60'ların sonunda, taktik grev gücünün temeli havacılık ABD Hava Kuvvetleri, taktik nükleer silahlar teslim etmek ve büyük sabit hedeflere konvansiyonel mühimmat saldırıları yapmak için optimize edilmiş F-100, F-105 ve F-4 süpersonik avcı bombardıman uçaklarını derledi: savunma birimleri, köprüler, silahlar ve yakıtlar ve yağlayıcılar depolama tesisleri, karargah, iletişim merkezleri ve havaalanları. Süpersonik savaş uçaklarının tanksavar yetenekleri çok sınırlıydı ve yenilgiye düşürüldü tanklar kalabalık yerlerde veya kümülatif mühimmatlı küme bombaları kullanarak bir yürüyüşte.
60-x'in ikinci yarısında Sovyet tank gücünün niteliksel olarak güçlenmesi başladı. O zamana kadar SSCB, Avrupa’daki tank sayısındaki tüm NATO ülkelerini çoktan aştı. Bu ayrılma, T-62, tank bölümlerindeki 115-mm'lik düz delikli tabancalarla ZGV'ye yerleştirilen tankla gelmeye başladığında daha da belirginleşti. NATO generalleri hakkında daha fazla endişe verici olanı, SSCB'de çok katmanlı ön zırhlı yeni nesil T-64 tanklarının ve aynı savaş oluşumlarında tanklarla çalışabilen dünyanın ilk paletli BMP-1'inin benimsenmesi hakkında bilgi oldu. T-62 ile aynı anda, kendinden itmeli ilk Shilka ZSU-23-4 kendinden itmeli ZSU-1965-75 kendinden itmeli üniteler Kara Kuvvetleri'nin hava savunma birimlerine girdi. Aynı yıl, 1967'te ordu ön komutasındaki hava savunma birimlerinde, Krug mobil hava savunma sistemi CA-1968 orta menzilli hava savunma sistemini zorlamaya başladı. Tankın hava savunması ve Sovyet Ordusunun motorlu tüfek bölümleri, 1 yılında hizmete sunulan Cube orta menzilli hava savunma füzesi sistemi tarafından sağlanacaktı. “Çember” ve “Küba” nın ana unsurları paletli bir şasiye yerleştirildi. 23’te, ZSU-4-1971 ile birlikte kullanılan Strela-XNUMX kısa menzilli mobil hava savunma sistemi hizmete girdi. XNUMX’te, Osa hava savunma sisteminin teslimatları yüzer bir taşıyıcıya başladı. Böylece, Sovyet ilk kademe tankı ve motorlu tüfek bölümleri, aynı zamanda yeni tankların ve piyade savaş araçlarının yeniden silahlandırılmasıyla eşzamanlı olarak, yürüyüşe eşlik edebilen ve savaş alanında hava savunması sağlayabilen ve savaş alanında hava savunması sağlayabilen, uçak savaş uçağında bulunan uçaksavar şemsiyesi aldı.
Doğal olarak, Kuzey Atlantik ittifakına önderlik eden Amerikalılar bu durumu kabul edemediler. Gerçekten de, sayısalın yanı sıra, Doğu Bloku ülkelerinin orduları niteliksel bir üstünlük kazanabilir. Taktik nükleer silahların sınırlı kullanımıyla bir ihtilaf halinde, Avrupa’daki NATO güçlerinin yenilgisiyle ne doldu? оружия. 50'lerde nükleer silahlar Amerikan silahlı kuvvetleri tarafından savaş alanındaki taktiksel görevleri de çözebilecek evrensel bir savaş aracı olarak görüldü. Ancak, yaklaşık on buçuk yıl sonra, taktik nükleer silahların rolü ile ilgili bazı görüşler gözden geçirildi. Bu büyük ölçüde Sovyet Ordusunun füze ve havacılık birimlerinin taktik nükleer silahlarla doygunluğundan kaynaklanıyordu. Amerika Birleşik Devletleri ile örnek bir nükleer parite sağladıktan ve SSCB Stratejik Füze Kuvvetleri ile fırlatmaya hazırlığı yüksek derecede hazır olan önemli sayıda ICBM ile mücadele görevine başladıktan sonra, çok aktif bir taktik nükleer şarj değişimi, tüm stratejik cephaneliğini kullanarak geniş çaplı bir nükleer çatışmaya yol açabilir. Bu nedenle Amerikalılar, sınırlı bir alanda nispeten az sayıda taktik suçlamanın kullanılmasını ima eden "sınırlı nükleer savaş" kavramını öne sürdüler. Taktik nükleer bombalar, füzeler ve kara mayınları, Sovyet tank ordularının ilerlemesini durdurabilecek son koz olarak kabul edildi. Ancak bu durumda bile, yoğun nüfuslu Batı Avrupa’da birkaç düzine göreceli olarak düşük güçte nükleer patlama kaçınılmaz olarak, kaç yıldan daha fazla etkileyebilecek son derece istenmeyen sonuçlara yol açtı. NATO güçleri taktik nükleer silahların yardımıyla Varşova Paktı ülkelerinin ordusunun saldırılarını engellemeyi başarsa ve bu küresel bir çatışmanın büyümesine yol açmasa bile, Avrupalılar uzun süre radyoaktif kalıntıları toplamak zorunda kalacak ve birçok bölge yaşam için uygun olmayacaktı.
Sovyet tanklarına karşı koyma ihtiyacı nedeniyle, ABD ve önde gelen NATO ülkeleri aktif olarak tanksavar silahlar geliştiriyorlardı ve havacılığın bu konuda özel bir rolü vardı. 60’lerin sonunda, güdümlü tanksavar füzelerle donanmış savaş helikopterlerinin etkili tank avcıları olabileceği açıktı, ancak bunu bir sonraki bölümde konuşacağız.
