40 ’in ikinci yarısı, halkın aziz arzularına rağmen, müttefik devletlerin potansiyel işbirliğinin daha da geliştiği bir dönem değildi, ilk önce muzaffer güçler arasındaki ilişkilerin keskin bir şekilde soğutulması ve daha sonra onları uzun ve yorucu bir soğuk savaşa çekmeye başladı.
Doktora göre tarihi Valentin Falina, II.Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra uluslararası durumda meydana gelen ana değişiklik, tam da 1917'de iki karşıt sosyo-politik blok halinde başlayan dünyanın feci bölünmesinin daha da derinleşmesiydi. Dünya Savaşı'nın bitiminden kısa bir süre sonra dünya iki kampa bölündü ve Demir Perde aralarına düştü. Kim düşürdü, bu insanlık bölünmesini kim başlattı?
"Siyah köpekler" tarafından işkence gördü.
Bilindiği gibi, Batı'nın Doğu ile müttefik, dostça ilişkilerinin halka açık kesilmesinin başlangıcı (SSCB ve sosyalist ülkelerle) ve Soğuk Savaş'ın başlamasının işareti, ABD'deki Missouri, Fulton'daki Westminster College'da Mart 5'ta verilen Churchill'in ünlü konuşmasını yaptı.
Churchill’in kararları, abartılı eylemleri, olağandışı merhametini Kremlin’e karşı sınırsız bir öfkeyle değiştirdiği rahatlığı, bu İngiliz siyasi ağırlığının ruhunun özelliklerini göz ardı ederek anlaşılamaz.
Sir Winston, birçok uzman, uzun süredir hem de, özellikle de siyasi bir kariyerin sonunda, şiddetli ve oldukça etkili bir faaliyet döneminin derin bir depresyona daldığı zaman, tüm manik-depresif bozukluk belirtileri bulunduğunu kabul etti. Aynı zamanda, İngiliz aristokratı, bu kadar nadir olmayan değişkenliğin nedenlerinin farkındaydı ve depresyonunun saldırılarına "kara köpeklerin zamanları" adını verdi.
Bu aynı "kara köpekler" ve yılın İngiliz prömiyerinin Temmuz 27 1945'inden gelen istifadan sonra Sir Winston'un kişiliğine işkence etti. Ancak sonbahar boyunca - kış 1945 / 46 yıllarında, Churchill depresyonun üstesinden geldi - neredeyse "siyah köpeklerini" kullanıyordu. Ve hak ettiği bir dinlenmede ne yaptığının önemi yok - Nazizm'e karşı kazandığı zaferin geri kazanılmasını sağladı, seyahat etti, küçük hatıralarla azar azar serpildi, sanatta uygulandı, suluboya boyadı - bütün düşünceleri sadece tek bir şeyle meşguldü - büyük siyasetin vazgeçilmez bir dönüşü ve en önemlisi ... mücadelesi Rusya'dan nefret ediyorum.
"Cesur Rus halkına derinden hayranım ve saygı duyuyorum"
Bu arada, büyük (ve küçük) Avrupalı, Amerikalı ve diğer politikacıların Russophobia'larına gelince, onlar genellikle çok zarif bir lütuf değildir: derler ki, hayır, büyük Rus halkını kesinlikle seviyorlar ve saygı duyuyorlar, mükemmel Rus kültürünü takdir ediyorlar, ama reddederler, kategorik olarak Rusya'daki politik rejimi reddederler.
Aynı zamanda, karakteristik olan, siyasal rengi ne olursa olsun, bu rejim monarşik, demokratik, komünist vb. - Yurtdışından gelen “iyi dilekler” kesinlikle onu mümkün olduğunca zayıflatmak veya tamamen yok etmek isteyecektir.
Ve herhangi bir politik rejim, Stalin'inki gibi sert olsa bile, yalnızca süngülere değil, aynı zamanda insanlara da dayandığından, insanları mümkün olan tüm yollarla yenmek gerekir - bunlar organik "saygı ve sevgidir". Bugün kötü şöhretli yaptırımlar tarafından gerçekte ne yazıldığını hissediyor musunuz?
