Bugün, inanabiliyorsan, en büyük Amerikalı yazarlardan birini kaybettiğimizin üzerinden on yıl geçti - ve ne kadar inkar etmeye çalışsa da, en büyük yazı öğretmenlerinden biri. Her halükarda kesinlikle en büyük yazma tavsiyeleri listesi oluşturucularından biri. Vonnegut’un yazma konusundaki pek çok düşüncesi geniş çapta paylaşılmış, öğretilmiş, üzerinde çalışılmış ve uyarlanmıştır (tasarımcı Maya Eilam’ın infografikleştirilmiş sürüm 'Öykü şekilleri' dersi akla canlı bir şekilde gelir) çünkü tavsiyeleri açık, cömert ve (en önemlisi) sağ .
Artı, biraz saçma sapan saçma bir tavsiye. Kitapları gibi, gerçekten. Vonnegut'un röportajlardan, denemelerden ve başka yerlerden derlenen en iyi yazma tavsiyelerinden bazılarını aşağıda bulabilirsiniz - ama önce, Vonnegut'un en büyük yaşam tavsiyesinden bazılarını hemen burada bulun: 'Size söylüyorum, burada osurmak için buradayız ve yapma kimse size farklı söylesin. ' Tamam, devam edin.
Doğru noktalama işaretiyle:
İşte yaratıcı yazma konusunda bir ders. İlk kural: Noktalı virgül kullanmayın. Onlar hiçbir şeyi temsil etmeyen travesti hermafroditlerdir. Tek yaptıkları üniversitede olduğunu göstermek. (Kimden Ülkesiz Bir Adam )
Diğer ilgi alanlarına sahip olmak hakkında:
Bir edebiyat yaratıcısının aklında şimdiye kadarki edebiyat tarihinden başka bir şey varsa, çok ferahlatıcı olabileceğini düşünüyorum. Edebiyat, tabiri caizse kendi pisliğinden yok olmamalıdır. ('Kendi başına yapılan bir röportajdan' The Paris Review )
Yazmanın değeri hakkında:
Eğer anne babanı gerçekten incitmek istiyorsan ve gey olma cesaretin yoksa, yapabileceğin en az şey sanata girmektir. Şaka yapmıyorum. Sanat geçimini sağlamanın bir yolu değil. Hayatı daha katlanılabilir kılmak için çok insanca bir yol. Ne kadar iyi ya da kötü olursa olsun, bir sanat çalışması yapmak, Tanrı aşkına ruhunuzu büyütmenin bir yoludur. Duşta şarkı söylemek. Radyoda dans edin. Hikayeler anlatmak. Bir arkadaşınıza şiir yazın, hatta berbat bir şiir yazın. Yapabildiğin kadar iyi yap. Muazzam bir ödül alacaksın. Bir şey yaratmış olacaksın. (Kimden Ülkesiz Bir Adam )
Yaratıcı yazmayı öğretme teorisi hakkında:
Artık öğretme isteğim yok. Ben sadece teoriyi biliyorum ... Iowa'daki Yazarlar Atölyesi'nin kurucusu Paul Engle tarafından belirtilmişti. Atölyenin kendine ait bir binası varsa, girişin üzerine şu sözlerin yazılması gerektiğini söyledi: 'Hepsini bu kadar ciddiye almayın.' ('Kendi başına yapılan bir röportajdan' The Paris Review )
Arsa üzerinde:
Size garanti ederim ki, hiçbir modern hikaye şeması, hatta olay örgüsüzlük bile, bu eski moda olay örgülerinden biri bir yere kaçırılmadıkça, okuyucuyu gerçek anlamda tatmin etmeyecektir. Konuları hayatın doğru temsilleri olarak değil, okuyucuları okumaya devam ettirmenin yolları olarak övüyorum. Yaratıcı yazmayı öğretirken, öğrencilere karakterlerine bir bardak su bile olsa hemen bir şeyler istemelerini söylerdim. Modern hayatın anlamsızlığından felç olan karakterler, yine de zaman zaman su içmek zorunda kalıyor. Öğrencilerimden biri, sol alt azı dişlerinin arasına bir parça diş ipi sokan ve bütün gün onu çıkaramayan bir rahibe hakkında bir hikaye yazdı. Bunun harika olduğunu düşündüm. Hikaye diş ipinden çok daha önemli konularla ilgiliydi, ancak okuyucuları ayakta tutan şey diş ipinin nihayet ne zaman çıkarılacağına dair endişelerdi. Ağzında parmağıyla balık tutmadan kimse bu hikayeyi okuyamaz. Şimdi, sizin için takdire şayan bir pratik şaka var. Olay örgüsünü hariç tuttuğunuzda, herhangi birinin bir şey istemesini dışarıda bıraktığınızda, okuyucuyu dışarıda bırakırsınız ki bu, yapılacak kötü bir şeydir. Okuyucuyu, öykünün nerede geçtiğini ve insanların kim olduğunu [ve ne istediklerini] hemen söylemeyerek de dışlayabilirsiniz.
