Birinci Bölüm: Tetons
Dört yıl önce Kansas'ta bir satın alma editörü olarak iyi ödeyen, saygın işimi bıraktım ve Grand Teton Milli Parkı'ndaki bir hediyelik eşya dükkanında çalışmaya başladım. İş sadece geçiciydi - Kaliforniya'da lisansüstü okula başlamadan önce bir yaz konseri - ama sonuçta hayatımın yönünü değiştirecekti.
Güzel bir yere gitmek istedim çünkü üzgündüm. O bahar, bir dağılmadan geçirdim ve hareket ettiğimde geride bırakmak üzere olduğum her şey için aniden üzüntü duydum: arkadaşlarım, evim, anılarım. Yazımı Kansas için erken yasta geçirmeme rağmen başka bir yere - yeni ve tamamen yabancı bir yere - gitmem gerektiğine karar verdim. Araştırmaya başladım ve yakında ülkenin her yerinde güzel yerlerde iş ilan eden bir web sitesine rastladım: milli parklar, organik çiftlikler, at çiftlikleri. Bir gönderi Tetons'daki bir hediyelik eşya dükkanında çalışmaktı. İki kere düşünmeden bir uygulamayı kestim. İlkokulumun ilk gününden iki ay önce, Ağustos ayında başlamamı istediklerini belirten bir telefon aldığımda, evet demekten çekinmedim.
Daha önce hiç Teton'a gitmemiştim. Bir keresinde, arkadaşlarımla Yellowstone'a giderken, Teton Range'i ufuktan, bir sıra gümüş dişten atarken gördüm. O zaman bile onlara çekildim. Birkaç yıl içinde Jackson Lake, Moran Dağı ve Teton Range kız kardeşlerinin kulübenin üzerinde duran bir yurt odasında uyuyacağımı biliyordum ve hepimiz orada çalışan yirmi şeyi karıştırdık .
Lodge geldiğimde, gözle görülür bir şekilde titriyordu. Ya arkadaş edemezsem? Ya işimde kötüysem? Ya herkes yeterince açık havada olmadığımı düşünürse? Otoparkta çalışanlardan birkaçı gördüm; Patagonya kataloğundaki modellere benziyorlardı: bronzlaşmış, kaslı, güzel. Kansas'ta kaya tırmanışı kulübünün bir parçasıydım, ama yine de acemi gibi hissediyorum. Vahşi doğada bir ayı görmedim ve Yosemite'ye bir gezi sırasında sadece bir kez sırt çantasıyla sırt çantası sürüyordum ve önümde bir çıngıraklı yılan patladığında ağladım. Kansas'tan bir kızdım ve herkesin beni koklayabileceğini düşündüm.
Ben bir yaz sezonu kiralama olduğu için, ilk sabahı parkta çalışmaya başladım. Anna adlı bir kız bana sicili nasıl kullanacağımı öğretti ve beni hediyelik eşya dükkanının ürünüyle tanıştırdı: kahve kupaları, retro posterler ve sonsuz çeşitli tişörtler ve şapkalar. İnsanların sattığımız şeylerden bazılarını satın almak isteyebilecekleri deli gibi görünüyordu: cam sinek kuşları o kadar hassas değil ki kırılmıştı, ahşap oymalar o kadar büyük ki kendi bavullarına ihtiyaç duyacaklar (ve Çin'den geldi - altta böyle dedi) ve bir dilek içeren 20 dolarlık sedir kutuları. Bazı tartışmasız harika şeyler vardı - turkuaz mücevher, kurtların parlak kartpostalları, huckleberry karamelleri o kadar lezzetli ki, hediyelik eşya kızları bir avuç satın alıp paylaşıyorlardı - ama çoğunlukla önemsizdi, Goodwill için amaçlanan bir çeşit knickknacks.
Birlikte çalıştığım kadınların yanı sıra - benim yaşımdaki iki kız ve Güney'den beyaz saçlı emekli bir ekip - hemen arkadaş edinmek için çok utangaçtım ve kendimi zamanımın çoğunu yalnız geçirirken buldum. Göl kenarında piknik masalarında öğle yemeği yedim ve öğleden sonralarımı kumsalda geçirerek, okurken, günlüğe kaydederek ya da sadece Moran Dağı'na bakarken geçirdim. Anında yalnızlık dalgası azaldıktan sonra, bu yalnızlığı kabul etmeyi ve kendi isteğiyle akıp gitmesine izin vermeyi öğrendim. Ev hastalığımdan ayrılmasına ve yerine minnettarlıkla doldurmasına izin verdim - bulunduğum yer için, orada olma fırsatım için. Park bana yeni bir yerde olmanın, yalnız hissetmemin ve korkmamın, dikkat ettiğim sürece, ondan öğrenmeye açık olduğum sürece bana öğretti. O zaman bilmiyordum, ama gelecek yıllarda tekrar tekrar döneceğim bir dersti.
