Adam, şafakta yükselen bir sisle sakin bir göl gibiydi.
—Soğuk, soğuk ve sakindi.
Tıpkı sarsılmaz derecede sakin bir gölün yüzeyi gibi, her hareketi ölçülü, sakin ve anlamlıydı.
Sınıfın kapısını kapattığında bile…
Ayakkabıları podyumda yükseldiğinde bile…
Kâğıtları masaya koyduğunda bile…
Bir ses yoktu.
Sessizlik, suyun yüzeyindeki bir dalga gibi tüm sınıfı kapladı.
“Ah…”
Gürültülü aristokrat öğrenciler bile atmosfer tarafından süpürüldü ve ağızlarını kapattı.
Sakin olan öğrenciler meraktan gözleri parlayarak podyumda duran ana karaktere baktılar.
Yakışıklı uzun fiziğine uygun olan takım elbisenin en ufak bir kırışıklığı yoktu; üzerine giydiği siyah frak ise vücuduna daha da yakışmıştı.
Şık bir kıyafetti ama çok gösterişli görünmüyordu.
Adam başındaki ipek şapkayı çıkarıp hafifçe fırlatınca, şapka da podyumun köşesindeki askıya doğru yavaşça uçtu ve güvenli bir şekilde yerleşti.
Son derece doğal görünen bir dizi hareketle şapkasının gizlediği yüzü nihayet ortaya çıktı.
Keskin bir çene çizgisi ve düz bir burun köprüsü ile sarsılmaz gözleri vardı.
Güçlü ama karizmatik gözleri, yeni bir öğretmen gibi görünmemesine yetecek kadar keskindi.
Bir erkeğe göre uzun sayılan saçları özenle ensesinde toplanmıştı.
Yudum.
Arkasından gizlice konuşan bazı asil öğrenciler, gücünün altında ezildiler ve farkında olmadan yutkundular.
“Tanıştığımıza memnun oldum. Adım Ludger Chelysie ve Sören Akademisi’nin yeni öğretmeniyim.”
Ağzını açıp sesini yükselttiği an…
Rüya gibi su lekelerinin üzerine su dökmek gibiydi.
Sınıfın sessizliğe gömülmüş atmosferi gerçeğe dönmüştü.
***
“Okulun ilk günü olduğu için hemen derse başlamayacağım. Ancak ondan önce haber vereceğim.”
Çıkardığım frakı yavaşça askıya astım.
Sohbeti sürdürmek zor olmadı. Aklıma gelen kelimeleri doğru zamanda okumam gerekiyordu.
Bir çeşit oyun-oyunculuk gibiydi.
“Ben sahnede bir oyuncuyum ve öğrenciler seyirci.”
“Tek yapmam gereken akışı uyum içinde takip etmek ve monologu doğal bir şekilde sürdürmek.”
Senaryo tamamen kafamdaydı.
“Dersim sihir yapmakla ilgili, ama sana basit bir şekilde sihir yapmayı öğretmeyeceğim. Sihri gerçek hayatta ilkelerin ötesinde uygulamaya odaklanacağım, gerçek uygulamaya biraz daha yakın.”
Seyircilere göz gezdirirken, birkaç kişinin omuzlarını silktiğini görebiliyordum.
Bu iyi bir tepkiydi.
Geçmişte öğretmen olan askerler de olduğu için, bu tonlama ve bu kadar yoğun bakışları korumamı tuhaf bulan hiçbir öğrencim olmadı.
“Üstelik sadece ikinci sınıflar değil, birinci sınıflar da bu sınıfa başvurabiliyor. Yani birinci ve ikinci sınıfların ortak olduğu bir sınıf.”
Sözlerim her yerde bir vızıltı yaratmaya başladı.
Toplanan tüm öğrenciler ikinci sınıf öğrencisiydi, bu yüzden kafalarının karışmış olmasına şaşmamalı.
Ancak, sınıfların yıllara göre bölünmesi gerektiğine dair bir okul kuralı olmadığı için imkansız değildi.
Gürültü kesilir kesilmez en uygun zamanda ağzımı açtım.
“Durmak.”
Sessizlik.
Sınıfın içindeki gürültü bir anda kayboldu.
* * *
Herkesin gözleri yine bana bakıyordu.
“İkinci sınıf öğrencisi olarak, birinci sınıf öğrencisiyle ders almaktan şikayet etmek doğaldır. Ama merak etmeyin. İlk yıllara öğrenilmesi gereken temel şeyleri sadece bilgim olduğu için öğretmeyeceğim. başlangıç seviyesinde olduklarını göz önünde bulundurarak.”
Sözler, burada burada rahatlamış yanıtlarla karşılandı.
Sören Akademi’nin öğretim yöntemi, Dünya’nın sistemine kıyasla bir liseden çok bir üniversite gibiydi.
