Uzun süredir uçak gemilerinin uçaktaki lider rolü hikayeler Pasifik'teki II. Dünya Savaşı açıkça görülüyordu ve kimse tarafından ciddi şekilde tartışılmıyordu. Ancak, bir süredir “VO” için hali hazırda geleneksel hale gelen ihtilaflarda, “kim daha güçlü, bir balina mı yoksa bir fil mi… demek istediğim, bir uçak gemisi mi yoksa bir denizaltı mı?”, Sualtı Destekçileri оружия çok ilginç bir argüman yapmaya başladı: istatistikler Amerikan denizaltılarının güverteden çok daha fazla tonaj battığını kesin olarak kanıtladı авиация.
Gerçekten de, ticaret kaybını incelemiş olmak filo Japonya'da, Yankee taşıyıcı tabanlı uçağın toplam 393 ton tonajlı 1 gemi battığını göreceğiz, Amerikan denizaltıları ise 453 ton tonajlı 135 gemiyi tebeşirlendirdi (geminin imhasında farklı güçler yer aldıysa, örneğin - havacılık ve denizaltılar, daha sonra sayım sırasındaki ortak kupaları yarıya bölünmüştür, bu nedenle gemi sayısında fraksiyonlar). Aynı zamanda, Amerikan denizaltıları Japon Donanmasına ciddi hasar verdi, 1154,5 yüksek hızlı savaş gemisi (savaş kruvazörü), Kongo, dört büyük uçak gemisi ve beş eskort gemisi, yedi hidro hava gemisi, üç ağır ve on hafif kruvazör, otuz altı muhrip, ondört muhrip ... ve bu sayı çok sayıda hava taşımacılığı, yardımcı kruvazör, fırkateyn, denizaltı ve sonuçta sayılmaz - yaklaşık 4 savaş gemisi. Öyleyse, belki de Japon filosunun kazananının defne ve bu savaşın ana deniz kuvvetleri bir denizaltına verilmelidir? Anlamaya çalışalım.
Başlangıç için, partilerin savaş öncesi planlarına bakın. ABD bizi fazla ilgilendirmiyor, çünkü hala gerçekleşmedi, ancak Japonlar ... Özünde, Yamato oğulları için plan şu şekilde oldu - güney denizlerinde birçok uzak bölgeyi işgal etmek ve Güney Denizi'nde bir dizi saldırı ile defansif bir savunma hattı oluşturmak ve Marshall Adaları, Timor, Java, Sumatra, Malaya, Burma. Tüm bunlar, metropole yeterli miktarda kıt hammadde sağlamak için Japonlara gerekliydi ve ilk başta petrol, bunun olmadan savaşması imkânsızdı. Böyle bir bölgenin işgali kaçınılmaz olarak Japonya'yı İngiltere, Hollanda ve ABD ile savaşa soktu. Japonya ilk ikisinden korkmadı - İngilizler Almanya ile Avrupa savaşında tıkandı, filoları metropolün savunması, Atlantik iletişiminin savunması ile Akdeniz arasında bölündü ve Hollanda'da önemli bir deniz kuvvetleri yoktu. Ama ABD ... Amerika - bu ciddiydi.
Japonların, savaş sırasında Amerikan filosunun ardı ardına Marshall, Caroline ve Mariana Adaları alarak ilerlemek zorunda kaldıkları Amerikan askeri planları hakkında bir fikri vardı (“Turuncu”, “Rainbow-5”). Bundan sonra, ABD filosu hemen Japon metropolüne bitişik sulardaki imparatorluk filosuna son bir yenilgiye uğrayacaktı. Tek soru ABD'nin ne kadar hızlı hareket edeceği idi.
Japonlar, ABD ile uzun süren savaşı kazanamadıklarına inanıyordu, bu yüzden Amerikalılar ileriye doğru yavaş ve temkinli bir hareket seçtiyse, sınai güçleri kesinlikle zafer sağlayacaktır - ve bu, Japonya'nın askeri planını belirleyen bir anlayıştı. Temelde, Japon imparatorluk filosunun iki strateji arasında bir seçeneği vardı. Birincisi, bütün kuvvetleri bir yumrukta toplamak, Amerikan filosunun metropolün sularında beklemesini beklemek ve orada, gemilerin kalitesinde bireysel üstünlük ve mürettebatın en iyi eğitimi, genel savaşta ABD Donanması'nı yenmek umuduyla. İkincisi, ABD Pasifik Filosunu derhal parçalayacak ve kırılmaması durumunda “savunma çemberi” nin kurulması aşamasında müdahalesini önleyecek kadar zayıflamış, önleyici, önleyici bir grev yapmaktır.
