“Ne? Akıllı mı?”
“Emirlerimi dürüst olmayan bir şekilde yerine getirmemi bahane ediyormuş gibi protesto ediyorsun. Şey, tabii.”
“Genç efendi, neden birdenbire böyle bir sonuca varıyorsun?”
Bu aşırı öz farkındalık değil mi?
Miguel ses tellerine ulaşan kelimeleri bastırdı.
“Normalde hizmetkarlarını tatlılarını teslim etmesi için gönderen Prenses Deborah’ın dükkâna bizzat gelmesi, benimle konuşmak istediğini kanıtlıyor. Talep oldukça yavaş ilerlediği için gizli bir mesaj bıraktı.”
“Genç bayanlar arasında bir kargaşa çıkarması ve durumu tersine çevirmesi ve bu hanımları böyle acınası bir durumda bırakması umurunuzda değil mi?”
Miguel hemen yalanladı.
“Eh, ben başkalarının duygularına aldırış etmeyen insanlardan değilim. Davranışı zekice ama alaycıydı.”
“Prenses Deborah’ın davranışlarını ve itibarını göz önünde bulundurursanız, o zaman çok düşüncesiz biri. Sence ateş olmayan yerden duman çıkmaz mı? İnsanlar kolay kolay değişmez.”
“Er ya da geç kimin haklı olduğunu öğreneceksin. Acaba Cookie’ye ne yaptı?”
Hoşnutsuz bir bakışla Isidor, zümrüt gözlerini parlatarak hırlayan evcil hayvanını nazikçe yatıştırdı.
***
Montes’in halefi değil, pembe elmas müzayedesinde Dük Seymour’un zaferi, çok uzun bir süredir sosyal çevreler arasındaki görüşmelerde ortalıkta dolaşıyor.
Kimsenin beklemediği kadar şok edici bir sonuç olduğu için, herkes sürekli bir şaşkınlığın tuzağına düşmüştü.
Seymour Dükü’nün Prenses Deborah’ya ailesinin adını lekeliyormuş gibi soğuk davrandığına inanan soyluların çoğu şaşkına döndü.
Kızı için astronomik değeri olan bir mücevheri hızla eline alması, Dük Seymour’un ünlü kızına olan sevgisinin bir ölçüde devam ettiği anlamına gelmelidir.
Hiç şüphe gölgesi olmadan, ebeveyn sevgisi veya babasından uygun gözetimi çok az olan veya hiç olmayan Prenses Deborah burnunu yukarı kaldıracak ve daha da gurur duyacaktır. Bu nedenle sosyal çevrelerde hoşnutsuzluk büyümeye devam etti.
Ayrıca Philaf Montes’in ünlü pembe elması kazanması için tüm kalbiyle dua eden soylular, hayal kırıklıklarını ve alaylarını gizleyemediler.
“Kazanan bir teklifi tahmin etmekte nasıl başarısız olabilir? Kendine güveni o kadar bunalmıştı ve kayıtsızdı, ama her şey boşuna çıktı.”
“Montes’i ne kadar başarılı olursa olsun, Seymore Dükü’nün servetini ve zekasını asla geçemedi. O, bir ejderhanın önündeki kertenkele gibi.”
Philaf halktan böyle bir tepki beklemiyordu.
Tüm gücüyle bu durumda soğukkanlıymış gibi davrandı ama gerçekte öfkeden yanıyordu. Mia’nın doğum günü yaklaşırken, içinde birikmiş olan tüm öfke bir volkan gibi patladı.
“Bana o pembe mücevheri alamaman yetmedi, hatta beni herkesin önünde gülünç duruma düşürmek zorunda kaldın mı? Seni küçük pislik!”
Kıpkırmızı kanlar içinde kalan Philaf, tüm gücüyle adamın yüzüne tekme attı. Adam ağzı köpükle bayılsa da Philaf zayıf adamı tekmelemekten vazgeçmedi.
Pembe cevheri hedef aldığı tüm imparatorlukta söylendi, ancak Philaf müzayedede beklenmedik bir şekilde teklifi kaybetti. Nitekim üzerinde düşündükçe bunda ayıp ve aşağılanmadan başka bir şey olmadığını anladı.
Daha da kötüsü, değerli mücevherin şu anki sahibi, dünyada en nefret ettiği kadın olan Deborah Seymour’dan başkası değildir.
“Seni işe yaramaz şey!”
Yerde yatan uşağın vücudunun neredeyse cansız olması Philaf’ın suçuydu. Ne yazık ki, parıldayan gözleri olan adam, zindandan en ufak bir suçluluk duymadan, şiddetli bir kırmızı alev ruhu yayarak çıktı.
