Trençkot, adını veren savaş sırasında kullanılmak üzere tam olarak icat edilmedi, Avrupa çapında çamurlu, kanlı siperlerde harcanan bir savaş. Ancak, artık ikonik olan bu giysinin, 100 yıldan daha eski olmasına rağmen şaşırtıcı bir şekilde güncelliğini koruyan, bugün tanıdığımız şekli alması Birinci Dünya Savaşı sırasında oldu.
Trençkot, bazı açılardan, katı bir şekilde tutulan sosyal yapılardan askeri organizasyona ve modaya kadar her şeyin altüst olduğu I. Dünya Savaşı'nın işgal ettiği tarihteki eşsiz anın simgesidir; hem bu zamanın bir ürünü hem de bir sembolüdür. Bilimsel yeniliğin, teknolojinin, seri üretimin bir sonucu… Trençkotun hikayesi çok modern bir hikaye, diyor Central Saint Martins, University of the Arts London'da tasarım tarihi öğretim üyesi ve kitabın yazarı Dr. Jane Tynan. İngiliz Ordusu Üniforması ve Birinci Dünya Savaşı: Haki Giyen Adamlar .
Yine de trençkotun hikayesi 1914'te I. Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden yaklaşık 100 yıl önce başlar. 1823 gibi erken bir tarihte, kauçuklaştırılmış pamuk hem sivil hem de askeri kullanım için hava koşullarına dayanıklı dış giyimde kullanılıyordu. Bunlar maklar adını mucitleri Charles Macintosh'tan alan , yağmuru dışarıda tutmakta çok başarılıydılar, ama aynı derecede - ve ne yazık ki - teri içeride tutmakta da harikalar. Ayrıca kendilerine özgü ve hoş olmayan bir kokuları ve güneşte erime eğilimleri vardı. Bununla birlikte, lastikli binicilik ceketleri de dahil olmak üzere Mackintosh'un dış giyimi, 19. yüzyıl boyunca İngiliz subayları ve askerleri tarafından kullanıldı.
Kumaşçılar, yarattığı pazardan ve kumaşın ilk eksikliklerinden esinlenerek daha iyi, daha nefes alabilen su geçirmez tekstiller geliştirmeye devam etti. 1853'te Mayfair centilmenlerinin kumaşçısı John Emary daha çekici (okuyun: daha az kokan) su itici bir kumaş geliştirdi ve patentini aldı, daha sonra şirketini yeniden adlandırdı Aquascutum - Latince, su anlamına gelen aqua ve kalkan anlamına gelen scutum'dan - üst sınıf için ıslak hava ekipmanı tasarlamaya odaklanmasını yansıtmak için. Sert havalarda iyi giyimli kalmak isteyen iyi giyimli adam için yakında onun Wrapper'ları bir ihtiyaç haline geldi.
Burberry, giysilerini askeri üniformalar için kullanışlı hale getiren gabardin adı verilen nefes alabilen su geçirmez bir dimi icat etmişti.(Burberry)
Burberry, spor ceketini hızla askeri giyime dönüştürdü.(Burberry)
Reklamlar, Burberry trençkotunun farklı işlevlerini gösteriyordu.(Burberry)
Trençkotlar, çok yönlülükleri ve uyarlanabilirlikleri ile biliniyordu.(Aquascutum)
Daha yüksek rütbeli subaylar trençkot giyiyorlardı ve kendilerini donatmaktan sorumluydu.(Erkeklik Sanatı)
Siperlerde savaşmak ıslak ve kaygandı - su geçirmez paltolar bu unsurlardan bazılarıyla savaşmaya yardımcı oldu.(Wikimedia Commons Avustralya Savaş Anıtı )
Trençkot çok ama çok kullanışlı bir giysiydi.(Wikimedia Commons Savaş Resmi )
Hampshire, Basingstoke'dan 21 yaşındaki kumaşçı Thomas Burberry, kendi şirketini kurdu. kendi adını taşıyan erkek giyim işi 1856'da; 1879'da Hampshire çobanlarının giydiği lanolin kaplı su geçirmez önlüklerden esinlenerek, kumaşın tamamı yerine tek tek pamuk veya yün liflerinin kaplanmasıyla yapılan nefes alabilen ancak hava koşullarına dayanıklı bir dimi olan gabardini icat etti. Burberry'nin gabardin dış giyimi, Aquascutum'unki gibi, üst sınıf, sportif tipler ve havacılar, kaşifler ve maceracılar arasında popüler olduğunu kanıtladı: Sir Ernest Shackleton 1907'de Antarktika'ya gittiğinde, o ve ekibi giydi. Burberry'nin gabardin paltoları ve aynı malzemeden yapılmış çadırlarda korunmaktadır.
