ABD'li helikopterler, piyade saldırı öncesi, yılın Mart 1965'sini kullanarak havadan ateş yakıyorlar. Fotoğraf: Horst Faas / AP
İki dünya süper güçleri arasındaki son doğrudan askeri çatışma olan İkinci Çinhindi Savaşının ana kilometre taşları - SSCB ve ABD
Daha az yaygın olarak İkinci Çinhindi Savaşı olarak anılan Vietnam Savaşı, en büyük iki siyasi sistem arasındaki en parlak ve en uzun mücadeleydi. Bir yandan, anti-komünist dünyaya önderlik eden Amerika Birleşik Devletleri buna doğrudan katıldı, diğer yandan komünist dünyayı temsil eden Vietnam'ın Demokratik Cumhuriyeti, arkasında Moskova ve Pekin'i ayakta tuttu. Afganistan'daki savaş bile, zaman zaman Vietnam'daki savaşla karşılaştırılabilir, Soğuk Savaş'ın ana muhaliflerinin açık savaşta ideolojik makatlarını savunmaya hazır olduklarının bu kadar canlı bir kanıtı değildi.
Savaşın nedenleri hakkında muazzam miktarda araştırma, çok sayıda tarihi kitap ve binlerce gazete makalesi yazılmıştır. Genel olarak, ABD'nin hem ekonomik hem de politik çıkarları, yirminci yüzyılda birçok yönden Amerikan ordusunun en büyük askeri operasyonu haline gelen katliamı çekmeyi başaramadı. Ve en uzun kesin.
On yıl boyunca (resmen, ABD'nin Saygon'daki büyükelçiliğini koruyan son Amerikan askerleri, ülkeyi yalnızca 1975 yılında bıraktılar) Vietnam ormanlarında ve üstlerindeki göklerde, karada ve Laos ve Kamboçya havasında ve yarımadanın etrafındaki denizlerde savaşmayı başardılar. 3 403 ABD vatandaşları. Bu, İkinci Dünya Savaşı'na katılan Amerikalıların sayısından dört kat daha az: orada savaşan 100 milyondan fazla ABD vatandaşı. Vietnam Savaşı'ndaki zayiatların oranı II. Dünya Savaşı'ndaki oranın iki kat daha düşüktü: Vietnam ordusu 12 döneminde, Amerikan silahlı kuvvetleri 10 58 insanını kaybetti (her elli sekizde bir) ve tüm Dünya Savaşlarında dört yılda dört kez - 148 405 ( her otuzuncu var). Ancak psikolojik kayıplar çok daha önemliydi. Vietnam Savaşı’nın Amerikan toplumu üzerinde çok büyük bir etkisi oldu, ABD’nin uluslararası prestijine o kadar sert çarptı ki, iç ve dış dengeyi yeniden kurmak neredeyse on yıl sürdü - bu tür zararlar Afganistan’da kalmış Sovyetler Birliği’nde kaldı.
Tüm detaylarıyla boyamak tarih Vietnam Savaşı kısa bir makalede imkansız. Deneyimli araştırmacılar yüzlerce sayfa harcıyor - ve çalışmalarının arkasında bazı ayrıntılar bırakıyorlar. Ancak, kronolojiye bakmak ve felaketin nasıl arttığını anlamak oldukça gerçekçi, bu da Washington’un Vietnam Demokratik Cumhuriyeti ile Güney Vietnam arasındaki iç savaşta yer alma kararıyla sonuçlandı. İlk lezyonları 1960 yılında soldu.
