We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Boudicca (ö. 61 CE), şimdi Doğu Anglia, İngiltere olan Roma işgaline karşı bir isyan başlatan Iceni kabilesinin Kelt Kraliçesiydi. Boudicca o kadar karizmatikti ki, antik kaynaklar, normalde Iceni liderliğindeki bir hedefi desteklemeyecek olan isyanına katılan kabileleri kaydeder. Boudicca, topraklarını Roma'nın bağımsız bir müttefiki olarak yöneten ve bu nedenle mülkünü Roma İmparatoru Nero ile Prasutagus'un karısı ve iki kızı arasında bölünmüş olarak bırakan Iceni Kralı Prasutagus'un karısıydı. Ancak ölümü üzerine, Iceni toprakları Roma tarafından gasp edildi, Boudicca kırbaçlandı ve kızları, Roma tarafından tanınması gereken haklara sahip olduklarını varsaymaya cesaret ettikleri için Romalılar tarafından tecavüze uğradı.
Boudicca hızla kabilesini topladı ve sakinlerini katlettiği ve şehri yaktığı Camulodunum şehrine (bugünkü Colchester) saldırdı. Anglesey adası Mona'da sefer yapmakla meşgul olan Roma Valisi Gaius Suetonius Paulinus, Boudicca'nın isyanını bastırmak için aceleyle geri döndü. Bu arada, Londinium (Londra) ve Verulamium'u (St. Albans) saldırdı ve yok etti ve 80.000'den fazla Roma vatandaşının katledilmesine neden oldu. Romalı tarihçi Tacitus şunları aktarır:
Yerliler yağmanın tadını çıkarıyor ve başka bir şey düşünmüyorlardı. Kaleleri ve garnizonları geçerek, ganimetin en zengin ve korumanın en zayıf olduğu yere gittiler. Bahsedilen yerlerde Roma ve taşra ölümlerinin yetmiş bin olduğu tahmin edilmektedir. Çünkü Britanyalılar esir alıp satmadılar ya da savaş zamanı değiş tokuşu yapmadılar. Boğazlarını kesmek, asmak, yakmak ve çarmıha germek için sabırsızlanıyorlardı - sanki yolda olan intikamın intikamını önceden alıyorlardı (Annals, Book XIV, 33).
Boudicca'nın isyanıyla ilgili diğer birincil kaynak olan Cassius Dio şöyle yazıyor:
Buduica ordusunu Romalılara karşı yönetti; çünkü komutanları Paulinus, Britanya yakınlarındaki bir ada olan Mona'ya bir keşif gezisine gittiği için, bunlar şans eseri bir lidersiz kaldılar. Bu onun iki Roma kentini yağmalamasına ve yağmalamasına ve daha önce de söylediğim gibi, tarif edilemez bir katliama yol açmasına olanak sağladı. Britanyalılar tarafından esir alınanlar, bilinen her türlü öfkeye maruz kaldılar. Onları kaçıranların işledikleri en kötü ve en vahşi vahşet şuydu. En asil ve en seçkin kadınları çıplak olarak astılar ve sonra kurbanların onları yiyormuş gibi görünmesi için göğüslerini kesip ağızlarına diktiler; daha sonra kadınları tüm vücut boyunca uzunlamasına geçen keskin şişlerle kazığa geçirdiler. Bütün bunları, yalnızca diğer tüm kutsal yerlerinde değil, özellikle Andate korusunda kurbanlar, ziyafetler ve ahlaksız davranışlar eşliğinde yaptılar. Zafere verdikleri ad buydu ve ona olağanüstü bir saygıyla bakıyorlardı (LXII. Kitap).
Boudicca, MS 61'de Watling Caddesi Muharebesi'nde, daha az sayıdaki sayısını tercih etmek için akıllıca savaş alanını seçen Suetonius tarafından yenildi. Ayrıca Boudicca'nın güçlerinin zaferden o kadar emin oldukları için şanslıydı ki, arabaları, yük hayvanları ve Roma'ya karşı kazandıkları son zaferi izlemek için yanlarında getirdikleri aileleriyle kendi kaçış hatlarını kestiler. Sayısal olarak üstün olan Britanyalılar, Suetonius'un (daha iyi stratejik konuma sahip olan) Roma kuvvetleri tarafından geri püskürtüldüler ve ilerleyen Roma ordusu ile kendi tedarik trenleri arasında sıkışıp kaldılar. O kadar küçük bir alanda o kadar çok insan vardı ki kaçacak yerleri yoktu ve karşı hücuma geçmek ve savaşmak için birbirine çok yakındılar, savaşı bir bozguna ve ardından bir katliama dönüştürdüler. Tacitus'a göre, kadınlar ve çocuklar bile esirgenmedi, "Geçmişteki zaferlerle karşılaştırılabilir şanlı bir zaferdi. Bir rapora göre neredeyse seksen bin İngiliz öldü. Kendi zayiatlarımız yaklaşık dört yüz ölü ve biraz daha fazla sayıda yaralıydı. Boudica kendini zehirledi” (Annals, Book XIV, 37).
Boudicca ve isyanı Cassius Dio tarafından daha ayrıntılı olarak anlatılmaktadır:
...İngiltere'de Romalılar için korkunç bir felaket meydana geldi. İki şehir yağmalandı, seksen bin Romalı ve müttefikleri telef oldu ve ada Roma'nın eline geçti. Üstelik, tüm bu yıkım Romalıların üzerine bir kadın tarafından getirildi, bu da kendi içinde onları en büyük utanca neden oldu... Ama yerlileri ayaklandırmada ve onları Romalılarla savaşmaya ikna etmede başlıca aracı olan kişi, Liderleri olmaya layık görülen ve tüm savaşın idaresini yöneten, kraliyet ailesinden bir Briton kadını olan Buduica'ydı ve çoğu zaman kadınlara ait olandan daha fazla zekaya sahipti... Boy olarak çok uzundu, görünüşte çok uzundu en korkunç, bakış açısından en şiddetli ve sesi sertti; en koyu sarı saçların büyük bir kısmı kalçalarına düştü; boynunda büyük bir altın kolye vardı ve üzerine kalın bir manto bir broşla tutturulmuş çeşitli renklerde bir tunik giyiyordu. Bu onun değişmez kıyafetiydi (Roma Tarihi, LXII.1-2).
Boudicca'nın mezarının Londra'daki King's Cross Tren İstasyonu'nun 10. Platformunun altında olduğu uzun süredir kabul ediliyordu (Platform 10 ile ilgili birçok efsane ve efsaneye yol açıyordu), ancak bu iddia gözden düştü. Boudicca ve kızlarının bir heykeli MS 1905'te tamamlandı, Prens Albert tarafından görevlendirildi ve Londra yakınlarındaki Parlamento Binası ve Westminster Köprüsü'nün yakınında duruyor; bir zamanlar yakıp kül ettiği şehir.
Aşk tarihi?
Ücretsiz haftalık e-posta bültenimize kaydolun!
Boudica
Boudica veya Boudicca ( İngiltere: / ˈ b uː d ɪ k ə , b oʊ ˈ d ɪ k ə / , BİZ: / b uː d ɪ k ə / ), olarak da bilinir Boadikya ( / ˌ b oʊ ( ə ) d ɪ ˈ s iː ə / , Ayrıca BİZ: / ˌ b oʊ æ d -/ ) veya Boudicea, ve Galce olarak muhabbet kuşu (IPA: [ˈbɨðɨɡ] ), [1] [2], MS 60 veya 61'de Roma İmparatorluğu'nun galip güçlerine karşı bir ayaklanmaya önderlik eden İngiliz Kelt Iceni kabilesinin bir kraliçesiydi. Roma kaynaklarına göre, ayaklanmanın başarısız olmasından kısa bir süre sonra, o kaderine dair gerçek bir kanıt olmamasına rağmen, kendini zehirledi veya yaralarından öldü. İngiliz halk kahramanı olarak kabul edilir. [3]
Boudica'nın adları bilinmeyen iki çocuğu olduğu kocası Prasutagus, Roma'nın sözde bağımsız bir müttefiki olarak hüküm sürdü ve krallığını kızlarına ve vasiyetinde Roma imparatoruna ortaklaşa bıraktı. Ancak öldüğünde vasiyeti yok sayıldı ve krallık ilhak edildi ve mülkü alındı. Tacitus'a göre Boudica kırbaçlandı ve kızlarına tecavüz edildi. [4] Cassius Dio, Boudica'nın yanıtını, nüfuzlu Britanyalılara yapılan önceki imparatorluk bağışlarına el konulduğunu ve Romalı finansör ve filozof Seneca'nın isteksiz Kelt Britanyalılarına zorla verdiği borçları talep ettiğini söyleyerek açıklıyor. [5]
MS 60 veya 61'de, Roma valisi Gaius Suetonius Paulinus Galler'in kuzeybatı kıyısındaki Mona adasında (modern Anglesey) sefer yaparken Boudica, Iceni, Trinovantes ve diğerlerini isyanda yönetti. [6] Daha önce Trinovantes'in başkenti olan Camulodunum'u (modern Colchester) yok ettiler, ancak o zaman bir koloni, terhis edilmiş Romalı askerler için bir yerleşim yeri ve eski İmparator Claudius için bir tapınak alanı. İsyanı duyan Suetonius, isyancıların bir sonraki hedefi olan 20 yıllık ticari yerleşim yeri olan Londinium'a (modern Londra) acele etti. Yerleşimi savunmak için yeterli sayıdan yoksundu ve Londinium'u boşalttı ve terk etti. Boudica, çok büyük bir Iceni, Trinovantes ve diğerlerinden oluşan bir ordunun bir müfrezesine karşı önderlik etti. Lejyon IX Hispana, onları yenerek ve Londinium ve Verulamium'u yakarak.
Tahmini 70.000-80.000 Romalı ve İngiliz, Boudica'yı takip edenler tarafından üç şehirde [7] çoğu işkenceyle öldürüldü. [7] Bu arada Suetonius, kuvvetlerini muhtemelen Batı Midlands'ta yeniden gruplandırdı, sayıca çok fazla olmasına rağmen, Britanyalıları kararlı bir şekilde yendi. Kriz, Nero'nun tüm Roma kuvvetlerini Britanya'dan çekmeyi düşünmesine neden oldu, ancak Suetonius'un Boudica'ya karşı kazandığı zafer, eyaletin Roma kontrolünü doğruladı. Boudica daha sonra ya yakalanmamak için kendini öldürdü (Tacitus'a göre), [8] ya da hastalıktan öldü (Cassius Dio'ya göre). [9]
Bu olaylara ilgi İngiliz Rönesansında yeniden canlandı ve Boudica'nın Viktorya döneminde ününü sağladı. [10] Boudica, Birleşik Krallık'ta önemli bir kültürel sembol olarak kaldı.
Boudica: Roma imparatorluğunun belası
Bir özgürlük savaşçısı, Romalıları neredeyse ülkeden kovan kadın Boudica, Britanya'nın en ikonik kraliçelerinden biridir. Tarihte adı geçen ilk 'İngiliz' kadınlardan biri olmasına rağmen, var olduğuna dair doğrudan bir kanıt yok. Bunun yerine, Boudica'nın isyancı ordusu ile yeni Romalı derebeyleri arasındaki iddia edilen savaşlardan on yıllar sonra yazan iki klasik yazar Tacitus ve Cassius Dio'nun hesaplarına güvenmek zorundayız. Anlatımları belirli bir siyasi gündem ve Romalı bir izleyici kitlesi düşünülerek inşa edildi, ancak elimizdeki tek referans onlar. Gerçek adını bile bilmiyoruz: Boudica, buda, zafer için eski İngiliz kelimesi.
Savaşçı kraliçenin herhangi bir biyografisi, bu nedenle, sınırlı ve ikinci derece arkeolojik kanıtlarla klasik tarihlerin bir evliliğidir. Bu parça parça kaynaklardan ve Demir Çağı ve erken Roma Britanyası hakkında bildiklerimizden, bu kadının başarılarının bazılarını bir araya getirebiliriz.
Boudica ilk olarak, Iceni halkının hükümdarı olan kocası Prasutagus'un ölümünden sonra, MS 60'ın tarihsel kayıtlarında yer alır. Günümüz Norfolk'unu, kuzey Suffolk'u ve kuzeydoğu Cambridgeshire'ı kapsayan bir bölgede yaşıyorlardı. Prasutagus, MS 43'te Britanya'yı işgal ettikten kısa bir süre sonra Romalıların "müşteri kralı" olmuştu, Romalıları siyasi olarak desteklemek ve onlara bir kabile lideri olarak aidat ödemek karşılığında topraklarını elinde tutmasına izin vermişti.
