‘Aslında her şey, orta halli insanların zenginlere benzemek için onları taklit etmelerinden ibaretti ve sonuçta bu dekorasyonların hepsi birbirinin aynıydı. Döşemelik kumaşlar, abanoz ağacından mobilyalar, çiçekler, halılar ve bronzlar... Tüm bunlar, belli bir sınıfın sahip olduğu şeyleri edinerek onun gibi olmaya çalışan başka belli bir sınıftan insanların eşyalarıyla aynıydı.’İvan İlyiç'in Ölümü, Lev Nikolayeviç Tolstoy (Sayfa 30)
DÜN SAHAFLARDA ... TOTAL DAMAGE 80 TL!!
Gündüz Vassaf - Cennetin Dibi
Albert Bayet - Dine Karşı Düşünce Tarihi
Ruth Benedict - Krizantem Ve Kılıç
David Lodge - İyi İş
Susie Orbach - Vampir Kazanova
Pierre Assouline - Lutetia
Edmund Blair Bolles - Galileo'nun Buyruğu
John Fowles - Abanoz Kule
Giovanni Boccaccio - Decameron
Glenn Meade - Sakkara'nın Kumları
Server Tanilli - Voltaire ve Aydınlanma
Ahmet Güngören, Edouard Schurê Gizemler Kitabı
Grinin Elli Tonu
Koridorda sessizce ilerleyip asansöre doğru yürüdük. Beklerken, ona kirpiklerimin arasından kaçamak bir bakış attım ve o da gözünün ucuyla bana baktı. Gülümsedim, onun da dudakları büküldü.
Asansör geldi, bindik. Yalnızdık. Birden, açıklanamaz bir nedenden, büyük olasılıkla bu kadar dar bir alanda yakın olmamızdan dolayı, aramızdaki hava değişti; elektrik ve heyecan verici bir beklentiyle doldu. Kalbim deli gibi atarken nefesim sıklaştı. Kafasını kısmen bana doğru çevirdiğinde, gözleri abanoz koyuluğundaydı. Dudağımı ısırdım.
“Ah, evrak işlerinin canı cehenneme,” diye inledi. Üzerime atıldı ve beni asansörün duvarına itti. Ben daha ne olduğunu anlamadan, iki elimi mengene misali tutuşuyla başımın üstünde birleştirdi ve beni kalçalarını kullanarak duvara çiviledi. Lanet olsun. Diğer eliyle saçımı yakalayıp aşağı çekerek yüzümü havaya kaldırdı. Ve sonra dudakları, dudaklarımdaydı. Acı verici bir yanı yoktu. Ağzının içine doğru inleyerek diline yer açtım. Bunun üzerine ustalıkla, diliyle ağzımı keşfe koyuldu. Hiç böyle öpülmemiştim.
Kesik kesik kelimelerle, “Sen. O. Kadar. Tatlısın ki,” diye mırıldandı..
“O gemi kıyamete kadar çürümez. O gemiyi yalnız günahsızlar, sabi çocuklar, evliyalar görebilir. Abanoz ağacından yapılmıştır. Sular çekilirken geminin durduğu yer hala bellidir. Mıhtepe yakınlarında bir düzlüktür. O yerin bir tonluk, iki tonluk, on tonluk bir kayasını alıp Van gölüne atın batmaz, aynen vapurlar gibi yüzer. Boşuna aramayın… Bu gavurlarla gemi size gözükmez.”Nuhun Gemisi, Yaşar Kemal
“Sen gördün mü,” dedim, “gemiyi?”
“Ben gördüm ya, bir çoban vardı bizim… Evliya çoban. O, gemiyi her zaman görürdü. Gemiden kopardığı bir parçayı yanında gezdirirdi. Kapkara bir parçaydı. Her hastalığa, ağrıya, sızıya iyi gelirdi. Sonra çoban kayıplara karıştı. Nuhun gemisine binmiş gitmiş derler.”
İtaki
İtaki'ye doğru yola çıktığında,
dua et yolun uzun,
serüvenler, bilgilerle dolu olsun:
Leistrigonlar'dan korkma
ne Kiklopslar'dan, ne de öfkeli Poseidon'dan.
Böyle şeyler çıkmayacak yoluna,
düşüncelerin yüceyse, ince
bir duygu sarmışsa gövdeni ve ruhunu.
Leistrigonlar'la hiç karşılaşmayacaksın,
Kiklopslar'la ve öfkeli Poseidon'la,
sen onları ruhunda taşımadıkça,
ruhun onları çıkarmadıkça karşına.
Dua et yolun uzun olsun.
Nice yaz sabahları doğsun,
görmediğin limanlar göresin
öyle keyifli, sevinç içinde.
Durup Fenike çarşılarından
has mallar satın al,
sedef ve mercan, abanoz ve kehribar,
çeşit çeşit baş döndürücü kokular,
bu baş döndürücü kokulardan al alabildiğin kadar;
yolun düşür Mısır kentlerine
öğrenmek, daha çok öğrenmek için bilgelerden.
İtaki'yi hiç çıkarma aklından.
Oraya varmak en son amacın senin.
Ama ayağını çabuk tutayım deme.
Bırak, yıllarca sürsün bu yolculuk, daha iyi;
yaşlanıp demir attığın zaman o adaya,
yolda kazandığın bunca şeyle zengin,
İtaki'den zenginlikler beklemeyesin.
Bu güzel yolculuğu İtaki sağladı sana.
O olmasa yola hiç çıkmayacaktın.
Ama artık bir şey veremez sana İtaki.
Ve onu yoksul bulursan, sanma ki İtaki aldattı seni.
Kazandığın büyük bilgelik, onca deneyden sonra
anlamış olmalısın İtakiler ne demek.
Kavafis (Çeviren: Erdal Alova)