Sosyal izolasyon, yüksek tansiyon ve depresyon ile bağlantılıdır. Mindmo / shutterstock.com
65 yaşında bir kadının doktorunu sık sık çeşitli ağrılar ve ağrılar için gördüğünü hayal edin. Bir ziyarette sırt ağrısından şikayet edebilir, başka bir zaman baş ağrısı çekebilir ve bir sonraki olayda güçsüz hissedebilir. Her seferinde doktoru bir fiziksel muayene yapar ve belirtilerini açıklayacak hiçbir şey bulamadan uygun testleri yapar. Her seferinde ofisten, kendisini rahatsız eden şeyler için “hiçbir şey yapılamayacağını” hayal kırıklığına uğratıyor.
Ancak daha yakından bakarsak, bu hastanın kocasını beş yıl önce kaybettiğini ve o zamandan beri yalnız yaşadığını öğrenirdik. Üç çocuğu da başka eyaletlerde yaşıyor. Torunlarına düşkün olmasına rağmen, onları yılda yalnızca bir kez görür. Sadece ara sıra gördüğü birkaç arkadaşı var. Sorulursa, muhtemelen sana söylerdi, evet, yalnız.
Bu bir aile hekiminin ofisinde ortak bir resimdir. Net bir neden olmadan bu kötü tanımlanmış semptomlar sosyal izolasyonun ve can sıkıntısının sonucu olabilir. Araştırma gösteriyor ki yalnız hisseden insanlar Daha fazla sağlık problemine sahip olmak, daha kötü hissetmek ve belki de daha erken yaşlarda ölmek.
Uzmanlığım olan psikiyatri, her türden hissin fiziksel sağlığımızı derinden şekillendirdiğini etkilediğini uzun zamandır biliyor. Öyle görünüyor ki yetkililer bunu ciddiye almaya başlıyorlar - Birleşik Krallık’ın şimdi yalnızlık bakanı. Ve iyi sebeplerden dolayı.
Olumsuz etkiler
2015 olarak, Brigham Young Üniversitesi'nden araştırmacılar yalnızlık ve izolasyon üzerine yapılan çok sayıda çalışmaya baktım. Birkaç yüz bin kişiden elde ettikleri sonuçlar, sosyal izolasyonun erken ölümde yüzde 50 artışla sonuçlandığını gösterdi.
Yalnızlık ve sosyal izolasyon ayrıca kan basıncının artması, yüksek kolesterol seviyeleri, depresyon ile ilişkilidir ve eğer yeterince kötü değilse, bilişsel yeteneklerde ve Alzheimer hastalığında azalma görülür.
İnsanlar gelişti başkalarının yanında olmak. Uzun zaman önce, sosyal bütünleşmenin avcılardan korunmasına yardımcı olabileceği küçük avcı-toplanma gruplarında avlandık. Vahşi doğada destek olmadan yalnız kalmak tehlikelidir - ve streslidir. Olmalısın tehlikelere karşı sürekli uyanık, girmeye hazır “Dövüş ya da uçuş” İstediğiniz zaman modu seçin.
Kısa vadede, stres sağlıklı olabilir. Ancak uzun vadede kontrolsüz stres bir sorun haline geliyor. Orada iyi kanıt Bu kronik stres, beyindeki kortizol adı verilen bir hormon seviyesini yükseltir. Kortizol enfeksiyonlara karşı bağışıklık sistemi tepkilerini azaltabilir. Beyindeki nöronları daha az aktif hale getirebilir ve hatta hücre ölümüne yol açabilir. İltihaplanmaya katkıda bulunurkalp-damar hastalıkları, felç ve hipertansiyona bağlı ve muhtemelen depresyon nedenidir.
Tıpkı uzun zaman önce vahşi olan insan gibi, uzun vadede yalnız kalan biri bu kortizol tepkilerini yaşayabilir. Yalnız insanlar çoğu zaman streslidir.
Oksitosin adlı başka bir hormon, sosyal izolasyonta rol oynuyor gibi görünmektedir. Popüler ortamlarda, oksitosin genellikle “Aşk hormonu.” Bu fazladan bir değerdir, ancak oksitosin katılır ilişkiler ve çift bağ. Örneğin, doğumdan sonra, yüksek oksitosin seviyeleri daha iyi anne-bebek bağları ile ilişkilidir.
Oksitosinin ayrıca stresin azalması ile bağlantılı olduğu görülmektedir. Örneğin, norepinefrin düzeyleri“kavga ya da uçuş” hormonunun yanı sıra, kan basıncı ve kalp atış hızındaki azalma, kronik kortizolün tam tersidir. Oksitosin de görünüyor amigdalada aktiviteyi azaltıralgılanan bir tehdit olduğunda harekete geçen beynin bir parçası.
Biraz daha az yalnız
Peki tüm bunlar hakkında ne yapabiliriz? Biri depresyona girmediği veya kaygı düzeyinin yüksek olmadığı sürece, yalnızlığı tedavi edecek gerçek bir ilaç yoktur.
Yalnızlıkla ilgili meselelerin yaşlı yetişkinlerde daha yaygın olduğu görülmektedir. AARP bunu buldu. Yaşlı Amerikalıların yüzde 17'i yalnız ve veya izole edilmiştir.
CNN muhabiri ve doktor Sanjay Gupta öneriyor bu toplum yalnızlığı başka bir kronik hastalık olarak görmeye başlamalıdır. Eğer öyleyse, o zaman hastalar bu sorunu yönetmek için uzun vadeli stratejilere ihtiyaç duyarlar.
Beklendiği gibi, şu anda önerilen tedavi, sosyal ilişkilerin kurulması etrafında dönmektedir. Daha yaşlı yetişkinler için yerel üst düzey merkeze katılmak, etkinliklere katılmak ve insanlarla tanışmak için harika bir yoldur. Peki ya gönüllü? Üst düzey gönüllü programları, her zaman yemek verecek, postayla posta gönderecek ve çeşitli başka aktiviteler yapacak daha yaşlı yetişkinleri aramaktadır. Küçük şeylerin de ne kadar faydalı olabileceği şaşırtıcı.
Yetişkin bir çocuktan günde bir kez yapılan basit bir telefon görüşmesi, günden veya torunlarla ilgili şeyleri paylaşma fırsatıdır. Daha da iyisi, bilgisayar üzerinden video konferans yapmak kolay ve ucuzdur. Aslında ülkenin diğer tarafında olabilecek çocuklarınız ve torunlarınızla konuşup bunları görebilirsiniz. Uzun süreli bakım tesislerinde yapılan çalışmalar evcil hayvanların yalnızlığı da azaltabileceğini buldu.
Bu veya diğer müdahalelerin yalnızlığın etkilerini gerçekten engelleyip engellemediğini belirlemek için insanların yıllarca takip edilmeleri gerektiğinden, bu türden çok az çalışma henüz yapıldı. Yine de, sağlıklı yetişkinler bu tür başa çıkma becerilerine sahip olduklarından, psikososyal müdahalelerin güçlü olduğunu düşünmek makul görünmektedir.
Tıbbi açıdan bakıldığında, bilge hekim periyodik ziyaretler için yalnızca konuşmaları için yalnız görünen insanları planlayacaktır. Kanımca, bu gereksiz testlerin daha da yapılmasını ve pahalı bakımı önleyebilir.
Son olarak, zengin bir sosyal bağlantılara sahip olsanız bile, belki de arada sırada yürüyen komşunuz değil. Merhaba de.
Yazar hakkında
Jed Magen, Psikiyatri Doçenti, Michigan State University
İlgili Kitaplar
{AmazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = yalnızlık; maxResults = 3}