Günlerimde yürüyüşe çıktım. Asla yalnız yürümedim ve kendim dışarı çıkmanın gerginliği, hiç yaşamadığım bir mutluluğa dönüştü. Yalnız, bir iz üzerinde, ağaçlarla, dağlarla ve gökyüzüyle çevrili, ilk kez gerçekten kendim, dünyada özgür bir ajan olduğumu hissettim. Hayatım benim, hoşuma giden şeyi yapabilirdim.
Tabii ki, kendi içime yerleştiğimi hissetmeye başladığımda, bir adamla - Arkansas'tan bir müzisyen - tanıştım ve hızlı, film yapımında bir köpek yavrusu aşkı türüne düştüm, öğrenmeye gelirdim, mevsimlik işlerde oldukça yaygındır. Bir kez açık olduğunuzda, milli parkta aşık olmak, sahilde bir deniz kabuğu bulmak kadar kolaydır. Tek yapmanız gereken etrafa bakmak.
Tetonlardan ayrıldığımda, Kansas'tan ayrıldığım kadar kalbi kırılmış gibi yaptım. Dağları sevmek için büyümüştüm ve Arkansas'tan şarkıcıya bağlanmıştım. Hediye mağazasında çalışmak sıkıcı ve yorucuydu, ama kaçırdığım bir çok şeye erişim sağladı: su ile günlüğe kaydedilen sessiz öğleden sonraları, yemek salonuna yürürken ıslıklı bir domuzun gıcırtısı, iskelede oturuyor ve gökyüzünün yıldızlarla ağırlaştığını izliyorum.
Teton'da geçirdiğim zaman hayatımı değiştiren bir deneyim oldu, bir daha asla yaşamayacağımı düşündüm. Mezun olduktan sonra bir yetişkin olarak hayatımın başlayacağını varsaydım. Bir öğretmenlik işi bulur ve yaratıcı yazma öğretirim. Hediye dükkanında geçirdiğim zamana, sanki iki uyanma günü arasında kısa bir rüya olmuştu - bulutlara eğlenceli bir kaçış gibi, ama daha fazlası değil.
İkinci Bölüm: Rainier Dağı
İki yıl sonra, kendimi bir kez daha ne yapacağımı bilmediğimden eminim. California'da çýktýđým adam beni e-posta ile terk etti ve sevdiđim yazarlarýn baţka bir grup arkadaţýný terk etmek üzereydim. Yüksek lisansım, kısa öyküler koleksiyonum ve sonbaharda profesörlerimden biri için evde oturmaya başlama planım vardı, ama yazım bir soru işaretiydi. Yapacak başka bir şeyim olmadığı için aklıma gelen tek şeyi yaptım: Rainier Dağı Milli Parkı'ndaki bir hediyelik eşya dükkanında iş başvurusunda bulundum.
Hediyelik eşya mağazası Paradise Inn'de, Rainier'in güney yamacında 500 metre uzaklıkta yer alan tarihi bir oteldi. Cennete giden yol dik ve dolambaçlı, bulutlara doğru bir yolculuk. Sahip olduğum her şeyi ile pencereye doldurulmuş, 1995 yılında Camry her bir geçiş açık olarak salladı. Kaliforniya'yı geride bırakarak nefessiz, yorgun, elektrikli bir şekilde Cennete geldim.
HR ile kontrol ettikten sonra, Florida'dan 19 yaşındaki bir çocuk bana odama gösterdi. Tütsü gibi kokuyordu ve ipeksi paraşüt pantolon giyiyordu. "Burada yalnız mısın?" diye sordu. “Yoksa bir arkadaşınla mı geldin?”
“Yalnızım,” dedim. "Ya sen?"
“Buraya en iyi arkadaşımla geldim, ama şirket minibüsüne çarptı, bu yüzden eve gitmek zorunda kaldı.”
“Bu çok kötü,” dedim.
"Sorun değil. Şimdi bir erkek arkadaşım var - yakışıklı. Onunla tanıştığında göreceksin. ” Bana gülümsedi - kendi masalına tökezleyen bir kızın gülümsemesi.