Taktiksel uçaklar arasında, sesaltı saldırı uçakları en büyük anti-tank potansiyeline sahipti. SSCB'den farklı olarak, Amerika Birleşik Devletleri'nde savaş sonrası dönemde jet saldırı uçaklarının oluşturulmasını terk etmediler. Ancak, hafif zırhlı ses altı A-4 Skyhawk ve A-7 Corsair II, sabit ve hareketli hedefleri başarıyla yok etme kabiliyetine sahip saldırı uçağı, modern cephe hava savunma sistemlerine karşı çok savunmasızdı. Sonuç olarak, Orta Doğu ve Vietnam’daki saldırı uçaklarının savaş kullanma deneyimini kavrayan Amerikan generalleri, savaş alanı üzerinde ve düşmanın arka tarafında alçak irtifalarda çalışabilen, iyi korunan, yüksek manevra kabiliyetine sahip bir savaş uçağı yaratmanın gerekli olduğu sonucuna vardılar. ABD Hava Kuvvetleri Komutanlığı, kavramsal olarak Sovyet Il-2 ve Alman Hs 129'e yakın bir zırhlı saldırı uçağı vizyonu geliştirmiştir - ağır zırhlı ve güçlü yerleşik silahlara sahip basit uçak. Yeni saldırı uçağının öncelikli görevi, savaş alanlarındaki tanklara ve diğer küçük boyutlu hareketli hedeflere karşı mücadele etmekti. Bunu yapmak için, saldırı uçaklarının alçak irtifalarda yüksek manevra kabiliyetine sahip olması gerekiyordu. Manevra kabiliyeti özellikleri ayrıca avcı ve uçaksavar füzelerinin saldırılardan kaçma olasılığını sağlamak zorunda kaldı. Nispeten düşük uçuş hızı, manevra kabiliyeti ve kokpitte iyi görünürlük nedeniyle, saldırı pilotu bağımsız olarak küçük hedefleri araştırabilir ve ilk yaklaşımdan onlara varabilirdi. Ön hesaplamalara göre, umut verici bir 27-35-mm kalibreli uçak silahından tank benzeri bir hedefte, 100-200 m yüksekliğinde çekim yapılması, 1500-2000 m mesafesinden etkili olabilir.
Gelecek vaat eden bir yüksek savunma saldırı uçağı geliştirmek için ABD ordusu, deneysel bir saldırı uçağı olan AH programına (Deneysel) başladı. Ön şartlara göre, saldırı uçaklarının hızlı ateşlemeli bir 30-mm silahla silahlandırılması, maksimum 650-800 km / s hıza ulaşması, dış askılarda en az 7300 kg ağırlığında olması ve bir 460 km savaş yarıçapına sahip olması gerekiyordu. İlk olarak, turboprop uçaklarının projeleri, jet uçağı ile eşit olarak kabul edildi, ancak Hava Kuvvetleri, hız özelliklerini 740 km / s'ye yükselttikten sonra ortadan kaldırıldı. Sunulan projeleri araştırdıktan sonra, Northrop'tan YA-9A ve Fairchild Republic'den YA-10A inşaat için onaylandı.
Mayıs sonunda 1972, deneyimli bir saldırı uçağı YA-9А ilk olarak havaya uçtu. Bir 102 topuzlu iki Lycoming motoru YF100-LD-32,1 ile donatılmış üst kanatlı bir tek kanatlı uçtu. Yatay uçuşta maksimum kalkış ağırlığı 18600 kg olan bir uçak, 837 km / s hıza ulaştı. Savaş yükü on süspansiyon düğümüne yerleştirildi - 7260 kg. Savaş yarıçapı ile savaş - 460 km. Seri saldırı uçaklarında kabinin bir titanyum kapsülü olması gerekiyordu, ancak test için yapılan iki nüshada duralumin yapıldı ve zırhın ağırlığı balast yardımı ile simüle edildi. YA-9A ve YA-10A vücut zırhının testleri, Ohio'daki Wright-Patterson Hava Kuvvetleri Üssü'nde yapıldı. Orada, 12,7-14,5-mm ve 23-mm uçaksavar silahlarının Sovyet makineli tüfeklerinden zırh elemanları ateşlendi.
Test uçuşu sırasında YA-9A
Rakip YA-10А ile karşılaştırıldığında, saldırı uçağı YA-9А daha iyi manevra kabiliyetine ve maksimum uçuş hızına sahipti. İki arabanın güvenlik seviyesi de aynıydı. Ancak, Ocak ayında, 1973, YA-10А almaya hak kazandı. ABD Hava Kuvvetleri generallerine göre, daha iyi yakıt verimi ve daha teknolojik ve bakımı kolay olan bu makine, benimseme için daha uygun oldu. Ancak, YA-10А'nın maksimum hızı, YA-9A'nın hızından gözle görülür derecede düşüktü. Seri A-10A'da, yer hızı 706 km / s ile sınırlandırılmıştır. Seyir hızı 560 km / s'dir. Aslında, 70-x'in başında hizmete sunulan jet saldırı uçağının hız özellikleri, II. Dünya Savaşı'nın son aşamasında kullanılan pistonlu bombardıman uçaklarından farklı değildi.
Prototip YA-10'in ilk uçuşu, yılın Mayıs 10’inde 1972’de gerçekleşti. Zaten 15 Şubat 1975, ilk makineyi üretim öncesi partiden test etmeye başladı. Eylül ayında ilk kez А-10А - 30 mm hava tabancası GAU-8 / А Avenger'a standart bir silah yerleştirildi. Bundan önce, uçak M20 61 mm toplarla uçtu.