Prasutagus'a karısı ve iki genç kızıyla birlikte Roma vatandaşlığı verilecekti. Bir müşteri kraliçesi olarak, Boudica'nın bu nedenle şarap içen, kaliteli yemek yiyen ve hatta muhtemelen Latince konuşan bir aristokrat olması, geleceğinin ve kızlarının geleceğinin göreceli lüks içinde olması ihtimalidir.
- Roma imparatorluğu rehberiniz: ne zaman kurulduğu, neden bölündüğü ve nasıl başarısız olduğu ve ayrıca en renkli imparatorları
Tacitus'a göre sorun, Prasutagus'un servetinin sadece yarısını Roma imparatoru Nero'ya miras bırakarak öldüğünde başladı: diğer yarısı Nero'ya veya hatta Boudica'ya değil, iki genç kızına verildi. Bunu yapmasının nedenleri belirsizdi. Belki de kızların Iceni'yi yönetme iddiasını desteklemeye çalışıyordu, belki Boudica'nın Romalıları desteklemesine güvenmiyordu, belki de kabilesine yabancı bir istilacının kukla lideri olmadığını göstermeye çalışıyordu. Sonuç felaket oldu. Romalılar sarayını yağmaladılar, krallığını yağmaladılar, akrabalarını köleleştirdiler ve tüm Iceni şeflerini atalarının topraklarından soydular.
Daha kötüsü gelecekti: Romalılar Boudica'yı kamçıladı ve genç prenseslere toplu tecavüz etti. Bir Roma izleyicisi için, yönetici sınıfın, Romalı veya Briton'un bu lekelenmesi, Iceni için kınanacak bir şeydi, Boudica sadece bir kraliçe değildi, aynı zamanda bir rahibeydi ve muhtemelen tanrıçaları Andraste'nin somutlaşmışıydı. Bu, dünyevi liderlerinin ihlalinden daha fazlasıydı - tecavüzler ve kırbaçlamalar, Iceni'nin tüm kültürünü ve inanç sistemini kirletti.
Tarihçi Cassius Dio, aşiret liderlerine verilen önemli miktarda Roma kredisinin aniden geri çağrılmasına odaklanarak, onları aşağılanmış ve ciddi bir mali kriz içinde bırakarak, takip eden olaylara farklı bir temel neden veriyor. Tetikleyici ne olursa olsun, Iceni'nin isyan için bir nedeni vardı, tek ihtiyaçları olan bir liderdi. Bu boşluğa, öfkeli Boudica girdi - yaralanmış olsalar da, hala onurlarına sahip olduklarını ve savaşma zamanının geldiğinin bir sembolü.
Boudica, halkını savaşa götüren ilk Demir Çağı savaşçı kraliçesi değildi. Tarihsel kayıtlarda adı geçen ilk İngiliz kadın olan Cartimandua, şu anda İngiltere'nin kuzeyinde bulunan savaşçı Brigantes kabilesine hükmetti. Bu arada, Gloucestershire ilçesindeki Chedworth Roman villasında portatif bir Roma sunağı, 'Dea Regina' - Kraliçe Tanrıça başlıklı mızrak kullanan bir tanrıçayı tasvir ediyor.
Bu tür dünyevi ve ilahi onayla Boudica, güneydeki komşuları Trinovantes'in de yardımıyla Iceni'nin Romalı derebeylerinden intikamını planladı. Julius Caesar'ın ikinci işgal girişiminden sonra MÖ 54'te Roma ile bir anlaşma imzalayan ilk yerli İngilizlerdi. Ancak bu antlaşma bozulmak üzereydi: onlar da topraklarının harap olduğunu görmüşlerdi. Eski başkentleri Camulodunum (günümüz Colchester), yeni yönetimlerinin merkezi olarak Romalılar tarafından alınmış ve kabile toprakları emekli Romalı askerlere yeniden dağıtılmıştı. Daha da kötüsü, Trinovantes'lere, İmparator Claudius'a devasa yeni bir tapınağın parasını ödemeleri ve inşa etmeleri emredildi. Mayalanan nefret öfkeye dönüşürken Boudica ordusunu kazandı.
MS 60'ın sefer sezonu, Anglesey'deki druidlerin siyasi gücünü bastırmak için savaşan Roma kuvvetlerinin Britannia'nın batı kenarlarında meşgul olduğunu gördü. Boudica şansını denedi ve Roma Britanya'sının kalbini yok etmek için süpürüldü. Tacitus, ayaklanmayı "ani bir isyan" olarak nitelendirerek, Romalıları hazırlıksız yakaladığını öne sürüyor. Yıllarca süren işbirliğinden sonra, başkentlerini savunmak için kalan birkaç bin Romalıya, yaşamları için tapınağın kutsallığına kaçsalar bile merhamet gösterilmedi. Camulodunum yok edilirken ya katledildiler ya da diri diri yakıldılar.
Klasik anlatılar, korkunç bir keşfe tekabül ediyor: Yerde birkaç santimetreden yarım metre derinliğe kadar yanmış bir tabaka. Yanmanın Romalılar tarafından mı yoksa Boudica'nın ordusu tarafından mı olduğu hiçbir zaman cevaplanmadı, ancak yanmış tabaka Colchester'da ve Boudica'nın sonraki hedeflerinde açıkça görülüyor: Londra ve St Albans.
Nispeten yeni bir Roma şehri olan Londinium, Camulodunum'un yaklaşık 40 mil güneybatısında, Thames nehrinin kıyısında yer almaktadır. Bir ticaret merkezi, Boudica'nın ordusu için zengin seçimler ve savunma açısından çok az şey sunuyordu. Batıda yaklaşık 300 mil uzakta bulunan Britanya'nın Roma valisi Suetonius Paulinus ve Boudica'daki öfkeden sorumlu yönetici Catus Decianus uzun süredir Galya'ya kaçarken, kasabanın 30.000 insanı kendi başlarına olduklarını biliyordu. Ellerinden geleni alarak evlerini terk ettiler ve kaçtılar.
Cassius Dio, Britanyalıların saldırısının vahşetini canlandırıyor: Göğüsleri kesilip ağızlarına dikilmiş kadınlar, daha sonra vücutları tahta direklerde boydan boya eğrilmişti. Kitlesel infazlar, dini kurbanlar ve “tarif edilemez katliam”, Tacitus'un Boudica ve kızlarına uygulanan cinsel ve dini şiddete ilişkin açıklamasını tekrarladı. Şimdi, Londra neredeyse 1000C (1800F) sıcaklıkta yanarken, Boudica geriye bakıp ikinci başarısına gülümseyebiliyordu.
Roma Britanyası'nın en büyük iki kasabası, Boudica'nın ordusu işini iyi yaptığı için şimdi küller içinde yatıyordu. Ancak intikam açlığı henüz dinmemişti: kuzeybatıda, nefret edilen yabancı yönetimin başka bir sembolü yatıyordu - bir Roma kasabası değil, Roma tarzı her şeyde şanlı görünen bir İngiliz işbirlikçi kasabası. Boudica'nın ordusu için, düşmanları Catuvellauni kabilesinden gelen bu kültürel hakarete katlanamayacak kadar fazlaydı. Yavaş yavaş insanlarını etraflarında toplayan kabileler, kuzeybatıya üçüncü hedeflerine doğru bir sonraki yolculuklarına başladılar: Hertfordshire'daki günümüz St Albans kasabası Verulamium.
MS 60/61 yazında, Catuvellauni sıranın kendilerinin olduğunu biliyordu. Eyaletteki en büyük üçüncü Roma yerleşimi olan Verulamium, belediye – yerel sulh hakimlerine tüm faydalarıyla birlikte Roma vatandaşlığı sağlayan bir statü. Ancak garnizonlar veya Romalı yetkililer olmadan kaderleriyle tek başlarına yüzleşmek zorunda kaldılar. Boudica isyancı ordusunu seferber ederken, başarılarının sarhoşluğu içinde ve yağmalarla boğuşurken, Catuvellauni'nin tahliye etmekten başka seçeneği yoktu. Bu, nüfusu kurtarmış olsa da, ordular eski kabile düşmanlarını mahvetmek için çevredeki kırsal alana yayılmadan önce yakılan kasabayı kurtarmadı.
Tacitus'a göre, şimdi 70.000 kadar Roma vatandaşı ve müttefiki öldürülmüştü, ayrıca onların 1.500 çatlak birliği Camulodunum yolunda pusuya düşürülmüştü. Rakamlar neredeyse kesinlikle abartılı olsa da, bu Suetonius Paulinus'a bir sorun verdi: Binlerce askeri ve sivili kaybetmek sadece Nero'ya gönderdiği gönderilerde kötü görünmekle kalmadı, aynı zamanda Britanya'daki Romalıların gücünü zayıflattı ve onun fethetme seferini yavaşlattı ve ' bu barbar ülkesini uygarlaştırın. Ama hepsinden kötüsü, Romalıların aşağılanması bir kadının elinden geldi. Kleopatra'nın hem Sezar'ı hem de Mark Antony'yi baştan çıkardığından beri imparatorluk böyle bir utanç yaşamamıştı.
Paulinus'un Boudica ile yüzleşmek için güneydoğuya yürüyüşüne dair çok az ayrıntı kaldı. Yerini bile bilmiyoruz. Tacitus, bölgeyi en belirsiz terimlerle tanımlar: arkada ormanlık bir vadinin başı ve önünde düşmanın toplandığı açık bir ova. Cassius Dio'ya göre, Boudica'nın kuvvetleri Romalıların 10.000'ine 230.000'di, ancak kritik fark dövüş tarzındaydı: Britanyalılar gerilla taktiklerinde uzmanken, Romalılar oldukça organize bir ölüm makinesiydi.
Boudica'nın hem Tacitus hem de Dio'nun hesaplarındaki heyecan verici konuşmaları neredeyse kesinlikle tarihten çok mübalağaya borçludur, ancak bunlar NS onu Romalı zalimlere karşı nasıl tasvir ettikleriyle ilgileniyor. Tacitus, Boudica'nın kendi tarafında ahlak, cesaret ve tanrılar olduğunu savunarak askerlerini savaşçı kraliçe tarzında nasıl topladığını anlatıyor. Buna karşılık, Cassius Dio'nun onun için uzun savaş konuşması, Britanyalıların ruhani, neredeyse efsanevi varlıklar olarak - cesur ama eski ve gizli sanatları, tanrıçaları ve düşmanlarını yenmek için soğuk, sert çelik yerine uğurlu bir tavşanı kullanan - Romalı fikirlerinden yararlanır.
Bu sefer tanrılar bile Britanyalıları kurtaramadı: Romalı askerler, yıkıcı bir saldırı başlatmadan önce oluşumlarını korudular. Boudica'nın devasa ordusu, ovada hiçbir yolu olmadan kapana kısıldı ve herhangi bir geri çekilme, kendi aileleri ve mülkleri tarafından engellendi. Savaşacak yer ve kaçacak yer kalmadığı için Britanyalılar katledildi.
Ve Boudica? Tacitus kendini zehirle öldürdüğünü söylüyor Cassius Dio hastalanıp öldüğünü söylüyor. Kızları kayıtlardan kaybolurken, kabile halkı soykırımdan çok az bir saldırıyla karşı karşıya kaldı. Trinovantes ve Iceni'nin toprakları ve yuvarlak evleri yok edildi.Artık onların yerine, Roma gücünün ikonografisini herhangi bir askeri güç kadar öne çıkarmak için askeri bir kale manzarası vardı.
Bununla birlikte, Boudica, kendi gücünü kaybetmekten çok, bir kadının yönetmesine izin verdiğinizde neler olduğuna dair uyarıcı bir hikaye olarak imparatorluk genelinde yaşadı. O zaman, Paulinus'un adının solmasına rağmen mirasının sürmesi ironik. Bir İngiliz savaşçı kraliçenin yabancı bir düşmanla savaşması fikri, 16. yüzyılda Kraliçe I. Elizabeth tarafından İspanyol imparatorluğuna karşı savaşma ve yönetme hakkını meşrulaştırmaya yardımcı olmak için ve 19. yüzyılda Kraliçe Victoria tarafından bir ülkeyi yönetme teklifinde çağrıldı. imparatorluk.
Boudica iki bin yıldır kahraman ve sapkın, özgürlük savaşçısı veya tehlikeli kızıl saçlı virago olarak yeniden doğdu. Dayanan şey, savaşçı kraliçenin paradoksu: Yaşamı doğurma gücüne sahip olan ama aynı zamanda ölümü de getirebilen bir kadın.
