10 yıldan beri profesyonel bir illüstratör ve film şeridi sanatçısıyım. Ağırlıklı olarak reklam için çalışıyorum, biraz da sinema için. Dall-E ve Midjourney hakkındaki tüm makaleleri okumaya başladığımda, AI'nın illüstratör olarak işimi çalacağını söylediğimde çok korktum. Sonra nasıl çalıştığını anladığımda daha şüpheci oldum. Bekleme listelerine kaydoldum ve sonunda bu sabah deneme fırsatı buldum. Geçimim için yaptığım şeye benzer bir şeyi yeniden yaratıp yaratamayacağımı görmek için.
Bir müşteri için yapmam gereken profesyonel görüntüleri, özellikle Citroën otomobil şirketi için basit bir storyboard çerçevesini yeniden oluşturmaya çalıştım. Bir instagram reklamı için yapılmış olan kareyi tamamen rastgele seçiyorum (bu yüzden dikey). İşte orijinal çerçeve:
Yazar tarafından yapılan film şeridi çerçevesi
Gördüğünüz gibi, tarif etmek çok “kolay” görünüyor. Citroen Ami arabasında önden görünüşlü bir erkek ve bir kadın. Arabanın mavi renkte olduğunu ve karakterlerin beyaz olduğunu bile umursamıyorum. Sadece Dall-E ile benzer bir şey elde edip edemeyeceğimi görmek istedim. Sonuçlar beklediğimden daha iyi, ancak müvekkilim için gerçekten yararlı olmaktan uzak. İşte farklı açıklamalarla elde ettiğim sonuçlardan birkaçı:
Açıklamamın Dall-E yorumu-1
Açıklamamın Dall-E yorumu-2
Açıklamamın Dall-E yorumu-3
Yazılım arabanın tam modelini bilmiyordu (çünkü muhtemelen yeni). Karakterler iyi ama o kadar gerçekçi değil. Ve aynı kompozisyonu elde etmek neredeyse imkansızdı. Ayrıca, karakterlerin gülümsemesi, önlerine bakması, kadının araba kullanması, karakterlerin emniyet kemeri takması vb. Gibi benim için sezgisel görünen pek çok ayrıntıdan bahsetmeyi unuttuğumu fark ettim…
Yani bütün bunlar, bir görüntüyü kelimelerle tanımlamanın çok, çok zor olduğunu söylemek. Bir illüstratörün içgüdüsel olarak nasıl yapılacağını bileceği o kadar çok şey vardır ki, makinenin yapması söylenmelidir. Mümkün olsa bile, bir müşteri için tutarlı ve tatmin edici bir tanım elde etmek çok uzun zaman alacaktı ve bir şeyi doğru yapmak için birçok testi denemek için çok daha fazla zaman alacaktı. Tüm bu görüntüleri oluşturmak belki 10-15 dakika sürdü (doğru açıklamaları düşünmek ama aynı zamanda görüntüleri oluşturmak birkaç dakika sürdü). Hiçbiri profesyonel bir sunumda gerçekten kullanışlı değil. Ve müşterimle doğru açıyı ve kompozisyonu doğrulamak ve geri bildirimleriyle düzeltmek için eskiz de dahil olmak üzere kendim çizmem 30 dakika gibi bir şey aldı.