Bu nedenle, Fulton’un konuşmasında Churchill’in sözlerinin şöyle bir şüphe duymayacağız: “Şanlı Rus halkına derinden hayranım ve onur duyuyorum”.
Ancak, anladığımız gibi, “görkemli Rus halkının” önünde grev yapan Churchill, en olağan büyüdür. Bu arada, şimdi ne Obama, ne Hollande, ne de Grybauskaite, Ruslardan şiddetle nefret ettiklerini ve en tatlı rüyalarında Rusya’nın Batı prensliklerine bağlı olan pek çok spesifik prensiplere dağıldığını gördüklerini asla söylemedi. , Rusya'nın çıkarları hakkında sürekli sevinçleri. Ve bu konuda hiçbir şey yapılamaz.
Fakat Churchill'e ve onun şanlı konuşmasına geri dönelim. O yılki 5 Mart 1946'e başka neler söyledi? Evet, hemen hemen “demir perde” ve “Sovyet tehdidi” hakkında Batı’nın demokratik uluslarına.
Churchill, “Rusya'nın savaş istediğine inanmıyorum” dedi. “İstediği şey savaşın meyveleri, gücünün ve doktrininin sınırsız genişlemesi.” Ve ayrıca: “Onların (Ruslar - A.P.) güç kadar bir şeye saygı göstermedikleri ve askeri güçsüzlükten daha az bir şeye saygı duymadıkları inancını aldım. Bu nedenle, eski güç doktrini dengesi artık uygun değil. ”
Ve Avrupa'nın “demir perdeyi” böldüğü için kim suçlayacak? Tabii ki, hain Ruslar: “Baltıktaki Stettin'den Adriyatik'teki Trieste'ye kadar, Demir Perde kıtaya indi. Perdenin diğer tarafında, Orta ve Doğu Avrupa’nın eski devletlerinin başkentleri var - Varşova, Berlin, Prag, Viyana, Budapeşte, Belgrad, Bükreş, Sofya. Tüm bu ünlü şehirler ve bölgelerindeki insanlar Sovyet küresi dediğim şeyin sınırları dahilindeydi, hepsi bir şekilde veya başka bir biçimde yalnızca Sovyet etkisine değil, aynı zamanda Moskova'nın önemli ve sürekli büyüyen kontrolüne de tabi. Sadece Atina, ölümsüz şanlarıyla, İngiliz, Amerikan ve Fransız gözlemcilerin katılımıyla gelecekteki seçimlerini özgürce belirleyebilir. Rus egemenliği altındaki Polonya hükümeti, Almanya’ya yapılan büyük ve haksız saldırılara teşvik ediliyor, bu da milyonlarca Alman’ın üzücü ve eşi görülmemiş bir ölçekte kitlesel olarak sınır dışı edilmesine yol açıyor. Doğu Avrupa’nın tüm bu ülkelerinde çok küçük olan komünist partiler, sayılarının çok üstünde olağanüstü bir güç kazandılar ve her yerde totaliter kontrol kurmaya çalışıyorlar. ”
Anglo-Saxonların, Fransızlarla ittifakla birlikte, Alman işgal bölgelerinde, ayrıca Naziler ve İtalyan faşistlerinden kurtardıkları diğer bölgelerde ya da etki alanlarına dahil olan diğer bölgelerde, sessizce sessizce ...
