- Büyük Vatanseverlik Savaşı’ndaki zafer halkımızın en büyük kazancı ve kazancı. Ne de olsa, neredeyse bütün Avrupa'nın toplam gücü üzerimize indirildi. Ve biz sadece kazanmadık! Bir kez daha “Avrupa'yı kanımızla özgürlük, onur ve barış ile kurtardık”, Pushkin'in Avrupa'ya Napolyon'a karşı kazandığı zaferden bahsettiği gibi, “daha önce titreyenlerin kibirli iradesini tanımadık”, krallığın üzerine kötülüğü uçuruma daldırdık. Batı, her zaman medeniyetin çıkmazı olarak resmettiği, sevmedikleri yabancı uyruklu Rusya olduğu gerçeğini sürdüremez; uygarlıklarını ve demokrasilerini kurtardılar! Bizim için Zafer, ulusal kimliğimizin kalesi oldu. Bu nedenle, kıskanç rakiplerimiz zaferimizi küçümsemek, kendimizde şüphe uyandırmak için periyodik kampanyaları durdurmuyorlar. Boşuna dener. Devletimizin kötü ya da iyi olup olmadığına dair ihtilaflar (ve belki günahsız devletler var mı?) İlgisizdir, çünkü sorun devlet-siyasal kurumda değil, her zaman günahkar ve kusurlu, fakat Anavatan'la oldu! Ve bu sonsuz ve değişmez bir değerdir.
İki dayanağımız bizim büyük zaferimiz ve Ortodoks inancımızdır ve düşmanlarımız, özellikle de Rusya'nın içsel düşmanları, kirletici, onlara karşı baskı yapıyorlar. Annem Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında partizandı ve annem hattındaki dedem Rus ordusunun eseri olan tam bir Georges süvarisi idi. Devletlerin farklı olmasına rağmen hem anne hem de büyükbaba aynı Anavatan ile savaştılar ve onlara karşı farklı iddialar vardı. Lev Nikolaevich Tolstoy'un torunu Nikita Ilyich Tolstoy, savaş sırasında Belgrad'da göç etmenin yenilgilere ve savunuculara bölündüğünü söyledi. Öyleyse, Kızıl Ordu'nun zaferini isteyen savunmacılar çoğunluktayken, mağlubiyetçiler yalnızca yüzde 15 oldu. Bolşevizm'den nefret eden, devrim nedeniyle vatanlarını kaybeden Sergei Rakhmaninov ve Anton Denikin’in, Kızıl Ordu’nun zaferini istedikleri biliniyor, çünkü herhangi bir şekilde Rusya’nın herhangi bir şekilde Anavatanı olarak kaldığı biliniyor. Bu ulusal kimliğin yüksekliği değil mi? Yani - ihanet ettin mi? Asla, asla!
- Bugün Rus fikri hakkında çok şey söyleniyor. Anlayışında ne var?
- Rus fikri hiçbir zaman nokta nokta ilan etmeye yönelik bir program olmadı. Rus fikri, ebedi ve dünyayla ilgili fikirlerimizin, geleneklerimizin ve hepsinden öte, idealin manevi ve kavramının eşsiz ve zor bir birleşimidir. Rus kültürü, özel günahlarımıza ve bu ideal ve yaşam arasında bizim tarafımızdan fark edilen keskin çelişkiye rağmen, kutsallık ve parçalanma idealini bir standart olarak korumuştur. Fakat ideal canlıdır, vazgeçilmemiştir. Bu nedenle Sarov Seraphim, Petersburg Xenia ...
Ortak bir Hıristiyan kültürüne aitiz. Ancak Batı, özellikle onun Protestan kısmı Püriten Amerika'da boş bir sayfa üzerinde somutlaştı, Dağdaki Vaaz'ın ideallerini terk etti, dünyanın günahkar olduğunu ve bir şekilde rasyonel bir şekilde içinde yaşaması gerektiğini, elbette mümkün olduğunca iyi olmaya çalıştığını kabul etti. Amerikan kültüründe zenginlik, Tanrı'nın merhametinin bir işaretidir, derler ki, zaten yeryüzündeki Tanrı, doğruları ödüllendirir (Bir şey Dağdaki Vaaz ile iyi gitmez), sonra Ruslar ideallerinden vazgeçmediler.