CHERNIHIV, UKRAYNA: Danyk Rak, bisiklete binmekten, futbol oynamaktan ve ailenin kısa bacaklı köpeği ve iki beyaz kedisi Pushuna ve Lizun ile sessiz anlardan hoşlanıyor.
Ancak 12 yaşındayken çocukluğu aniden kısa kesildi. Rus güçleri başkenti ele geçirmek için başarısız bir çabayla Kiev’in banliyölerini ve çevresindeki kasabaları bombalarken, ailesinin evi yıkıldı ve annesi ciddi şekilde yaralandı.
Rusya’nın faaliyete geçmesinden altı ay sonra Ukrayna’nın işgaliAssociated Press, Danyk’in yanı sıra savaş nedeniyle hayatları alt üst olan bir polis memuru ve bir Ortodoks rahibini de ziyaret etti.
‘Hava kuvvetleri pilotu olmak istiyorum’
Annesi Luda, şarapnel parçalarının vücudunu delip sağ ayağını parçaladıktan sonra enkazdan çıkarıldığını, kanla kaplı olduğunu hatırladığında Danyk’in gözleri yaşarır.
Yaralandıktan yirmi iki hafta sonra hala ayağının kesilmesini ve protez takılmasını bekliyor. Birçok ameliyatından birinde şarapnel cerrahlarının çıkardığı parçayı tutuyor.
Danyk, annesi ve büyükannesiyle birlikte, Kiev’in 140 kilometre (yaklaşık 90 mil) kuzeyindeki bir kasaba olan Chernihiv yakınlarındaki bir evde yaşıyor. Ailenin yakındaki tarlalarda otlayan ineğinin sütünü satıyor. Ön kapıda şeffaf plastikle sarılmış el yazısıyla yazılmış bir tabelada şöyle yazıyor: “Yaralı anneme yardım etmek için lütfen süt alın.”
“Annemin ameliyata ihtiyacı var ve bu yüzden ona yardım etmem gerekiyor. Büyükanneme de yardım etmeliyim çünkü kalp sorunları var” dedi Danyk.
1 Eylül’de okullar yeniden açılmadan önce, Danyk ve büyükannesi, Chernihiv’in dışındaki Rus bombardımanında hasar gören ve yıkılan binaların enkazını temizlemek için haftanın birkaç günü gönüllülere katılıyorlar. Yolda, çoğu temelleri kırılmış eski evinin önünde durur.
Bu benim yatak odamdı, dedi tuğla ve sıva molozlarından çıkan kavrulmuş yatak yaylarının yanında durarak.
Kibar ve yumuşak konuşan Danyk, babasının ve üvey babasının Ukrayna ordusunda savaştığını söylüyor.
“Babam asker, amcalarım asker ve dedem de askerdi. Üvey babam asker ve ben asker olacağım” diyor kararlı bir ifadeyle. “Hava kuvvetleri pilotu olmak istiyorum.”
‘Bu köprü cehennemin yoluydu’
Rusya’nın 2 Nisan’da Kiev’den ve çevresindeki bölgelerden çekilmesinden önce, kentin havaalanına yakın banliyöler ve kasabalar, Ukrayna savunmasını kırmak amacıyla roketler, topçu ateşi ve hava bombardımanıyla dövüldü.
Başkentin sadece 20 kilometre (12 mil) kuzeybatısındaki Irpin’de, polis Teğmen Ruslan Hüseyinov’un her gün devriye gezdiği bir yol boyunca, apartmanların tüm blokları, topçu ateşiyle karardı.
Savaşın ilk aşamalarındaki en dramatik sahnelerden bazıları, binlerce kişinin amansız saldırılardan kaçtığı, yıkılmış bir otoyol köprüsünün altındaki Irpin’den tahliyeydi.
Hüseyinov 16 gün boyunca oradaydı ve yaşlıların çamurlu yollarda el arabalarıyla taşındığı geçitler düzenledi.
Nehir üzerinde ezilmiş beton ve demir çubukların asılı olduğu köprüde imar çalışmaları başladı. Kaçanların kıyafetleri ve ayakkabıları enkazda hala görülüyor.
34 yaşındaki Hüseyinov, hala parçalanmış bir beton levhaya saplanmış, devrilmiş beyaz bir minibüsün yanında duran, “Bu köprü cehennemden gelen yoldu” diyor.
“İnsanları (Irpin) dışarı çıkardık çünkü koşullar korkunçtu – bombalama ve bombardımanla” dedi. “İnsanlar gerçekten korktu çünkü birçoğu çocuklarını, aile üyelerini, erkek ve kız kardeşlerini kaybetti.”
İnşaat ahşabından yapılan haçlar, kayıplarını ve sivilleri kurtarma çabasını onurlandırmak için hala köprünün parmaklıklarına çivileniyor.
Almanya’da büyüyen ve hayattaki güzel şeyleri bir daha asla hafife almayacağını söyleyen Hüseyinov, “Bütün dünya dayanışmamıza tanık oldu” diyor.
“Aklımda her şey değişti: Hayattaki değerlerim” dedi. “Şimdi ne kaybetmemiz gerektiğini anlıyorum.”
‘Savaştan önce başka bir hayattı’
Havari Andrew Kilisesi’nin zemini yeniden döşendi ve duvarlardaki kurşun delikleri sıvanıp yeniden boyandı – ancak Mart ayında olanların dehşeti sadece birkaç metre ötede.
Kiev’in dışında, Rus saldırısının acımasızlığıyla eş anlamlı hale gelen bir kasaba olan Bucha’daki en büyük toplu mezar kilisenin arkasında.
Vurularak öldürülen veya bombalanarak öldürülen siviller için birden fazla cenaze töreni düzenleyen Peder Andriy, “Bu mezarda 30 kadın ve iki çocuk olmak üzere 116 kişi vardı” dedi. Bucha’nın kurbanları devam ediyor.
Peder Andriy, cesetlerin çoğunun Ruslar Kiev bölgesinden çekilmeden önce bulunduğunu söyledi.
“Şehrin dışında olduğu için insanları mezarlığa gömemezdik. Sokakta yatan insanları, ölüleri bıraktılar. Ölüler hala arabalarında bulundu. Gitmeye çalışıyorlardı ama Ruslar onları bombaladı,” dedi Peder Andriy, boynunda büyük bir haç ve koyu mor bir cüppeyle.
“Bu durum iki hafta sürdü ve yerel yetkililer akraba ve sevdiklerinize (yardım etmek için) çözümler üretmeye başladılar. Hava kötüydü ve vahşi hayvanlar cesetleri keşfediyorlardı. Bu yüzden bir şeyler yapılmalıydı.”
Mezar hizmetlerini, çoğu cesetlerin bulunduğu yerin yanındaki kilise avlusunda gerçekleştirmeye karar verdi.
Tecrübe, dedi, kasabadaki insanları fena halde sarstı.
“Sanırım ne kendim ne de Ukrayna’da yaşayan, savaşa tanık olan herkes bunun neden olduğunu anlayabilir” dedi.
“Savaştan önce başka bir hayattı.”
“Şimdilik adrenalinle hayatta kalıyoruz” dedi. “Ama sonrasında onlarca yıl sürecek diye endişeleniyorum. Bunu geçip sayfayı çevirmek zor olacak. ‘Affet’ kelimesini söylemek zor değil. Ama bunu yürekten söylemek – şimdilik, bu değil. mümkün.”
FacebookheyecanInstagramKOO UYGULAMASIYOUTUBE
Kaynak : https://timesofindia.indiatimes.com/world/europe/six-months-on-ukraine-fights-war-faces-painful-aftermath/articleshow/93732284.cms