Hafif su geçirmez kumaş,] o dönemin Gore-Tex'i gibi, amaca uygun bir malzeme yapan teknolojik bir gelişmedir, diye açıklıyor askeri tarihçi ve kitabın yazarı Peter Doyle. 100 Nesnede Birinci Dünya Savaşı ( trençkot 26 numaradır). Kumaş, fabrikalar ve ana oyuncular - Burberry, Aquascutum ve bir dereceye kadar Mackintosh - yerindeyken, trençkotun şekillenmesi an meselesiydi. Ve tasarımı yönlendiren şey, İngiliz askeri teçhizatının kendisinde ve büyük ölçüde savaşın şu anda nasıl yürütülmekte olduğuyla ilgili değişikliklerdi.
**********
1860'lar boyunca savaş, tipik olarak iki ordunun karşı karşıya geldiği ve biri düşene kadar ateş açtığı veya birbirine saldırdığı geniş alanlarda yürütülen Napolyon'du. Bu senaryolarda, parlak renkli üniformalar, komutanların piyade birliklerini savaşın dumanından bile tanımalarına yardımcı oldu. Fakat teknolojik gelişmelerle birlikte uzun menzilli silahlar Kırım Savaşı tarafından bile yerinde 1850'lerde, bu tür bir savaş, ölümcül bir yana, son derece pratik olmayan hale gelmişti; parlak, cafcaflı üniformalar askerleri daha kolay hedefler haline getiriyordu.
Bu yeni gerçekliğe uyum sağlamak için askeri taktikler gerekliydi ve üniformalar da öyle. İngiliz askeri üniformalarına hakim olan haki rengi, Hindistan'da öğrenilen derslerin sonucuydu; haki kelimesi Hintçe toz anlamına gelir. Manzaraya uyum sağlamak için üniforma boyama konusundaki ilk deneyler 1840'ta başladı; 1857 Hint İsyanı sırasında, birkaç İngiliz alayı üniformalarını sıkıcı renklere boyadı.
1890'larda haki ve kamuflaj İngiliz ordusunun geri kalanına yayılmıştı; 1899'daki Boer Savaşı'nda, haki üniformaların faydası, gerilla savaşıyla uğraşan askerlerin çevreleriyle daha kolay uyum sağlamasına izin vererek kendini kanıtlamıştı. İngiliz ordusu bazı yönlerden değişimde yavaştı - tuhaf bir şekilde, subaylar için bıyık 1916'ya kadar zorunluydu - ancak I. Dünya Savaşı'nda, üniformaların arazide kaybolması, akıcı, engelsiz harekete izin vermesi ve uyarlanabilir olması gerektiğine dair artan bir anlayış vardı. savaş alanına ve kolayca toplu miktarlarda üretilebilir.
Trençkotlar, savaş sırasında ve sonrasında siviller için bir tarz olarak kullanışlıydı.(Wikimedia Commons İmparatorluk Sıcak Müzeleri )
İngiliz askeri teçhizatçılarının savaşın başlarında bile tasarladıkları arazi, esasen, zeminde iğrenç bir delikti. Siperler, elementlere açık, dar, derin hendek ağlarıydı; hem oraya tıkıştırılmış yıkanmamış canlı bedenlerin hem de yakınlarda gömülü olan ölülerin kokusunu aldılar. Çamurlu ve kirliydiler ve genellikle ya yağmurla ya da tuvaletler taştığında daha kötü bir şeyle sular altında kalıyorlardı. Birçoğu devasa boyutlara ulaşan fareler ve civardaki askerleri besleyen bitler tarafından istila edilmişlerdi. Askerlerin tipik olarak birkaç günü gergin bir şekilde geçirdikleri siperdeki yaşam, onu yatıştırmak için uykusuz bile yoğun can sıkıntısı dönemleriydi ve hızlı hareket etme yeteneği gerektiren aşırı ve çılgınca eylem anlarıyla noktalandı.
