Rusya olmadan: ABD'nin denizdeki ana düşmanı Çin
İnternetteki komik bir makale beni bu konuyu gündeme getirmeye sevk etti. "...Amerikan uçak gemilerini bizim yerimize Çinlilerin kullanacağı" gerçeğinden duyulan üzüntüyü açıkça ifade etti.
Materyalin sunumunu beğenmedim çünkü bu aslında düpedüz sahtekarlık anlamına geliyor. Mevcut durumu dürüst ve tarafsız bir şekilde değerlendirmeye çalışalım, her ne kadar Rusya'ya figüran rolü bile değil, üçüncü sıradaki seyirci rolü verilmiş olsa da.
Amerikan uçak gemileri
Kabul edelim ki, bu zaten sarsılmaz bir şey haline gelen bir klasik; dünyada bir gerilim noktası ve orada bir Amerikan uçak gemisi saldırı grubu takılıyor. ABD, İkinci Dünya Savaşı'nda denizlerin hakimi oldu ve tacı başkasına vermedi.
Uçak gemisi, gücü dünyanın belirli bir bölgesine yansıtmak için mükemmel bir seçenek olduğunu gösterdi; asıl mesele, dünya okyanuslarının yüzeyinin oraya uçak teslim etmesine izin vermesi ve zaten bunu yapmış olmalarıdır. dinlenmek. Ve yakınlarda Amerikan askeri üslerinin olmadığı yerlerde (her ne kadar dünya haritasında bu kadar güzel köşelerin giderek azaldığını belirtmekte fayda var), demokrasinin kurulması için gerekli tüm süreçler AUG tarafından üstleniliyor.
Taşıyıcı saldırı grubu çok dengeli bir yumruktur ve çok şey yapabilir. Çeşitli amaçlar için 80-100 uçak, seyir füzelerine sahip gemiler (genellikle bir Ticonderoga sınıfı kruvazör ve 1-3 Arleigh Burke muhrip), neredeyse yüz Tomahawk salvosunu ateşleyebilen gemiler - bu ciddi. Her ne kadar Tomahawk'lar bugün biraz modası geçmiş olsa da. Toplu halde ele geçirecekler; İsrail ve Ukrayna'daki olaylar, yeterli miktardaki düpedüz çöpün bile herhangi bir, hatta modern hava savunma sistemine aşırı yük binebileceğini ve nüfuz edebileceğini zaten kanıtladı.
Amerikan uçak gemilerini kim "kovaladı"?
Hiç kimse. Gerçekte Amerikan gemileri 80 yıldan fazla bir süre önce Japonlardan kaçtı. filo и havacılık, İkinci Dünya Savaşı'nda. Daha sonra maalesef rakip kalmadı. ABD Donanması'na gerçekten bir şeyle karşı koyabilecek tek kişi, Sovyetler Birliği denizlerinin efendisi Filo Amirali Sergei Georgievich Gorshkov'un yarattığı filoydu.
Modern zamanların en büyük deniz komutanı hikayeler Lazarev, Nakhimov, Kornilov, Istomin, Ushakov ile aynı tarihsel sıralamada yer almayı hak eden ülkeler.
Amerikalı denizcilerin vücutlarının belirli yerlerinde rahatsızlık ve gerginlik yaşamasıyla ilgili son olaylar, yalnızca SSCB Donanması ve SSCB Donanması Deniz Havacılığının eylemleriyle ilişkilendirildi.
Bombardıman uçaklarının çok alçak irtifalarda uçuşları, gemi gruplarının oluşumunda tespit edilmeyen denizaltı yolculukları, yığınla sınır olayı - bunların hepsi orada, yurtdışında kaldı ve ardından yeni Rusya'nın 30 yıllık tarihi başladı. Ve aynı zamanda, kalıntıları hala Rus Donanmasının gücünün temelini oluşturan güçlü Sovyet filosunun tarihi de sona erdi.
