Mevlânâ Celâleddin-i Rûmî "rahmetullahi aleyh" hazretleri Mesnevi kitabında anlatır:
Bir ormanda arslan ve kaplan dost olmuşlar, beraberce yaşıyorlardı. Birbirilerine karşı sevgi ve saygı duyarlardı. Gel zaman, git zaman, birgün büyükçe bir et parçası buldular. Aslan hemen atıldı ve eti tek başına yemek istedi.
Kaplan: "Ey arkadaş, senelerdir beraberce ne güzel yaşıyoruz. Gel de bu eti ortadan kardeş payı bölüşelim. Böylece dostluğumuz bozulmasın. Biz bir ve beraber oldukça bize kimse dokunamaz, dedi.
Arslan: "Ben bu ormanların kralıyım. Bunu tek başıma yemek de benim hakkımdır. Sana en ufak bir parçayı yedirmeyeceğim" dedi.
Bunun üzerine arslan ile kaplan dövüşmeye başladılar. Öyle boğuştular ki, her ikisi de aldığı yaralardan dolayı kan kaybından öldüler. Oradan geçen bir tilki etin başına oturdu. Eti yedikten sonra söyle diyordu: "Arslanlarla Kaplanlar, bir menfaat için dostluklarını bırakıp sık sık böyle kavga etseler ne güzel olur, meydan tilkilere kalır"