Ve asla karakterlerin karşı karşıya gelmemesini sağlayarak onu uyutabilirsiniz. Öğrenciler, modern yaşamda insanlar çatışmalardan kaçındıkları için yüzleşmediklerini söylemeyi severler. 'Modern yaşam çok yalnız' diyorlar. Bu tembelliktir. Yüzleşmeleri sahnelemek yazarın görevidir, bu nedenle karakterler şaşırtıcı ve açıklayıcı şeyler söyler ve hepimizi eğitip eğlendirir. Bir yazar bunu yapamazsa veya yapmazsa, ticaretten çekilmelidir. ('Kendi başına yapılan bir röportajdan' The Paris Review )
Hiçbir şey satmama üzerine:
1960'larda Iowa Üniversitesi'nde bir yazar atölyesi öğretiyordum ve her dönemin başında şunu derdim: 'Bu kursun rol modeli Vincent van Gogh, kardeşine iki resim sattı.' (Gülüyor.) Sadece oturup içimde ne olduğunu görmek için bekliyorum, yazmak ya da çizmek için durum bu ve sonra ortaya çıkıyor. Hiçbir şeyin gelmediği zamanlar vardır. İyi bir soyut dışavurumcu olan James Brooks, ona resmin onun için nasıl bir şey olduğunu sordum ve dedi ki, 'Tuvale ilk vuruşu yaptım ve sonra tuval işin yarısını yapmak zorunda.' Ressamlar bu kadar ciddi. İşin yarısını tuvalin yapmasını bekliyorlar. (Gülüyor.) Hadi. Uyanmak. (Kimden Son Görüşme )
Kurgudaki aşk üzerine:
Hikaye anlatıcılığında olanların çoğu mekaniktir, bir hikayenin nasıl işleyeceğine dair teknik problemlerle ilgilidir. Örneğin kovboy hikayeleri ve polis hikayeleri çatışmalarla sonuçlanır, çünkü silahlı çatışmalar bu tür hikayelerin sona ermesi için en güvenilir mekanizmalardır. 'Son' demek için her zaman bu kadar yapay bir şey söylenecek ölüm gibisi yoktur. Hikayelerimden derin sevgiyi uzak tutmaya çalışıyorum çünkü bu belirli konu bir kez ortaya çıktığında, başka bir şey hakkında konuşmak neredeyse imkansız. Okuyucular başka hiçbir şey duymak istemiyor. Aşk konusunda gaga yaparlar. Bir hikayedeki bir aşık, gerçek aşkını kazanırsa, bu masalın sonudur, III.Dünya Savaşı başlamak üzere olsa ve gökyüzü uçan dairelerle kapkara olsa bile. ('Kendi başına yapılan bir röportajdan' The Paris Review )
İyi bir çalışma programında:
7: 30'da kalkıyorum ve günde dört saat çalışıyorum. Sabah dokuzdan on ikiye, akşam beşe altı. İş adamları, insan metabolizması üzerinde çalışırlarsa daha iyi sonuçlar elde ederlerdi. Kimse günde sekiz saat iyi çalışmıyor. Hiç kimse dört saatten fazla çalışmamalı. (Robert Taylor ile bir röportajdan Boston Globe Dergisi , 1969)
'Stille nasıl yazılır', diğer adıyla Liste 1:
1. Önem verdiğiniz bir konu bulun
Önem verdiğiniz ve kalbinizde başkalarının ilgilenmesi gerektiğini düşündüğünüz bir konu bulun. Tarzınızdaki en ilgi çekici ve baştan çıkarıcı unsur, dille oyunlarınız değil, bu gerçek ilgidir.
Bu arada, sizi bir roman yazmaya çağırmıyorum - yine de bir şeyi gerçekten önemsediğiniz takdirde bir tane yazarsanız üzülmem. Belediye başkanına evinizin önündeki bir çukur hakkında bir dilekçe veya yan taraftaki kıza bir aşk mektubu yeterli olacaktır.
2. Yine de başıboş dolaşmayın
Bunun üzerine kafa yormayacağım.
