Son zamanlarda sevgili birini ölümüne "kaybeden" bir arkadaşla konuşurken, bu gibi durumlarda bazen rahat hissetmediğimizi hatırlattı. Düşünceler ortaya çıkıyor: “Ne diyeceğim? Bu kişiyi daha iyi hissetmesini nasıl sağlayabilirim? Konuşmak ya da sessiz olmak daha mı iyi?”
20 yaşındayken, ailem bir araba kazasında öldüğünde, onların yokluğunu hatırlamadığım zaman gerçekten daha mutlu hissettiğimi hatırlıyorum - bunun açık görünebileceğini biliyorum, ama düşünün. Bir şey üzerinde durduğumuzda, tüm bilincimizi alır ve tüm deneyimimizin tonunu belirler.
Kendim için Üzgünüm
Depresyonda sıkıştığım zamanlar, kendim için üzüldüğüm ve kaybım dışında başka bir şey düşünemediğim zamanlardı. Onları sevgi, minnet ve mutlu anılarla hatırlayabildiğim aşamaya ilerlememiştim. Hala "fakir ben" aşamasındaydım, bu yüzden onları düşünmek ya da onlara hatırlatmak, sadece gülümsemeleri ve aziz hatıraları değil, gözyaşlarını ortaya çıkardı.
Şimdiki zamanın tadını çıkaran bir zevk ve güzellik dünyasında yaşayacağım başka günler ya da anlar vardı. Bir kez daha hayata aşık olduğumu hissettim ve onu kaybım üzerine odaklanmak yerine, gönül rahatlığıyla buluşmak için dışarı çıkardım. O zaman birisi elbette iyi niyetle "Oh, kaybın için gerçekten üzgünüm ..." diyecekti. Bir kez daha 'mutlu hissetme' dalga boyundan ve birine 'kendim için üzgün ve üzgün hissediyorum'.
Tüm bu acı verici hatırlatıcılar olmadan yeni bir başlangıç yapmak için bu durumlardan nefret ediyorum ... topluluğumuzdan uzaklaştığım noktaya hatırlıyorum. (O günlerde kaçmak benim tercih ettiğim ilaçtı.)
Şimdi, tabii ki, daha çok görüyorum ki, ailemin ölümünden sonra içimde olan duygularla yüzleşip başa çıkamadım ... öfke, üzüntü, suçluluk, ağrı, ret, terk etme, kontrol eksikliği Başka bir deyişle, tüm eşyalarım geliyordu - ama o zamanlar tüm bu duygusal meseleyi işlemek için araçları henüz keşfetmemiştim ve suç mahallinden (mesela!) yaralarımı iyileştir.
Gerçekten yaralı bir hayvan gibi hissediyorum ve kesinlikle yarama kazmak isteyen insanları takdir etmedi. Hayvanların yaralandıklarında yaptıkları şeyi yaptım ... Dinlenmek ve iyileşmek için yalnız giderler. Yaralarına sempati duymak için "paketle takılmıyorlar", doğanın iyileşme yoluna girmesine izin vermek için yalnızlık içinde giderler.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Rahatsız Duygularla Rahat Olmak
Günden güne birçok durumdan rahatsız olduğumun farkındayım. Bakmak istemediğimize dair hislerimiz olabilir veya nasıl cevap vereceğimizi bilmiyoruz. Sık sık öğrendiğimiz şekilde yanıt veriyoruz ... sempati duyuyoruz, "Aah, fakir siz" diyoruz - yorum bize mi yoksa bir başkasına mı hitap ediyor.
Birisi hasta olduğunda, tipik bir yanıt hastalıktan bahsediyorsa veya iki sevgili ayrı yollara gittiğinde, ayrılıktan ya da diğerinin "olumsuz" durumuna sempati duyduğumuzda başka bir durumdan bahsediyoruz. Genellikle "sempati" ile yanıt veririz, bu da genellikle "fakir sen" e eşdeğer bir yorum yaptığımız anlamına gelir.
Sempatik olmak (Webster'a göre) başkalarının duygularını paylaşmak demektir ... Olumsuz olaylarla başa çıkmak için çok canlandırıcı ve olumlu bir yol değildir. Kötü huzuru paylaşıp hendek içine girerek birini hendekten kurtaramayız - o zaman ikimiz de hendekte olacağız ve bizi "kurtarmak" için başka birine ihtiyacımız olacak. Sadece yukarıdan kaldırarak yardımcı olabiliriz.
Yani duygusal hendekler de var. Dışarıda kalmak zorundasın, böylece sevgi ve ilhamı uzatarak yardım eli ödünç ver. "Sempati" ile kendinize girmeniz kesinlikle diğer insanı daha iyi hissettirmez. Gerçekten de korkunç bir durumda oldukları konusunda hemfikir olduğunuzda çok daha kötü hissetmeye başlayabilirler, bu yüzden yangına yakıt ekleyebilirler. hiçbir şekilde tereddüt etmeyecek veya ilham vermeyeceklerdir.
Empati Sempati Değildir
Ben empati hissetmekten bahsetmiyorum, ki oldukça farklı ... Empatile olduğumuzda, "diğerinin acısını anlıyoruz", ama onlarla uğraşmıyoruz. Empati kurmak, o andaki duygularla temas kurmamıza, ne hissettiğini hissetmemize, deneyimlerinin farkına varmamıza ve sonra bilincimizdeki "daha yüksek" bir yerden yanıt vermemize izin verir.
Bu gibi durumlarda, sempati duymadan önce iki kez düşünmemiz ve kendimize "yapması ve söylenmesi en sevgi dolu şey nedir?" Diye sormak bize hizmet edebilir. Her durum, her an farklıdır, bu nedenle bir andaki cevap bir sonraki cevaptan tamamen farklı olabilir.
Bazı durumlarda, özenli bir kucaklama ve diğerinin acılarını ve kederlerini ifade etmelerine izin verilmesi gerekir. Diğer zamanlarda, "olumsuz" veya acı verici durum hakkında konuşmamak ve bunun yerine "etkilenen" kişiye biraz sevinç ve ışık getirmek daha sevgi dolu olabilir. Gerçekten bir sempati içine girmek ya da "fakir bir çerçeve" yerine, insanlara zevk vermek, dışarı çıkmak ve insanla tenis oynamak için oldukça sevgi dolu bir eylem olabilir.
"Ayarlamak" ve düşünmek ve Yüksek Benliğimizden ilham almak için bir dakikanızı ayırdığımızda, "doğru" kelimelere veya eyleme yönlendiriliriz. Niyetimiz şu anda uygun olan her şekilde destek ve sevgi olmak olmalıdır.
Yazar hakkında
Marie T. Russell kurucusu. InnerSelf Dergisi (1985 kuruldu). Ayrıca, haftalık bir Güney Florida radyo yayını olan Inner Power'ı üretti ve 1992-1995'tan, özgüven, kişisel gelişim ve refah gibi temalara odaklandı. Makaleleri dönüşüme ve kendi içsel neşe ve yaratıcılık kaynağımızla yeniden bağlantı kurmaya odaklanıyor.
Creative Commons 3.0: Bu makale, bir Creative Commons Atıf-Benzer Paylaşım 4.0 Lisansı altında lisanslanmıştır. Yazarın niteliği: Marie T. Russell, InnerSelf.com. Makaleye geri dön: Bu makale ilk olarak göründü InnerSelf.com