Masanın başına oturmuş defterine cümleler yazıyordu. Öylesine, gelişigüzel hiçbir anlamı olmayan cümleler ard arda akıyordu. Yazmayı bırakıp bir an başını kaldırdı, dışarı baktı. Kar yağıyordu. Kar bile yağmurla karışık yağıyordu. “Ne kadar yalnızım” diye düşündü. Bu his boğazını yakarak midesinden aşağı inerken, gözü pencerenin önündeki ağaca takıldı. Yapraklara değer kar tanelerini izledi. “Hiçbir şey düşünmeden kaç saat oturabilirim” diye düşündü. Aslında artık düşünme eylemini tamamen hayatından çıkartmak istiyordu. “Düşünmemek belki de en iyisi. Boş bir kafanın içinde, kelimelerin yerini değiştirmek... Hem nefes almaya devam edebilirim, hem de yazı yazmaya. Böylece kafamın içinde sürekli kendini yenileyen cümleleri kağıda aktarabilirim.” Bir an duraksadı; bunları yapsa da yine düşünmeye devam edeceğini fark etti.
[baharat]