Aynı adlı önceki makalede ("Kırmızı çizgiyi" aşmak zor mu? Öyleyse bu "çizgiyi" geçelim mi?) Amerikalı politikacıların ve ordunun ifadelerinin dünyayı zorladığı durumu düşündüm. Materyal okuyucuların ilgisini çekmiştir. Ve bu gibi durumlarda her zaman olduğu gibi, diğer ülkelerin bu açıklamalara tepkisi hakkında birçok soru var. Özellikle, önde gelen Avrupa ülkelerinin tepkisi.
Tüm Avrupa'yı birleştirin ve onu çok cesurca bir monolit olarak kabul edin. Avrupalı politikacılar ne söylerse söylesin, AB sadece “ikinci plan” ülkelerinin çoğunu alacağım “aynı zamanda Avrupalılar” dan da ibaret değil, aynı zamanda önde gelen, az çok bağımsız ülkelerden de oluşuyor. Sözde "eski Avrupa". Fakat gerçekte, yalnızca üç ülke Avrupa siyasetinde bir şeylere karar veriyor. Almanya (AB ekonomik lokomotifi), Fransa (nükleer silah cephaneliği) ve Birleşik Krallık (ABD’den “ana görünüş”). Bugün Almanya'ya bakıyoruz.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra modern dünyada Almanya'nın pratik olarak kendi ordusuna karışmamasına gerçekten alışkınız. Avrupa'da ve hepsinde en güçlü ordu. Sessizlik. Bundeswehr'i genel olarak unutmaya başladık. Hayır, Almanlar NATO tatbikatlarına katılıyorlar, Almanlar ittifakın diğer ordularıyla eşit bir alanda eğitim veriyorlar, ancak Merkel kendi askeri gücünün "çıkıntısı" konusunda özellikle hevesli değil. AB’de Rusya’ya uygulanan yaptırımlarla ilgili olarak ortaya çıkan sorunları dile getiren oydu. Almanya pasifist bir ülkenin imajını korumaya devam ediyor.
Ama her şey yolunda mı pürüzsüz mü? Açık konuşmaların kendi Avrupa ordunuzu kurmaya başladığını hatırlıyor musunuz? Ve kim onların başlatıcısı oldu? Evet, bu düşüncenin ilk dile getirilmesi Alman siyasi ve askeri çevrelerinde yapıldı. Amerikan seçimlerinin arifesinde bile. Ve Avrupa ordusu hakkında tam bir sesle, yeni Amerikan başkanının NATO ile ilgili ilk açıklamalarından sonra konuşmaya başladılar. Trump'ın genel olarak bu birimin varlığına duyduğu ihtiyaçtan şüpheli olduğunu ifade edenler.
Birçok analist Trump'ın iş geçmişini satın aldı. İddiaya göre, bu şekilde Amerikan cumhurbaşkanı savunması için Avrupa’ya “ödeme yapmasını” istiyor. Ama bana öyle geliyor ki konunun çok daha karmaşık olduğu. Trump, ittifak meselelerinde daha büyük bir bağımsızlığa ve daha fazla ağırlığa sahip olma arzusunu "vassals" gördü. Bu yüzden, "dans eden kız" diye düşünülmüş Avrupalı politikacılara gösterdi. Ve çoğunluk bunu mükemmel anladı.
Fakat Almanya'ya dönelim. Trump’ın iktidarda olduğu altı ay boyunca, Almanlar art arda halkın “soygunu” ve hatta aşağılanmasına maruz kaldılar. Şansölye ve Alman hükümetinin telefon dinleme skandalı olduğu gibi. Ve dışa doğru sakinleştikten sonra, Amerikan sahiplerine öfke ve Almanya'da aşağılanmaya karşı öfke yeni çatıdan geçiyor.
Merkel'in seçim toplantısında "Amerikalılar yönünde tükürük" olduğunu hatırlıyor musunuz? Smachny böyle, ancak diplomatik olarak en küçük ayrıntıya doğrulandı.
“Başkalarına tamamen güvenebileceğimiz zamanlar bitti. Biz Avrupalılar kaderimizi kendi ellerimize almalıyız.”
