"Ben Tanrı için bir haçlı oldum
ve günahım yüzünden oraya git.
Geri gelmeme dikkat etsin
çünkü bir bayan benim için üzgün
ve onunla onur duymalıyım:
benim isteğim bu.
Ama eğer aşkı değiştirirse,
Tanrı ölmeme izin versin
(Albrecht von Johannsdorf. Çeviren: M. Lushchenko)
ve günahım yüzünden oraya git.
Geri gelmeme dikkat etsin
çünkü bir bayan benim için üzgün
ve onunla onur duymalıyım:
benim isteğim bu.
Ama eğer aşkı değiştirirse,
Tanrı ölmeme izin versin
(Albrecht von Johannsdorf. Çeviren: M. Lushchenko)
Öykü sarkaç gibi. Önce bir tarafa, sonra diğerine gider. İlk başta, Haçlılar Suriye ve Tunus’a yönelik kampanyalara başladılar, şimdi Suriye ve Kuzey Afrika’daki mülteciler kalabalıkları Avrupa’ya taşınıyor ve bu insanlar ve diğerleri daha iyi bir yaşam için çekti ve umutlarını çekti. Burada çalışmak istemiyoruz, ama bizim için her şeyin yapıldığı yere gideceğiz veya Tanrı'ya soracağız ve o bize her şeyi verecek. İşte bu - insan doğasının tembelliği. Bununla birlikte, başlangıç olarak, yani Doğu Haçlı Seferleri'nin nedenlerini anlamak için, zihinsel olarak ortaçağ Avrupa'sına gidelim ve fantastik bir “zaman makinesinin” elinde olsaydık orada ne göreceğimizi hayal etmeye çalışalım. Öncelikle, şehirlerin büyüklüğü küçük ve köyler sadece birkaç evden oluşuyor. Yollar genellikle toprak yollardır ve taş döşemeler azdır ve Antik Dünya ve Roma egemenliği döneminin yanı sıra nehirlerde duran kemerler şeklinde taş köprüler bırakılmıştır.
Clermont meydanında Birinci Haçlı Seferi vesilesiyle Papa II. Kentin vaazı. 1835 D. Sanatçıya Göre Resim Francesco Aetz (1791 - 1882).
Fakat her yerde şövalyeler-feodal beylerin kaleleri yükseliyor. Herhangi bir tepe veya tepe tahkimatı taşır ve Hıristiyan manastırları da tahkim edilir. Bununla birlikte, bazı açılardan, bu resim, çocukluktan beri alıştığımız görüntülerden, Orta Çağ tarihine ait bir ders kitabındaki resimleri izlemekten doğan, oldukça farklı. Tüm taş kaleler değil. Ondan uzak! Birçok - ve çoğunluğun etrafında, sadece kireçle kaplı ahşaptan yapılmış kaba yapılardır. Ve bazıları da döşemeli ... inek gizleniyor! Bu, estetik uğruna değil, çok estetik olduğu için yapıldı, ama onları okçuluk oklarından korumak, çünkü sahiplerinin birbirleriyle ve hatta kralın kendisi ile çok sık savaşması gerekti!
Kuşkusuz, inşaatın her yerde devam ettiğini not edeceğiz. Sadece surlar inşa edilmedi, aynı zamanda sayısız katedraller inşa edildi - başlangıçta çömeldi ve Romanesk tipinde büyüktü. Şey, ve daha sonra, XII. Yüzyıldan itibaren - gökyüzüne bakarak ve kuleler ve kulelerle süslenmiş - Gotik katedraller. İlginçtir ki, oduncular ve demirciler bu toplumda çiftçilerden daha değerlidir. Ne de olsa, ortak çabalarla ormanları azaltan, ekilebilir alanlara indirgeyen varlıklardır. Bu nedenle, bu arada, Batı Avrupa masallarında odunculardan sıkça bahsedilmektedir: bu meslek Orta Çağ'ın başlangıcında çok onurlu ve sorumluydu. Ne de olsa, her on Avrupalıdan dokuzu birbirinden ayrılmamış köylerde, kurtlar ve yaban domuzlarının yaşadığı tedavi edilmemiş topraklar ve ormanlarla yaşadı. Loggerlar sadece ormanı sökmekle kalmayıp aynı zamanda onu fenalaştırmıştır.
