Savaş, büyük ve küçük sevinçleri, geleneksel insan kaygılarını gömdü. Ancak, kademeli olarak - bu nedenle bir kişinin düzenlenmiş olduğu açıktır - yoksunluklar, kayıplar ve gizli sorunların sürekli varlığı alışkanlık haline geldi. İnsanlar çok şey hatırladı ve elbette, tüm spor sanatlarının en önemlisi - futbol.
22 Haziran 1941, Kiev'in birçok insanı yeşil bir parkın çevrelediği Cherepanova Dağı'nın pitoresk yamaçlarında inşa edilen yepyeni stadyumda toplandı. O gün, SSCB şampiyonluk maçı, yerel Dinamo ve Kızıl Ordu ekibi arasında (CSKA daha sonra çağrıldığı gibi) yapıldı. "Sovyet Ukrayna" gazetesinde yayınlanan makale, bundan böyle Kiev'den itibaren 80'in binde sadece Birlik'te değil, tüm Avrupa'da en iyi stadyum olduğuna inanıyordu. Bu arada, arifesinde “elbette, işçilerin talebi üzerine” - Ukrayna Komünist Partisi Birinci Sekreteri Nikita Sergeyevich Kruşçev'in ismi verildi.
Ancak bu trajik günde, “Kiev bombalandı, savaşın başladığını söylediler ...” Stadyum kurtuldu, ancak maç iptal edildi. Oyuna ait biletlerin yalnızca savaştan sonra gerçekleşecek olanlar için geçerli olduğunu belirten bir mesaj vardı.
O gün, Leningrad'da iki toplantı daha gerçekleştirilmedi - Zenit - Spartak (Kharkov) ve iki takım arkadaşı - Moskova ve yerel Spartak. Ertesi gün, maç Minsk - yerel Dinamo ve Sendikalar-2'ta iptal edildi. Şehir, yaklaşmakta olan cepheden bir top bombası duydu bile.
Ancak 24 Haziran'da yine de iki maç gerçekleşti: Stalingrad Traktör 3-2, Donetsk'i Stakhanovets'ten kazandı ve Dinamo Tiflis bu sonucu Leningrad takım arkadaşlarına yönelik bir düelloda “kopyaladı”. Donbass'taki toplantının sona ermesi, Alman ateşiyle tanışan uçaksavar silahlarının voleybolu altına girdi havacılık.
Ertesi gün, “Kırmızı Spor” sıralamasında tek bir çizginin olduğu sıralamaları yerleştirdi: “Şampiyonluk ertelendi”. Ancak, sonsuza dek kesintiye uğradı.
Avrupa'da, 22 Jun futbol maçlarını iptal etmedi. SSCB ile savaşın başlamasının açıklanmasından birkaç saat sonra Berlinliler, 1940-1941'un Alman Şampiyonası finalleri için toplanmaya başladı. Belirleyici maçta Gelsenkirchen'den "Schalke 04" Viyana "Rapid" ile bir araya geldi. Burada küçük bir açıklamaya ihtiyaç var - Avusturya Reich’e katıldıktan sonra, bu ülkenin kulüpleri Alman turnuvalarında oynamaya başladı ve Alman milli takımı için en güçlü oyuncular oynuyor.
Uzak doğu cephesinde ağır kavgalar yaşanıyordu, ancak Berlin'deki bininci stadyumun kalabalık 95 stantları, yeşil bir alanda daha yakın bir mücadeleye istekliydi. Üstelik gösteri bir başarıydı! 57 dakikaya kadar madenciler - aksi takdirde Ruhr'un “çalışma ekibi” olarak adlandırıldılar - Rapid'i sağır edici bir 3: 0 puanı ile yendi.
Avusturyalılar için bitmiş gibiydi. Ancak, kalan süre içinde dört gol attı! Maçtan sonra, “Schalke” nin kaptanı, acı bir şekilde gülümseyerek Ernst Kuzorra, şunları söyledi: “Anlıyorum, bu siyaset. Kapılarımıza üç ceza verilemez. "
Bu arada, pek çok epitel alan bu adam: “zekice bir oyuncu,“ harika bir usta ”,“ oyun tasarımcısı ”, ince stratejist Franz Schepan gibi, Slav köklerine sahipti. Aynı “kusur” önde gelen oyunculardan “Schalke” Ernst Calvitsky ve Hans Tibulski idi. Garip, eğer birçok tarihçinin iddia ettiği gibi “madenciler”, Adolf Hitler gibi ırksal saflığın böyle ateşli bir savunucusunu savunuyorlarsa, doğru mu? Eğer klübün bu kadar yüksek bir patronu varsa, neden Ruhr’un takımı bu kadar sert yargılandı? Yoksa hakem Fuhrer'in uyruğunu (Avusturya'lı) bağımlılığıyla karıştırdı mı? Genel olarak, sır karanlıkla kaplıdır ...
