Boğazlara uzun yol. Yunan krizi ve Rus-Türk savaşı 1828 - 1829
Türkiye ile başarılı bir şekilde gelişen savaşa rağmen, sonunda 1812'in ilk baharında imzalanan Bükreş Barışı, Fransa ile ilişkiler eski dostluklarını yitirip nezaketini vurguladığından bir dereceye kadar aceleyle sonuçlandı. Napolyon ordusu batı sınırında yoğunlaşmıştı ve bu durum nedeniyle güneydeki çatışma gereksiz ve yön değiştiren kaynaklar olarak görülüyordu. Böylece, uzun zaman önce ortaya çıktı, ancak hala çözülmedi, Karadeniz boğazlarının sorunu açık kaldı. İlerleyen yıllarda, Rusya İmparatorluğu farklı tür ve konumdaki jeopolitik problemleri çözmekle meşguldü ve güney yönü bir öncelik değildi.
Son zamanlarda soyu tükenmiş Napolyon savaşları serisi, Fransa muhaliflerini geçmiş mağduriyetlerin, çelişkilerin ve yanlış anlamaların keskin kenarlarını görmezden gelmeye zorladı - ortak düşmanları çok güçlü ve güçlüydü. Sonunda, Kraliyet İngiliz 74 silahlı gemi filo Northumberland, savaş sonrası Avrupa'da kalan kazananların en büyük baş ağrısını Atlantik Okyanusu'ndaki uzak adaya götürdü, daha da sertleşti ve karşılıklı hırs ve iddia düğümleri haline geldi. Viyana Kongresi ve müteakip en muhafazakar ve en güçlü monarşileri (Rusya, Avusturya ve Prusya) içeren Kutsal İttifak'ın oluşturulması, İskender I'i diğer jeopolitik eğilimlerden uzaklaştırdı. Karadeniz Boğazlarını ele geçirme fikri hala Rus dış politikasının ufkunda kalıcı bir ateşle beliriyordu, ancak ondan gelen ışık "Avrupa'da sakin olmanın" göz kamaştırıcı ışıltısında çözüldü.
Napolyon'un kazananları hükümdarlar sonsuz dostluk, saygı ve karşılıklı yardımlaşma konusunda birbirlerine küfür ederken, Doğu dinamik ve Avrupa duvarlarının ardında her zaman farkedilmeyen bir yaşam sürdü. 1813'te Perslerle olan savaş başarıyla sonuçlandı. Ekim ayının bu yılki 24 Polistan kasabasında (şimdi Azerbaycan), Rus birliklerinin Aslanduz'daki zaferi ve ardından Lankaran'ın işgali ile büyük ölçüde kolaylaştırılan, Rusya ile Persler arasında barış antlaşması imzalandı. Anlaşmaya göre, Persler Rusya'nın Dağıstan İmparatorluğu, Gürcistan, İmeretya, Mingrelia, Guria ve Abhazya'ya girişini, ayrıca bir dizi yarı feodal hanlığı tanıdı: Karabağ, Tekinsky, Derbent, Bakü ve diğerleri. Rusya ve İran'ın tüccarlarına ve tüccarlarına serbest ticaret hakkı verildi. Rusya İmparatorluğunun Kafkasya’daki başarıları Türkiye’ye yardım edemedi, endişelenmedi ve Petersburg’u önce diplomatik yollarla, ardından askerlerini Kafkasya’da toplayarak etkilemeye çalıştı. İstanbul, 1815 yazında, Rus birliklerinin doğu Gürcistan ve Sohum'dan hızla tahliye edilmesinde ısrar etti ve bu alanlarda kendisini yeniden kurmayı planladı. Türkiye, Rusya’nın Kafkasya’daki ilerlemesini sınırlamaya çalıştı ve diplomatik söylemlere askeri bir faktör eklendi: 1817’te, Türkler, kuzey komşularıyla sınırındaki birliklerini sağlam bir şekilde gruplandırdılar. Bu sefer diplomatik kriz savaş aşamasına girmedi - 1817'te yapılan müzakereler Kafkasya'daki statükoyu pekiştirdi ve Türkiye tarafının taleplerini, bu tür materyalleri ertelemek için geniş ve ferah bir kutuyu olan gündemden çıkardı.
