Kurt, tabiri caizse, evcil köpeklerimizin vahşi yansımasıdır. Çünkü onların hikayesi, Avrupa ve Doğu Asya'daki insanların yaklaşık 15.000 yıl önce kurtları evcilleştirip beslemeye başladıkları zaman başladı. O zamandan beri, köpekler insan yaşamına birçok yönden adapte olmuş en yakın arkadaşlarımızdı. Köpekler sadece konuşmamızın ve jestlerimizin birçok kelimesini anlamıyorlar, aynı zamanda ruh halimizi ses tonumuzdan ve yüz ifademizden de okuyabiliyorlar. Bununla birlikte, binlerce yıl boyunca, evcil kurtların soyundan gelenler bazı yeteneklerden mahrum kaldılar: deneyleri gösterdiği gibi, bağımsız olarak problemleri çözmek için miktarları kurtlardan ayırt edebiliyorlar, daha otoriter ve daha hızlı başarısız oluyorlar. Kurtlar bir görev yerine getirilinceye kadar oynarlarken, köpekler çabucak pes eder - bunun yerine insanlarına yardım için bakarlar.
Köpekler ve kurtlar tercih edilir
Viyana Veteriner Üniversitesi Veteriner Üniversitesi'nden Sarah Marshall-Pescini şimdi köpeklerin ve kurtların davranışlarını incelemiş ve karşılaştırmıştır: risk alma isteği. Deney için, iki besleme seçeneği arasından seçim yapmak için yedi kurt ve yedi köpek yetiştirdiler. Bunlar, iki kalkık çanağın altına gizlendi ve hayvan burnu veya pençesiyle kendi seçimini yapana kadar ortaya çıkmadı. İki kaseden birinin altında "güvenli" seçeneği sakladı: daima mevcut olan oldukça lezzetli bir yiyecek parçası. Bununla birlikte, diğer kase bir riskle ilişkiliydi: ya altında yenilebilir olmayan bir taş ya da lezzetli bir köpek muamelesiydi - şansı 50:50 idi. Deneyde, köpekler ve kurtlar hangi kasenin güvenliği temsil ettiğini ve hangi riski temsil ettiğini biliyorlardı, ancak “risk kasesinin” bir muamele veya bir taş içerip içermediğini bilmiyorlardı.
Marshall-Pescini, ortaya çıktığı gibi, köpek ve kurt bu durumda farklı davranıyor: “Kurtların riskli seçeneği köpeklerden çok daha fazla tercih ettiğini bulduk” diyor. Mermilerin yaklaşık yüzde 80'inde, kurtlar “risk kabını” seçti, köpeklerle birlikte sadece yarısı kadardı. Kurtun evcil soyundan gelenler bu nedenle vahşi akrabalarından çok daha risklidir - ve bu kapasitede insanlar için daha benzerdir.
Bu farklılıkların nedeni, araştırmacılar yaşam tarzında ve özellikle de köpek ve kurtların gıda stratejisinde görüyorlar. Marshall-Pescini “Kurtlar büyük yavruları avlar” diye açıklıyor. “Bu riskli bir strateji çünkü av genellikle başarısız oluyor ve av geri dönebiliyor.” Bununla birlikte, yeterli yiyecek almak istiyorlarsa kurtlar bu riski almak zorundalar. Bu nedenle risk alma, hayatta kalma stratejilerinin bir parçasıdır. Köpeklerin aksine: İnsan ortamında yaşamaya başladıklarında, artık avlanmaya bağımlı değildiler. Bunun yerine, insanların kendilerine verdiği veya yemeklerinden kalanların çoğunu yediler. Marshall-Pescini, "Bu her yerde ve neredeyse sınırsız bir gıda kaynağıdır" diyor. “Köpekler bu nedenle yiyecek bulmak için herhangi bir risk almak zorunda değillerdi.” Zamanla köpekler, riskli seçenekler için wolfish tercihlerini kaybetti ve bunun yerine güvenli oynamayı tercih etti. ekran
kaynak:
- Sarah Marshall-Pescini (Viyana Veteriner Üniversitesi) vd., Psikolojide Sınırlar, DOI: 10.3389 / fpsyg.2016.01241