Bu arada, Hitler genel olarak futbolu nasıl ele aldı? Bazı tarihçilere göre, Fuhrer Anglo-Saxon plütokratik sistemin bir ürünü olduğu için oyunu sevmedi. Fakat birkaç kez stadyuma gitmeye onur duyuyordu. İlk kez - Berlin'deki Olimpiyat Oyunları-36 turnuvası çerçevesinde Almanya ile Norveç arasındaki maçta. İkinci kez Hitler iki yıl sonra, dostane bir maçta Almanların İngilizleri aldığı Alman futboluna çıktı.
Reich takımı iki kere de rakiplerine yenildi. Belki de bu gerçekler Fuhrer'in milyonlarca Almanın delice olduğu oyundan hoşlanmadığını daha da şiddetlendirdi.
... 1939'un son yaz günleri. Avrupa'da alarm artıyor: Hitler bölünmeleri Polonya sınırlarına çekildi. Vistula ve Narew'in üzerindeki nemli hava Alman dumanlı kükreme ile doludur tanklar. II. Dünya Savaşı'nın patlak vermesine sadece birkaç gün kaldı.
Ancak Varşova'da, bir mucize olmasını umuyorlar ve tüm kaygılarla, kaygısız hayatı Polonya'da yaşanan talihsizliklerden ayıran ince iplikler üzerinde duruyorlar. Ve hayranlar - onlar gerçekten tamir edilemez! - heyecan verici futbolu tahmin etmek: August 27 Polonyalı milli takımı, Macar dünya şampiyonu oldu.
Sahiplerin ihtiyatlı iyimserliği, oyunun arifesinde yayınlanan "Psheglond Sportovy" gazetesinin ön sayfasında yer alan başlıkta şöyle ifade edildi: "Çok az şans var, ancak savaşmaya hazırlanıyoruz." Bu kelimelerin farklı, trajik bir anlamı var.
Eylül 1 1939, Wehrmacht Polonya'ya tüm gücüyle saldırdığında ...
Bu maçta, tişörtün üzerinde gururlu bir kartal bulunan takım, rakiplerinin otoritesine meydan okuyor, güzel ve ilham verici bir şekilde oynuyordu. Huzurlu bir hayata veda etti gibi görünüyordu. Son düdük sesi geldi ve kürsü glee'ye ulaştı - Polonya, 4: 2 puanıyla seçkin konukları yendi. Eğer izleyiciler ne korkunç çilelerin gelmesini beklediğini bilseydi ...
II. Dünya Savaşı başladıktan sonra bile, futbol gölgelere girmedi. Devam ve uluslararası toplantılar. Örneğin, 1939’in sonbaharında, Alman milli takımı Yugoslavya’yı 5: 1 ve ardından dünya şampiyonları için düzenlediği alanda yenmişti - İtalyanlar: 5: 2!
En yüksek seviyedeki maçlar devam etti - kırklı ve kırk birinci ve kırk ikinci yıl! Bugün böyle bir şeyi hayal etmek garip: gezegende savaş azalıyordu, evler çöktü, insanlar öldü ve futbol hala insanların kalbini karıştırdı!
Almanya'nın milli takımı, gücünün Wehrmacht'ın bir tür korkutucu gücü olduğunu kanıtlamaya çalışmak gibi diğerlerinden daha aktifti. Bazen mümkündü: 9: 3 skoru ile Almanlar Romenleri parçaladı, Danimarkalıları ve İsviçreleri yendi.
Ancak, sık sık başarısızlıklar gizledi. Ve daha küçük futbol hayal kırıklıkları daha önce ciddiye alınmadığı takdirde, zaman içinde Almanya'ya karşı atılan gollerin gösterimi “askeri birlik” oluşturmaya başladı. Sonuçta, Wehrmacht da, tekrar tekrar yenilgiye uğramaya başladı! Reich ekibinin Eylül 1942’ta İsveç’te oynadığı bir maçta başarısız olmasının ardından Propaganda Bakanı Joseph Goebbels günlüğüne şöyle yazdı: “Yüz bin sıkıntılı seyirci stadyumdan ayrıldı. Bu maçı kazanmak, kalpleri için doğuda herhangi bir şehri almaktan daha değerliydi. ” Bundan sonra, Alman milli takımı, Goebbels'in ısrarı ile kendi sahasında oynamayı bıraktı, çünkü bakana göre, spordaki başarısızlıklar ordudan daha az olmamak kaydıyla milletin moralini bozabilirdi.