1965 yıl
Amerikan silahlı kuvvetlerinin Kuzey ve Güney Vietnam arasındaki savaşa doğrudan katılımının resmi başlangıcı 8 Mart 1965'tir. Bu gün, Güney Çin Denizi kıyısında bir liman olan Da Nang'da, ilk iki ABD Deniz taburu boşalmaya başladı. Ancak Amerika'nın Vietnam İç Savaşı'na askeri müdahalesinin acil nedeni 1964 yılına dayanıyor. Bunlar Tonkin olayları olarak adlandırılan iki olaydır - Kuzey Vietnam torpido botlarının Amerikan muhriplerine saldırıları. Ve ilk olay gerçekten kabul ettiği Kuzey Vietnam tarafından organize edildiyse, daha sonra ortaya çıktığı üzere ABD askeri operasyonunun başlaması için resmi bir neden olarak görev yapan ikincisi aslında Amerikan tarafından ilham aldı ve radyo müdahalesinin, DRV'nin suçluluğunu doğruladığı iddia edildi, sahte olduğu ortaya çıktı. . Bununla birlikte, ikinci Tonkin olayından ertesi gün, Amerika Kuzey Vietnam ordusunun üslerine bombalama saldırıları başlattı ve filo. "Piercing Arrow" kod adını alan ilk bombardıman oldu.
ABD Deniz Kuvvetleri Da Nang'a iniş, Mart 8 1965. Fotoğraf: AP
1965'te bombalamaya devam edilecek ve genel olarak Thunder Peals adını alan 31 1968 ekim ayına kadar devam edecek. Aynı 1965’te, ilk büyük muharebe operasyonu ortaya çıkacak, sadece Güney Vietnam’ın birlikleri ve onların ana düşmanı olan Güney Vietnam Ulusal Kurtuluş Cephesi (Viet Cong) değil, Amerikan birlikleri de kara savaşında ilk kez karşı karşıya gelecekler. Deniz Kuvvetlerinin üssü Chulay bölgesinde yürüttüğü operasyon "Yıldız Işığı" idi. Resmen, zafer Amerikalılara gitti. Aslında, Viet Cong'un 1'in alayını yendiler, ancak partizanlar düşmanı ciddi şekilde kandırabildiler. Ayrıca, aynı yıl Temmuz ayında, Sovyet C-75 hava savunma füze sistemleri Vietnam'da ilk kez kullanıldı ve biraz daha erken, Nisan ayında, Kuzey Vietnamlı pilotlar iki Amerikan F-105 savaşçısını zorlayarak savaş puanlarını açtılar.
Aynı yıl, Amerikan ve Kuzey Vietnam ordusunun doğrudan savaş temasa girdiği ilk büyük kara savaşı gerçekleşti. Ya-Drang Vadisi'ndeki savaş olarak tarihe geçti ve Vietnam Savaşı'nın en şiddetli ve kanlı savaşlarından biri oldu. Her iki taraf da, savaşın sonucunu kendi galibiyetleri olarak görüyor, bununla birlikte, çeşitli kaynaklara göre bir buçuk ila üç bin insanın hayatının sona erdiğini iddia eden katliamın neredeyse hiçbir şeyle sonuçlanmadığını söylemek en doğruudur.
1966 yıl
Altmış altıncı belki de en sakin yıldı - karadaki çatışmalar açısından. Ancak havadaki savaş durmadı ve giderek küreselleşti. Bu yıl aralık ayında amerikan авиация ilk kez 17'nci paralel boyunca Kuzey ve Güney Vietnam'ı bölen askerden arındırılmış bölgeden çok daha yükseğe gitmeye ve DRV'nin başkenti Hanoi'ye bombalama saldırısı düzenlemeye karar verdi. Bombalamanın başarısı, bir hafta önce bir buçuk hafta önce “Kara Cuma” denilen Amerikalı pilotlar için pek teselli değildi. ABD Hava Kuvvetleri için bu gün 2 Aralık, tek bir günde Kuzey Vietnam tarafından vurulan sekiz savaş uçağını hemen kaybettikleri zaman XNUMX Aralık oldu. Bu Vietnam Savaşı'nda önce ya da sonra olmadı.