Vanessa Collingridge bir yayıncı ve yazarıdır. Boudica (Ebury, 2006).
Bunu görenler de görüntüledi
Iceni Kraliçesi Boudicca hakkındaki bu kısa kitap, okul çocuklarını ünlü kadınların tarihlerini okumaya teşvik etmek için tasarlanmış bir dizinin parçasıdır. Daha fazla okumak için, Boudicca için kaynak materyalin yanı sıra Britanya kabileleri için arka plan içeren kapsamlı bir bibliyografya bulunmaktadır. Çocuğun metinleri anlamasını genişletmek için referans haritaları ve bir çalışma kılavuzu dahildir.
Böyle ikonik bir kadının hikayesini yazmanın zorluğu, kökeni ve ölümünün koşulları belirsiz olsa bile, yaşamına dair bağımsız kanıtların yetersizliğidir. Yazılı tarihin galip gelene ait olduğunu söylüyorlar, bu yüzden hikayeyi sadece Roma tarafından biliyoruz. Briton'un Kelt kabileleri hiçbir yazılı kayıt bırakmadı. Sakson işgalciler kendi tarihlerini ve onlardan önceki Britanyalıların tarihini yazabildiklerinde, birkaç yüz yıl sonra Boudicca tamamen unutulmuştu ve irfan konusunda bile yüzeye çıkamadı. Tacitus'un kitapları, olaydan neredeyse bir buçuk bin yıl sonra, İtalyan Rönesansı sırasında yeniden keşfedilene kadar, İngiliz bilim adamları bu çarpıcı kızıl saçlı kraliçeyi ilk kez duydular ve bu kahraman hakkında spekülatif hikayeler yazmaya başladılar. Roma işgal ordusunun figürü ve belası. O zaman bile, adı sıklıkla yanlış çevrildi. Adına en yakın çeviri Muzaffer'dir, bu nedenle zamanla Victorialılar için güçlü bir kadın olarak bir sembol haline geldi ve şimdi özünde İngiliz tarihi ve irfanının dokusuna dokunuyor.
Iceni, günümüz Norfolk'unun düz, verimli ovalarını işgal eden barışçıl ama marjinal bir halktı. Britanya'nın diğer Keltleri gibi onlar da işgalciydi ve muhtemelen Romalılar sınırlarını tehdit etmeden önce topraklarını yalnızca altı ya da yedi nesil boyunca işgal etmişlerdi. Anlaşılan onlar, İmparatorluk bu adaları istila eder etmez Romalılarla savaşmak yerine onlarla ittifak kuran barışçıl bir halktı. Roma genellikle bu vasal devletlere, mevcut kral ölene kadar özerklik verdi, ardından krallık İmparatorluk tarafından emilecekti. Romalı kadınlar, bu adanın tarihinin çoğunda, Romalılar, Anglo Saksonlar, Vikingler ve Normanlar döneminde olduğu gibi, ikinci sınıf vatandaş olarak kabul edildi ve mülk sahibi olmalarına izin verilmedi. Bu nedenle, Boudicca'nın kocası öldüğünde, ne onun ne de kızlarının Roma yasalarına göre tacı miras almasına asla izin verilmeyecekti. Onun ortaya koyduğu herhangi bir direniş, anında etkiyle bastırıldı.
Iceni, diğer Kelt kabilelerini intikamcı yıpratmalarına katılmak için kışkırttığı için, aldığı taciz yüz kat aynı şekilde geri ödendi. Romalılar bile Londra'nın yeni şehri Colchester ve St Albans'ın yağmalanmasının vahşetine şaşırmışlardı. Arkeolojik kanıtlar bile, neredeyse hiçbir taşın üst üste bırakılmadığını açıkça gösteriyor, kazılardan çıkan kalın kırmızı kurum tabakası bağırıyor.
Tacitus, her görevden alma ve son hesaplaşmadaki katliam için devasa rakamlar veriyor. Romalı tarihçiler genellikle karşıt sayıları abartırlar, ancak bunlar olağanüstüdür. Kolektif Keltlerdeki öfke, işlenen vahşetlerde, değerli şehirlerin kolayca kaybedilmesinde ve 9. Lejyon'un fiilen yok edilmesinde açıktı. İmparator, korkunç kayıplar konusunda o kadar endişeliydi ki, adadan tamamen çekilmeyi düşündüğü kaydedildi.
Bu nedenle, kökenini uzun süredir Roma'nın dayatmalarına maruz kalan Galyalı kabilelere dayandırmasına rağmen, spekülasyonları minimumda tutan kanıtlara bağlı kalmaya çalışan ilginç bir okuma.
Şimdi İndirin!
Herhangi bir kazma yapmadan bir PDF E-Kitap bulmanızı kolaylaştırdık. Ve e-kitaplarımıza çevrimiçi olarak erişerek veya bilgisayarınızda saklayarak, Boudicca Britains Queen Of The Iceni The Legendary Women Of World History Pdf ile uygun yanıtlara sahip olursunuz. Boudicca Britains Iceni Kraliçesi Dünya Tarihinin Efsane Kadınları Pdf'sini bulmaya başlamak için, kapsamlı bir kılavuz koleksiyonunun listelendiği web sitemizi bulmakta haklısınız.
Kütüphanemiz, kelimenin tam anlamıyla yüz binlerce farklı ürünün temsil edildiği bunların en büyüğüdür.
Sonunda bu e-kitabı aldım, tüm bu Boudicca Britains Iceni Kraliçesi için teşekkürler Dünya Tarihinin Efsanevi Kadınları Pdf'yi şimdi alabilirim!
Bunun işe yarayacağını düşünmemiştim, en iyi arkadaşım bana bu web sitesini gösterdi ve işe yarıyor! En çok aranan e-Kitabımı alıyorum
bu harika e-kitap ücretsiz mi?!
Arkadaşlarım o kadar kızgın ki, sahip olmadıkları tüm yüksek kaliteli e-kitaba nasıl sahip olduğumu bilmiyorlar!
Kaliteli e-kitaplar almak çok kolay )
o kadar çok fake site var ki bu işe yarayan ilk şey! Çok teşekkürler
wtffff bunu anlamıyorum!
Tıkla sonra indir düğmesini seçin ve e-kitabı indirmeye başlamak için bir teklifi tamamlayın. Bir anket varsa, yalnızca 5 dakika sürer, sizin için uygun olan herhangi bir anketi deneyin.
Boudicca – Roma'ya meydan okuyan Kelt Kraliçesi(kamu malı)
Kraliçe Boudicca, yüzlerce yıldır sayısız insanın hayal gücünü ele geçirdi. Birleşik Krallık'ın kültürel özgürlük sembolü haline geldi. [1] MS 60 veya 61'de halkını bir Roma isyanına karşı yöneten ünlü bir savaşçı kraliçeydi. Roma kontrolüne karşı bir savaşta çok sayıda Kelt'i önemli ölçüde etkileyen ve motive eden bir kadındı. Kraliçe Boudicca'nın ordusu, Roma'nın gücünü sorguladığı için dikkate alınması gereken güçlü bir güçtü. Bu nedenle, Kraliçe Boudicca'nın hikayesi bir cesaret ve ilham hikayesidir.
Boudicca'nın erken yaşamı hakkında pek bir şey bilinmiyor. Onun Iceni kabilesinden değil, kraliyet soyundan olduğuna inanılıyor. [2] Ne zaman doğduğunu bilmiyoruz. Ancak tarihçiler, MS 25 ila 30 yılları arasında olduğuna inanırlar. [4] Roma kaynakları onun uzun boylu, zeki ve beline kadar inen uzun kızıl-kahve saçları olduğunu iddia ediyor. [5]
Boudicca, Iceni kabilesinin Kralı Prasutagus ile MS 43-45 yılları arasında evlendi. Iceni, kuzey Norfolk'ta yerleşik bir Kelt kabilesiydi. MS 43'te İmparator Claudius Britanya'nın çoğunu fethetti. Kral Prasutagus, Roma imparatorluğunun muazzam gücünü fark etti ve onlarla ittifak kurmaya karar verdi. Camulodunum'a (günümüz Colchester) gitti ve Romalılara sadakat sözü verdi. [6] Böylece Kral Prasutagus, Roma imparatorluğunun altında bağımlı bir kral oldu. Prasutagus'un müvekkil kralları olmasıyla, Iceniler kültürlerini korumanın avantajını yaşadılar. [7]
Ancak Kral Prasutagus'un çözümü feci sonuçlara yol açabilir. Kısa süre sonra Kraliçe Boudicca, başının üzerinde sallanan bir kılıç gibi olacağını fark etti. Kral Prasutagus ve Kraliçe Boudicca'nın erkek varisleri yoktu. Sadece isimleri tarihte bilinmeyen iki kızı vardı. [8] Vasiyeti, ölümü üzerine kızlarının ve İmparator Nero'nun krallığını ortaklaşa yönetmesini sağladı. [9] Ancak, istekleri büyük ölçüde göz ardı edilecekti.
Kral Prasutagus 60 CE'de öldü. Romalılar kadın yöneticilere inanmadıkları için krallığı ilhak ettiler. Kral Prasutagus'un kraliyet akrabaları köleleştirildi. Kraliçe Boudicca kırbaçlandı ve on iki yaşındaki iki kızının tecavüzünü izlemeye zorlandı. [10] Bu aşağılama nedeniyle Kraliçe Boudicca, Romalılardan intikam almak istedi.
Kelt kadınlarının güç ve otorite pozisyonlarını elde etmeleri olağandı. Keltler, Romalılar altında ağır acı çekti ve kültürleri çoğunlukla yok edildi. Romalılar da Druid dinine saldırdılar. [11] Bu, aralarında Trinovantes'in de bulunduğu diğer kabilelerin isyan davalarında Iceni'ye katılmalarına neden oldu. İsyan, Kraliçe Boudicca tarafından yönetilecekti.
Kraliçe Boudicca, MS 60 ya da 61'de harekete geçti. Romalı vali Suetonius, Galler'de bir askeri sefere öncülük ediyordu. Suetonius aradan çekilince, Kraliçe Boudicca harekete geçme anını seçti. Kraliçe'nin ordusu, Camulodunum'da Roma kuvvetlerini ele geçirdi. [12]
Suetonius isyanı öğrendiğinde, Kraliçe Boudicca'nın ordusunu karşılamak için Roma yerleşimi Londinium'a (günümüz Londra'sına) yöneldi. [13] Oraya vardığında Suetonius, onlarla savaşmak için yeterli adamı olmadığını fark etti. Yerleşim yerini boşalttı. Kraliçe Boudicca'nın kuvvetleri şehri yağmaladı ve kalan sakinleri öldürdü. Başka bir zafer kazandıkları Verulamium'a (günümüz St. Albans) ilerlediler. Toplam üç zaferde 10.000 kişinin öldürüldüğü iddia edildi. [14]
Ancak Suetonius sonunda adamlarını yeniden topladı. Kraliçe Boudicca'nın ordusundan daha küçük olmalarına rağmen daha iyi teçhizata, daha iyi zırha ve daha fazla uzman eğitimine sahiptiler. Suetonius'un ordusu Watling Caddesi Savaşı'nda Kraliçe Boudicca'nın ordusuyla karşılaştı. [15] Yeri tam olarak bilinmiyor. Bu, Kelt ordusunun büyük bir yenilgisine ve katliamına yol açtı. Romalı bir tarihçi olan Tacitus, en az 80.000 Kelt'in savaşta öldüğünü iddia ediyor. [16] Suetonius'un zaferi, Roma'nın Britanya üzerindeki kontrolünü güvence altına aldı. Kraliçe Boudicca savaştan kaçmayı başardı. Krallığına döndü. Tarihçiler onun ya savaştan ölümcül bir hastalığa yakalandığına ya da intihar ettiğine inanıyor. [17]
Kraliçe Boudicca'nın hikayesi yenilgiyle sonuçlansa da popüler bir ikona dönüştü. Sık sık İngiltere'nin savunucusu olarak görülür, aynı zamanda bir eş ve anne olarak da görülür. Ancak, onun nasıl harika bir kraliçe olduğunu unutmaya meyilliyiz. Kraliçe Boudicca'nın kararlılığı, insanlara en karanlık anlarında umut vermişti. Kraliçe Boudicca, Birleşik Krallık'ta ulusal bir kahraman olmaya devam ederken, hikayesi gelecek nesiller için hatırlanacak.
#8220Boudica (26/30–60 CE).” Dünya Çapında Kadın Sözlüğü: Çağlar Boyunca 25.000 Kadın ,
Anne Commire ve Deborah Klezmer tarafından düzenlendi, cilt. 1, Yorkin Yayınları, 2007, s. 240.