3. Basit tutun
Dil kullanımınıza gelince: İki büyük dil ustası olan William Shakespeare ve James Joyce'un, konuları en derin olduğu zamanlarda neredeyse çocuksu cümleler yazdığını unutmayın. 'Olmak ya da olmamak?' Shakespeare'in Hamlet'ine sorar. En uzun kelime üç harf uzunluğundadır. Joyce, can sıkıcı olduğunda, Kleopatra için bir kolye kadar karmaşık ve ışıltılı bir cümle kurabilirdi, ancak 'Eveline' adlı kısa öyküsündeki en sevdiğim cümle şu: 'Yorgundu.' Hikayenin bu noktasında, başka hiçbir kelime, bu üç kelimenin yaptığı gibi bir okuyucunun kalbini kıramaz.
Dilin sadeliği sadece saygın değil, hatta belki de kutsaldır. Mukaddes Kitap, on dört yaşındaki canlı bir çocuğun yazma becerisine uygun bir cümleyle başlar: 'Başlangıçta Tanrı göğü ve yeri yarattı.'
4. Kesecek cesarete sahip olun
Belki siz de Kleopatra için kolye yapabiliyorsunuz. Ama belagatiniz, kafanızdaki fikirlerin hizmetkarı olmalıdır. Kuralınız şu olabilir: Bir cümle, ne kadar mükemmel olursa olsun, konunuzu yeni ve yararlı bir şekilde aydınlatmıyorsa, onu karalayın.
5. Kendiniz gibi konuşun
Sizin için en doğal olan yazma stili, çocukken duyduğunuz konuşmayı tekrarlamak zorunda. İngilizce, Conrad’ın üçüncü diliydi ve İngilizceyi kullanımında keskin görünen çoğu şey şüphesiz ilk dili olan Lehçe ile renklendi. Ve İrlanda'da büyüyen yazar gerçekten şanslı, çünkü orada konuşulan İngilizce çok eğlenceli ve müzikal. Ben de, ortak konuşmanın galvanizli tenekeyi kesen şerit testere gibi kulağa hoş geldiği ve bir İngiliz anahtarı kadar saçma sapan bir kelime haznesi kullandığı Indianapolis'te büyüdüm.
Appalachia'nın daha ücra boşluklarının bazılarında, çocuklar hala Elizabeth döneminin şarkılarını ve mekanlarını duyarak büyüyorlar. Evet ve birçok Amerikalı, İngilizce dışında bir dil veya Amerikalıların çoğunluğunun anlayamadığı bir İngilizce lehçesini duyarak büyüyor.
Bütün bu konuşma türleri güzeldir, tıpkı kelebek çeşitlerinin güzel olması gibi. İlk diliniz ne olursa olsun, hayatınız boyunca ona değer vermelisiniz. Standart İngilizce değilse ve standart İngilizce yazarken kendini gösteriyorsa, sonuç genellikle çok güzeldir, tıpkı bir gözü yeşil ve mavi olan çok güzel bir kız gibi.
Ben de kendi yazdıklarıma en çok güvendiğimi görüyorum ve diğerleri de en çok inanıyorum, en çok Indianapolisli biri gibi ses çıkardığımda, ki ben buyum. Ne tür alternatiflerim var? Öğretmenler tarafından en hararetle tavsiye edilen kişi, kuşkusuz size de baskı uygulandı: bir asır veya daha uzun bir süre önceki kültürlü İngilizler gibi yazmak.
6. Ne demek istediğini söyle
Eskiden bu tür öğretmenler beni kızdırırdı, ama artık değilim. Şimdi anlıyorum ki, kendi çalışmalarımı karşılaştırmak istediğim tüm o antika denemeler ve öyküler, tarihlilikleri ya da yabancılıkları açısından muhteşem değil, yazarlarının tam olarak söylemek istediklerini söyledikleri için. Öğretmenlerim doğru yazmamı, her zaman en etkili sözcükleri seçmemi ve sözcükleri bir makinenin parçaları gibi kesin, katı bir şekilde birbirleriyle ilişkilendirmemi istediler. Ne de olsa öğretmenler beni bir İngiliz'e dönüştürmek istemediler. Anlaşılır olacağımı ve dolayısıyla anlaşılacağımı umdular. Ve Pablo Picasso'nun boyayla ne yaptığını ya da pek çok caz idolünün müzikle ne yaptığını kelimelerle yapma hayalim gerçekleşti. Noktalama işaretlerinin tüm kurallarını çiğnersem, kelimelerin ne anlama gelmelerini istersem onu ifade etsem ve onları birbirine dolanmış bir şekilde bir araya getirirsem, anlaşılamazdım. Öyleyse, eğer söylemeye değer bir şeyiniz varsa ve anlaşılmak istiyorsanız, Picasso tarzı ya da caz tarzı yazılardan da kaçınsanız iyi olur.
