Vikingler ve Anglo-Saksonlar arasında bir karşılaşmanın şoku ve İngiltere’nin inşasında 1. adım
Lindisfarne Adası şimdi kuzeydoğu İngiltere’deki Northumberland’da harap bir manastır. Bir kale ve korunan bir doğal alandır. Özellikle tarih severler için iki dünyanın karşılaşmasının şokunu yaşatıyor.
Manastır MS 634 yılında İrlandalı bir keşiş olan Saint Aidan tarafından “Lindisfarne” adasında (kesin etimolojisi belirsiz) kurulmuştur. İngiltere’nin batı kıyısında, yazıcılar, kopyacı rahipler ve aydınlatıcılar için bir eğitim alanı olarak bilinen Iona Manastırı’ndan yola çıktı. Aydınlanma bilgi ve tekniklerini de beraberinde getirdi. Lindisfarne kısa süre sonra sözde “Kelt Hıristiyan” din kültürünün ve kuzey bölgelerinden daha güneydeki Mercia’ya müjdelemenin bir etki merkezi haline geldi. En mütevazılardan yüksek soylulara kadar uzanan bir müjdeleme.
Iona Manastırı, İskoçya
Sanatsal yaratım yeri
Lindisfarne bir manastırdır, bir manastırdan biraz daha az öneme sahip dini bir yapıdır ve başında bir rahip küçük bir keşiş topluluğunu yönetir. Oradaki günlük yaşam, dua, okuma, hatta vaaz etme ve kutsal metinleri kopyalama ile noktalanır. Orada yaşayan keşiş ve piskoposlar arasında azizler de vardır. Özellikle tarihi yazılar ve Aziz Cuthbert İncilleri için Saint Cuthbert (MS 634 – 687). Ve daha özel olarak, ünlü Lindisfarne İncillerini veya Lindisfarne İncillerini borçlu olduğumuz Lindisfarne’li Eadfrith (. -721). Lindisfarne’de yapılan bu mücevherler ve dikkat çekici tezhip çalışmaları neyse ki korunmuştur. Sanat tarihi ve Batı kültürünün birden fazla yönden kurucularıdırlar.
11. yüzyıldan kalma bir freskte St Cuthbert – Durham Katedrali
İngiltere’de Bir Viking Çağı
Lindisfarne’nin yağmalandığı 8 Haziran 793 tarihi, tarih yazımında “Viking Çağı’nın başlangıcı” veya “Viking dönemi” olarak bilinen tarihtir. Bu olay, Anglo-Sakson İngiltere’nin bölgesel ve siyasi yapısındaki istikrarsızlığın yanı sıra Hıristiyan dininin genişlemesinin ortasında gerçekleşir. Daha önce daha küçük baskınlar ve yağmalamalar gerçekleşmiş olsa da, zengin toprakları ele geçirmeye hevesli pagan Viking yerleşimcilerinin yürürlükteki Lindisfarne’ye gelişi, güçlerle rekabet etti ve saraya kadar hissedilen bir şok dalgası gönderdi. . Tapınma nesnelerinin, kutsal emanetlerin, cinayetlerin yağmalanması ve tahrip edilmesi, Danimarkalıların uyandırdığı reddedilme ve korkuya katkıda bulunur. Bu, İskandinav paganları ile Hıristiyan inancı hala kırılgan olan Anglo-Saksonlar arasındaki inanç karşıtlığının ilk önemli deneyimidir.
Bu şiddetli müdahale, istikrarsızlık ve iç mücadelelerin damgasını vurduğu yerdeki Anglo-Sakson güçlerinin ortak bir düşmana karşı birleşerek kendilerini güçlendirmeye ve yapılandırmaya çalışması için bir fırsattır. Büyük Alfred (848 – 899) gibi önemli siyasi şahsiyetler ortaya çıkabilecektir. Bu Wessex kralı ve İngiltere’nin ilk kralı, Ethandun savaşı sırasında (Mayıs 878’de, Lindisfarne’den neredeyse bir yüzyıl sonra) Danimarka’nın genişlemesine bir süreliğine son verecek ve aynı zamanda Wessex topraklarını koruyacaktır. Oğlu Edward the Elder ve torunu Æthelstan da katkıda bulunacak. Viking yerleşimi, 866’da Northumbria ve Deira Krallığı topraklarında bir Viking Krallığı -veya Jórvík-‘in kurulmasıyla şekillendi. Bu krallık, Büyük Danimarka Ordusu veya diğerlerinin yanı sıra Ivar Boneless, Ubbe ve Halfdan Ragnarsson kardeşler tarafından yönetilen Büyük Kafir Ordusu tarafından kuruldu. Bu bölgeye empoze edilen Danimarka kanunu veya “Danimarka kanunu”, ona “Danelaw” adını vermiştir.