Yunanistan'daki olayların iki imparatorluğu arasındaki zaten basit olmayan ilişkiden çok daha karmaşık. Mora'daki ayaklanmanın önkoşulları uzun zamandır ortaya çıkmıştır. Bir yandan, Avrupa'daki olaylardan ve Sırpların özgürlük mücadelesinden etkilenen Yunanlılar, gelecekteki yollarının yönünü açıkça görmüş, diğer yandan imparatorluktaki padişahın merkezi otoritesinin zayıfladığını yansıtıyorlardı. İl yöneticileri, İstanbul ile ilişkilerinde gittikçe daha fazla güven duyuyorlardı ve padişahın kararları aynı sıkıntıya neden olmuyordu. II. Mahmud, 1819 - 1821 zamanında. Karaları, kıta Yunanistan ve Arnavutluk'un kontrolü altındaki toprakları oldukça ekonomik olarak başarılı bir bölgeye dönüştüren Ali Paşa Yaninski'nin figürü hakkında çok endişeli.
İstanbul'da Ali Tibelin, Ali'nin egemenliği tarafından aşırı kabul edildi, isyan etmekle suçlandı, yasaklandı ve Yanya hükümdarına karşı birlikler gönderdi. Çok bağımsız bir paşaya karşı hareket eden hükümet güçlerinin komutanına, Mora'daki sürekli artan huzursuzluktan rahatsız edilmemesi ve Janina'ya yönelik çabalara yoğunlaşmama konusunda net talimatlar verildi. Böylece, Yunanlılar konuşmak için başka bir teşvik vardı. Mevcut askerlerin çoğu Ali Paşa'yı pasifize etmek için gönderildi - Türklerin güney Yunanistan'da uygun düzeni sağlamak için neredeyse hiç gücü kalmadı. 25 Mart 1821, olan şuydu: Yunanlılar isyan etti. Şubat ayında Janina'nın yöneticisi 1822 öldürüldü ve başı Topkapı Sarayı'nın ilk avlusunda bir tepside sergilendi. Ali Paşa Yaninski'nin suçlandığı uzun suçlar listesinde, şaşırtıcı bir şekilde, kafirlere yardım etmek ve Yunanistan'da bir ayaklanma hazırlamak için bir nokta vardı. İdam edilen valinin Mora'daki olaylara katılım derecesi bu güne kadar açıklığa kavuşturulmamıştır.
Geleneksel olarak kendisini tüm Ortodoks Hıristiyanların savunucusu olarak konumlayan Resmi Petersburg, başlangıçta Yunan ayaklanmasına çok olumsuz tepki verdi. İskender I, Avusturya Şansölyesi Metternich'in onu sert eylemlerden vazgeçmesi için kolaylıkla ikna etmesine izin veren Kutsal İttifak illüzyonlarının içinde kalmaya devam etti. Yunanlı delegelerden sert içerikli soğuk bir cevap vererek yardım istendi: kral, Yunanlıların meşru yöneticileri, sultan aleyhine isyan ettikleri ve tüm iddialarının Rus çarına değil II. Mahmud'a gönderilmeleri konusundaki memnuniyetsizliğini dile getirdi.
Rusya'dan Yunanlılara aktif yardım, Balkan siyasetinde inisiyatifi ele geçirmek isteyen Avusturya, Kutsal İttifakın bir başka üyesi için çok istenmez. İlk başta, diğer hükümdarlar da Yunanistan'da yanan isyanı umursamadılar. İngiltere ve Fransa, genel olarak, Türkiye'nin parçalanmasını ya da güçlü toprak zayıflamasının, siyasi çıkarları için kabul edilemez ve hatta kabul edilemez olduğunu düşündüler. Yunanlılar kendi güçlerine güvenmek zorunda kaldılar ve kendilerinin yarattığı sorunların üstesinden gelmeleri gerekiyordu. Ocak ayında, Epidaurus'taki 1822, ilk Cumhuriyetçi anayasayı ilan etti, içeriği üzerine tartışmalar isyancıların kendi aralarında hızlı bir iç savaşa dönüştü. Cumhuriyetçiler monarşistlerle savaştı, bağımsızlık destekçileri Osmanlı İmparatorluğu içinde geniş özerklik isteyenlere karşı çıktılar. Son yoldaşların vahşeti ve acımasızlığı, Türk birlikleri ile savaş sürecinde meydana gelen her şeyi biçim, içerik ve ölçü olarak aştı.