30-mm silah GAU-8 / Yenilmez
Bir dizi havacılık yayını, A-10A saldırı uçağının, dönen bir varil bloğu ile yedi namlulu bir topun etrafına inşa edildiğini söylüyor. Silah ve sistemleri, uçağın gövdesinin yarısını işgal etti. GAU-8 / A, gövdenin ortasına monte edildiğinden, burun iniş takımı biraz yana kaydırılmalıdır. General Electric'in GAU-30 / A Yenilmez'in (Eng. Avenger) 8-mm silahının, Amerikan savaş sonrası en iyi havacılık topçu sistemi olduğuna inanılıyor. Havacılık 30-mm yedi namlulu topçu sistemi sadece çok güçlü değil, aynı zamanda teknik olarak çok gelişmiş. GAU-8 / A'nın mükemmelliği, mühimmat kütlesinin tüm top kütlesine oranıyla değerlendirilebilir. A-10A saldırı uçağının topçu kurulumunda bu değer% 32'tir. Mühimmat ağırlığının bir kısmı çelik veya pirinç yerine alüminyum manşonlar kullanılarak azaltıldı.
GAU-8 / A silahının ağırlığı, 281 kg'dır. Aynı zamanda, 1350 mermileri üzerinde bir tambur bulunan tabanca tesisatı kütlesi 1830 kg'dır. Ateş Hızı - 4200 dev / dak. Bir 425 g kütlesi ile bir zırh delici merminin başlangıç hızı 1070 m / s'dir. GAU-8 / A'da kullanılan mermiler, sadece namlu aşınmasını azaltmakla kalmayıp aynı zamanda başlangıç hızını artırmak için plastik ön kayışlarla donatılmıştır. Muharebe savaşçılarında, silahın atış hızı dakikada 3900 mermi ile sınırlıydı ve mühimmat genellikle 1100 mermilerini geçmiyor. Kuyruk süresi bir ila iki saniye ile sınırlıdır, tabanca hedef 65-130 mermileri yönünde "tükürmek" için zamana sahiptir. Kaynak bloğunun gövdeleri 21 000 çekimleridir - yani, tüm kaynak 3900 tur / dakika hızında beş buçuk dakikalık çekim için harcanabilir. Uygulamada, elbette, tabanca uzun sürekli ateş yakamaz. İzin verilen maksimum tempoda topçu atış modu - 10 iki saniye, 60-80 saniye boyunca soğutma ile patlar.
30 mm kabukları A-10A saldırı uçağına yükleme
PGU-14 / B, bitmiş bir uranyum çekirdeğine sahip kabukları, zırhlı hedefleri yok etmek için kullanılır. Ayrıca cephanede, 13 g ağırlığındaki PGU-360 / B parçalanma kabukları da bulunur .. Genellikle, saldırı uçaklarının tank karşıtı oryantasyonunu yansıtan bir parçalanma tabancası için dört zırh delici tabanca vardır.
30-mm mermi tabancası GAU-8 / A tüfek kartuşunun yanında
Amerikan verilerine göre, 500 m normal bir mesafede zırh delici bir mermi, 69 mm zırh delici ve 1000 m - 38 mm mesafede. 1974'te Nellis hava üssünün yakınındaki test sahasında yapılan testler sırasında, 30-mm toplar M48 ve T-62 tanklarını hedef olarak başarıyla vurabildi. Sonuncusu 1973'teki Kıyamet Savaşı sırasında İsrail tarafından ele geçirildi. Sovyet tankı 1200 m'den daha kısa bir mesafede yukarıdan ve tahtaya başarıyla çarptı, mermilere çarpmak bir yangına ve cephanenin patlamasına neden oldu. Aynı zamanda, çekim doğruluğunun oldukça yüksek olduğu ortaya çıktı: bir dizi 1200 ve kabuğun yaklaşık% 60'inde tanka çarptı.
Ayrı olarak, bir çekirdek U-238 ile kabukları üzerinde kalmak istiyorum. Bu izotopun yüksek radyoaktivitesi hakkında, kesinlikle doğru olmayan, sakinler arasında geniş bir görüş var. U-238'in radyoaktivitesi, U-28 silahınınkinden yaklaşık 235 kat daha azdır. U-238'in yalnızca yüksek yoğunluğa değil, aynı zamanda piroforik olduğu ve zırhı delerken yüksek yanıcı etkisi olduğu göz önüne alındığında, bu onu zırh delici mermilerin göbeklerinin üretimi için çok uygun bir malzeme yapar.
МХNUMX BTR, bir dizi 113-mm silah GAU-30 / A ile çekilmiş
Ancak, düşük radyoaktiviteye rağmen, zırhlı araçlar, uranyum çekirdekli mermilerle çöp alanlarına atıldı, korunan tesislerde özel olarak elden çıkarılmaya veya depolanmaya maruz kalmaktadır. Bunun nedeni, çekirdeğin zırhla etkileşimi sırasında oluşan uranyum tozunun çok toksik olmasıdır. Ek olarak, U-238'in kendisi zayıf olmasına rağmen hala radyoaktiftir. Ve "alfa parçacıkları" yayar. Alfa radyasyonu normal bir pamuklu bezle ertelenir, ancak toz parçacıkları kirli havayı soluduğunda veya yiyecek veya su ile vücuda girdiklerinde aşırı derecede tehlikelidir. Bu bağlamda, bazı ABD eyaletlerinde, uranyum çekirdekli mermilerin çöp sahalarında kullanılması yasaktır.
Seri saldırı uçaklarının savaş filolarına gelmesi March1976'ta başladı. Seri A-10A, ünlü 2. Dünya Savaşı avcı bombacısı P-47 Thunderbolt'un onuruna Thunderbolt II resmi adını aldı. Gayri resmi olarak, uçak ABD Hava Kuvvetleri'nde Warthog (İngiliz Warthog - Afrika yabani domuz türleri) olarak bilinmektedir. İlk filo A-10A, Ekim 1977'ta savaşa hazır hale geldi.
