İngiltere'nin 11+ sınavının sonuçları pek çok çocuk için yaklaşırken, Profesör Miah, geçen yıl çocuğunun bu tartışmalı değerlendirmeye girmesi için hazırlanmasını destekleyerek geçirdikten sonra eğitimin geleceğinden neye ihtiyacımız olduğunu araştırıyor.
Geçen hafta oğlum ve benim için büyük bir hafta oldu; lise giriş sınavına girerken, İngiltere'de 11+ dediğimiz sınav. Bunun için bir yıldan fazla zaman harcadık ve ikimiz için de zorlu, duygusal bir yolculuk oldu.
Birleşik Krallık lise sistemine aşina olmayanlarınız için anlaşılması oldukça basit. Bazı okullara ortaöğretim kapsamlı adı verilir ve akademik beceriden bağımsız olarak herkes bu okullara erişebilir. Yerel hizmet bölgesinde yaşadığınız sürece, tercihinizi yerel yönetime söylemeyi unutmadığınız sürece, çocuğunuza kapsamlı bir yer teklif etme şansınız yüksektir. Bunu yapmazsanız, o zaman çocuğunuz yerel makamın kendisi için en uygun olduğuna karar verdiği şeye ulaşacaktır.
Bunun yanı sıra, çeşitli giriş gereksinimleri olan seçmeli okullarımız da var, ancak bunların çoğu, çeşitli testleri test etmek için tasarlanmış bir tür sınav içeriyor, bu, bu testlerle ilgili en büyük sorunlardan biri. Neyi test ettikleri veya etkili bir şekilde test edip etmedikleri konusunda fikir birliği yok. Ve bu bölümün tamamını başlatan bu soruyu cevaplamanın zorluğu. Okullarda çocukları incelediğimizde neyi değerlendiriyoruz? Bu, özellikle halk eğitimi söz konusu olduğunda oldukça tartışmalı bir konudur, ancak bana göre, bu soruya bazı iyi cevaplar vermek, eğitimin geleceğini düşünmenin merkezinde yer alır, çünkü önemli olan ne bildiğimizi ve ne olduğunu Bireyler ya da toplumlar olarak geleceğimizi güvence altına almak için elimizden gelen en iyisi olmak için öğrenmeye değer olduğunu düşünüyoruz.
Bir bölümün diğerinden daha iyi olduğunu iddia ettiği iki aşamalı bir eğitim sistemi oluşturmayla ilgili ideolojik ve sosyolojik sorunlara bile girmeden önce, bu testlerle ilgili görüşler değişiyor. Testlerin kendisi insanları keskin bir şekilde ayırır. Eleştirmenler, giriş sınavlarının çoğunlukla ayrıcalığı test ettiğini iddia edecekler.
Çevresinde sınava hazırlanmaya yardımcı olacak kaynaklara sahip olanlar büyük olasılıkla sınavı geçerler ve bu çocuklar istikrarlı ve varlıklı ailelerden gelme eğilimindedir ve bunlar elbette belirli bir demografik gruplamayı yansıtır. Hem birçok kişinin karşılayamayacağı mali bir taahhüt olduğu hem de aynı zamanda 'öğretmeyi' içerebildiği için, 11+ 'yi alıp bir öğretmen sistemine güvenmek için ebeveynleri arayan birçok çocuk için artık yaygın hale geldi. test '; Çoğu iyi öğretmenin zar zor öğretmeyi düşündüğü bir sistem.
Daha cömertçe, bu sınavlar bir çocuğun akademik başarısını değerlendirmeye ve çalışmalarında ne kadar ilerlediğini belirlemeye çalışır. Bu şekilde, temelde meritokratik olan, çocukları okuldaki sıkı çalışmaları için ödüllendiren bir sistem olarak görülebilir.