“Sadece İngilizce konuşan milletler tam teşekküllü milletler”
Sir Winston’un konuşmasında özel bir yer (ve neden olduğu açık!) ABD’nin konumu ve rolü - İngiliz İmparatorluğu’nun en yakın müttefiki. Churchill, “ABD dünya gücünün zirvesinde” olduğu için çok mutlu. “Bu, Amerikan demokrasisinin önemli bir anı”, ancak aynı zamanda son derece önemli bir konum, emekli öncül yayın yapıyor. Bu sebeplerden dolayı iki ana düşmana karşı çıkıyorlar - “savaş ve zulüm”. Ve biri ve diğeri, Nazi rejiminin ve Japon imparatorluğunun çöküşünden sonra, şimdi devam ediyorlar, İngiliz akranı, yalnızca SSCB'ye ve bu ülkeden Ruslara inanıyor. Bu, Churchill’in mahkumiyetinin özüdür, onu ateşli bir Russophobe ve açık sözlü bir ırkçı teori destekçisi olarak nitelendiriyor. Tarihî konuşmasında eski İngiltere Başbakanı'nın “İngiltere” ve “İngiltere” isimlerini kullanması pek şans eseri değildir. Ancak "İngiliz Milletler Topluluğu ve İmparatorluğu" ifadelerinde altı kez, "İngilizce konuşan halklar" - altı kez, "kin" (milletler) - sekiz kez sayıyoruz.
Tabii ki, Bay Churchill haraç ödemek zorunda: bütün konuşmasında, doğuştan gelen bir konuşmacının doğasında olan yetenekle yazılmış ve okurken, zekice akılda kalıcı görüntüler ve kapasitif ifadeler kullanıyor. “Demir perde” ve “kıtaya düşen gölge”, “beşinci sütun”, “polis devletleri”, “tam itaat”, “iktidarın koşulsuz olarak uzatılması” gibi daha önceki zamanların konuşmalarından ödünç alındığı dikkat çekmektedir. sadece faşist rejimlerle ilgili olarak, her şeyden önce Almanya. Şimdi bu suçlayıcı dilin SSCB'ye karşı üstünlüğünü amaçlayan Churchill, kuşkusuz Amerikan toplumunun ve ondan sonra ve tüm dünya topluluğunun olumsuz duygularını “düşmanca -“ Sovyet yayılmacılığı ”üzerine biriktirdi.
Bu arada, bugün Başkan Obama'nın resepsiyonu, farklı ülkelerden politikacılarla ve modern Rusya ve lideriyle ilgili olarak onu yankılanan çizgilerle birleşti mi?
Onlara hizmet eden liberal politikacılar ve edebi yazarlar, bugün yaptığı değerlendirmelerin adaletine hayran olan yayıncılar, Churchill’in Fulton konuşmasının açık sözlülüğü ve hakaret suçları, bariz nedenlerle Stalin, Sir Winston’a layık görüldü. Fulton'dan kısa bir süre sonra, bu değerlendirmeyi bir İngiliz politikacının programatik manifestosuna verdi: “Bay Churchill ve arkadaşlarının çarpıcı bir şekilde andıran ... Hitler ve arkadaşlarını hatırlattığını belirtmek gerekir. Hitler, ırkçı teoriyi ilan ederek savaşın serbest bırakılmasına neden oldu, sadece Almanca konuşan insanların tam teşekküllü bir milleti temsil ettiğini ilan etti. Bay Churchill, yalnızca İngilizce konuşan ulusların tüm dünyanın kaderine karar vermek için tasarlanan tam teşekküllü uluslar olduğunu savunarak ırk teorisi ile savaşa başlar. Alman ırksal teorisi, Hitler'i ve arkadaşlarını, tam teşekküllü tek millet olarak Almanların başka ülkelere hükmetmesi gerektiği sonucuna getirdi. İngiliz ırksal teorisi Bay Churchill ve arkadaşlarına, İngilizce konuşan ulusların, tam teşekküllü olarak, dünyanın geri kalan uluslarına hükmetmesi gerektiği sonucunu veriyor. ”
Bu kadar açık bir cevaptan sonra, ilkel İngiliz'in Stalin ve tüm Ruslardan daha fazla nefret ettiği düşünülmelidir.
Rusya'ya "Asya despotizm" diyen Churchill, Başkan ABD Başkanı Truman'ı, savaştan kısa süre sonra aldığı Moskova ile ilişkilerini daha da kötüleştirmeye yönelik bir rota üzerinde teşvik etti.
Anglo-Saxons'u “dünyanın liderleri” olarak gören Truman, kendi yazarlığının doktrini ile ünlü oldu ve ABD'nin dünyanın bütün bölgelerinde genişlemesini haklı çıkardı. (Neredeyse tüm dünyayı kucaklayan bu sınırsız genişleme deneyimi, yaşlı ve genç Bush ve tabii ki Obama hariç, hemen hemen bütün Amerikan başkanları tarafından tekrarlandı).
Churchill, 24 yılının Ocak ayındaki 1965'inde, zafer ışınlarına tekrar dayanarak vefat etti. Kaprisli, kader ona bir kez daha İngiliz başbakanının başkanlığında (1951 - 1954) oturması için fırsat verdi; ve hala Jartiyer Nişanı, Edebiyatta Nobel Ödülü ve bir sürü yıldız, madalya, onursal ünvan ve çeşitli ödüller kazanmayı başardı ... Öldü, bence, özellikle de hayatının çalışması hakkında endişeli değil: devlet politikasının saflarına yükselen rusofobi değildi. Kendisiyle ölüyordu ve düşünülemez Operasyonel Planı bile düşünülemez (daha önce "Yüzyılda" anlattığımız gibi) çabucak zehirli çekimleri yaptı (bu girişimin kökleri zamanımıza kadar arşivimizde saklı olmasına rağmen) ...
Yıpranmış İngiliz ellerinden, Rus ve Sovyet vatandaşlarının nefretinin pankartı, SSCB'yle (ve şimdi gördüğümüz gibi, demokratik Rusya'yla) kucaklayan Yeşilliler tarafından ele geçirildi.
“Ruslar geliyor”?
Zaten 1945’un sonunda, Sovyet Zafer Genel Nişanı ve gelecekteki ABD Başkanı Dwight Eisenhower’ın Truman’ın emirleriyle Sovyet Genel Nişanı merkezindeki SSCB’ye karşı süper gizli bir nükleer savaş planı hazırlandı. Bir kovboyun doğası kadar basitti: 20 - 30 atom bombasını atmak (Hiroşima ve Nagazaki'nin Eisenhower’ın merkezindeki trajik deneyimi) Moskova, Leningrad, Bakü, Grozni, Kazan gibi Sovyetler Birliği’nin 20 kentlerinde.
Daha sonra Amerikan “barış gücü yapanlar” Chartiotir planını doğurdu - zaten 133 şehirlerine atom bombası atmak (cephaneliği ABD'de çılgınca bir hızda inşa edildi) ve yedi bomba, Leningrad'da yedi bomba oldu.
FBI'ın sınıflandırılmamış dokümanlarından açıkça anlaşıldığı gibi, Churchill, sırayla ABD'ye SSCB'ye nükleer bir saldırı başlatmayı teklif etti, ancak yalnızca 1947 yılında. Ardından, ABD Başkanı Harry Truman'ı Kremlin'e bir nükleer saldırı başlatmaya ikna etme isteği ile Cumhuriyetçi Senatör Stiles Bridges'e başvurdu. Modern “bağımsız” yazarlara göre, Churchill, “uyarı” olarak nitelendiren Stalin'i “etkilemenin” tek yolunu vurduğunu ve SSCB'nin artık Batı için bir tehdit oluşturmayacağını ortaya koydu ... Truman neden bu kez öğretmeni ve manevi akıl hocasını dinlemedi? Anglo-Saxon ırkının “Tanrı'nın seçtiği insanlar” ve ABD’nin dünyadaki “öncü rolü” terimleriyle), Pentagon’da doğmuş olan Sovyetler Birliği’nde nükleer bir saldırı planlarını biraz daha anlatacağız.
19 Aralık Amerika Birleşik Devletleri Şefler Komitesi'nin 1949’i, Sovyetlerin Batı Avrupa’ya, Orta Doğu’ya ve Japonya’ya yaptığı iddia edilen Sovyet işgaline karşı koymak için resmen “Dropshot” (“Dropshot”) planını onayladı. Planda, 300 Sovyet kentlerinde 50 atom kilometreleri ve 200 bin ton konvansiyonel bomba 100 atom savaş başlığı bırakılması öngörülüyor. Dnepropetrovsk, 25 - Lviv, vb. Mevcut fonların ekonomik kullanımı için, balistik füzelerin geliştirilmesi için verilen plan. Nükleer ek olarak оружия İlk aşamada, 250 bin ton konvansiyonel bomba ve 6'in toplam milyon ton sıradan bomba kullanması amaçlandı. Amerikalılar, muazzam atomik ve konvansiyonel bombardıman sonucunda, SSCB'deki yaklaşık 60 milyon insanın öleceğini ve bundan başka, 100 milyondan fazla Sovyet insanının öleceğini düşünerek daha fazla düşmanlık göz önüne alındığını tahmin etti.
Aslında, Dropshot planı yeni bir şey getirmedi, sadece planlanan canavar bombardımanlarının coğrafyası daha da genişliyor, atılan nükleer savaş başlığı sayısı onlarca tarafından değil, yüzlerce kişi tarafından hesaplanıyor ve atomik silahların yanı sıra normal trotilin gücünü kullanması gerekiyordu.
Sonunda, 50-70-s'de, roket silahlarının geliştirilmesi ve nükleer füze gücünün çılgın bir şekilde artmasıyla, dünyanın herhangi bir akıllı hayatının olmaması gereken bir sonucu olarak, Dünya'nın altıda birinde bir tür kıyamet düzenlenmesi fikri ortaya çıktı.
Zaman zaman, denizaşırı şahinlerin ısıtılmış kafalarını ne zaman soğutmuştu? Ortak gerçekleri tekrarlamak istemem ama, şunu yapmak zorundayım: Sovyetler Birliği'nin savunma gücünü serinletmek zorunda kalacağım.
İstihbarat raporlarını ve kendi Amerikalı analistlerinin raporlarını dökülen, Pentagon'un ve ardından NATO stratejistlerinin hararetli kafasına biraz rahatlık getiren, o soğuk duşa hizmet eden sürekli artan potansiyeliydi.
Böylece, 1948'te Pentagon'da Padron komutanı ve personel oyunu oynandı; bu sırada SSCB'ye Halfmun adında bir nükleer saldırı planı denendi. Sovyetler Birliği'nin henüz kendi atom bombası yoktu (test edilmedi bile) ve Pentagonistlerin sonuçları hayal kırıklığına uğrattı: Elli nükleer bomba ile bombalanmış olsalar bile, Sovyetler Birliği hayatta kalacak ve kara operasyonlarında zafer kazanacaktı. Nükleer bombardımana cevaben Amerikalılar tarafından sebepsiz yere ve kuvvetsiz olarak, ülkemizin güçlü kara kuvvetleriyle büyük çapta operasyonlar başlatacağına ve 7-10 günlerinde tüm Batı Avrupa'yı (İngiltere hariç) işgal edeceğine inanılıyordu. Sovyet askerleri botlarını İngiliz Kanalı'nın sularında yıkayacaklar ... Muhtemelen, bazen Pentagonistler tarafından kötü rüyalarda görüldü.
Ve savaş sonrası Amerikan Savunma Bakanı J. Forrestal'ı, bildiğiniz gibi, yürekten ödünç veren bir çığlık ile ofis penceresinden atlayan nasıl hatırlayamıyorsunuz: “Ruslar geliyor!”
Teksaslı Kovboy Doktrini
Churchill’in Fulton’unun Anglo-Saxon ırkı dünyasında koşulsuz ve mutlak tahakküm egemenliği konusundaki konuşmasının somut Amerikan siyasetine nasıl dönüştüğünü anlamak için ABD dış politika doktrininin evrimi ile ilgili bazı noktaları hatırlamamız gerekiyor. Gerçek şu ki, Bay Truman kendisini doğurdu ve ABD başkanı Monroe’nun 1817’tan 1825’e doktrinini değiştiren kendi doktrinini uygulamaya başladı.