Reich takımı son maçlarını 22'da yılın Kasım 1942'inde Bratislava'da Slovak milli takımı ile geçirdi. Konukların hemen hemen her hareketine ıslık sesleri ve hakaret sesleri eşlik etti ...
Birçok antrenör ve futbolcunun kaderi trajikti. Böylece, Norveç milli takımının teknik direktörü Asbjorn Halvorsen direnişin bir üyesiydi ve toplama kampına gönderildi. Ancak, gerçek hayatta kaldı. Ancak Alman milli takımının eski oyuncusu, milliyetinden dolayı acı çeken Julius Hirsch'in 1912 Olimpiyatları'na katılan oyuncu Auschwitz'de öldü. Bu takımdan bir başka Yahudi olan Rus milli takıma karşı on (!) Gol atan Gottfried Fuchs, zaman zaman acımasız vatanından kaçmayı başardı.
Nazilerden saldıran Münih “Bavyera” Oscar Popu'ya ulaştı. Savaştan önce bile ülkeyi terk etti ve Avrupa kulüplerinde oynadı. Almanlar Fransa'yı işgal ettiğinde, “bir tür gladyatör gibi yurtdışına satmak” için tutuklandı ve bir toplama kampına gönderildi. Ilerleme, yüksek rütbeli bir hayran tarafından kurtarıldı ve sonuç, “cepheli askerlik” ile değiştirildi - Doğu Cephesi'ne gönderilerek.
Şimdilik, futbolcular, özellikle tanınmış oyuncular, orduyu çeşitli yollardan uzak tuttu. Ancak Wehrmacht'ta işler ters gittiğinde, yıldızlar sıradan top yemlerine dönüştü. Toplamda, yaklaşık 50 futbol oyuncuları, savaş sırasında çeşitli zamanlarda Alman milli takımı için oynayarak öldü.
Ancak iç futbol alanlarına döneceğiz. SSCB Şampiyonası 1941 iptal edildikten sonra, hafif bir lull oldu.
Ama yakında - Almanlar Moskova'ya koşarken! - Moskova Kupası oyunları ve şehir şampiyonluğu başladı. Gerçekten futbol düşmanı durdurmak için hiçbir ücret ödemeden vatanseverce konuşmaların ve sıcak çekiciliğin moralini yükseltmedi!
İlk turnuva tamamlandı, ikincisi yarıda kesildi, çünkü o sırada düşman başkentin yanında duruyordu. Bundan sonraki savaş yıllarında, her iki Moskova turnuvası da güvenle sona erdi. Her maç resmin şaşırtıcı bir dramıydı: sıkıntıları ve sıkıntıları unutan insanlar acı çekiyorlardı ve barış zamanı gibi oyuncular da her top için umutsuzca savaşıyorlardı ...
Muzaffer savaşın bitmesinden kısa bir süre sonra - 1943'in ilkbaharında, maç Stalingrad'da - yerel Dinamo ile Spartak Moskova arasında gerçekleşti. Bunun için hazırlık neredeyse bir hafta sürdü: meraklılar alanı yorulmadan temizledi ve kraterleri doldurdular.
Top oyununu, kuşatılmış Leningrad'da bile maçın katılımcılarının ve taraftarların çok yoruldukları yerde hatırladılar. Ayakta dururken oyunu takip ettiler, çünkü Lenin Stadyumu'ndaki ahşap standlar kışın odun için sökülmüş.
Dynamo Kyiv ve TsDKA arasındaki maç - bu, 22 üzerindeki 1941 tarihinde iptal edilen “Kızıl Ordu Komutanlığı” nın adıydı ve üç yıl içinde yapıldı. Stadyumun açılış töreni ciddi olmasına rağmen - sporcuların, jimnastikçilerin ve haltercilerin performanslarıyla - hüzün stantların üzerine yükseldi. Hala savaşlar vardı, insanlar öldü ve Kiev takımında başarısız olan oyunda hiçbir oyuncu ilan edilmedi: Nikolay Trusevich, Alexey Klimenko, Pavel Komarov. 25’te, işgal altındaki Kiev’de, “Ölüm Maçı” olarak adlandırılan hayattaki son oyunlarını oynadılar ...