Eğer Türkler o zamanlar yeterince asker sahibi olsaydı, o zaman isyanı bastırmakta güçlük çekmezlerdi; ancak, o zamanlar Türkiye, Perslerle uzun süren bir savaş yaptı ve daha önce olduğu gibi, fazladan kaynakları yoktu. Sadece 1824’te, Yunan sivil çatışması azalmaya başladığında, Sultan II. Mahmud, kendisi için pek hoş olmayan bir adım attı: Güçlü Mısır valisi Muhammed Ali’nin Yunanistan’daki isyanını bastırmasını emretti (ve gerçekten sordu). Böylece İstanbul, durumla başa çıkmak için güçsüzlüğüne imza attı.
1825'un başlangıcında, Muhammed Ali İbrahim Paşa'nın oğlu Mora Yarımadası'na indi ve baskı görevlisi olarak görevine başladı. Mısırlı Kolordu, isyancılardan çok sayıda kilit kale ele geçirip, saflarını kısmen dağıtarak, cesaretle dava açtı. Yenileme düzenine sivil nüfusa karşı son derece acımasız tedbirler eşlik etti, böylece İngiltere ve Fransa'da "kamuoyunda" hoşnutsuzluk kükremesi en sağır devlet dairelerine bile ulaşmaya başladı. Sadece hiç memnun olmayan ortakların huysuzluğu değildi, canlı gazeteciler tarafından ustalıkla cilalanmış ve doğru insanlara hizmet etmek için cömertçe tecrübeli. Batılı ülkelerin Yunanistan ile ticarete ciddi bir ekonomik ilgisi vardı ve bu faktör çok daha önemliydi.
Rusya'da da bazı değişiklikler oldu: Nicholas, ağabeyinin geçici ittifaklara olan bağlılığını ve aynı zamanda şüpheli üyeleriyle paylaşmadığı tahtı yükselttim. Rusya bir kez daha Balkanlar ve Türkiye'ye karşı aktif bir dış politika izlemeye başladı. Daha sonraki olaylar, Yunanistan'ın geniş bir özerklik alacağı şekilde, St. Petersburg'da Rus-İngilizce protokolünün imzalanmasına yol açtı. Yunanistan krizinin ölçeği büyüdü, Rusya'nın Balkanlardaki olaylara müdahalesi ve bir sonraki Rus-Türk savaşı kaçınılmaz hale geldi, ancak çok azı, kendisini zor durumda bulmuş olan II. Mahmud'un, iç ve dış politika sorunlarının birbirleriyle nasıl rekabet ettiğine karar verebileceğini önerebildi. numarası.
Yeniçeri Kolordu'nun sonu
Sultan, askerlik mesleğinde kendi ordusunun çok vasat bir başarısına rağmen, silahlı kuvvetlerin reformu konusundaki ısrarlı seyrini sürdürdü. Çabuk değişime uğramış yolda uçsuz bucaksız uçurumun üzerinde yükselen asıl sorun, mahkeme hayatına geniş bir katılım ve şiddetli öfke, Janissary Corps gibi askeri yeteneklerle pek ünlü değildi. Mayıs'ta 1826, Sultan'a, bazıları Janissary Corps'tan nakledilecek olan yaklaşık 7500 insanından yeni bir ünite oluşturma emri verdi. Yeni bir askeri birimin kurulması, yeniçerilerden gelen coşku olmasa da, başlangıçta sakince ilerlemiştir. Bununla birlikte, iki hafta sonra, hoşnutsuzluk, en son olduğu görülen açık bir yeniçeri isyanına dönüştü.
14 Haziran 1826 gecesi, değişikliklere katılmayan savaşçılar kışlaların yakınındaki geçit töreninde toplanmaya başladı ve ilk aşamada yakındaki dükkanların yağmalanmasına dönüşen hoşnutsuzluklarını şiddetle dile getirdiler. Sabah protestocular büyüdü, pişirme kazanları geleneksel olarak bir itaatsizlik işareti olarak alt üst edildi. İntikam hademe konvoyları, yağma ve kundaklama yollarına eşlik ederek İstanbul sokaklarında hareket etmeye başladı. Yolda, mucizevi bir şekilde kaçmayı başaran büyük vizeli Selim Mehmed Paşa'nın sarayı mahvoldu.