Yine de değerlerinin bir başka değerlendirmesi, 1944'teki kökenlerine kadar uzanıyor. 11+ sınavının yaratıcısı, potansiyellerini değerlendirmelerini istedi; 'Teknik' bir eğitime en uygun olanlara karşı akademik olarak kimin daha başarılı olacağının belirlenmesi düşünülüyordu Aslında, bu farklı yolları tanımlamak için kullanılan dil buydu, Teknik Okullar olarak tanımlanan okullar vardı, toplumda pratik olarak kullanılabilecek becerilere sahip mezunlar üretmek için kuruldu. Ve bu dil, üniversitelerin akademik yollarından ziyade teknik hazırlıkları konusunda gururla konuştukları günümüz eğitim sistemini hâlâ kapsamaktadır.
11+ sürümünün ne yaptığına dair hangi sürümü kabul ettiğinizden bağımsız olarak, dağıtımının bir sonucu olarak çocukları farklı gruplara ayırma etkisine sahiptir ve çocukların hayatlarının bu kadar erken bir aşamasındaki bu ayrımı geniş çapta eleştirilmiştir. çocukları yaşamları boyunca desteklememekle birlikte, aynı zamanda iki katmanlı bir toplum yaratmada.
1970'lerde, Birleşik Krallık'ın işçi hükümeti bu sistemi alt üst etmeye çalıştı ve yerel yetkililerin 11+ sistemiyle devam edip etmeyeceklerini seçmelerine izin vererek yarıda kaldı. Bazıları yaptı, bazıları yapmadı. Ben olmayan bir yerde büyüdüm. Oğlum yaptı ve ben yazarken sistemin tam ortasında. Bir aydan kısa bir süre içinde, biz sınavının sonucunu beklerken, hangi yoldan gideceğini öğrenecek.
Benim eğitim deneyimim onunkinden zaten çok farklı ve sadece sınav yüzünden değil. 1970'lerde 11+ 'yi kaldırmayı seçen coğrafi alanlara giren okulların kapsamlı - seçici sistemin olmadığı yerel yönetimlerdeki okullara verilen ad - gittim. Bu tür yerlerde, bu okulların nüfusu, özel okullara gitmiş olabilecekler dışında, yerel topluluğun tamamına yayılmıştır. Bu okullar, 11+ var olup olmadığına bakılmaksızın, hala Birleşik Krallık'ın her yerinde bulunmaktadır.
11+ 'nin ilk farkına vardığımda, onunla ilgili güçlü hislerim yoktu. Ayrımın olmadığı bir sistemden geçerken, bu gurur duyarak büyüdüğüm bir şey değildi; Muhtemelen bunun pek farkında değildim. Ve okuldan zevk alırken, yaşadığım sistemle ilgili gerçekten gurur duymuyorum. İdeolojik kaygılarla ilgili konulara geçmedim.
Yüksek öğretim sektöründe çalışan bir yetişkin olarak duygularım değişti ya da daha doğrusu ortaya çıktı. Açıklığı besliyorum ve kendi çocuğumun dünyanın ona sunduğu her şeye erişebilmesini ve kendisi için aradığı yolu seçme yeteneğine sahip olmasını arıyorum. Sırf doğru okula gitmediği için ya da dini inancı olmadığı için belirli yolların ona açık olmayabileceği fikrine tutkuyla karşıyım.
Hayatı için, çocuklarımıza sunulan seçenekleri her zaman en üst düzeye çıkarmaya çalışmamız gerektiğini savunan filozof Joel Feinberg tarafından dile getirilen basit bir ilkeyi izlemeye çalışıyorum ve bu olasılıkları artıran eylemler gerçekleştiriyorum. gün, değer verdikleri yön ne olursa olsun kendi seçimlerini yapabilirler.
Elbette, ebeveynler olarak karşılaştığımız sorun, her günün, başka bir şeyin yerine bir şeyin peşinde koşması, hatta hiçbir şeyin peşinde olmamasıdır. Piyano çalıyor muyuz? Bir gitar mı aldın? Koşuya git? Biraz ödev mi yapıyorsun? Biraz televizyon izlemek? Arkadaşlarla buluşma? Oyun Boyası? Veya - ve bu bizim kişisel favorilerimizden biri, çorap oyunu mu oynuyorsunuz? Yuvarlatılmış bir çorabı bir terliğe atmaya çalışarak birbirinin karşısında yerde oturmayı içeren bir oyun. Zorlayıcı ve rekabetçi bir spor.