Girişte bekleyen uşak aceleyle Philaf’ın kirli çizmelerini bir mendille sildi.
Sanki hiçbir şey olmamış gibi, görünüşü düzgünleşen Philaf cep saatine baktı ve astına sordu.
“Leydi Mia konağa geldi mi?”
“Henüz değil.”
Üzgün suratlı uşak başını eğdi.
“Neden?”
“Bugün ilgilenilmesi gereken çok sayıda hasta olduğunu söylüyorlar.”
“Ha, doğum gününde bile onlarla vakit geçiriyor mu?”
Mia’yı düşünen Philaf, hoşnutsuzluğunu ifade etmek için dilini şaklattı.
Bir azizin enkarnasyonu olarak kutsal güçleriyle şehitleri iyileştirir.
Onun tarafından tedavi edilen insanlar, onu tanrıçanın ışığı olarak övdü. Nasıl duracaklarını bilmeden kızın yetenekleri hakkında tatlı sözler yayıyorlar.
“Bu kızın bu dünyanın dışında olması beni inanılmaz derecede etkiliyor.”
İlahi enerji çok büyük ve safsa, acınızın kaybolacağını söylüyorlar.
Gücün ya da paranın onu etkileyemeyeceği gerçeği, onu Philaf için oldukça çekici kılıyordu. Onun iyiliği için, görevlerine göz yummaya hazırdır.
***
“Philaf, beni davet ettiğin için teşekkür ederim.”
Şefin hazırladığı yemek soğurken konağa Mia geldi ve kibarca selamladı.
Sadece görünüşüne bakarak, bir günlük sıkı çalışmanın hemen ardından geldiğini hemen anlayabilirsiniz. Pembe teni matlaşmıştı ve yanan yüzünde hafif bir yorgunluk belirtisi vardı.
“Davetimi kabul ettiğiniz için teşekkür ederim. Doğum gününüzde biraz dinlenmeye değer, yoksa vücudunuz tamamen tükenirdi.”
Philaf’ın nazik sözleri üzerine Mia’nın yuvarlak gözleri iri iri açıldı.
“AA neden…”
“Bu kadar şaşırtıcı olan ne?”
“Dürüst olmak gerekirse, bugünün benim doğum günüm olduğunu unutmuştum.”
Mia parmaklarıyla oynadı ve çekingen bir şekilde yüzüne bir gülümseme çizerek dudaklarını ısırdı.
“Bugün için her zaman beceriksizce hazırlandım.”
“Seninle ilgilenebilecek kimse yok mu?”
Oldukça basit sorusuna rağmen, Mia’nın ifadesinde en ufak bir hoşnutsuzluk belirtisi bile yoktu.
“Bu yılki doğum günümü Philaf’la geçirme anıma değer vereceğim, bu beni inanılmaz derecede mutlu ediyor. Beklenmedik bir hediye gibisin.”
“Konuşmaların her zaman çok güzel.”
Philaf, Mia’nın cevabını beğendi ve memnuniyetle gülümsedi.
O anda Mia’nın midesi guruldadı.
Philaf onun kırmızı kulak memelerine ve kızarmış yanaklarına bakarken yüksek sesle güldü.
“Elbette, bir yemekle başlayalım. Sanırım aç olduğuna dair bir önseziye sahiptim.”
Masa, Philaf’ın el hareketiyle anında ağız sulandıran sıcak yiyeceklerle kaplandı.
Yemeği sevimli bir şekilde küçük porsiyonlar halinde yiyen Mia’ya bakarken sofra sohbetini Philaf başlattı.
“Akademi’ye giriş yayınlandı.”
Geç yaşına ve mahvolmuş asil bir aile geçmişine rağmen Mia, Montes’in ailesinden gelen tavsiye mektubu sayesinde Akademi’ye girmeyi başardı.
“Çok teşekkür ederim. Böyle prestijli bir kurumda okumak her zaman hayat boyu hayalim olmuştur.”
Philaf, Mia’nın sonsuz teşekkür sözlerini alırken burnu havadaydı.
“Bütün hazırladığımın bu olduğunu düşünmedin, değil mi?”
Gösteriş yaptı ve ona doğum günü hediyesi olarak bir elmas kolye verdi.
İstenen eşya Seymour Dükü tarafından küstahça alındığından, Philaf’ın başkentin en ünlü ustasına koşarak Mia’ya bir elmas kolye almaktan başka seçeneği yoktu.
Mia gözünü büyük elmasa diktiği anda, hemen onaylamayan bir bakış sergiledi.
“Akademi’ye bir tavsiye mektubu yazman zaten yeterliydi. Böyle bir hediye benim için çok fazla.”