Ancak bir üniversite ile tamamen aynı olmadığı için biraz karışık olduğu söylenebilir. Ödül ve ceza puanı sistemi tipik örneklerdir.
Sörenli öğrenciler uzmanlık alanlarına göre almak istedikleri dersleri seçerler ve konuyu tamamlayarak kredi alırlar.
Oradaki öğrencilere gittikleri her yerde dahi denir.
Birinci yılda olsalar bile ikinci yıla göre anlamlı bir fark yoktu. Buna odaklanmaya ve birinci ve ikinci yıl ortak dersler vermeye karar verdim.
Neden?
Çünkü ikinci sınıflar bir araya gelince hocalarıyla ilgili hikayenin yayılması kaçınılmazdı.
Bir yıldır birbirlerini yeterince tanıyan ikinci sınıfların merakı ve ana konusu, kendileriyle aynı sınıfta olan sınıf arkadaşları yerine, yeni atanan öğretmenleri olan ben olmalıydım.
Peki ya okula yeni başlayan birinci sınıf öğrencileri aynı sınıfa devam ederse?
İkinci yıldaki kaygılar, birinci yıldaki gençlere odaklanacaktı.
O zaman benim hakkımda konuşanların sayısı kesinlikle azalırdı.
Şikayetler olabilir ama daha fazla yaygara koparmazlar.
İlk yılların varlığı, bir öğretmen olarak niteliklerimden şüphe etmeme neden olan bir tür sis perdesi ve güvenlik duvarıydı.
“Birinci sınıf öğrencilerinin de bu dersi almasına neden izin veriyorsun?”
Birisi elini kaldırdı ve konuştu.
Ona baktığında, beline kadar uzun dalgalı sarı saçları olan bir kızdı.
Bana bakan sarsılmaz gözlerinde güçlü bir doğruluk duygusu vardı.
Çevresindekiler onu tanıdı ve sonrasında kendi aralarında konuşmaya başladılar. ‘Ne? Popüler bir çocuk mu?’
Yakından bakınca tanıdık geliyordu.
“O yüz… Onu bir yerlerde görmüştüm.”
“Onu düşündüğümde beni huzursuz eden biri…”
Bana bir soru sorulduğundan, cevaplamaya karar verdim.
“Çünkü onların da bir fırsata ihtiyaçları olduğunu düşündüm.”
“‘Fırsat’ derken neyi kastediyorsun?”
“Dersimi sadece seçilmiş bir yılın alması çok talihsiz bir durum. Bir öğretmen olarak asla doğru bir tavır değil. Herkese hangi sınıfta olursa olsun eşit eğitim vermek… Benim düşüncem bu.”
Peki, bana neden üçüncü yıl ve sonrasında bahsetmediğimi sorardı.
Tabii ki isterlerse dersime girebilirler. Ancak üçüncü sınıflar, öğrendikleri temel konuları hemen sindiremezler.
Aslında ancak ikinci yıla kadar param yetiyordu.
“Tabii ki bu, derslerimin yıl kısıtlaması olmadığı anlamına geliyor. Mevcut sistemden kesinlikle farklı olduğuna eminim.”
Düşünmeden öylece söylemişim gibi değil.
Derse hazır olduğumdan emindim.
Huzurlu bir gelecek için, sahip olduğum birkaç ipucundan bahsediyordum, bu yüzden yapamayacağım hiçbir şey yoktu.
“Tam olarak hangi sınıf olduğunu açıklamazsan anlamak zor.”
“Merak ediyorsan sınıfıma gel. Önceden söylemem hiç eğlenceli olmaz.”
—Ben kasıtlı olarak onu meraklandırırken konuşurken alnında sarı saçlarının altında küçük kırışıklıklar oluştu.
“Üzgünüm ama size ne öğreteceğimi hemen söylemeyi düşünmüyorum.”
“Aksine, seni daha sabırsız ve daha meraklı hissettireceğim.”
Kimsenin ne öğreteceğini bilmediği, bilinmeyen sınıflar olmasaydı, akademideki öğrenciler hiçbir şeyden çekinmezdi.
“Yine de sizi bir konuda uyarayım: Yeni öğretmen olduğum ve kolayca kredi alacağı gibi saçma sapan bir düşünceyle dersime girmek isteyenler varsa…”
Kasıtlı olarak nefesimi düzenleyip ara verdikten sonra…
Son sözleri sert bir tonda söyledim.
“O zaman, gerçek eğitimin ne olduğunu kemiklerinize bizzat ben kazıyacağım.”
Son sözlerimi yorumladılarsa, demek ki…
“Lütfen sınıfıma gelme.”
Birinci sınıf öğrencileriyle ders almak zorunda kalsalardı, ikinci sınıf olarak gururlarını oldukça incitirdi.
