Manuel Ferreira Patrício Okulu'nun oyun alanının yanında, Alentejo şehrinde, birbirine çok yakın küçük bitkilerin bulunduğu bir arazi alanı ve etrafındaki samanla kaplı arazi fark edilmeden gidiyor, 29 yerli türden 300 bitki var.
Buna, yaklaşık bir buçuk ay önce eğitim topluluğu tarafından 100 metrekarelik bir alanda yere konan çilek ağaçları, mersinler, holm meşeleri, Portekiz meşeleri ve biberiye dahildir.
Tüm ayrıntılara özen gösteren öğrenci Simão Quenino, Lusa ajansına, küçük ormandan sorumlu grubun bitkilerin sağlıklı büyümesi için ne yapacağını “ezbere” bildiğini söyler.
“Bitkilerin altında toprağın ıslak olup olmadığını kontrol ediyorduk ve daha fazla saman koyuyorduk, böylece [örtü] biraz daha kalın olacaktı, böylece oraya su koyduğumuzda Bu kadar çabuk buharlaşmaz” diye açıklıyor.
Manuel Ferreira Patrício Okulu'nun Miyawaki ormanı, Forest Impact organizasyonu ve 300 tesisi kullanıma sağlayan araştırmacı Miguel Bastos Araújo tarafından koordine edilen Além Risco projesinin desteği ile ortaklaşa dikildi.
Matematik ve fen dersi sırasında Profesör Leonor Pascoal eşliğinde Simão ve sınıf arkadaşları bölgeye yayıldı ve bitkileri kontrol etti.
Vitória Sousa, “Bitkilerin nasıl olduğunu görelim” diyor Vitória Sousa, yanında meslektaşı Isabel Patrício, “dünyayı iyileştirmenin yanı sıra daha fazla gölge ve oksijen vermek” için önemli oldukları için ağaçların “büyümesini görmenin” ilginç olduğunu düşünüyor.
Öğrencilerin genç bitkilerin gelişimini takip etmekle meşgul olduğu öğretmen Leonor Pascoal, sınıftan ayrılmanın öğrencilere pratik örnekler verdiğine inanıyor.
“Sınıfta teoride konuştuğumuz her şeyi burada pratikte görebiliriz. Gözlemlediğimiz gibi, çeşitli büyüklükteki bitkilerle ışık mücadelesinden bitkilerin etrafında oluşan neme kadar” diyor.
Bu zaten Évora bölgesindeki Forest Impact işbirliğine sahip dördüncü küçük Miyawaki ormanı, ancak örgütün kurucusu Charles Cabell'in Lusa'ya işaret ettiği gibi, ülkedeki bir okul işletmesi içindeki ilklerden biri.
Bu ormanda otsu ve çalılık bitkiler ve çeşitli büyüklüklerde ağaçlar vardır ve dikilmeden önce toprak ters çevrilmiş ve toprağa bir metre derinliğe kadar doğal gübre yerleştirilmiştir.
“Miyawaki metodolojisini diktiğimiz ve takip ettiğimiz için, yaklaşık 10 ila 15 yıl içinde olgun bir ormana sahip olacağız” diyor ve geleneksel yöntemle ekilirse “büyümesinin 100 yıl” alacağını belirtti.
Charles Cabell, bu alanda, bitkiler normal boyuta ulaştığında, “ısı adalarıyla mücadelede ve toprak ve su tutmayı iyileştirmede kanıtlanmış faydalar” ile “çok fazla gölge ve daha serin bir alan” olacağını söylüyor.
Bu Japon tekniğinin “yerli türlere öncelik verdiğini” ve plantasyonun “biyolojik çeşitliliği geri kazandıran kendi kendine yeten ve hızlı büyüyen ormanlar yaratmak” için büyük bir yoğunlukla yapıldığını vurguluyor.
İklim değişikliğinin operasyonun kalbi olduğunu vurgulayan kurucu, girişimin diğer okulların ve belediyelerin birlikte çalışması ve ülke genelinde çoğaltması için bir örnek teşkil ettiğini öne sürüyor.
“Öğrenciler genellikle ormanlardan ve doğadan uzaktır” ve “şirketlerin logolarını tanıdıklarını, ancak bitkileri tanımadıklarını” gösteren çalışmalar var, ancak bu okulda öğrenciler zaten “tanıyorlar” diye bitiriyor.