Bizler kaçınılmaz olarak bir yol seçmesi gereken bir türüz. Ve bu, başarımızın bir ölçüsü haline geldi. Seçime sahip olmak artık özgürlükle eş anlamlıdır veya en azından uzun yıllardır böyleydi. Türümüzün başarıları, özgür seçim arayışını maksimize edip etmedikleriyle tanımlandı.
Ve sürekli olarak çocuklarımızın izlediği yollar üzerinde seçimler yapmalıyız. Sabah kaçta kalkacaklarından ne kadar televizyon izleyeceklerine, ne yediklerine ve hatta hangi okula gitmeyi seçeceklerine kadar neredeyse her şeye çocuklarının karar vermesine izin veren bazı ebeveynler var. Seçimler yapma yeteneğinin olgunluğumuzun kritik bir göstergesi olduğuna inanarak büyütülmüş olarak, bu tür bir özerkliği teşvik etmenin bağımsızlığı beslemenin en iyi yolu olduğuna inanıyoruz.
Seçim maksimizasyonu yolunun o kadar aşağısındayız ki, artık bunun en iyi yol olmadığı anlaşılıyor. Çok fazla seçenek, karar verme ve bireycilik üzerine aşırı vurguya yol açabilir, seçimlerimizin diğerleri hakkında değil, bizimle ilgili olması gerektiği fikrine. Topluluk için neyin doğru olduğunu değil, bizim için doğru olanı seçiyoruz. Seçim, bireyselliğimizin bir iddiası, ajansımın daha geniş bir sorumluluk duygusu üzerinde yükselmesi olarak ele alınır. Hatta benim için daha fazla özgürlük başkaları için daha az anlam ifade edecekmiş gibi, kıt bir kaynak olarak bireysel özgürlük arayışımızı bile düşünüyoruz.
Bu şekilde özgürlük, herkesin keyif alabileceği kolektif bir iyilik arayışından ziyade bir rekabet meselesi haline gelir. Toplumumuzun seçme hakkına odaklanması, pandemiyle baş etmekte neden bu kadar kötü olduğumuzu açıklayabilir, çünkü hepimiz küresel topluluğumuzun her birinden neye ihtiyaç duyduğundan ziyade, yaşamamıza izin verilmesi gerektiğini düşündüğümüz hayatlara odaklanıyoruz. bizim.
Bütün bunlar, toplum olarak karşılaştığımız birçok sorunun merkezinde yer alan eğitimin geleceği hakkında düşünmeme neden oluyor. Eğitim sadece bireyler, kurumlar veya popülasyonlar olarak nasıl ilerleyeceğimizi değil, aynı zamanda gezegensel bir topluluk olarak nasıl gelişeceğimizi de etkiler. David Attenborough'nun en son belgeseli Gezegenimizde Bir Yaşam'da eğitimi - özellikle kızların ve kadınların eğitimi - daha sürdürülebilir bir nüfus yaratmanın en önemli bileşenlerinden biri olarak tanımlıyor.
Eğitim sadece kendi refahımız için değil, aynı zamanda gezegenin hayatta kalması için de önemlidir, insanlığın sayısını hayatta kalma ihtiyacının çok ötesine genişletme eğilimini azaltmak. Ayrıca, Birleşmiş Milletler Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri, yalnızca eğitime açıkça odaklananların değil, önceliklerinin çoğunun merkezinde eğitim yer almaktadır.
Bir ebeveyn olarak öğrendiğim şeyler arasında, çocuklar için beklentilerin sınırlarını belirlemenin onları kendi normallik duygusunu oluşturmaya nasıl yönlendirdiği var.
Oğlumun her gün gerçekten sağlıklı bir beslenme çantası var ama Cuma günleri abur cubur yemesine izin veriyor. Ve okul yılının son gününde, yemek çantasını kesinlikle seçtiği herhangi bir şeyle doldurmasına izin verilir. Elbette biraz çıldırıyor ama o gün yine de o gün biraz marul, salatalık ve domates eklemeyi seçiyor.
Hemen hemen tüm öğünlerinde bu şekilde yemeye mecbur bırakılarak sağlıklı beslenme alışkanlığını benimsemiştir. Ayrıca, ekran süresini çok sınırlıyoruz. Okul haftası boyunca 1 saat oyun oynuyor - arkadaşlarından çok daha az, eminim - ama o saate gerçekten değer veriyor ve okul yılının son günü bütün gece oyun oynamasına izin veriyor! Kelimenin tam anlamıyla, bütün gece. Ama 12 civarında durma eğilimindedir ve yatağa gider.
Oyun hayatının başlarında, okul sonrası herhangi bir etkinlik gibi ele alındı; serbest an beklentisi yerine haftada bir ilişki. Bazen geri adım atarız ve kısıtlanan şeylerden daha fazlasını ister, ancak genel olarak hayatı oldukça dengelidir.
Ve bu da beni eğitimin geleceği ile ilgili bugünkü araştırmaya götürüyor, bu konu beni her gün teknolojilerin öğrenme ve öğretme şeklimizi nasıl değiştireceği yönüne götürecektir. Bu genellikle insanların benden yazmamı istediği şeydir. Yine de bugün, eğitim sistemimizin geleceğini tahmin etmenin ne kadar zor olduğu konusunda daha dikkatliyim, çünkü kısmen öğrenmeye değer olduğunu düşündüğümüz şeyler zamanla değişiyor.
Eğitimin geleceği, öğrenmeye değer olduğunu düşündüğümüz şeyler olduğu kadar öğrenmemiz gerektiğini düşündüğümüz şeylerin geleceğidir. İkisi arasındaki fark, ikincisinin bir türün üretkenliği ya da gerçekten hayatta kalması için herhangi bir araçsal amaca hizmet etmeyebilir, ancak yaşamlarımız boyunca zevk almaya çalıştığımız yaşam kalitesi türü hakkında çok şey söyleyecektir.
Pek çok toplumun mücadele ettiği gerilim, üretkenliğin hizmetinde olan becerilere veya bilgi biçimlerine öncelik verme ihtiyacı ile daha fazla gerekçeye ihtiyaç duymadan yaşam kalitemizi iyileştirmek için tasarlanmış şeylerin peşinde koşmak arasındadır. Ve biri ikisi arasında bir hiyerarşi olduğunu düşünmek cazip gelse de, bunların herhangi bir bileşen olmadan yok olan bir sistemin tamamlayıcı parçaları olduğunu düşünmek daha akıllıca olacaktır. Bu, tüm yaşam geliştirme biçimlerinin eşit olduğu anlamına gelmez.
Müzik ve tiyatronun karmaşık yaratıcı prodüksiyonlardan ziyade bir topluluğun sözlü geleneklerinin basit meseleleri olduğu bir dönem düşünüldüğünde, hayat geliştiricilerimizin karmaşıklığının sadece şu anda gelişen veya en azından pandemiden önce gelişiyordu.
Müziğin geleceğini korumak için Spotify veya Soundcloud'a ihtiyacımız yok. Profesyonel müzisyenlere bile ihtiyacımız yok, ancak bir medeniyetin ölçüsü, bu tür sanatların bu kadar ileri düzeylerde yetiştirilmesini destekleme kapasitesinde bulunur. Büyük sanatçılara sahip bir ulus, mükemmelliğinden dolayı diğer uluslar tarafından saygı görür; bu sanatçıların eserleri, başkaları tarafından bu mükemmelliğe katılmak için aranır.
