Yonca tohumları küçük olduğu için, ekiminde çok dikkatli olmalıdır. Genel olarak yonca tohumları 1-1.5 cm kadar derine atılmalıdır. Bir tarla hazırlandığı zaman bu tohum küçüklüğü dikkate alınmalıdır.
Yonca ekilecek tarlada önce yetiştirilen bitki ne olursa olsun, önemli değildir. Asıl önemli olan bu bitki kaldırıldıktan sonra toprağın çok iyi bir şekilde hazırlanmış olmasıdır. Çünkü, yonca titizlikle hazırlanmış düzenli bir tohum yatağı ister. Yonca fideleri çok nazik olduğu için bu fidelerin ilk gelişme devrelerinde yabancı otlarla rekabet etmeleri zordur. Hatta, bu otların yonca fidelerini bastırması ve öldürmesi pek kolaydır. Bu nedenle, yoncanın 1-2 yıl bir çapa bitkisinin yetiştirildiği tarlaya ekilmesi uygun olur. Yoncadan önce, mısır, ayçiçeği, patates, şeker pancarı, pamuk ve tütün gibi bitkilerin yetiştirilmesi iyi bir yoldur.
Eğer, daha önce tarlada buğday veya herhangi bir tahıl ekilmişse, bu tarla mümkün olduğu kadar erken sürülmelidir. İlkbaharda ekimden önce yabancı ot ve halaza veya kendi gelen (yani hasat sırasında dökülen danelerin çimlenmesi sonucunda tarlada kendiliğinden çıkan tahıl bitkileri) yok edilmelidir.
Bunun için bir kazayağı geçirilmesi iyi olur. Böylece, toprak biraz daha bastırılır ve oldukça sert bir tohum yatağı hazırlanmasına yardım edilmiş olur.
Tarlada çok yıllık ve köksaplı (Rizomlu) veya sülüklü (Stolonlu) yabancı otlar varsa bunlar da temizlenmelidir. Ayrık (Agropyron repens) veya (Cynodon dactylon), kamış (Phragmites) gibi bitkiler varsa bunların tarladan yok edilmesi oldukça zordur.
Böyle bitkilerin görüldüğü tarlaları derin sürmeli ve bu gibi yabancı otların köklerini, köksaplarını ve toprak üstündeki saplarını ağustosun sıcağında kurutmalıdır. Böylece, kuruyan bitki parçaları bir daha canlanamaz. Küçük tarlalarda, aile işletmelerinde böyle ayrık köklerinin elle toplanıp yakılması da mümkündür. Ancak, büyük tarlalarda bu yapılamaz. O zaman ağır bir tırmık ile tarla yüzüne çıkan bu kök ve sap parçaları toplanıp yakılmalı bir kısmının da güneş ile bir daha sürmeyecek kadar kurutulmasına çalışılmalıdır.
Çok ayrıklı tarlaların temizlenmesinin zor ve pahalı bir iş olduğu görülüyor. Halbuki, ayrık da yoncanın hele yeni çıkan genç yonca fidelerinin gelişmesine engel olan en önemli yabancı ottur. Yonca ekiminin başarısız olmasına sebep olabilir. O halde, böyle çok ayrıklı tarlalara yonca ekmekten vazgeçilmeli. Buralarda daha 1-2 yıl tahıl ekerek ve yazın da derin sürüp ağustos sıcağında ayrık köklerini kurutmağa çalışarak tarlayı ayrıktan kurtarmalı sonra oraya yonca ekmelidir.
Hava ve toprak şartları her yerde aynı olmadığından toprağın hazırlanması için ayrı ayrı yöntemler kullanılabilir. Ancak, en önemli olan şudur:
- Topraktaki yabancı otların yok
- Sert bir tohum yatağının hazırlanması,
- Tavında bir toprağa ekim yapılması,
- Tohumun derine düşürülmemesi,
- Ekimden sonra toprağın bastırılması ve tohumun toprak ile temasının sağlanması,
- Toprağın çok iyi bir şekilde tesviye edilmesi hiç unutulmamalıdır.
Bunlar yapılmazsa, yonca tarlasında düzgün bir çıkış olmaz. Yonca çok yıllık bir bitkidir. Yani bir defa ekilir birkaç yıl ayni tarladan ürün alınabilir. Yoncadan bir yaz devresinde Doğu Anadolu’da 2-3 biçim alınır. Orta Anadolu’da 4-5 biçim yapılabilir. Güneydoğu Anadolu, Güney Anadolu ve Ege Bölgesinde 7-8 kere yoncanın ot için biçildiği görülmektedir. Diğer bölgelerimizde de yoncanın 5-7 biçim verdiği olur. Burada yoncanın bir tarlada 7-8 yıl kaldığı, yani iyi ürün vererek yaşadığı da düşünülürse, demek ki, bir defa ektiğimiz yonca tarlasından bölgesine göre 20-35 hatta 40 defa hasat yapıyoruz, ot biçiyoruz. Eğer, tarlamız Güneydoğu da, diyelim Urfa yöresinde ise, birinci yıl 3-4-5 defa ve ikinci yıldan itibaren 7 defa yılda biçim yapsak, yonca tarlasını 5 yıl sonra bozacak olsak, bu tarlayı 30-32 defa biçeceğiz demektir. Böyle bir tarlayı ne kadar dikkatli eksek ona ne kadar emek versek değer.