732’de Vikinglerin Lindisfarne’e saldırısı
Ivar Boneless “Vikingler” dizisinde “Kemiksiz Ivar” diyor
Kırılgan güç değişimi
Lindisfarne’nin yağmalanması, iki dünya arasında İngiltere’de yeni yerleşimcilerin kademeli olarak asimilasyonuna yol açacak bir çatışmanın ilk adımıdır. York’un son kralı Eric 1. “Kanlı Balta”nın ölümü ve Wessex Kralı Eadred tarafından Northumbria’nın teslim edilmesi, Danelaw’ın sonunu izleyen, ancak varlığına veya varlığına son vermeyen göreceli bir statükoya yol açar. İngiltere’deki Viking etkisi.
Ekim 1016’da Assandun savaşında Wessex hanedanına karşı kesin bir askeri zaferi nasıl birleştireceğini bilen Danimarkalı prens Knut the Great’in gelişiyle Viking baskısı bir kez daha kendini gösterdi. Rollo tarafından doğrudan Normandiya’nın Danimarka şubesinden.
Wessex, Jelling ve kısa süre sonra Normandiya hanedanları arasındaki bu birlikler, ardıllar ve iktidar yeniden fetihleri ağı, Hastings Savaşı’nda (1066) Fatih William’ın Anglo-Sakson taç giyen son kral Harold Godwinson’ı öldürerek Sakson egemenliğini kesin olarak sona erdirdiği zaman doruğa ulaştı. İngiltere.
1016’da Assandun Savaşı. Matthieu Paris’in çizimi (13. yüzyılın başlarında)
Dil mirası ve melezleme
İskandinavların saltanatları, ardından onları takip edecek olan “Anglo-Normanlar”ın saltanatı, İngiltere krallığının inşasında önemli bir rol oynayacaktır. Bu izler günümüzde de bulunmaktadır. Yerli halklar, İngiliz soyluları ve İskandinav ve Norman sömürgecileri arasındaki Hıristiyan birlikleri ve “more danico”nun etkileşimi, köylü nüfus ile soylular arasındaki ilişkiler, İngiltere ve Normandiya arasındaki seyahat… yeni bir karışık İngiliz nüfusunun temellerini atıyor. Kültürel, dini, ekonomik etkileşimler, her türlü alışveriş, özgün ve zengin bir kültürün gelişmesine izin verir. Dilbilimsel bir bakış açısından, İngilizcede Doğu İskandinav ve Viking sözcük dağarcığından çok sayıda katkı bulmak cazip gelebilir. Ve böylece etkisinin açık bir işareti. Bir katkı etkili ve önemliyse, aynı zamanda büyük bir dikkatle ele alınmalıdır, çünkü hiçbir şey, “Eski İngilizce”yi oluşturan terimlerin hem konuşulan dilde hem de yer adlarında kökenlerini çözmekten daha kolay değildir. İngilizce. “Old English” Danimarka’ya yakın bir bölgeden gelen Jutes ve Angles’ın dilbilimsel katkıları üzerine kurulmuştur. Norman/Fransız, Sakson, İskandinav/“Eski İskandinav” lehçeleri: Danca, Norveççe, İsveççe… ortak Germen kökenlerine sahiptir. Bu nedenle, Sakson kökeninden daha fazla “Viking” çıkarmak çok zordur. Elbette haftanın kaçınılmaz günlerinden bahsedeceğiz: perşembe, Thor’un günü, cuma, Frigg’in günü, salı, Tyr’ın günü. Benzer şekilde, İngilizce denizcilik, çevre ve savaşçı kelimelerinin çoğu İskandinav dillerinden ödünç alınmıştır.
Anglo-Norman dili, bilginlerin ve üst düzey yetkililerin dilleri, İngiliz soyluları içinde seçkinliğin bir simgesi olacaktır. Tarihe göre dönüşümlü olarak entegre edilmiş veya reddedilmiş, her şeyden önce Norman etkisini ve bunun ötesinde İngiltere’deki Fransız etkisini sembolize ediyor. Son olarak, Danelaw’ın varisi Yorkshire’ın İngiltere tarihindeki özel yerini hatırlayabiliriz. Lehçesi, Vikinglerin Lindisfarne’e ilk ayak bastıktan sonra bıraktığı mirasın en çarpıcı ifadesidir.