Trow, M.J. ve Taliesin Trow. Boudicca: Savaşçı Kraliçe . Sutton Yayıncılık, 2005.
Tucker, S.C. (2014). Boudica, Kraliçe (? veya 61 CE). S.C. Tucker'da (Ed.), 500 Büyük Askeri
Boudicca: Iceni Kraliçesi
Eski bir tarihçi bize Iceni'nin bu kraliçesinin "kadınlara ait olandan daha fazla zekaya sahip olduğunu" söyler. Sadece bu da değil, çoğundan daha uzundu, delici bir bakışı vardı, sesi sertti ve genel görünümü, beline kadar onu alev kırmızısı olan altın torku ve renkli kıyafetlerine kadar ürkütücüydü.
Sadece zeki değil, aynı zamanda olağanüstü bir kadın olduğu, Romalılara karşı başlattığı isyanı oluşturan olaylardan oldukça açıktır. Uzun ve ürkütücü olup olmadığını teyit edemesek de, tasviri onu daha çok bir erkek savaşçıya benzetmiş olan ve çok sayıda düşmanla karşı karşıya kalan kadının “vahşi” doğasını göstermek tarihçinin basit bir retoriği olmuş olabilir. daha düzenli Roma lejyonları. İddiaya göre, bir ordu toplayıp yönetebilmesinin ve 80.000 Romalıyı öldürebilmesinin tek nedeni, "büyük zekası"ydı.
MS 25 civarında doğan Boudicca (veya Boudica), aristokrasinin bir üyesiydi ve belki de Iceni'nin bir üyesi olmasa da (ekzogami Kelt seçkinleri arasında yaygındı), MS 43 ile 45 arasında Prasutagus ile evlendi. 60 yılında ölümüne kadar Iceni'nin kralıydı.
Iceni'nin (Güney Britanya'dan, günümüz Norfolk'undan) Roma yönetimine karşı isyan etmeye karar vermesinin birçok nedeni vardı. İmparator Claudius'un MS 43'teki Roma istilası ve Britanya'yı fethinden bu yana her şey nispeten sessizdi. Kabilesi doğrudan Roma kontrolü altında olmayan Prasutagus, işlerin değişebileceğini ve kendisinin ve kabilesinin bağımsızlıklarını kaybedebileceğini biliyordu, bu yüzden yaptı. Müşteri-kral olarak Romalılarla, onun Iceni'yi yönetmeye devam etmesine izin veren bir antlaşma (MS 47'de, eski bir vali olan Ostorius Scapula, Iceni'ye silahsızlanma emrini verdiğinde, Iceni'ye sahip olmasını yasaklayan bir yasayı gerekçe göstererek kısa bir ayaklanma oldu). avlanma veya yolculukta nefsi müdafaa için kullanılan silahlar hariç).
Ancak İngiliz kabileleri arasında hoşnutsuzluk artmaya başladı. Bunun bir nedeni, meşru mülk sahiplerini dost tebaa değil, yenilmiş düşmanlarmış gibi tahliye eden ve mülklerine el koyan Camulodunum'a (şimdi Colchester) yerleşmiş gazilerin tutumuydu. Başka bir neden de, yeni tanıtılan imparatorluk kültünün bir parçası olarak tanrılaştırılmış imparator Claudius'a (MS 56 ve 60 arasında) inşa edilmiş bir tapınaktı. Romalı olmayanlar, yani Britanyalılar burayı sürekli bir tiranlığın kalesi ve kendi kültürlerinin yıkımının bir hatırlatıcısı olarak gördüler. Üçüncü bir neden, Romalı yöneticilerin keyfi davranışlarıydı ve dördüncüsü aşırı vergilendirmeydi (Britanyalılar bu suistimale de şiddetle içerliyordu).
Romalılardan memnun olmayanlar sadece Iceni ve Trinovantes değildi. Aslında, Roma Britanyası'nın yeni valisi Suetonius'un görevine geldiğinde yapması gereken ilk şeylerden biri, birliklerini Mona Adası'na (şimdi Galler'in kuzeybatı kıyısındaki Anglesey) götürmek oldu. Burası yalnızca Roma karşıtı faaliyetlerin merkezi ve genel olarak hoşnutsuz Britanyalılar için bir sığınak değil, aynı zamanda geçmişte Romalılara karşı isyanlara öncülük etmiş olan druidlerin kalesiydi.
Ada düştü, oradaki tüm Britanyalılar katledildi ve dini bahçeler yerle bir edildi. Ama Roma lejyonerleri, huşu içinde durup ellerini havaya kaldırarak tanrılarına (en azından Romalılar için) anlaşılmaz sözlerle dua eden druidlere ve Britanyalıların saflarında koşan kadınlara bakarak biraz zaman kaybetmeden önce değil. . Eski tarihçiler onları Boudicca'ya benzer terimlerle tanımlarlar: vahşiydiler. Ve öfkeli Furyler gibi yanan meşaleler taşıyorlardı.
Ama Boudicca ve Iceni için bardağı taşıran son damla, Prasutagus'un ölümüyle kabilelerinin başına gelenlerdi. Çok zengin kral, krallığını ve ailesini güvende tutmayı umarak bir vasiyet yapacak kadar öngörüye sahipti. Krallığını ortaklaşa imparator Nero ve iki kızına bırakmıştı. Ancak işler umduğu gibi olmadı.
Vasiyeti göz ardı edildi, çünkü Roma hukukuna göre kraliyet mirası kızlara geçemezdi. Ayrıca Romalılar ve imparatorları kadınlarla ortak mülkiyeti kabul etmeyeceklerdi. Böylece Iceni kabilesi artık doğrudan Romalılar tarafından yönetilecekti. Soylular atalarının mülklerini müsadere ederek kaybetti ve Prasutagus'un akrabalarına köle gibi davranıldı. Ayrıca, Romalı finansörler Claudius imparatorken verdikleri kredilerin geri ödenmesini talep ettiler.
Bu yetmezmiş gibi, Boudicca, Romalıların müttefiki özgür bir kadın değil, hakkı olmayan bir köleymiş gibi herkesin önünde kırbaçlandı. Ardından yaklaşık 12 yaşlarındaki iki kızının tecavüz ve işkencesini izlemek zorunda kaldı.
Böylece, Roma yasaları ve gelenekleri bir yana, Boudicca'nın halkı ve daha sonra müttefikleri, onu doğal liderleri olarak gördüler. İsyanda silaha sarılmak (MS 60'ta) onların bir sonraki adımıydı. Önce güneydeki komşular, Trinovantes, sonra diğer kabileler katıldı, ta ki Britanyalılar yaklaşık 100.000'e ulaşana kadar. Romalıları MS 9'da Teutoburg Ormanı'na geri püskürten ve 20.000 askerini katletmiş olan Cherusci'nin Germen prensi Arminius'tan ilham almış olabilirler.
Böylece Boudicca ve kızları, silahlı ve öldürmek için giyinmiş olarak, her tarafında koruma için hasır perdeleri olan küçük, hafif arabasına bindiler. Claudius'un tapınağının bulunduğu eyaletin şimdi başkenti olan Trinovantes'in eski başkenti Camulodunum'a (Colchester) doğru yola çıktılar.
Yeterli sayıda savunucu olmadığı için çaresiz kalan Roma gazileri, Romalı savcı Catus Decianus'tan takviye istedi, ancak o sadece 200 yardımcıyı yedekleyebildi. Boudicca ve askerleri şehri yok etti ve Decianus, hayatından endişe ederek kıtaya (Galya) kaçtı.
Daha sonra, isyancılar yeni kurulan bir ticaret merkezi olan Roma şehri Londinium'a (Londra) ilerlediler. Suetonius, Mona'daki gaddar görevini çoktan bitirmişti ve Londinium'a yürüdü. Ama sonra (Camulodunum gibi) yerleşimi savunmak için yeterli asker olmadığını fark etti. Sahip olduğu tek şey XIV lejyonu, XX lejyonunun birkaç müfrezesi ve bazı süvarilerdi. Sakinleri ona kalması ve yardım etmesi için yalvardı, boşuna. Eyaleti kurtarmak için şehri feda etti. Geride kalanların hepsi isyancılar tarafından katledildi. Londinium yakıldı. Londinium'un kuzeybatısındaki Verulamium (St Albans) da aynı kaderi paylaştı.
Eski tarihçiler, Iceni ve müttefikleri tarafından işlendiği iddia edilen vahşeti anlatmaktan zevk alırlar. Genellikle kana susamış barbarlar olarak tanımlanırlar, gerçekten de vahşi hayvanlardan daha beter, esir almaya hiç niyeti yoktur. Londinium'da isyancıların en soylu ve en seçkin kadınları toplayıp, onları Keltlerin savaş ve zafer tanrıçası Andraste'nin kutsal korusuna götürdüklerini okuduk. Orada onları çırılçıplak astılar ve göğüslerini kestiler, sonra ağızlarına dikerek onları yiyormuş gibi gösterdiler. Vücutları daha sonra keskin şişlere saplandı. Bütün bunlar kurbanlar, ziyafetler ve genellikle vahşi davranışlar eşliğinde yapıldı.
Hikayenin İngiliz tarafına sahip olmadığımıza göre, antik tarihçinin sunduğu acımasız ayrıntılar şüpheli olmasına rağmen, ateşlenen ve intikam almaya hazır olan isyancıların eski savaşlarda olağan olan vahşeti işlediklerini varsaymalıyız.
Bu arada Suetonius, 10.000 kişilik bir ordu topluyordu. Bunlar XIV lejyonunun askerleri, XX lejyonunun gazileri ve bir dizi yardımcıydı. İyi taktik avantajları olan bir noktayı dikkatlice seçti: Ormanlarla çevrili, dar bir girişi olan ve arkada sık bir ormanla korunan bir yerdi. Orada İngilizler tarafından pusuya düşürülemezdi. Düşmanın cepheden başka bir yaklaşımı yoktu. Bu tarihe kadar, batı Midlands'daki Watling St'deki Mancetter'de yapılmış olsa da, uzmanlar ortaya çıkan savaşın tam yeri konusunda hala belirsizdir.
Boudicca, sayıları 100.000 olabilecek bir Britanyalı isyancı ordusu getirdi. Eski tarihçilerden biri, kazanacaklarından o kadar emin olduklarını ve ailelerini savaş alanının kenarına arabalara yerleştirdiklerini ve böylece eylemi görebileceklerini söylüyor. Ve Keltleri vahşi olarak gösterme niyetine uygun olarak, etrafta çılgınca koşuşturan ve çığlık atan birçok çıplak kadın olduğunu okuduk.
Sayısal olarak Roma kuvvetlerinden çok daha üstün olsalar da, Iceni ve müttefikleri Romalıların göğüs zırhı, baldır baltası ve kısa gladius gibi bazı avantajlarına sahip değildi. Görünüşe göre isyancıların yalnızca uzun bir keskin nişancı kılıcı ve bir kalkanı vardı ve vücut boyası ve dövmeler dışında hiçbir şey giymemişlerdi. Bu tür bir yüzleşmede, bu iyi görünmüyordu. Boudicca'ya gelince, bize mızrağının yanı sıra bir kalkanı ve zırhı olduğu söylendi, ancak bunlar sadece "süs" idi. Bu açıkça onun savaşçılarına örnek olma planlarıyla uyumlu değil.
Her iki taraf da hazır olduğunda ve asıl savaştan önce, liderlerin her biri birliklere bir konuşma yaptı. Arabasında ve yanında kızlarıyla birlikte Boudicca'nın kabilelere kaybettikleri özgürlüklerini hatırlattığı söyleniyor ve Britanyalıların zırhta olmasa da cesaret ve sertlikte Romalılardan üstün olduğunu açıkça ortaya koyuyordu. .
Sonra, eskiler arasında yaygın olduğu gibi, kehanete inanan Boudicca, uğurlu kabul edilen bir yöne koşan bir tavşan saldı. Savaşçılara, Romalılara onların köpekleri ve kurtları yönetmeye çalışan tavşan ve tilki olduklarını göstereceklerini söyledi. Sonra ellerini kaldırarak Adraste'e yanlarında olduğu için teşekkür etti.
Ardından, Iceni'ye ve müttefiklerine, savaşa kadınlar tarafından yönlendirilmelerinin geleneksel olduğunu hatırlattı. Ama bu sefer krallığının ve servetinin intikamını alan aristokrat bir kadın değildi. Sıradan bir kadındı ve sadece iki çocuğuna değil, emrindeki kabilelere de annelik yaptı. Kaybedilen özgürlüklerinin ve ayrıca Romalılardan aldığı haksız yere kırbaçlamanın ve kızlarının cesetlerine yapılan tecavüzün intikamını almak için dışarı çıktı.