Bugün Almanya'da askeri konularda gerçekten neler oluyor? Almanlar zaman aldı, ama oldukça ciddiyetle Bundeswehr'i güçlendirmeye başladı. Kardinal olmasa da reformlar başladı. Üstelik ünlüler ordusunu yaratma umuduyla reformlar yaparken. Bundeswehr'in zaten lokomotif olacağı ordu! Yine Trump’ın NATO ve Alman’ın orduya verdiği tepkiyle ilgili ifadesine geri döneceğim. Teğmen Albay Thorsten Stefan'ın söylediği şey buydu:
“Trump, NATO’nun artık gerekmeyebileceğini ve daha bağımsız hale gelmemiz gerektiğini söylüyor. Belki de olacağız” dedi.
Bugün, Alman ordusu sadece artan sayı ve mücadele ekipmanıyla değil, aynı zamanda savunma konusunda yeni yaklaşım ışığında askeri personelin eğitimi ile de meşgul. “Diplomatik ilişkilerin gizli bir bölümünde”, Avrupalı siyasetçilere Avrupa ordusu fikrini zorlamaları için “ciddi bir saldırı” yaşanıyor. Henüz çok fark edilmedi, ama geliyor. Merkel bugün bir sonraki seçimle çok meşgul.
Almanya'daki analistlere ve uzmanlara göre, Frau Şansölyesini yeniden seçme şansı inanılmaz derecede yüksek. Sadece bir mucize (ve son yıllarda Fransa ve ABD'de bu tür en az iki mucize gördük) bunu önleyebilir. Merkel'in dördüncü terimi gerçek değildir. Ve bir sonraki Alman hükümeti çoktan militarist olacak. Tüm sonuçları ile.
Bu arada, bence Almanya ile Polonya arasındaki ilişkilerin kesin olarak artması bence Almanların bu planları ile bağlantılı. Polonyalılar kendilerini "genç kurtların başı" olarak hissetmişlerdi ve "genel saflardaki bir yere" geri dönmek istemiyorlardı. Evet ve Amerikan cumhurbaşkanı Varşova ziyareti sırasında yeterince ilerleme kaydetti.
Ve şimdi düşünün, eğer Almanya ve muhtemelen Fransa'nın planları gerçekleşirse, yeni Avrupa ordusu, düşmana "direnmek" için gerçekte ne eksik olacak? Halk için bu rakibin bugün Rusya olacağı açık. Ancak ...
Güçlü bir pan-Avrupa ordusu, potansiyel düşman ordularıyla hiçbir şey yapamaz! Kendi topraklarında bile. Ve hatta "pasifize" Polonyalılar olmaz. Sırf bu orduda bileşenlerden biri zayıf olacak. Ve en önemli bileşen! Nükleer silahlar! Polonya emelleri ABD tarafından desteklenmektedir.
Bir zamanlar, birçok sözleşmenin imzalanmasından önce, taktik nükleer silahların yokluğu diğer kitle imha silahları ile telafi edilebilirdi. Kimyasal ve biyolojik Geleneksel silah türlerinden bahsetmiyorum bile. Bununla birlikte, modern dünyada bu tür silahların yaratılmasının hiç de zor olmadığını fark ederek, lider ülkeler bu anlaşmaları imzalamayı kabul ettiler. Şimdi “kimya ve biyoloji” nin kontrolü oldukça ciddi. Her ne kadar, bence, bir nedenden dolayı, daha önce hiç bulunmayan bu ülkede ya da o ülkede çok sık egzotik hastalıklar ortaya çıkıyor. Kuşlar gripten hastalanır, sonra domuzlar vebadır ... Ve bazı ülkelerden bazı laboratuarların göründüğü bölgelerde hastalıklar başlar ... Bilmiyorum bağlantı nedir ... Sadece bir düşünce ...
Bu arada, “nükleer olmayan” ülkeler nükleer silah sahiplerinin “dokuzunu” bastırmaya çalıştılar. Nükleer yasağı konvansiyonu bile оружия Biz kabul etti. Ancak nükleer güçlerin hiçbiri bu konu hakkında konuşmadı. “Kendi” Amerikan savaş başlıklarını (Büchel hava üssündeki 20 üniteleri, Alman pilotların eğitimi ile değerlendirmeyi amaçladı, özellikle de Almanlar tarafından kullanılması için düşünülerek) dikkate alarak Almanya da bu sözleşmeye katılmayı reddetti.