Bugün Rus Donanması'nın uzak deniz bölgesinde faaliyet gösterme yeteneği hakkında hiçbir fikri yok. Elbette Kuzey ve Pasifik filolarından 2 kruvazör, 3-4 muhrip ve aynı sayıda BOD'dan oluşan ve fırkateyn haline gelen bir grup "son yolculuk" gemisini bir araya getirip bir yere göndermek mümkün olacak, ama oraya varacakları bile bir gerçek değil. Füze kruvazörü "Moskva" ve TAVKR "Amiral Kuznetsov"un onarım geçmişi, makul olarak bundan şüphe etmemize izin veriyor.
Evet, gelecekte Rusya'nın çok iyi fırkateynleri olacak. Küresel düzeyde ve bazı açılardan meslektaşlarından üstündür ancak firkateyn, okyanustaki operasyonlara yönelik bir gemi değildir. Ve fırkateynler, ne kadar lüks olursa olsun (ve 22350M tek kelimeyle mükemmel gemilerdir), uçak gemilerini kovalamazlar.
Ancak Rus filosunun sorunları ve sistemik krizi hakkında o kadar çok şey söyledik ki, tekrarlamaya bile değmez. Özetleyelim: Rus üslerinden oldukça uzakta operasyonlar yürütebilen bireysel gemiler dışında Rus filosunun Amerikan filosuna karşı çıkabilecek hiçbir şeyi yok. ABD Donanması gemi sayısında neredeyse on kat avantaja sahip, ancak ne yazık ki DMZ gemileri konusunda sessiz kalacağız.
Bu meydan okumayı kim kabul edecek?
Gerçekten, bu mücadeleyi kim üstlenebilir? Tabii ki sadece Çin. Hint, Güney Kore ve Japon gibi dinamik olarak gelişen diğer filolar ise diğer tarafta. Daha doğrusu, Japonlar ve Güney Koreliler ABD'nin müttefiki, Hintliler ise tek başına ama bölgede rakip oldukları için daha çok Çin'e karşılar. Her şeyin içinde.
Geriye yalnızca PLA Donanması kaldı.
Ve bugün bu filo, kıyılarındaki her türlü güvenlik sorununu (listesine bağlı olarak) koşulsuz olarak çözebilmektedir. Bu, oldukça etkili gemilerle ve etkileyici sayıda donatılmış, tamamen modern bir filo. Uçak gemileri (2), helikopter gemileri (3), destroyerler (40+), fırkateynler (40+), korvetler (50), füze botları (60+), dizel-elektrikli denizaltılar (40+) ve karşı karşıya gelebilen nükleer denizaltılar düşman okyanusa uzak yaklaşımlarda.
Ve bu filo Çin kıyılarında yoğunlaşmış değil, hayır! Çin aktif olarak yurt dışında üsler inşa ediyor! Deniz kuvvetleri dahil. Ancak bunu ayrıca konuşacağız; Çin'in genişleme tablosu buna değer.
Ancak bu politikanın sonuçları (gemiler + üsler) bugün gözlemlenebilmektedir.
Filistin ile İsrail arasındaki silahlı çatışma başladığında İngiliz The Sun dünyaya yayıldı. haber Çin'in bölgeye bir müfreze gemi gönderdiğini söyledi. Tabii ki askeri. İngiliz yayınının materyalleri, Çin savaş gemilerinin neden ve nereye gideceği ve Çin'in kime karşı dost olacağı konusunda birçok soru soruyordu.
Ancak bu hikayede çok ilginç bir nüans vardı.
Çin müfrezesinin bileşimi hakkında konuşurken The Sun'ın gemilerinin tam olarak yarısını - güdümlü füze destroyeri Zibo, Jingzhou firkateyni ve entegre tedarik gemisi Qiandaohu - isimlendirmesi garip görünebilir. Diğer yarısı nerede?
Burada müfrezenin lideri muhrip Zibo'ya bakmanız gerekiyor. Bu bir Project 052DL gemisi, yani 052 km'ye kadar mesafedeki yer hedeflerine karşı kullanılabilen CJ-10 seyir füzelerini taşımak ve kullanmak üzere modernize edilmiş bir Project 1D destroyeridir ve aynı zamanda 500. PLA Donanmasının taktik grubu. Ve bu taktik grup bu yılın mayıs ayından bu yana Ortadoğu'nun sularında.