A-10A
Yaratılışında, A-10A'nın hiçbir analogu yoktu ve güvenlik açısından diğer savaş uçaklarından önemli ölçüde üstündü. Thunderbolt II zırhının toplam ağırlığı 1309 kg idi. Kokpit zırhı, pilotu 14,5-23-mm kalibreli uçaksavar cephanesi tarafından vurulmasından emniyetli bir şekilde korudu. Hayati tasarım öğeleri daha az önemliydi. A-10A'nın bir özelliği de, motorların arka gövdenin yanlarındaki ayrı gondollarda yerleştirilmesiydi. Bu planın avantajı, pistten çıkan havadaki yabancı cisimlerin olasılığını ve silahtan ateş ederken toz gazlarını azaltmaktır. Ayrıca motorların ısıl görünürlüğünü azaltmayı da başardı. Santralin bu şekilde bir düzeni, motorlar çalışırken saldırı uçaklarının ve silahlanma süspansiyonunun bakımının kolaylığını artıracak ve santralin işletme ve değiştirilme kolaylığını sağlayacaktır. Saldırı motorları, tek bir 57 mm parçalanma mermisini veya bir MANPADS füzesini dışlamak için yeterli bir mesafeyle birbirinden ayrılır. Bu durumda, saldırı uçaklarının orta kısmı, uçağın ağırlık merkezinin yakınındaki yakıt depolarını barındırmakta serbest kaldı. “Göbek” üzerine zorla iniş durumunda, kısmen çıkıntılı şasi pnömatik sistemleri zemin üzerindeki etkiyi yumuşatmış olmalıydı. Saldırı uçağının kuyruğu, dengeleyicinin yarımlarından biri veya bir omurgası vurulduğunda, kontrol edilebilirliği koruyacak şekilde tasarlanmıştır. Dipol reflektörleri ve ısı tuzakları çekmek için saldırı tüfekleri gibi uçaksavar füzelerine karşı bu tür araçlar da unutulmadı. Radar maruziyetinin uyarılması için uçakta bir AN / ALR-46 istasyonu kuruldu.
Yüksek güvenliğe ek olarak, Thunderbort II çok önemli bir etki potansiyeline sahiptir. On bir silahlanma düğümünde maksimum kalkış ağırlığı 23 000 kg olan bir uçak bir 7260 kg yük taşıyabilir.
Saldırı uçağının cephaneliği oldukça etkileyici: örneğin, yedi süspansiyon düğümünde, 907 kg serbest düşme veya yönlendirilmiş bombalar yerleştirebilirsiniz. On iki 454 kg bomba, yirmi sekiz 227 kg bombadan oluşan muharebe ekipmanı çeşitleri de vardır. 70 mm'lik tazyikli SUU-127 / A ile ek olarak, orada göstergesi blok NAR 20-23 mm napalm tanklarının kullanımı sunulmaktadır süspansiyon haline gondol Saldırı uçağını kabul ettikten sonra, GAU-30 / A Avenger 8-mm topuyla birlikte, ana tank karşıtı silahları, birikimli alt-teçhizata sahip Rockeye Mk.20 küme bombalarıydı.
Bununla birlikte, güçlü bir havadan havaya savunma koşullarında, top ateşli ve serbest düşmeli bomba kasetlerine sahip zırhlı araçların yenilgisi, çok iyi korunan bir uçak için bile çok riskli olabilir. Bu nedenle, AGM-10 Maverickk füzesi A-65A silahlandırmasına tanıtıldı. Bu roket, ya da daha doğrusu, kılavuz sistemi, motor ve savaş başlığı kütlesinde birbirinden farklı bir roket ailesi, eski AIM-4 Falcon hava muharebe roketine dayanan Hughes Missile Systems tarafından geliştirilmiştir. AGM-65A'nın kabulüne ilişkin resmi karar, 30 Ağustos 1972'te imzalandı.
Süspansiyon AGM-65 Saldırı uçağı üzerinde Maverick A-10
AGM-65A'nın ilk modifikasyonunda televizyon işaretleme başlığı kullanıldı. Yaklaşık 210 kg'lık bir başlangıç kütlesi ile, kümülatif savaş başlığının ağırlığı 57 kg idi. Roketin maksimum uçuş hızı 300 m / s, fırlatma menzili 22 km'ye kadardır. Ancak, bu mesafeden küçük bir hedefi tespit etmek ve yakalamak imkânsızdı. Saldırı uçakları için tipik olan alçak irtifalardan vurulduğunda, küçük hedeflerin yakalanma mesafesi 4-6 km'dir. Çekim aralığını arttırmak için AGM-65 modifikasyonunda, televizyon kafasının görüş alanı 5'ten 2,5 ° 'e düşürüldü. Ancak, gerçek dövüş deneyiminin gösterdiği gibi, pek yardımcı olmadı. Görüş alanının daraltılmasıyla pilotlar hedefi bulmakta zorlandı, çünkü füzenin kendisinin ana kafa başı aracılığıyla gerçekleştirildi ve ana kaptan gelen görüntü pilotun kabindeki nişan göstergesine iletildi.
Roket ile savaş kullanımı sırasında, uçak manevrada çok sınırlıdır. Hedefi görsel olarak gözlemleyen pilot, düzlemin görüntüsünü ekranda görünecek şekilde yönlendirirken, kural olarak düzlem nispeten düşük bir hızda hafif bir dalışa sokulur. Ekrandaki hedefi tespit ettikten sonra, GOS'un bir joystick taramasıyla pilot, hedef görüntünün görüşüne elektronik bir işaret getirir ve “Escort” düğmesine basar. Sonuç olarak, GOS hedef izleme moduna aktarılır. İzin verilen menzile ulaştıktan sonra roket fırlatılır ve uçak dalıştan çıkarılır. Füze işaretinin doğruluğu 2-2,5 m'dir, ancak yalnızca iyi görüş koşulları altında.