Japonlar neden önleyici bir grev stratejisi seçtiler? Cevap çok basit. Japonya, birbirinden uzak bölgeleri ele geçirmek ve mümkün olduğu kadar çabuk yapmak zorundaydı - oradaki kaynaklara hakim olmak ve karşıt güçlere bir istilayı kovmaya hazırlanmak için zaman vermemek için. Bunu yapmak için, yakalama aynı anda gerçekleştirilen bir dizi işlem şeklinde yapılmalıdır. Ancak Japon filosunun Malaya, Java ve Filipinler'deki operasyonları aynı anda kapsayan en ufak bir fırsatı yoktu. Japon filosunun ana güçlerinin otomatik olarak yoğunlaşmadığı herhangi bir bölgedeki Amerikan filolarının ortaya çıkması, orada çalışan emperyal kuvvetlerin Japonların karşılayamayacağı yenilgiye uğramasına neden oldu. Bu nedenle Japonya, inisiyatifi düşmana bırakamadı ve özellikle de Amerika Birleşik Devletleri'nde çalıştığı zamandan beri Amerikalıların öne çıkmasını bekleyemedi. Tüm Japon savaş planı, kaynakların hızlı ustalığına dayanmaktaydı, bunun için birçok uzak bölgeyi hızla yakalamak gerekiyordu ve bunun için ABD Pasifik Filosunu yok etmek gerekiyordu. Bu, Japon filosunun savaşın ilk aşamasında kilit görevi oldu.
Japonlar bu şekilde önleyici bir greve karar verdi. Uygula uçak gemileri olmalı ... ve şaşırtıcı bir şekilde denizaltılar olmalı.
Bugün bildiklerimizi dikkate alarak, denizaltıların böyle bir operasyona katılımı en azından garip görünüyor. Ama bu bugün ve Japon amiralleri denizaltılardan çok şey bekliyorlardı. Japon İmparatorluk Donanması Birleşik Filosu Genelkurmay Başkanı S. Fukutome'nin Sözü:
Kasım 18'in 20-1941 döneminde, Birleşik Deniz Kuvvetleri 27'te seçilen Vice Admiral Shimizu komutasındaki en yeni türlerin denizaltıları Kure ve Yokosuka'dan geldi. Marshall Adaları'ndaki yakıt ve yiyecek rezervlerini doldurduktan sonra, Amiral Nagumi'nin grev kuvvetinin öncüsü olarak öne çıktılar. Denizaltılar, uçağımızın grevini önleyebilecek düşman gemilerini batırmak zorunda kaldılar ve aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri'nden takviye ve malzemelerin teslim edilmesine izin vermediler ve böylece Hawaii Adaları'ndaki operasyonların tamamlanmasına katkıda bulundular. Tokyo'daki merkez, uzun vadeli denizaltı operasyonlarının bir defalık hava saldırısından daha önemli sonuçlar üretmesini bekliyordu. Aslında, sonuçlar tamamen farklıydı. Tüm operasyon için, 27'ten sadece bir denizaltı düşman gemisine saldırmayı başardı. Morison, çalışmalarında bu konuda şöyle yazıyor: “Filolar ve diğer gemiler tarafından yürütülen aktif devriyeler ve derinlik bombalamaları, 1900 deplasmanlı büyük Japon dalgıç gemilerinin gemilerimize saldırması yönündeki girişimlerini sıfıra indirdi. Pearl Harbor ve Honolulu'ya gelen ve geri dönen birçok gemiyi ve gemiyi torpido etmediler. Yaklaşık güneyinde yer alan "I" tipi 20 denizaltılarının çoğu. Oahu, birkaç gün sonra Japonya'ya geri döndü. ABD'nin batı sahiline yaklaşık 5 tekne gönderildi. Bunlardan biri, “I-170”, uçak gemisi Atılgan'dan geçen bir uçakta batırılırken, Kaliforniya ve Oregon eyaletlerinin geri kalanı birkaç gemimizi batırmayı başardı. Böylece, avangard seferi bileşik tamamen başarısız oldu. Tek bir gemiyi batırmadı, 1 büyük ve 5 ultra küçük denizaltıları kaybetti ... Hem imparatorluk karargahı hem de Japonya Birleşik Filosunun karargahı, Hawaii Adaları'ndaki denizaltı operasyonlarının önemsiz sonuçlarından ciddi bir şekilde etkilendi ve acı bir şekilde hayal kırıklığına uğradı. denizaltılarında sarsıldı. "
Bu yüzden, denizaltılara güverte uçaklarından çok daha büyük umutlar bağlandı, ancak bunlar tamamen yanlıştı. Dahası, Japon denizaltı filosu neredeyse tüm operasyonu patlattı. Gerçek şu ki Hawaii çevresinde konuşlanmış Japon denizaltıları, Amerikan gemilerinden defalarca görüldü ve bundan daha fazlası - hava saldırısı başlamadan bir saat önce, Amerikan destroyer Ward, Pearl Harbor'a ulaşmaya çalışan denizaltılarla savaştı. Eğer Amerikan komutanı destroyer komutanının raporunu daha ciddiye alacak olsaydı, Amerikan Donanması, Oahu'nun havacılık ve uçaksavar silahları, savaşa hazır olduklarında kim bilir?