Trençkot bu koşullarla başa çıkmak için tasarlandı. Bu gerçekten askeri elbisenin modernizasyonuydu. Tynan, faydacı, işlevsel ve kamufle olmaya başladı… Savaşa çok modern bir yaklaşım olduğunu söylüyor.
Geçmiş savaşlarda, İngiliz subayları ve askerleri aynı şekilde palto giyerdi. , kalın yünlü kumaştan, kuruyken bile ağır olan uzun şalvar paltoları; sıcaktı ama hantaldı. Ancak siperlerde bunlar bir zorunluluktu: Çok uzunlardı, genellikle çamurla kaplandılar, bu da onları daha da ağırlaştırdı ve askerlerin standart teçhizatı olmadan bile manevra yapmak zordu. Siperlerdeki askerlerin daha kısa bir şeye ihtiyacı vardı. , daha hafif, daha esnek, sıcak ama havalandırmalı ve yine de hava koşullarına dayanıklı. Trençkot, kısa süre sonra bilindiği gibi, tasarıya mükemmel bir şekilde uyuyordu.
Ama açık olalım: (şimdi haki) üniformaları verilen sıradan rütbeli askerler trençkot giymiyordu. Eski paltolarla yetinmek zorunda kaldılar, bazen daha fazla hareket kolaylığı sağlamak için alt kısımlarını kestiler. Asker kıyafetleri onlar için bir rahatsızlık kaynağıydı - kaba malzeme, uygun olmayan kesimler, kötü yapılmış ve bitlerle dolu.
Bununla birlikte, daha yüksek rütbeli olanlar için üniformalar çok farklı bir hikayeydi. Kıyafetleri, Savaş Ofisi'nin yetkileri tarafından belirlenirken, memurlara asıl teçhizatı kendileri vermekle görevlendirildi. 1914'e kadar, düzenli ordudaki subaylardan, uygun gördükleri şekilde harcayacakları parayı vermek yerine, genellikle önemli bir maliyetle kıyafetleri kendileri satın almaları istendi: 1894'te bir terzi, bir İngiliz subayının elbisesinin pahalıya mal olabileceğini tahmin etti. 40 TL ile 200 TL arası. 1914'te savaşın başlangıcından bu yana, İngiliz subaylarına, uygun bir İngiliz askeri subayı gibi giyinmenin ucuza gelmediği gerçeğine bir selam vererek, kendilerini donatmaları için 50 sterlinlik bir ödenek sağlandı.
Memurların kendilerini donatmaları da ordunun sosyal hiyerarşisini güçlendirmeye yardımcı oldu. Askerler İngiliz işçi sınıflarından çekilme eğilimindeyken, subaylar neredeyse yalnızca üst, centilmen sınıftan, Downton Manastırı gösterişlilerinden koparıldı. Kıyafet, sosyal ayrımın önemli bir göstergesiydi (ve tabii ki hâlâ da öyle), bu nedenle memurların tercih ettikleri terzilerden ve donatıcılardan kendi aktif hizmet kitlerini satın almalarına izin vermek, onları diğerlerinden ayırarak sosyal üstünlüklerini güçlendirdi. Aynı zamanda, bir subayın ne giymesi gerektiğine dair parametreler olsa da, Doyle'un dediği gibi, bir çizgi kesebilecekleri anlamına geliyordu: Kendi tarzlarını yaratma serbestliği muazzamdı.