II. Mahmud durum hakkında bilgilendirildiğinde, zaten kendisine bağlı olan birliklerin önceden yoğunlaştığı Topkapı Sarayı'ndaydı. Sultan bu tür olaylara hazırdı ve selefine "Bekçi" nin geleneksel ayaklanmasına selefleri için alışılmadık önlemlerle cevap verdi. Ancak yeniçeriler ilk önce şikayetlerinin ne olduğunu sordular. Bu, bazı belirsiz reformların başlatıcısı olan herkesi iade etme şartıydı. Sultanın kendisi ana reformcu olduğundan, bu şart hiçbir şekilde yerine getirilemezdi. Ve kurslarda kalıcı konuşlanma yerlerine geri dönme istekleri ve talepleri ile daha fazla tartışma yerine gitti silâh. Hükümet birlikleri, Yeniçerilerin kışlalarını çevreledi ve kapıları kapattıklarında ve barikat yaptıklarında topçu ateşi açıldı. Kısa süre sonra kışlalar alevler içindeydi ve asilerin bir kısmı padişahların askerleri ile el ele bir kavgaya girdi, ancak direnişleri hızla bastırıldı. İngiliz büyükelçisi Stratford Canning'in ifadesine göre, janissary kışlalarına yapılan saldırı yarım saatten fazla sürmedi.
Operasyon sonucunda, yanmış ve ölü isyancıların sayısı, 6 binden fazla kişiye ulaştı. Yollar ve limanlar kontrol altına alındı ve il valilerine, yerleştirilen yeniçeri birimleriyle nasıl başa çıkılacağı konusunda net talimatlar verildi. Hepsine işgal altındaki kale ve garnizonlardan çekilmeleri ve silahsızlandırılmaları emredildi. Janissary Corps'un mal ve ekipmanlarına da el kondu. Bu önlemlerin bastırılmasından hemen sonra önlemlerin alınmasından hemen sonra özel bir padişahın kararnamesi resmen ilan edildi, yeniçerilerden Jandarmaların kolordu resmen kaldırıldı. Kısa süre sonra, utanan yeniçeri ile yakından bağlantılı olan Bektaşi Derviş Düzeni de kaldırıldı. Emrin liderleri idam edildi, başkentte ve illerde kayda değer mülke el kondu.
Sultan yeni bir ordu kurmaya başladı. İlk başlayacak olan şey, 12 bin piyade ve 5,5 bin süvari olan "Muhammed’in muzaffer askerleri" nin cesetlerinin oluşmasıydı. Bu kolordu, doğrudan Avrupa’nın modeline göre donanmış ve donanmış, başkentte konuşlandırılacaktı. Yeniçeri Kolordu ve Bektaşi Düzeni'nin kaldırılmasına birçok ihbar, baskı ve infaz eşlik etti. İsyancılarla bağları olduğundan şüphelenilen pek çok yetkili ve askeri adam ceza organlarının değirmen taşlarına girdi. Sultan’ın en gayretli sanatçılarına önemli nakit masrafları ve cömert ikramiyeler, vergilerdeki keskin bir artış ve güçlü bir hoşnutsuzluğa neden olan ek ücretlerin getirilmesiyle telafi edilecektir. 1826 yazının sonunda, sık sık çıkan yangınlarla birlikte İstanbul'da salgın salgını patlak verdi. Bütün bunlar zayıflamış bir devletin güçlü yönlerini ve yeteneklerini etkileyemedi. Yabancı güçlerin ve her şeyden önce Rusya’nın Yunanistan krizine müdahalesi, tıpkı Rusya’nın gittikçe daha net özellikler kazandığı bir sonraki savaşta olduğu gibi kaçınılmaz hale geldi.
