılarında delinmiştir. Aynı mesafelerde. Zırh 50 mm kalınlığında (orta büyüklükteki Alman tanklarının kabuğunun ve taretinin ön kısmı), 37 derecelerini aşmayan görüş açılarında, 200 m'den daha uzak olmayan mesafelerden bir BZT-5 mermisi ile delinmiştir.
Aynı zamanda, SFC-51,5 top mermilerinin% 37'i orta tankta toplanır ve hafif tanktaki% 70 isabetleri etkisiz hale getirir.
Silindirlerdeki, tekerleklerdeki ve tank alt takımının diğer bölümlerindeki Hit 37 mm mermiler, tankın devre dışı bırakılmasında kural olarak önemli hasarlara neden oldu.
Il-37 uçağındaki SFC-2 toplarının zemin testlerine ilişkin rapor, uçuş ekiplerinin kısa patlamalarla (sıradaki 2-3 mermi) ayrı bir tank, araba vb. Gibi küçük boyutlu hedefler için hedeflenen ateşi yakma konusunda iyi eğitilmesi gerektiğini vurguladı. . Yani, IL-2'in ShFK-37 toplarıyla başarılı bir şekilde kullanılması için, saldırı pilotunun mükemmel atış ve uçuş eğitimi alması gerekiyordu.
PFC-37 toplarının ve mağaza tedarikinin (40 mermi atölyesinin kapasitesi) büyük boyutları, IL-2 uçağının kanadının altındaki kaportaya yerleştirilmelerini belirledi. Büyük bir mağazanın topuna yerleştirildiği için kanadın yapı düzlemine göre (uçak ekseni) göreceli olarak indirilmesi gerekiyordu; bu, sadece kanadın kanadı (topun amortisöre tutturulması ve ateş ederken dergisi ile birlikte hareket ettirilmesi) ile birlikte tasarımını zorlaştırıyordu. Büyük bir kesit kaporta ile hacimlidir.
Ön hat testleri, IL-2’in büyük kalibreli ShFK-37 hava toplarıyla yapılan uçuş verilerinin, ShVAK veya VY toplarıyla seri IL-2’e kıyasla belirgin şekilde azaldığını göstermiştir. Uçak pilotluk tekniğinde, özellikle dönüşlerde ve alçaklarda dönüşlerde daha da etkisiz hale geldi. Yüksek hızlarda manevra kabiliyeti bozuldu. Pilotlar, manevraları yaparken dümenlerde önemli bir yük olduğundan şikayet etti.
Il-37 uçağında ShFK-2 toplarının doğru şekilde ateşlenmesi, ateşleme ve asenkronizm sırasında toplarının kuvvetli geri tepmesi nedeniyle işlerinde büyük engel yarattı. Silahların, uçağın kütle merkezine göre geniş aralıklarından ve ayrıca tabanca tabanının yetersiz sertliğinden dolayı, saldırı uçağı, güçlü şoklar yaşadı, "çekiştirdi" ve atış sırasında nişan alma hattından ateş etti ve bu da yetersiz kaldı. “Elah” ın uzunlamasına istikrarı, mermilerin önemli bir şekilde dağılmasına ve ateşin doğruluğunda keskin bir düşüşe (yaklaşık 4 kez) yol açtı.
Aynı silahtan ateş etmek tamamen imkansızdı. Saldırı uçağı derhal ateşleme silahının yönüne döndü, böylece amaç için bir değişiklik yapmanın imkansız hale geldi. Bu durumda, hedefi vurmak yalnızca ilk mermi olabilir.
Test süresinin tamamı boyunca, SFC-37 tabancaları güvenilmez bir şekilde çalıştı - tek bir başarısızlığa düşen mühimmatın ortalama yüzdesi yalnızca% 54 idi. Yani, ShFC-2 toplarıyla yapılan Il-37 savaş görevindeki hemen hemen her uçuşta, toplardan en az birinin reddedilmesi eşlik etti. Saldırı uçaklarının azami bombardımanı azaldı ve sadece 200 kg olarak gerçekleşti. Bütün bunlar önemli ölçüde yeni saldırı uçağının savaş değerini düşürdü. Sonuç olarak, IL-37 uçaklarına silahların montajı ShFK-2, ön pilotların çoğu için bulunamadı.
Hava topu ShFK-37'un başarısız olmasına rağmen, Il-2 silahlarının güçlendirilmesiyle ilgili çalışmalar devam etti. Her şeyden önce, bu, 1943'in ilkbaharında, Wehrmacht’ın “Elah’ın savaş silahıyla silah kullanarak başarılı bir şekilde savaşabileceği tek zırh kapısının yalnızca hafif zırhlı zırhlı araçlar, zırhlı personel taşıyıcıları ve kendinden itmeli silahlar (“ Wespe ”ve benzeri) .d.) ve hafif tanklar temelinde oluşturulan tank karşıtı SAU ("Marder II" ve "Marder III"). Aslında, Doğu Cephesi'ndeki Pancervaffe'de neredeyse hiç hafif tank yoktu. Daha güçlü orta ve ağır tanklar tarafından tahrik edildiler.
IL-2, HC-37 ile donanmış
Bu bağlamda, X-N-XX 3144 sayılı Devlet Savunma Komitesinin Kararı ile X-N-XX Nisan 8 Devlet Savunma Komitesi Kararı ile X-N-XX Nisan 1943’in, 30 uçak fabrikası, iki kişilik saldırı uçağı Il-2 AM-38’in iki silahlı saldırısına maruz kaldı. Silahlı mermiler için mermiler olmadan 37 mühimmatı olan OKB-11, normal sürümde 37 kg bomba yükü ve yeniden yüklenende 37 kg bomba yükü ile.
HC-37 toplarının şerit güç kaynağı, yapısal olarak çok basit ve çabuk açılan bağlantı elemanları kullanılarak doğrudan kanadın alt yüzeyine yerleştirilmelerini sağladı. Silahlar, her biri kolayca açılabilen iki kanattan oluşan, nispeten küçük kaportalarla kapatıldı. Her silah için mühimmat doğrudan kanat bölmelerine sığar. Mühimmatlı bir HC-37 silahının ağırlığı, 256 kg idi.
NS-37 silahının mühimmatı, zırh delici kışkırtıcı izleyici (BZT-37) ve parçalanma-kışkırtıcı izleyici (OST-37) mermisi bulunan kartuşlardan oluşuyordu. Zırh delici mermiler kara zırhlı hedeflerini yok etmek ve parçalanma - hava hedeflerini yok etmek için tasarlandı. Buna ek olarak, yeni silah için tasarlanmış ve mermi sabot. ShFK-37 ile karşılaştırıldığında, NS-37 hava topunun daha güvenilir ve hızlı ateşlendiği kanıtlandı.
20 Temmuz Yılın 1943'i, 16'un Aralık ayına kadar süren iki adet 2-mm hava tabancasıyla НС-37 ile askeri askeri testlerine başladı. Toplamda, NS-37 ile X-NUMX Il-96 saldırı uçakları asker testine katıldı.
Yeni saldırı uçağının uçuş özelliklerinin ve ayrıca ShFK-2 toplarıyla IL-37'in kötüye gitmesi, kitlelerin kanat açıklığındaki geniş bir şekilde ayrılması ve uçağın aerodinamiğini bozan silahların kaportalarının varlığından kaynaklanıyordu. HC-2 ile yapılan tüm IL-37 dizileri aralığında, havada çekimin doğruluğunu önemli ölçüde azaltan uzunlamasına stabiliteye sahip değildi. İkincisi, onlardan ateş ederken silahların güçlü geri tepmesi ile ağırlaştı.
Testler, Il-2 uçağının NS-37 toplarından vurulmasının sadece iki ya da üç atıştan daha kısa olmayan atışlar için gerekli olduğunu gösterdi, çünkü işlerinde eşzamansızlıkları nedeniyle aynı anda iki top ateşlerken, uçağın önemli bir çekişme yaşadığı ve hedeflenen çizgiyi yanlış kullandığı ortaya çıktı. Bu durumda amaçlayan düzeltme ilke olarak imkansızdı. Bir topdan atış yapılırken, hedefe ulaşmak ancak ilk atışta mümkündü, çünkü saldırı uçağı atış topuna doğru döndü ve amaç için bir değişiklik yapmak imkansız hale geldi. Aynı noktanın yenilgisi hedefleri - tanklar, zırhlı araçlar, arabalar vb. Silahların normal çalışması sırasında silahlar oldukça başarılıydı.
Bu durumda, tanklardaki isabetler yalnızca% 43 ayrılışında alındı ve kullanılan mühimmatın isabet sayısı% 2,98 idi.
IL-2'in çeşitli modifikasyonlarının ateşleme silahı silahlarına mühimmat
Genel görüşe göre, NS-2 ile Il-37 üzerinde uçan uçak mürettebatı, küçük boyutlu hedeflere saldıran uçaklara saldıran uçaklara, 2 kg normal bomba yüküne sahip, daha küçük kalibreli silahlara (ShVAK veya IJ) sahip Il-400'e göre hiçbir avantajı yoktu.
Askeri testlerin sonuçlarına göre, Hİ-2 silahlarıyla silahlanan Il-37 diziye girmedi.
Ne yazık ki, S.V. Ilyushin tarafından, mükemmel zırh delici özelliklere sahip olan bir 14,5 mm tanksavar tank tüfeğine dayanan bir havacılık makineli tüfek havacılık makineli tüfek yaratma önerisi uygulanmadı. Bu, düşman zırhlı araçlarıyla savaşma yeteneğini önemli ölçüde artırabilir. 30'in 14,5x114-mm kartuşunun sonunda SSCB'de oluşturulan savaşın tamamı PTRD ve PTRS tanksavar silahlarında başarıyla kullanıldı. Bu silahlardan ateşlenen metal-seramik çekirdekli BS-41 mermi normal zırh girişine sahipti: 300 üzerindeki 35mm ve 100 üzerindeki 40mm.
Bomba silahlarından, tanklarla savaşırken en iyi sonuçlar, 100-30 m tanktan patladığında, parçaları 1-mm kalınlığına kadar delinmiş zırhı 3-mm yüksek patlayıcı hava bombalarıydı. Ayrıca, kaynaklar ve perçinli bağlantılar patlama dalgası tarafından tahrip edildi.
Yüksek patlayıcı 50 kg ve parçalanma 25 kg hava bombaları, tankın hemen yakınında kırılma sırasında zırh 15-20-mm kalınlığında zırhın girmesini sağlamıştır.
IL-2’in bombalanmasının doğruluğunun yüksek olmadığını belirtmekte fayda var. Saldırı uçağı dik bir dalışa adapte edilmedi ve özel bir bombardıman manzarası yoktu. 16'teki saldırı uçaklarına monte edilen PBP-1941'in amacı, uçuşun uçuşundan genel kabul görmüş grev pratiği ile pratik olarak işe yaramazdı - hedef pilotun bu karmaşık aygıtı kullanması için çok hızlı bir şekilde gözlerinden kaçtı ve yok oldu. Bu nedenle, PBP-16’in ön kısımlarında, kural olarak, 1942’in ortasına kadar “göz tarafından” çekim yapıyorlardı, hedefte bir makineli tüfek ateşi açıyorlardı ve rotanın nereye gittiğine bağlı olarak uçağı döndürüyorlardı (ve gecikme sırasında bombaları atıyorlardı). 50 üzerindeki ve sonbahardaki yüksekliklerden yatay uçuş 1941-th kokpit kanopinin ön camı ve hava aracının kaputu üzerinde amaç işaretleri kullanmaya başladı, ancak kullanımı uygun değildi ve en önemlisi, gereken bombalama hassasiyetini sağlamadılar.
Kendiliğinden tutuşan sıvı CS'li AJ-2 ampullerin oldukça etkili olduğu kanıtlanmıştır.
IL-2 küçük bomba kasetlerine, 216 ampulleri yerleştirildi ve sonuç tamamen kabul edilebilir bir imha olasılığıydı.
Ampul tankın üzerine düştüğünde, çöktü, CS sıvısı ateşlendi, tankın içine akarsa, söndürülmesi imkansızdı. Bununla birlikte, KS ampullerinin pilotları beğenmedi, çünkü kullanımları yüksek risk taşıyordu. Başıboş bir kurşun veya sarkık uçağı uçan bir fenere çevirmekle tehdit etti.
Sovyet saldırı uçaklarının en etkili anti-tank silahı, TSKB-2,5'te I.A'nın rehberliğinde geliştirilen özel bir anti-tank bombası PTAB-1,5-22'du. Larionov.
Yeni bombanın eylemi aşağıdaki gibiydi. Tankın zırhına çarptığında sigorta tetiklendi ve bu da tetril patlatıcı bombadan patlayıcı yükün patlamasına neden oldu. Yük patlaması sırasında, kümülatif bir huni ve içinde bir metal koninin varlığına bağlı olarak, saha testleri gibi, 60 mm kalınlığında zırhı delinmiş zırhı 30 mm kalınlığında zırh delici ve ardından zırhın arkasındaki tahrip edici eylemi başlatan kümülatif bir jet oluşturuldu. ve ayrıca yakıtın veya buharlarının tutuşması.
Tankın zırh yüzeyini karşılamadan önce bombanın hizalanmasını sağlayan asgari yükseklik ve çalışma güvenilirliği 70 m'ye eşitti.
IL-2'in bomba şarjı, 192-x küçük bomba kasetlerinde (her biri 2,5 adet) 1,5 x küçük bomba kasetlerine (her biri 4 adet) hava bombaları veya 48-x bomba raflarında rasyonel olarak yerleştirildiklerinde, 220'a kadar.
PTB, 200-340 km / s'lik bir uçuş hızında yatay uçuştan 360 m yüksekliğinden düşürüldüğünde, bir bomba, ortalama bir 15 metrekareye eşit bir alana düşerken, bomba yüküne bağlı olarak toplam süreksizlik alanı 190-210 şeridini işgal etti. Wehrmacht'ın herhangi bir tankının bu şeridinde neredeyse garantili bir yenilgi sağlayan metrekare.
Bir süredir PTAB'ın kabul edilmesi gizli tutuldu, Yüksek Komuta izni olmadan kullanılması yasaklandı. Bu, Sürk'ün etkisinin kullanılmasını ve Kursk Savaşı'nda yeni silahların etkin bir şekilde kullanılmasını mümkün kıldı.
Kızıl Ordu hava kuvvetleri Kursk'taki savaşın ilk gününde, 5 Temmuz 1943'te, ilk kez bir anti-tank anteni bomba kümülatif eylem PTAB-2,5-1,5 bomba kullandı. İlk yeni bombalar, 2 inci Muhafızların pilotları ve 299 inci BA'nın 16'in saldırı uçakları bölümleri tarafından test edildi ve Sanat alanındaki Alman tanklarına karşı oynadılar. Maloarkhangelsk-Yasnaya Polyana. Burada, düşman tankları ve motorlu piyade, 10 saldırılarından önceki gün yapıldı.
Büyük PTAB kullanımı çarpıcı bir taktiksel sürpriz etkisine sahipti ve düşman üzerinde güçlü bir ahlaki etki yarattı. Bu arada, Alman tankerleri, Sovyetler gibi, savaşın üçüncü yılında bombalama havacılık saldırılarının nispeten düşük etkinliğine zaten alıştı. Savaşın ilk aşamasında, Almanlar dağınık yürüyüş ve savaş öncesi emirleri hiç kullanmadılar, yani hareket yollarında, sütunların bir parçası olarak, toplama noktalarında ve başlangıç pozisyonlarında, ciddi şekilde cezalandırıldılar - PTAB genleşme bölgesi, 2-3 tankının bir tanesini çıkardı. 60-75 m'de bir diğeri, IL-2'in kitlesel kullanımı olmasa bile, ikincisi önemli kayıplara uğramıştır. 2-75 metre yüksekliğe sahip bir IL-100, üzerindeki tüm düşman ekipmanlarını imha eden bir 15x75 metre alanını kapsayabilir.
Ortalama olarak, savaş sırasında, havacılık operasyonlarından geri dönüşü olmayan tankların kaybı, cephenin belirli sektörlerinde PTAB kullanımından sonra% 5'i aşmadı, bu rakam% 20'i aştı.
Şoktan kurtulan Alman tank mürettebatı kısa sürede münhasıran dağınık yürüyüşe ve savaş öncesi oluşumlara yöneldi. Doğal olarak, bu, tank birimlerinin ve alt birimlerinin yönetimini oldukça karmaşık hale getirdi, konuşlandırma, konsantrasyon ve yeniden dağıtım için gereken zamanı arttırdı ve aralarındaki etkileşimi karmaşıklaştırdı. Otoparklarda, Alman tankerler araçlarını ağaçların altına koymaya, açık kanopilere ve hafif metal ağları kulenin çatısına ve gövdeye yerleştirmeye başladılar.
