Kuşkusuz, düşük zayiatların ana koşullarından biri, yeni formların ve savaş yöntemlerinin, yeni taktiklerin - “küçük savaş hileleri” koalisyon kuvvetlerinin ustaca kullanılmasıydı. Savaş bittikten sonra bile hepsi katılımcılar tarafından dile getirilmedi, ancak neredeyse hepsi küresel olarak bütünleşmiş operasyonlar vaat etmek gibi yeni eylem biçimlerinin geliştirilmesinde temel teşkil etti.
Konu alakalı ve ilginç. Ancak bir gazete makalesinin izin verilen hacmine dayanarak, bence savaş sanatında yeni bir kelime olan koalisyon kuvvetlerinin “püf noktaları” ndan en ilginçlerine odaklanacağım.
Ve sadece Iraklılar için değil, bir sebeple ya da başka bir nedenle askeri sanatlarını Amerikan kadar iyi gören birçok ülkeden uzmanlar için. Hayat onların yanlış olduğunu ve belki de yeni askeri harekat biçimlerinin geliştirilmesi ve uygulanmasında askeri biliminin rolünü hafife almaya devam ettiğini göstermiştir.
HAVADAN DOMAIN FETİ
Irak karşıtı koalisyonun müttefikleri tarafından kabul edilen askeri sanatın yeni teorik konumlarından biri, daha sonra açıkça görüleceği üzere, Irak'taki hava üstünlüğünü kazanma operasyonlarında uzun, düşük stresli ve neredeyse meraklı gözle görünmeyen barış dönemindeki eylemdi.
Bu sorun, Amerika Birleşik Devletleri ve Büyük Britanya (1998'den Fransa'ya kadar) tarafından Saddam için uçuşa izin verilmeyen (yasak) olan operasyon ve tiyatronun önceden hazırlanması sırasında çözüldü. havacılık sınırları Irak'ın 36. (Nisan 1991) kuzeyinde ve 32. paralelin (Ağustos 1992) güneyinde kurulan bölgeler. 1996 yılında, güney bölgesinin sınırı 33. paraleline “yükseltildi”. Aslında, hava sahasındaki Irak egemenliği, topraklarının sadece üçte birinde tanındı. Müttefik uçaklar, topraklarının geri kalanında üstün kaldı. Yasal bir gerekçe olarak, Müttefikler BM Güvenlik Konseyi'nin 688 (1991) sayılı Kararını anladıklarından bahsettiler, ancak bu bölgelerin oluşturulmasına karar metninde izin verilmedi.
Bununla birlikte, Müttefikler kendilerini Irak havacılığından belirlenmiş bölgelerin sadece “önemsizini” sağlamakla sınırlamadılar ve Irak’ın hava savunma sisteminin unsurları da dahil olmak üzere temel hedefleri vurmaya başladı. Amerikan F-1994 avcı uçaklarının yanlışlıkla BM personelini taşıyan iki helikopteri düşürdüğü 15'taki kuzey uçamayan bölgedeki trajik olay bile bu görevin çözümünü etkilemedi. Bu "hatanın" bir sonucu olarak, 26 kişi öldü.
Daha sonra, 1998’te, Irak’ın parçaların geliştirilmesi, üretimi ve depolanması için yenilgiye uğratılması bahanesi altında hava üstünlüğü elde etmek amacıyla Irak’a karşı tam kapsamlı bir hava operasyonu gerçekleştirildi. оружия Kitle imha, kimyasal savaş ve biyolojik maddelerin dağıtım aracı. ABD ve İngiltere hava kuvvetlerinin çarptığı 97 hedeflerinden, nesnelerin büyük çoğunluğu (% 60'ten daha fazla), hava savunma sisteminin 32 nesnesi, 20 komuta merkezi, altı havalimanı dahil olmak üzere hava savunma sistemine aitti.
