Neden Odadaki En Akıllı Kişi Olmak Olabileceğin En Aptal Şey
Hiçbir şeyde en iyi olmamıştım. Kendimi, olmadığım biri olarak hayal ederek büyümek için çok zaman harcardım. Konuşma şovlarını ve röportajları ve kurgusal benliğimin paylaşacağı ilham verici hikayeleri resmedeceğim.
Çok spor yaparak büyüdüm. Her zaman tamam, ama asla harika değil.
Akıllıca değildim, ama asla akademik olarak düşündüğün gibi olmadım.
Yetişkin yaşamına doğru ilerlerken bu sıradanlığa devam ettim (iyi eğitim, iyi iş, iyi kitaplar…). Hiçbir şeyde hiç kötü olmadım, ama hiçbir zaman harika ya da en iyisi olmadım.
Bu yüzden onu hayal eder ve aklımda bu 'rüya röportajlarını' oynatırdım.
Odadaki "en zeki" ve "en iyi" olmayı umuyordum, ancak şimdi bunun ne kadar aptal olduğunu takdir ediyorum.
Neden Akıllı Olmak O Kadar Akıllı Değil?
“Odadaki en zeki kişi isen, yanlış odadasın” diyorlar.
Yıllarca bu teklifi çok duydum, ama gerçekten hiç beğenmedim.
Kendinizi daha iyi hissetmek için (ve sıradanlığınızı haklı çıkarmak için) söylediğiniz bir şeye benziyordu. Bir kopuşa benziyordu, ama şimdi yaşayabileceğiniz en akıllı mantralardan biri olduğunu biliyorum.
En son kitabım için 150'den fazla kişiyle röportaj yaparken bunu fark etmeye başladım. Kelimenin tam anlamıyla bu sloganla yaşayan ve ölen Jayson Gaignard gibi insanlarla tanıştım (epik konferansının sloganı olan Mastermind Talks).
Hemen tıklanmadı, ama hayat böyle devam ediyor - çok fazla bir şey duyuyorsunuz, ancak mantıklı gelmesi biraz zaman alıyor (“siz” ile alakalı).
Peki neden bu kadar akıllı olmak aptal?
Hayatın nasıl olacağını hayal etmeni rica ediyorum, eğer en iyisinin en iyi olduğunu bilerek her odaya girdiysen. Bu seni tatmin eder mi? Bu seni mutlu eder mi? Böyle bir üstünlük sizi tamamlayıcı ve herkesten daha iyi yapar mı?
Yoksa egonuza durdurulamaz bir kuvvete masaj yapar mı?
Sizi şikayet edip gözünüzü topdan çekmeye zorlar mı?
Ne de olsa, Blockbuster ve Kodak gibi sektörler, sektörlerini on yıllardır yönettikten sonra kayıtsız kalmadı mı?
Bu onların neslinin yetenekli spor harikası sahnelere sıçradı mı, sadece hiçbir şeye karışmayacak mıydı (sana bakıyorum Freddy Adu)?
Düşmanın Ne Kadar Gerçekten Ego
Odadaki en zeki insan, öğrenemeyen tek kişidir.
Odadaki en zeki kişi olarak, 'siz' siniz.
“O” dan sonra ne gelir… eğer daha iyiyseniz, kendinizi daha iyi olmak için nasıl motive edersiniz?
Çünkü son birkaç yıldır öğrendiğim bir şey varsa, bu ne kadar tehlikeli bir rahatlık olabilir. Çoğu insan, risk alırken ve sınırları zorlarken değil, arkanıza yaslanıp rahatlarken hata yapar (ve başarısız olur).
Hepsinden kötüsü, siz en iyisisiniz; sen zaten yaptın.
Tahtınıza otururken, manzaranın tadını çıkarırken, altınızdaki bir kişi (sizden öğrenmek, motive ve ilham almak) sizi öldürmeye hazır.
Bu bir zamanlar sen olabilirsin, ama artık değil.
Şimdi, egonun tarafından kör ediliyorsun, kendin için yarattığın bir balonun içinde korunuyorsun.
Şahsen, çok fazla egom olduğunu düşünmedim. Ben daha çok özel, utangaç ve mahremiyim, bu yüzden egoyu benim gibi biriyle ilişkilendiremezsin. Kendine güvenen kişiye bakıyorsun; sözde olanı.
Ama sonra Ryan Holiday tarafından “Ego Düşmanındır” okudum ve ne kadar bencil olduğumu anladım.
Bütün bu saatler boyunca kendimi en iyi olarak hayal etmekle harcadım… bu benim egomdu. Ortalama olmak için yeterince değerli hissetmedim, bu yüzden üstün olmayı hayal ettim; farklı biri olma konusunda.
Tabii ki, bu beni sporda daha iyi yapamadı. Beni daha akıllı hale getirmedi. Bu şov ve röportajlara beni daha fazla yaklaştırmadı.
Ama bu beni daha iyi hissetmemi sağladı; bu da egoya beş çeşit cehalet yemeği verdi.
Yeni (daha iyi) bir Odaya Nasıl Girilir
Senin ve benim için şanslı, her zaman senden daha akıllı biri olan bir oda var.
Bildiklerine bağlı kalmak daha kolay. Kendinizi daha ilerideki insanlarla çevreleyen konfor var.
Ama bu ne başarır?
Yedi yaşındaki bir grup insanla takılmak ve bir sınavda onları alt etmekten gurur duymak gibi bir şey.
Aferin.
Onlardan daha zekisin, ama “sen” in daha iyi bir sürümü müsün?
Ve mesele bu. Bu benim öğrendiğim gerçek ders ve bu yüzden artık (çoğu zaman) odadaki en zeki kişi olmama konusunda endişelenmiyorum.
Çünkü 'bu' (ve 'bu' derken, yaşadığım bu hayatı kastediyorum) belirli bir standarda uymak veya belirli bir kutuyu işaretlemekle ilgili değil. Bu, olabileceğim en iyi "ben" olmamla ilgili.
Bunu odadaki en zeki insan olarak başaramayacağım. Yapmamın tek yolu öğrenmeye, büyümeye ve daha iyi çaba göstermeye devam etmemdir.
Ve bunun için bir oda var, ama o zamana kadar hayatımı harcadığım kişi değil.
Hala kendimi bazen hayal kurarken yakalayabiliyorum ve egom çoğu gün benimle savaşmaya devam ediyor. Bu korktu. Endişeli. Ortalama olmamızdan korkuyor ve asla yetmeyeceğimizden.
Fakat biz yeterliyiz ve öğrendiğimiz, büyüdüğümüz ve daha iyisi için çaba harcadığımız sürece bu şekilde kalacağız. Daha iyi bir sayı, daha iyi bir iş ya da daha iyi bir sosyal duruş değil… sadece “ben” in daha iyi bir versiyonu.
Dışarıda, kendimi küçük ve yetersiz hissettiğim odalarda. Tek yapmam gereken kapıyı açıp girmek.