Çin savaş gemilerinin kendi kıyılarından bu kadar uzakta ne işi var? Aden Boğazı ile Somali ve Umman kıyılarında devriye gezmekle meşguller. Çinli denizciler Umman Donanması ile tatbikatlar bile yaptılar. Çin gemilerinin temel amacı bölgedeki gemileri korsanlardan korumaktır.
Evet, bir dönem Rusya da bu bölgede varlığını belirtmiş ve Rus gemileri de korsanlığa karşı mücadele etmişti. Ancak daha sonra bu kadar pahalı operasyonlar için fon eksikliği nedeniyle her şey durdu ve DMZ gemilerinde işlerin nasıl olduğunu kendiniz biliyorsunuz. Ve bir düzine korsanla birlikte tekneleri kovalamak için nükleer güçle çalışan ağır bir füze kruvazörünü göndermek tamamen sınırların dışındaydı.
Burada şu nüansa dikkat etmek gerekiyor: Eski Somali bölgesinde korsanların varlığının temel nedeni dikkate alınmalıdır... Birleşmiş Milletler. Ticari denizcilik artık tamamen BM ve onun bağlı kuruluşu olan Uluslararası Denizcilik Örgütü tarafından kontrol ediliyor.
Bunun hangi sebeplerden kaynaklandığı tam olarak belli değil, ancak IMO denizcilerin korsanlara direnmesini ve armatörlerin özel güvenlik tutmasını yasaklıyor. BM ve yapıları, armatörleri yasal çerçeveleri aracılığıyla korsanlara fidye ödemeye zorladı ve maliyetler, beklendiği gibi, tüketicilerin sırtına bindi. BM'de yeni ortaya çıkan korsanlık komitesi, önemli bütçelerin geliştirilmesi dışında mantıklı bir şey sunamadı; sonuç olarak, ülkelerin, masrafları kendilerine ait olmak üzere ticari gemileri ve devriye sularını korumalarına nezaketle izin verildi.
Ve o andan (2008) bu yana Çin, Aden Körfezi ve çevresini terk etmedi. Burası ÇHC'nin çıkar bölgesi olduğundan, Çin savaş gemileri bölgede sürekli mevcuttu. Ve bizim durumumuzda her şey şu şekilde ortaya çıktı: 44. Taktik Grup Qingdao'daki üsse toplanır toplanmaz oradan denize açıldı... doğru, 45. Taktik Eskort Grubu. Grubun amiral gemisi, güdümlü füze destroyeri Urumqi, güdümlü füze firkateyni Linyi ve tedarik gemisi Dongpinghu'dur.
Bu ne anlama geliyor? Aslında pek de değil. Muhripte 64'si SJ-32 seyir füzeleri veya YJ-10 gemisavar füzeleri ile doldurulabilen 18 fırlatıcı, ayrıca firkateynde 8 adet YJ-83 gemisavar füzesi. 2 helikopter daha ve bir deniz özel kuvvetleri müfrezesi daha.
Ve her iki taktik grup da birleşip örneğin İsrail kıyılarına gönderilse bile (ki buna ÇHC'nin kesinlikle ihtiyacı yok), o zaman kuvvetleri ikiye katlamak bile durumu bir şekilde etkileyebilecek etkiyi vermeyecektir.
Neden?
Evet, çünkü o zamanlar Akdeniz'de zaten iki Amerikan uçak gemisi saldırı grubu vardı. Birincisi nükleer güçle çalışan uçak gemisi Gerald Ford tarafından yönetiliyor, ikincisi ise Dwight Eisenhower tarafından yönetiliyor. Ve burada artık gücü hesaba katamazsınız, çünkü iki yüz uçak ve helikopter artı güvenlik gemilerindeki yaklaşık bir buçuk yüz "Balta" çok büyük bir koz.