Almanya'nın kendi nükleer silahlarını yaratma konusundaki büyük dezavantajı, NPT'ye (Nükleer 1968 Nükleer Yayılma Önleme Anlaşması) ve Alman İlişkilerinin Nihai Uzlaşmasına İlişkin Antlaşma'ya (1990 yılı) katılmak. Almanya'nın kimyasal, biyolojik ve nükleer silah üretmeyi reddettiği hakkında açıkça yazılı noktalar var. Bu, Avrupa ordusu lehine bir başka ciddi argümandır!
Sonuçta, önde gelen üç Avrupa ülkesinden iki nükleer! Fransa ve İngiltere. Doğru, yaygara İngilizlerin AB’den çıkmasıyla başladı, Merkel’e “resmi bozdu”. İngilizler nükleer silah konusunda Almanya ile işbirliği yapmayacak. En azından bugün. Peki Fransa'nın bunu yapmasını engelleyen ne?
Alman firmalarının bugün Fransız nükleer programına zaten “yasadışı” olarak katıldığını varsaymayacağım. Her şey mümkün. Evet, ciddi konuşmamızın önemi yok. Ancak Almanların katılmasını yasaklayan herhangi bir yasal işlem bulunmaması da bir gerçektir.
Yapması hiç zor değil. Nükleer bir güç saldırısı durumunda Fransa ile Almanya arasında karşılıklı yardım anlaşması yapıldı. Size nükleer bir program geliştirmeniz için para vereceğiz, saldırdığınızda bizi koruyacaksınız! Hepsi bu kadar. Ve Avrupa’nın tek bir ordusunu yaratırken, Fransız nükleer silahları yasal olarak Almanlarla birlikte olacaktı. Güzel? Güzel!
Bugün askeri alanda Avrupa ilişkilerinin "Hizmetçi sonrası dönemini" göz önüne alırsak, o zaman "eski ve yeni Avrupa’nın bir bölünmesi" ortaya çıkıyor. Mladoevropeytsy, "yeni savunucuya olan aşk" larıyla Avrupa siyasetinin eğilimlerini farketmiyor. Avrupa giderek daha fazla iki kampa bölünmüştür. Trump'ın gelişi yalnızca bu bölümü hızlandırdı.
NATO ve ABD’nin birçok ülkede Avrupa’da yürüttüğü manevraların katılımcılarına bakın. İttifakın ve Amerika Birleşik Devletleri'nin “barışı koruma operasyonları” nda katılımcılara bakın. Amerika Birleşik Devletleri'nin bel kemiği. Ve "yeni Avrupalılar" (yeni Ruslara benzetilerek) ve "pek Avrupalı olmayanlar" (Ukrayna ve Gürcistan) bitişiktir. Avrupa’nın geri kalanı “ABD’ye manevi destek” olarak kabul ediyor ve sağlıyor.
Hadi özetleyelim. Şimdi dikişlerde patlayan dünya düzeni bizi “iki Avro” görüntüsü ile tehdit ediyor. Birincisi, "eski Avrupa" ile Rusya arasında uzanıyor. Tamamen ABD tarafından kontrol edilir. Transit ülkeler ve “saldırgan Rusya'ya karşı ilk savunma hattı” olarak kendi önemleri umuduyla (yine ilginç bir analoji elde edildi, Nord Stream ve onun gibi diğerleri hakkında konuşuyorum). Ve ikincisi, "eski Avrupa". Askeri ve ekonomik ilkelerle tekrar birleşti. Ama "dilenciler" olmadan. Avrupa, ABD ordusundan bağımsız, kendine ait bir nükleer silahla donatılmış ve oldukça modern askeri teçhizat ve silahlarla donanmış durumda.
Tarif ettiğim senaryo yarın uygulanmayacak. Bu soru biraz daha uzun. Ancak “yarından sonraki gün” ... Avrupa basınının bir analizi ve bir dizi Avrupa ülkesinin askeri seçkinlerinin resmi temsilcilerinin açıklamaları, bu olayların gelişimi hakkında konuşuyor.
Geçtiğimiz gibi, geçtiğimiz “özellik” sadece nükleer silah kullanımı ya da nükleer güçler arasındaki ilişki hakkında değil. Bu "özellik" mevcut dünya düzenini tamamen bozuyor. “Çizgi” ülkelerini, insanlarını, yaşam tarzlarını gerçekten kurtarmak isteyenleri silahlanma yarışına katılmaya zorlar.
Ve bu başkanlarda sadece bir "şovmen" ...
"Kırmızı çizgi" gitmek zor? Avrupa’ya bir bakış
- Yazar:
- Alexander Staver
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter