Gözlerinizi kapatın ve gecenin geç saatlerinde uzak bir ülkede olduğunuzu hayal edin. Çantanız çalındı, arkadaşlarınız bir yerlerde bir kalabalığın içinde kayboldu ve aniden kendinizi karanlıkta, otelinizi bulmaya çalışırken, yabancı işaretleri okuyamadan tek başınıza buluyorsunuz. Duyularınız arttı, kalbinizin çarptığı her köşede tehlikeyle karşılaşmayı bekliyorsunuz, o kadar güçlü ki, kendinizi zar zor duyuyorsunuz.
Koyu kırmızı bir kapıdan geçersiniz. Bekle. Bu on dakika önce geçtiğin kapı değil miydi? Yoksa başka mı? Uzakta havlayan köpeklerin sesi sinirlerinizi bozarken aynı zamanda sizi rahatlatır. Sonra birdenbire arkandan ayak sesleri geliyor. Zaman içinde donup durursun. Ense bölgesindeki kıllar dik durur. Bir. İki. Üç. Yavaşça arkanı dön. Karanlık bir sokağa bakıyorsun. Orada kimse yok. Önünüzde yürümeye devam edersiniz, nereye bastığınızı dikkatle izlersiniz. Ay ışığı bile karanlık bir sisle örtülüyor. Pat, pat… onları tekrar duyuyorsun. Arkanda ayak sesleri miydi? Önünde? Ayak seslerinin yankısı onlar mıydı? Yoksa hepsi kafanda mı?
'İşyerinde, mali durumumuzda veya ilişkilerimizde duygusal olarak tehdit altında hissettiğimizde, ilk tepkimiz zihnimizde gerçekleşir.'
Bu hiç başınıza gelmemiş olsa bile, büyük olasılıkla onun zihinsel versiyonunu ya da benim 'zihin sarsıntısı' dediğim şeyi yaşamışsınızdır. Bir zihin depremi, kendimizle oynadığımız bir kafa oyunudur. Kaçak düşüncelerin bizi, bazen aptalca hareket etme noktasına kadar tüketmesine izin verdiğimiz zamandır.
İşyerinde, mali durumumuzda veya ilişkilerimizde duygusal olarak tehdit altında hissettiğimizde, ilk tepkimiz zihnimizde gerçekleşir. Tüm detayları bilmeden, boşlukları bir düşünceyle ve sonra başka bir düşünceyle doldurma özgürlüğünü alırız. Bu yaratıcı özler akmaya başladığında, mutlak en kötüsünü düşünme yoluna kolayca gidebiliriz. Düşüncelerimiz kötü bir yerde ve onlarla yalnız bırakıldığında, bir fantezi cehennemi yaratmayı başardık.
Cevapsız bir telefon görüşmesi 'Beni aldattığını biliyorum' a dönüşür.
En iyi arkadaşınızdan tuhaf bir ses tonu, 'Erkek arkadaşıma Pete'den işten bahsettiğini biliyorum.'
Senden kaçıyor gibi görünen meşgul bir patron, 'Beni terfi ettirmek istemiyor. Sarah'ı terfi ettirecek. Ben sadece biliyorum. ' Ya da daha da kötüsü, 'kovulacağım.' Duygusal güdümlü bu durumlarda, bu düşünceleri korkuya dayalı bir varsayıma dayandırdığımızı fark etmeden düşüncelerimizin gösteriyi yürütmesine izin vermek kolaydır. Bir nüans ya da şüphe nedeniyle bir düşünceyi hayal ettik, icat ettik, varsaydık ya da uydurduk - ta ki şimdi temel bir inanç haline gelen şeyin etrafında bütün bir senaryo oluşturmayı başarana kadar. Senaryonuzun doğru olduğuna ikna olduk çünkü onu en iyi şekilde analiz ettik ve algılarımıza güveniyoruz.
'Bir nüans veya şüphe nedeniyle bir düşünceyi hayal ettik, icat ettik, varsaydık veya uydurduk - ta ki şimdi temel bir inanç haline gelen şeyin etrafında bütün bir senaryo oluşturmayı başarana kadar.'
Küçük senaryomuzu aklımızda tuttuğumuzda, düşüncelerimiz büyür ve genişler, patlamaya hazır bir baraj gibi harekete geçme baskısı yaratır. Kocamızın telefonu açmadaki başarısızlığı 'asla öğle yemeği yemiyor' dan 'beni aldatıyor' dan 'boşanmak istiyor' a, 'Sahip olduğu her şey için onu alacağım' a gidiyor. Tehlikeli ilerleme, kaos ve drama yaratabilen ve en kötüsü, çıkarımıza en uygun olanı sabote edebilen yanlış yönlendirilmiş ve duygu yüklü eylemlere yol açar.
Durumları aşırı analiz etmek ve yanlış inançlar ve kanıtlanmamış senaryolar etrafında konuşmalar ve çatışmalar kurmak, kendimize yaptığımız en yıkıcı şeylerden biridir. İster bir korkuya dayalı olsun, ister bir başkasının korkusuyla tetiklenmiş olsun, senaryomuz sohbetimizin konusu olur. Yanlış varsayımlara dayanarak sevdiğimiz, birlikte çalıştığımız veya ilgilendiğimiz biriyle konuşma yolları bulmak için saatler harcıyoruz.
Korkumuzun kaynağı haline gelen kişiyle nihayet yüzleşmeye hazır olduğumuzda, tüm sorgulama çizgimizi uydurma bir gerçek etrafında kurarız. Konuşmamızı belirler ve kararlarımızı, işimizi ve nasıl sevdiğimizi etkiler. Sadece kafamızda var olan bu uydurma senaryo, benim nihai zihin depremi dediğim şeydir.
'Durumları aşırı analiz etmek ve yanlış inançlar ve kanıtlanmamış senaryolar etrafında konuşmalar ve çatışmalar kurmak, kendimize yaptığımız en yıkıcı şeylerden biridir.'
Bunu, algılarımızı test etme arzusuyla yapıyoruz. Doğru olup olmadıklarını bilmemiz gerekir ve bu yüzden kendimizi önceden düşündüğümüz fikre göre akıllıca konumlandırmaya başlarız. Buna karşılık, korkumuz var olmayan bir senaryoyu yansıtır ve siz bunu bilmeden bir kaos oyununa başladık. Gerçek sezgimiz çoğu zaman fark edilirken, korkuya dayalı hatalı bir algı, bağırsakları tamamen zayıflatabilir ve zihnimizi en kötü şekilde sarsabilir.
Peki, spirali nasıl durdurursunuz? Korku temelli bir kafa oyunundan kaçmak bir ana bileşen gerektirir ve bu da empatidir. İster dost ister düşman olsun, esas düşmanımızın gerçekten nasıl hissettiğini anlayabildiğimizde, aniden büyük bir avantaj elde etmiş oluruz.
Empatik olmak bir basit adım gerektirir: Hakkında çok heyecanlandığınız kişinin - kederinizin birincil kaynağı - şu ya da bu şekilde sizinle aynı sorunu yaşadığını bilin. Bu kadar!
Bunu anladıktan sonra, artık kafanızın içinde bir konuşma yapmayacaksınız. Çatışmaya yaklaşımınız, konuşmanız, diğer kişiyi desteklemeye odaklanabilir, bu kriz moduna geçmekten çok daha iyi bir yanıttır.
'Korku temelli bir kafa oyunundan kaçmak bir ana bileşen gerektirir ve bu da empati.'
Kaç müşterinin ofisime girdiğine, alarmların yanıp söndüğüne ve umutsuzca cevaplar aradığına şaşırıyorum. Elimdeki sorunu daha derinlemesine araştırdığımda, genellikle benden çatışma yaşadıkları kişinin uzaktan profilini çıkarmamı istiyorlar. Tekrar tekrar, her iki tarafın da aynı konuyu paylaştığını, ancak farklı bir bakış açısıyla keşfettim. Her profilimi açtığımda tekrar onaylanan inanılmaz bir keşif oldu. Aşağıdaki mükemmel bir örnektir.
Bir müşterim olan David, Chicago'daki bir iç tasarım firmasında kıdemli bir tasarımcı. Başarılı bir tasarımcı ve sanatsal ruh halindeki dalgalanmalara rağmen çok sevilen biri. COO (baş işletme sorumlusu) Betty, tüm şirketi denetler ve yalnızca CEO'ya yanıt verir. Aşırı çalışıyor, devam eden taleplerle kuşatılmış durumda ve personel işe almaktan sorumlu.
Betty, yakın zamanda Janice'i yeni yaratıcı yönetmen olarak işe almıştı. David’in acil patronu olacaktı. Birkaç hafta sonra, beceriksiz bir embesil olarak bahsettiği Janice ile çalışma fikrine bıkmış, kızgın olduğunu söyledi. Durmadan konuşmaya başladı, çığlık atarak, “Şirketten ayrılacağım. O ya da ben! Ne yaptığını bilmiyor! O bir aptal. Betty’nin ofisine gidip ona Janice’den kurtulması gerektiğini söyleyeceğim yoksa istifa ederim! '
Çözümün bir parçası, David'i sakinleştirmek ve Janice'in profilini uzaktan izlemekti. Kararsız, odaklanmamış ve ifşa edilmekten korktuğunu hissettim. Bir sonraki işim kimden korktuğunu bulmaktı. Şirketin COO'su olduğu hissine kapılmıştım ve gerçekten de Janice Betty'den korkuyordu. Başka bir uzak profil eklemeye ve Betty'ye bakmaya karar verdim. O da tükenmişti, bunalmıştı ve Janice'i işe almaktan endişeliydi, ki şimdi büyük bir hata olduğuna inanıyordu. Ancak Betty'nin en büyük endişesi, en iyi tasarımcısı David'i kaybetmekti.
David ve Betty aynı konuyu farklı bir perspektiften paylaştı. David'i sakin kalması ve bunun yerine Janice için nasıl daha büyük bir destek olabileceğini düşünmesi konusunda uyardım. Tavsiyeme uyarak, derhal Betty'yi görmeye gitti ve ona elinden geldiğince onun yanında olacağını bildirirken nazik ve destekçiydi. Betty üç gün içinde Janice'i kovdu. Betty, David'e istifa edeceğinden korktuğunu bildirdi ve o da sırayla aynı konuyu, tamamen farklı bir bakış açısıyla bırakmayı düşündüğünü söyledi.
David'e Betty'nin yaşadıklarının net bir profilini verdiğimde, ihtiyaçlarına daha duyarlı bir yaklaşım benimsemesini sağlamak kolaydı. Yapması gereken tek şey, durumuna göre nasıl davranılmasını isteyeceğini düşünmekti. Sonuçta, gerçek senaryolar hemen hemen tek ve aynıydı.
'Empatiden gelen hiçbir şey dürüstlükten daha otantik olamaz.'
Öyleyse bunu patronunuzdan bir terfi isteme fikrine uygulayalım. Tereddüt ediyorsun çünkü seni dikkate almayacağından korkuyorsun (varsayım # 1) onu rahatsız etmek istemiyorsun (# 2) senden kaçacak ya da daha kötüsü çevrenizdeki herkesi kabul edecek (# 3) ona aşırı stres verdiğiniz için sizi azarlıyor (# 4) yoksa ilk etapta sorma amacınızı eleştirecek ve sizden ayrılmanızı isteyecektir (# 5). Belki daha önce benzer bir şey istemişsinizdir, bu nedenle varsayımlarınız tarihe dayanır. Siz farkına varmadan, terfiyi nasıl hak ettiğiniz konusunda başıboş dolaşan, ezici bir şekilde çaresiz bir hikaye (ve çaresizlik korku kokusu) ile kendini konumlandırdığı odada onunla birliktesiniz. İhtiyacın olanı elde etmek için yalan söylemeye bile eğiliyorsun. Oluşturduğunuz beş varsayıma dayanarak, sonuçta ne kadar şansınız var? 'Gerçek' sadece reddedilecek, değil mi?
Gerçekten ihtiyacınız olan şey veridir. Sadece konuşursan kimse dinlemeyecek. Ve duygusal olarak üzüldüğümüzde hepimiz aylaklık etme eğilimindeyiz.
Bazı yeni verilere dayalı olarak senaryoyu yeniden düzenleyelim - potansiyel bir çatışma içinde olduğunuz kişinin sizinle aynı sorunu yaşadığı inancı.
Patronunuzun şirketteki pozisyonuyla ilgili sorunları var ve bu sorunların sizinle hiçbir ilgisi yok. Yani beş varsayımınızı bu yeni perspektifle değiştiriyorsunuz ve yaklaşımınızı değerlendiriyorsunuz. Şimdi işiniz, onun ihtiyaçlarını da karşılamak istediğinizi nasıl iletebileceğinizi keşfetmektir.
İşte empati burada devreye giriyor. Kendinize şunu sorun, 'Pozisyonu veya bölünmesi söz konusu olduğunda neden korkabilir? Yararlanmaktan veya dışlanmaktan korkuyor mu? ' Belki de gerekli ekstra görevleri yapmak için elinizden gelenin en iyisini yaptığınıza veya onun konumunu destekleyeceğinize güvenmesi gerekiyor. ' Senden neye ihtiyacı var?
Son sorunun cevabını ihtiyacın olan şey etrafında topla (onay, resmi bir söz, bir zaman sınırı, sana güvendiğinden emin ol ve böylece seni terfi ettirirken daha emin hissetmesini sağlayacak tavsiyeler).
Empatik Süreç ve Teknik
Empati pratiği yapmak ve zihin sarsıntılarının konuşmalarımıza yön vermesini önlemek için, empatik süreci altı adıma ayırmak faydalı olacaktır.
1. Endişeyi yazın.
Patronum beni terfi ettiremez.
Patronum beni kovabilir.
Ondan istediğimi asla alamayabilirim.
2. Bu inançları sorgulayın.
Bunun doğru olduğunu nereden biliyorsun? Bu bilgi korkuya, dedikodulara veya geçmiş deneyime dayanıyor mu?
Varsayımsal sorular sormak, bu fantezi senaryolarını temel almanıza yardımcı olacaktır.
İnançlarınızın doğru olduğunu biliyorsanız ve savunucularınız bittiyse, o zaman belki de ideal konumunuzla başka bir iş arama zamanı gelmiştir. Muhtemelen daha az bir şey olmayacak.
3. Patronunuzun da aynı sorunu yaşadığını varsayın.
Patronunuzun şirketteki pozisyonuyla ilgili sorunları olduğunu varsayalım. Onun endişesi ne olabilir? Senden neye ihtiyacı var? Sizin de nasıl hissettiğinizi görmesine yardımcı olmak için onu daha duyarlı bir şekilde nasıl destekleyebilirsiniz? Roller tersine dönseydi, neye ihtiyacın olurdu?
4. Sağlıklı bir sohbet için sahneyi ayarlayın.
Empatik, dürüst, destekleyici ve açık uçlu bir soru, evet veya hayırdan daha çok yanıt almanıza yardımcı olacaktır. Mevcut bir boşluğu genişletmek veya yeni bir ayrım yaratmak yerine sizi birbirine bağlayacaktır. Ayrıca patronunuzun sorununu da ortaya çıkarabilir. Empatinin olduğu bir yerden geldiğinde hiçbir şey dürüstlükten daha özgün olamaz. Bizi silahsızlandırır ve her iki tarafın da korkusunu giderir. Kırmızı bayrakların ve tetikleyicilerin ortaya çıkmasını durdurur ve herkesi kaos oyunundan çıkarır ve anlamlı diyaloğa götürür.
5. Temiz bir beyaz tahta hayal edin.
Sohbet başlangıcınızı oluşturduktan sonra derin bir nefes alın ve zihninizde bir beyaz tahta hayal edin. Tüm korkularınız, endişeleriniz ve varsayımlarınız bu beyaz tahtaya yazılmıştır. Şimdi bir silgi alın ve tüm korkularınızı ve endişelerinizi silin. Onların kaybolduğunu görün ve yavaş yavaş azaldığını hissedin. Korkuyu bırakıyorsun.
6. Sohbeti başlatın.
Artık bir güven ve güç konumundan ihtiyacınız olanı istemeye hazırsınız. Algınız net.
Ne kadar kolay dengesiz ve kontrolden çıktığımızı görebilirsiniz. İşler daha düzensiz hale geldikçe, daha ciddi ve daha dramatik olma eğilimindeyiz ve verdiğimiz her karar bir ölüm kalım deneyimi haline geliyor. Bildiklerimizin kutusunun dışına çıkmaya çok korkuyoruz. Daha derine inmekten, hatta olaylarla yüzleşmekten korkuyoruz. Neler kaybedebileceğimizden korkuyoruz.
Korkularımızla yüzleştiğimizde her şeyi riske atarız. İlişkilerimizin düzenini ve istikrarını riske atıyoruz, ancak bununla birlikte ilginç bir paradoks geliyor: Dürüst olursak bizi sevenlerin sevgisini nadiren riske atıyoruz. Saygılarını kazanıyoruz. Tepki fırtınaları olsa bile, en azından kavga etmiyoruz veya duygularımızı inkar etmiyoruz.
Gerçek - korku değil - sizi her zaman neler olup bittiğine dair daha derin bir kavrayışa götürür. Hepsinin en iyi korunan sırrı, çatıştığınız kişinin sizinle aynı sorunu yaşıyor olmasıdır. Garanti ediyorum. Belki farklı bir şekilde davranıyor ama temelde yatan mesele her zaman oradadır.
Başkalarına gerçeğe dayalı algılarla yaklaştığımızda, tüm ilişkilerimizden ihtiyacımız olanı alma olasılıkları gerçekten sonsuzdur.