“Lütfen samimiyetimi bir hediye olarak kabul edin. Doğum gününüzü bile doğru düzgün kutlayamadığınızı duydum.”
“Ama, böyle…”
“Hayatımı kurtardığınız için size borcumu ödememe izin verin. Lütfen Leydi Mia.”
“Senden şimdiden çok şey aldım. Bu benim için gerçekten yeterli.”
İkisi arasındaki itişme uzun bir süre devam etti, ta ki Philaf Mia’nın yemeğinin huzur içinde tadını çıkarabilmesi için bir adım geri çekilene kadar.
“Onu gerçekten ikna edemiyorum.”
Philaf, onun saf kalbinin nazik dokunuşunu hissetse de hayal kırıklığını gizleyemedi.
‘Kahretsin, o pembe elması almalıydım. Saf ve masum Mia’ya Deborah Seymour’dan daha çok yakışırdı.’
Pembe taş aynı renk olan Mia’nınkine çok yakışmıştı, dolayısıyla asil hanımlar arasındaki moda trendlerine ilgisizliği nedeniyle bu nadide mücevherin varlığından haberi olmayan biri için iyi bir hediye oldu.
Ve daha sonra Mia, mücevher parçasının ağzınızı açık bırakacak kadar pahalı olduğunu öğrendiğinde, Philaf böylesine cömert bir hediye karşısında onun sevimli, şok olmuş ifadesini görebilecekti. Ancak Deborah tüm planlarını alt üst etti.
“Bu kız beni fazlasıyla rahatsız etti.”
Philaf’ın iştahı, Deborah’nın o lanet olası kolyeyi taktığını, sosyal dünyada başı dik dolaştığını düşündükçe bile iştahını kaybediyordu.
***
Mia, Philaf ile görüştükten sonra Yones mahallesinin eteklerindeki eski malikaneye döndü ve yatağına oturup pencereden dışarı baktı.
‘Yorgunum.’
Rüzgar pencere çerçevesinin çatlağından içeri estiğinde, yüksek bir tıkırtı sesi geliyordu.
Pencerenin dışındaki bahçe, Binoche ailesinin korkunç yoksulluğunu açıkça gösteren yabani otlu bir mezara benziyordu.
Odaya bir hizmetçi girdi ama Mia gözlerini pencereden ayırmadı.
“Neye bakıyorsun?”
diye sordu orta yaşlı kadın. Mia’ya kendisini Madam Ophelia olarak tanıtan kadın, ona rahat konuşmasını söyledi.
“Bakıyorum.”
Kadın tarafından sorulduğunda Mia, çiçeklenme dönemlerinden habersiz, kuru bir dalda açan bir çiçeğe parmağını doğrulttu.
“Aman Tanrım, bu gece donuyorum.”
Kendi kendine belli belirsiz mırıldanan kadın, Mia’ya büyük bir mücevher kutusu uzattı.
“Montes ailesinden bir uşak senin için bana bir doğum günü hediyesi verdi.”
Mia mücevher kutusunu açtığında, kadın geyiği andıran ince boynuna büyük bir elmas olan muhteşem bir kolye astı.
“Ne düşünüyorsun?”
Mia dilini hafifçe şaklatarak hiç heveslenmeden sordu.
Ustalıkla işlenmiş pırlanta kolye, birkaç sezondur demode olan eski püskü elbisesiyle birleşince, görenleri utandıracak çirkin bir tablo ortaya çıktı. Bana iyi bakmadı.
Kuru bir dalda parlak bir şekilde açan zarif bir çiçek gibiydi.
“Böylesine güzel bir kolyeyi takmak için onu tutacak daha uygun bir kıyafete ihtiyacın var. Philaf Montes’in çok sofistike bir adam olduğu söyleniyor.”
Kadın duygusuz bir yüzle konuştu.
“Böyle görkemli bir şeyi yırtık pırtık bir elbiseyle giyersen, soylular arasında alay konusu olursun.”
“…”
“Keşke o pembe elmas olsaydı, o zaman hikaye biraz farklı olabilirdi…”
Modaya uygun giysiler olmasa bile mücevher, Mia’nın pembe saçlarıyla mükemmel uyum sağlardı.
“Sosyetenin dikkatini çekerdin. Yazık.”
Kadın, Mia’yı odada yalnız bırakmadan önce soğukça konuştu.
Mia komodinin üzerinde duran Akademi kabul mektubuna uzanırken pembe ve dağınık saçlarını parmaklarıyla savurdu.
[Kabulünüz için tebrikler.]
Gözlerinde bir an titreyen tuhaf parıltı, göz açıp kapayıncaya kadar yok oldu.