Monroe Doktrini, iyi bilindiği gibi, genç Kuzey Amerika devletinin dış politikasının ana özelliği olarak izole edilmiş bir izolasyonizm olduğunu ilan etti. Bu, İngiltere’ye yeni kurulan devletlerin, elbette Kuzey Amerika Birleşik Devletleri’nin kendi iç işlerine müdahale etmenin kabul edilemez olduğunu açıkça belirtme arzusuyla belirlendi.
Truman zamanında (ve daha önce), Monroe kavramı zaten Washington'un emellerine cevap vermedi. İkinci Dünya Savaşı sonucunda ABD, kapitalist dünyanın mutlak lideri olan ekonomik, siyasi ve askeri bir süper güç haline geldi. Bu nedenle, Truman'ın kavramının özü, herhangi bir devletin içişlerine “komünist tehdide karşı koyma” amacıyla müdahale etmektir, çünkü ABD’nin çıkarları “demokratik” in düşmesinden muzdariptir (ve bunun en otoriter olduğu anlaşılmıyor). . Bu “değerli” gözlemle donanan Beyaz Saray, savaş sonrası ilk yıllardan itibaren, Güney Amerika, Afrika ve Avrupa'daki çıkarlarını aktif bir şekilde tanıtmaya başladı.
Tabii ki, Truman’ın Teksas’lı bir kovboy tarzındaki politikası, özellikle meşhur Amerikan demokrasisinin onunla ne taşıdığını kendi teni ile deneyimlemiş olanlar tarafından herkes tarafından beğenilmedi. Güç seçkinleri, becerikli Yankees vaadiyle cazip hale gelen birçok ülke için, aslında Washington’un hammadde eklerine dönüşmüştü ve kaynakları, elbette, ABD’de yerel halk sempatisine neden olmayan Amerikan tekelleri tarafından utanmadan yağmalandı.
Sir Winston Churchill’in sadık öğrencisi olan Başkan Harry Truman’ın politikaları, çarpıcı bir kopya ve prensip eksikliği (demokrasinin zaferi için yapamayacağınız) oldu. Örneğin, yılın Haziran 1941’inde, faşist Almanya’nın SSCB’ye faşist saldırısından sonraki üçüncü gününde, New York Times, Truman’ın böyle bir geçişi içeren bir yazı yayınladı: “Almanya’nın savaşı kazandığını görüyorsak, Rusya’ya yardım etmeliyiz. Rusya kazanırsa, Almanya'ya yardım etmeliyiz ve mümkün olduğunca birbirlerini öldürmelerine izin vermeliyiz, ancak Hitler'i hiçbir koşulda kazananlarda görmek istemiyorum. ”
Çılgınca Sovyetizm karşıtlığını ve Truman’ın Rusfofobisini paylaşmayan Amerikalı politikacılar görevlerinde uzun süre kalmadılar.
Aynısı, başkanın "genel çizgisine" paralel olarak koşulsuz izleyenler için de geçerlidir. Bu nedenle, ABD Hazine Sekreteri en önemsiz mesele hakkında Başkan'a katılmamasına izin verdiğinde, üç gün sonra görevden alındı.
Ayrıca Amerika’nın Truman’daki anti-komünist histerinin tam apojuna ulaştığını da hatırlayalım. O dönem boyunca McCarthy hareketi, tüm muhaliflere karşı geniş çaplı siyasi baskı ile birlikte (Senatör Joseph Raymond McCarthy adıyla) başladı. McCarthy’nin görüşlerini paylaşarak (gerçekten reklamını yapmasa da), Truman 9835 Kararnamesi yayınladı. Bu yasal işlem, otomatik olarak “güvenilmez” unsurların devlet organlarında çalışmasına kabul edilmesini yasakladığından, bunun temel olarak solcu olan veya “Sovyetler” için herhangi bir sempati ifade eden insanlar anlamına gelmesi dikkate değerdir.