Ben kesinlikle kültürün ve yaratıcılığın ortadan kaldırılmasını savunacak biri değilim, özellikle de sanata her zamankinden daha çok ihtiyaç duyduğumuz zamanlarda, bizi yalnız bırakmamızda arkadaşlık etmemiz için. Üyeleri genellikle sosyal dünyamızda doğruyu söylemenin ön saflarında olan yaratıcı sanat topluluğumuz olmasaydı kaybolurduk. Ve onların özgünlükleri ya da önemsizliklere ayrılmış yaşamlarımızdaki alanı işgal etme yetenekleri olmadan ya da iyiyi ve güzeli dürüst bir şekilde yansıtma arayışları olmadan, sahteliği ayırt edemeyen büyük üzüntülü hayatlar yaşardık.
Yine de, kültürel dünyamızın bir dizi zamana bağlı tezahürden oluştuğu da açıktır. Karmaşık sağlık ve güvenlik yükümlülükleriyle günümüz tiyatroları, antik Yunan amfitiyatrosundan uzakta bir dünyadır. Bundan birkaç yıl sonra bugün göründüklerinden çok farklı olacaklar. Müzikleri dijital indirmeler yoluyla dağıtılan günümüz müzisyenlerinin eski müzik sanatıyla, nasıl deneyimlendiğiyle veya nasıl yaratıldığıyla neredeyse hiçbir ilgisi yoktur.
Ve bu sanatsal kültürlerin ve onların yaratıcı topluluklarının geçmiş versiyonlarının kaybına üzülsek de, bunu büyük bir niyetle yapmıyoruz. Kayıp sanatları canlandırmak için hiçbir hareket yok, bunun yerine artık sadece bir zamanlar var olduklarını ve önemli olduklarını bize hatırlatmaya çalışan müzelerde ve galerilerde var. Ve basitçe söylemek gerekirse, pratikleri bugünün insanları tarafından kaybedilmiş olsa bile, tarihlerinin bilgisi hala önemli. Gelecekte bir süre daha canlanabilirler.
Aynı şey, birçok versiyonu tarih kitaplarıyla sınırlı olan bilimler için de geçerlidir. Şüphesiz mevcut entelektüel aydınlanma seviyemizi bilgilendiren keşifler, her zaman tersine çevrilmeye ve tarihe gönderilmeye mahkumdur. Bize entelektüel gelişimimizde süreklilik olduğunu hatırlatmaları dışında, bu erken başarılara değer vermeye ihtiyacımız yok. Bilgi bir boşluktan ortaya çıkmaz.
Yeni ya da benzersiz bir fikrin benzerliğine yaklaştığımız saf icat anları ya da tezahürleri olarak tanımlanabilecek içgörüler bile, bu anlar hala bir bağlam içinde, bu fikirleri besleyebilmeli ve izin verebilmeli sosyal bir ortam içinde yer almaktadır. onları yüzeye çıkarır ve sosyal ve biyolojik dünyalarımızı etkiler.
Bunu yapmak için, bu tür perspektifleri hesaba katmak ve içgörülerini kanıtlamalarını talep etmek için bir dizi bekçi yapısından geçmeleri gerekir. Dünya hakkında bir fikre ya da teoriye sahip olmak, onu, onun anlamını en iyi sorgulayabilecek insanların görüşlerine karşı da test etmeden benim için yeterli değil.
Eğitimin bu yönü, entelektüel ilerlemenin temel taşıdır ve akademide buna meslektaş değerlendirmesi diyoruz. Akademide olmasanız bile, bugün neredeyse tüm sosyal medya platformlarının temelini oluşturduğu için sistemin nasıl çalıştığını bileceksiniz. Bir şeyi Facebook'ta beğendiği veya Amazon'da olumlu bir şekilde gözden geçirdiği için yaptığınız her seferinde, bilginin nasıl geliştiğine benzer bir sisteme giriyorsunuz. Bir şey öneriyoruz. Başkalarını fikirlerini bildirmeye davet ediyoruz. Yeterli fikir birliği varsa, o fikri geliştirir veya bu eylem tarzını sürdürürüz.
Ve bu yüzden, eğitimin geleceğini düşündüğümde, yaptığımız her şeyde kritikliği korumamızın ne kadar önemli olduğunu düşünüyorum. Yapay olarak zeki robotların bizden daha iyi yapabildiklerine bakılmaksızın, hem pratik nedenlerle hem de yaşam kalitemizi artırdıkları için her zaman nelerin bilinmeye değer olduğu konusunda eleştirel olmalıyız.
Bir kişinin yeteneğini değerlendirmek için sınava girmek yapmamız gereken tek şey değildir, ancak kendimizi test etmezsek, kendi ilerlememizi gözden kaçırırız. Müdahale etme ve öğrenme sürecini nasıl optimize edeceğimizi yeniden düşünme fırsatlarını kaybediyoruz. Ve bu Birleşik Krallık'ta 11+ için bir savunma olmasa da, kendi kendine meydan okuması için bir savunmadır ve bunun sadece bizim peşinden gitmeyi seçmediğimiz zorlukları kabul etmesini içerir. Aslında, gerçekten meydan okumayı tercih etmediğimiz bir yerde kendimize meydan okumak, hepimiz için doğru şey olabilir.
Yine de, bir konuda kesinlikle net olmalıyız. 11+, doğal yeteneği test etmiyor, bunu oğlumu talep ettiği iş programı aracılığıyla desteklemek için bir yıl geçirdiğim için biliyorum. 11+, tamamen bir çocuğun öğrenmek ve pratik yapmak için zaman harcayabildiğini test eder.
Ve içerdiği şeylerin çoğu 5. Yılda öğretilmediğinden, 6. Sınıfın başında sınava giren bir çocuk, ancak o yolculukta desteklenecek kadar şanslıysa başarılı olacaktır.
Bu yüzden, gerçekten testin olmamasını tercih ederdim, ama umarım onun uğruna, yaptığı onca çalışmadan sonra iyi yapar.
Yapay Zekaya Giriş Yapay Zeka (AI), endüstrilerde devrim yaratma, yaşama ve çalışma şeklimizi değiştirme ve topluma sayısız fayda sağlama potansiyeline sahip, hızla gelişen bir teknolojidir. Ancak, her yeni teknolojide olduğu gibi, dikkate alınması gereken etik hususlar da vardır.
Sohbet GPT ve OpenAI tarafından geliştirilen AI teknolojisi, teknoloji endüstrisinde giderek daha popüler hale geliyor. Önümüzdeki birkaç yıl içinde yapay zeka teknolojisi ile para kazanma yollarının sayısında önemli bir artış olacak.
Duydun mu bilmiyorum ama bilgisayar bilimlerini öğretmek zordur. Kod affetmez olabilir; öğrenciler dillerin ve araçların karanlık köşelerine girmenin yolunu bulurlar ve eğer öğretmenler öğrencilere bunlardan nasıl yardım edeceklerini bilmezlerse, öğrenciler bilgisayar bilimlerini öğrenebileceklerine olan inançlarını kaybedebilir ve öğretmenlerin onlara yardım edebileceğine dair inançlarını kaybedebilirler.
Her ebeveyn - ve öğretmen - Covid-19 sırasında okullar ve eğitim hakkında konuştuğunu biliyorum. Pandemi, birçok insanın gözlerini temel eğitim, okul altyapısı, eşitlik ve müfredatlar ve farklılaştırılmış öğrenme gibi kavramların ebeveyn anlayışlarının önemi konusunda açmıştır.
Doktora danışmanım ve ben, STEM kimliğimi dikkate alan bir mentorluk planı geliştirdik. #VanguardSTEM ekibine doktora dereceme girerken aynı zamanda katıldım.
Koronavirüs, yüksek öğrenim dünyasını altüst etti. Geçtiğimiz Mart ayında, koronavirüs haberleri virüsün kendisi kadar hızlı yayılmaya başladığında, ülke çapındaki üniversiteler en etkili eylem planına ve hızla karar vermek zorunda kaldı.