Savaşa
Asi yeniçerilerin kışlaları toprağa verildi, "Yeniçeriler" kelimesi yasaklandı. Şüpheciler, padişahın Osmanlı ordusunun en iyi tarafını bizzat tahrip ettiğini söyleyerek başlarını salladı. İyimserler, değişen koşullarda gereksiz, pahalı ve tehlikeli bir anakronizm olduğunu açıkça asi bir “Muhafızları özgürleştiren” in varlığını düşünerek itiraz ettiler. Bunların ve diğerlerinin doğruluğu, doğal olarak, çok yakın olan ve tabii ki, Türkiye'nin hazır olmadığı bir savaşla onaylanacak veya çürütülecekti. Ekim ayında, 1827 Rusya'nın ortak diplomatik ve askeri faaliyetlerinin bir sonucu olan Navarino Muharebesi'ne katıldı ve çok fazla hevessiz, İngiltere ve Fransa'ya katıldı. Bu görkemli zaferin sonucu, Türk-Mısır filosunun yıkılması, İbrahim Paşa’nın askerlerinin Yunanistan’dan tahliyesi, İstanbul’un öfkesi ve Paris ve Londra’nın aşırı endişesiydi. Batılı ustalar bir şekilde, özellikle Rus karşıtı politikalarda potansiyel bir müttefik pahasına Hellas'ın asil kurtarıcılarını oynamakta zorlandılar. II. Sultan Mahmud, kimi suçlayacağına hemen karar verdi. Tabii ki, eski ve ihtiyatlı bir düşman olan Rusya idi. Geleneksel arkadaşların, hayırseverlerin ve Navarin gemi savaşındaki danışmanlarının katılımı şeklinde talihsiz bir yanlış anlama, Shaitan'ın işleyişine güvenle bağlanabilir.
27 Aralık 1827 Sayın Mahmud II, konularına temyiz etti. Açıkça ve herhangi bir belirsizlik olmadan, Osmanlı İmparatorluğu'ndaki neredeyse tüm sıkıntıların suçlu olduğunu belirtti - Rusya, anlamının yanı sıra, altın ve aldatma, Yunanistan'da bir ayaklanma düzenledi. Sultan, cihad - kutsal savaşa hazırlıklı olan tüm inancı çağırdı. Doğru, temyiz, tam olarak cihadın kime yöneltileceğini söylemedi. Hazinede çok az para vardı ve Mahmud, Narary olayına rağmen Batı güçlerinin borçlarına ciddi bir şekilde güveniyordu ve hazineyi tekrar doldurarak, düşmana utanmadan çağrı yapmak mümkündü.
O zamanlar Rusya'nın elleri Perslerle olan huzursuz bir savaşla bağlantılıydı, bu yüzden Türk Sultan'ın bütün talihsizliklerin kaynağına karşı olan kızgın filipsi cevapsız kaldı. 10 Şubat 1828 Persia şehri, Türkmançay Barış Antlaşmasını imzaladı ve Petersburg serbest bırakıldı. Neva'da, “bize Kırım ve diğer her şeyi ver” tarzında bir sonraki mangal ve saçma ültimatomu beklemiyorlardı ve Nisan 14, 1828, İmparator Nicholas, Türkiye ile savaş hakkında bir bildiri yayınladım.
Tuna yolundan geçmek
Avrupa'da 1828'un başındaki politik durum, Rusya dış politikasının aktif adımları için uygun değildi. Avusturya ve İngiltere düşmanca tarafsızlık halini aldı. Polonya-Litvanya Birliği’nin denizden denize reenkarnasyonunun yerel destekçilerinin denizden denize giderek daha fazla aktif propaganda yürüttüğü ve silahlı bir ayaklanma için zemin hazırlayan Polonya Krallığı’ndaki durum çalkantılıydı. Bu nedenle, batı sınırlarında çok sayıda birlik toplanmıştır. Türkiye'ye karşı savaşmak için, sınırlı güçler tahsis edildi, 2 Ordusu ve Ayrı Kafkas Birliği'ne verildi.
Balkanlar'da savaşmayı amaçlayan 2 Ordusu I, General Mareşal P.H. Wittgenstein komutasının altına yerleştirildi. Wittgenstein, sağlam bir savaş deneyimine sahip bir savaş ağasıydı, ancak ordudaki askeri yeteneklerinin görüşü farklıydı. Bir yandan, 1812'teki yetenekli hareketleriyle, St. Petersburg istikametini güvenli bir şekilde kapatabildi, diğer yandan, Kutuzov’un Fransız askerlerini yenmeyi başaramayan Berezina ataletindeki büyük hoşnutsuzluğunu hak etti. General Miloradovich ile kavgaya neden olan, yılın 1813 kampanyasında Lutzen ve Bautzen savaşlarına katılamamasına itiraz edildi. Bununla birlikte, Wittgenstein, 1826'ta kendisine Mareşal Tarlası rütbesini veren Nicholas I'in lehine zevk aldı.
