Çocuklarım bana ev ödevinin kötü adamı diyor.
Her okul günü öğleden sonra, iki oğlum (en büyüğü altıncı sınıfa, en küçüğü ise ikinci sınıfa giriyor) eve dönüyor ve günün ev ödevi mücadelesine başlamadan önce atıştırmalıklar topluyor. Yorgunlar ve video oyunları oynamaya veya video oyunlarıyla ilgili anlaşılmaz YouTube videolarını izlemeye hazırlar. Tüm şikayetleri görmezden geliyorum, alamet-i farikası olan gevezeliğimi sunuyorum ve onları buzdolabımızdaki günün ödevlerini listeleyen indeks kartlarına yönlendiriyorum: okuma, matematik, yazma ve hatta – özellikle kötü hissettiğimde – İbranice okuma.
Hafta içi her gün 30 ila 60 dakika boyunca dairemizdeki odalar arasında koşuyorum, anlaşmazlıkları karara bağlıyorum, soruları yanıtlıyorum, aynı şeyi söylemenin yaratıcı yollarını bulmaya çalışıyorum ve başarısız oluyorum (“Ses ver!”, “İşini kontrol et!”). on bininci kez. Küçük oğlumun düzenbaz bir baba ve onun bahçıvanlık saçmalıklarıyla ilgili aynı kitabı 50. kez okumasını sabırla dinlemeye çalışıyorum. Daha sonra büyük oğluma, kalem sevkiyatlarını veya çörek dağıtımlarını bölmeyle ilgili zorlu bir matematik probleminin adımlarını anlatmak için oradan uzaklaşıyorum. Şüphesiz günümün en hareketli saati bu. Ben vekil öğretmen, antrenör, talim çavuşu ve motivasyon konuşmacısının bir birleşimiyim; bir ödev turunu daha bitirmek için ikna etme, yalvarma ve pazarlık yapıyorum. Bazı günler süreçte drama tamamen eksiktir; Bazı günler ise sanki hayatımın en zorlu işini yapmışım gibi bitkin bir halde uyanıyorum.
Ev ödevi yeni nesil ebeveynlerin ve öğretmenlerin gözünden düştü. Çocuklara gereksiz yere yük getiren şeyin angarya, ezberci iş olduğunu söylüyorlar. Bunlar adil eleştiriler ve çocuklarımın da hepsine katılabileceğinden şüpheleniyorum.
Ama olay şu: Ödev yapmayı seviyorum. Bana çocuklarımın günlerini neyi öğrenerek geçirdiklerini, bu öğrenmenin nasıl ilerlediğini ve benim nasıl yardımcı olabileceğimi keşfetmem için bir araç sağlıyor. Geçtiğimiz okul yılında her Pazartesi akşamı, büyük oğlum ve ben yıpranmış İbranice-İngilizce sözlüğümüzü çıkarır, Charles Darwin’in hayatıyla ilgili İbranice kitabından kelimeler arar ve tanımları bir not defterine kaydederdik (nasıl Yapmak İbranice’de “fosil” mi diyorsunuz?). Çabalarım çoğu zaman tükeniyordu ama yıl ilerledikçe, büyük oğlumun -ve benim de- bir İbranice sayfasına bakarken ne kadar özgüvenli hale geldiğimi görmek kolaydı.
Kuş gözlemciliği veya bahçıvanlık gibi ev ödevlerine nezaret etmek de uzmanlaşmış ve anlaşılması güç bir hobidir.
Çocuklar sorunları çözmekle görevlendiriliyor ve ben de onların sorunları en iyi nasıl çözebilecekleri sorununu çözmekle görevlendiriliyorum. Öğretmenlerin önerdiği günlük ince ayarlardan keyif alıyorum; hurda kağıtlar yerine beyaz tahtalar; Başarılı bir ev ödevi rutini oluşturmaya yardımcı olan oturma odasındaki kanepe değil yemek odası masası. Büyük oğlum için, yazma ödevlerini ailemizin iPad’indeki Notlar uygulamasında yazmak, kelimelerin akmasını en iyi şekilde sağlar; küçüğüm için sivri uçlu bir kalem ve büyük harfler için kalın çizgileri olan spiral bir defter en iyi sonucu verir. Ayrıca oğullarımın en etkili şekilde öğrenmesine yardımcı olacak müdahale miktarını da kesin olarak belirlemeliyim.
Çocuklarımın ödev zamanının geldiğini bir kez daha hatırlattığımda alay ettikleri kötü adam olmayı sevmiyorum. Ancak kendilerini öğrenme işine adadıklarında yanlarında yürüme fırsatı verildiği için minnettarım. Bir şey kolay gelmiyorsa yapmaya değmeyeceği yönündeki başlangıçtaki dürtüyü yendiklerini görmek hoşuma gidiyor. Küçük oğlumun birdenbire akıcı bir şekilde okumaya başladığını ve artık benim yardımıma ihtiyaç duymadığını fark edene kadar, becerilerimin sürekli gelişimine tanıklık etmeyi seviyorum. Hatta büyük oğlumun matematik rutininde tüm parçalar (beyaz tahta, kalem, yemek masası, çalışmanızı kontrol etmek) tutarlı olana kadar tekrar tekrar değişiklik yapma sürecinden bile keyif alıyorum. Bu anlara ulaşabilmek için yerimi hatırlamam gerekiyor: Ne zaman kendimi içeri sokuyorum, ne zaman sessiz kalıyorum? Küçük oğlumun öğretmenleri bana, cevaplara atlamak yerine, okurken sözcükleri sesli olarak söylemesine izin vermem talimatını verdi ve ben de bunu yapıyorum. Geç de olsa bunların sadece ev ödevlerinden daha fazlası olduğunu fark ettim; çocuklarım olgunlaştıkça ve kendi akademik, sosyal, duygusal ve ahlaki sorunlarını çözmeleri istendikçe şüphesiz tekrar tekrar döneceğim sorular.
Öğretmen değilim ama çocuklarımıza neler aktarabileceğimiz sorusu her ebeveyn için derin bir sorudur; özellikle de benim gibi, ülkesinden kaçmak zorunda kalan bir mültecinin torunu olan Yahudi ebeveynler için. Yüzünü büyük oğlumun yüzüne yansıyan büyükbabam Joseph Austerlitz, 1936’da, Nazi Anschluss’undan kısa bir süre önce Viyana’yı terk etti. Asla geri dönmedi. Yanında götürebileceği tek şey eğitimiydi. Onun örneğinin bana öğrettiği gibi, yalnızca öğrendiğimiz şeyleri korumamız garanti ediliyorsa, ben de çocuklarımın ellerinden gelen her şeye tutunmalarını sağlamak istiyorum. Onların sadece öğrenmelerini değil, aynı zamanda bireysel ve kolektif insanlığımızın beslenmesi için öğrenmeye değer vermelerini istiyorum. Bilgiyi, hayatın onlara fırlatabileceği irili ufaklı hakaretlere karşı kısmi bir kalkan olarak düşünmelerini istiyorum. Umarım, ben artık kötü adamı oynamak için orada olmadığım zaman, meraklarına değer verirler ve onu köreltebilecek herhangi bir şeye veya herhangi bir kişiye karşı korurlar.
Saul Austerlitz, son kitabı “Kind of a Big Deal” (Dutton, 2023) olan bir yazardır.