nothing special
"…Marx için üretimin anlamı, insanın temel güçlerini, gerçeği dönüştürürken geliştirmektir. Grundrisse'de gerçek zenginliğin, “insanın yaratıcı yeteneklerinin mutlak olarak serpilmesinin, (…) daha önceden belirlenen bir kıstasa göre değil, kendi başına bir amaç olarak insanın bütün güçlerinin gelişmesi” olduğunu yazar. Kapital'de sınıf tarihinin ötesine geçilmesine ancak “Kendi başına bir amaç olarak insan enerjisinin gelişmesi, gerçek özgürlük alanı” sayesinde başlanabileceğini belirtir. “Üretim” sözcüğü Marx'ın eserlerinde insanın kendisi istediği için yaptığı herhangi bir faaliyeti içerir: Flüt çalmak, bir şeftalinin tadına varmak, Platon'la çekişmek, dans etmek, konuşma yapmak, siyasetle uğraşmak, çocukları için doğum günü partisi düzenlemek. Kasların çalışmasına ait maçoluk imaları hiç yoktur. Marx, üretim insanlığın özüdür dediği zaman, insanlığın özünün sosis paketlemek olmasını kastetmiyordu.”
Marx Neden Haklıydı, Terry Eagleton
"Dyodyuşka, altın kalplim, en sevgili! Bana gönül alıcı, güzel mektuplar yaz, biraz alçakgönüllü ol, inayet et de arada beni sevdiğini söyleyiver. Kendini küçültmekten korkma. Sen bana, bugün benim sana verdiğimden üç kuruşluk daha çok sevgi vermişsin, eee, ne olmuş yani? Benden karşılık görmezsin korkusuyla duygularını açıklamaktan çekinme, utanma kuşkusuz, duyguların varsa eğer. Yoksa, zaten zorla çekip alamam ki. Ruhunla diz çökmeyi de öğren, yalnızca ben kollarımı açıp seni çağırdığımda değil, ben arkamı döndüğümde de. Kısacası, cömert ol, harca, israf et sevgini benim için. Senden bunu istiyorum! Ne yazık ki seninle sürekli birlikte olmak benim kişiliğimi bozuyor, ama bunu bilmek seninle boğuşmak için güç veriyor bana. Unutma, teslim olmalısın, çünkü sevgimin gücü nasıl olsa sana boyun eğdirecek. Ah sevgili, Tanrı şahidim olsun, başka hiçbir çift böyle bir görev üstlenmemiştir: birbirlerinden birer insan yaratmak."
Rosa Luxemburg, Leo Jogiches’e
"Bir yolculuk vardı, hep vardı, her şey bir yolculuktu."
"Bir gün birbirimizi terk edeceğiz çünkü ağaç büyür, dallar uzar, toprak katılaşır, rengi değişir zamanla. Ve yeni adlarla yeni yolculuklara çıkılır." diye yazmıştık. Yazı kehanet midir hep? Ve özlemimizi dindirecek olan ne?
Dokunmanın ne olduğunu hatırlamak için içimizden biri, onu hala unutmamış, gömmemiş biri, vücudunu kabuklarla kaplamalı. Kendisini bir anıta, kanlı canlı bir hafızaya dönüştürmeli ve bağırmalı, Mesih olduğunu ağzından tükürükler saçarak haykıran bir sahtekar gibi.
Herkes önünde sıraya girecek ve parmak uçlarını onun bedeninde gezdirecek. Göz çukurlarında, burun deliklerinde, köprücük kemiklerinin yorgun boşluğunda, göğüs uçlarında. Bir başkası ona tüm bunların ne anlama geldiğini soracak ve o da yanıtlayacak. Sözcüklerle ya da onlar olmadan. Bir adam çıkıp buradaki herkesin yalancı olduğunu ilan edecek, bir kadın ağaçların arasından olan biteni sessizce seyredecek. Yalancılar, hep birlikte, bu Kabuk’u lokma lokma yiyip gölün karşısına geçecekler. Tüm bunlar onlara neyi çağrıştırıyor? Muhtemelen bir hiç. Belki daha yaşlıları, bir ayağı çukurdalar, gözünü toprağa sadakatle dikmiş olanlar, gün güne eklendikçe, zaman büklümlenip soluğunu dünün ve yarının ensesinde hissettirdikçe sırtlarında kocaman yaralar açılan yatalaklar, hatırlamaya mecali kalmamışlar ya da unutamadıkları için çıldıranlar bu yaşananları görseydi, avuçlarını Kabuk’un keskin sırtında, hırpani tüylerinde gezdirir ve geçmişi görürlerdi. Geçmişin sesi bir çocukluk hatırası gibi kulaklarına dolup etraflarını sarardı. O zaman, birleşmeye hazır bu karanlık bedenlerin ve örümcek ağına benzer ağızların bir anlamı olabilirdi. Artık yok. Artık hepsinin ağzında Kabuk’un ağır, küflü tadı var.
08 Şubat
http://uzunuzak.tumblr.com/
http://twitter.com/velvetbride Subscribe via RSS.