Bununla birlikte, en azından yaşlıların kilitleri ile oldukça nadir şehirler arasında, insanlar çoğunlukla sık sık yemek yemediğinde, Grimm kardeşlerin aynı masallarında da okuyabildiğimiz bazı bağlantıların olduğu gerçeğinin kullanımı nedir? Kuraklık, kasırga, akasya saldırıları - ve şimdi bütün bölgeler açlıktan ölmek zorunda ve şefaat için Tanrı'ya dua ediyorlar. Evet, ve kime hala umut edebileceklerini, ancak Tanrı'ya? Ne de olsa, şatodaki efendileri genellikle kendileri gibi - yoksul köylüleri olarak kendi emekleriyle beslendikleri için açlıktan ölüyorlardı. XI yüzyılın sonu. Tüm özellikle ciddi testler oldu. Evet, ormanlar kesildi, kaleler ve manastırlar kuruldu, ancak çiftçiliğin başarısı, Avrupa nüfusunun artmaya başlamasına neden oldu. O sırada her ikinci kadın doğumda ölmekle birlikte, ebe ellerini yıkamadığı için, yiyenlerin sayısı her yerde artmaya başladı. Dahası, feodal şövalyelerin ailelerinde çocuk sayısı özellikle hızla artmış ve yaşam koşulları köylülerinkinden daha iyiydi. Ve yanlış bir şey olmazdı, sadece her feodal efendi, toprağı ve kaleyi bütün haklarını ve mülklerini miras alan en büyük oğluna geçti. Ama sonra ne yapmalı genç? Biri rahip oldu, biri kraliyet servisine gitti, ama birçoğu kendileri için bir yer bulamadı ve herkesi soran en gerçek soyguncular oldu. Kilise, feodal lordların keyfiyetini sınırlamaya çalıştı, “Tanrı'nın dünyası” denilen - yani savaşmanın yasak olduğu zamanı tanıttı, fakat bu biraz yardımcı oldu.
Süreli bitki mahsulleri, kuraklık ve sığırların ölümünün eklendiği sürekli soygun ve cinayet koşullarında, insanların dinlerini kurtarmaya çalıştığı şaşırtıcı değildir. Bu nedenle kutsal yerlere - ve hepsinden önemlisi Filistin'deki Kutsal Kabir'e - hacıların sayısı sürekli artmıştır. Bu yüzden, sadece 1064'te Bamberg'den Bishop Günther, yedi bin hacıya götürdü, bu yüzden kendilerini kendilerini hakikatlerinden arındırmayı ve daha sonra kendilerini cennette bulmayı hayal ettiler. Ve hepsi bir geceleme için beslenmeli ve sağlanmalıydı. Fakat gruplar ve daha küçükler vardı ve hepsi Kudüs'e ayaklarının üzerinde yürüdüğü, ayaklarının üzerinde yürüdüğü levhaların üzerinde yürüdüğü ve Tanrı'nın merhametini elde etmek için tapınaklarına saygı duydukları, Rab'bin merhametini ve işlerinde sağlık ve iyi şanslar sağladıklarını söyledi!
Onlara sahip olan Araplar, Hristiyanları engellemiyordu, ama çok sık sık dini duygularına hakaret ediyorlardı. Böylece, 1010’te örneğin Halife Hakim, Kutsal Kabir Kilisesi’nin imhasını emretti ve buna karşılık olarak Papa, derhal Müslümanlara karşı kutsal bir savaş ilan etmeye başladı. Ancak Hakim kısa süre sonra öldü, yıkılan binalar restore edildi ve savaş başlamadı.
Ancak, bu ne yaptı? Avrupa'da yaşam yıldan yıla giderek zorlaştı ve kurtuluşun tek umudu - Hristiyanlığın efsanevi tapınağı - Kutsal Kabir - Müslümanların elindeydi ve ona ibadet etmek zorlaşıyordu. Bir şey kaldı: kutsal cisimleri zorla restore etmek, o dönemin neredeyse her Hıristiyanının kurtuluşunu beklediği. Ve böylece, daha sonra “Haçlılar” adını alan tüm dünyaca iyi tanınan Doğu'ya yönelik kampanyalar başladı ve bu, Avrupa'da ilk haçlıların ortaya çıkması şeklinde oldu.