“Hanoi Geçit Töreninin” altı ay önce Hanoi'de organize edildiğini hatırlarsak, kayıplar ABD için daha fazla acı vericiydi: Savaşın başından aşağıya çekilen ve yakalanan 55 Amerikan pilotları Kuzey Vietnam'ın başkentinin sokaklarından geçti. DRV yetkilileri daha fazla harekete geçmeye cesaret edemedi: geçit töreni neredeyse bir Lynch mahkemesinde sona erdi. Kuzey Vietnam sakinlerinin Amerika’nın pilotlarına olan kişisel puanları, ülkelerinin DRV’ye resmi olarak savaş ilan etmemesine rağmen, kelimenin tam anlamıyla yakılan şehirler, köyler ve tarlalar, çok büyüktü.
Yıl hava savaşında büyük bir ABD başarısıyla başladı. Ocak ayındaki 2 "Bolo" operasyonu sonucunda Amerikalılar "kara Cuma" kaybını telafi etmeyi başardılar. En yeni Sovyet MiG-21 avcılarının beşi tuzağa düştü ve bir kerede vuruldu - bu tür uçakların Vietnam savaşı sırasındaki en büyük kayıplarıydı.
Ancak bu yıl aynı zamanda Amerikan ordusunun aylık zararlarının 1000 kişilerini aştığı savaşın başından beri ilk oldu. Bu Mart ayında gerçekleşti ve operasyon Şubat ayının sonunda, o sırada ABD birliklerinin en büyük kara harekatı olan Operasyon Kavşağı Şehri (Junction City) tarafından başlatıldı. Buna, Güney Vietnam ordusunun büyüklük birimlerinde bulunan binlerce Amerikan askerinin 25'inden fazlası katıldı. Nodal İstasyon Operasyonu, Vietnam Savaşı tarihine hava taşımacılığının tek olayı olarak dahil edildi - paraşütçüler sadece helikopterlerden indirildikten önce ve sonra. Ancak, partizan hareketinin karargâhının ortadan kaldırılması ve Ho Chi Minh izi boyunca insanların ve silahların hareketlerinin engellenmesi belirtilen hedefine ABD Ordusunun emri ile ulaşılamadı.
Nodal İstasyon Operasyonu sırasında hava saldırısı, Şubat 1967. Fotoğraf: AP
Dacto’daki Kasım ayında çıkan 1967 savaşının sonucu da belirsizdi. Bu isim, bir yandan Amerikan ve Güney Vietnam ordusu, bir yandan da Güney Vietnam Merkez Platosu'nda çıkan DRV ordusunun alt bölümleri arasındaki bir dizi savaşa verildi. Ölçek ve acılık, savaş, iki yıl önce savaşmış olan Ya-Drang'daki savaşı bile gölgede bıraktı: sadece resmi olarak onaylanan verilere göre, taraflar orada yaralananların sayısını iki katına çıkarmadan, 2000 insanları hakkında kaybetti.
Amerikan medyasındaki bu kanlı savaş mümkün olduğunca az konuşmaya çalıştı ve tarihçiler bunun Ya-Drang vadisindeki savaştan daha kötü olduğunu biliyorlar. Bunun temel nedenlerinden biri, o yılın sonbaharında ABD’de savaş karşıtı duyumlardaki keskin yükseliş oldu. Hızla büyüyen kayıplar, eve dönen ilk Vietnamlı gazilerin kan kıran masalları, hızla yayılan barışsever hippi görüşleriyle çarpılarak, en ünlü savaş karşıtı eylemlerden biri oldu. Ekim ayında, Vietnam’daki savaşa karşı ilk ulusal protesto Amerika’da gerçekleşti - Pentagon Mart’ı. Ondan sonra Beyaz Saray artık savaş karşıtı duygulara kör gözle bakamadı ve Vietnam’daki eski politikaya devam edemedi. Ve bu en doğrudan şekilde, gelecek yılın olaylarını önceden belirledi.
