Gövdesi oldukça kısa, bacakları ve boynu çok uzundur. Sırtı sağrısına doğru alçalır. Boynunun uzunluğuna karşın boyun omurları çoğu memelide olduğu gibi yedi tanedir. Boynunda dar bir yele, kuyruk ucunda püskül biçiminde uzamış kıllar bulunur. Hem erkek hem de dişinin bir ya da iki çift küçük, deriyle örtülü boynuzu vardır. Gözlerinin arasındaki şişkinlik kuzeyde yaşayanlarında boynuzu andıracak ölçüde bir çıkıntıya dönüşmüştür. Soluk sarımsı kahverengi postlarını kaplayan irili ufaklı kızıl kahverengi lekeler bazı alt türlerde düzenli sıralar halinde ve geometrik, öbürlerinde düzensiz ve girintili çıkıntılı ya da yaprak biçimindedir. Zürafaların post desenlerine ve boynuzlarının sayısı ile boyutlarına göre tanımlanmış birçok alt türü vardır. Zürafalar Afrika’da Sahra Çölünün güneyinde çok geniş bir alana yayılmıştır. Savanlarda ve çalılık alanlarda sürüler halinde yaşarlar. Akasya yaprakları temel besin kaynaklarıdır. Başlarını yere değdirebilmek ve su içebilmek için ön bacaklarını ya iki yana doğru açmak ya da bükmek zorunda kalırlar. Uzun bacakları saatte yaklaşık 48 km’ye ulaşan bir hızla koşabilmelerini sağlar. Dişi 14-15 ay kadar süren gebelik döneminin ardından genellikle tek yavru doğurur.Zürafanın görme, koku alma ve işitme duyuları keskindir.Berilin açık yeşil renkli türü olan değerli taş
Başlıca düşmanları insan ve aslandır. Zorda kaldığında ağır toynaklarıyla güçlü tekmeler savurur. Erkekler kendi aralarında dövüşürken baş ve uzun boyunlarını tokmak gibi kullanır. Zürafanın sesi ender durumlarda duyulduğundan yaygın olarak hiç ses çıkarmadığı sanılmıştır. Ama ıslığa ve iniltiye benzer sesler çıkardığı bilinmektedir. Zürafalar koruma altına alındıkları Doğu Afrika’da boldur. Ama Afrika’nın öbür bölgelerinde insanların avlayarak kırıma uğratması nedeniyle ya çok azalmış ya da tümüyle yok olmuştur.