Beni kız evine götürdü, Rehber Evi olarak adlandırdı; ana katta bir aktif ranger istasyonu oldu. Odama iki hikaye, ayakkabı kutusu büyüklüğünde bir alanda diğer üç kız ve birkaç düzine fare ile paylaşmak oldu. Hava, vücutları ve eski kıyafetleri, bayat yiyecekleri ve meyveli parfümleri kokuyordu. Ama pencerenin dışında, yerli Salish tarafından Tahoma olarak bilinen Rainier Dağı duruyordu, bu yüzden neredeyse ona dokunabiliyordunuz. Ayaklarının çimleri parlak yeşil renkteydi, Hint boya fırçası ve acı bakla, düğünçiçekleri ve dağ asterleriyle süslenmişti.
Ertesi sabah çalışmaya başladım ve yakında hediyelik eşya dükkanının Tetons'daki dükkanın iki katı kadar meşgul olduğunu keşfettim. Tüm gün, müşteriler mağazada kalabalıklaştı, ışıltılı süsler, tişörtler ve şişe açacağı anahtarlıklar için birbirlerine dirsek açtılar. Mal ucuz; boz ayı mıknatıslarının kafaları patlardı ve kopmuş, sırıtan kafaları müşterilerimize bakacak şekilde kayıtlarımıza eklerdik. Birlikte çalıştığım herkesin dağda olmak için kendi nedenleri vardı - para kazanmak, doğaya yakın olmak, sağlıklı olmak için - ama hepimiz iki şeyi paylaştık: dağa olan sevgimiz ve hediyelik eşya dükkanından nefretimiz.
Mağazanın karmaşasından kurtulmak için Tetons'da öğrendiklerimi yaptım ve okuma ve yazma için bir alan yarattım. Her sabah termosumu kahve ile doldurup hanın balkonuna giderdim. Balkon Tatoosh Sıradağından, Rainier Dağı'ndan daha güzel bir zirve dizisi gözardı. Burada turistler arasında oturup dergime yazarak hem alçakları hem de yüksekleri kaydederdim: müşterilerin yanlış bir değişiklik yaptıkları için bana bağırdıkları günler; işten erken çıkıp yürüyüşe çıktım ya da hanın asma katında bir roman okudum. Bir keresinde, akşamları balkonda otururken, bir kuş yuvasının bir kadının kadeh şarabına düştüğünü izledim. “Ücretsiz ikmal alabilir miyim?” diye sordu sunucusuna.
Kayıtta çalışmak kendimi iyi hissetmemi sağladı. 25 yaşındaydım, yüksek lisans yaptım ve turistlere kar küresi satarak saatte 9 dolar kazanıyordum. California'da tüm arkadaşlarım yazardı ve iki yıl boyunca işimiz kurgu sanatını öğrenmek, öğretmek ve uygulamaktı. Dağda, sanki etrafımdaki herkesten farklı bir lehçe konuşmuş gibi kendimi yalnız hissettim.
Bazı günler diğerlerinden daha zordu. Mağazada, kredi kartı kullanan herkesin fotoğraflı kimliğini kontrol etmek zorunda kaldık. Bazen bir müşterinin Kaliforniyalı olduğunu görürsem Davis'te okula gittiğimi söylerdim.
Birisi “Bu müthiş bir okul” dedi. “Orada ne okudun?”
“Yüksek lisansımı İngilizce olarak aldım.”
“Yüksek lisansın var mı? Ve sen burada mı çalışıyorsun? Yazar kasada mı? ” sanki kızıymışım gibi kafasını salladı ve aileme utanç getirdi. "Ne gereksiz."
Geriye dönüp baktığımda, bu adama söyleyebileceğim birçok şey var. Ona milli parklarda çalışmayı sevdiğimi ya da iyi bir iş bulmanın, yüksek lisans derecesi ile bile hala zor olduğunu söyleyebilirdim; o benim yaşımda olduğu kadar basit değildi. Ona hayatımda yaptığım ya da yapmadığım işin hiçbiri olmadığını söyleyebilirdim. Ama onun yerine malını çalmaya devam ettim. “İyi günler,” dedim, yapmayacağından emin olmama rağmen. Hediye dükkanlarındaki zamanımdan bir şey öğrenirsem, bazı insanlar nerede olurlarsa olsunlar mutsuz olacaklardır. Eşsiz doğal ihtişamın, üstlerinde 14.000 metrelik bir dağın tepesinde olabilirler ve görecekleri tek şey kokulu banyolar, overpriced yiyecekler, kalabalıklardır.
