Bölün 569: Di Zuo'nun Ölümü
Dört saray etki alanı oluşturuyordu, sekiz saray krallık oluşturuyordu ve on iki saray gökleri yaratıyordu... Bu söz çok uzun zamandır bilinirdi ama kimse on iki sarayın gökleri oluşturduğuna şahit olmamıştı.
Şimdi ise birçok kişi bu mucizeye şahitlik edebiliyordu.
Şu anda Li Qiye diğer ilahlar tarafından ibadet edilen ölümsüz bir yönetici gibiydi. Gökyüzünde o üstün bir varlıktı ve diğer şeyler önemsizdi. Ölümsüzler bile secde etmeli ve kendilerini onun sadık kulları olarak ilan etmelilerdi!
Bu manzara çok şok ediciydi, sanki o henüz Cennet'in İradesini sırtlamamasına rağmen her şeyin üzerindeymiş gibiydi. O anda tüm varlıkların zirvesindeydi.
Tüm erdem kanunları ve gizli sanatlar anlamsız ve zayıf hale gelmişti. On iki saray tarafından oluşturulan gökler en güçlü erdem sanatıydı. On iki saray her şeyi temsil etmek için fazlasıyla yeterliydi.
Birinin kendi göğüne sahip olmasından daha cennete karşı gelici hangi erdem kanunu veya sanat olabilirdi? Tüm kanunlar ve dao göklerin altındaydı.
Li Qiye kendi göğü ile herkesin hayal gücünün ötesindeydi. Bunlar sadece kelimeler ile açıklanamazdı.
“Sonunda on ikinci sarayı açmayı başardı.” Lan Yunzhu mırıldandı. Er ya da geç bunu yapabileceğini bilse de bu kadar hızlı olmasını beklememişti.
“On iki sarayın gökleri!” Li Qiye'nin kafasının üzerindeki göğü gören Daoist Bao Gui'nin ağzı kurudu. O anda o ve büyük güçlerin ataları şaşkınlıktan solmuştu. Kimse Li Qiye'nin yükselişini durduramazdı ve buna Tian Lunhui ve Di Zuo da dahildi.
“Bunu sona erdirme zamanı geldi!” Li Qiye gülümseyerek konuştu. Li Qiye'nin gökyüzü yeterli olduğundan bir tekniğe veya kanuna ihtiyacı yoktu. Etkisi yayıldıktan sonra kimse onu yolundan ayıramazdı.
“Hayır!” Di Zuo şok olmuş bir ifade ile haykırdı ama güçsüzdü.
“Boom!” Uçurulurken kan her yere sıçradı, ifadesi solmuştu. Işıksız daosu tamamen Li Qiye'nin gökyüzü tarafından çabasız şekilde bastırılmıştı. Her şey önemsiz hale gelmişti, göklerden daha güçlü ve yüksek ne vardı ki?
Gökyüzünün baskısı herkesin derin nefes almasına neden olurken omuriliklerinin donduğunu hissettirdi. Herkes bu manzara karşısında soğuk terler attı.
Di Zuo'nun Işıksız daosunun dehşet verici olduğunu hissetmişlerdi. Böyle bir dao ile karşılaşan herkes kesinlikle ölürdü.
Ancak Li Qiye'nin gökyüzü karşısında tamamen bastırılmış ve aşırı kırılgan hale gelmişti.
Di Zuo sersemledi. Daosunu en iyi o biliyordu, bu da onu çıldırtıyordu. Böyle bir şekilde kaybetmek istemedi!
“Açılmanı emrediyorum!” Di Zuo çılgınca haykırırken her şeyini riske atmayı seçti.
“Clakkkk~~” O anda ağır bir kapı açılma sesi oluşurken Di Zuo'nun Uzun Ömür Kanı arkasındaki altın kapıyı kırmızıya boyadı.
Kapılar açıldığında altın bir ışık dünyayı doldurdu. Bir gölge kapıdan dışarı adım attı. Bu tüm varlıklara tepeden bakan yenilmez bir gölgeydi ve her şey onun önünde titriyordu. Bu gölge o kadar güçlüydü ki izleyenlerin kalpleri sanki bir Ölümsüz İmparator gelmiş gibi hızlandı.
Gelişiyle birlikte yenilmez momentumunu Li Qiye'ye saldırmak için kullandı. Yıldızlar bu imparatorluk saldırısı ile birlikte karardı.
“Gelecekteki halin bile işe yaramaz, gerçi geleceğinin bile olmayacağı gerçeğinden bahsetmeye gerek yok!” Li Qiye cevap olarak kükredi. Bu baskıcı gölgenin karşısında tamamen ilgisizdi. O anda yenilmezliğin durdurulamaz bir örneğiydi. Arzusu göklerin arzusuydu. Ellerinin ağırlığı gök kubbenin dayanılmaz yüküydü.
“Boom!” Yenilmez gölge Li Qiye'nin devasa elinin altında parçalandı. Gökyüzünün mutlak arzusu ve ezici gücünün altında Di Zuo'nun gelecekten gelen savaş arzusunun faydası yoktu.
“Pop!” Li Qiye'nin eli Di Zuo'nun bedenine çarptı ve onu uçurdu. Tüm kemikleri parçalandı, artık karşı saldırı yapacak gücü yoktu.
Li Qiye yere çarpmadan önce onu hızlıca yakaladı. Di Zuo'nun yüzü ölü kadar solgundu ve karşı koyacak arzusu bile yoktu. Li Qiye onu boynundan tuttu ve yavaşça sordu: “Şimdi, son sözlerin var mı?”
Di Zuo'nun zihni kendine geldi ve gözlerini kaparken konuştu: “Hamleni yap, söyleyecek bir şeyim yok.” O noktada yılmadan kaldı, ağırbaşlı bir duruşu vardı.
Di Zuo gerçekten de Di Zuo'ydu. Ölüm onun için bir şey değildi.
“Bekle!” Sonsuz Kemik Tahtı atası Atasal Dağ'da dehşet içinde haykırdı.
“Ee? Biz yaşlı morukların da bu işe karışması mı gerek?” Nehir Tarikatı'nın ilahi tabutundan anında zayıf bir ses duyuldu.
“Gök Mavisi Tanrı Hükümdar, benim amacım bu değil.” Sonsuz Kemik Atası zorla gülümsedi ve ciddi bir şekilde konuştu: “Daoist Yoldaş Li, öğrencimizi bırakırsanız herhangi bir koşul hakkında konuşabiliriz. Kesinlikle taleplerinizi karşılayacağız.”
Bu ata bir varis eğitmek kolay olmadığından Di Zuo'yu kurtarmak istedi Di Zuo tahtın en yüksek potansiyele sahip üyesiydi, bu nedenle Ölümsüz İmparator olamasa bile başarıları oldukça büyüktü. Yetenekleri ve dao becerisi tahtın en değerli hazinesiydi. Bu nedenle ne olursa olsun ata onu kurtarmayı umuyordu.
“Bu biraz ilginç.” Li Qiye yavaşça konuşurken Di Zuo'ya baktı.
Ama o anda Di Zuo gözlerini açtı ve kafasını salladı: “Hayır atam, bırakın gideyim. Siz atalarımı ve Sonsuz Kemik Tahtı'nı hayal kırıklığına uğrattım. Bugünkü yenilgim için özür dilerim.”
Yaşlı bir adam Atasal Dağdan çıktı ve görkemli bir aura ile cevapladı: “Hayır çocuğum. Kazanıp kaybetmek hayatın bir parçasıdır. Bir savaşı kaybetmek hakkında bu kadar yıkıcı olan nedir? Zamanın başlangıcından itibaren gerçekten yenilmez olan kim oldu? Ölümsüz İmparatorlar bile böyle bir şeyi iddia edemez. Bugünkü başarıların zaten inanılmaz ve genç imparatorların başarılarından bile az değil. Bir kez kaybetmen sorun değil!”
“Hayır, atam… Kalbim öldü.” Di Zuo acı şekilde gülümsedi ve devam etti: “Bu yenilmekle ilgili değil, ben gerçekten güçsüzleştim. Ölümsüz İmparator olmadığın sürece bu dünyada geçici süreliğine yaşamanın anlamı ne?! Atam, ben vefasızım ve tahta karşı hatalı davrandım, bana iyi bakan kıdemlileri hayal kırıklığına uğrattım. Utanç içinde yaşamaktansa onurlu bir şekilde ölmeme izin verin. Atam, lütfen beni dağda prenses ile birlikte gömün, bu benim için yeterli!”
Atanın ifadesi büyük ölçüde değişti. Öğrencisinin ölmek istediğini ve bunun sadece savaşı kaybettiği için olmadığını anlamıştı. Bunun nedeni Di Zuo'nun Li Qiye'yi aşamayacak olmasıydı. Onun gibi bir dahi bu gerçeklikle başa çıkamıyordu. Bu başarısızlıktan çok daha kötü bir acıydı!
Prensesle bir kez daha buluşmak için ölmek istemek veya Li Qiye'yi asla aşamayacağı için ölmek istemek fark etmiyordu, keder içinde yaşamaktansa ölmek daha iyiydi. Nihai seçimi Li Qiye ile arasındaki savaşın yenilgisinden dolayı gelen utanç değildi.
Atası sadece iç çekti ve yavaşça gözlerini kapadı. Öğrencisini en iyi o bildiğinden daha fazla onu ikna etmeye çalışmadı. En sonunda ata sessizce Atasal Dağ'a geri döndü.
O anda herkes sessiz kaldı. Her ne kadar Di Zuo yenilse de parlak bir şekilde yenilmişti ve bu gurur duymaya layık bir yenilgiydi. Kimse bunun utanç verici olduğunu hissetmedi. Aslında bu kadar uzun dayanmayı başarmasını bile harika olarak görüyorlardı. Başka kimse aynısını yapamazdı.
O an Di Zuo için bir saygı hissi yükseldi. Düşman veya dost fark etmeksizin o üstün bir dahi ve buna layık bir rakipti.
Di Zuo gözlerini kapadı ve ağırlık içinde konuştu: “Yap şunu. Kendi yetenek eksikliğim hakkında söyleyecek başka bir şeyim yok.”
Li Qiye ona baktı ve gitmesine izin vermedikten sonra ilgisizce konuştu: “Eğer kalbin öldüyse sana onurlu bir ölüme sahip olman için izin vereceğim. Kendin bitir.”
Di Zuo dik bir şekilde doğruldu ve gözlerini açtı. Ardından derin bir nefes alıp son kez dünyaya baktı ve onları bir kez daha kapadı. Tereddüt veya isteksizlik olmadan Di Zuo'nun bedeni sarsıldı ve kan ağzılarının kenarından dökülürken bedeni aşağı düştü.
Dünya sessizdi. Bir cennetin gururlu çocuğu intihar etmişti. Bu son herkesin yakınmasına neden oldu.
“Bitirmenin zamanı geldi mi?” Li Qiye göletin yanında dururken ilgisizce herkese baktı.
Bu sefer hayalet ırkı dahil kimse cevap vermedi. Di Zuo yenildikten sonra Tian Lunhui da dahil hiçbir genç hayalet Li Qiye ile rekabet edemezdi. Sadece ataların şansı vardı ve Cennetsel Kral seviyesindeki hayalet krallar bile muhtemelen Li Qiye ile savaşacak seviyede değillerdi.
En sonunda yüksek sesli bir patlama ile birlikte Sonsuz Kemik Tahtı Di Zuo'nun cesedini aldı. Bir anda Atasal Dağ herkesin gözü önünde kayboldu.
Ama şu anda birçok kişi bu mucizeye şahitlik edebiliyordu.
Şu anda Li Qiye diğer ilahlar tarafından ibadet edilen ölümsüz bir yönetici gibiydi. Gökyüzünde o üstün bir varlıktı ve diğer şeyler önemsizdi. Ölümsüzler bile secde etmeli ve kendilerini onun sadık kulları olarak ilan etmelilerdi!
O anda tüm varlıkların zirvesindeydi.