Hem Britanyalıların hem de tanrıların gözünde olan bir amaç için savaştıklarını ve onların yanlarında olduklarını söylemeye devam etti. Ayrıca isyancılardan etraflarına bakmalarını ve sayılarının çok cesaret verici görünen Romalılarınkinden daha üstün olduğunu görmelerini istedi. Romalılar kesinlikle kendi küçük güçlerinin farkına varmışlardı. Bir kadın olarak çoktan bir karara varmış olduğunu söyleyerek sözlerini bitirdi: Kazanacaktı, yoksa ölecekti. Erkeklere gelince, onlara kendi kararlarını vermelerini söyledi: eğer kölelik onlara uygunsa, bu onların seçimiydi.
Boudicca'nın Romalılara karşı hareketlerini gösteren harita.
Suetonius ise adamlarına zafer beklediğini söyledi. Britanyalıların saflarında savaşan erkeklerden daha fazla kadın olduğunu söyleyerek onlara ilham verdi (tümü erkeklerden oluşan Roma birliklerini ateşlemeyi amaçlayan basit bir retorik). Sadece bu değil, diye ekledi, vahşilerdi, disiplinden yoksundular ve gerçek silahları ya da eğitimleri yoktu. Bu nedenle, lejyonların sayısal dezavantajına rağmen isyancıları yenmek kolay olmalı.
Sonra savaş başladı. Romalılar, yaklaşan Boudicca ve Britanyalılarına cirit voleybolu ile saldırdılar. Suetonius'un öngördüğü gibi, kendi konumları onları iyi koruyordu. Daha sonra Romalılar ilerlediler ve kısa kılıçlarını etkili bir şekilde kullandılar, yakın muharebede bıçaklamak için mükemmeldi Britonlar birbirine o kadar yakın ezildiler ki daha uzun kılıçlarını kullanamadılar (bıçaklamak için değil kesmek için iyiydiler). Ve bu ortamda, savaş arabaları tamamen işe yaramazdı.
Öldürülmeyen İngilizler kaçmaya çalıştı. Ancak aileleri olayı görsünler diye savaş alanının kenarına yerleştirdikleri vagonlar geçişlerini engelledi. Herkes katledildi, sığırları bile kurtulamadı. İngiliz ölü sayısı 80.000 idi. Romalılar sadece 400 adam kaybetti ve daha fazlası yaralandı. Bununla birlikte, önceki üç savaşta, Camulodunum, Londinium ve Verulamium'da, Romalılar hem vatandaşlar hem de müttefikler olarak 70.000 ila 80.000 kaybetti.
Boudicca'ya gelince, o kaçmış ve ya kendini zehirleyerek öldürmüş ya da “hastalıktan ölmüş” (36 yaşındaydı). Tarihçiler ne olduğu konusunda hemfikir değiller. Hayatına son verdiyse, bunun nedeni onu korkunç bir kaderin beklediğini bilmesiydi. Ayrıca seksen yıl önce zincire vurulmaktan ve bir zaferde geçit töreni yapmaktan kaçınmaya çalışmış olabilir, başka bir kraliçe olan Kleopatra da bu yolu izledi ve aynı nedenden dolayı. Britanyalılar Boudicca'ya bir kraliçeye yakışır bir cenaze töreni verdi.
Bununla birlikte, Britanyalılar arasındaki huzursuzluk devam etti ve Suetonius, Germania'dan gelen takviyelerle, sadece düşman kabileleri değil, aynı zamanda tarafsız kalan bazı kabileleri de perişan etti. İmparator bunun daha fazla isyanı kışkırtabileceğinden korktu ve onun yerine daha uzlaşmacı bir vali olan Publius Petronius Turpilianus'u getirdi.
Anne Theriault | Uzun Okurlar | Mayıs 2021 | 18 dakika (4.866 kelime)
Ünlülerden yarı unutulmuşlara, Infamy Kraliçeleri, Anne Thériault'un yazdığı bir Longreads serisi, yüzyıllar öncesinin dünya tarihindeki kadınlarına odaklanıyor.
Queens of Infamy'yi seviyorsanız, Longreads üyesi olmayı düşünün.
Uzun boyluydu - aslında ürkütücü derecede iriydi. Sarı saçları kalçalarına "büyük bir kütle" halinde düştü. Renkli bir tunik ve pelerin giymişti, kıyafeti dev bir sikik altın torkla tamamlandı. Sesi sertti, kadınsı değildi. Son haftalarını İngiliz kırsalını öldürerek ve sakatlayarak geçirmişti ve şimdi işgalci Romalılara karşı yüz binlerce Britanyalıdan oluşan bir kuvvete önderlik ediyordu. Gizli amaçlar için eteğine gizlenmiş bir tavşanı vardı. Kana susamış bir barbardı, kendini korkunç bir dine adamış, bilinen dünyanın sosyal düzenini yok etmeye çıkmıştı. En azından tarihçi Cassius Dio, bir İngiliz kabile kraliçesi olan Boudicca'yı ölümünden yüz yıldan fazla bir süre sonra böyle tanımladı - her uygar insanın en kötü kabusu.
Ancak Londra'yı kelimenin tam anlamıyla yakıp kül eden isyana dalmadan önce, bir bağlama ihtiyacımız var. Romalılar, Julius Caesar Rubicon'u geçip kendini öldürtmeden önce, eski güzel günlerde gözlerini İngiltere'ye çevirmişti. Birkaç yıldır Galya'yı fetheden Sezar, MÖ 55'te bir mola vermeye ve Britanya'yı küçük bir muamele olarak işgal etmeye karar verdi, ancak Kent'i ziyaret etmekten çok daha fazlasını yapmadığı için “istila” muhtemelen bir gerginlik olsa da. ve sonra geri dönün. Ama eğlenceli bir kapari olmalı, çünkü gelecek yıl geri döndü, bu sefer Thames'i geçmeyi ve Britanyalılara karşı birkaç zafer kazanmayı başardı. Bundan sonra Sezar, diğer acil işlerinden dolayı, ne de olsa yıkması gereken bir cumhuriyeti ve bıçaklanması gereken bir sırtı vardı. Ortaya çıkan kaosta, Roma, İmparator Claudius MS 43'te tekrar işgal etmeye karar verene kadar, önümüzdeki yüz yıl boyunca Britanya'yı az çok görmezden geldi.
Boudicca, anlatıda Claudius'un işgalinden yaklaşık 17 yıl sonra ortaya çıkıyor. Kocası Prasutagus, toprakları günümüz Norfolk'unu ve Suffolk'un bazı kısımlarını içeren bir İngiliz kabilesi olan Iceni'nin hükümdarıydı. Bize Boudicca'nın ayaklanmasının neredeyse çağdaş bir açıklamasını veren tarihçi Tacitus, onun kraliyet kanından olduğunu yazdı, ancak bunun ötesinde onun hakkında fazla bir şey bilmiyoruz. Iceni soylularından mı geliyordu yoksa ittifakın bir parçası olarak Prasutagus ile evlenen başka bir kabileden bir prenses miydi? Boudicca ona verilen isim miydi, yoksa zafer anlamına gelen Proto-Celtic bir kök kelimeden geldiğine inanıldığından, benimsediği bir unvan mıydı? MS 60'ta kaç yaşında olduğunu bile bilmiyoruz - Prasutagus'tan muhtemelen ara ya da ergenlik çağında olan iki kızı vardı ve bunlar onun ilk ve tek çocukları olsaydı, 30 yaşında olabilirdi. yine ölen başka çocukları olsaydı ya da herhangi bir nedenle daha sonra evlenmiş ya da hemen çocuk sahibi olamamış olsaydı, 40'larında, hatta 50'lerinde olabilirdi. Hayatı hakkında bildiğimiz tek şey, Tacitus ve Dio'nun bize bıraktığı kırıntılar ve bunlar, ilkel ve insan altı olduğunu düşündükleri bir düşmanı anlatan son derece taraflı Roma hikayeleridir.
BOUDICCA: Demek istediğim, Romalılar kendi kadınlarını zar zor insan olarak görüyorlar.
BOUDICCA: Sevdikleri iddia edilenler bile
BOUDICCA: Bilirsiniz, çene kapama ve yün eğirme becerisinde ustalaşanlar
BOUDICCA: ikisi de benim uzmanlığım değil
Iceni, Roma ile ittifak kurmuş ve standart Roma modelinde müvekkil kralları olarak Prasutagus ile oldukça özerk bir şekilde yaşamalarına izin verilmişti. Komşu bölgeler işgalci güçler tarafından harap edilmiş olsa bile, görünüşe göre oldukça zengin ve müreffehlerdi. Iceni tuttuğu sürece
önyükleme vergilerini ödediklerinde her şey yoluna girecekti. Ya da en azından Prasutagus ölünceye ve kıyamet kopana kadar inandıkları buydu.
BOUDICCA: Tüm sorumlu yetişkinlerin yapması gerektiği gibi kocamın bir vasiyeti vardı.
BOUDICCA: Henüz bir tane yoksa, bu sekmeyi kapatın ve hemen şimdi bir tane yapın!
BOUDICCA: neyse, mal varlığını kızlarımız ve İmparator Nero arasında paylaştırdı.
BOUDICCA: Her zaman adil ve adil olan Romalılar bu anlaşmayı onurlandırdılar
BOUDICCA: aman tanrım, üzgünüm, bunu düz bir yüzle bile söyleyemem
BOUDICCA: Tabii ki onurlandırmadılar
BOUDICCA: ama cidden, zaten bir vasiyetin yoksa bir vasiyete ihtiyacın var.
Boudicca'nın Prasutagus'un eşi ve çocuklarının annesi olmasına ve reşit olana kadar naip olarak hüküm sürmesine rağmen Prasutagus'un varislerinden biri olarak adlandırılmaması, nasıl bir insan olduğuna dair bir ipucu olabilir. o idi. Bazı tarihçiler, işler ters gitmeden önce bile güçlü Roma karşıtı duygulara sahip olabileceğini - belki de menşe ailesinin İmparatorluğa karşı daha önceki bazı isyanlara karışmış olabileceğini düşünüyor. Belki Prasutagus, Roma'ya kendi tarafında olduğuna dair güvence vermenin bir yolu olarak stratejik olarak onu iradesinin dışında bırakmıştı. Ne de olsa, olası bir isyancıyı halefiniz olarak adlandırmak kadar öfke uyandıracak hiçbir şey garanti değildi. Ancak, ortaya çıktığı gibi, Romalıların öfkesi ne olursa olsun karıştırılacaktı. Prasutagus'un ölümü, toprak gaspı için mükemmel bir fırsattı ve Romalılar bunu meşru göstermek için ellerinden gelen her türlü bahaneyi kullanacaklardı.
Romalılar, Prasutagus'un İmparator Claudius ile yaptığı anlaşmanın artık her iki taraf da öldüğü için geçersiz olduğunu iddia etti. Boudicca ile Claudius'un halefi Nero arasında bir sözleşme olmadığı için (evet, o Nero), Prasutagus'un iradesini yerine getirmekle yükümlü değildiler. Boudicca geri çekilince Romalılar şiddete başvurdu. Orduları Prasutagus'un topraklarını yağmaladı ve ailesinin çeşitli üyelerini köleleştirdi. En güçlü Iceni adamlarını topraklarından ve mallarından aldılar. Hepsinden kötüsü, Boudicca'yı herkesin önünde kırbaçladılar ve kızlarına tecavüz ettiler. Bu son hareket sadece kızları hem fiziksel hem de psikolojik olarak korkutmak değildi, aynı zamanda Romalıların bakış açısına göre askerler de onları hasarlı mal olarak işaretliyorlardı. Roma'nın temel mitlerinden biri, tecavüze uğradığı algılanan onursuzluktan kurtulmak için kendini öldüren bir soylu kadını içerir - kaybettiği erdemini geri kazanmanın tek yolu buydu. Boudicca'nın isimsiz kızlarına yapılan saldırı, sadece şimdiki zamanlarına değil, aynı zamanda eş, anne ve hatta sadece saygın kadınlar olarak gelecekteki beklentilerine de zarar vermenin bir yoluydu. Ve kızların Iceni Kralı'nın mirasçıları olduğu düşünülürse, kabilenin geleceğini kısıtlama girişimi olarak bile görülebilir.