Depolama sahalarında, ideal koşullarda ve uçaksavar karşıtı önlemlerin yokluğunda, ortalama olarak, füzelerin% 75-80'i hedefe ulaştı. Ancak geceleri, yüksek tozlu koşullarda veya her türlü meteorolojik olayla birlikte, füze kullanımının etkinliği keskin bir şekilde azaldı veya hiç de imkansızdı. Bu bağlamda, Hava Kuvvetleri temsilcileri “ateş ve unut” prensibiyle çalışan bir roket alma arzusunu dile getirdiler. 1986'te, AGM-65D, termal görüntüleme soğutmalı bir hedefleme kafası ile hizmete girdi. Aynı zamanda, termal görüntüleme arayıcısı çıkarılabilir bir modül olarak tasarlanmıştır, bu da onu diğer tipteki kılavuzlama sistemleriyle değiştirmeyi mümkün kılar. Roket kütlesi 10 kg yükseldi, ancak savaş birimi aynı kaldı. IC GOS kullanımının, hedef edinme aralığını iki katına çıkarmasına ve lansmandan sonra manevra kısıtlamalarını kaldırmasına izin verildiğine inanılıyor. Bununla birlikte, pratikte yeterince kontrast termal etkilerle hedeflere ulaşmanın mümkün olduğu ortaya çıktı. Bu öncelikle, motorlar açıkken veya soğumaya zamanının olmadığı teknolojilerle ilgilidir. Aynı zamanda, bazı durumlarda roket bağımsız olarak güçlü termal radyasyon kaynaklarına yönelmiştir: güneş tarafından ısıtılan nesneler, su kütleleri ve metal levhalar, güneş ışınlarını yansıtan nesneler, açık ateş kaynakları. Sonuç olarak, IC GOS'un etkinliği istenildiği kadar yüksek değildi. AGM-65D modifikasyon füzesi, çoğunlukla, etkisinin en az olduğu geceleri kullanıldı. Termal hedef kafalarının, yanan zırhlı araçlar, patlayan mermiler, izleyici mermileri ve aydınlatma roketleri biçiminde yabancı alevlenme olmadığında iyi çalıştığı kaydedildi.
Şu anda, A, B ve D'nin "Maveriki" değişiklikleri düşük verimlilik nedeniyle hizmetten kaldırılmıştır. Geliştirilmiş AGM-65Е / F / G / N / J / K füzeleri ile değiştirildiler. UR AGM-65E bir lazer alıcısı ile donatılmıştır, bu füzenin işaretleme doğruluğu yüksektir, ancak dış aydınlatma gerektirmektedir. Ağırlığı 293 kg'a yükseltilir ve nüfuz eden savaş başlığının ağırlığı 136 kg'dir. AGM-65E füzesi öncelikle çeşitli tahkimatların ve mühendislik yapılarının imhası için tasarlanmıştır. Aynı savaş başlıkları, gelişmiş IR GOS ile AGM-65F ve G modifikasyonları ile taşınır. Fakat bunlar esas olarak deniz havacılığındaki yüzey hedefleriyle mücadelede kullanılıyor. AGM-65H, J ve K modelleri bir CCD dizisine dayanan optoelektronik yönlendirme sistemleriyle donatılmıştır. Başlangıç ağırlıkları 210 ila 360 kg ve savaş başlığı kütlesi 57 ila 136 kg arasında değişmektedir.
Irak T-72'i, doğrudan isabetli bir AGM-65 Maverick füzesi sonucu imha edildi
Genel olarak, "Maverick", zırhlı araçlarla baş etmenin oldukça etkili bir yolu olduğunu kanıtladı. Amerikan verilerine göre, Çöl Fırtınası Operasyonunun ilk döneminde, A-10 saldırı uçaklarından fırlatılan bu füzeler, Irak zırhlı araçlarının 70 birimlerini vurdu. Ancak, aynı zamanda astar, böylece Irak BTR-65 için benimsenen usmc LAV-25, yıkılan bir zırhlı personel taşıyıcı hedefleme bir dış kaynak tarafından aydınlatılan Ras al-Khafji başlayan SD AGM-60E için savaş sırasında vardı. Roket saldırısı sonucu yedi denizci öldürüldü.
UR AGM-65 Maverick'i saldırı uçağı A-10'ten başlatın.
Irak'ta Maveriki öncelikle yaşam döngüsü tamamlanmış olan erken değişiklikler için kullanılıyordu. Anti-tank A-10, 6 AGM-65'i bir anti-tank konfigürasyonunda alabilmesine rağmen, ağır tank saldırı roketi aşırı derecede güçlü ve pahalıdır. AGM-65’in yaratılması sırasında hem tanklarla hem de sabit yüksek korumalı hedefleri vurmak için uygun bir füze alma girişimi yapıldığından, oldukça büyük ve ağır olduğu ortaya çıktı. "Maverick" in ilk modelinin maliyeti yaklaşık olarak 20 bin dolar ise, geç yapılan değişiklikler ABD bütçesine birim başına 110 bin dolardan fazlaya mal oldu. Aynı zamanda, küresel silah pazarında Sovyet yapımı T-55 ve T-62 tanklarının maliyeti, araçların teknik durumuna ve işlemin şeffaflığına bağlı olarak, 50 ile 100 bin dolar arasında değişiyor. Bu nedenle, hedefin kendisinden daha pahalı olan zırhlı araçlarla savaşmak için füzeler kullanmak ekonomik olarak mümkün değildir. İyi performans ve operasyonel özellikleri ve savaş özellikleri ile, bir anti-tank silah olarak "Maverick" "maliyet etkinliği" kriteri için uygun değildir. Bu bağlamda, en son değişikliklerin geri kalan füzeleri, temel olarak yüzey ve önemli yer hedeflerini yok etmek için tasarlanmıştır.
Aviyoniklerin ilk seri A-10A'daki kompozisyonu oldukça basit olduğundan, karanlık ve kötü hava koşullarında hava saldırıları olasılığı sınırlıydı. İlk adım, saldırı uçağının ASN-141 navigasyon eylemsizlik sistemi ve APN-19 radyo altimetre ile yükseltilmesiydi. Sovyet hava savunmasının sürekli iyileştirilmesiyle bağlantılı olarak, saldırı uçaklarının iyileştirilmesi sürecinde AN / ALR-46 radarına maruz kalma durumundaki eski uyarı teçhizatı, saldırı istihdamı istasyonları AN / ALR-64 veya AN / ALR-69 ile değiştirildi.