Savaştan önce, Rus 2-I ordusu üç piyade kolordu, bir yedek süvari kolordusu, iki öncü tugay ve birkaç küçük yardımcı birlikten oluşuyordu. Düşmanlıkların patlamasıyla birlikte, iki kuşatma topçu parkı orduya tanıtıldı. Toplamda, 2 Ordusu, 75 bin piyade, 29 bin süvari, 396 saha ve 44 kuşatma silahlarına sahipti. Piyadelerin asıl silahı, yılın 1808 modelinin yumuşak uçlu bir tabancası ve 1809 modelinin bir tabancasıydı. Tüfekler çakmaklı kilitli ağızlıklarla doldurulmuş ve dakikada bir atış hızında 200 m'nin hemen üzerindeki bir mesafeden mağlubiyet sağlamıştır.
Savaş, Türk ordusunu reform aşamasında buldu. Yeniçerilerin, yeniçeri birliklerinin karşısındaki can sıkıcı kalıntıları bitmiş ve Osmanlı İmparatorluğu'nun silahlı kuvvetleri Batı Avrupa askeri sistemi modelinde neredeyse yeniden yaratılmıştı. Şimdi, Müslüman nüfusu arasında oldukça popüler olmayan, savaş olmadığında neye hizmet etmenin gerekli olduğunu anlamayan evrensel askerlik temelinde işe alındılar. Düşmanlıkların başlangıcında, II. Mahmud, yaklaşık 80 bin kişilik bir ordu kurmayı başardı. Düzenli piyade, her taburdaki üç taburlu 33 erkeğinin 500 alayına dahil edildi. Her alayda, 120 silahlı 10 erkeklerde bir topçu şirketi vardı. İki muhafız alayı dahil olmak üzere, piyade sayısı yaklaşık 60 bin kişiye ulaştı.
Türk ordusunun geleneksel olarak çok sayıda süvarileri vardı. Birincisi, 10 ile ilgili olanlar: Yeniçeriler gibi hemen hemen aynı antik eserler olan Sipah'lar. İkincisi, 4 filosunun normal süvarilerinin 6 Alayı. Ayrıca belli miktarda düzensiz süvariler vardı. Türk süvarileri, saldırıdaki dayanıklılığı ve çabukluğuyla ayırt edildi, ancak Osmanlı İmparatorluğu ordusu için geleneksel olan dezavantajları vardı: fakir örgütlenme ve düzenin tamamen inkar edilmesi.
1827'in sonunda tarla topçuları, 60 ayak tabancalarını ve 40 binicilik topçusunu numaralandırdı. Silahların kalitesi ve onlar için atılan çekirdekler arzu edilmek üzere çok şey bıraktı ve ayrıca taşıt yetersizliği de vardı - silah taşımak için öküzler bile kullanılıyordu. Savaş sırasında çok sayıda topçu şirketi kuruldu, ancak kampanya boyunca Türkler tarla topçularından yoksundu. Hesaplamaların hazırlanması düşüktü, maddi kısım - farklı türler ve çeşitlilikler: Hatta değerli olan ele geçirilmiş Rus silahları bile vardı. Bunlardan en çok olanı, 1700 toplarına ateş eden Türk kale topçusuydu. Bu holding, birçoğu Jan Sobieski'nin zamanını hatırlayan ve hatta bazıları Kanuni Sultan Süleyman'ın hizmetine başlayan çeşitli ürünlerden oluşuyordu. Türk kalelerinde çok sayıda silah vardı, örneğin Silistre'nin tahkimatlarında 253 silahları ve Brailov - 278 vardı.
Piyade silahlanmaları çok çeşitlilik gösteriyordu ve herhangi bir birleşme zorunluluğundan uzaktı. Farklı ülkelerde küçük silahlar satın alındı: İngiltere, Fransa ve Alman devletlerinde.
Rus Karadeniz Filosu da savaşa hazırlanıyordu. Başlangıcında, 8 savaş gemileri, 5 firkateynleri ve bir çok başka gemi gemisinden oluşuyordu. Savaş gemileri arasında iki adet 110 silahı ("İmparator Franz" ve "Paris"), bir adet 80 silahı ve beş adet 74 silahı vardı. Fırkateyn güvertelerinde 48'ten 60 toplarına kadar. Ayrıca denize girmeyen ve havai fişek olarak kullanılan eski gemiler vardı. Bunlar, 110 silah "Oniki Havariler" ve 32 silah, "Hasty" fırkateyniydi. Filonun özel yapım Bombardier gemileri yoktu, ancak 1826'taki Karadeniz Filosu Komutan Yardımcısı Amiral A.S. Greig, bombardıman gemilerine dört aracı yeniden donatma izni vermek için Nicholas I'i ikna etmeyi başardı: ve "Rakip". Biri üç kiloluk harç, iki yarı kapsül tek boynuzlu at ve 4 üç kiloluk aldatmaca üzerine yerleştirildi. Karadeniz Filosunda ayrıca üç tekerlekli vapur bulunuyordu: Meteor, Vesuvius ve Lightning. Savaş savaşı ile nakliye ve çekme aracı olarak kullanıldılar.