Pentagon'a göre, grevlerin etkinliği çok yüksekti - etkilenen nesnelerin en az% 85'i. Ekonomik kriz, ithal edilen askeri teçhizatı ekonomik abluka koşullarında geri getirememe nedeniyle, Irak hava savunma sistemi sorunlarını çözemedi. Görgü tanıklarının hatırlamalarına göre, savaşın başlamasından bir ay önce Irak'ta bulunan ünlü bir askeri gazeteci ve köşe yazarı Vladislav Shurygin, gerçekte, Irak ordusu onlarca yıl boyunca yaptırımları bozdu: binlerce kişiyle etkileyici bir güçle kağıt üzerinde kalmak tanklar yüzlerce uçak ve hava savunma sistemi ile silahlı olan Irak ordusu, gerçekte dünyanın en modern ordusu olan Amerikan koalisyonuna direnen örgütlü bir güç olarak yoktu.
2002'in ortasında, ABD ve İngiliz hava kuvvetlerinin uçuşa yasak bölgeleri korumaya yönelik “barışı koruma” operasyonu, ABD askeri liderliği tarafından Güney Odak Operasyonunda yeniden biçimlendirildi. Operasyonun amacı, Irak'taki askeri saldırılardan kurtulmak için ülkenin savunma sisteminin anahtarı olan askeri teçhizat havasının planlanan imhasıydı. Maalesef, bu operasyonun içeriği genel kamuoyu tarafından neredeyse bilinmemektedir, ancak yeni askeri teori hükümleri açısından bu konuda dikkate değer bir şey olmasına rağmen. 2003’teki Irak savaşı sırasında askeri hava operasyonları koalisyonuna önderlik eden Korgeneral Michael Moseley, hazırlanma ve yönetilme konusundaki bazı ilginç detaylardan bahsetti.
Özellikle, bu operasyonun bir parçası olarak, Haziran 2002’tan Mart 20’a kadar Mart 2003’e, savaşın resmen başladığı ABD Hava Kuvvetleri, 21’in özellikle önemli hedeflerini imha eden Irak topraklarında görev yapan 736 390 görevlerini yürüttü. Güney Oda Operasyonu'na katılan Amerikan pilotlarının asıl amacı, radar, komuta merkezleri ve en önemlisi, Bağdat'ı Basra ve Hassiria'daki askeri tesislerle birleştiren en yeni fiber-optik iletişim ağıydı. Okuyucunun havacılık operasyonlarının ölçeğini anlaması için, 21 736 muharebe türlerinin dört ya da beş hava operasyonundan oluşan tam teşekküllü bir hava kampanyasının içeriği olduğunu vurgulamak isterim. Irak'a benzer bir bölge ölçeğinde böyle bir darbe, Sovyet hava savunma sistemine zorlukla dayanacaktır.
Başarılı bir bilgi kampanyası, operasyonun başarısına katkıda bulundu. Operasyonun gerçek amaçları ve hedefleri, medyada Iraklılar tarafından motive edilmeyen saldırganlık hakkında çok sayıda yayın tarafından dünya topluluğundan gizlendi. Ancak, General Mosley’nin belirttiği gibi, bu zorunlu bir faaliyetti: “Ateşlerini yakıp söndürmek için biraz daha agresif davranmaya başladık ve böylece daha sık cevap verme fırsatını elde ettik ... Tavuğu ayırt etmenin zor olduğu bir durum vardı. yumurtadan. " Sonuç olarak, resmi düşmanlık patlamasından önce, Müttefikler Irak topraklarının% 75'ini kontrol edebildi.
İLK HAVA İŞLETMESİ VE ZEMİN HAZIRLANMASI
Operasyonel sanatta yeni olan, Amerikalılar tarafından tanıtılan, ilk hava harekâtının görevlerini barış operasyonlarında bile, kara harekâtına önceden hazırlık sürecinde gerçekleştirdi. Bu gerçeğin göz ardı edilmesi, birçok uzmanın Müttefik kuvvetlerinin uzun bir hava kampanyası yapmadan neredeyse anında bir kara saldırısı başlattığını iddia etmeye başlamasına neden oldu. Resmen, bu oldu, ama özünde - hava kampanyası oldu.
Daha az ilgi çekici olan şey ise, savaşın aslında Mart 19’in Mart’ındaki 2003’te başlamış olması, Amerikalı ve İngiliz uçaklarının Irak’a yakın olan Irak topçu pozisyonlarına saldırması üzerine George Bush Saddam Hüseyin’in uyguladığı ültimatomun sona ermesinden birkaç saat önce Kuveytli sınır.
20 Mart 2003'in 05 33 büyük çaplı aksiyonu yerel dönemde bombardıman ve A-10, B-52, F-16 ve Harrier saldırganlarının büyük miktarda bombardıman etmesiyle başladı. Operasyon sırasında, 2003 hedefleri için aynı anda programlanabilen ve görüntülerini komut postasına yayınlayabilen yılın 15 modelinin “Tomahawks” ı kullanıldı. Ayrıca, 24 kg ağırlığındaki GBU-900 hava bombaları yeraltı depolama tesislerini imha etmek için kullanıldı. Özel nikel-kobalt alaşımlı bombaların kabuğu, beton 11 m kalınlığında delici olabilir ve bir yanıcı mermi, 500 derecenin üzerinde bir sıcaklığa sahip yanan bir bulut yarattı.
Genel olarak, savaş sırasında, 10 havacılık kanatları ve grupları, Müttefik kuvvetlere hava desteği sağladı. Havacılık, 420 helikopterlerinden daha fazla, 540 destekli ve 1100 yer tabanlı uçaktan oluşuyordu.
Güney Oda Operasyonu kapsamında önceden başlatılan gizli “hava kampanyası” sayesinde, Irak'ta kara operasyonları hem Iraklılar hem de çoğu yabancı askeri analist için neredeyse beklenmedik bir şekilde başladı.
Havacılığın ilerlemedeki eylemleriyle birlikte, CIA uzmanlarının ve ABD Özel Harekat Komutanlığının Irak'ta aktif olması, böyle bir planın uygulanmasında önemli bir rol oynamıştır. Görevleri arasında muhalefet ile bağlar kurmak, Irak Silahlı Kuvvetleri'ndeki potansiyel savunucuları belirlemek, kitle imha silahları için depo alanlarını belirlemek, yıldırım savaşı için bir savaş alanı hazırlamak, hava savunma sistemlerini yenilemek, hava sahaları için sahaları ve başlangıç ekipmanlarını belirlemek de vardı.
Askeri-sanayi kompleksinin üst düzey temsilcilerinin ifadeleri ve Amerikan zırhlı araçlarının çölde hareket etmeye adapte edilmediği ve sadece Mezopotamya'da kullanılabildiği ABD Silahlı Kuvvetleri de dahil olmak üzere sayısız bilgi operasyonunda önemli bir rol oynadı.
Bilgi operasyonları hedeflerine ulaştı ve Irak askeri komutanlığı modern mekanize birimlerin çöl alanını aşma yeteneklerini hafife almaya başladı ve tüm dikkatlerini Mezopotamya'daki düşmanlıkların örgütlenmesine odakladı. Sonuç olarak, Irak dört askeri bölgeye ayrılmıştı: Kuzey (Kerkük ve Musul yakınlarında), Basra'daki genel merkeziyle Güney, Fırat’ın kabadayılık edeceği Fırat ve başkanlık görevlisinin bağlandığı Bağdat. Çöl gerekli dikkat verilmedi. Iraklılar saldırganların Mezopotamya'da ilerleyen standart bir zorla ön cephe operasyonları gerçekleştireceğini varsaydılar. Buna göre asıl vurgu, düellolu durumlarda müttefiklere kabul edilemez bir hasara yol açmaya odaklanmıştır. Düşmanın sadece teçhizatı değil, aynı zamanda savaş teorisini geliştirdiği ve kendisi için kârsız durumları önlemeye çalışacağı fikri, Irak'ın en üst askeri liderliği tarafından değerlendirilmemiştir. Bu nedenle, savaş ağalarının görece zayıf gruplarının güçlü yönlerini kullanabileceği şehirlerde uzun süren bir mücadele düzenlemek yerine, “doğrusal” yüzleşmeye odaklanmaya başladılar. Gelecekte de gösterdiği gibi, şehirlerin açık alanlara açılan duvarları nedeniyle zırhlı kuvvetlerinin Iraklılar tarafından çekilmesi, Müttefik uçaklarının başarılı bir şekilde tahrip edilmesine katkıda bulundu.
İLK FAALİYETLERİN ÖZELLİKLERİ
Uluslararası koalisyonun kara kuvvetlerinin ana darbe kuvvetinin genel eğilimi şu şekildedir. ABD 3 Mekanize Bölümü, çöl boyunca Bağdat'a doğru batıya doğru ve kuzeye doğru ilerlemek amacıyla sol kanatta yoğunlaştı. 1 ABD Seferi Kuvvetleri Birliğinin ülkenin ortasından Basra-Bağdat yolu boyunca kuzey-batıya ilerlemesi gerekiyordu. 1-I İngiliz zırhlı bölümü Basra ve çevresindeki petrol terminallerini kontrol altına alma görevini üstlendi.
Modern kara kuvvetlerinin eylemlerinin taktiğine en canlı şekilde yaklaşan yaklaşımlar, ABD Ordusu'nun yılın Mart 3'unda Bağdat'taki mekanize bölen 2003'in saldırısı sırasında ortaya çıktı. Irak komutasının Dicle ve Fırat nehirleri arasında konumsal savunmayı hedeflediği gerçeğinden yola çıkarak Amerikan komutanlığı klasik bir cephe hattı operasyonu yapmayı reddetti ve yeni bir düşmanlık biçimi - merkezi ağ operasyonu (iç terminolojide) uygulamayı reddetti.
Bağdat’ın mümkün olan en hızlı şekilde önüne geçmek için, 3 Mekanize Tümeni'nin üç teçhizatı (16,5 bin kişi, 239 ağır tank, 283 BMP, 48 yangın destek helikopteri ve ayrıca kendiliğinden tahrik topçu teçhizatı ve çok sayıda arka destek ekipmanı). Tugaylar yerleşimleri atlamak, ikinci kademe kadroya yaklaşıncaya kadar Fıratlar üzerindeki hava alanlarına ve köprülere yaklaşana kadar bekletmek zorunda kaldılar, başkentin güney batısındaki 80 km'deki Karbala kenti çevresindeki Irak Cumhuriyet Muhafızları birimleri tamamen tahrip olana kadar batı yakasında kaldılar. .
Tugaylar, geniş bir cephesinde disseke sütunları olan zorunlu yürüyüşlerle Iraklıların arkasında harekete geçti. Sol kanattaki 2-I Tugayı iki sütunda hareket ediyordu: izlenen araçlar geçilmez yollar boyunca tam hızda hareket ederken, tüm tekerlekli araçlar yollar boyunca daha düşük hızlarda ilerliyordu. Sağda, 1 Tugayının olduğu yerde, tüm araçlar savaş sırasına düştü, önce bir “kama” (önde bir tabur, arkada iki tabur) ve sonra - sıraya girdi.
ABD 3 Tugayı'nın çatışma operasyonlarının ilk gününde, altı ila yedi saat içinde, Irak topraklarının derinliklerine 240 km ilerlediler. Otoyollardaki modern hızlarla bu rakam kimseyi şaşırtmayacak. Ancak, düşmanın günde yirmi kilometre ilerleyeceği gerçeğine dayanarak, eylemlerini planlayan komuta durumunu hayal edin ve aniden büyük bir düşman grubunun arkada çok derin olduğunu öğrendi. Alman blitzkrieg 1939 - 1941'in kabusu gibiydi, ama yeni, daha iyi bir performansla. Iraklıların bütün savunması neredeyse çöktü.
Düşmanlıkların başlangıcında, Amerikan komutanı saldırılarda (“yuvarlanma”) taarruzlar için yeni bir eylem metodu uyguladı: Bir tugay, azami hızda ilerleyen, düşman yerleşim yerlerini ve direniş merkezlerini atlayarak. İkinci tugay takip etti ve yerleşimlerin ve düşmanın direniş merkezlerinin izole edilmesini sağladı. Üçüncü tugayın yaklaşmasından sonra, ikincisi daha ileriydi, ilk tugayın ilerlemesini sağlamaya devam etti ya da tersine o zaman hızlı bir şekilde ilerliyordu, çünkü ilk tugay şimdi yerleşim yerlerinin ve düşmanın direniş merkezlerinin izolasyonunu sağladı.
İlerleme oranını yüksek tutmak ve ilerleyen kuvvetlerin güvenliğini sağlamak için, gündüz veya gecenin herhangi bir saatinde aktif havacılık desteğiyle zaman içinde ve hatlar boyunca telsizler arasında açık bir etkileşim kuruldu.
Pratik olarak bu gibi görünüyordu. 3'in 3 tugatı, mekanize olan bölüm, Nasiriyah şehri yakınında bulunan Talil askeri havaalanını aniden ele geçirdi ve kuvvetlerini bir parçasıyla engelleyerek şehri atlamak için batıya taşındı. 1 Tugayı, Nasiriyah'ın batısını Samawah'a tam hızda geçirdi. 3 Tugayı, Deniz Piyadeleri'nin 2 Tugayı yaklaşana kadar Nasiriyah'da kaldı, sonra Samawah'a giden rotanın kontrolünü sağlamak için kuzey-batıya taşındı.
Çevreleyen Nasiriyah, Mart 23, denizciler ve özel kuvvetler, şehre bir saldırı başlattı. Şehri ele geçirdikten sonra, Amerikalılar güney Irak'ta önemli bir üs kazandılar. Havaalanı sayesinde Talil koalisyon kuvvetleri hızlı bir şekilde takviye edildi.
Operasyonun özel özellikleri, bölümdeki savaş birimlerinin manevra kabiliyetli eylemleri için arka destek kavramını içerir. İlk olarak, 3'in mekanize edilmiş bölümünün arka bakım hizmetinin bir bölümü, Irak'ta cephenin derinlemesine 400 km mesafesinde yoğunlaşan alana ulaşmak için doldurulmuş alanlardan kaçınmakla görevlendirildi. Böylesi bir bölge olarak - güçlü bir grup Amerikalıyı Iraklılardan arkalarına gizlemek için, Necef yerleşiminin güney-batısında çölün bir bölümü tanımlandı (bölgenin geleneksel tanımı “RAMS nesnesi” dir).
Plan tamamen bir başarıydı. 3'in mekanize bölünmesinin teçhizatlarının eylemlerinin hızlı ve ani olması nedeniyle, Iraklılar, Amerikan arka haberleşmelerinin uzunluğuna rağmen, arka ünitelerine önemli zarar vermediler. Güzergâhtan sapan konvoylardan sadece biri, ölüler ve mahkumlar tarafından yaralandı ve yaralandı.
“RAMS tesisinin” güvenliğini sağlama ve Necef köyünü izole etme operasyonu, 1 ve 2 ekipleri tarafından gerçekleştirildi. İlk kademede, 2 Tugayı, 40 saatlerinde yaklaşık 370 km'lik bir güzergahı aştı ve “RAMS tesisinde” düzenlenen ve Mart ayında 10.00, 23'e doğrudan hava desteği ve topçu ateşi ile organize edilen 1 Tugayı işletildi. Kuzeyden (Bağdat'ın yanından) “RAMS objesi” Necef'ten XNUMX-I tugayıyla izole edildi.
Iraklılar, büyük düşman grupların düşmanlıklarının başlamasından sadece iki gün sonra arkalarında beklemelerini beklemedikleri için bölgede harekete geçmeye hazır değildi. Bu nedenle, planlarını düzensiz bir şekilde Amerikalıların beklenmedik taktikleri altında yeniden şekillendirmeye çalışan Irak komutasındaki doğaçlamaların hiçbir etkisi olmadı. Durum, iki gün boyunca Necef bölgesinden birkaç kez ABD’nin “RAMS” alanındaki ABD’ye saldırmaya çalıştığı Irak özel kuvvetler birimleri tarafından bile kurtarılmadı. Özel kuvvetlere zaten, 30'a kadar bin asker ve subaydan, 200'e ve 230'a kadar helikopterden oluşan ve bir grup taktik ve stratejik havacılık tarafından aktif olarak desteklenen bir grup Amerikan birliğine karşı oldukları için başarısız oldular. Müttefiklerin havadaki bölünmemiş kuralı, savaş şartlarını dikte etmelerini sağladı, bazen Iraklıların kafalarını kaldırmalarını engelledi.
Amerikalıların yüksek askeri sanatı, örgütlenme sürecinde, 3-th mekanize bölünmüşlüğünün teçhizatları RAMS bölgesinden büyük bir su bariyeri olan Fırat Nehri'ni geçtiklerinde kendini gösterdi.
BAĞDAŞ YARDIMI HAKKINDA
Bağdat’ı ele geçirme operasyonunun son aşamasında Karbala kentini geçmesi, Fırat Nehri'ni zorlaması, Irak’ın başkentine ilerlemesi ve şehri izole etmesi gerekiyordu. Bağdat'ın izolasyonundan sonra, şehre efendilerin baskınları (baskınları) yöntemiyle hükmetmesi gerekiyordu.
Fırat'ın batısındaki arazi, büyük miktarda kitlelerin hareketlerini, kanallara, sulama kanallarına ve yapılarına, taş ocaklarına ve Kerbela yerleşiminin banliyölerine doygunluğunu sınırladı. Bölümün muharebe birimleri ve lojistik destekleri için tek elverişli arazi, Kerbala ile büyük bir göl arasında dar (4 km'ye kadar) geçiş oldu. Amerikanın şartlarına ilişkin Amerikan komutanlığı sadece bu pasajda ilerlemek zorunda kaldı: içinden r bölgesinin bir çıkışı vardı. Her biri 4 şeridinde iki köprü bulunan Fırat. Doğal olarak, Irak komutanlığı da araziyi doğru olarak tahmin etti ve bu dar şeritte bir “yangın torbası” planladı.
Bu şartlar altında, 5-I mekanize bölünmesini içeren 3 Ordusu Birliği'nin komutası askeri numaralar gösterdi. Iraklıların dikkatini, Kerbela kenti yakınlarındaki geçitten uzaklaştırmak için, Kerbela'nın doğusundaki bir başka bölgede Fırat Nehri boyunca bir köprü seçildi. Ve sonra, iki gün boyunca, 5 Ordusu Birliği'nin tüm çabaları meydan okurcasına onu ele geçirmeye ve bölgedeki Irak ateş gücünü imha etmeye yönelikti. Alınan önlemler kendilerini haklı çıkardı.
Saldırı başarıyla başladı. 2 Tugayı tankları, bir saatten daha kısa bir süre içinde Fırat'ın karşısındaki sahte köprünün batı kısmını ele geçirdi ve mühendislik birimleri köprünün kendisini temizledikten sonra, birkaç saat boyunca düşmana karşı banka ateş ettiler. 2 tugayının eylemleri yalnızca gösterişli olduğu için, Amerikalılar nehri zorlamadı ve savunmasının başarısının düşmanını ikna etmek için akşama kadar bile biraz hareket etti. Aynı zamanda, tugayın engelleyici pozisyonları, Iraklıları, Amerikalıların seçilen sahte cisim yönündeki yeni taarruzlarının kendilerinden tekrar başlatıldığına ve aslında ertesi gün diğer iki parti tugayının mücadelesi için ana yönde mücadeleye destek vermesi gerektiğine ikna etmek için seçildi. Sahte köprüdeki “ilerleyen” birliklerin temel görevi, Irak topçularının pozisyonlarını müteakip yıkımı ile ortaya çıkarmaktı. İki günlük savaşların bir sonucu olarak, Amerikan komutası, topçu ve uçakları yoğun bir şekilde kullanarak, düşmanların Karbala geçidinde bir ateş çuvalı yaratma olasılığını önledi, Iraklıları karşı-batarya mücadelesinde yendi. Aynı zamanda, savaş helikopterleri de önemli bir rol oynadı.
Ana hattaki asıl taarruz (Karbala ve büyük göl arasındaki geçitte) geceleri 1 ile Nisan 2 arasında başladı. Sağda bir tank taburu ve solda bir piyade taburu bulunan 1-I Tugayı, Kerbela'nın girişine girdi. Uzun süredir devam eden büyük bir yangın saldırısı ile zayıflamış olan Iraklıların direnişi önemsizdi. Savaşın başlamasından birkaç saat sonra (Nisan ayının 06.00 2'i), 1 Tugayının tank taburu planlandığı gibi iki köprüye ulaştı, piyade taburu ise bölgeyi küçük düşman gruplarından temizlemeye başladı. Tugayın geri kalan birimleri, Kerbela'nın batısına ve kuzeyine ve 3-I Tugayına - doğuya gömüldü. Plan neredeyse tamamen bir başarıydı - Nisan 15.00’e kadar, 2’in 1 Tugay Tank Taburu tamamen temizlendi ve Fırat Nehri üzerindeki köprülerin yakınındaki batı bankasının kontrolünü ele geçirdi. Tugayın piyade taburu, topçu, uçak ve helikopter silahları ile desteklenirken, tugay mühendislik taburuna atanan mühendis firma ile birlikte, şişme botlarla nehri geçip köprüler yakınındaki doğu kıyılarının kontrolünü ele geçirdi. Görevleri düşmanın köprüden ayrılmasını önlemekti. Bununla birlikte, bu görev yalnızca kısmen çözüldü - Iraklılar kuzey köprüsünün desteğini önceden mayınlı çıkardılar ve Amerikalı alıcılar nesneye ulaşmadan önce bile birkaç patlayıcı cihazı harekete geçirmeyi başardılar.
Güney köprüsü Amerikalılar tarafından güvenli bir şekilde ele geçirilmiş ve buna göre tugaydaki tank taburu karşı bankaya taşınmıştır. Günün geri kalanı ve onu takip eden gece, sahil başını ve genişlemesini güçlendirmek için kullanıldı.
Köprüye yapılan sahte bir saldırıdan sonra serbest bırakılan 2 tugasına, 1 tugayı takip etme, Fıratları zorlama, 1 tugayı savaş oluşumlarını ilerletme ve şehri muhtemel bir düşman rezervi yaklaşımından izole etmek için Bağdat'ın güney eteklerine ulaşma görevi verildi. 1 ve 3 ekiplerinin eylemlerinin geçmişine göre, 2 ekiplerinin eylemleri o kadar başarılı değildi. Etkilenen insan faktörü. Liderliğin mümkün olduğu kadar çabuk hareket etmesi için zorlanan 2 inci tugay komutanı önce koridordan geçmeye değil doğrudan en kısa yoldan gitmeye çalıştı. Sonuç olarak, tugayın tekerlekli ve paletli araçları kanallara ve sulama kanallarına sıkışmıştır. Güçlü bir kum fırtınasının da olumsuz bir etkisi oldu ve planı ihlal eden 2 Tugayı, yalnızca Nisan 3 sabahı Fırat üzerindeki köprüye ulaşabildi.
1 Tugayı, 2 Tugayı için köprünün arkasındaki köprü başında beklerken, Irak Medine Bölümü'ndeki 10 Tank Tugayı'nın tank saldırısını engellemek zorunda kaldı. Kavga zordu. Düşmanın karşı saldırısı, yalnızca “geç” bir 2 tugayının lanse edilmesiyle püskürtüldü.
Daha sonra, 2 Tugayı saldırıyı bir sonraki savaş sırasına göre sürdürdü. Üç saat içinde makineleşmiş bir piyade taburu, Bağdat'ın güney eteklerinde belirlenen alana ilerlemiş, ardından rotadaki tank taburunun birimlerini takip etmiştir. Makineleştirilmiş bir tabur, savaş hattını tüm hareket yolu boyunca Fırat üzerindeki köprüden doğrudan kapattı. Bir tank taburu, 9 ve No. 8 no'lu iki yolun kesişimini bloke ederek ve düşman rezervlerinin yaklaşmasını önleyerek sağ kanatta hareket etti.
2-th tugasının tüm parçaları Fırat üzerindeki köprüyü geçtikten hemen sonra, 1-th tugününün parçaları kalktı ve asıl görevini yerine getirmeye başladı - Bağdat'ın batı eteklerinden Saddam Hüseyin Uluslararası Havalimanı'na çıkış.