Ve buna İngiliz helikopter gemisi Argus'u ve büyük çıkarma gemisi Lyme Bay'i de eklerseniz, Amerikalıları "kovalamanın" çok zor olacağı anlaşılıyor. Daha doğrusu, kendileri herkesi uzaklaştıracaklar. Ve arkamızda, Türkiye'nin aksine Filistin tarafını desteklemeyecek olan İspanya ve İtalya filoları şeklinde ek bir rezervi hesaba katabiliriz.
Genel olarak diplomasi diplomasidir ve bu diplomasiyi destekleyen filolar zaten Akdeniz'dedir. Ve buna göre, diplomatların değil silahların konuştuğu bir bölgeye güç projeksiyonu.
Rusya ne olacak?
Ancak Rusya kesinlikle hiçbir şey yapmadı. Prensip olarak tüm dünya güçleri öyle ya da böyle Akdeniz'deki varlıklarını belirtmişlerdir. Hindistan ve Rusya dışında herkes dikkat çekti. Ancak Hindistan, siyasi ve ekonomik nedenlerden dolayı hem kelimenin tam anlamıyla hem de mecazi olarak çok uzakta. Ve bu kesinlikle onun savaşı değil. Bu nedenle Hint filosunun yokluğu haklı ve anlaşılır.
Ancak Rusya'nın varlığı da en az Hindistan'ın yokluğu kadar anlaşılır ve haklı görülebilir. Bölgede kendi üssümüz var, Rusya'nın muğlak ilişkilerden öteye geçtiği bir ülke, yani Suriye. Ve Suriye'de... tam teşekküllü bir deniz üssü yok ama yine de var. Üstelik yakınlarda bu tür olaylar gelişiyor.
Ve sanki orada gerçekten bizim insanlarımızdan hiç kimse yokmuş gibi.
Genel olarak Akdeniz'de, olay mahallinden çok da uzak olmayan, seyir füzeli en az birkaç denizaltımızın bulunduğuna inanmak isterim. Bu arada, ABD ve yoldaşları 1999'da BM'nin hiçbir yaptırımı olmaksızın Yugoslavya'yı parçalara ayırdığında bile, Kursk füze kruvazörü Kuzey Filosundan Akdeniz'e ulaştı. Doğal olarak Yugoslavya'ya hiçbir şekilde yardım etmedi ama yine de oradaydı. Elbette bir güçsüzlük jesti, ama Rusya'nın yirmi yıl önce yapabildiği tek şey buydu.
Teknelerimizin orada olduğuna ve durumu gözetlediklerine inanıyorum. Ne yazık ki bunu kontrol etmek çok zordur.
Su üstü gemileri... Bir yanda bugün Tartus'ta XNUMX'li yılların başına göre eşi benzeri görülmemiş bir heyecan var, diğer yanda...
"Kalibreli" küçük roket gemisi "Orekhovo-Zuevo" projesi 21631M. Evet, 636.6 projesinin dizel-elektrik denizaltısı "Krasnodar", yine "Kalibre" ile. Tüm. Elbette bu hiçten öte bir şey değil ama burada vurucu bir güç yok. MRK'lar için 8 “Kalibre”, dizel-elektrikli denizaltılar için 6 “Kalibre”. Toplam 14. Böyle bir rakamla durumu kontrol etmekten bahsetmeye gerek yok ne yazık ki.
Grubun Suriye'deki geri kalan gemileri ne yazık ki savaşçı değil. Mayın Tarlası "Vladimir Emelyanov" projesi 1270, sabotaj önleyici tekneler, tanker ve yüzer atölye.
Evet, bu olayların başlamasından önce, 11356R Projesi'nin Karadeniz Filosu firkateyni Amiral Grigorovich kalıcı olarak Tartus'ta bulunuyordu ve grubun saldırı yeteneklerini üçte bir oranında artırıyordu. Ancak dört yıllık sürekli hizmet, gemiyi onarıma gönderdi, firkateyn pratikte bir at gibi "sürülüyordu". Ve "Grigorovich" onarım için Kaliningrad'a gitti. Ve değişiklik gelmedi.