Şimdi bu işlemi tekrar tekrar ve tekrar yapmak zorunda olduğunuzu hayal edin, sonunda bunun gibi 12 görüntüden oluşan tutarlı bir film şeridi elde etmek için, aynı karakterler ve farklı açılarda arabalarla:
Yazar tarafından Citroen için Storyboard
Bu yüzden evet, bu yazılımların, büyük ölçüde geliştirilmiş olsa bile, müşterilerime profesyonel bir zihniyette gerçekten yardımcı olacağına dair büyük şüphelerim var. Belki de hızlı moodboard'lar yaratmaya yardımcı olabilir. Ama böyle bir şey elde etmek için biraz para biriktirmek isteyeceklerinden şüpheliyim. Çizimlerin iyi olması, kesin olması, profesyonel görünmesi ve tam olarak ne istediklerini iletmesi gerekir. Son derece pahalı reklam kampanyaları yapıyorlar (birkaç yüz bin dolar, hatta televizyon için milyonlarca dolar aralığında), bu yüzden storyboard sanatçısını bir yazılımla değiştirerek birkaç yüz (hatta bin) dolar tasarruf etmek isteyeceklerinden şüpheliyim. Profesyonel ve “yerinde” olmak için her şeye ihtiyaçları var. Bu fikri patronlarına, müşterilerine, film yönetmenine, kamera ekibine, özel efekt departmanına vb. Doğru bir şekilde açıklamak…
Film şeridi, bir proje hakkında tutarlı bir vizyona sahip olmak için profesyonel bir araçtır. Kesin olmayan, yaklaşık olamaz. Ve Brico Depot için yaptığım bu film şeridinde olduğu gibi, farklı ve güçlü ifadelerle aynı karakterlere sahip olmaktan bile bahsetmiyorum:
Yazar tarafından Brico Depot için Storyboard
Sanki kamera ucuzlaştığında ve herkesin telefonlarında iyi bir kamerası olduğunda, insanlar bunun profesyonel fotoğrafçıların ölümü olacağını varsayıyordu. Ama değildi. İnsanlar hala düğünleri için profesyonel fotoğrafçıları işe alıyorlar (son zamanlarda kız kardeşim gibi), çünkü bir profesyonel tarafından yapıldığında çok daha iyi görünüyor. Ve reklam ajansları ve Moda markası şirketleri, kampanyalarını çekmeleri için profesyonel fotoğrafçılara hala büyük miktarda para ödüyorlar. Herhangi bir ciddi şirketin sadece “iyi bir kamera alalım ve kampanyayı kendimiz çekelim, gerçek bir fotoğrafçıyı işe almaktan daha ucuz olacak" diyeceğinden şüpheliyim!”. Bir araç sadece bir araçtır. Hala onu kullanma konusunda uzmanlaşmış ve iyi bir sanatsal anlayışa sahip birine ihtiyacınız var.
Aslında çalışmalarım sırasında bazı fotoğrafçılık dersleri aldım. Çok iyi bir kameram vardı. Sizi temin ederim, iyi fotoğraflar çekmek çok zor. Kötü bir fotoğrafçı olduğumu kabul ediyorum. Bu benim sanat alanım değil. Profesyonel fotoğraflar çekmek zorunda kalsaydım, gerçek bir fotoğrafçı tutardım. İyi bir aletin olduğu için değil, iyi bir sanatçısın.
Aynı şeyi ressamlarla da söyleyebiliriz. Fotoğraf icat edildiğinde, insanlar resimlerin öldüğünü varsaydılar. Değiller. Dijital sanat icat edildiğinde, geleneksel sanat çabalamaya devam etti. Bunlar sadece kendi uzmanları olan farklı sanat formları.
Sanat formlarından bahsetmişken, Dall-E'nin tamamen “sanatsal çizimler” ile ne işi var? Yaptığım bir örneği, profesyonel bir bağlamda değil, sadece kendim için yeniden yaratmaya çalıştım. Çünkü o zaman “kesin” olmak için daha az teşvik var (profesyonel olmadığı için). Dall-E'nin sanat için profesyonel film şeritlerinden daha iyi olup olmadığını görmek istedim. İşte kendim yaptığım görüntü (Vaporwave ve lofi aestethics'in büyük bir hayranıyım, instagramım için bu tür 80'lerin görüntülerini yapıyorum, sonra onları canlandırıyorum):
Yazara göre resim
Ve işte Dall-E'nin yaptığı görüntüler, bu görüntüyle ilgili açıklamamla birlikte:
Açıklamamın Dall-E yorumu-1
Sanki, gerçekten bilmiyorum. Aklımda olan bu değildi. Elbette, çünkü zihinsel bir imajı kelimelerle açıklamak neredeyse imkansızdır. Ayrıca, açıkçası, bu benim “tarzım” değil. Tamamen kişilikten yoksun. Ama dürüst olmak gerekirse, bir makine için hala etkileyici. Muhtemelen zamanla daha iyi olacak. Ama insanların bu araçları kullanarak ilginç sanat yaratabilmeleri için hala çok uzun yıllarımız olduğunu söylediğimde ne demek istediğimi anlıyor musunuz?
Sonra farklı bir şey denedim. Resmimi yükledim (yukarıda) ve Dall-E'den sadece görmek için bu görüntünün varyasyonlarını oluşturmasını istedim. İşte sonuçlar:
İllüstrasyonumun Dall-E varyasyonları
Evet ... Onlardan birine daha yakından bak:
Sanırım sorunu görüyorsun, haha.