Savaşmak için birçok ünlü oyuncu kaldı. Shelagin kardeşler - Çeşitli Leningrad takımlarında oynayan Eugene, Valentin ve Boris, Stalingrad "Traktör" den arkadaşları olan Dinamoer Georgy Ivanov, Peter Sychev Büyük Vatanseverlik Savaşı cephesinde öldüler. Eve döndü, askeri ödüllerle taçlandı, Moskova torpido takımı Nikolai Senyukov, Leningrad Dinamo Viktor Nabutov, başkent takım arkadaşı Vladimir Savdunin, Moskova Spartak Vladislav Zhmelkov.
Bu, oynamak ve savaşmak için zamanı olan futbolcuların sadece küçük bir kısmıdır.
... Savaş hızla Almanya sınırlarına yaklaşıyor. Ancak topların vurulması azalmaz. Tabii ki, oyunun kalitesi azaldı, çünkü en iyi oyuncular spor malzemelerini askeri üniformalara dönüştürdüler. Bunlardan bazıları Stuttgart'taki Ernst Blum ve Otto Böckle, Bavyeralı oyuncular Josef Bergmayer ve Franz Krumm, Schalke'den Adolf Urban gibi öldürüldü. Takımın kompozisyonları kırk yaşın altındaki çocukları veya erkekleri dolduruyor, bir şekilde önden kaçtı. Tarlada, genel anlamı kısa bir cümle ile ifade edilen, ıslık çalma ve homurdanma altında koşuyorlar: nereye gidiyoruz? Futbol ve cephelerdeki durum için aynı derecede geçerlidir. Maçlar alarmlar tarafından giderek daha fazla kesiliyor.
23 Nisan 1945 inci, bombalanan, aç ve kaotik Almanya'da, İkinci Dünya Savaşı'nın son futbol maçı gerçekleşti.
Taşralılar Münih'te bir araya geldi: Bavyera - TSV-1860. Hayal edin - neredeyse binlerce fanın 25'i bu oyuna geldi! Bu da savaşın kanlı hasadı toplamaya devam etmesine rağmen: oyuna birkaç saat kala Bavyeralılar hava saldırısı sırasında ölen takım arkadaşlarını gömdüler.
Sovyetler Birliği'nde, ulusal kupa oynanırken 1944'ta resmi oyunlara yeniden başlandı. Kırkbeşinci zaferden birkaç gün sonra ulusal şampiyonluk başladı. İkinci kez açıldı ...
İkinci Dünya Savaşı'nın bitmesinden on yıl sonra - yılın Ağustos ayında 1955 - Moskova Dinamo Stadyumu'nda SSCB - FRG toplantısı yapıldı. 30-40’te Üçüncü Reich’in ekibine başkanlık yapan Sepp Herberger’in konukların koçu olması çok ilginç. Aynı takımda, Kaiserslautern Forward, Fritz Walter'ı çaldı - daha sonra Wehrmacht askerleri ve daha sonra - Sovyet savaş esiri. Elli beşinci Ağustos ayında, bir kaptanın kol bandı ile Moskova stadyumunun çimlerine adım attı.
Tamamen spor ilgisine ek olarak - Sovyet futbolcuları dünya şampiyonlarıyla savaşabilecek mi? - Düşük akım, maçın öfkeli sonuçları bile açıktı. Huzurlu oyunda ilk defa, son zamanlarda şiddetle düşmanca davranan halkların temsilcileri vardı.
Ve böylece savaşın hatırası Dynamo stadyumunda görünmeden yükseldi. Konuşmalara, taraftarların kefaretine yansıyordu: stantlar, protezleri gıcırdayan, engellenmiş askerin tuniğindeki insanlar, askeri ödüllerle çalan engellilerle doluydu. Futbol, sert, sert hayatındaki tek neşe olarak kaldı ve muzaffer kırk beşincinin zevkini tekrarlamak için istekliydiler. Ama ne pahasına olursa olsun, adil sporlarda.
Bu maçta SSCB milli takımının kaybetme hakkı yoktu. Ve 3: 2'i inanılmaz derecede zor fakat dürüst bir dövüşle kazandı.
“O maça geri dön ve orada gör:
Savaşı bitir, Themis’in bir hareketi değil.
ama sadece hakaretleri unuturken
Savaş, engelli bir kişide öldürüldü
savaş ikiye böldü. "
Bunlar Yevgeny Yevtushenko’nun “Son Yüzyıldan Rapor” adlı şiirinden sözler.