Mark Gatiss, 2005'ten beri Doctor Who'nun dokuz bölümünü yazdı ve sonuncusu neredeyse en büyük hit albümü gibi geliyor. 6. Sezon'daki Night Terrors ve geçen sezonun ayrılıkçı Sleep No More'u gibi dikkate değer aykırı karakterler bir yana, Gatiss'in tarihsel ayrıntılara ve son on yılda eklektik bir senaryo karışımı ortaya çıkaran İngiliz nostaljisine yakınlığı var. Empress Of Mars, HG Wells/Edgar Rice Burroughs aromalı bir macera için Sezon 7'nin Soğuk Savaşı'nda geri getirdiği klasik bir canavar olan Ice Warriors'ı tekrar ziyaret ediyor.
Doktor ve arkadaşları, NASA'ya günübirlik bir gezi sırasında, bir Mars sondasının kızıl gezegenin yüzeyindeki gizemli bir mesaj görüntüsüne tanık olurlar. TARDIS, mesajın izini, Mars'a herhangi bir şeyin gelme ihtimalinin milyonda bir olduğu 1881 yılına kadar takip ediyor. Ama yine de, onlara gömülü hazine sözü veren Friday (Richard Ashton) lakaplı haydut bir Buz Savaşçısı tarafından yönlendirilen bir İngiliz ordusu filosu şeklinde geliyorlar. Buz Kraliçesi Iraxxa'nın (Adele Lynch) uyanışı, meseleleri biraz daha karmaşık hale getirir ve iki taraf arasındaki gerilim zirveye ulaşırken, Doktor'un sadakati, istilacı İngiliz imparatorluğu ile üstün yerliler arasında parçalanır.
10. Sezonun ilk çeyreğini beğenenler, Empress Of Mars'ın son dört bölümdeki her şeyden daha bağımsız bir hikaye olduğu için rahatlayacak. Özgünlük için herhangi bir ödül kazanmayacak olsa da, Gatiss'in diziye en iyi katkılarıyla, geçmiş çabalarıyla The Unquiet Dead ve The Crimson Horror ile üç Viktorya dönemi macerasını düzgün bir şekilde tamamlayarak orada.
Peter Capaldi ve Pearl Mackie'ye yapacak çok şey veren bir bölüm değil (Nardole'un hikayedeki şaşırtıcı derecede önemli rolüne rağmen kesinlikle Matt Lucas-lite) ama merkezi stand-off'ta zevk alacak çok şey var. İğrenç çay yudumlayan İngiliz askerlerinin, iğrenç imparatorluk aşklarıyla ve Catchglove (Ferdinand Kingsley) ve Godsacre (Anthony Calf) gibi isimlerle, Buz Savaşçıları ile karşılaştırıldığında bile zor. Kahramanlarımıza düzgün bir meydan okuma sunuyor ve bu sezonun insan merkezli evren görüşüne karşı çıkmadaki düzgün çizgisini sürdürüyor.
Bu canavarların dönüşü başka zorlukları da beraberinde getiriyor - Soğuk Savaş'ta olduğu gibi, yapım en akıcı veya inandırıcı olmayan bir tasarıma sadık kaldı, bu da o bölümün büyük yeşil biyo-mekanik giysi hakkında yeni bilgiler eklemesine yol açtı. Burada, yürürlükteler ve Lynch'in Iraxxa'sı göz korkutucu bir düşman olsa da, bölüm onları bir Doctor Who canavarının eski belası olan takım elbiseli adamlar gibi görünmelerini engellemenin yaratıcı yollarını buldu. Kilometreniz değişebilir ve belirleyici faktör muhtemelen güncellenmiş silahlarının tuhaflığı olacaktır.
Bunun gibi muhteşem ve akıl almaz kaçamakların Who'nun En İyisi olduğuna inananlar için, Empress Of Mars iyi mizahı, dramatik hesaplaşmaları ve uzun süreli hayranlar için birkaç ikram ve Paskalya yumurtası ile mutlak bir patlama. Gatiss ve yönetmen Wayne Yip, anakronistik önermeyi en üst düzeye çıkarır, ancak tasarım gereği, bir düşünürden çok bir gösteridir. Sezonun şimdiye kadarki en dikkat çekici ve belirsiz final sahnelerinden birini oluşturuyor, ancak haftanın hikayesini tam olarak beklediğiniz şekilde tamamlamadan önce değil.
Ek notlar (spoiler içerir)
– Bu hafta, bir galaktik federasyona katıldıklarında iyiye giden 1970'lerin Buz Savaşçıları için bir başlangıç hikayesi olduğu ortaya çıkan geri aramalar bolca oldu. Jon Pertwee'nin Üçüncü Doktor'unun oynadığı Peladon dizileri, Avrupa Birliği'ndeki (daha sonra AET) İngiliz üyeliği temalarına değindi ve bunun Brexit'i hicvedeceğine dair erken spekülasyonlar vardı. Peladon'dan ziyade bu, kızıl gezegende geçen ilk Buz Savaşçısı hikayesi ve burada neredeyse hiç siyasi hiciv yok. Ama Doctor Who'da tekrar görüneceğini hiç düşünmediğimiz bir karakter olan Alpha Centauri'yi (seslendiren orijinal oyuncu Ysanne Churchman!) görmek, bölümün sonundaki daveti uzatmak için gerçek bir zevk.
– Başka bir yerde, Buz Savaşçıları bir kez daha uyandıklarında uyuya kaldıklarını fark ettiler – Soğuk Savaş'ın Büyük Mareşali Skaldak da 5.000 yılını buz üzerinde geçirdi. Daha sonra Iraxxa, Gatiss'in son senaryosuna açık bir gönderme olan 'artık uyuma' diyerek ordularını uyandırır. Son olarak, Doktor tünelleri kar ve buzla doldurmakla tehdit ediyor, ki bunda 2009'daki The Waters Of Mars'taki viral tür olan Flood'u barındırıyor.
– Dediğimiz gibi, Buz Savaşçılarının sonik silahlarının modern yenilemesi, son derece tuhaf, kurbanları lastik gibi plaj topu büyüklüğünde yığınlara dönüştürüyor. Kesinlikle aptalca, ama ne kadar eşsiz olduğundan gerçekten keyif aldık. Doktor, Gargantua madencilik lazerini açıkça arkasına yönlendirirken Bill'in dikkatinin dağılmasının etkinliğinden daha az eminiz - garip bir şekilde çerçevelenmiş ve bizim için bu hafta yöndeki tek büyük yanlış adım.
– TARDIS, Nardole'a isyan eder ve hiçbir zaman tam olarak anlaşılamayan nedenlerle onu erkenden St. Luke'a götürür. Geri dönüp Doctor ve Bill'i kurtarmasına yardım etmesi için Missy'yi (Michelle Gomez) kasadan salıverirken, konsol odasında çok fazla konuşulmayan, gerçekten sıra dışı bir final sahnesi var. Missy'nin son karakter gelişimi bizi büyülemeye devam ediyor, ancak aksi halde net bir bölümün sonundaki belirsizlik rahatsız ediciydi.
– Haftanın en çok konuşulan şakası, The Vikings, (1958) The Thing (1982) ve The Terminator (1984) filmlerini Bill'den bahsettiğinde izleme listesine ekleyerek Doktor'un Dünya filmlerini cehaletindeki boşluklarla ilgili. Last Christmas'a göre, Ridley Scott's Alien'ı da görmedi, ama elbette Disney's Frozen'ı gördü.
Fotoğraf: BBC / Jon Hall