BOUDICCA: Sanırım beni kırabileceklerini düşündüler
BOUDICCA: Beni boyun eğdirmek için dövün, bu tür şeyler
BOUDICCA: Savaşan kadınlara alışık değillerdi
BOUDICCA: ya da hiç kavga eden kadınlar, tam dur
BOUDICCA: Bu yüzden kendi birliklerimi toplamaya başladığımda ne fark ettiler ne de umursamadılar.
BOUDICCA: Kızlarıma arabaya binmelerini söyledim çünkü bu herifi yakacağız.
GEÇEN ROMAN ASKERİ: awww, küçük bir leydinin askerleri olduğunu düşünmesi ne kadar şirin!
BOUDICCA: ne demek istediğimi anladın
Romalıların Boudicca'nın gelişigüzel kışkırtmalarına yeterince dikkat etmemesinin bir nedeni, farklı bir İngiliz sorunuyla dikkatlerinin dağılmış olmasıydı. Britannia valisi Suetonius, çalkantılı İngiliz rahiplerinden - Druidlerden - bıkmıştı ve onları yok etmeye karar verdi. Resmi sebepleri? Druidler, Mona Adası'nda (günümüz Anglesey) Roma karşıtı siyasi mültecileri barındırıyorlardı ve insan kurban ettikleri iddia edildi. Yaklaşık 150 yıl önce insanları ayinsel olarak kurban etmeyi bırakan ve bildiğiniz gibi gladyatörlerin birbirleriyle ölümüne dövüşmesini izlemeyi seven Romalıların, hayatın kutsallığına ya da her neyse ona bu kadar kafayı takmış olmaları dürüstçe zengin bir şey. , ama insanlar her şeyi rasyonelleştirebilir. Her neyse, Suetonius ve akranlarının Druidleri ortadan kaldırmak istemelerinin gerçek nedeni, İngiliz nüfusu üzerinde rahatsız edici bir hakimiyet kurmaları ve asimile olmayı reddetmeleriydi. Temel olarak, Romalılar isyan çıkaracaklarından endişe ediyorlardı ve ayrıca onları biraz ürkütücü buldular.
Suetonius ve adamları Mona'ya vardıklarında, Druidlerin kollarını kaldırıp ilahiler söylediğini, siyahlar içinde dağınık saçlı bir grup kadının yanan çubukları salladığını gördüler. Tacitus daha sonra bu kadınları Furies ile karşılaştıracaktı, bu da Romalı askerlerin neden bu kadar alışılmadık bir şekilde sinirli olduklarını açıklayabilirdi.
SUETONIUS: Sadece, bilirsin, çok medeniyetsizdi
SUETONIUS: Tanrım, bu utanç verici
SUETONIUS: Erkeklerime kadınlardan korkmaya değmeyeceğini hatırlatmak zorunda kaldım.
SUETONIUS: neyse, onların kutsal bahçelerini toz haline getirdik.
SUETONIUS: onları İYİ ufaladık
SUETONIUS: Druids delenda est ve tüm bunlar
Mona'daki saygısızlığı abartmak zor. Sadece Kelt Britanyalılarının inanç sisteminde adanın önemli bir ibadet yeri olması, her nehrin, her gölün, her korunun kendi tanrısına sahip olması değildi. Koruları yok ederek, Romalılar kelimenin tam anlamıyla İngiliz tanrılarını öldürdüler. Kabileler zaten isyana hazırdı ve Mona ile ilgili haberler onlara ulaştığında, ateşlerini körüklemiş olmalı.
Suetonius'un, Britanya'nın Iceni bölgesinin karşı tarafında bulunan Mona'da Druidlerle savaşma kararının bir başka sonucu, Boudicca ve Iceni'nin gözyaşlarına boğulduğu sırada Roma valisinin uygun bir şekilde yoldan çekilmesiydi.
Boudicca, başka bir yerel kabile olan Trinovantes'te bir müttefik buldu. Iceni gibi, Trinovantes'in de Romalılarla, yani Camulodunum'da (günümüz Colchester) kurdukları koloni ile öğütmek için bir baltası vardı ve isyancılar bunu ilk hedef olarak seçtiler. Ancak bu hikayenin derinlerine inmeden önce kısa bir gezinti yapmamız gerekiyor.
İmparatorluğun hilelerinden biri, askere alınma şartlarını yerine getiren lejyonerlerin küçük bir toprak parçası almasıydı. Yani, fakir bir aileden askere alınmış bir kimseyseniz, gerekli 25 yıl hizmet ederek ve kendi arazi hibenizi alarak (o kadar uzun lejyoner yaşadığınızı varsayarsak) dünyada kendinizi yukarı çekebilirdiniz. Sorun, elbette, arazinin sınırlı bir kaynak olması ve bu arazi bağışlarının genellikle nesiller boyu ailelerde kalmasıydı. Bu, gazilerine verdikleri sözü yerine getirmek için İmparatorluğun dışa doğru genişlemeye devam etmesi ve giderek daha fazla toprak ilhak etmesi gerektiği anlamına geliyordu. Elbette, İmparatorların İmparatorluğun sınırlarını genişletmek istemelerinin kendi sebepleri vardı! Ancak tüm bu büyümenin bir yan yararı, gaziler için daha fazla kullanılabilir arazi anlamına gelmesiydi - elbette bu sinir bozucu yerli sakinleri temizledikten sonra.
Haftanın en iyi Longreads'lerini her Cuma öğleden sonra gelen kutunuza teslim ederek hafta sonu okumaya başlayın.
Her neyse, Roma öncesi zamanlarda Camulodunum, Britanya'nın en önemli yerleşim yerlerinden biri olmuş ve bir noktada Trinovantes kabilesinin başkenti olarak hizmet etmişti. Doğal olarak Romalılar yerleşmek için mükemmel bir yer olacağını düşündüler. Bunu yaparken, Romalılar yalnızca Britanyalıları kovmakla kalmadılar, aynı zamanda arkeolojik kanıtlar, şehri Roma özelliklerine göre yeniden inşa ederken yerinden edilmiş insanları acımasız koşullarda yaşamaya ve çalışmaya zorladıklarını gösteriyor. Tacitus'a göre, görevlendirilen askerler, Roma politikasına aykırı olmasına rağmen (bunun bir savaş alanı değil, barışçıl bir yerleşim olması gerekiyordu), İngilizlerin bu istismarını teşvik etti. emekli gaziler ve onların da bir gün yerli nüfusa istedikleri gibi davranmalarına izin verilmesini umuyordu.
BOUDICCA: Sömürgeciliği koloni olmadan heceleyemezsiniz!
BOUDICCA: evet, meselenin bu olduğunu biliyorum
BOUDICCA: Dilin temelde nasıl çalıştığını anlıyorum
BOUDICCA: kök kelimeler vb.
BOUDICCA: ama kocam öldüğünden beri ailemizde baba şakalarının mantosunu üstlenmek zorunda kaldım
Boudicca ülkeyi dolaştıkça takipçisi arttı. Davasına katılanlar sadece Iceni ve Trinovantes'ten savaşçı tipi adamlar değildi, her cinsiyetten ve yaştan insanlardı. Çiftçiler tarlalarını terk etti ve kadınlar kalabalığa katılmak için çocuklarını arabalara yükledi. Geçtikleri her İngiliz yerleşiminde, Dio'ya göre Camulodunum'a doğru ilerleyen insan kitlesinin boyutu arttı, şehre ulaştıklarında 120.000 kişiydiler. Britanyalılar bahislerini riske atmaktan bıkmıştı - ya Roma sorununu bir kez ve herkes için çözeceklerdi ya da bir zafer parıltısı içinde batacaklardı.
Bu sırada Camulodunum'da garip şeyler oluyordu. Bir Zafer heykeli, görünüşe göre sebepsiz yere devrildi. Kadınlar çıldırdı, dillerde konuştu ve korkutucu kehanetler yaptı. Şehrin güneyinde, Thames Halici'nde insanlar suda boğulmuş evlerin görüntülerini gördüler ve Kuzey Denizi kana boyanmış gibiydi. Ancak tüm bu alametlere ve Boudicca'nın yaklaşımının haberlerine rağmen, liderler kasaba halkına endişelenmemelerini söylediler. Ne de olsa bir paçavra kadın grubuydu - ve sadece herhangi bir kadın değil, ilkel, medeni olmayan İngiliz kadınları. Önemli değil. Tahliye için zaman vardı, ama neden rahatsız ettin? Roma Britanyası savcısı Catus Decianus, Camulodunum'a fazladan iki yüz adam daha emretti ve sorunun çözüldüğünü düşündü.
BOUDICCA: açıkçası kadın düşmanlığı berbat
BOUDICCA: ve kimse hafife alınmayı sevmez
BOUDICCA: ama bazen bu tür bir ayrımcılık bir hediyedir
BOUDICCA: denilen bir hediye senin geldiğini görmelerine rağmen sürpriz unsuru
Boudicca'nın ordusu sadece Camulodunum'a saldırmakla kalmadı, onu yerle bir ettiler. Bulabildikleri her Romalıyı, hatta çocukları ve yaşlıları bile katlettiler. Mezarlıkları tahrif ettiler ve binaları ateşe verdiler. İmparator Claudius'un bir heykelinin başı kabaca kesildi ve bir nehre atıldı. Bazı kasaba halkı bir tapınağa barikat kurdu, ancak bu bile onları kurtaramadı - iki günlük kuşatmadan sonra İngilizler onu bastı ve içerideki herkesi öldürdü. Yıkım o kadar yoğun ve ateşliydi ki, o döneme ait toprak tabakası garip bir turuncu-kırmızı.
BOUDICCA: Bazı insanlar "kavrulmuş toprak" terimini mecazi anlamda kullanıyor
BOUDICCA: ama ben daha çok bir literalist olduğumu söyleyebilirim
BOUDICCA: Bazı kadınlar sadece Roma dünyasının yanışını izlemek istiyor, sanırım
BOUDICCA: yine mecazi anlamda değil
Boudicca'nın Camulodunum'u görevden almasıyla ilgili ilginç bir şey de, geride hiç ceset bırakmamış gibi görünmesi. Şehrin yerle bir edildiğini gösteren çok sayıda arkeolojik kanıt var, ancak Iceni Kraliçesi'nin toplu katliama izin verdiği konusunda herkes hemfikir olsa da, toplu mezarlar veya insan kalıntıları yok. Bazı tarihçiler, Romalıların daha sonra geri dönüp ölüleri yaktıklarını teorize ederken, bazıları da yüksek ölüm oranının biraz abartı olup olmadığını merak ediyor. Yine de diğerleri, Boudicca ve halkının cesetleri daha karanlık amaçlar için yakındaki bir meşe korusuna, belki de yerel bir zafer tanrıçası olan Andraste'ye bir tür dini ayin için kaldırmasını önerdi. Her ne kadar Keltler savaşta fethettiklerini parçalamaktan zevk alsalar da - görünüşe göre kafalarını mumyalayıp evlerinde ganimet olarak sergileyeceklerdi - bu son teori muhtemelen gerçek olamayacak kadar abartılı. Sonra tekrar, Dio'nun daha sonra Boudicca'ya karşı yapacağı bazı iddialar göz önüne alındığında, belki de değil.
Camulodunum'dan sonra Boudicca bakışlarını Londinium'a çevirdi. Özellikle büyük veya önemli bir şehir olmasa da, Londinium bir sonraki hedefi olarak mantıklıydı çünkü Roma Britanya'sındaki diğer birçok şehrin aksine Londinium muhtemelen hiçbir zaman bir İngiliz yerleşimi olmamıştı - bir Roma işletmesiydi, bir ticaret karakoluydu. Yer, nehir bir köprü için yeterince dar, ancak Roma'nın açık deniz gemilerini barındıracak kadar derin olduğu için seçildi. Boudicca gözyaşlarına boğulduğunda, genç şehir daha sonra arkeolojik kazılarda ortaya çıkarılan İspanya, Yunanistan ve Suriye gibi uzak yerlerden gelen mallarla hareketli bir ticaret merkezi haline gelmişti. Boudicca'nın kafasında Londinium'a saldırmak, Roma işgalinin kalbine vurmak gibi olurdu.
Romalılar, elbette, şimdiye kadar bunun, günde iki yüz adamla uğraşma ve onu bir gün deme gibi bir sorundan daha fazlası olduğunu anlamıştı. IX. lejyon (ya da en azından bir kısmı) Camulodunum'daki tatsızlıkla başa çıkmak için gönderildi, ancak koloninin hemen kuzeyindeki İngilizler tarafından bozguna uğratıldılar. Bu arada, Suetonius'un kendisi, Mona'daki o eski harpileri doğramayı bitirdikten sonra, Londinium'a koştu. Bir şekilde oraya Boudicca'dan önce varmıştı, ülkenin genişliğini geçmesi ve Britanyalıların sadece kıyıdan aşağı inmek zorunda kalmasına rağmen. Sanırım çocuksuz seyahat etmenin faydalarından biri de bu!