Burberry ve Aquascutum, ilk trençkotları icat ettikleri için kredi alıyorlar.(Aquascutum)
Memurlar, Burberry, Aquascutum ve kendilerini askeri teçhizat olarak pazarlayan bir avuç başka firmayı aradılar; özellikle, bunlar aynı zamanda aynı aristokrat beyefendi için aktif, spor kıyafetleri yapan firmalar olma eğilimindeydi (örneğin Aquascutum, Galler Prensi, daha sonra Kral Edward VII'den daha az hami değildi; onların paltolarını giydi ve onları çıkardı. 1897'de ilk kraliyet emri). Spor giyim ve askeri teçhizatın bu evliliği uzun süredir devam ediyordu. Örneğin Burberry, 1902'de sürekli İngiliz ordusu için saha üniforması tasarladı ve tanıtım materyallerinde bunun spor kıyafetlerinden birine dayandığını belirtti; Aquascutum, 1853'teki Kırım Savaşı'na kadar, aristokrat beylere pardösüler ve av malzemeleri satıyor ve İngiliz subaylarına hava koşullarına dayanıklı yün paltolar giydiriyordu. Burberry ve Aquascutum, varlıklı insanlar için kendi iyi yapılmış, güzelce dikilmiş giysilerden yola çıkarak tasarımlar yarattı. balık tutmayı, ateş etmeyi, ata binmeyi ve golf oynamayı severdi. Bu aynı zamanda İngiliz ordusunun iletmek istediği imajla da güzel bir uyum içindeydi: Savaş cehennemdi, ama aynı zamanda sportif, erkeksi, açık havada bir arayış, bir zevk ve bir görevdi.
**********
Hem Burberry hem de Aquascutum, trençkot için kredi alıyor ve kimin gerçekten ilk olduğu belli değil; her iki şirketin de İngiliz askeri kurumuyla güçlü bağları vardı ve her ikisinin de zaten trençkota benzer hava koşullarına dayanıklı dış giyimleri vardı. Burberry'nin daha güçlü bir iddiası olabilir: Haki renkli Burberry hava koşullarına dayanıklı, Burberry gabardininde Mackintosh tarzı yağmurluklar, Boer Savaşı sırasında subayların kitinin bir parçasıydı ve 1912'de Burberry, trençkota çok benzeyen diz boyu, hava koşullarına dayanıklı bir ceketin patentini aldı. Belinde bir kemer ve geniş yakaları olan bir Tielocken. Ama gerçekte, kimse gerçekten bilmiyor.
Tynan, Burberry ve Aquascutum'un askeri gereksinimlere uyum sağlama konusunda çok akıllı olduklarını, özellikle de askeri kullanıma uyarlanmış bir spor ceketten bahsettiğinizi söylüyor. Adaptasyon, büyük ölçüde savaşın ilk iki yılında gerçekleşmiş gibi görünüyor: İlk kimin gerçekten olduğuna bakılmaksızın, İngiliz subayları kesinlikle onları 1916'da benimsemişti. bu asker çizimi trençkot giyen bir subay tarafından denetlenirken bir top yüklemek. Baskıda trençkot teriminin ilk örneği de 1916'da, giderek daha popüler hale gelen hava koşullarına dayanıklı paltoları yapmak için üç modelin eşlik ettiği bir terzilik ticaret dergisinde geldi. Bu zamana kadar, paltoların formu, günümüzde lüks miras markaları ve ucuz ve neşeli perakendeciler tarafından satılan temelde aynı şeyde birleşti. Peki bir paltoyu trençkot yapan nedir?
Birinci Dünya Savaşı öncesinde, sırasında ve sonrasında Burberry, trençkotların imza üreticilerinden biriydi.(Burberry)
İlk olarak, siperlerde memurların giydiği bir paltoydu. Göz kamaştırıcı bir şekilde açık bir ifade, elbette, ancak biraz açılmayı hak ediyor - çünkü trençkotun her parçasının nerede, nasıl ve kim tarafından kullanıldığına özel bir işlevi vardı. Trençkotlar kruvazeydi ve subay üniformasının tarzına uygun olarak bele göre dikiliyordu. Kemerli beli, bir tür diz boyu eteğe genişledi; Bu, çamurda iz bırakmayacak kadar kısa ve hareket kolaylığı sağlayacak kadar genişti, ancak yine de vücudun önemli bir bölümünü kaplıyordu. Kemeri andıran subay kılıç kemeri , dürbün, harita kılıfları, kılıç veya tabanca gibi aksesuarları takmak için D halkalarıyla birlikte gelirdi.
Arkada, omuzları geçen küçük bir pelerin - mevcut askeri amaçlı su geçirmez pelerinlerden alınan bir yenilik - suyun dökülmesini teşvik ediyor; ön tarafta, omuzda havalandırma sağlayan bir tabanca veya fırtına kanadı var. Cepler geniş ve derindir, haritalar ve diğer ihtiyaçlar için kullanışlıdır. Reglan kolların manşetlerindeki kayışlar sıkılaşarak hava koşullarına karşı daha fazla koruma sağlar. Boyundaki yaka düğmeleri ve bu hem kötü hava koşullarından hem de ilk olarak Nisan 1915'te geniş çapta kullanılan zehirli gazdan korunmak içindi; gaz maskeleri onları daha hava geçirmez hale getirmek için yakanın içine sokulabilir. Paltoların çoğu aynı zamanda sıcak, çıkarılabilir bir astar ile geldi, bazıları ihtiyaç duyulduğunda acil durum yatağı olarak kullanılabilecek. Omuzlarda, kayışlarda kullanıcının rütbesini belirten apoletler vardı.
Kısacası, Tynan'ın belirttiği gibi, Trençkot çok ama çok kullanışlı bir giysiydi.
Ancak, trençkot da dahil olmak üzere, subayların kendine özgü kıyafetlerinin trajik bir istenmeyen sonucu vardı: Özellikle hücumu siperin tepesinden yönetirken, keskin nişancılar için daha kolay hedefler haline getirdi. 1914 Noeline gelindiğinde, subaylar askerlerden daha yüksek oranda ölüyorlardı (savaşın sonunda, Subay sınıfının yüzde 17'si öldürüldü , safların yüzde 12'sine kıyasla) ve bu, İngiliz Ordusunun yapısında büyük bir değişimi hızlandırdı. Savaş öncesi kitlesel işe alım kampanyaları, memurlar için zaten hafifletilmiş şartlara sahipti; yeni vatandaş ordusuna sivil beyefendi başkanlık ediyordu. Ama şimdi zorunluluk, ordunun gelenekleri daha da gevşetmesini ve asker saflarından ve orta sınıftan subaylar almasını gerektiriyordu. Savaşın geri kalanında, subayların yarısından fazlası geleneksel olmayan kaynaklardan gelecekti. Bu yeni oluşturulan memurlara genellikle rahatsız edici geçici beyefendi sıfatı ile atıfta bulunuldu; sözde beyefendi olmak ve bu yeni memurlar değildi.
Bu boşluğu kapatmak için, yeni yapılan memurlar, kıyafetlerin gerçekten adamı yapacağını umdular. Doyle, bu sosyal arenada çalışmak ve yaşamak için hiçbir parası, statüsü, temeli olmayan oldukça fazla sayıda erkeğin birdenbire omzunda nişanlarla caddede yürüdüğünü söylüyor. Üniformalarıyla tüm bu yapmacıklıklarla bir çizgi kesebilselerdi, onları keskin nişancılar tarafından ön cepheden almalarını sağlayacak olan şey, bu çok istek vericiydi. Doyle, trençkotları öne çıkaran diğer unsurlardan birinin de bu yeni ve büyüyen sivil orduyu donatmak için kurulan ticari rekabet olduğunu açıklıyor. Londra'da, Oxford Caddesi'nde, Bond Caddesi'nde bir aşağı bir yukarı, İngiliz askeri askerinin tüm sorunlarına çözüm önerecek askeri teçhizatçılar olurdu - 'Tamam, sizi bir hafta içinde donatabiliriz'… Memurlar, ' Biraz param var, ne yapacağımı bilmiyorum, hepsini satın alacağım'. Mümkün olan en iyi kiti tedarik etmek için bu inanılmaz rekabet geldi.
İlginç bir şekilde, zamanın reklamları, subay sınıfının gerçek yapısı değişse bile, ideal üyesinin hala aktif, belli belirsiz aristokrat bir beyefendi olduğunu gösteriyor. Özel kıyafetiyle savaş alanında rahat olan bu beyefendi subay, savaşın çoğu için baskın imaj olarak kaldı - gazete çizimleri hatta subayların cephede boş zamanlarında, borular, gramofon ve çay ile rahatladıkları sahneleri hayal etti - bu boş zaman sınıfı yaşam tarzı olmasına rağmen. Büyük İngiliz kır evinin Batı Cephesi'nden olduğu kadar, siperlerin kanlı gerçekliğinden de uzaktı.
Geçici beyefendi için bu ideal görüntü büyüleyici olurdu. Ve bu görüntünün büyük bir kısmı, en azından savaşın ortasında trençkottu. İdeal memurun gösterişini ve tarzını somutlaştırırken, aynı zamanda aslında kullanışlı, orta sınıf için mükemmel bir istek uyandıran giysi haline getiriyor. Yeni memurlar, kaliteli bir trençkot için mutlu ve sık sık 3 veya 4 sterlin harcadılar (örneğin, bu Burberry modeli ); Sıradan bir askerin günde sadece bir şilin kazandığını ve bir pounda 20 şilin düştüğünü düşündüğünüzde oldukça büyük bir miktar. (Doyle, gerçek bir ölüm olasılığı göz önüne alındığında, belki de trençkot giyerken bile, yeni yapılan subayların çoğu zaman bir şeylere çok para harcamaktan çekinmediklerini belirtti.) Ve tabii ki, eğer parası yetmiyorsa. iyi kalitede bir trençkot, yeni bir subayı aşağı yukarı ucuza donatmak isteyen düzinelerce perakendeci vardı, bu da trençkotun artan yaygınlığına katkıda bulunuyordu. (Ancak bu, daha ucuz paltoların aynı toplumsal para birimini taşıdığı anlamına gelmez ve bu şekilde, şimdikinden farklı değil: New York'taki Moda Teknoloji Enstitüsü'nün Müzesi müdürü Valerie Steele'in dediği gibi. , insanların bir Burberry siperi ile bir H&M siperi arasındaki farkları okuma yeteneğini küçümsemem.)
1973'te bugün hala vazgeçilmez olan modaya uygun Burberry trençkotları giyen modeller.(Hulton-Deutsch Koleksiyonu/CORBIS)
İkinci Dünya Savaşı sırasında İngiltere'de özel kapüşonlu trençkotlar giyen USAAF Dokuzuncu Birlik Taşıyıcı Komutanlığı'nın uçan hemşireleri, 1944.(Mirrorpix/Corbis)
Humphrey Bogart bir trençkot ve fötr şapka giymiş, 1940'lar.(Corbis)
Amerikalı aktör Humphrey Bogart ve İsveçli aktris Ingrid Bergman, Casablanca'nın setinde, 1942.(Sunset Bulvarı/Corbis)
İş üniformalarının bir parçası olarak trençkot giyen dört iş adamı, 1940.(Kirn Vintage Stok/Corbis)
Bir model, 1972'de Ted Lapidus tarafından tasarlanan bir kıyafetin parçası olarak bir trençkot giyiyor.(Alain Dejean / Sygma / Corbis)
Alman aktris ve şarkıcı Marlene Dietrich, 1948'de A Foreign Affair setinde trençkot giyiyor.(Paramount Pictures/Sunset Boulevard/Corbis)
Burberry trençkotları günümüzde hala popülerdir ve artık birçok farklı desen ve stilde mevcuttur.(Imaginechina/Corbis)
Her yerde bulunabilme başarının bir ölçüsüdür ve tek başına bu ölçüyle bile trençkot galip gelmiştir. Ağustos 1917'ye kadar, New York Zamanlar Amerika'da bile, yakın zamanda görevlendirilen subaylar arasında İngiliz ithalatının talep edildiğini ve ceketin bir versiyonunun cephedeki askerlerin normal teçhizatının bir parçası olmasının beklendiğini bildiriyordu.
Ancak, paltoyu sürüler halinde benimseyenler yalnızca Müttefik subaylar değildi - savaşın ortasında bile, her iki cinsiyetten siviller de paltoları satın aldı. Bir düzeyde, askeri bir ceket giyen siviller bir vatanseverlik eylemiydi ya da belki daha doğrusu savaş çabalarıyla dayanışma göstermenin bir yoluydu. Birinci Dünya Savaşı başladığında, bilgili pazarlamacılar, ocaklardan mücevherlere kadar hemen hemen her şeye siper kelimesini yapıştırmaya başladılar. Doyle, o zamanlar insanların sevdikleriyle cephede bağlantı kurmak için çaresiz olduklarını, bazen onlara iyi niyetli ancak çoğu zaman pratik olmayan hediyeler göndererek, aynı zamanda bu siper öğelerini benimseyip kullanarak kendilerinin kullandığını söyledi. 'Hendek' olarak etiketlenmişse, vatansever bir şekilde satın alındıkları hissine kapılıyorsunuz. [Üreticiler] tarafından hafif bir sömürü ipucu var, ancak sonra pazarın istediğini sağlıyorlar ve bence trençkot tüm bunlara uyuyor, diyor. Kesinlikle insanlar, onu değerli kılmak için, üzerinde bu sihirli kelimeye sahip olmanız gerektiğinin farkındaydı, 'siper'. Özellikle kadınlar için, fazla gösterişli elbisenin bir şekilde vatansever olmadığı duygusu vardı. Nasıl yeni bir görünüm yaratacaksınız? Doyle, askerlerinizle aynı çizgiye girerek, diyor.
Bununla birlikte, başka bir düzeyde, savaşın, katı ve kokuşmuş gerçekliğini çoğu zaman gölgede bırakan bir tür çekiciliği de vardı. O zamanlar trençkot reklamları pekiştirildiğinden, subay bu çekiciliğin yüzüydü: İlanlara bakarsanız, çok gösterişli... modanın zirvesi, diye açıklıyor Doyle, savaş sırasında Birleşik Krallık'taki en moda kişinin trençkot giymiş kasaba subayı olduğunu da sözlerine ekliyor. Ve pragmatik bir düzeyde, Tynan, paltoları memurlar arasında bu kadar popüler yapan şeyin - pratik işlevselliğinin gurur verici bir kesimle birleştiği - aynı zamanda sivillerde yankılanan şey olduğuna dikkat çekti.
**********
Savaştan sonra, savaş yaraları kabuk bağladı ve yaralara dönüştü - ancak trençkotun popülaritesi devam etti. Kısmen, eski subayların paltoları elinde tutma eğilimi tarafından desteklendi: Subaylar artık statü sahibi olmadıklarını ve katipliğe ya da her neyse geri dönmeleri gerektiğini anladılar, geçici beyefendi statüleri iptal edildi… muhtemelen 1920'lerdeki yankısı Doyle, bu paltoyu giyerek bu tür bir statünün bir hatırasıydı.
Aynı zamanda, savaş sırasında paltoya eklenen cazibe, atılgan subayın yerini aynı derecede çekici, dünya yorgunu geri dönen subayın aldığı farklı türde bir romantik görüntüye dönüştü. Savaştan yıpranmış görünüm çok çekiciydi, yeni üniformasını döven taze yüzlü asker değil, geri dönen adam. Tynan, şapkasını şenlikli bir açıda tutuyor... fikir, onun dönüştürülmüş olmasıydı, deneyimin resmine benziyordu, diyor Tynan. Bence bu kesinlikle [trençkota] bir önbellek, bu tür savaştan yıpranmış bir görünümle dönen bir subay verirdi ve trençkot kesinlikle bu görüntünün bir parçası.
Trençkot, savaşlar arasındaki dönemde, İkinci Dünya Savaşı'nın yeniden trençkotları askeri harekata geçirmesine kadar kamu bilincinin bir parçası olarak kaldı ( Aquascutum, Müttefik askeri personelinin en büyük teçhizatıydı bu zaman). Aynı zamanda, trençkot, bu kez Hollywood'un altın çağından kalma bir yükseliş daha kazandı. Valerie Steele, devam eden başarısının kilit unsurunun çeşitli filmlerde kostüm olarak görünmesi olduğunu söylüyor. Ve özellikle, o filmlerde onları kim takıyordu: Acımasız dedektifler, gangsterler, dünyanın erkekleri ve femme fatales. Örneğin, 1941'de Malta Şahini , Humphrey Bogart, Sam Spade ikiyüzlü Brigid O'Shaugnessy ile dolaşırken bir Aquascutum Kingsway siperi giydi; o sisli asfaltta Ingrid Bergman'a veda ettiğinde Beyaz Saray 1942'de siper taktı; ve yine 1946'da özel dedektif Philip Marlowe olarak Büyük Uyku .
Devlet gibi bir otoriteden gelen bir güç meselesi değil. Steele, trençkotun bu imajı güçlendirdiğini belirterek, onların özel dedektif veya casus olduklarını, kendilerine ve zekalarına güvendiklerini söyledi. [Trençkot], her türlü şeyde görüldüğü gibi, bir tür dünya yorgunluğu hissine sahip. 'Trençkot: naif mi, bilerek mi?' diye sorulsaydı, elbette 'bilmek' derdin. (Bu, Peter Sellers'ın, filmde beceriksiz Müfettiş Clouseau olarak trençkot giymesine neden olur. Pembe Panter dizi daha komik.)
Yalnız kurtların tercih edilen dış giyimi haline gelmesine rağmen, sosyal seçkinlerin gardırobunun önemli bir parçası olmaya devam etti - büyüleyici bir dinamik, trençkotun Galler Prensi Charles'ın omuzlarına eşit derecede uygun olduğu anlamına geliyordu. İngiliz tahtı, Rick Deckard'da olduğu gibi, Ridley Scott'ın 1982'deki gelecekteki kara filminin sert ödül avcısı Bıçak Sırtı. Nostaljik… bir moda klasiği. Tynan, kot pantolon gibi, giyim sözlüğümüzün bir parçası haline gelen öğelerden sadece biri çünkü çok işlevsel ve aynı zamanda şık bir ürün, diyor Tynan. Sadece çalışır.
Ayrıca sonsuz bir şekilde güncellenebilir. Steele, çok ikonik olduğu için avangard tasarımcıların onun unsurlarıyla oynayabileceği anlamına geliyor, diyor. Son on yılın ortasında markasını bilinçli olarak trençkot tarihi etrafında yeniden konumlandıran Burberry bile bunu anlıyor - şirket şimdi siperde, piton derisi kollu, dantelli, süetli, parlak renkler ve baskılarda düzinelerce varyasyon sunuyor. , ve saten.
Ancak trençkot, her moda blog yazarının olmazsa olmazları listesinde bir moda elyafı haline geldiğinden, I. Dünya Savaşı kökenleri neredeyse unutuldu. Örnek olay: Doyle, 1990'larda Londra'nın ana moda caddesi Regent Street'teki Burberry amiral gemisi pencerelerinin yanından geçtiğini söyledi. Orada, büyük harflerle Trench Fever sözcükleri vardı. Modern bağlamda, siper ateşi lüks trençkot satmakla ilgiliydi. Ancak, paltoların doğduğu bağlam olan orijinal bağlamda, siper humması, siperlerin yakın, pis kokulu bölgelerinde bitler tarafından bulaşan bir hastalıktı.
Şaşırtıcı olduğunu düşündüm, dedi Doyle. Sokakta yürüyen milyonlarca insan, siperlerle bu bağlantıyı kurar mıydı? Bundan şüpheliyim.