1968 yıl
Savaş karşıtı kampanyanın Amerika Birleşik Devletleri'ndeki başarısı mantıklıydı: cumhurbaşkanlığı seçimi gelecek yıl başlayacaktı ve tek bir aday seçmenlerin önemli bir kısmının zihnini sallayamayacaktı. Dahası, Amerikan ordusunun hızla artan kayıpları, Amerika Birleşik Devletleri'nin uluslararası arenada hızla kötüleşen görüntüsü ve toplumdaki savaş muhaliflerinin sayısındaki belirgin üstünlüğü, görevdeki Cumhurbaşkanı Lyndon Johnson'ı ikinci bir dönem için koşmayı reddettiğini ilan etmeye zorladı. Seçmenlerin hatırasının kategorik bir "şahin" olarak kalmaması için Johnson, Mart ayındaki bu açıklama ile aynı anda Kuzey Vietnam'ın ana kısmının bombalanmasının durdurulması emrini veriyor. Tam olarak Birleşik Devletler başkanlık seçiminin arifesinde, yalnızca Ekim 31’i bırakacak.
Ancak yalnızca Amerika’daki savaş karşıtı konuşmalar şahinlerin pozisyonlarını o kadar sert sallamak için yeterli olmayacaktı. Diğer bir neden, biri Ocak ayının sonunda, ikincisi de Mayıs ayının başında yapılan Viet Cong’un iki büyük çaplı saldırısıydı. Her iki saldırgan da Kuzey Vietnam'a stratejik bir kazanç getirmediyse de, Saygon rejiminin muhaliflerinin güç ve yeteneklerinin ABD ve Güney Vietnam ordusunun çabalarına rağmen arttığını açıkça gösterdiler. Paris'teki ikinci mayıs taarruzundan sonra, Hanoi ve Saygon arasındaki barış müzakerelerinin ön aşamasının başlaması tesadüf değil.
Kasım 5, "Vietnam'daki onurlu barışın" etrafındaki söylemlere dayanarak rakiplerini yenen ABD'nin yeni başkanı olur. Tarihinde, hükümdarlığının dört yılında 180 derecelerinde siyasette dolaşmayı başarabilen ve kariyerini ABD siyaset tarihinin en büyük skandalı olarak bitiren bir adam olarak tarihe geçen Nixon'dur.
İki dünya süper güçleri arasındaki son doğrudan askeri çatışma olan İkinci Çinhindi Savaşının ana kilometre taşları - SSCB ve ABD
1969 yıl
Bu yıl, Amerikan ordusunun Vietnam'daki en büyük mevcudiyeti ve zararlarında feci bir büyüme yılıydı. Nisan ayından itibaren ABD Ordusu'nun 543 400 askerleri Güney Vietnam'daydı ve Amerikan iç savaşında Amerikan müdahalesinin aktif aşamasının başlamasından bu yana kayıplarla mücadele, Kore Savaşı sırasındaki kayıpları aştı.
Amerika’da savaş karşıtı duyarlılığın artmasının arka planına karşı yaygın olarak yayılan bu veriler, Nixon yönetiminin “Vietnam’ın” başlangıcını ilan etmesine neden oldu - bu, ABD’nin kara kuvvetlerinin Güney Vietnam’lı birliklerle tamamen değiştirildiğini gösteriyor. 8 bu Haziran'da halka açıklandı ve tam olarak bir ay sonra, Temmuz 8'ta Amerikan birlikleri aslında Güney Vietnam topraklarından ayrılmaya başladı. Ancak, kalan ABD havacılık birimlerinin Vietnam’a değil, Viet Cong’un ve Kuzey Vietnam ordusunun arz üslerini imha etmeye çalıştıkları komşu Kamboçya’ya büyük saldırılar düzenlemeye devam etmelerini engellemedi.
Fakat eğer yıl sonunda Vietnam’da çatışmalar azaldı, ABD’nin siyasi savaşlarında yeni bir güçle alevlendi. Kasım ayının ortalarında, Songmee’deki ABD ordusunun savaş suçlarının detayları açıklandı. Bu dünyaca ünlü trajedi, Binbaşı William Kelly'nin emriyle düzenlenmiş ve yarım gün sivilin vurulmasıyla üç gün sonra, Vietnam Savaşı'na karşı uzun süredir planlanan ikinci ulusal protesto yürüyüşü için bir tür katalizör haline geldi. Üstelik Amerika'nın kendisinde “Vietnamlı” nın düşürülmesinin değil, savaşın tırmanmasının bir yolu olarak kabul edildi, çünkü ABD kara kuvvetleri gerçekten de Vietnam'dan çekilmesine rağmen, hava kuvvetleri eylemlerini sadece yoğunlaştırdı.
1970 yıl
“Vietnamlıların” Vietnam Savaşı'nı nasıl olumsuz etkilediğine, ABD Ordusu ve Güney Vietnam ordusuyla birlikte Kamboçya istilasına başladığında 1970'in Nisan ayında çok net bir şekilde anlaşıldı. Operasyonun resmi amacı, Viet Cong'un üsleri ve DRV ordusunun Kamboçya topraklarındaki imhasıydı. Aslında, taarruzun temel amacı, ABD'nin yakın zamanda Norodom Sihanouk'un nötrist kabinesini deviren komünizm karşıtı Kamboçyalı General Lon Nol hükümetini destekleme arzusuydu. Sekiz bin Amerikalı birlik Kamboçya'yı yalnızca Temmuz ayının sonunda terk etti, ancak Güney Vietnamlılar Amerikalıların en aktif hava desteği ile ülkenin bütün bölgesini neredeyse kontrol etmeye devam etti. Sonuç olarak, Vietnam iç savaşı komşu devlete yayıldı ve Washington'un siyasi oyunları nihayet Kamboçya'da Pol Pot rejiminin kurulması olan yirminci yüzyılın en korkunç insani felaketlerinden birine yol açtı.
Kamboçya hükümet güçlerinin askerleri, ölen Khmer Rouge militanlarının Kamboçya'nın başkenti Phnom Penh'in kuzeybatısındaki 52 günü kuşatmasını bozdu. Kasım yılı 16 1973. Fotoğraf: AP
Aynı yıl, ama zaten Kasım ayının sonunda, Amerikan istihbaratının en iyi hazırlanmış operasyonlarından biri olan Hanoi yakınlarındaki Shontey hapishane kampına yapılan baskında, son derece yüksek bir çöküş yaşandı. Elli Kuzey Vietnam askerini yaklaşık imha etmiş ve tek bir dövüşçüyü kaybetmemiş olan Amerikan özel kuvvetleri, tek bir vatandaşı serbest bırakamadı. Sırf kampta birkaç ay boyunca Amerikan savaş esirlerinin olmadığı için. Uzun yıllardır süren bu yüksek fiyasko, Amerikan istihbaratının ve özel kuvvetlerin liderliğinin yetersiz kalmasının bir sembolü haline geldi, ama nihayetinde komut sisteminin basitleştirilmesine ve iyileştirilmesine ve özel operasyonların planlanmasına yol açtı.
1971 yıl
Nispeten barışçıl bir şekilde başlayan yıl, Laos'un işgali başladığında olduğu gibi savaş tarihine girdi. ABD Kongresi Lamshon 719 operasyonunda kara birliklerinin kullanımını yasaklasa da, ABD havacılık ve topçuları Güney Vietnam kuvvetlerinin işgalini aktif olarak destekledi. Küçük bir ülkenin tarihindeki en kanlı olan Lao topraklarına bir buçuk ay harcadılar. Kamboçya'nın işgalinde olduğu gibi, resmi sebep Viet Cong üslerini ve tedarik hattını ortadan kaldırma isteği idi. Ancak Laos'ta Amerikan yanlısı bir hükümet yoktu ve sonuç olarak, tüm Amerikan desteğine rağmen Güney Vietnam ordusu geri çekilmek zorunda kaldı.
