Türk milleti borç tuzağına ilk defa düşürülmüyor. Onun için, bazı yazarlar diyorlar ki: "Borç tuzağına düşen Osmanlı yöneticileri, bir ölçüde mazur görülebilirler. Zira onlar, bu entrikalarla ilk kez karşılaşmışlardı. Bugün ise aynı tuzağa düşen yöneticileri mazur gösterecek hiçbir sebep yoktur." Son dönemdeki yöneticilerimiz tuzağa düşüyor mu, yoksa bilerek mi tuzağa koşuyor? Burası tartışılır. Neyse onu geçelim.
Osmanlı Devleti, dış borçlanmayı başlattığı 1854'den yanlızca 20 yıl sonra iflas etti, 60 yıl sonra ise battı. Ne hazin bir tecellidir ki, aynı akıbete doğru hızla yol alıyoruz. Tıpa tıp bir benzerlik söz konusu. Ne şartlar ne de şartları oluşturan insanların zihniyeti değişti. Oyun aynı, oyuncular aynı.
İsterseniz, bunu teyit etmek için tarihi bir belge ile sunalım. Osmanlı Devleti'nden alacağı olan devletlerin Hesap Komisyonu Başkanı Daniel Ducoste, 1889 yılında yazdığı kitapta borçlandırma için şunları söylüyordu: "Şimdi Türkler hızla borçlanmaktadırlar. Ancak 25 yıl sonra Osmanlı toplumunda borçlanmaya karşı muhalif unsurlar ortaya çıkacaktır. İşte o zaman gerek alacaklarımız ve gerekse bunların faizleri tehlikeye düşecektir. Bu nedenle Osmanlı Devleti'nin maliyesi, ekonomisi ve servetleri üzerindeki çıkarlarımızı koruyabilecek Türk yöneticilerine ihtiyacımız olacaktır. Ben, bu 'yerli misyonerlerin' bizden ve yapacağımız siyasi baskılardan çok daha yararlı olacağı kanısındayım. Bunlar Türk halkını kendi dilleri, kendi yöntemleri ile yaklaşma olanaklarına sahiptirler. Bu 'yerli misyonerler' Alacaklarımızın , bir yada birkaç yüz yıl teminat unsurlarının en önemlilerinden biri alacaktır"(Metin Aydoğan,Avrupa Birliği'nin meresindeyiz? s.47)
Daniel Ducoste'nin 'yerli misyonerler'adını verdiği grup, günümüzde ziyadesiyle mevcuttur. Bunların kimisi islam dinini bozmak, kimisi de Türk milletini borçlandırmak için çalışıyor. Hepsi de alim pozisyonunda. Güya ilim adına konuşuyorlar. Halbuki gerçek, Ducoste'nin dediğidir. Bu anlayışın değişmediğini göstermek için yine Batılılardan bir belge daha nakledelim. Fransa'da yayınlanan Le Figaro Gazetesi 16 Nisan 2001 "Tükenmiş Bir Rejim" başlığıyla yayınladığı bir yorum şunları dile getirir: "Türkiye, ne IMF'ye terkedilecek, ne de sahipsiz bırakılacak bir ülkedir." Batılıların Türkiye'ye bakış tarzı, işte böyle.
Borçlandırma misyonerleri, ekonomi Profesörü adıyla, durmadan borçlanmanın gereğini ve önemini anlatıyorlar. Borçlu ülkelerin tam bağımsızlığı ve bağımısız bir dış politikası olabilir mi? Bu sorunun cevabını, uzun yıllar ABD eski Başkanı Clinton'un siyasi danışmanlığını yapan Dick Morris'ten alalım. Morris, Fox TV'de, Irak işgalenden önce yaptığı bir yorumda şöyle demişti: "Araplar bize, Irak'a operasyon yapma izni vermeyebilir. Bizim onlara ihtiyacımız yoktur. Zira IMF, Türkiye'yi bizim için satın almıştır. Ordan istediğimiz herşeyi yapalibiliriz":
Görüldüğü gibi, borçlu ülkelere 'satın alınmış ülke' gözüyle bakılıyorlar. Bundan dolayı, eğer bağımsız olarak yaşamak istiyorsak borçlardan kurtulmamız için bir planı bir projesi yok mu? Yoktur, çünkü onlar borçlanmayı ekonomik kalkınma için kaçınılmaz kabul ediyorlar. "Olmaz böyle birşey" demeyiniz. Oluyor, bal gibi oluyor. "Türkiye'nin borcu ne zaman biter?" sorusuna, Ekonomiden sorumlu Devlet Bakanı Ali Babacan'ın verdiği şu cevaba bakınız ve kararı siz veriniz. Şöyle diyor Babacan: "Hiçbir zaman. Her ülkenin az ya da çok borcu olur. Önemli olan bunun oranının makul olmasıdır. Türkiye'nin borcunun sıfıra inmesini beklememek lazım". İşte size borçlandırma misyonerlerinden tipik bir örnek. Bağımsızlığımızı devam ettirmek için ilk önce kapafa yapısına sahip yöneticileri yönetimden uzaklaştırmamız gerekir. Çünkü borç aldıkça emir de almak zorunda kalacağız. Bu kural değişmez.