70'un sonunda, Fairchild Republic, kendi inisiyatifiyle, A-10N / AW'nin (İngilizce Gecesi / Kötü Hava Durumu) günlük ve tüm hava koşullarını içeren bir versiyonunu yaratmaya çalıştı. Uçakta bir Westinghouse WX-50 radarı ve bir AN / AAR-42 termal görüntüleme sistemi, ventral kabındaki bir lazer mesafe bulucu hedef göstergesi ile birleştirildi. Tespit ve silahlanma teçhizatına servis vermek için mürettebata bir navigasyon operatörü tanıtıldı. Hedefleri aramaya ve geceleri silah kullanmaya ek olarak, ekipman haritalama yapabilir ve arazinin etrafında çok düşük bir rakımda uçmayı mümkün kılabilir. Bununla birlikte, A-10'i "topal ördek" olarak gören Hava Kuvvetleri komutanları, vergi mükelleflerinin parasını süpersonik F-15 ve F-16'in şok yeteneklerini genişletmeye harcamayı tercih etti. 80-x'in ortasında "Thunderbolt" II, optoelektronik navigasyon ve nişan alma kabı sistemi LANTIRN'i kurmaya çalıştı. Ancak, maddi nedenlerden dolayı, tek kişilik saldırı uçaklarının teçhizatı karmaşık ve pahalı bir sistemle terk edildi.
Zaten 80-x'in ikinci yarısında yüksek rütbeli askeri ve ABD Kongresi arasında, Doğu Bloku ülkelerinin sürekli gelişen hava savunma sisteminin zırhını göz önüne alarak Warthog için hayatta kalma şansı çok az olduğu gerekçesiyle ağır saldırı uçaklarını terk etme ihtiyacı hakkında sesler duymaya başladı. A-10'in itibarı, 1991'un Ocak ayında başlayan Irak'a yönelik operasyonla büyük ölçüde kurtarıldı. Çölün kendine özgü koşullarında, bastırılmış bir merkezi hava savunma sistemi ile, saldırı uçakları kendilerini iyi gösterdi. Sadece Irak zırhlı araçlarını imha etmediler ve savunma birimlerini bombaladılar, aynı zamanda OTP P-17 rampalarını da avladılar.
Amerikan pilotlarının diğer raporları Hans-Ulrich Rudel'in "başarıları" ile karşılaştırılabilmesine rağmen, "Thunderbolts" oldukça etkili oldu. Böylece, A-10 çiftinin pilotları, bir sıralama sırasında düşmanın 23 tankını tahrip ettiklerini ve 10'e zarar verdiklerini belirtti. Toplamda, Amerikan verilerine göre, Thunderbolts, 1000 Irak tanklarından, 2000 diğer askeri birimlerden ve 1200 topçu parçalarından daha fazlasını imha etti. Büyük olasılıkla, bu veriler birkaç kez fazla tahmin ediliyor, ancak yine de, A-10 bu silahlı çatışmada kullanılan en etkili savaş uçaklarından biri haline geldi.
Igla-10 füzesinin savaş başlığına çarpması sonucu hasar gören A-1'ın kuyruğu
144 dizisinden daha fazlasını yapan operasyonda toplam 8000 Thunderbolts yer aldı. Aynı zamanda, 7 saldırı uçağı vuruldu ve 15 ciddi hasar aldı.
1999’te, Amerikan “Warthogs”, Federal Yugoslavya Cumhuriyeti’ne karşı düzenlenen NATO’nun askeri operasyonunda Sırp zırhlı araçlarını avladı. Amerikalılar çok sayıda tahrip Sırp tankını ilan etmelerine rağmen, gerçekte, Balkanlardaki saldırı uçaklarının başarısı mütevazıydı. Thunderbolts'tan birindeki sıralama sırasında motor kapatıldı, ancak uçak güvenli bir şekilde havaalanına dönmeyi başardı.
2001'ten beri, Afganistan'daki Taliban'a karşı zırhlı saldırı uçağı kullanıldı. Kabil'in kuzey-batısındaki 60'teki Bagram havaalanı Thunderbolts için kalıcı bir üs haline geldi. Düşman zırhlı araçlarının bulunmaması nedeniyle, saldırı uçakları doğrudan uluslararası havacılık desteklerinin talebi üzerine ve hava devriyeleri için doğrudan havacılık destek uçağı olarak kullanıldı. Afganistan'daki sıralamalarda, A-10 art arda küçük silahlardan ve 12,7-14,5 mm kalibreli uçaksavar silahlarından açılan deliklerle geri döndü, ancak kayıp olmadı. Alçak rakımlı bombalamada, fren paraşütlü 227-kg hava bombaları iyi sonuçlar verdi.
Mart ayında, 2003, ABD bir kez daha Irak'ı işgal etti. Irak'a Özgürlük Operasyonuna toplamda 60 fırtınası katılmıştır. Bu sefer de kayıpsız değildi: April 7 Bağdat Uluslararası Havaalanı yakınında bir A-10 tarafından vuruldu. Başka bir uçak, hasar görmüş bir motor ve arızalı bir hidrolik sistemle, kanatta ve gövdede çok sayıda delikle döndü.
Thunderbolts'ın birliklerine saldırdığı davalar geniş çapta duyuruldu. Bu nedenle, Nasiriy 23 Mart savaşı sırasında pilotun ve yer tabanlı uçak gemisinin koordine edilmemiş eylemleri nedeniyle, Deniz Kuvvetleri'ne bir hava saldırısı düzenlendi. Resmi verilere göre, olayda bir Amerikalı öldü, ancak gerçekte kayıplar daha büyük olabilirdi. O gün, 18 ABD birlikleri savaşta öldü. Sadece beş gün içinde, A-10 çifti yanlışlıkla dört İngiliz zırhlı aracına çarptı. Bu durumda, bir İngiliz öldürüldü. A-10 saldırı uçağı, düşmanlıkların asıl aşaması sona erdikten ve gerilla savaşının başlamasıyla Irak'ta kullanılmaya devam edildi.
