Daha önce yazdığım gibi, yerine açık talimat (sadece ders vermek değil, etkileşimli modelleme, sorgulama ve pratikten oluşan bir yapı) eğlenceli ama önemsiz aktiviteler öğrencilerin kalplerinin anahtarı değildir. Eğer bir şey varsa, bu hayal kırıklığına ve kızgınlığa neden olur. Çocuklar, eğitimlerinin boşa gittiğini anlayacak kadar akıllıdır.
Bu yazıda, deneysel yöntemleri etkili bir şekilde bizi öğrenme fırsatından mahrum bırakan öğretmenlerimin eğitiminden üç gerçek örnek vermek istiyorum. Zevk almak!
1. Rol Yapma Öğretmeni
Bir zamanlar her şeyi rol yaparak öğreten bir lise tarih öğretmenim vardı. Rollerimizle ilgili bir metin okur ve sonra bunu canlandırırdık – genellikle bir kamuya açık duruşma biçiminde. Bu yaklaşık on dakika boyunca eğlenceliydi, ancak ciddi öğrenciler daha fazlasını isterken, geride kalanlar geride kaldı ve aylak aylak aylak aylak aylak aylak aylak aylak aylak aylak aylak dolaştı. 11 dakika sonra, öğretmenden, lütfen, bize bir şeyler öğret Konuyla ilgili.
Ama o istemedi. Ders istediğimiz için deli olduğumuzu düşündü…. sanki eğitim sistemi kendi başımıza düşünme yeteneğimizi mahvetti. Ancak, onun “yeni” öğretim şekliyle tamamen hayal kırıklığına uğradığımızda, vazgeçip bize bir şeyler öğretmeye çalışacaktı. Bir kez yaptığında, genellikle çok geçti. Masa ortaklarımıza, “Bize önceden söylemesi gereken iyi bilinen gerçekler varken,” diye fısıldıyorduk, “Neden bunca zaman Aztekler hakkında bir şeyler uyduruyorduk?”
Tüm rol yapma planı bir sahtekarlık gibi geldi çünkü sağlam bir bilgi temeli yerine çatıdan başlayarak bir ev inşa etmeye çalışan acemilerdi. Keşke bu öğretmen bilişsel bilimler alanında eğitim almış ve kişinin yaratıcı ve eleştirel düşünme yeteneğinin çok önemli olduğu tartışmasız gerçeği öğrenmiş olsaydı. bir alanın ön bilgisine büyük ölçüde bağımlı.
2. “Öğrenci Merkezli” Öğretmen
Bir ortaokul matematik öğretmenim vardı, hadi ona kriminal olarak yapılandırılmamış bir sınıfı “kolaylaştıran” Bayan Y diyelim. Öğrencilerin kendi araştırmalarımızı başlatmaları, kendi ilgi alanlarımızı takip etmeleri (matematik olmasa bile) ve uygun gördüğümüz ödevleri teslim etmeleri gerekiyordu. Bayan Y’nin “gerçek matematik” için yeterli bir ikame olarak gördüğü bir aktiviteyi çeşitli kart oyunlarının nasıl oynanacağını öğrenmek için sınıfta utanç verici miktarda zaman harcadım. Ev ödevi için, adınız kağıdınızın başında olduğu sürece, bunun için kredi alacağınız bir plan düşündü. Ne kadar empatik! Ne kadar öğrenci merkezli! Bunu yılın yarısında fark edene kadar değildi. tüm Yaptığımız, adını değiştirdiği kağıtlarımızın başına ismimizi koymaktı.
Hepimizin sınıfında A almasına rağmen, eğitimden aldatılmış gibi hissettik ve okul hayatımın geri kalanında matematik dersinde yaşadığım mücadeleler için “öğrenci merkezlilik” yorumunu suçlamadan edemiyorum. Keşke Bayan Y, öğrencilerin öğrenmelerine yardımcı olacak öğretim yöntemlerini veya öğrenme etkinliklerini sıklıkla seçmediklerini gösteren, öğrencilerin öğretme ve öğrenmeyle ilgili yargıları ve inançları üzerine yapılan araştırmayı bilseydi. Kendi tez araştırmam bunu doğruladı.
3. Uygulamalı Öğretmen
Üçüncü öğretmen, diyelim ona Bayan Clarke, daha önce hakkında yazdığım biri. Özellikle unutulmaz çünkü yılın ortasında üç 1. sınıf öğretmeni öğrencileri fen, sosyal bilgiler ve sanat için döndürmeye karar verdiğinde normal fen öğretmenimin (açık öğretim kullanan) yerini aldı.
Normal sınıf öğretmenim (Bayan Wee) tahtada ustaca hikaye anlatımı ve uzun rehberli alıştırmalar yaparken önceki uygulamalı deneyimlere girmemizi isterdi, Bayan Clarke’ın öğrencilerin nasıl öğrendiğine dair başka fikirleri vardı. Öğrencilere ne işe yaradıkları açıklanmadan malzemeler verildi ve bayılmaları bitene kadar birçok öğrenci uygunsuz dokunma nedeniyle malzemelerinin alındığını yaşadı. Malzemelerle uğraşmamız istendiğinde, ne amaçla olduğu hemen belli değildi. Sonunda ve neredeyse isteksizce, Bayan Clarke, keşfettiğimiz varsayılan şeyi bize öğretmek için uygulamalı oyunumuzu durdurur, renkli materyallerin önünde otururken dinlemeyi beceremeyen öğrencileri azarlamak için sık sık dururdu. Sınıfın yarısı tahtaya sırtımızı vererek oturdu ve çoğumuz yaramazlık yapma eğilimindeydik. Bayan Wee’nin sınıfında asla başım belada olmayı başaramadığımdan, sınıfımız Bayan Clarke’ın sınıfına her dönüştüğünde koridora veya müdürün odasına gönderilme tehlikesiyle karşı karşıyaydım.
Bu benim sevmeye başladığım bilim değildi, diye düşündüğümü hatırlıyorum. Bayan Clarke’ın sınıfında “bilim yapıyoruz” ama sonunda yanlış yapıyoruz ve Bayan Wee’nin sınıfında “bilim öğreniyoruz” ve sonra bu öğrendikleri pratik çalışmaya uyguladığımızda dünya çapında bilim adamları gibi hissediyoruz. Keşke Bayan Clarke aradaki farkı bilseydi “davranışsal olarak aktif” ve “bilişsel olarak aktif”ya da bilim adamlarının yeni bilgi üretme şeklinin bilimde klasik eğitim için uygun bir ikame değildir.
Umarım tarih, matematik ve bilim konularını kapsayan bu üç vaka çalışması bir noktayı gösterir ve bu yıl öğretimi nasıl tasarlamak istediğinizi düşünmenizi sağlar. Kanıt okumam açık öğretim modellerini destekler bir öğretmenin başlangıçta öğrenmeye öncülük ettiği ve öğrenciler materyalde ustalaştıkça öğretim desteklerinin kademeli olarak azaldığı yer. Bilişsel yük teorisi bu öğretim biçimini destekler. Ama hakkında bütün bir podcast’im olan tartışma, öfkeyle devam ediyor. Konu uzmanının geleneksel rolünü neden üstlenmemiz gerektiğiyle ilgileniyorsanız ve aslında bir şeyler öğretmekJasmine Lane ile yaptığım röportaja bakmanızı tavsiye ederim.
Kaynak : https://educationrickshaw.com/2022/08/27/playing-around-with-kids-education/