Bir sabah, üzüntemin zirvesinde, yurt odamda uyandım ve daha iyi bir sinyal için telefonumu pencereye tutarak e-postamı kontrol ettim. Wi-Fi sivilceli ve bir sayfanın yüklenmesi birkaç dakika sürdü çünkü bunu günde sadece birkaç kez yaptım. “Tebrikler!” İle başlayan bir mesajı okuduğumda oda arkadaşlarım ranzalarında horluyordu. E-postaya göre, Flannery O'Connor Ödülü'nü kazanmıştım. Kısa öyküler kitabımı - birkaç ay önce savunduğum tez - yayınlardım. Odadan ayrılmadan önce e-postayı yedi kez daha okudum, kalp atışımın oda arkadaşlarımı uyandırabileceğinden endişelendim.
O sabah işyerinde amirime ne olduğunu anlattım. “Bir ödül kazandım,” dedim. “Bir kitabım olacak.”
Bana baktı ve gülümsedi, ne diyeceğinden açıkça emin değildi. “Vay canına, bu temiz,” dedi. Ve sonra, garip bir andan sonra, “Yeni tişört sevkiyatını katlayabilir misin?” Diye ekledi.
Dağda hücre servisi olmadığı için (turistler için başka bir öfke kaynağı), annemin hanın ankesörlü telefonunu aradım ve haberleri söyledim. Aksi takdirde, başarımın zevkinin yakın kaldığında en tatlı olduğunu öğrendim.
Rainier'den ayrıldığımda, bir kez daha milli park hediyelik eşya dükkanlarındaki son adımım olacağını düşündüm. Profesörümün çiftliğini korumak ve romanım üzerinde çalışmak için Colorado'ya yöneldim. Bundan sonra kariyerime başlayabilirdim. Eserlerde yayınlanmış bir hikaye koleksiyonu ve bir roman olurdu. Elbette bir öğretmenlik işi bulabilirim. Elbette, yazı çevresinde bir hayat kurabilirdim.
Üçüncü Bölüm: Kuzey Kaskadları
Colorado'da profesör çiftliğinde sekiz ay geçirdikten sonra, kendimi hayatımla ne yapacağımı bir kez daha belirsiz buldum. Düzinelerce öğretim işine başvurdum, ancak kitap ödülüne rağmen, yardımcı bir pozisyon için röportaj bile yapamadım. Başka ne yapacağımdan emin olmadan, diğer park işlerimi bulduğum web sitesine geri döndüm. Bu kez, Rainier Dağı'nın birkaç saat kuzeyinde, güzel ama daha az bilinen bir park olan Kuzey Cascades Milli Parkı'nda bir işe rastladım. Rainier'deki amirimin orada bir hafta sonu geçirdikten sonra bir gün bana bahsettiğini hatırladım. “Şimdiye kadar gördüğüm en güzel yer,” dedi - Cennet adında bir yerde çalışan birinin ifadesi. Kuzey Kaskadlarda, bir kez daha yazarkasa çalışıyordum, ancak sağlık sigortası alırdım ve asgari ücretten biraz daha fazla para kazanıyordum. Bu bir öğretim işi değildi, ama bir şeydi.
Çiftliği ağır bir kalple bıraktım - hayvanlara, yalnızlığa ve uzun sessiz yaz günlerine bağlı büyüdüm. Dört insanı olan ve hayvanı olmayan bir evde yaşamaktan endişeliydim. Tam zamanlı çalışmaktan ve yazmak için çok az zamanım olduğundan endişeliydim. Hayatımın doğru olmayan bir yönde kalkmasından endişeliydim.
Korktuğum gibi, Tetons ve Rainier'de olduğu gibi iş benim için tamamen yanlıştı. Hediye mağazası ziyaretçinin merkezinde idi ve teknik olarak tek çalışan bendim. Bir molaya ihtiyacım olsaydı, rangers sicili devralacaktı, ama olduğu gibi meşgullerdi. Nispeten sessiz bir park olmasına rağmen, Kuzey Cascades son zamanlarda “keşfedildi”, yani turkuaz suları ve karlı zirvelerin Instagram'da gördükleri resimlerle heyecanlı olan insanların artık parka girdiği anlamına geliyor.
Kuzey Cascades'teki dağlar diktir, alt 48'deki diğer dağlardan daha büyük bir dikey kabartmaya sahiptir. Sonuç olarak, çoğu turist zamların gerektirdiği yükseklik kazancını cesurlaştırmak yerine parktan geçmeyi tercih eder. Bu turistlerin birçoğu, ziyaretçilerinin merkezinde, yolculuklarını anmak için mükemmel bir mıknatıs veya kartpostal avlıyorlar. Orada olduklarını kanıtlamak için bir şey istiyorlar: milli park pasaportları için bir damga, pim koleksiyonları için bir pim, su şişeleri için bir çıkartma. Vahşi bir yere gittiklerini kanıtlamak için tutabilecekleri bir şey istiyorlar.
Turistlerin istediği başka bir şey de size yolculukları hakkında bilgi vermektir. Yoldan geçerken gördükleri hayvanı bilmenizi istiyorlar - bir rakun hakkında mükemmel bir açıklama sağlamadan önce bir wolverine olduğunu söylüyorlar. Bunun onların 14. milli parkı olduğunu veya babalarının uzun zaman önce bir park bekçisi olduğunu bilmenizi istiyorlar. Biraz önce boşandıklarını, evlendiklerini ya da bisikletle ülkeyi gezdiklerini bilmenizi istiyorlar. Deneyimlerini paylaşmak, yeni keşfedilen özgürlüklerine tanıklık etmek isterler ve zor gerçek şu ki, bazı günler, bir yazarkasa arkasındaki bir yüz olarak, sadece bakım için enerjiniz veya sabrınız yoktur.
Bir yazar olarak bunu özellikle zor buldum. Başkalarının deneyimlerini incelemek, yabancıların duygusal manzaralarını düşünmek ve hikayelerini anlamaya çalışmak benim hayatımın tutkusunu yapıyorum. Ancak günde sekiz saat, haftada beş gün, bir sicilin arkasında durduktan, aynı küçük konuşmayı tekrarlayıp aynı avuç soruyu cevapladıktan sonra - Ağaçlar böceklerden öldü mü? (Hayır, 2015'te yangın çıktı.) Kamp yapılacak herhangi bir yer var mı? (Hayır, kamp alanları dolu.) Ayıları nerede görebilirim? (Ayılar aramamayı tercih ederiz.) - insan deneyimiyle ilgilenmeye devam etmek zor. Şefkat sınırlı bir kaynaktır ve perakendede hızlı tükenir.
Ve yine de, mağaza dışında hayat bir rüyaydı. Ziyaretçinin merkezinden yarım saat sonra organik tarım arazilerinde yaşadım, üç park bekçisi ile paylaştığım bir evde ve yollarda çalışan bir adamda - yakında kendime aşık olduğumu bulacağım bir adamda. Akşamları, kaotik bir çalışma gününden sonra, Skagit Nehri kenarında oturup nane rengindeki suyun vadiden aşağı inmesini ve sonunda Puget Sound'a boşalmasını izlerdim. Bazen bir battaniye hazırlayıp bir kitap okurdum ya da günlüğümde, uzaktan dönen bir Swainson ardıç şarkısının şarkısını yazardım. Bu şekilde, dünyaya, dağlara ve insanlara, yaprak dökmeyen ağaçların ve nehir suyunun kokusuna aşık oldum.
Sonunda, hediyelik eşya dükkanında çalışmak - altımda olduğunu, becerilerimi kullanmadığını, beni sınırda sefil ve beni duygusal olarak uydurduğunu hissettiğim bir iş - bu güzellik için geçici sığınak için ödemek zorunda olduğum fiyattı park ve orada tanıştığım inanılmaz insanlar. Beni olduğu gibi bu güzelliğe ve ondan önceki güzelliklere getiren akılsız ve sıkıcı bir hediye mağazası işiydi.
Turistlere hediyelik eşya satmanın bir milli parkta yaşamı deneyimlemenin en şiirsel yolu olduğunu söyleyemem, ancak bu deneyimleri başka bir şeyle değiştirmeyeceğimi biliyorum: yüksek ücretli bir iş veya güzel bir daire bir şehir ya da tüm hıçkırık ve çarpmaların olmadığı bir hayat beni ilk başta parklara götürdü. Sonunda, milli park hediyelik eşya dükkanlarına ve onlara akın eden insanlara çok şey borçluyum - onlara mutlu olduklarını, kendilerini özgür hissettikleri bir zamanı hatırlatmak için bir şeyler isteyenler.
Yayınlanan 22-04-2020