Laos sınırındaki Amerikan nişancıları. Şubat, 1971. Fotoğraf: AP
Bu olaylar, Amerika'da savaş karşıtı duyarlılıkların daha da artmasına neden oldu ve bu da Vietnam gazilerinin askeri ödüllerinden reddedilmesiyle ilgili meşhur eylemle sonuçlandı. Birkaç yüz kişi madalyalarını Capitol’in basamağına koştu, katılması zorlanan savaşın amaçlarını ve yöntemlerini protesto ettiler. Ancak bu radikal yöntemler bile Nixon yönetimini "Vietnamlaştırma" sürecinden çıkaramadı. Sonuç olarak, yılın sonunda Amerikan havacılığı, Kuzey Vietnam topraklarına birkaç bombalama saldırısı yapma emri aldı - ve idam etti.
1972 yıl
Nixon'un “Vietnamlı” nın zirvesinin düşmesi 1972'taydı - barış gücü olarak başlayan, hızla yükselişe geçen bir politika ve sonunda, başlatıcılarının çabalarına rağmen, savaşın onsuz olabileceğinden çok daha hızlı olmasına neden oldu. ABD Ordusu, 1972’te, Viet Cong’un geniş çaplı taarruzuyla baş edebilmek amacıyla, DRV ordusunun desteğiyle, Kuzey Vietnam topraklarının düzenli olarak yoğun bombardımanına devam ediyor. Buna ek olarak, Amerika, Kuzey Vietnam limanlarını havadan almaya karar veriyor - Doğu Bloğunun tepkimesi korkusundan dolayı savaşın başında kimsenin atmadığı bir adım.
Havadaki ve denizdeki muharebe operasyonlarının keskin bir şekilde yoğunlaşmasının arka planında, ABD Ordusunun son kara birimi tahliye ediliyor. Ancak bu barışçıl adım, Kuzey Vietnam'ın liderliğini Viet Cong'un doğrudan desteğini bırakmaya ikna edemedi. Ve sonra Amerika radikal bir önlem almaya karar veriyor: Washington’un emriyle Kuzey Vietnam’ın en büyük şehirlerinin halı bombalanması - Hanoi ve Hafon - stratejik bombardımanların kullanılmasıyla başlıyor.
1973 yıl
Bu yıl savaşın tarihine bir dönüm noktası olarak girdi - ABD'nin askeri operasyonlardan tamamen çekilme zamanı. Bu adımın resmi olarak onaylanması, savaşın sona ermesi ve Vietnam’daki barışın yeniden sağlanmasına ilişkin Paris Anlaşması’nın imzalanmasıydı. Savaşta dört ana katılımcının temsilcileri tarafından imzalandı: Bir yandan Kuzey Vietnam ve Viet Cong, diğer yandan Amerika Birleşik Devletleri ve Güney Vietnam.
Paris Barış Anlaşmasını İmzalamak, Ocak 27, 1973. Fotoğraf: Wikipedia.org
Anlaşma, ABD Ordusu tarafından Vietnam’daki askeri operasyonların derhal durdurulmasına ve Amerikan askeri birliklerinin iki ay içinde tüm ABD askeri üslerinin elimine edilmesiyle tamamen geri çekilmesine ilişkin anlaşma sağladı. Ayrıca, taraflar savaş esirlerini değiş tokuş etmek zorunda kaldılar ve Güney Vietnam serbest demokratik seçimler yapma zorunluluğunu üstlendi. Aslında, yalnızca Amerika'nın Vietnam Savaşı'na doğrudan katılımını durdurduğu ve Mart ayı sonuna kadar Kuzey Vietnam'a transfer olan tüm mahkumlarını geri aldığı gerçeği ile sona erdi. Hiçbir seçim yapılmadı ve ateşkes her iki tarafa da Saygon ve Hanoi tarafından ihlal edildi.