Thunderbolt II'nin yüksek bir etki potansiyeli olmasına rağmen, ABD Savunma Bakanlığı'nın uzun süredir liderliği bu makinenin geleceğine karar veremedi. Birçok ABD kıdemli ordusu, F-16 Fighting Falcon avcısının grev versiyonunu destekledi. 16'in sonunda General Dynamics tarafından sunulan A-70 süpersonik saldırı uçağı projesi, avcı filosu ile birleşme sözü verdi. Kevlar zırhı kullanımı nedeniyle kokpit güvenliğinin artırılması planlandı. Ana tank karşıtı silahlar A-16'in toplu bombalar, NAR ve Maverick güdümlü füzeler olduğu sanılıyordu. Cephanesi bir uranyum çekirdeğine sahip zırh delici mermileri içeren askıya alınmış bir 30 mm topunun kullanılması da öngörülmüştür. Bununla birlikte, projenin eleştirmenleri, tek motorlu hafif bir avcı uçağı temelinde oluşturulan saldırı uçaklarının savaşta hayatta kalma ihtimalinin yetersiz olduğuna ve bunun sonucunda da projenin hayata geçirilmediğine dikkat çekti.
Varşova Paktı ve SSCB'nin çöküşünden sonra, çok sayıda Sovyet tankı ordusu artık Batı Avrupa ülkelerini tehdit etmiyordu ve birçok soğuk savaş emaneti gibi A-10'in emekli olacağı görünüyordu. Bununla birlikte, saldırı uçağı ABD tarafından açığa çıkan çok sayıda savaşta talep gördü ve 21-yüzyılın başlarında modernizasyonu üzerine pratik çalışmalar başladı. 356 "Thunderbolts" ın savaş yeteneklerini arttırmak için 500 milyon dolar tahsis edildi. İlk yükseltilmiş saldırı uçağı A-10С yılın Ocak ayında 2005'ta uçtu. Arizona'daki Davis Montana Hava Üssü'ndeki Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri 10 Bakım ve Onarım Grubunda, A-309C seviyesindeki onarımlar ve iyileştirmeler yapıldı.
Google Earth’ün Uydu görüntüsü: Davis-Montan hava üssünün uçak inişinde A-10C uçaklarına saldırı
Kanat elemanlarının tasarımını ve değiştirilmesini arttırmanın yanı sıra, uçağın aviyonikleri de önemli ölçüde güncellenmiştir. Eski çevirmeli çalgılar ve bir CRT ekranı iki çok işlevli 14-cm renkli ekranın yerini aldı. Uçağın kontrolü ve silahların kullanımı, entegre bir dijital sistem ve ellerin uçağın kontrol çubuğundan kaldırılması gerekmeden tüm ekipmanı kontrol etmenize izin veren kontroller getirilerek basitleştirildi. Bu, pilotun durum hakkındaki farkındalığı arttırmasına izin verdi - şimdi araçlara sürekli olarak bakması veya çeşitli anahtarların manipülasyonuyla dikkatini dağıtması gerekmiyor.
bir 10S
Modernizasyon sırasında, saldırı uçağı, veri alışverişi için yeni bir çok yollu dijital veri yolu aldı, bu sayede keşif için modern askıya alınmış konteynerlerin kullanılması ve Litening II ve Sniper XR gibi hedeflerin belirlenmesi için araç üstü ve silahlanma arasında iletişim sağlandı. A-10C'deki yer bazlı radarları bastırmak için, AN / ALQ-131 Blok II aktif sıkışma istasyonu askıya alınabilir.
A-131С kanadının altındaki AN / ALQ-10 sıkışma istasyonu
Modern hedef navigasyon teçhizatı ve iletişim sistemleri, Afganistan ve Irak'ta onaylanan iyileştirilmiş saldırı uçağının şok kabiliyetlerini önemli ölçüde arttırdı. Pilotlar A-10C hızlıca hedefleri bulup tanımlayabildi ve daha hassas bir şekilde vurdu. Bu sayede Thunderbolt’ın yetenekleri, doğrudan havacılık desteğinin bir uçağı olarak ve arama kurtarma operasyonları sırasında kullanılması bakımından önemli ölçüde genişledi.
Askeri Denge'ye göre, 2016 geçen yıl USAF'da bir 281 A-10C'ye sahipti. Toplamda, 1975'ten 1984 yılına 715 fırtınaları inşa edildi. A-10 saldırı uçağı ABD müttefikleri ordusuna ilgi duyuyordu, bu uçak Soğuk Savaş sırasında özellikle NATO ülkeleriyle ilgiliydi. Ancak bütçe kısıtlamaları nedeniyle çok özel bir tanksavar tank saldırısı uçağı edinilmesi durumunda, savaşçıları feda etmek ve umut verici savaş uçakları oluşturmak için kendi programlarımızı azaltmak zorunda kalacaktık. 80-90-ler’de ABD hükümeti, kullanılmış saldırı uçaklarının Orta Doğu petrol monarşilerine satılmasını tartıştı. Ancak İsrail buna şiddetle karşı çıktı ve kongre anlaşmayı onaylamadı.
Şu anda, ABD’de A-10C’nin geleceği yine tartışmalı: 281’in dışında, Hava Kuvvetleri’ndeki 109 makinelerinin kanat parçaları ve diğer acil onarımlarla değiştirilmesi gerekiyor. Acil durum önlemleri alınmadığı takdirde, 2018-2019’te bu makineler havaya kaldıramaz. Daha önce, ABD Silahlı Kuvvetler Senatosu Komitesi, A-100C saldırı uçağının mevcut ve acil onarımı için 10 milyon dolardan fazla tahsis etmeyi kabul etti, ancak müteahhit sözleşmenin uygulanmasında zorluk yaşadı. Gerçek şu ki, değiştirilmesi gereken kanat ve planör elemanlarının üretimi uzun süredir durduruldu.