PTAB kullanan IL-2 grevlerinin etkinliği, yaklaşık 4-4,5 zamanını düşürdü, ancak, ortalama olarak, yüksek patlayıcı ve yüksek patlayıcı bombaları kullanmaya kıyasla, ortalama 2-3 katından daha yüksek.
Bu bağlamda, Il-2 saldırı uçaklarının düşmanın tanklarındaki savaş eylemi altındaki aşağıdaki iki çeşidi Hava Kuvvetleri KA'nın savaş birimlerinde kök saldı. Saldırı büyük tank gruplarında gerçekleştirildiğinde, Elah'lar tamamen PTAB'larla donatıldı ve savaş alanında doğrudan piyade destekleyen tanklara saldırırken (yani, dağınık savaş oluşumlarında),% 50% PTAB ve% 50% FAB'dan oluşan kombine mühimmat kullanıldı. -50 veya FAB-100.
Alman tanklarının küçük bir alanda nispeten yoğun kütlelerin yoğunlaştığı durumlarda, her pilot ortalama tankı hedef aldı. Nişan alma sırasında yan nokta üzerinde hedefleme yapıldı, 25-30 ° açıldı. Tüm tank grubunun örtüşmesinin hesaplanmasıyla, iki kasette 200-400 m yüksekliğinden dalış noktasına PTAB'lar düşürüldü. Alçak bulutlarda, uçuş seviyesinden yüksek hızda 100-150 m yüksekliğinde bombalama yapıldı.
Tanklar geniş bir alana dağıldığında, saldırı uçakları bireysel tankları hedef aldı. Aynı zamanda, dalıştan çıkışta sıfırlanan PTAB-2,5-1,5'in yüksekliği biraz daha azdı - 150-200 m ve çalıştırma başına sadece bir kaset tüketildi.
Muharebe deneyimi, ortalama olarak, saldırı uçağı tarafından vurulan toplam sayılarının% 15'inin% 10'inin, her 20-3 tank için, her bir gruptaki 5-2 grupları için (6 makineleri için) her bir XNUMX makinesinin etrafına bir kuvvet timi tahliye edildiğini gösterdi ) Birbiri ardına veya iki defa birbiri ile hareket eden
Yılın 1944'unun sonunda, IL-10'ten daha yüksek uçuş verisine sahip AM-42 motorlu Il-2 saldırı uçağı seri üretime girdi.
Ancak Il-10 silah sisteminde, IL-2'e göre hiçbir avantajı yoktu. Daha az dayanıklıdı, bir miktar “çocukluk hastalıkları” yaşadı ve düşmanlıkların seyri üzerinde hiçbir etkisi yoktu.
Büyük Vatanseverlik Mesleğinin askeri meslekleri arasında, kara saldırı pilotu en zor ve tehlikeli olanlardan biriydi.
Saldırganlar, en zor şartlarda - savaş alanında, uçağın aşırı derecede savunmasız olduğu alçak bir rakımda çalışmak zorunda kaldılar. Tam da ilk sırada Sovyet saldırı uçaklarıyla savaşmak için çok sayıda küçük kalibreli uçaksavar topçu silahı gönderilmişti ve Alman Ila savaşçıları için de öncelikli hedeflerdi. Bu mesleğin ne kadar tehlikeli olduğu en azından şu gerçeğe göre değerlendirilebilir - savaşın başında, Sovyetler Birliği Kahramanı unvanı saldırmak için tüm 25-30 türlerine atandı. Sonra, 1943'ten sonra, sıralama sayısı 80 uçuşlarına yükseldi. Kural olarak, savaşın sonunda, 1941'ta savaşmaya başlayan saldırı havacılık alaylarında tek bir gazisi kalmadı - kompozisyonları tamamen değişmişti. Kuşkusuz, en ağır yükün diğer havacılar arasında atılması, ünlü Sovyet IL-2 uçağının pilotlarının omuzlarındaydı.
Göre:
http://vspomniv.ru/effektivnost_il_2/
http://www.battlefield.ru/il2-vs-panzers.html
Uçak Tasarım Bürosu, S.V. Ilyushin. (G.V. Novozhilova tarafından düzenlenmiştir)
AB Shirokorad Silahlanma Sovyet Havacılık-1941-1991