SERMAYE DÜZENİ
1 Tugayının ilerlemesi 3 Nisan öğleden sonra başladı. Başlangıçta yollardan uzaklaşmak zorunda kaldım. Hareket zor arazi ve sürekli pusular tarafından engellenmiştir. Aynı gün, 22.00 ile, ilerleyen tugay tank taburu havaalanına gitti. Başarı, gece aktivitelerinin kapsamlı şekilde yürütülmesi ve ani olmalarıyla kolaylaştırıldı. Özellikle, tugaydaki ana kuvvetlerin yaklaşmasını beklemeden 1'inci tugaydaki tank taburu, yolda, havaalanının güneyindeki düşman savunmalarına saldıran bir gece savaşına başladı. Tankerler bütün gece savaştı ve birçok düşman karşı saldırılarını yansıttı. Iraklıların talihsizliği, neredeyse gece savaşı imkânlarından yoksun gibiydi, bu yüzden tankerleri hava alanından çıkaramadılar. Nisan 4 sabahı bir piyade taburu havalimanına yaklaştı ve aceleci davranarak rezervlerin Bağdat'a yaklaşmasını önlemek için havaalanını doğudan bloke etti. Sonuç olarak, Bağdat'taki izolasyon operasyonu için havaalanı bölgesinde önemli bir üs kuruldu. Irak'ın başkentinin kaderi pratik olarak çözüldü.
Havacılık, şüphesiz kara kuvvetlerinin başarılı eylemlerinde önemli bir rol oynamıştır. Savaşın 21 günü boyunca, 1800, Müttefiklerin savaş araçlarına 20 bin roket bombalama saldırısı düzenledi (neredeyse her gün ortalama bin darbe). Bunlardan, 15 800, Irak ordusunun kara kuvvetlerine karşı yöneltildi, 1400, Irak Hava Kuvvetleri ve Hava Savunma’nın nesnelerini vurdu, 1800’in hedefleri Irak rejiminin idari nesneleriydi.
Irak Silahlı Kuvvetlerinin eylemlerinin etkinliğini analiz ederken, kendilerini buldukları koşulları tam olarak göz önünde bulundurmak gerekir: Savaş arifesinde gelişen siyasi, askeri-stratejik ve ekonomik durum. Aksi takdirde, tek taraflı ve yanlış sonuçlar çıkarabilirsiniz. Böylece, efsane, Irak ordusunun yenilgisinin asıl sebebinin üst düzey askeri liderliğin ihaneti olduğu basının sayfalarında dolaşıyor. Elbette, bunda bazı gerçekler var. Ancak Irak’ın 2003’teki yenilgisinin nedenleri, faşist Almanya’ya karşı savaşta 1941’in Haziran’ındaki Kızıl Ordu’nun yenilgisine sebep olmuştu. O zaman da, yenilginin gerçek nedenlerini kabul etmek istemeyen Sovyetler Birliği liderliği tüm sıkıntılar için bir grup general sorumlu tuttu. Ancak, infazları savaşın gidişatını değiştirmedi. Sadece askeri teçhizatta değil, aynı zamanda uygulama teorisinde de yeni devrimci değişimlerin özünü anlamaya başlayana kadar “yeni bir şekilde savaşabilecek” komutanları “büyüyene” kadar geri çekildiler.
Irak ordusunun günlerce, ağır teçhizat durumunun ve stratejik bir müttefik eksikliğinin yanı sıra birkaç gün içinde yenilgiye uğramasına neden olan temel sebep, Irak komutasının operasyon teorisini 21. yüzyılın birliklerini kullanmanın en yeni biçimleri ve yöntemleriyle karşılamaya çalıştığı yönünde. Geçen yüzyılın ortası.
Irak askerlerinin ve memurlarının çoğunluğunun cesaretine, bu şartlarda düşmanın muazzam nicel ve niteliksel üstünlüğünü gerçekleştiren, vatanlarını makineli tüfekler ve el bombası fırlatıcılarıyla koruyan haraç ödemeliyiz. Hem Amerikalılar hem de Iraklılar cesurca savaştı. Napolyon’un 1812’teki Borodino Savaşı’nın sonucuyla ilgili ünlü ifadesine göre, bu savaştaki Amerikalıların muzaffer olmak için her şeyi yaptıkları ve Iraklıların yenilmez olma hakkını aldıkları söylenebilir.
Iraklılar gururlu insanlar, savaş henüz bitmedi.