Google Earth uydu görüntüsü: Davis-Montana hava üssünde depolanan A-7 ve A-10 saldırı uçağı. Corsair II ve Thunderbolt II arasında boyut bakımından önemli bir fark var
Kısmen, yeni tamir takımlarının eksikliği, Davis-Montan'da saklanan saldırı uçaklarının ayrıştırılmasıyla geçici olarak karşılanabilir, ancak bu önlem, özellikle Davis-Montan'da mothballed A-10 sayılarının atılmasından bu yana, A-10C’nin uzun vadeli hazır olma durumunun korunmasına yardımcı olmayacaktır. gerekli parçaları çıkarabileceğiniz üç düzineyi geçmiyor.
İki süper güç arasındaki çatışma zamanları ile karşılaştırıldığında, şu anda ABD ordusu zırhlı araçlarla mücadeleye daha az dikkat ediyor. Yakın gelecekte özel uçaksavar uçakları yaratması beklenmiyor. Üstelik ABD Hava Kuvvetleri "uluslararası terörizm" komutu ile mücadelede ışığında ABD Hava Kuvvetleri hafif silahların güvenlik seviyesi ile nispeten kolay ve iyi korunmayan uçaklar yakın hava desteği tipi turboprop A-29 Süper Tucano veya reaktif çift motorlu Textron AIRLAND Scorpion benimsemeye anlaşılacağı .
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki A-80 saldırı uçaklarına ek olarak, 10'ler hafif F-16A Blok 15 ve Blok 25 savaş uçaklarını ana uçaksavar uçağı olarak kabul etmişlerdir. Bu modifikasyonların silahlarının, tanksavar kasetlerin yanı sıra, güdümlü füzeleri AGM-65 Maveric'i içermesi de vardı.
Bununla birlikte, ağır ağır "Maverick" in maliyeti ile karşı karşıya olan ABD Hava Kuvvetleri, düşman zırhlı araçlarını daha uygun fiyatlara taşımayı tercih etti. "Körfez Savaşı" en etkili silahlardan biri, tanksavar ve anti-personel mayınların ile soğutma etkisi Irak zırh, çelik 1000-500 kiloluk ve kiloluk CBU-89 kasetleri ve CBU-78 Gator sırasında. CBU-89 bomba kaseti, BLU-72 / B ve 91 manyetik sigorta BLU-22 / B anti-mayın maymunu ve XUUMX manyetik sigorta BLU-92 / B anti-mayın ve 78 anti-mayın mayınlarını içeren 45 anti-dip mayınlarını içerir. Maden kurulumları, 15 km / saate kadar olan taşıyıcı hızlarında mümkündür. 1300 kasetleri ile CBU-6 mayın tarlası uzunluğu 89 650 m ve m genişliğinde koyabilirsiniz. Sadece 220 içinde, Amerikan uçak Irak 1991 CBU-1105 düştü.
İki CBU-16 kasetli Fighter F-89
Bir diğer etkili havacılık tanksavar mühimmatı, on silindirik alt ünite BLU-420 / B ile donatılmış 97 kg küme bomba bombası CBU-108'tir. Kasetten çıkarıldıktan sonra, silindir paraşütle aşağıya iner. Her submunition dört diskoid hedef arama çarpıcı elemanı çapı 13 cm içerir. Zemin submunition üzerinde en uygun yükseklik bir jet motoru ile çözülür sonra, o zaman tekerlekler sarmal ve lazer ve kızılötesi sensörler kullanılarak ara hedef gelen bir yarı çapı 150 m içinde farklı yönlere dağılmaya . Hedef tespiti durumunda, bir yan yenilgisinden üstünde oluşur "şok çekirdek." Her bomba, açıklamanın optimal yüksekliğini bağımsız olarak belirleyen sensörler ile donatılmıştır. 97 arasında değişen uygulama CBU 60 olası yükseklik - 6100 m 46 -1200 malzemesinin hızı km / saat.
Küme Bomba Modeli CBU-97
CBU-97 kaset anti-tank bombasının daha da gelişmesi CBU-105 oldu. CBU-97'e neredeyse tamamen benziyor, alt bölümlerde bir uçuş ayarlama sistemi bulunması dışında.
CBU-97 çalışma prensibi
anti-tank mayın ve cephane bomba 10 10 kg kasetleri asılabilen yalnızca A-454 saldırı değildir samopritselivayushimisya, aynı zamanda F-16S / D, F-15E, güverte AV 8B, F / A ile taşıyıcılar küme bombalar 18, gelecek vaat eden F-35 ve B-1B ve B-52H'in “stratejistleri”. Avrupa’nın NATO ülkelerinde Tornado IDS, Eurofighter Typhoon, Mirage 2000D ve Rafale avcı-bombardıman uçakları cephanesi ayrıca çeşitli tanksavar bombaları da içeriyor.
Devam edecek ...
Göre:
http://www.airvectors.net/avusmtb_2.html
https://www.globalsecurity.org/military/systems/aircraft/a-x-2016.htm
https://www.amazon.com/10-Warthog-Action-Aircraft-No/dp/0897476204
http://www.airforce-technology.com/projects/a-10/
https://www.globalsecurity.org/military/systems/aircraft/systems/gau-8.htm
http://www.northropgrumman.com/Capabilities/ANALQ131/Pages/default.aspx
http://www.militaryparitet.com/teletype/data/ic_teletype/1639/
https://www.globalsecurity.org/military/systems/munitions/blu-108.htm
https://defencyclopedia.com/2015/06/12/cbu-105-sensor-fuzed-weapon-usafs-ultimate-tank-buster/
Askeri Denge 2016