Filoya verilen başlıca görev, Rus ordusuna Balkanlar'da yardımcı olmaktı. Türk deniz taşımacılığına karşı mücadelenin yanı sıra, Kafkasya'da kara kuvvetlerine destek. Bu durumda, Karadeniz Filosunun karargahı, ana düşman kuvvetlerin Boğazdan çekilmesini, olası bir genel savaş için düşünmüyordu.
Ancak yalnızca Karadeniz, düşmanlıkların sahnesi haline gelmedi. Savaşın başlarında, Amiral Heyden Yardımcısı Filosu Akdeniz'de kalmaya devam etti. Çatışmanın artmasıyla, Rus gemileri Malta'da La Valette'deydi. Savaşın patlaması durumunda, Heyden, Sultan II. Mahmud’u Londra Antlaşması’nın şartlarını kabul etmeye zorlamak amacıyla Çanakkale Boğazı’ndan İstanbul’a geçecek bir İngiliz filosu olması durumunda, Adalar’a gitmesi emredildi. Karl Vasilievich Nesselrode bakanlığında, bazı nedenlerden dolayı, “ortakların” anlaşmalar çerçevesinde hareket etmeye devam edeceğine ve onları hayal kırıklığına uğratmayacağına inanıyorlardı. Bununla birlikte, "ortaklar", onlarla imzalanan hemen hemen tüm sözleşmelerin serbestçe yorumlanmasına bağlı kaldı - Heiden kısa süre sonra Malta'daki filosunu bulma konusundaki aşırı istenmeyen durum hakkında bilgilendirildi.
Earl Orlov’un Rus amiralliğini düzenlediği yeni üs için Paros adası seçildi. Ada park için uygun, konforlu bir koy vardı. Savaşın başlaması ile Heiden, sadece üç savaş gemisi ve üç fırkateyn emri verdi. Navarino savaşında ağır hasar görmüş olan savaş gemisi Gangut, tamir için Baltık Denizi'ne gönderildi. Ayrıca "Alexander Nevsky" gemisiyle çarpışma kurbanı olan firkateyn "Agile" de gitti. Akdeniz'deki Rus kuvvetlerini 1828'in başında güçlendirmek için, 4 teçhizatı Baltık'tan gönderildi. Aynı yılın Haziran ayında, Amiral PI I. Riko filosunda daha fazla sağlam güçlendirme sırası geldi. Dört savaş gemisi (üç adet 74 silahı ve bir adet 64 silahı) ve dört adet 50 silahı fırkateyn ve 4 silahı ortaya çıktı. Rikord, Eylül sonunda düzenlenen Heiden'le 1828 güçlerini birleştirdi.
Böylece, Karadeniz Boğazları, Osmanlı İmparatorluğu'nun başkenti ve orada saklanan Türk filosuyla birlikte iki ateşe alındı. Bir yandan Karadeniz Filosunu işletti, diğer yandan da Çanakkale Boğazı ablukası Heyden filosunu gerçekleştirdi.
Rusya için, Türkiye ile bir sonraki savaş beklenmeyen bir olay değildi - Yunanistan krizine yönelik seyrin sertleşmesi er ya da geç, durumun güçlü bir şekilde çözülmesine yol açacaktır. Diplomatik bölümleri Navarin altındaki müttefik filoların eylemlerinin sonuçlarından korkan Batı güçlerinin bariz pasifliği, bir kez daha ağır ve nankör yükünü omuzlamak için Rusya'ya bir alternatif bırakmadı. Oluşan savaşta, Rus birlikleri, Eski Rus prenslerinin zamanından bu yana ilk kez neredeyse Osmanlı İmparatorluğu'nun başkentine geldi. Ancak diplomatik savaşın sınırlarında her şey yolunda gitmedi. “Ve İstanbul’un önündeki ordumuz” romantik eski Oleg kalkanı tarafından durdurulmadı.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.