Peki ya yazılımlar gelecekte çok daha iyi hale gelirse sorabilirsiniz?
Önceki bir makalede söylediğim gibi, satranç bile AI araçlarının başarısından kurtuldu. Deep Blue 1997'de Garry Kasparov'u yendiğinde herkes satrancın öldüğünü sandı. Ancak bugün, bu oyunu eskisinden daha fazla insan öğreniyor ve oynuyor. Satranca adanmış pek çok youtube ve twitch kanalının milyonlarca abonesi var. Magnus Carlsen gibi dünya şampiyonları hala milyonlarca dolar kazanıyor.
Aynı zamanda, hiçbir insan oyuncu bilgisayarlarla rekabet edemez. Aslında oyunu öğrenmek ve daha iyi anlamak için bilgisayarı kullanıyorlar.
Peki satranç neden ölmedi? Çünkü sanatta olduğu gibi sporda da insanlar, diğer makineler veya hayvanlarla eşleşmeseler bile, insanların yeteneklerinden daha fazla etkilenir ve ilgilenirler. Neredeyse hiç kimse satranç bilgisayarları arasındaki maçları izlemiyor, biraz sıkıcı.
Ayrıca, bugün, bir silahla, dünyadaki en güçlü savaşçı adamı bir saniyede öldürebilirsin. 30 Yılını sanatını yapmak için harcayan en eğitimli dövüş sanatçısı, silah bulan bir çocuk tarafından yenilebilir. Dövüş sanatının ölmüş olması gerektiğini varsayabiliriz. Teknolojiyle karşılaştırıldığında "işe yaramaz". Ama yine de elleriyle savaşan rakipler arasındaki kavgaları bir spor olarak izlemeyi seviyoruz. Önemli olan nihai sonuç (daha güçlü olmak veya rakibinizi yenmek) olmadığı için, insanların izlemeyi ve hayran olmayı sevdiği insan mükemmelliğidir. Birini silahla öldürmek etkileyici değil. Eşit derecede eğitimli bir dövüşçüye karşı, birinin elleriyle yapmasını izlemek için çok daha fazlası.
Bir makine bir evi kaldırabilir, ancak insanlar hala strongmen yarışmalarına katılmayı ve izlemeyi severler.
Bir araba, hatta bir çita bile Usain Bolt'u kolayca geçebilir, ama yine de ondan etkilendik, çünkü o en hızlı insan. Ortalama bir Joe'nun motosikletinde daha hızlı olması umurumuzda değil. Bir erkeğin herkesten daha hızlı koşabilmesinden etkilendik. Herkesten ya da herhangi bir şeyden daha hızlı olduğundan değil.
Yani evet, Aı illüstrasyonlar yaratmada insanlardan daha iyi olsa bile (ve hala bazı şüphelerim var, bunun imkansız olduğunu söylemiyorum, sadece şüpheciyim), hala alanımın hayatta kalacağına inanıyorum, satranç gibi.
En güzel şey, belki de artık nihai sonuçları görmek değil, insanları çizim eyleminde görmek olacaktır. Bugün olduğu gibi, bazı otomatik piyanolar her şeyi çalabilir, ancak insanlar hala gerçek insanların piyano çaldığını görmeyi severler. İnsanların bir şeyler yaptığını ve yarattığını görmek, bunu yapan bir makineyi görmekten daha tatmin edicidir.
Bu yüzden illüstrasyon ve animasyonun, hatta sanatın sonundan bahseden herkese, sanatın ölemeyeceğinin farkında olun. Bu bir fikir. Fikirler V'nin dediği gibi ölmez. Dahası, zamanın başlangıcından beri insan yaşamının merkezinde yer alan bir fikir. 50.000 Yıl önce bir mağaradaki bir adam mağara duvarına kir, kan ya da başka bir şey kullanarak elinin izini koyabileceğini anladığından beri. Ya da şarkı söyleyebileceğini, dans edebileceğini, hikayeler anlatabileceğini…
Yapay zeka bir araçtır. Sanatı yapan şey bir araç değil, sanat yapma isteğidir. Bir makinede irade yoktur. Bir araç sanatı dönüştürebilir, geliştirebilir, genişletebilir, silemez. Bu araçların gelecek sanatçılara neler getireceğini görmek beni çok heyecanlandırıyor. İşlerimizi çalacaklarından endişelenmiyorum. Demek istediğim tamam, belki biraz derinlerde haha, ama en azından kısa ya da orta vadede değil, eminim