Okuyucular, sayfalarımızın daha önce gördükleri sayfalara çok benzemesini isterler. Neden? Bunun nedeni, kendilerinin de zor bir işi olması ve bizden alabilecekleri tüm yardıma ihtiyaçları olmasıdır.
7. Okuyuculara yazık
Kâğıt üzerindeki binlerce küçük işareti belirlemeleri ve bunları hemen anlamaları gerekir. Okumak zorundalar, o kadar zor bir sanat ki, çoğu insan on iki yıl boyunca bütün ilkokul ve lise boyunca üzerinde çalıştıktan sonra bile gerçekten ustalaşamıyor.
Öyleyse bu tartışma sonunda, yazarlarımız olarak üslup seçeneklerimizin ne çok ne de çekici olduğunu kabul etmelidir, çünkü okuyucularımız bu kadar kusurlu sanatçılar olmaya mahkumdur. Dinleyicilerimiz, sempatik ve sabırlı okuyucular olmamızı, her zaman sadeleştirmeye ve açıklığa kavuşturmaya istekli olmamızı gerektirir - oysa biz bülbüller gibi şarkı söyleyerek kalabalığın üzerinde uçmayı tercih ederiz.
Bu kötü haber. İyi haber şu ki, biz Amerikalılar, cezalandırılma korkusu olmadan istediğimiz her şeyi yazmamıza izin veren benzersiz bir Anayasa ile yönetiliyoruz. Dolayısıyla, hakkında yazmayı seçtiğimiz stillerimizin en anlamlı yanı tamamen sınırsızdır.
8. Gerçekten ayrıntılı tavsiye için
Daha dar anlamda, daha teknik anlamda bir edebi üslup tartışması için, dikkatinizi öneririm Tarzın Unsurları , William Strunk, Jr. ve E.B. Beyaz. E.B. Beyaz, elbette, bu ülkenin bugüne kadar ürettiği en takdire şayan edebi stilistlerden biridir.
Siz de, söyleyecek mükemmel büyüleyici şeyleri olmasaydı, Bay White'ın kendisini ne kadar iyi ya da kötü ifade ettiğini kimsenin umursamayacağını da anlamalısınız. (' Tarzla Nasıl Yazılır, 'Institute of Electrical and Electronics Engineers’ dergisinde yayınlandı Mesleki İletişimle İlgili İşlemler 1980 yılında.)
İyi kısa hikayelerin nasıl yazılacağı hakkında, diğer adıyla Liste # 2:
1. Tamamen yabancının zamanını, zamanın boşa gittiğini hissetmeyecek şekilde kullanın.
2. Okuyucuya kök salabileceği en az bir karakter verin.
3. Her karakter, sadece bir bardak su bile olsa bir şey istemelidir.
4. Her cümle iki şeyden birini yapmalıdır - karakteri ortaya çıkarmak veya eylemi ilerletmek.
5. Mümkün olduğunca sona yakın başlayın.
6. Sadist olun. Baş karakterleriniz ne kadar tatlı ve masum olursa olsun, onlara korkunç şeyler yapın - okuyucunun onların neyden yapıldığını görmesi için.
7. Sadece bir kişiyi memnun etmek için yazın. Bir pencere açıp dünyayla sevişirseniz, tabiri caizse, hikayeniz zatürre olur.
8. Okuyucularınıza mümkün olan en kısa sürede olabildiğince fazla bilgi verin. Şüpheyle boğuşmak için. Okuyucular, neler olup bittiğini, nerede ve neden olduğunu, hamamböceklerinin son birkaç sayfayı yemesi durumunda hikayeyi kendileri bitirebilecek kadar tam anlamaya sahip olmalıdır.
Benim kuşağımın en büyük Amerikan kısa öykü yazarı Flannery O’Connor'du (1925-1964). Birincisi dışında neredeyse tüm kurallarımı çiğnedi. Büyük yazarlar bunu yapma eğilimindedir. (Önsözden Bagombo Enfiye Kutusu )
Kuralları görmezden gelmek üzerine:
Ve orada, başlangıçta asla kullanmamanızı söylemiştim, noktalı virgül kullandım. Bunu yaptığım bir noktaya değinmek için. Mesele şu ki: Kurallar bizi sadece bir yere kadar götürür, iyi kurallar bile. (Kimden Ülkesiz Bir Adam )
Hikayelerin şekilleri hakkında: