Tamam, öyleyse ben bir profesörüm. Bazen bir şeyler söylerim. Ama kayıt için bir tarihçi olmadığımı belirteceğim. Ve Amerikan köleliği söz konusu olduğunda kesinlikle "her şeyi bilen" değilim. Okuduğum makalelerden, izlediğim programlardan ve arkadaşlarım ve iş arkadaşlarımla yaptığım sohbetlerden sürekli yeni şeyler öğreniyorum. K-12 okul günlerimden kölelik üzerine özel dersler hatırlamıyorum. Bu onların olmadığı anlamına gelmez; o yok onlar bir iz bırakmadı anlamına gelir. Yeterince öğrenmiş olsaydım, kalıcı bir tane bırakacaktı.
Oberlin Koleji'ne gidene ve fiilen belirli kurslar alana kadar herhangi bir tutarlılık veya yaygınlık ile özgürleşme öncesi (veya sonrası) Siyah Amerikan deneyimlerine maruz kalmadığımı biliyorum. Neyse ki okula kabul edildim. Neyse ki benim için, ailem ve ben bunun için ödeme yapabildik (yaklaşık 3 dönem). Neyse ki benim için kurslar verildi. Neyse ki benim için onları almayı seçebildim. Ve bugün hala ödediğim öğrenci borcuna değdi. Ülkemiz okullarında gençlerimizin büyük bir bölümünde bu tür seçenekler verilmiyor; ne olduğuverilen gereksinimler ve değerlendirmelerdir. Bu ülkedeki eğitim kurumları, gençleri yetişkinler olarak üretken ve tatmin edici bir yaşam sürmeye hazırlamak için ilgili olduğu düşünülen materyalleri kapsayacak şekilde oluşturulmuştur. Ancak müfredatı oluşturan şeyler - özellikle ELA ve Tarih alanlarında - sakınma, inkar ve yanlışlık üzerine derinden yerleşmiştir; ve pek çok genç bunu tam olarak anlıyor.
Irk, Amerikan toplumunun her yönünü etkiliyor. Biz onun içine düştük; gözeneklerimizi doyurur ve soyadımıza yansır. İçinde yaşadığımız konutları ve uymamız gereken yasaları rahatsız ediyor. Ulusun fiziksel ve sembolik çerçevesinde var. Ve nesilden nesile aktarıldıkça geçmeye devam ediyor. İnsanlar onu silkelemek, sürmek, dikiz aynasına hızla bakmak ve hareket etmeye devam etmek istiyor. Ama kaçınılmazdır. Irk (ve ırkçılık) toplumumuza nüfuz eder. Ve yine, çocuklarımız bunu biliyor. Ancak birçoğu bunun nasıl ve neden olduğunu ve neden bu kadar yaygın kaldığını gerçekten anlamıyor. Gerçekten değil . Onlardan bu farkındalık olmadan yaşamalarını beklemek, onları yetersiz ve eğitimsiz bırakmaktır. Ve toplumumuzu ölümüne yaklaştırır.
Dürüst olacağım. Bazı günler umut duygum son derece küçük görünüyor.
Ama daha çok "yarım bardak dolu" türden bir kız olmaya çalıştığım için, iyi haberlerle başlayacağım: elimizde gülünç derecede büyük miktarda kaynağımız var. Kariyerlerini, hayatlarını Amerika'da kölelik sırasında ve bunun sonucu olarak meydana gelen deneyimlerin ve olayların genişliğini aktarmaya adayan (ve yapmaya devam eden) akademisyenler ve yazarlar var. Bu metinlerden bazıları birinci elden anlatılardır, diğerleri ise özenli ve dayanılmaz araştırmalar içeren kayıtlara, belgelere ve sözlü tarihlere dayanmaktadır. Ve sanatımız var - müzik, drama, dans, görsel sanat. Şimdi kötü habere gelelim: Bu materyallerin çoğu sınıflarımızda kullanılmıyor, kesinlikle ulusal düzeyde değil. Ve bunun çoğu, tüm "tarih galipler tarafından yazılır" olayı ile ilgilidir."Galip gelenlerin" (beyaz insanlar) torunlarının çoğu korkmuş, savunmacı ve kölelikle bağlantılarını kabul etmeye isteksizdir; öğrenmekten nefret ederler ve başkalarının bunu yapma hakkını reddetmekte ısrar ederler (Hızlı örnek:Idaho'nun Evi Bill 377 ).
