Liubov, taşıyıcı anne olarak çalışan kadınlar arasında alışılmadık bir şeydi – Kiev’in batısından eğitimli bir kişiydi. Simsiyah saçları ve kırmızı ruju ile glam-rock görünümünü tercih ediyor; savaştan önce çekilen fotoğraflarda, siyah bir deri ceket giydi ve bir dokunulmazlık havası yansıtan hafif kabuklu bir estetik seçti. Ukrayna’daki bazı kadınlar için vekil olmak finansal istikrar için hızlı bir yol sağlar; ancak 13 yaşındaki oğlu ve babasıyla birlikte yaşayan Liubov, daha önce bir devlet işinde çalışıyordu ve zaten bir evi vardı. Eşinin her zaman kullandığı bir araba bile vardı. İstediği kendi işiydi, şiş kebabın bir çeşidi olan şaşlığı satmayı umduğu bir mağazaydı. Onun istediği ikinci bir arabaydı. İstediği şey, ayda 300 ila 400 dolar eşdeğeri ödeyen devlet işini, ek işlerle desteklemek zorunda kalmamaktı; kazımak yerine ilerlemek istedi. Dokuz aylık hamilelik, kariyerinin bir sonraki aşamasını destekleyecek bir yuva yumurtası karşılığında ödenmesi gereken küçük bir bedel gibi görünüyordu. Taşıyıcı annelik, Liubov için bir çaresizlik eylemi değil, olumlu bir kendini geliştirme, hatta bağımsızlık eylemiydi. Ama şimdi, esasen iradesine karşı hareket ettiğini hissetti.
Telefonda sık sık konuşmalarına rağmen, oğlunu görmeyeli aylar olmuştu. Ona iş için gideceğini söyledi, ancak ayrıntıları belirsiz bıraktı. Taşıyıcı annelik, onun gibi biri için bir geri adım ve birçok Ukraynalı arasında, hatta daha çaresiz durumdaki kadınlar için bile utanç verici bir seçim olarak görülüyordu. Oğluna neden uzakta olduğunu ve ne yaptığını söylemeye dayanamadı. Liubov’un, her zaman kaslarını ve dans rutinlerini TikTok videolarını yayınlayan bir futbol delisi olan oğlu, doktorların ve avukatların çocuklarıyla bir spor dersine katıldı ve aynı zamanda onların nasıl para kazandığını bilmelerini istemedi. ailenin ilerlemesi. Ortağının işi bazen onu Kiev’e götürürdü, bu yüzden oğlu sakin ve sessiz bir köyde Liubov’un kendisine hayran olan kız kardeşiyle birlikte kalıyordu.
Her gün yazıştığı müstakbel ebeveynleri, Polonya’ya götürülmesini savunanlar arasındaydı ve Liubov bunu biliyordu (metni görmüştü, bir meslektaşının nezaketiyle), ona bu fikri onun kararı olarak ifade etseler de. Kersch-Kibler ve Hrytsiv.
Liubov, ebeveynlerinin neden onun taşınmasını istediğini anlamıştı – ve bir dereceye kadar, karar verme hakları olduğunu hissetti. Doğuma kadar bir bebeği taşıyacak bir işe kaydolmuştu ve işverenleri bunu yapmak için en güvenli yerin Krakow olduğunu düşünüyorsa, nihayetinde isteklerini yerine getirmesi gerektiğini hissetti. “Bu çocuk benim sürekli endişem,” dedi, sanki içindeki canlının şeklini ayırt etmeye çalışıyormuş gibi, ara sıra karnını yavaşça ovuşturarak. Taşıdığı çocuğun güvenliğini önemsiyordu – ama umutsuzca eve geri dönmek, Ukrayna için savaşmak istiyordu. “Bir av silahım var ve onu nasıl kullanacağımı biliyorum” dedi.
Genel olarak, onunla müstakbel ebeveynleri arasındaki metin alışverişleri, kalp selleri ve dua eden eller emojileri ve herkesin sağlığı ve hava durumu hakkında sorularla sevecendi. Kural olarak, taşıyıcı anneler ve müstakbel ebeveynler arasındaki alışverişler oldukça yüzeyseldi. Vekil ve müstakbel ebeveynlerin, sözleşme gereği, aynı zamanda metin alışverişinde veya Zoom aramasında bulunan ajansın bir üyesi olmadan iletişim kurmalarına izin verilmedi, ajans, yanlış iletişimden veya taraflardan herhangi birinin sözleşme dışındaki taleplerden kaçınmak için bir önlem olduğunu söyledi. . Rusya bir kez saldırdığında, Kersch-Kibler müstakbel ebeveynleri vekillerinin ve dolayısıyla gelecekteki çocuklarının iyiliği için işleri hafif tutmaya – savaş veya vekilin kendi çocuklarının güvenliği hakkında üzücü sorular sormamaya şiddetle çağırdı. Liubov, karnının fotoğrafları şeklinde aylık güncellemeleri memnuniyetle paylaştı.
Ancak Krakow’a gitmesine karar verildiğinde, Liubov müstakbel ebeveynlere kırmızı suratlı bir ağlayan emoji yazdı ve tam olarak ne düşündüğünü söyledi. Onlara, “Yetişkin bir insanın kendine ait olmaması korkunç bir şey” diye yazdı. “Ve hiçbir fikri yok.” Hiç kimse tarafından verilecek iyi bir karar olmadığını kabul etti – ancak karar veriliyordu. için kendi tabiriyle, kendisini “durumun rehinesi” gibi hissetti.
çok arasında Neredeyse her gün Kersch-Kibler’e mektup yazan müstakbel ebeveynler Florida’lı bir çift olan Marilyn ve Antonio Hanchard’dı. Savaş başladığında vekilleri hala Ukrayna’daydı ve bu durum onları büyük strese sokuyordu. Bazen bir hemşire olan Marilyn, Kersch-Kibler’a açıkça kızgın olan e-postalar hazırlıyordu, ancak geniş geniş ailesinde sıklıkla barışçıl rolünü oynayan bir satış müdürü olan Antonio, genellikle bir düzenleme ile onları yumuşatmak için devreye girdi. Kersch-Kibler, çiftten aldığı e-postaların ısrarlı da olsa saygılı olduğu için minnettardı.
Kaynak : https://newslanes.com/2022/05/04/its-a-terrible-thing-when-a-grown-person-does-not-belong-to-herself/