Hatta dersin kolay olmayacağı konusunda uyardım, bu yüzden özgüveni yüksek olanların “O ders, almayacağım!”
Mayınları öyle bir dağıttım ki, üzerine basıp patlasalar, gerçekten üzerine basan kişinin suçu olur.
Tabii ki, bunu ağzımdan kaçırırsam, bir öğretmen olarak diskalifiye olurdum.
Makul bir sebep olarak sarıp süreçte derin bir delik açtım.
‘Her şeyin bir nedeni var. Dersi aldığında öğreneceksin.’
Sorumsuz, boş sözler vermekten farklıydı ama ne yapabilirdim?
Tabii ki, hiçbir zaman standartlara göre yaşamadığım için bunu yapabilmemin tek yolu buydu.
“Hepsi bu. Sorunuz var mı?” Soruyu, ellerini kaldırıp benimle tartışmaya hazırlanan öğrencilere yöneltiyordum.
***
Sınıfın içi sessizdi.
Ludger sorusu olan olup olmadığını sorduğunda öğrencilerden hiçbiri elini kaldırmadı.
Herkes sadece gözlerini deviriyor ve etrafa bakıyordu.
Soru olmadığından değil. Ödevlerin nasıl yapılacağı, sınıfın müfredatının tam olarak ne olduğu veya daha önce sorulan ne öğretileceği hakkında küçük sorular da oldukça iyiydi.
Ama hiç kimse bu soruları ağzından çıkarmadı.
Herkes Ludger Chelysie’nin ruhundan etkilenmişti.
“Yeni öğretmen bu mu?”
“Asker olduğunu söylediler, atmosferinin şakası yok.”
En az 4. sırada olduğuna dair bir söylenti var. Bu gerçek mi?’
Genç bir adamın inanılmaz baskısı… Onunla göz göze geldiklerinde bile bunaldıkları bir hayal değildi.
Düşmüş bir aristokrat olduğu için ona tepeden bakan aristokrat öğrenciler bile Ludger’ın gözlerinden kaçındı ve tükürüklerini kuru bir şekilde yuttu.
Üst sınıflar böyleyse, diğer öğrenciler nasıl öne çıkmaya cesaret edebilirdi?
Ludger’ın konuşmasını dinlerken herkesin bilinçsizce hissettiği şey buydu.
O adam asla dikkatsizce bir şey söylemedi…
Bakışları, konuşma tarzı ve hatta kendinden emin ses tonu…
Sınıfıyla gerçekten gurur duymadığı sürece bu tür bir hareketi asla gösteremezdi.
Onlara ne öğretecekti? Teoriye dayalı değilse, pratik miydi? Uygulamaları nasıl öğretecekti?
Bu tür karmaşık düşünceler herkesin kafasında baloncuklar gibi oluştu ve yok oldu.
Ama kesin olan tek bir şey vardı:
Ludger Chelysie adlı öğretmen tarafından verilen bir ders asla kolay olmayacaktı.
“Soru yok?”
Soruyu tekrarladı.
Soru sormak isteyen birine benziyordu ama öğrenciler aldanmadı.
Ellerini kaldırıp ağızlarını açtıkları anda, Ludger tarafından ezilirlerdi.
Sadece gözlerinde avlanmak istercesine parıldayan bakışı görmek… Herhangi bir soruya izin vermeme isteği iyi aktarılmıştı.
Daha önce elini kaldıran sarışın kız da kıpırdamadan oturdu.
“Soru yok… o zaman okulun ilk günü biter.”
Okulun ilk günü.
— Nefes kesen oryantasyon böyle sona erdi.
***
Oryantasyon bittiğinde öğrenciler birer birer kalkıp sınıftan ayrıldılar.
Sahneyi kürsüden dikkatle izledim.
Söylemek istediğim her şeyi söyledim, böylece herkes her şeyi anladı, değil mi?
Ama bazı sorular sormalarını istediğimde kimsenin elini kaldırmaması gerçekten şok ediciydi.
Önceki geceye kadar her türlü soruyu almaya ve hatta cevapları hazırlamaya hazırlandım ama hepsi işe yaramadı.
“Eğer burası böyle bir akademiyse, burada sadece güçlü egosu olan çocuklar yok mu?”
Gülünç olduğumu düşüneceklerini ve bana bir sürü soru soracaklarını düşündüm ama çok mu düşündüm?
‘HAYIR. Bir dakika bekle.’
Tam tersi olabilir.
“Ya kasıtlı olarak sözlerimi çiğnedilerse?”
Bunu duymuştum. 21. yüzyılda Kore’de genellikle durum budur.
Yeni bir öğretmen geldiğinde, öğrenciler kasıtlı olarak onlara ilgi göstermez ve onları küçümserdi.
Özellikle kadın öğretmenlerde durum böyleydi.
