ÇEVİRMEN:SNBURAK
EDİTÖR:BLACKLOTUS
Beru hamlesini yapan ilk kişiydi. Egemeni ona sadece bir emir vermişti.
‘Düşmanı ona zarar vermeden yen.’
Beru bir zamanlar türünün zirvesindeydi ve bu emri mükemmel bir şekilde yerine getirmek için en iyi yöntemin ne olduğunu biliyordu. Ve bu şöyleydi, aralarındaki açık güç boşluğunu zihnine işleyerek rakibin savaşma isteğini kaybetmesini sağlamak.
Pat!
Beru, hareket ettiği anda Cha Hae-In'in görüşünden kayboldu daha farkına bile varmadan burnunun önünde yeniden belirdi.
“…!!”
Cha Hae-In’in hayvanımsı içgüdüsü, Beru’nun hızındaki şaşkınlık onu neredeyse ezip geçerken, kılıcını rakibine doğru savururken bile devreye girdi. Bunu düzinelerce takip etti.
Ancak Beru, orada durdu ve tek bir adım atmadan tüm saldırılarından kaçtı.
Gerekli tüm hareketi ortadan kaldıran hassas bir hareketti. O kadar hızlıydı ki ardında görüntüler geride kaldı. Bu, güç seviyelerindeki aşılamaz bir boşluğun göstergesiydi.
‘Bu imkânsız!
Cha Hae-In her kaçırdığında gözleri sertçe sallandı.
‘Tüm saldırılarımı, bacaklarını bir kez hareket ettirmeden bu kadar yakın mesafeden atlatabiliyor mu?’
Sadece bir kez daha!
Rakibinin boynuna nişan aldı ve salladı, ancak yaratık hafifçe arkasına yaslanarak onu savuşturdu. Nereden saldırdığına ya da saldırılarını nasıl değiştirdiğine bakılmaksızın rakibi hepsini kolayca atlattı.
‘Bu nasıl olabilir…?!’
Bu şey artık hayatta bile değildi. Bu şey, ölü canavarın güçlerini ödünç alan bir çağrılandı, öyleyse nasıl bu kadar güçlü olabilirdi?
Ve ayrıca…
‘Böyle bir çağrıyı özgürce kontrol edebilen Bay Seong Jin-Woo, sadece ne…’
Cha Hae-In'in hareketleri, onu istila eden belirsiz korkuyla biraz donuklaştı ve Beru, bu fırsatı elinin tersiyle gelen kılıcına vurmak için kullandı. Sonra yüzünü yüzüne yaklaştırdı.
Cha Hae-In, yüzüne ölüm kokusu gelirken yerinde dondu.
‘Bu son.’
Bu büyük çene, görüşünü doldurduğu anda istemeden nefesi kesilmişti.
“Ah!”
Ancak yaratık ağzını kapatarak başını ezmedi, bunun yerine yüzünün önünde yüksek sesle çığlık atmayı seçti.
“Kiiiieeeeehhhk!!”
Sihirli enerjisini içeren çığlıktan hantal bir şekilde yere düştü.
“Kyahk!”
Jin-Woo bunu izlerken yüzünü buruşturdu. Gerçekten de başka birinin böyle tek taraflı bir şekilde yere düştüğünü görmekten zevk almaya başlamasının hiçbir yolu yoktu.
Ancak, tekrar ayağa kalktı ve hiç pes etmediğini göstermek için kılıcı tuttu. Jin-Woo başını eğdi.
‘Ne yapmaya çalışıyor?’
Tanıdığı Cha Hae-In, gerçeği kendi gözleriyle onayladıktan sonra bile rakibi ile arasındaki farkı kabul etmek istemeyen düşük seviyeli bir Avcı değildi.
‘Ve kesinlikle boşluğu bildiğinde saldırmaya devam edecek kadar pervasız değil.’
Bu durumda, elinde bir kart daha olabilir miydi?
‘Her ne ise umarım yanlış bir şey yapmıyordur.’
Jin-Woo zihinsel olarak Beru ile bağlantılıydı, bu yüzden askerinin şu anda öldürme niyetini ne kadar bastırdığını hissedebiliyordu. Öte yandan Cha Ha-In kendini kesinlikle dezavantajlı bir konumda bulsa da boyun eğmezdi.
Burada kötü bir önsezi alıyordu. Jin-Woo’nun ifadesi, ikisini izlerken daha da ciddileşti.
‘…..?’
Öte yandan Beru, Cha Ha-In’in kararını anlayamamıştı.
Şimdiye kadar pek çok kez aralarındaki farkı göstermişti. Öyleyse, neden çekilmemişti?
Besin zincirinin zirvesinde başkalarına hâkim olan eski karıncaların kralı, insan dişisinin inatçılığından hoşnutsuz olmaya başlıyordu. Öfkesinin temeli, bir hükümdar olduğu geçmiş anılarından kaynaklanıyordu.
‘Nasıl olur da…’
Beru kararını verdiği an, göz açıp kapayıncaya kadar Cha Hae-In'in önüne geldi. Daha sonra doğrudan gözlerinin içine bakmak için yüzünü daha da bastırdı.
Hala nefes alan herhangi bir yaşam biçimi, bu durumda yırtıcı ve avın kim olduğunu sadece bu şekilde karşılaşan bakışlarından hemen anlardı. Bu, kişinin ilk içgüdüsünden gelen bir uyarıydı
Beru, rakibinin bu içgüdüsünü uyandırmayı ve onun bu şekilde savaşma isteğini kaybetmesini sağlamayı planladı ancak maalesef yaptığı girişim düşündüğü kadar etkili olmadı.
Jin-Woo'nun tahmin ettiği gibi, Cha Hae-In, geri çekilmek için hala son bir koz tutuyordu.
‘Kılıç Dansı’ becerisi, kullanma konusunda en usta olduğu beceriydi. Ölümcül bir dans ediyormuş gibi hareketleri hızlandı ve kılıcının ucu havaya muhteşem yaylar çizdi.
Paht! Paht! Paht!
Çok kötü…
Beru, arada hiçbir kesinti olmayan sorunsuz akan tüm saldırılara karşı kolayca savunmak için pençelerini kullandı. Barajın sonunda ifadesi çirkin bir şekilde buruştu.
‘Artık oyun oynamak yok.’
Beru çıplak eliyle kendisine uçan kılıcı kapıp ezdi.
Kwajeeck!!
Geriye sadece yarım kılıcı kalmıştı, ama umutsuzluğa düşmektense bakışları buz gibi soğumuştu.
‘Sadece son bir şansım var!’
İçindeki her bir sihirli enerji damlası, ‘Işık Kılıcı’ becerisini etkinleştirmek için kırık kılıca döküldü.
Bu beceri için harcanan sihirli enerji çok fazlaydı ve bunu yalnızca son bir başarı olarak kullanabilirdi. Ve bu dövüş sırasında ilk kez, tüm ihtişamıyla ortaya çıkardı.
Işık kılıcı pırıl pırıl parlıyordu.
Beru kılıcını kırdıktan sonra bir an için gardını indirmişti ve o açıklığı önüne atlamak için kullandı ve ışığın kılıcını öne doğru bıçakladı.
Jin-Woo’nun gözleri büyüdü.
‘Hayııııır!’
Elbette Beru için endişelenmiyordu. Altın ışıkta parlayan bıçak, endişelerini tamamen göz ardı ederek Beru'nun karnına derinlemesine girdi.
“Kiiieehhk-!!”
O kısa anda Beru’nun zihni hızla döndü.
‘Bu kadın düşman.’
Ölmesi onun için sorun olmazdı. Ancak, burada düşerse bu kadının kılıcı ondan sonra Egemeni’ne işaret ederdi.
O anda.
Tüm Gölge Askerlerin ruhunun derinliklerine gömülmüş büyük sıkıntı zamanlarında harekete geçmek ve diğer her şeyi geçersiz kılmak için tasarlanmış bir içgüdü hayata geri döndü.
- “Egemeni Koru!”
O anda, Beru'nun kafasının içi bir ‘sıfırlama’ durumuna geçti ve Jin-Woo'nun ona verdiği ‘düşmanı ona zarar vermeden yen’ emri tamamen silindi.
Beru, Jin-Woo'yu korumak için korkunç bir canavara dönüştü. Vücudu devasa boyutlara ulaştı. Çenesi sanki çeliği çiğnemeye hazırlanıyormuş gibi ikiye bölündü ve sonunda pençeleri bir grup keskin bıçağa benzeyerek uzadı!
“Dur!!”
Beru, sahibinin düşmanını parçalamaya hazırlandı, on pençesini ve keskin kenarlarını hedefine savurdu.
Hış-!!
On bıçağın tümü Cha Hae-In'e ulaşmadan hemen önce…
Hop!
Jin-Woo tam zamanında başardı.
“...Sana durmanı söylemiştim, değil mi?”
Jin-Woo, Beru'nun her iki pençesini de çıplak elleriyle durdurdu ve askerine bakmaya başladı. Beru o öfkeli bakışla karşılaştı ve titremeye başladı. Çabucak geri sıçradı ve o ışık kılıcını göbeğinden çekmeye bile zahmet etmeden yere yaslanıp af diledi.
“Kralım. Merhamet…”
Jin-Woo, bu adamın harekete geçeceği anda ne düşündüğünü biliyordu. Kahretsin, ‘Egemeni Koru’ şeklindeki tekil düşünce de kafasının içinde gerçekten yüksek sesle çalıyordu.
‘……..’
Jin-Woo bakışlarını değiştirmeden önce bir süre Beru'ya baktı.
Lap.
Cha Hae-In tamamen tükenmişti ve daha fazla duramayarak yere düştü. O kısa zamanda tekrar ölümle yüz yüze geldiğini biliyordu.
“İyi misin?”
Jin-Woo yakınına yürüdü. Kalkmaya çalışıyordu, ama sonunda pes etti ve bakışlarını yere dik tutarken başını salladı.
“Ben iyiyim.”
‘İyiymiş, peh.’
Jin-Woo onu destekledi ve sordu.
“Neden kendini bu kadar zorluyordun? Demek istediğim böyle bir duruma girmişken Loncama girmek için herhangi bir sebebin olmamalı, değil mi?”
“…..”
Aslında, bunun basit bir sınav olması gerekiyordu. Dahası, bu onu nazikçe reddetmek için yaptığı bir ‘sınav’dı. Fakat bu kadar tehlikeli bir beceriyi kullanırken bile kazanmak için bu kadar saplantılı olabileceğini düşünmek…
Bu, her ne pahasına olursa olsun kazanma arzusuna bağlanamazdı. Bu yüzden….
“Yoksa…”
…Jin-Woo, egosuna zarar vermemek için dikkatlice sordu.
“Acaba benimle ilgileniyor musun?”
“Affedersin??”
Cha Hae-In telaşlandı ve başının arkasından darbe yemiş gibi şaşkın bir ifade oluşturdu. Jin-Woo başını yana eğdi.
‘Öyle değil miydi?’
Fakat sonra Cha
Hae-In düşüncelerini dikkatlice yeniden düzenledi ve cevabını düzeltti.
“…Evet, sanırım.”
***
Amerika Birleşik Devletleri'nin Avcı Bürosu içinde.
Yönetici, Avcı Seong Jin-Woo’nun işe alımının başarısızlıkla sonuçlandığı haberini aldıktan sonra oldukça mutsuz hissediyordu. Rapor almak yerine müdür yardımcısını konferans odasına çağırdı.
Müdür yardımcısı, Madam Selner'ı da yanında getirdi.
“Orada ne olduğunu açıkla.”
Yönetici daha oturmaya fırsat bulamadan sordu. Bu, Avcı Bürosu'nun kuruluşundan bu yana ilk kez, Madam Selner ile birlikte işe alma tekliflerinin, özne tarafından reddedilmesiydi.
Müdür karartılmış bir ifadeyle ayağa kalktı ve başını eğdi.
“Gerçekten üzgünüm, efendim.”
“Özür dilemen için seni buraya çağırmadım, Michael.”
Yönetici bir düğmeye bastı ve tüm cam duvarlar kapatıldı ve çıkış sıkıca kilitlendi. İç mekân mükemmel ses geçirmez hale gelmişti.
Bilgi sızıntısını önlemek için Madam Selner ile ilgili tüm konular hiçbir zaman telefon veya e-posta yoluyla tartışılmazdı. Bu yüzden yönetici şimdiye kadar Güney Kore'de olanlardan habersizdi.
“Şimdi, lütfen bana ne olduğunu açıklayın.”
Müdür bir iki dakika Madam Selner'a baktı. Yavaşça başıyla onayladı ve ancak o zaman müdür sıkıca kapanan dudaklarını bir kez daha açtı.
“Madam Selner, Avcı Seong Jin-Woo'yu ‘gözlemleyebildi’.”
“Sonuç neydi?”
Yönetici gücünün nasıl işlediğini biliyordu, bu nedenle ‘gözleminin’ sonucu, ‘işe alma’nın kendisi kadar önemliydi.
“Avcı Seong Jin-Woo…”
“Avcı Seong Jin-Woo…”
Müdür, kuruyan dudaklarını gerginlikle yaladı ve devam etti.
“…Görünüşe göre ‘krallardan’ biri.”
“Ne?!”
Yönetici, koltuğundan fırladı.
Yıllar boyunca tanıştığı tüm güçlü Avcılar arasında yalnızca üç kişiyi ‘kral’ olarak tanımlamıştı. Ve üçü de dünyayı tepeden tırnağa sallayacak kadar güçlüydü.
Kelimenin tam anlamıyla Avcıların zirvesindeydiler! Ve Seong Jin-Woo adlı adamın da şimdi bu listeye dâhil edilmesi gerekiyordu.
Yönetici, bakışını Madam Selner'a çevirdi ve ona sordu.
“Bu, Avcı Seong Jin-Woo'nun diğer Özel Otorite seviyesindeki Avcılara eşit bir güce sahip olduğu anlamına mı geliyor?”
Garip bir şekilde, hemen başını salladı.
“Affedersin?”
Yönetici kaşlarını çattı.
Müdür, patronunun şu anda nasıl hissettiğini fazlasıyla anlayabiliyordu. Ne de olsa aynı cevabı duyduğunda o da benzer bir tepki göstermişti.
“Görünüşe göre... Kendimi biraz açıklamam gerekecek.”
Konuşması bu sözlerle başladı.
“Her şeyden önce… İkinizin de ne tür bir yeteneğe sahip olduğumu bildiğini varsayıyorum.”
Yönetici ve müdür aynı anda başlarını salladılar. Yönetici önce konuştu.
“Uyanmışların ‘diğer tarafın’ güçlerine bağlı insanlar olduğunu söyledin.”
Madam Selner, Uyanmış'ın gözlerine bakarak Uyanmış'ı diğer tarafa bağlayan ‘geçidi’ hissedebiliyordu.
Ancak ‘diğer taraftan’ o kadar inanılmaz bir güç alan bazı Uyanmışlar olduğunu ve bunun yerine kör edici bir ışık seline benzediğini söyledi.
Bunlar tam olarak bahsettiği ‘krallar’dı.
“Öyleyse, Avcı Seong Jin-Woo'nun farkı nedir?”
“Geçidi yok.”
Madam yine korkudan titredi.
“Gözlerinin içine baktığımda içindeki karanlık bana bakıyordu. Aman Tanrım. Karanlığın ta kendisiydi.”
Müdür yardımcısı bunu hemen reddetti.
“Ancak, Avcı olarak görev yaptığı süre boyunca birçok insana yardım etti ve onu senin tarif ettiğiniz kadar kötü biri olarak göremiyorum…”
Avcı Seong Jin-Woo gerçekten de gaddar, kötü bir birey olsaydı durduk yere silah doğrultan iki ajanı hemen öldürürdü. Ancak, fazla umursamadan boş vermişti.
Madam başını salladı.
“Avcı Seong Jin-Woo'nun iyi mi yoksa kötü bir adam mı olduğundan bahsetmiyorum.”
Gözlerinde parlayan ışık kararlıydı.
“Hayır, gücünün kökeninden bahsediyorum.”
Yönetici o zamana kadar elleri çenesinin altına bastırarak onu dinliyordu ama sonunda sesini yükseltti.
“Onun güçlü bir Avcı olduğuna dair bir hata yok, değil mi?”
Madam başıyla onayladı.
“Avcı Seong Jin-Woo, başkasının gücünü ödünç almıyor. Sadece içinde bulunan güce güveniyor, bu yüzden geçitle sınırlı değil. Yani…”
“Gücünün sınırı yok…”
Müdür ani bir ürpermeden önce dalgın bir şekilde mırıldandı. Herhangi bir sınır olmaksızın fışkıran güç seviyesinin potansiyel olarak ne kadar saçma olabileceğini hayal bile edemedi.
Yönetici, iki konuğunu da dinledikten sonra derin bir düşünceye kapıldı. Ve kısa bir süre sonra bir şeye karar vermiş olarak başını salladı.
“Madam, sıkı çalışman için teşekkür ederim.”
Yönetici, Madam Selner'ı uğurladıktan sonra yardımcısıyla birlikte Avcı Bürosu'nun yer altı katlarına indi.
“Yönetici, nereye gidiyoruz?”
“Dokuzuncu bodrum kat.”
“Eski kayıtları sakladığımız yer burası değil mi?”
“Orada, kayıtların yanı sıra güvence altına alınmış başka bir şey daha var.”
Yönetici, asansörün ekran panelindeki sayının giderek azalmasını izledi ve devam etti.
“Madam Selner’ın gücüne güvenemiyorsak onu getirmek için farklı yöntem kullanmalıyız.”
O adam hala çok gençti. Ve akıl almaz bir güce sahipti.
Avcı Seong Jin-Woo gerçekten Madam Selner'ın elinden kaçacak kadar inanılmaz bir güce sahipse artık bunun ışığın gücü mü yoksa karanlığın gücü mü olduğu önemli değildi.
Kendinizi korumak için aldığınız bir bıçak, başkasının bakış açısından ölümcül bir silah gibi görünürdü. Ve yönetici, Seong Jin-Woo adlı bıçağa sahip olmak istiyordu.
Hedeflerine vardılar ve bir dizi elektronik kapı kilidinin kilidini açarken dokuzuncu yeraltı katına doğru yavaşça yürüdüler. Yanlarından geçerlerken birkaç Büro ajanı onları selamladı, ama yönetici hiç bakmadı.
“Ortaya çıkan ilk S-Seviyeli Kapı’yı hala hatırlıyor musun?”
“Elbette.”
Batı Amerika Birleşik Devletleri'nin bir bölümünü yok eden tarihteki en kötü zindan molasını kim unutabilirdi?
Amerikan hükümeti dünyanın en güçlü Avcılarını inanılmaz derecede büyük bir ödülle topladı ve sonunda, o S-Seviyeli Kapısından çıkan patron seviyesindeki canavarı öldürmeyi başardılar.
Ancak bu karşılaşmadan sadece beşi kurtuldu. Yani, sadece tek bir canavar düzinelerce en iyi Avcıyı öldürmeyi başarmıştı. Onların fedakârlığı olmasaydı Amerika Birleşik Devletleri ulusunun varlığı tamamen sona erebilirdi.
Amerikan hükümetinin kalan beş kurtarıcıya ülkenin kendi haklarına eşit hakların verilmesinin nedeni buydu ve ‘Özel Otorite seviyesi’ terimi buradan kaynaklanıyordu.
Yönetici, insanlık tarihinin en kötü trajedilerinden birine neden olan canavarın adını söyledi.
“Ejderha Kamish…”
Büyücü tipi Avcılar, ‘Kamish’in ölümsüz bir alev anlamına geldiğini söylememiş miydi?
Yerdeki en derin odaya girdiler ve yönetici orada bulunan kasayı açtı. Ve işte o zaman, ağır bir koruma altında ve sürekli izlenen tek bir Runik Taş kendini gösterdi.
Müdür şaşkınlıkla irkildi.
“Bu durumda, o şey…?”
“Tahminin doğru.”
Yönetici elini Runik Taş’a koruyan güçlendirilmiş camın üzerine koydu ve gülümsedi.
“Bu Runik Taş, o Kamish’in cesedinden çıktı.”
Özel Otorite seviyesindeki Avcılardan ikisi, Kamish baskını sona erdikten sonra ABD'ye yerleşmişti. Bir bakıma Kamish'in ABD'ye verdiği hediyelerdi.
Amerikalılar, bunun gibi başka bir felaketten kaçınmak için Avcı Bürosu'nu kurmuştu ve tüm güçlerini Avcıların güçlerini geliştirmeye odaklamıştı. O zamandan beri yaklaşık sekiz yıl geçti.
Basitçe hayatta kalan Özel Otorite Seviyeli Avcılar arasında Büyücü tipi Avcılar olmadığı için Kamish'in Runik Taş’ı, Avcı Bürosu'nun altındaki bu soğuk yer altı deposunda saklanmış, yeni bir sahibin gelmesini bekliyordu.
Yönetici cam kasaya bakarken anlamlı bir gülümseme oluşturdu.
“Kamish çok yakında güzel ülkemize paha biçilmez bir hediye daha sunacak.”
BL: Evet bugünlük de bölümün sonuna geldik yarın yine aynı saatte görüşmek üzere. İyi okumalar. Yorum atmayı ve beğenmeyi unutmayın