Ancak burada hemen veya hemen görünmediler. Yani, Doğu’daki ilk yürüyüşün 1096 yılında Papa Urban II tarafından ilan edildiğini biliyoruz, ancak bunu yalnızca yüksek sesle söyledi. Ama kim ilk defa tam olarak bunu düşündü? Bu fikri kim yetiştirdi, aklında tuttu, gündelik sıradan işler yaptı? Ya da o zamanlar birçok insan arasında yayıldığı bir tür entelektüel merkez vardı ve zaten Roma papalarından biri ana sözcüsü idi.
Fransız tarihçi Louis Charpentier bu soruların cevaplarını bulmaya çalıştı. İlk kez, Kutsal Kabir'in kurtuluşu için kâfirlere karşı bir kampanya ve belki de bazı önemli amaçlar için - kim bilir, bininci yılın Roma Papa'sının - Sylvester II'ye geldiğine inanıyor. Roma Katolik Kilisesi onu özellikle kutsal olarak görmese de, daha önce “yağmalamayı ve soygunla meşgul” olan “tanrının ateşkesini” kabul etmek için soygunculuk ve soygunla uğraşan asil lordları zorlamayı başardı! Papa seçilmeden önce, yetenekli bir matematikçi, mucit olarak tanınan ve hatta kilise organını bu şekilde geliştiren bir Benedictine keşiş Herbert idi. Dahası, çalışmalarını İspanya'da tamamladıktan sonra, o zamana kadar İspanya'nın önemli bir bölümünü ele geçiren Moors'la hiçbir şekilde savaşmak istemedi. Öncesinde asıl amacı olan Kudüs'teki haçlı fikir fikrini o zamanlar dünyanın merkezi olarak kabul etti.
Aynı zamanda, Hristiyan kilisesinin Avrupa’daki etkisi de istikrarlı bir şekilde arttı, Batı feodal beyleri Bizans’lıları kalabalıklaştırdı ve Dük Guillaume de İngiltere’yi fethetti. Yani, Roma'nın gücü Hristiyan Avrupa'nın eteklerinde çok zordu. “Papa Canossa” olarak bilinen Papa Gregory VII ve takvimin aydınlanan reformcusu buna katkıda bulundu ve aynı zamanda bir Benedictine de vardı, çünkü aynı normların Güney İtalya'da güçlerini kurabilmeleri için çok çaba sarf etti! Gregory VII, kampanyayı kâfirlere karşı bizzat yönlendirmeye karar verdi. 50 meraklıları onu takip etmeyi kabul ettiler, ancak Alman imparator ile çatışma onu bu fikri terk etmeye zorladı. Halefi Papa III. Victor, selefinin çağrısını yineleyerek üyelerine günahları bağışlama sözü verdi, ancak şahsen katılmak istemedi. Pisa, Cenova ve sürekli olarak Müslüman korsanların baskınlarından muzdarip birçok İtalyan kenti, filosunu donattı, Afrika kıyılarına yelken açtı ve Tunus'ta iki şehir yaktı, ancak bu sefer geniş bir yanıt alamadı.
Bu arada Gregory VII, Bizans'ı Türklere karşı mücadelesinde desteklemeyi de amaçlıyordu. Bu yüzden, 1095'te, bir sonraki Papa ve yine Benedictine Urban II'de bir kez daha Doğu'ya bir kampanya ilan edilmesi hiç şaşırtıcı değil. Şaşırtıcı bir şekilde, bu daha önce yapılmadı. Fakat bütün bu papalar Benedictine ise ... o zaman, bu fikrin Saint Düzeninin rahipleri arasında doğduğu söylenmez. Benedict ve bu çağrıda somut bir somutlaşmış örnek var mı? Başka bir şey de, kampanyanın asıl tetikleyicisinin baba olmadığı, ancak Hermit’in adı verilen yoksul Hermi Petrus’un Picardy’den geldiğini söylemenin daha doğru olacağı yönünde. Calvary ve Kutsal Kabir ziyareti sırasında Müslümanların zulmünü görerek güçlü bir öfke hissetti. Patriğin yardımını talep eden mektuplar almış olan Peter, Papa II. Urban'a Roma'ya gitti. Daha sonra, çıplak ayakla ve ellerinde çarmıha gerilmiş bir paçavra giyen, her yerde Doğu Hristiyanları ve Kutsal Kabir'in kurtarılması için bir kampanya fikrini vaaz eden Avrupa şehirlerinden geçti. Şerefine dokundukları sıradanlar onu bir aziz olarak görüyorlardı ve hatta birçok yazar hakkında yazdığı gibi, “eşeğinden bir hatırayı parçalamaktan mutluluk duyduğuma saygı duyuyordu.” Dolayısıyla kampanya fikri kitleler arasında geniş çapta yayıldı ve gerçekten popüler hale geldi.