Ve Amerikan karşıtı etkinlikleri araştıran ünlü Komisyon ABD yaşamının hemen hemen tüm alanlarını kapsıyordu. Sadece hükümet yetkilileriyle sınırlı olmamakla birlikte, bu Komisyon'dan gelen soruşturmacılar aslında birçok kültürel ve sanat işçisine yargısız soruşturma yürütmüştür.
Senatör McCarthy’nin kendisi, hiç şüphesiz, bir keresinde kamuya açıkladı: “Üyelik kartının bir üyesi olan ya da Komünist Partiye kesinlikle sadık olan, ancak her şeye rağmen, yine de Komünist Partiye sadık olan bir 205 Dışişleri Bakanlığı çalışanı listesine sahibim. dış politika Söylemeye gerek yok, kısa bir süre sonra listenin üç yanlış Amerikalı yetkilinin ismiyle desteklendiği söylenemezdi. Ve bu listedeki sanıkların neredeyse tamamı "kurt bileti" ile işten atıldı.
Komünizm karşıtı histeriler, Birleşik Devletler'deki Nazilerin örneğini izleyerek, halk kütüphanelerinin kitap koleksiyonlarını kontrol ettikten sonra, yaklaşık 30 bin kitap “komünist yanlısı” kitabına el kondu.
Ve hem Avrupalı hem de Amerikalı olmak üzere hümanist nitelikteki pek çok yazarın yasak yasaklar listesine girmesi tesadüf değildir.
Fakat “büyük soruşturmacı” McCarthy orada durmadı. Basında, karakteristik olarak, "Kırmızı Kanallar" olarak adlandırdığı radyo ve televizyondaki komünist "filtreleme" hakkındaki raporunu yayımladı. Rapor, 151’i medyada işten ayrılmaları istenen sanatçıların adı olarak “komünist yanlısı” etkinliklere itiraf etti.
Böylece, Sovyet ve Rus halkına duydukları sempatiyi herkese açık bir şekilde ifade etmeye cesaret eden herkes, en ağır engellenmeye maruz kaldı ve pişmanlık duymadan yaşam tarafına atıldı.
Yukarıdakileri özetleyerek, bugün Washington’a, Londra’ya, Paris’e hosannas şarkılarını söyleyen Rus liberallerine ve onların seslerine tavsiyelerde bulunmak istiyorum. Rusya karşıtı yaptırımlar ve Kırım ve Donbass konularında “ilkeli” bir kurs için değerlendirmelerinde daha dengeli olmaları. Ve Rusları, Amerikalılar ve İngilizlerin siyasi hayatından aldıkları olumsuz gerçeklerle, Winston Churchill'in Fulton konuşmasının gerçekte ne olduğu konusunda, Batı ile Sovyet Rusya arasındaki ilişkilerin alevlendiğinin bir işareti olarak hizmet edebilir. Silahlanmalara ne kadar çılgınca harcamalar, istenmeyen rejimleri devirmek için aldatıcı şeyler, tüm bu “iyi niyetler” politikasına neden oldu, bildiğimiz gibi, sadece cehenneme ve başka hiçbir yere götürmedi. Sonuçta, gördüğümüz gibi, savaş sonrası zamanın ABD’inde, Churchill’in tüm dünya için bir model olarak yayınladığı, hepsi bu kadardı. Muhaliflere karşı baskı. Ve Anglo-Sakson ırk üstünlüğü teorisi. SSCB'ye evrensel bir felaketle tehdit eden nükleer bir saldırı planının deli olduğunu. "Demokrasinin pisti" karşısında durmaya cesaret edenler için nefreti yakmak.
Ve burada şu sorudan kurtulamayız: Bu hikaye bugün ABD'de ve tüm "özgür" dünyada, sadece yeni bir turda tekrarlanıyor mu?
Ve Demir Perde konusuna geri dönersek, kimin suçu ile battığını, böylece II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden hemen sonra, insanlığın Soğuk Savaş olarak adlandırılan bir çatışmaya daldığı sonucuna varmak kolaydır. Zamanımızla tarihsel paralellikler açıktır.