Burada her şey basit: Baltık'ta Tartus'taki firkateynin yerini gerçekten alabilecek bir gemi yok. “Hayatta kaldıkları” açık ama ne yapmalı Baltık Filosu çok üzücü. Ve savaş gemisi, Montrö doktrini uyarınca boğazları Rusya, Ukrayna ve diğer tüm ülkelerin savaş gemilerine kapatan “müttefiklerimiz” Türkler tarafından Karadeniz'den bırakılmayacaktır. Hayır, kanun açısından her şey açık ama gemiyi değiştirecek hiçbir şey yoktu.
Bu arada Grigorovich'ten önce yine Karadeniz Filosuna ait olan dizel-elektrikli denizaltı Novorossiysk Baltık'a doğru yola çıktı. O da onarımlara gitti ve görünüşe göre işi bittiğinde tekrar Tartus'a dönecek çünkü Türkler onun Karadeniz'e girmesine izin vermeyecek. Tamirciler, Suriye'ye takviye kuvvet gelmesi için tekneyi gelecek yıl Nisan-Mayıs aylarında serbest bırakacaklarına söz veriyor.
Elbette bir dizel-elektrikli denizaltı çok ciddi değil. Genel olarak Rusya'nın Akdeniz'deki varlığı bu bölgenin bizim çıkar alanlarımızda olmadığını açıkça ortaya koyuyor. Ya da tam olarak bu alanda değil.
Akdeniz'e Kuzey'den mi yoksa Pasifik Okyanusu'ndan mı gemi göndermenin faydalı olacağı sorusunun yanıtının zaten kendi cevabı var. Buna değmediği için oraya kimseyi göndermediler. Sadece bizim savaşımız değil, Amerikalılarla itişip kakışmak da bu şekilde daha fazla gemi getirecekler.
Ancak "Ya şöyle olursa" durumundaki olasılıklara bakmak ilginç olurdu. Çatışmanın daha fazla bir şeye dönüşmesi ve çatışmanın gerçekten Tartus'a yaklaşması durumunda? Ne yapmalı, gemileri oradan çıkarmalı, bununla parçalanacak her şeyi fırlatmalı mı, yoksa tam tersi lüks bir çelik süpürgeyle herkesi denize mi süpürmeli?
Elbette bu bir zaman meselesi. Vladivostok'tan Severomorsk'a yolculuk birkaç gün sürmüyor. Zamanınız olmayabilir. Peki ya gerçekten de Suriye için "yarın savaş" yenilenmiş bir güçle yeniden başlarsa?
Ama sorun şu ki, durum çok zor: Bu tür geçişleri yapabilen her gemi denize açılıp Tartus'a varamayacak. Severomorsk'tan Tartus'a neredeyse 10 km. Vladivostok'tan – 000 km. Peki bir şey olursa kurtarmaya kim gelebilir?
TAVRK "Amiral Kuznetsov" - şimdi ebedi onarımda.
TARK "Büyük Peter" - en son 2017'de bir kampanyadaydı. Onarım veya imha için sırada bekliyor gibi görünüyor.
TARK "Amiral Nakhimov" - belirsiz bir sonuçla onarım altında.
Yani dünyanın en güçlü yüzey gemilerinin ikisi de henüz hiçbir işe yaramıyor. Küçük kardeşler, Proje 1164'ün “Atlantas”ı mı?
Bazı nedenlerden dolayı "Varyag" kruvazörü "Finval-2023" tatbikatı için Çukçi Denizi'ne gönderildi. “Mareşal Ustinov” aynı zamanda “Amiral Ushakov” destroyeri (Proje 956'nın eski adıyla “Korkusuz”) ile birlikte savaş eğitimi de veriyordu. Barents Denizi'nde toplar ateşlendi. BPK "Koramiral Kulakov", BDK "Alexander Otrakovsky" ve bir grup destek gemisiyle birlikte Arktik bölgede eğitim görevleri gerçekleştirdi.
Tatbikatlar, mürettebat eğitimi, yeni koşulların ve yeni tekniklerin test edilmesi - bunlar faydalıdır, gereklidir. Bu olmadan mürettebatı savaş koşullarına uygun şekilde hazırlamak imkansızdır. Ve bir yandan neler olup bittiğinin tam olarak anlaşılması, diğer yandan tamamı 30 yaşın üzerinde olan gemilerin kaynaklarının sonsuz olmadığının anlaşılması.
Biliyorsunuz, aynı "Amiral Ushakov" ve "Kalıcı", Proje 956 "Sarych" ailesinin sonuncusu. Bu sınıfın geri kalan temsilcileri zaten silinmiş ve elden çıkarılmıştır. Bu gemilerin asıl sorunu, pek başarılı olmayan kazan-türbin enerji santraliydi. Olay yerinden bu kadar çabuk kaybolmaları Sarychi enerji santrali sayesinde oldu. Bu nedenle bugün tüm onarımlara rağmen Sarıçlar üslerden uzaklaşmıyor. Ve daha da fazlası Akdeniz'e.
Sonuç olarak ağır kruvazörler yok, füze kruvazörleri de söz konusu ve destroyerler de yok. Fırkateynler ve fırkateyn haline gelen BOD'lar var. Ve aynı "Büyük Peter" in anlaşılmaz kaderi, "Amiral Nakhimov" un restorasyonunun maliyeti hesaplandıktan sonra garip bir hal aldı. Geri dönüşüm gibi kokuyordu ve tüm gücüyle.
Genel olarak uzak kıyılarda “bayrak gösterileri” konusunun tamamen kapalı olduğu düşünülebilir. Her ne kadar DMZ gemileri inşa etme ve bunun gibi bir şeyi gösterme ihtiyacının ateşli destekçileri olsa da, ne yazık ki gerçek şu ki, böyle bir ihtiyaç ortaya çıkarsa filomuzun Suriye'deki kendi çıkarlarını korumak için gönderecek hiçbir şeyi olmayacak. Fırkateynler, korvetler ve küçük füze gemileri, özellikle gemilerin gerçek saldırı gruplarıyla yüzleşmek söz konusu olduğunda "çözümleyici" rolü için pek uygun değildir.
Yani İsrail ve Filistin'de çıkarlarımızın olmaması iyi bir şey diyebiliriz. Pek hoş çıkmamış olabilir.
Ve Sovyet filosunun Amerikan uçak gemilerini nasıl kovaladığına dair hikayeler... Bunlar tarih olarak kalacak ve çok yakında Zen masalları kategorisine dönüşecek. Ve uzun süredir çökmüş bir ülkenin denizcilerinin ve deniz pilotlarının denizlerde ve okyanuslarda ABD filosuna nasıl başarılı bir şekilde direndiğine dair efsaneler ve mitlerle kim ilgilenecek?
Ancak bu tür hikayeler unutulma eğilimindedir. Bugün Karadeniz Filosu, malların Ukrayna limanlarına ve Ukrayna limanlarından taşınması açısından Karadeniz üzerinde kontrol sağlayabilecek böyle bir gemi yapısına sahip değilse, bunların ne faydası var? Ve bu, Amerikalılarla Suriye kıyılarında yapılacak bir hesaplaşmadan çok daha önemli olacaktır. Bu, Kuzey Askeri Bölge'deki Rus askeri personelinin hayatını kurtarabilir, çünkü yardımın Ukrayna'nın Batılı yardımcılarından Odessa'da geldiğine dair güven var.
Resim o kadar da üzücü değil, aksine oldukça doğal. Bugün Rus Donanması, uzak kıyılarda bir yerde ülkenin çıkarlarını koruyamıyor. Ve eğer biri şimdi Amerikan uçak gemilerini "kovalayacaksa", bu kesinlikle Rus gemileri olmayacak. Çince? Belki bu bakımdan PLA Donanması'nın tüm süreçlerinin organizasyonu saat gibi çalışıyor. Bir diğer soru ise Çin'in Orta Doğu'da ABD ile aynı çıkarlara sahip olmamasıdır. Henüz değil. Ama gelecekte - neden olmasın? Çinli muhripler ve firkateynler, tıpkı Sovyet gemilerinin bir zamanlar yaptığı gibi, Amerikan filosuyla karşı karşıya gelmede söz sahibi olabilecek.
- Roman Skomorokhov
- şıkçanta.ru, gunfriend.ru
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.