Ancak, elbette, her zaman doğru olmasa bile, çok spesifik bir eylem, olay ya da ... onunla ilgili bilgilere dayanmazsa, hiçbir propaganda başarılı olamaz. Ne de olsa, Batı’da olan şey, Doğu’daki olaylardan doğrudan etkilendi, ancak modern süpervizörlerin ve uydu haberleşmelerinin yokluğunda, mesajlar onları yıllarca orada bekliyordu! Dolayısıyla Claremont Katedrali'ndeki Papa Urban II'nin sözlerinde yer alan bilgilerin aşağıdakileri söylediği tam olarak doğru değildi: “Kudüs ve Konstantinopolis kentinden, önemli haberler bize geldi ve daha önce sık sık kulaklarımıza geldi, Pers krallığının halkının, Allah’a yabancı bir uzaylı, inatçı ve asi insanların, gönülsüz bir şekilde huzursuz ve Rab’e ruhlarına sadık kaldıklarını, bu hristiyanların topraklarını istila ettiklerini, kılıcımıza boğduğunu, soygunu, ateşi ... var] Sen kimsin, kimsin, Tanrı her şeyden önce çok şey yaptı оружия ve size karşı çıkan düşmanları ezmek için ruhaniyet, el becerisi ve cesaretin büyüklüğü? ”Fakat Hıristiyanların güçlü düşmanı Pers krallığının insanları değil, Selçuklu Türkleri, liderleri kendilerini Selçukluların soyundan gören Türk kabilelerinin Müslüman göçebeleriydi. Selçuklu Türkleri, XI. Yüzyılda Togrul'un altında Orta Asya'dan geldiler, Persia'yı işgal ettiler ve yüzyılın ortalarında Orta Doğu'ya gittiler. 1055’te, Selçuklular, Orta Doğu’nun en zengin şehri olan Bağdat’ı ele geçirdiler ve 1064’in de Gürcistan’ı, Ermenistan ve Azerbaycan’ı fethetti. Dört yıl sonra, 1068'te, Sultan Arslan'ın önderliğinde, Bizans İmparatorluğu'nun topraklarını ele geçirmeye başladılar. Öte yandan, önemli olmayan bu detaylardı. Diyor ki, “bir erkek olur ve suçluluk bulur!”
Batı Avrupa şövalyesi XI. metal bir heykel gibiydi.
Evet, Bizans artık büyük Roma geleneklerinin mirasçısı olarak Avrupa'nın her şeyde eşit olduğu büyük bir güç değildi. Bulgarlar, Ruslar ve güneyli İtalyan Normanlar ile iki yüzyıl boyunca süren sürekli savaşlar onu askerlerini kuzeye, şimdi Akdeniz'e ve ülkenin kendisinde göndermek zorunda bıraktı, güç mücadelesi durmadı. Türkler kendilerine imparatorluğun doğu sınırlarında bir tehdit oluşturduklarında, Bizanslılar onlara karşı büyük güçler attılar, ancak Manzikert Savaşı'ndaki yılın 26 Ağustos 1071'u, Bizans İmparatoru Roma IV Diogen'in Selçuklu'nun esirliğinde olduğu ciddi bir yenilgiye uğradı. Daha sonra, 1077 yılında Türkler, başkenti Konya'da bulunan Koniysky (veya Rumsky, Romeysky) Sultanlığı'nı ele geçirilen topraklarda kurdu ve sınırlarını kademeli olarak tüm Küçük Asya'ya genişletti. Bizans'ın yeni imparatoru Alexey I Komnenos, artık bu kadar ciddi bir düşmanla savaşacak insan kaynağına sahip değildi. Ama yine de bir şeyler yapmak zorunda kaldım. Ve sonra, umutsuzluk içinde, Papa II. Kent'e bir mektup gönderdi ve ondan, "Pers krallığının halkları" nın Doğu'dan genişlemesiyle mücadele edebilen Batı ülkelerinin askeri güçlerinin yardımı ile kayıp toprakları kurtarmasına yardım etmesini istedi. Basileus'un mesajı iki nedenden dolayı babama hoş oldu. Birincisi, artık Kutsal Toprakların fethine tamamen meşru şartlar altında öncülük etme fırsatı buldu. İkincisi, askerlerin önemli bir bölümünü Doğu'ya göndererek, onları hemen birçok sorunu çözen Avrupa'dan çıkardı.