"Beyaz korku" hakkında bir tek kelime konuşmayacağım. Burada bunun için yeterli zaman yok (ama buna değinen harika kitaplar var). Durumumuz çok kötü. Amerikan toplumu tehlikede. Ciddi anlamda. Çocuklarımızın linç olayları hakkında bilgi sahibi olması gerekiyor - sadece bunların nasıl gerçekleştiğini değil, nasıl gerçekleştiğini, ebeveynlerin çocuklarını işkenceye ve cinayete tanık olmaları için getirdiklerini. Siyah toplulukları hedef alan beyaz adam çetelerinin ellerinde toplu cinayetlerin işlendiğini bilmeleri gerekiyor. Irkçılığın çoğunlukla Güney'de yaşanan bir şey olmadığını, tüm kolonilerde / eyaletlerde siyahların terörize edildiğini bilmeleri gerekiyor. Siyah çocuklar için okuma-yazma izni verilmemesinin nasıl bir şey olduğunu, okuma yazma cesareti gösteren siyahların bunu yaşamları için riske attığını bilmeleri gerekiyor. Ayrıca siyahların nasıl isyan ettiğini, direndiğini de bilmeleri gerekiyor.Bazı beyazların, güvenli bir şekilde kök salmış olsalar bile, beyazlığın kurallarına her zaman uymadıklarını bilmeleri gerekir. Bunların nasıl başladığını bilmeleri gerekiyor.
Bunu yapmaya hazır mıyız? Belki değil ama yine de yapmamız gerekiyor. Korku bazen insanlar için bir motivasyon kaynağıdır, ancak bu durumda tam tersi bir etki yaratmıştır. Aslında, birçok Amerikalının onlar ne olduğunu görmek zorunda kalmamak için kendi dikiz aynaları paramparça başarmış düşünüyorum arkalarında. Yapılması tehlikeli bir şey. Ve bedelini çocuklarımız ödüyor. Ve korkudan bahsetmişken, gençlerimizin çoğu bunun çok ötesinde; korkuyorlar. Buna makul bir tepki şu düşünceler olabilir: onları köleliğin kirli ayrıntılarına, yüzey seviyesinin ötesinde ve uzun bir süre boyunca - iyice - ifşa ederek neden korkutasınız? Neden işleri geçmiş zamanda tutup işleri bir veya iki Birimle sınırlamayasınız? Bu yeterli değil mi?
Hayır değil. Çocuklarımız gerçeği hak ediyor. Amerika'nın ne olduğu ve nasıl ortaya çıktığına dair katmanlı karmaşıklıklarla mücadele etme şansını hak ediyorlar. Ve bu, Amerikan köleliğinin tutarlı tartışmalarını gerektiriyor. Ne olduğu için çağrılması gerekiyor: iç terörizm . Çocuklarımız çirkin gerçekleri öğrendikten sonra, insanlığın ne olması gerektiğini anlayacaklar. Bir dereceye kadar güven ve kesinlik ile, önceki nesillerin tamamlayamadığı işi üstlenebilirler. Dikkatli hareket edecekler ve neyi arayacaklarını, neyden kaçınacaklarını bilecekler. Ve olayların neden bu kadar berbat olduğunun nedenleri onlar için açık olacaktır. Ve evet, süreç sancılı olacak.
Dürüst olmak gerekirse, korku olayına geri dönmeliyim. Çocuklarını (ve kendilerini) grafik materyallere maruz kalmaktan korumak istediklerini iddia eden insanlara (çoğu beyaz) cevabım kocaman bir göz dönmesi ve ardından kaynayan bir öfke oldu. Çünkü beyazlığın en güzel örneğidir. BIPOC halkı, ırkçılığı ve şiddeti hayatlarına dahil etmeme ya da bu konuyu doğrudan ele alma lüksüne sahip değil. Köleliğin "geçmişi", yaşamı tehdit edecek şekillerde doğrudan onların "bugününü" etkiler. Bu aşırı tedbirli insanlar, kölelik kurumunun on yıldan on yıl sonra, her yıl, her ay, her gün, saatlerce, dakika dakika, siyahlar için kölelik kurumunun nasıl olduğu hakkında (daha fazla) okumaya başladıklarında - güçlü hissediyorum bakış açıları değişecek.
Geleneksel köle anlatıları öğrettiğimde, öğrencilerim okudukları karşısında şok oluyorlar. Bir dizi duyguya maruz kalıyorlar. Ve her seferinde en az biri, bir kişinin (özellikle de kendisini Hristiyan olarak tanımlayan birinin) bu ilk elden anlatılan şekillerde başka bir kişiye nasıl eziyet ve işkence edebileceğini anlamadıklarını haykırıyor. Uzaklaşma ve ayrılma yönünde bir dürtü bu söyleyiş olduğunu Gizli ( Ben böyle bir şey yapmaz) ve buna bir tehlike var. Ancak sorunun kendisi son derece önemlidir ve açıklamalar vardır. Amerika'nın nasıl (ve neden) beyazlaştığını öğrenmek için bu ülkedeki eğitimin en önemli hedeflerinden biri olması gerekiyor. Çünkü bu süreç ile kölelik ve ırkçılık arasında doğrudan bir ilişki var.
Cesur olmamız gerekiyor. Ve gençlerimizi daha çok takdir etmeliyiz. Geçen yıl neye katlanmak zorunda olduklarını bir düşünün. Zaten travma yaşadılar. Şiddeti görüyorlar (defalarca). Onlara hayatta kalmalarını ve tamir takımlarını koymaları için gerekli araçları vermek bizim işimiz. Belki de herhangi bir büyük ölçekli eğitim reformunun buna odaklanacağını düşünmek aptallıktır. "Irk" ve "ırkçılık" kelimelerini söylemenin bile "Amerikan dışı" olduğuna inanan o kadar çok insan var ki. Eleştirel ırk teorisine karşı tepkiyi düşünüyorum ve utanıyorum. Ve kafamda dönüp duran, beni bazı geceler ayakta tutan bir düşünceye sahibim: Yeni nesil ırkçılığın çirkin şeylerinin nasıl ortaya çıktığını ve geliştiğini bilmiyorsa, onu nasıl tanımlayıp yenebilecekler. kendi içinde mi?
Eğitim kurumlarımızın önemli ölçüde değişmesi gerekiyor. Kapılarını sadece beyaz çocuklara açan ilk Amerikan okulunun (Boston Latin Okulu ) 1635'te kurulduğu 17. yüzyılda değiliz . Ruby Bridges adlı 6 yaşındaki cesur, küçük bir çocuğun tamamen beyaz William Frantz İlköğretim Okulu'nun kapılarından içeri adım attığı ve korkutucu bir alandan diğerine geçtiği 20. yüzyılın ortalarında değiliz . 21. yüzyıl olduğundan, tüm ırk ve cinsiyet kimliklerinden çocuklar teknik olarak devlet okullarına gidebilirler, ancak Güney Yoksulluk Yasası Merkezi tarafından yapılan araştırmaya göre , ülkenin dört bir yanındaki lise Yaşlıları kölelik ve akademik standartların çoğu hakkında neredeyse hiç temel bilgiye sahip değil. bunlara gerek yok.
Daha iyisini yapmaya ihtiyacımız var. Ve biz yapabiliriz. Afrika-Amerikan edebiyatı araştırması (bir üniversite kursu) Öğretmenliği yeni bitirdiğim bir köle anlatısıyla başlıyor ve bitiyor. Öğrencilerin birçoğu için, bu sadece bir Amerikan Kölesi olan Frederick Douglass'ın Hayatının Anlatısı'nı ilk kez okumaları değildi ; köleleştirilmiş bir insan tarafından yazıya ilk kez maruz kalmalarıdır. Ve neredeyse hiçbiri Harriet Jacobs'un bir Köle Kızın Yaşamındaki Olayları duymamıştı . Octavia Butler, Kindred'ın yeni köle anlatısını okuyarak ve tartışarak yarıyılı bitirdik.. Köleliğin içine ve dışına itilirken, geçmişi ve bugünü bir araya getirerek, hepimizin nasıl bağlantılı olduğumuzu fark ederek, karakterler aracılığıyla "hayali özdeşleşim" ile meşgul olduk. Bazen yorucuydu ama başardık. Şimdi bildiğimiz şey silinemez; öğrenilmemiş olamaz. Ve bu deneyim bir seçim olmamalı; bunun bir gereklilik olması gerekiyor.
Geliştirmeye çalıştığınız herhangi bir beceriye uygulanabilecek daha hızlı öğrenme hakkında beş ders Bu yıl bir gitarı elime almamın üzerinden 20 yıl geçmiş olacak. O enstrümana binlerce saat ve kelimenin tam anlamıyla kan, ter ve gözyaşı koydum ve buna değdi.
King, ırkçılığın "toprağımızda çam ağaçları kadar doğal" olduğuna ve beyaz Amerika'yı "ruhuna" zehirlediğine inanıyordu. Okullarda Irk Teorisi. Çoğu, hukuk fakültesi dışında pek az kişinin uğraştığı bir akademik analiz olan CRT'yi tanımlayamamış olsa da, gericiler bu terimi Amerika'daki herhangi bir ırkçılık tartışması için her şeyi kapsayan bir terim olarak kullanıyor.
İyi haberlerim var, 21. yüzyılda zenginliğimiz ve teknolojimizle Amerika'da ve hatta dünyada yoksulluğu sona erdirme yeteneğine sahibiz. Tüm insanlar için oldukça rahat ve istikrarlı bir yaşam sağlayabiliriz.
Buradaki soru açıktır: Tanrı bize sevmeyi öğretiyorsa, neden kendimden nefret edeyim? Keşke İncil'den alıntı yapacak olan bir Hristiyan'dan LGBT+'ların cehenneme gideceğini sorabilsem. Ama artık bu insanları tanımıyorum, onlarla birlikte geçen bir çocukluktan sonra nihayet kendimi özgür bıraktım.
Güney Delhi restoranında otururken aç gözlerim menüyü taradı. Bombay Ördeği'ni yakaladılar ve hemen siparişi verdiler.
Ve sabahın köründe sokakta yürürken hiçbir şeye cevap veremedim. Yaşadığım şehrin tanıdık, “güvenli” bir bölgesinde tanıdık bir sokak.
Tom Hiddleston, zayıf ekran testleri nedeniyle Marvel'ın Loki'nin kaderini 'Thor: The Dark World'de değiştirmesi hakkındaki düşüncelerini paylaşıyor.
Prenses Anne'nin kızı Zara Tindall ve kocası Mike Tindall bu yıl 10. evlilik yıldönümlerini kutluyorlar.
Golnesa 'GG' Gharachedaghi, eski 'RHOC' yıldızı 'Shahs of Sunster' yıldızını bilmediğini iddia ettikten sonra Kelly Dodd'u alkışlıyor.
Birçok izleyici Mobius M. Mobius'un kaç yaşında olduğunu merak ediyor ve 'Loki' yönetmeni Kate Herron'un bir ipucu olabilir.
Gerçek şu ki, bu mega sellerden birini vurma şansınız her yıl aynıdır: yüzde 1.
Laboratuvarda yaratılan, sürdürülebilir ve çevresel etkisi azaltılmış yeni bir evcil hayvan mamaları dönemi geliyor. Ama evcil hayvanlar - ve onların insanları - bundan hoşlanacak mı?
O mükemmel kahve için dünyayı mı arıyorsunuz? Belki de kendi kahve çekirdeklerinizi kavurmanın güzel sanatlarını ve bilimini öğrenmenin yolu budur.
Yaratılış'ta sadece kısa bir kez ortaya çıkıyor, ancak İsa Mesih'in habercisi olarak görülüyor. O gerçekte neydi ve İsa ile nasıl ilişkilendirildi?
Bu adamların sonunu görmedin. Eski deyişi bilirsiniz: “Oyunları bu yüzden oynuyorlar.
Amerikan bayrağı..
Manuel Neuer'in gökkuşağı kaptanının kol bandı UEFA tarafından araştırılıyor. Tüm Süper Lig fiyaskosu insanları UEFA'nın yanında yer almak gibi çok garip ve rahatsız edici bir duruma soktuysa, UEFA'nın her zaman bu sermayeyi israf etmek için elinden gelen her şeyi yapacağından emin olabilirler.
Ozzie Fletcher, Brooklyn'deki bir Cuma töreni sırasında Mor Kalp ile sabitlendi. ABD'de görev yaparken yaptığı çeşitli fedakarlıklara rağmen.
Joanna Gaines, Babalar Günü'nde kızları Ella ve Emmie'nin saçlarını örmesine izin verdiği tatlı bir Babalar Günü yazısında kocası Chip'e "Seni kesinlikle seviyoruz" diye yazdı.
Alyssa Scott, Instagram Hikayesine, Babalar Günü için Nick Cannon ve kendisinin bir annelik fotoğrafını paylaşarak, "Bugün sizi kutluyoruz" dedi.
Bir kaynak PEOPLE'a "Basketbol sezonu boyunca LA'den çok zaman geçirdi" dedi.
Sophie Turner, geçen Temmuz ayında kızı Willa'yı ağırladıktan sonra kocası Joe Jonas'ın ilk Babalar Günü'ne "Babalar Günü kutlu olsun" diye yazdı.