Suetonius, en azından Tacitus'a göre, başlangıçta Londinium'un Britanyalılara karşı askeri bir kale olarak kullanılabileceğini ummuştu. Londinium'un tahkim edilmemiş olduğunu ve Camulodunum'un uğradığı türden bir saldırıya hiçbir şekilde dayanamadığını çabucak anladı. Hemen şehri kaderine terk etti.
SUETONIUS: bak, ben gerçekten konuşkan bir adamım
SUETONIUS: Acı gerçekleri söylüyorum ve bazı insanlar bunun beni bir pislik yaptığını düşünüyor.
SUETONIUS: ama sanırım bu beni dürüst yapıyor
SUETONIUS: Ben de onlara dürüstçe becerdiklerini söyledim.
SUETONIUS: Ben bir sihirbaz değilim, savunmaları bir anda ortaya çıkaramam!
SUETONIUS: Ben de onlara başka bir yerde son kez duracağımı söyledim.
SUETONIUS: Ben de bütün güçlü adamları bana katılmaya davet ettim.
SUETONIUS: Bence çok cömertti
Suetonius'un teklifini kaç kişinin kabul ettiği bilinmiyor, bazı tahminlere göre 30.000 civarında olmasına rağmen, o sırada Londinium nüfusunun ne kadar büyük olduğu bile bilinmiyor. Orada oturanlar Suetonius'un kendi adamlarıydı, onlar Romalıydı, koruması gereken onlardı. Ama konu İmparatorluğu korumaya gelince, birkaç sivilin (kadınlar, çocuklar, yaşlılar veya engelliler) değeri nedir? Çok değil, ortaya çıktı.
Boudicca, Camulodunum'da yaptığını Londinium'a yaptı, ama daha kötüsü. Oradaki kısa varlığı, yüzeyin yaklaşık 13 fit altında kırmızı bir toprak tabakasıyla da işaretlenmiştir. Arkeolojik kanıtların 1.000 derecenin üzerinde yandığını gösterdiği Londinium'u kasıp kavuran felaket yangınlarından kaynaklanan parçalanmış hazineler, harap gıda maddeleri ve enkazlarla dolu. Britanyalılar merhamet göstermemeye devam ettiler ve bulabildikleri herkesi bazen son derece zalimce katlettiler.
Londinium'dan sonra Boudicca ve güçleri, ne Camulodunum gibi gazilerle dolu bir yerleşim yeri ne de Londinium gibi bir Roma ticaret kenti olmadığı için ilginç bir seçim gibi görünen Verulamium yerleşimine indiler. Aslında burası Britanyalıların, özellikle de Roma davasına dost olan Britanyalıların yaşadığı bir kasabaydı. Verulamium, kendisinden önce yağmalanan iki şehirle aynı ateşli kadere maruz kalsa da, kırmızı tabakanın kazıları, kişisel eşyalardan çok daha az kalıntı olduğunu gösteriyor, bu da sakinlerin kendileri için değerli olanı toplayıp kaçmak için zamanları olduğunu gösteriyor. Yine de Tacitus'a göre, Boudicca'nın ülke çapındaki gözyaşı 70.000 ölü bırakmıştı (yine de birçok modern tarihçi bu rakamın muhtemelen şişirilmiş olduğu konusunda hemfikirdir).
Britonlar sadece yerle bir ettikleri şehirlerin vatandaşlarını öldürmediler - Dio'ya göre, genellikle önce onlara işkence yaptılar. Romalı tarihçi, Britanyalıların gerçekleştirdiği iddia edilen korkunç eylemleri canlı bir şekilde anlatıyor: “en asil ve en seçkin kadınları” çırılçıplak soymak, göğüslerini kesmek ve ağızlarına dikmek, ardından kadınları keskin şişlerle “ihalamak”. tüm vücut boyunca uzunlamasına.”
Bu, Britanyalıları vahşi bir ışık altında boyamak için yapılmış başka bir Roma abartması mıydı, yoksa bunda bir gerçek var mı? Yine, düşmanların parçalanması veya şeklinin bozulması Kelt uygulamaları alanının dışında değildi. Eğer bu doğruysa, Boudicca, erkeklerinin kendisine ve kızlarına uyguladığı şiddetten sonra Romalı kadınların bedenlerini kirletme eyleminde şiirsel bir adalet bulmuş olabilir. Elbette, bu Romalı kadınlar masum sivillerdi, ama Britanyalılar için hala düşmandılar - arabulucular, işgalciler, sömürgeciler. Bu kadınlar barış içinde yaşasınlar diye İngiliz kabileleri kendi topraklarından sürülmemiş, dolandırılmamış, hatta öldürülmemiş miydi? Şiddetten pasif bir şekilde yararlanan kişi, bazı yönlerden hâlâ şiddete teşvik edicidir.
Günümüz Londra'sındaki kırmızı toprak tabakası, Camulodunum'dakiyle aynı tuhaf soruna sahiptir, yani insan kalıntılarıyla dolu değildir. Dio'ya göre, Britanyalılar, Andraste'ye adanan koruları ve diğer "kutsal yerleri" ziyaret ederek her görevden alma turunu takip etti. Orada kurbanlar ve ziyafetler düzenlediler ve “ahlaksız davranışlara” düşkündüler. Anlattığı olayların - eğer olduysa - Dio'nun gündemine uyacak şekilde çarpıtılmış, ateşli zafer kutlamalarından biraz daha fazlası olması mümkündür. Bu noktada, kim bilir? Açıkça görünen şey, Boudicca'nın manevi inançlarının Romalılara Mona'daki Druidlerinki kadar ateşli ve esrarengiz göründüğü.
Romalılardan bahsetmişken, Boudicca ülkenin dört bir yanında yolunu kesip yakıp yıkarken onlar neyin peşindeydi? Elbette plan yapıyorlardı. Britanyalıların yanında sayılar vardı - Dio, son savaş sırasında Boudicca'nın ordusunun 230.000'e yükseldiğini yazıyor. Romalılar bunun çok küçük bir kısmına sahiptiler, ancak yoğun eğitim ve örgütlenme avantajına sahiptiler ki bu, düşmanlarının şiddetle yoksun olduğu bir şeydi.
Aslında, Britanyalıların tüm kaçışı baştan sona biraz gelişigüzeldi. Roma güçleriyle fiilen çarpışmaktan çok öldürme ve yağmayla ilgileniyor gibiydiler. Suetonius Londra'ya gidip gelirken ona saldırmak için birkaç önemli fırsatı kaçırmışlardı. Neden Camulodunum'da IX. Lejyon için yaptıkları gibi ona da pusu kurmamışlardı? Belki, başarılarının sarhoşluğu (ve şüphesiz, gerçek alkol), kendilerinin yenilmez olduğuna inanıyorlardı ya da belki de yapabilecekleri en kötü şeyin Romalılara daha fazla zaman vermek olduğunun gerçekten farkında değillerdi. Belki de ayaklanmalarının başarısız olamayacak kadar büyük olduğunu düşündüler. Akıl yürütmeleri ne olursa olsun, zaferin Britanyalıların elinde olması ve işi batırmış olmaları mümkündür.
Pek çok tarihçi bunun Batı Midlands'da bir yerde olduğunu düşünmesine rağmen, kimse son savaşın nerede gerçekleştiğinden tam olarak emin değil. Tacitus'a göre Suetonius, bir yanda orman, diğer yanda açık tarlalar olan bir yer seçti ve ardından birliklerini İngiliz pusularına karşı savunmasız kalmayacak şekilde konumlandırdı. Tacitus ayrıca bize Suetonius'un yanında 10.000 adam olduğunu söyler, bu da demek oluyor ki Dio'nun söylediğinin yarısı kadar Britanyalı olsa bile, kuvvetleri Romalılarınkinden on kat daha büyüktü. İki taraf da kendilerini sahaya yerleştirirken, birden fazla Romalı asker bunun bir savaş mı yoksa kan banyosu mu olacağını merak etmiş olmalı.
Hem Tacitus hem de Dio, Boudicca'yı savaştan önce birliklerine seslendirirken, Dio'nun onu iri yarı, kolyeli, otoriter sesli bir kadın olarak tanımlaması buradan gelir. Andraste'ye bir çağrıda bulunarak ve ardından eteklerinin altından bir tavşan çıkararak konuşmayı bitirmesini sağlar (koştuğu yönün savaşı kimin kazanacağını tahmin etmesi gerekiyordu). Tacitus'un versiyonunda, iki yanında kızlarıyla birlikte saflarında bir aşağı bir yukarı sürerek savaş arabasından konuşuyor ve toplananlara "İngilizlerin kadınların önderliğinde savaşmasının gerçekten olağan olduğunu" söylüyor. Konuşmanın her iki versiyonu da asil ve vahşi bir hava veriyor: birlikte, Britanyalılar Roma'nın prangalarını kıracaklardı! Yolları, işgalcilerininkinden daha üstün ve daha doğaldı! Roma servetiyle köle olarak yaşamaktansa, yoksullaştırılmış özgürlük içinde atalarının yolunu izlemek daha iyidir! Tabii ki, bu konuşmalardan herhangi birinin doğru olma şansı neredeyse yok - Boudicca halkına Latince konuşmayacak ve orada bulunan Romalılar İngiliz dilini anlamayacaktı. Dio ve Tacitus'un Boudicca'nın ağzına koydukları sözler onlar hakkında ve Britanyalıları nasıl tasvir etmek istedikleri hakkında her şeyden çok daha fazlasını söylüyor.
BOUDICCA: Demek istediğim, halkım, kadın liderleri önemsemediğimizi onlara açıklamama ihtiyaç duymuyor.
BOUDICCA: Özellikle de tam anlamıyla önlerindeyken değil mi?
BOUDICCA: ama sanırım Tacitus'un seyircisinin duyması gerekiyordu
BOUDICCA: En azından adını sayabileceğim bazı tarihçilerin aksine sesimin çirkin olduğunu söylemedi.
Savaş, Britanyalılar için mutlak bir bok gösterisiydi. Sayısız olabilirler ama rakipleri gibi deneyimli savaşçılar değillerdi - Boudicca'nın peşinden gidenlerin büyük ölçüde, o ülkeyi dolaşırken saflarına katılan rastgele erkek, kadın ve çocuklardan oluştuğunu unutmayın. Eğitimli askerlerden ziyade çiftçi olma ihtimalleri çok daha yüksekti ve Romalıların silah ve zırhlarından yoksundular. Sadece bu da değil, Britanyalılar -hayvanları ve çocuklarıyla dolu- vagonlarını savaş alanının arkasındaki bir halkaya yerleştirmişlerdi, bu da Romalılar ilerlemeye başladığında Britanyalıların kendi halkları tarafından fiilen tuzağa düşürüldüğü anlamına geliyordu. Tacitus'a göre, Romalılar önlerine çıkan her şeyi, hatta kadınları ve "yük hayvanlarını" öldürerek ilerlettiler. Ayrıca, sadece 400 Romalıya kıyasla 80.000 İngiliz'in öldüğünü bildirdi.
Boudicca da öldü, savaşta olmasa da Tacitus zehir içtiğini söylerken, Dio bize sadece “hastalanıp öldüğünü” söylüyor. Romalıların onu öldürtmüş olması mümkün - Tacitus zehri tam olarak kimin verdiğini asla belirtmez - ama bu onların tarzı olmazdı. Onlar daha çok “fethedilen düşmanlarımızı altın zincirlerle giydirip Roma sokaklarında alenen aşağılayan” tip insanlardı. Öte yandan, Suetonius, mağlup Boudicca'nın etrafından dolaşmanın umduğu etkiyi yaratmayabileceğini biliyor olabilir. Savaş alanında bir kadını alt etmiş olmanın ve Boudicca'yı evdeki seyircilere göstermenin pek bir şanı olmazdı, aşağılananın o olması için iyi bir şans vardı. Ne tür bir adam bir hanımefendi ve bir barbar tarafından neredeyse toprakları elinden alındı? Bu yüzden İngiliz kalabalığının büyüklüğü abartılmak zorundaydı, Dio Boudicca'yı büyük ve aşırı erkeksi olarak tanımlamak için kendi yolundan gitmek zorunda kaldı - bir kadının önderliğindeki daha az sayıda taşra vahşisine karşı bu kadar çok mücadele etmek için. aşırı derecede iğdiş ediyorlardı. Olduğu söyleniyor, intihar daha olası bir seçenek. Boudicca, Romalıların kendileriyle aynı fikirde olmayan İngiliz kadınlara ne yaptığını ilk elden görmüştü. Kendisinden önceki Kleopatra ve muhtemelen ondan sonraki Zenobia gibi, kendi kendine ölümün en az acı veren hareket tarzı olduğunu hissetmiş olabilir.
Peki ya kızları, isyanı alevlendirmeye yardım eden iki kız? Ne Dio ne de Tacitus onlara ne olduğunu söylemiyor, bu yüzden sadece tahmin yürütebiliriz. Belki de savaşta öldüler. Belki Boudicca onlara bir doz zehir verdi. Belki Romalılar onları ele geçirdi. Belki kaçtılar, saklandılar, hayatlarının geri kalanını soğuk gecelerde çocukları için Londinium'un yanışını izlemekle ilgili masallar uyduran çiftçi eşleri olarak yaşadılar.
Boudicca hakkında bu kadar az somut bilginin var olması, sadece hikayesindeki boşlukları doldurmak tatmin edici olacağı için değil, aynı zamanda mevcut kayıtlar onu hayatının bu kısa dönemine indirgediği için sinir bozucu. Kana susamış bir savaşçı kraliçe olarak kayıtlı tarihe girmeden önceki hayatı nasıldı? Onu mutlu anlarında, düğün gecesinde, ya da uyurken kızlarının saçlarına dokunurken ya da bir arabada tek başına bir raydan aşağı yuvarlanırken hayal etmeye çalışıyorum. Umarım son günlerinde bile mutlu ya da en azından güçlü hissettiği zamanlar olmuştur. Umarım o sefahat zafer şölenlerinin her saniyesinden keyif almıştır.
Boudicca'nın nereye gömüldüğüne dair bir kayıt yok. Yıllar boyunca, kalıntılarının King's Cross İstasyonu'ndaki Platform 8'in altında bir yerde olduğunu söyleyenler de dahil olmak üzere birkaç teori ortaya çıktı. İngiliz yazar Jane Holland, 2006 yılında Boudicca & Co. adlı bir şiir koleksiyonu yayınladı, son şiir “Son/karışıktı. Biraz çığlık atıyor, kusuyor./Acıyor, o kadarını biliyorum./Başka bir şey yok. Sadece iyi İngiliz pisliği/ve ağzımı kapatıyorum.”
Boudicca'yı böyle hayal etmeyi seviyorum: Zengin, karanlık, toprakta derin bir yerde, şimdi beslenmeden başka bir şey yok. Anlattığımız hikayelerde, karnımızdaki yangınlarda, haksızlığa karşı her mücadelede, hatta yenilmez hissedenlerde yeniden doğuyor. O, ölümünü işaret eden o ölü kırmızı toprak katmanlarının tam tersi. O artık hayattan başka bir şey değil.
UZUN YAŞA KRALİÇE
Anne Thériault, imzaları internetin her yerinde bulunabilen Toronto merkezli bir yazardır. Guardian, Londra Kitap İncelemesi ve tabii ki, Longreads. En sevdiğin Tudor karının senin hakkında astrolojik burcundan daha çok şey söylediğine gerçekten inanıyor. Şu anda bir çocuk ve üç asi kedi yetiştiriyor. Onu Twitter'da @anne_theriault'da bulabilirsiniz.
Boudica, Iceni'nin “Savaşçı Kraliçesi”
Boudica'nın (alternatif olarak Boudicca, Boadicea ve Boudicea olarak yazıldığından) erken yaşamının ayrıntıları azdır. Margaret Donsbach, Military History dergisinde, MS 25 civarında Celtic Britanya'da bir kraliyet ailesinde dünyaya geldiğini açıklıyor.
Genç yaşta, günümüz Norfolk'unda yaşayan Iceni kabilesinden Prasutagus ile evlendi. Boudica, Iceni kabilesinin bir üyesi olabilir ve Prasutagus'un kuzeni olabilir.
Donsbach, Prasutagus kabilenin kralı oldu, ancak "daha çok seçilmiş bir şef olarak kabul edildi" diye tanımlıyor. Tiberius Claudius Nero Germanicus, MS 43'te Roma kuvvetlerini İngiliz topraklarına götürdükten sonra, Iceni, Roma'nın bağımlı bir krallığı olmayı kabul etti. Buna karşılık, Iceni barıştan yararlandı, ancak Romalılara vergi ödemek zorunda kaldı.
Boudica Savaşçı Kraliçe
Bu Hikayedeki Kaynaklar
Prasutagus MS 60 yılında öldüğünde, krallığın yarısını Boudica ve iki kızına, yarısını da İmparator Nero'ya bıraktı. Tacitus, ikinci yüzyılın başlarından kalma bir eser olan Annals'ta "bu boyun eğme işaretinin krallığını ve evini yanlışların ulaşamayacağı bir yere koyacağı izlenimi altındaydı" diye yazmıştı. &ldquoAma sonuç tam tersi oldu, öyle ki krallığı asırlarca, evi köleler tarafından, sanki savaş ganimetiymiş gibi yağmalandı.&rdquo
Boudica, Romalılara isyan etti ve çabucak cezalandırıldı. Tacitus'a göre, kırbaçlandı ve genç kızlarına tecavüz edildi. Ama adı Kelt dilinde "zafer" anlamına gelen Boudica, Romalıların eline sessizce geçecek biri değildi. Öfkeyle Romalılardan intikam almak istedi ve bunun sonucunda adı "terör ve trajedi ile eş anlamlı hale geldi" diye yazıyor PBS.
60 yılında, Britanya'nın Roma eyalet valisi Suetonius Paulinus uzaktayken, Boudica Iceni ve diğer bölge kabilelerini toplayarak bir isyanı kışkırttı. PBS'ye göre, yaşlılar ve çocuklar bile savaşmaya çağrıldığı 20.000 Keltlik bir orduyu bir araya getirdi.
İsyancılar, Roma Britanyası Londinium (Londra) ve Verulamium'un (St. Albans) başkenti olan Camulodunum'u (Colchester) yok ederek önlerine çıkan herkesi öldürdüler. Tacitus ve Cassius Dio'nun tahminlerine göre Boudica'nın ordusu 70.000-80.000 Romalıyı ve Roma yanlısı Britanyalıyı öldürdü ve Roma Dokuzuncu Lejyonunu katletti.
Dio, üçüncü yüzyıla ait Roma Tarihi adlı eserinde, "Bütün bu yıkımı Romalıların üzerine bir kadın getirdi, bu da başlı başına onlara en büyük utanç neden oldu" diye yazmıştı. en ürkütücü, gözünün bakışında en şiddetli ve sesi sertti, en koyu sarı saçların büyük bir kısmı kalçalarına dökülüyordu ve boynunun etrafında büyük bir altın kolye vardı.&rdquo
Suetonius, Roma takviyeleriyle karşılık verdi ve isyancılarla Londra'daki günümüz Watling Caddesi yakınında bir araya geldi. Tacitus, Boudica'nın kızlarıyla bir arabaya binerken askerlerini cesaretlendirdiğini anlattı.
Dedi ki: "Soylu bir soydan gelen bir kadın olarak değil, insanlardan biri olarak kaybettiğim özgürlüğün, kırbaçlanmış bedenimin, kızlarımın çileden çıkmış iffetinin intikamını alıyorum. &hellip Orduların gücünü ve savaşın nedenlerini iyi tartarsanız, bu savaşı kazanmanız veya ölmeniz gerektiğini göreceksiniz. Bu bir kadının kararlılığıdır, erkekler için olduğu gibi, yaşayabilirler ve köle olabilirler.&rdquo
Watling Caddesi Muharebesi'nde, sayıca az olan Roma ordusu yaklaşık 80.000 Britanyalıyı öldürdü ve Boudica'nın ordusunu yendi. Tacitus Dio, Boudica'nın savaştan kaçtığını ancak zehirle intihar ettiğini söyledi. "Efsane göre, Londra'daki King Cross İstasyonu'nun 10. Platformunun altında gömülü yatıyor,&rdquo PBS raporları.
Birincil kaynaklar
Boudica'nın Mirası
Boudica, 2000 yılı aşkın bir süredir ulusal direnişin kahramanı ve erken dönem feminist olarak kutlanıyor. Victorialılar ona &ldquoBoadicea&rdquo adını verdiler ve onu resim ve heykellerde tasvir ettiler. Big Ben ve Parlamento Binası'nın karşısında, Londra'daki Thames Nehri'ne bakan &ldquoBoudicca, Iceni'nin savaşçı kraliçesi&rdquo'nin bir heykeli.
1997'de Londra merkezli bir çift tasarımcı, kraliçenin adını taşıyan "avant-garde" bir moda markası olan Boudicca'yı kurdu. Etiket, 2008'de yeni bir koku olan &ldquoWode&rdquo'u piyasaya sürdü. İlk uygulandığında, parfüm mavi görünür ve Boudica ve savaşçılarının derilerine "vahşi" vermek için uyguladıkları "eski vücut rengine, wode'a" benzemek üzere tasarlanmıştır. ve savaşa girerken efsanevi bir görünüm,&rdquo Daily Telegraph'ın haberine göre. Parfüm, Boudica'nın yenilgisinden sonra yuttuğu söylenen bir baldıran özü içerir.
Ancak Boudica'nın kutlanması gereken bir figür olduğu konusunda herkes hemfikir değil. Nick Gilbert, The Independent gazetesinde yayınlanan bir makalesinde, "Boudicca hoşgörüsüzlüğün ve İngiliz milliyetçiliğinin poster kızı mı?" diye soruyor.
Gilbert, Britanya'yı işgal eden Romalılara karşı bir orduyu yönetmeye hakkı olduğunu kabul etse de, ordusunun "yaygın bir yağma, tecavüz ve katliama neden olan&&&&&&&&&&&&&&&&&&& &&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&& mınınnınnımız&} # # göçmen # # arasında bir ayrım gözetmeksizin & #8217;
Colchester'daki bir arkeoloji kazısı, Boudica'nın ordusunun özellikle acımasız olduğu suçlamasını destekliyor gibi görünüyor. 2000 yılında The Observer için yazan Jason Burke, Boudica'nın birliklerinin "Romalılar tarafından dokunulan her şeyi yok etmek için çok büyük çaba sarf ettiğini" iddia ediyor.
O dönemde inşa edilen evlerin çoğu kil ve ahşaptan yapılmıştır. Kazı başkanı Philip Crummy, "Bunlar yanıcı binalar değildi," dedi Burke. &ldquoAma onlar yerle bir edildi. Öldürücü, kararlı, yoğun ve kasıtlı bir saldırıydı.&rdquo
Kazı, her evin tamamen yerle bir edildiğini ve ölenlerin kalıntılarının bulunmadığını ortaya çıkardı. Crummy, saldırıyı Balkanlar'daki "etnik temizliğe" benzetti. The Observer'a "Sivil nüfus yok edildi" dedi. &ldquoHiçbir mahkum yoktu. Erkekler, kadınlar ve çocukların hepsi öldürüldü.&rdquo
Boudicca intikam istiyor
Eski yöneticileri aşağılamak için Romalılar Prasutagus'un topraklarına ve mülküne el koydular, soyluları köle olarak aldılar, Boudicca'yı herkesin önünde kırbaçladılar ve iki kızına tecavüz ettiler. Bu, Boudicca'nın topraklarının acımasız işgalcilerine karşı intikam talep etmesini sağlayacak katalizör olacaktı. Tacitus, Boudicca'nın Romalı istilacıların eylemlerinin intikamını almaya yemin ederken söylediği sözleri kaydeder:
“Hiçbir şey Roma gururu ve kibirinden güvenli değildir. Kutsal olanı bozacaklar ve bakirelerimizin çiçeklerini bozacaklar. Savaşı kazan ya da yok ol, ben bir kadın olarak bunu yapacağım.”
Böylece Boudicca, "Cehennemin hor görülen bir kadın gibi öfke olmadığını" kanıtlayarak, Britanyalıları Romalılara karşı savaşmaya çağırmak için seferine başladı.
Boadicea, John Opie'nin Britanyalıları Haranguing'i. ( Kamu malı )
En İyi Resim: Sanatçının Kraliçe Boudicca izlenimi. Keltler, savaş boyası olarak kullanılan bir çivit boyası üretmek için Isatis Tinctoria adlı bir bitki kullanırlardı. Kaynak: beucephalus / Deviantart