Aynı yılın Ağustos ayında, ABD Kongresi en önemli kararı verdi: Bundan böyle, Indochina'daki Amerikan silahlı kuvvetlerinin düşmanlıklarda kullanımı yasaklandı. Ancak Amerikan ordusunun ayrılması, Washington’un Saygon’daki rejime siyasi ve askeri-ekonomik desteğinin kesilmesi anlamına gelmiyordu.
1974 yıl
Ocak 1974-th, ateşkes olaylarının periyodik olarak ihlal edilmesinin, düşmanlıkların fiili olarak yeniden başlatılmasına neden olduğu andı. Ve adalet içinde, bu sefer başlatıcının Vietcong olduğu belirtilmelidir. Daha doğrusu, Hanoi: Kuzey Vietnam ordusu, Paris Anlaşması’nın Güney Vietnam topraklarında kalmasının yasak olduğu DRV’de yabancı olarak kabul edilmedi. Buna göre, hükümeti Kuzey Vietnam ordusunu geri çekmek istemedi.
Viet Cong ve Kuzey Vietnam’ın yılın başındaki taarruzu, göreceli bir başarı ile Güney Vietnam’ın birlikleri tarafından durdurulmuştu. Bu büyük ölçüde yirmi bininci Amerikan askeri danışman grubunun saflarındaki mevcudiyetiyle belirlendi: barış anlaşması uyarınca Saygon hizmetlerini kullanma hakkına sahipti. Fakat siyasi istikrarı her gün zayıflayan Saigon'un son başarısıydı. Ayrıca, ulusal ve uluslararası arenada, Haziran ayında kurulan Güney Vietnam Geçici Devrim Hükümeti, 1969’te aktif bir şekilde faaliyet gösteriyor ve daha fazla siyasi ağırlık ve sempati kazanıyordu. Ne de olsa, Paris'teki barış görüşmelerinde Viet Cong'u temsil eden bu siyasi yapıydı - ve şimdi Güney Vietnam topraklarındaki yakın gelecekteki gücünde giderek artan bir şekilde gerçek olarak algılanan kişi o oldu. Buna ve aşırı ısınan askeri harcamalarda ortaya çıkan krize ve Güney Vietnam ekonomisi politikasının tutarlı bir şekilde sıkılaştırılmasına katkıda bulundu.
Yılın ikinci yarısının Viet Cong ve Kuzey Vietnam lehine durumun son tersine dönme zamanı olması şaşırtıcı değildir. Önemli nokta, Ağustos ayında, Watergate skandalının bir sonucu olarak - ABD tarihinin en yüksek siyasi açığa çıkması - Saigon'un okyanusun karşısındaki ana müttefiki Richard Nixon'un istifaya zorlanmasıydı. Ve Aralık ayında Güney Vietnam Geçici Devrimci Hükümeti ve DRV ordusunun silahlı kuvvetleri, Fuoklong eyaleti üzerinde çok hızlı bir kontrol sağlayan belirleyici bir saldırı başlattı.
1975 yıl
Resmen, Fuklong Viet Cong ve Kuzey Vietnam birliklerinin tam kontrolü ancak Ocak 6 ve 1975 ile başladı. Ancak operasyonun en önemli sonucu bölgesel başarı değildi, ama saldırganın ABD'den önemli bir tepki vermemesiydi. Siyasi krizler ve savaş karşıtı gösterilerle sarsılmış olan Amerika, Paris Anlaşmasının şartlarına tam olarak uymak zorunda kaldı. Böylece, Hanoi ve müttefikleri ellerini çözdüler.
Mart 1, savaşın bütün tarihi boyunca Güney Vietnam Geçici Devrim Hükümeti ve DRV'nin en iddialı saldırgan güçlerine başladı. Saldırganlar kelimenin tam anlamıyla Güney Vietnam merkez dağ silsilesi yamaçlarından güneye doğru yuvarlandı. Nisan ayı başında, toplamda yaklaşık 12 milyon nüfusa sahip olan 8 eyaletlerini tamamen özgürleştirebildiler. O zamana kadar Güney Vietnam ordusu, en çok savaşa hazır birimler ve silahlarının yarısı dahil olmak üzere, personelin üçte birinden fazlasını kaybetmişti. Saygon'un çöküşü kaçınılmazdı ve Amerika Birleşik Devletleri kaybedilen müttefiki için son görevini yerine getirmeye karar verdi: Washington, Viet Cong yönetimine girmek istemeyen herkesin tahliyesini organize etti. Gusty Wind adlı operasyon, nisan ayında 29'te şafakta başladı ve binden fazla Amerikan vatandaşı olan 18 saatlerinin hemen üzerinde ve Amerikan uçaklarında ve helikopterlerinde binlerce Amerikan vatandaşı ve neredeyse 7000 mültecileri Saygon'u terk etti. Nisan 30 sabahı beş buçukta, Saygon havaalanında Tan Son Nhut havaalanındaki roket saldırısı sonucu iki Amerikan denizcisi öldürüldü - Vietnam Savaşı sırasında Amerikalılar arasında son kurbanlar. Saygon’daki cumhurbaşkanlığı sarayının önündeki bahçede öğlen vakti, kapıyı vuran Kuzey Vietnam tankı T-54’a girdi: bu ünlü fotoğraf, Vietnam savaşının sona ermesinin bir sembolü oldu. Birkaç saat sonra, aynı sarayda, Güney Vietnam'ın tamamen teslim edilmesi imzalandı ve bir buçuk yıl boyunca kolonisi olan ülkeyi birleştiren ve özgürleştiren, dünyanın siyasi haritasında - Vietnam Sosyalist Cumhuriyeti'nde yeni bir devlet ortaya çıktı.
Kapıyı vuran Kuzey Vietnam tankı T-54, Saygon'daki başkanlık sarayının topraklarına girdi: bu ünlü fotoğraf Vietnam Savaşı'nın sona ermesinin bir sembolü oldu. Fotoğraf: AP
Vietnam-Afgan geçişi
Elbette, Güney Vietnam’ın muhaliflerinin zaferi, dünyanın başlıca komünist güçlerinin - SSCB ve Çin’in yanı sıra Saigon’un ABD müdahalesiz uzun direnişinin aktif desteği olmadan da mümkün değildi. Fakat ne Sovyet ne de Çin birlikleri Güney Vietnam topraklarındaki düşmanlıklara doğrudan katılmadılar. Temmuz 1965’ten Aralık’a kadar 1974’in, 6359 generallerini ve subaylarını ve daha fazla 4500 askerini ve askerlik hizmetini verenleri Vietnam’a göndermiş olmalarına rağmen, popüler efsanelere aykırı hiçbiri Amerikalılarla savaşlara katılmamışlardı. Güney Vietnamlı Her ne kadar Sovyet roket mühendisleri Amerikan uçağını DRV bölgesi üzerinde vurdularsa da, Sovyet teknisyenleri ve teknisyenleri, en yeni Sovyet savaşçıları MiG-21 ve Vietnamlı pilotların kontrolündeki "büyük kardeşleri" MiG-17 ve MiG-15'e hizmet etti.
Ne yazık ki, Sovyet ordusu ve daha da önemlisi, politikacılar, Vietnam Savaşı’nın Amerikan’ın bu kadar yüksek bir fiyata öğrendiği dersleri zaman içerisinde analiz etmeyi başaramadılar. Amerikan Komutanlığı ve ABD yönetimi tarafından Vietnam Savaşı sırasında yapılan hataların çoğu, SSCB sadece dört yıl sonra başlayacaktır - Aralık ayında, Sovyet birlikleri Afganistan'a girdiğinde 1979. Ama tamamen farklı bir hikaye olacak ...