Ve Kasım 18’ta, Kasım 1095’ta, Pope Urban II, bir çok acil kilise sorununu çözmesi beklenen Clermont’ta bir piskopos konseyi topladı. Katedral Fransa'da yapıldığı için, çoğunlukla gelen Fransız piskoposlarıydı. Ancak, Kasım ayının 27 Katedrali'ni tamamlayan Papa, ejderhaları değil, doğrudan katedralin yapıldığı sarayın önündeki meydandaki insanlara hitap ettiği dev bir insan kalabalığının önünde halka açık bir konuşma yaptı. Ve tam metni bize ulaşmasa da, onu duyanların birçoğu, hatıralara öylesine çarptı ki, sonradan yazabildiler ve kendi sözleriyle bile, günümüze getirdiler.
Özellikle, söylenenlere, bu hikayede Doğu Hristiyanları ve Türkçeleri ile yüzleşmeyle ilgili tüm koşulları izleyenlere izah eden, Fulkheriy Shatrsky'nin (Fransız Haarisi, Birinci Haçlı Seferi), “Kudüs Tarihi” nde bulunabilir. fatih, papa şöyle dedi: “Size bu konuda temyiz etmiyorum, ama Rab kendisi, bu nedenle sizi, Mesih'in öncülerinden, hepinizin - atlıların ve yayaların, zenginlerin ve fakirlerin - inananlara yardım etmek için toplanıp acele etmelerini tavsiye ediyorum. Mesih'te, bir şekilde, o çürümüş kabileyi topraklarımızın harabesinden uzaklaştırmak için. Bunu burada olanlara söylüyorum ve diğerlerine [sonra] söyleyeceğim: İsa'nın emrettiği gibi! Orada, yolda, ya da yoldayken ya da putperestlerle savaşan, ölümlü yaşamlarını sona erdiren herkese, derhal günahlarından fesih alacaklar. Bundan dolayı oraya gidecek herkese söz veriyorum, bunun Rab'den doğru olduğunu. Bu kadar aşağılık, temel, şeytana hizmet eden kabilenin yüce Rab'be olan iman sahibi ve Mesih adına kutlanan bir insan tarafından üstesinden gelinmesi ne kadar üzücü olurdu. Sizler gibi Mesih'e inananlar için yardımda bulunmazsanız, Rab'bin kendisinden ne kadar hakaret edeceğiniz hakkında. Papa, “Baştaki kâfirlere karşı görkemli savaşa git,” dedi papa, “ve her zamanki gibi, inananlara karşı sık sık savaşmış olanlar ödüllendirilecek. Ve daha önce soyanlar Mesih'in savaşı olacaklar. Eskiden kardeşlerine ve akrabalarına karşı savaşanlar barbarlara karşı yeterince mücadele etsinler. Ebedi ödüller şimdiden daha önce tüccarın acınası katılıma hizmet edenlere dağıtılıyor. Daha önce [boşuna] bedenlerine ve ruhlarına eziyet edenler, şimdi çifte ödül için savaşacaklar. Talihsiz ve fakir şimdi, zengin ve dolu olacak; Rab'bin düşmanları orada, onun arkadaşları olacaklar. Yola çıkmak isteyenler ertelemelerine izin vermediler, ancak uygun yerlerde biraraya geldiklerinde, bir sonraki ilkbaharda Lord tarafından yönetiliyorlar ve mümkün olan en kısa sürede yola koyuldular. ”
Batı Avrupa şövalyesi XI. ve cihaz kalkanı.