Öğretmen yerine sınıfta liderliği ele geçirmek esas olarak okul zorbalarının yoluydu.
Sessizce ‘Ah, çok gürültülü’ gibi bir mırıltı atarlardı ve eğer öğretmen sinirlenirse, ‘Senin hakkında konuşmadım ama?’ diye yanıt verirlerdi.
“Kimse bana yanıt vermediği için belki de benzer bir durumdur.”
‘Hmm.’
Korkunç görünmek için elimden geldiğince ciddi olmaya çalıştım ama bu tam tersi bir etki mi yaratmıştı?
Belki de baskıcı sözlerim ve davranışlarım, kendilerini dahi sanan öğrencilerin gururunu kırmıştır.
“O halde bu büyük bir sorun.”
Küçüklerin orduda üstlerine bakma biçimleri, işyerinde astların üstlerine bakmaları ve öğrencilerin okulda öğretmenlerine bakma biçimleri.
—Genellikle yenilmek olarak tanımlanırdı.
Başlangıçta birisi liderliğini kaybederse, ileriki sınıflarında gerileme olacağı açıktı.
“O zaman onlara daha nazik davranmalı mıyım?”
“Hayır, olanlardan sonra birdenbire yaparsam, tuhaf olduğumu düşünürler. Zaten bu hale geldiği için sonuna kadar zorlayacağım.’
Gülümsemek ve arkadaş canlısı olmak bana göre değildi.
Bu benim doğamdı ve canlandırdığım kimlikler çoğunlukla bu tür bir kişiliğe sahipti.
…Ve ben geleli üç hafta olmuştu.
Ludger’ın nasıl biri olduğunu zaten herkes biliyordu. Askerlik siciline sahip bir asker olduğum belliyken, o noktada kişiliğimi değiştirmek saçma olurdu.
Şapkamı taktım ve askıda duran frakla uzaklaştım.
Bu arada sınıfta kalan öğrenciler bana yaklaşmadılar.
Beni analiz etmeye çalıştıklarını hissettiğim için ilgileri yoktu.
Bana kaç yaşındayım ya da kız arkadaşım var mı gibi genel sorular soracaklarını sanıyordum ama tek kelime etmeyeceklerini bilmiyordum.
‘Korkutucu. Bugünlerde çocuklar.’
***
Adım. Adım.
Koridorda yavaşça yürüdüm ve sınıftan yavaş adımlarla çıktım.
Zaten okulun ilk günüydü, yani bugünün işi de bitmişti.
Ders kayıt düzeltme süresi henüz sona ermediğinden ders değiştirmek isteyenler ders değiştirebilir, istemeyenler ise razı olabilir.
İlk ders üç gün içinde düzgün bir şekilde başlayacaktı.
“O zamana kadar, sınıfın liderliğini öğrencilerden nasıl alacağımı ciddi ciddi düşünelim.”
“En azından bir öğretmen olarak kalifiye olmadığımın söylenmesinden kaçınmalıyım.”
Öyle düşünerek ön tarafa baktım ve koridorda yürüyen tüm öğrencilerin bana baktığını ve yolumdan kaçındıklarını gördüm.
Hem erkek hem de kız öğrenciler beni yürürken görünce şaşırdılar ve kendilerini duvara ya da pencereye yapıştırdılar.
‘Ne? Neden böyleler?’
Zaten kolay bir av gibi görünen yeni bir öğretmen söylentisi akademi boyunca mı yayılmıştı?
O Akademi’de üniversite topluluğu gibi ‘Her Zaman’ adında Akademi içinde birbirinizle fikir alışverişinde bulunabileceğiniz bir topluluk olduğunu duymuştum, bu yüzden miydi?
Gelecekteki dersimin oldukça zorlu geçeceğini hissettiğimde biri benimle konuştu.
“Merhaba.”
Durdum ve benimle konuşurken gülümseyen kadına baktım.
“Siz yeni öğretmensiniz, Ludger Chelysie, değil mi?”
“Evet bu doğru.”
Pembe ve hafif bukleli saçlarıyla, güneş ışığını andıran sıcacık bir gülümsemeyle çekici bir kadındı.
“Üniforma giymediği için öğrenci olduğunu düşünmüyorum.”
‘Belki?’
Ben bir şey öğrenemeden büyük bir telaşla konuştu.
“Ah, beklendiği gibi! Tanıştığıma memnun oldum. Benim adım Selena. Sören akademisinde yeni bir öğretmensiniz, değil mi? Ben sizin meslektaşınızım Bay Ludger.”
“Anlıyorum. Tanıştığıma memnun oldum.”
Benimle ne işi var dercesine ona baktığımda Selena biraz utanarak etrafına bakındı ve alçak sesle konuştu.
“Şey… Yemek yedin mi?”