Bu tür bir ifadenin ve hatta Mesih'in zaferinin ağzından bile dünya üzerinde toplananların yüreklerinde bir cevap bulamadıklarını, ancak derhal Tanrı'nın arzu ettiği şekilde bağırdıklarını açıktır! Yollarını seçtiklerini belirten bir işaretle, Clermont'taki meydanda toplanan insanlar derhal kıyafetlerini dikmeye başladılar. Ve burada başka bir tarihsel tutarsızlıkla karşılaşıyoruz. Bu yüzden aynı Fulkheriy Shatrsky şöyle yazdı: “Ah, ipekten yapılmış ya da altından işlenmiş bu haçları görmek bizim için ne hoş ve sevinçliydi, bu haçların savaşçıları, din adamları ya da meslekten olmayanları, omuzlarında pelerinlerini giyiyorlardı. papanın emriyle [kampanyaya] devam etme sözü verdiler. Gerçekten, Rab'bin adı için onuruna savaşa hazırlanan askerler haklı bir şekilde böyle bir zafer işareti ile işaretlenmeli ve esinlenilmelidir. ” Ve hemen soru ortaya çıkıyor: diğer yazarlar hacıların atkıları karmakarışık hale getirdiğini ya da kumaşların yırtık şeritlerini yırtıp pelerinlerini dikildiğini nasıl bildirir? Üstelik, bazı yerlerde bu haçların kırmızı kumaştan, aynı zamanda kırmızı ve beyaz renkten yapıldığı, diğerlerinin ise bedenin üzerinde bir haç yaktığı söylenir!
Bu haçların Clermont'ta toplananlar için önceden hazırlandığını bilseydik şaşırtıcı olmazdı (!), Çünkü papaların zenginlikleriyle, dikmek büyük bir sorun değildi, hatta altınları binlerce haçla süslemek büyük bir sorun değildi. Ve o zaman, o zamanlar sürekli kırmızı ve beyaz renkte kıyafetler giyen, o zamanlar tamamen şüpheli olan “şalları” kastetmeyen! Bu nedenle, büyük olasılıkla, tüm bu haçlar ve büyük miktarlarda önceden hazırlandı ve zaten burada, Clermont'ta, dini duygularını ve kendi kendine değer duygusunu ısıtmak isteyen herkese dağıtıldı. Sonuçta, altın işlemeli haçlar (bunun sadece bir altın iplik olmasına rağmen) çok değerli bir şeydi ve… çok güzellerdi! Burada, tam burada, bağlanmış ve kesilmiş, “haçlılar” kendileri bir haç biçiminde kıyafetlere diktiler, kırmızı ve beyaz ipek kurdeleler olabilirdi! Yani, ilk Haçlıların haçları en basit haliydi: ya eşkenar uçlu klasik bir Yunan düz haç şeklinde ya da Latin haçlarıydı ve hatta birisinin papalık haçı bile vardı. Sonuçta, onun üzerinde daha fazla haç vardı ve bu aniden bu haçı giyen kişi daha fazla kutsallığa inecek mi?
Kask servillera XIII - XIV. “Büyük kask” ın altında başlıklı kask olarak görev yaptı. Ancak aynı kasklar, 1099'teki savaşçı için de ana koruma aracıydı (Belediye Müzesi, Torres de Quart de Valencia, Valensiya, İspanya).
Ve kimsenin bu “olayı” “haçlı seferi” olarak adlandırmaması ilginç. Daha önce olduğu gibi, “expeditio” veya “peregrinatio” kelimesi kullanıldı - “keşif” veya “hac”, yani sıradan bir hac meselesiymiş gibi görünüyordu, ancak bir silahla. Papa, katılımcılarına kendilerine uygulanan tüm kefaretin, yani eski günahlarının bağışlanmasının tamamen kaldırılması için söz verdi. Ancak, haçlıların kendileri - çoğu zaman insanlar karanlık ve cahildirler (çünkü o sırada başkalarının aranması gerekiyordu!) Bu tür inceliklerini çok az anladılar. Büyük olasılıkla, çoğu saf olarak, genel olarak papanın hem geçmiş hem de gelecekteki tüm günahları kendilerine bıraktığına inanıyorlardı, çünkü onlar sadece marşta değil, inanç yürüyüşünde ve hatta haç işareti tarafından gölgelenmiş!
Şek. A.Shepsa