Ancak, tam olarak ne oldu - Japon uçak gemisi uçağı korkunç bir darbe aldı, Amerikan yüzey filosu korkunç kayıplara maruz kaldı ve Japonların güney bölgelerini ele geçirme planlarını baskılayabilecek bir güç olmaktan çıktı. Denizaltı filosuna gelince, Yankees onu asla bu büyüklükteki sorunları çözme yetisine sahip olarak düşünmedi ve sayısı hiç şaşırtıcı değildi. Toplam ABD denizaltı filosu, 111'in Pasifik Okyanusu'ndaki 73 denizaltılarından oluşuyordu. Ancak 21 PL (yalnızca 11'in savaşa hazır olduğu), Güney Limanı'na olan mücadeleye önemli bir katkı sağlamak için çok uzak olan Pearl Harbor'da bulunuyordu ve 22 PL de Amerika Birleşik Devletleri'nin Pasifik sahilinde bulunuyordu. Ve Cavite'de bulunan sadece 29 PL (Baba Luzon, Filipinler). Bununla birlikte, mevcut güçlerin en azından Japon deniz operasyonlarını karmaşıklaştırabileceğini varsaymak mantıklıydı.
Ne yazık ki, böyle bir şey olmadı. Amerikan denizaltıları, Guam ve Wake savaşlarına katılmamışlardır, çünkü muhtemelen bu adalar denizaltı ana alanlarından çok uzakta bulunuyorlardı ve çok hızlı bir şekilde ele geçirilmişlerdi (T.Rosko, denizaltılarını Wake'den devriye gezdirirken yazıyor). Ancak Filipinler'e gelince, Amerika Birleşik Devletleri'nin denizaltıları Japon çıkarma kuvvetlerine hiçbir şeye karşı koyamadılar.
Birleşik Filonun amiralleri, operasyonu iki aşamaya böldü; ilk olarak, üç gemi dekolmanı, uçaklarının kapağının altındaki ana inişi gerçekleştirmek için kilit hava limanlarını ele geçirmek için birlikler yerleştirdi. Aparry'ye iniş yapan kuvvetler arasında eski hafif kruvazör, 6 destroyerleri, 3 mayın tarama gemisi, 9 denizaltı karşıtı gemiler ve 6 taşımaları bulunuyordu. 1 hafif kruvazör, 6 destroyerleri, 9 mayın tarlaları, 9 denizaltı karşıtı gemiler ve 6 nakliyeleri Wigan'a gitti. Ve son olarak, Legaspi'ye saldıran üçüncü bağlantı, 1 hafif kruvazör, 6 destroyerleri, 2 hidrolik taban, 2 mayın tarama gemisi, 2 devriye gemisi ve 7 taşımalarından oluşuyordu. Üç saldırı gücünün tamamı başarıyla sonuçlandı ve Japonlar ana şeye ilerledi - Lingen Körfezi'ne iniş. Üç gruba ayrılan yetmiş üç araç, 48 Piyade Tümeni'ni taşıdı. Japonların hepsi doğru yapmadı: 22'in şafağında Aralık ayının bitiminde, Japon savaş gemileri ve nakliyeleri kaybedildi ve 20 millerine (37 km) dağıldılar.
Amerikan denizaltıları ne yaptı? Bir destroyer ve iki küçük araç battı. Adalet konusunda, Amerikalılar tarafından kovulan dört torpilden biri olan Japon hidro-avian gemisi "Sanya Maru" ya "Sivulf" saldırısına dikkat çekmekte fayda var. Eğer bu torpido patlamış olsaydı, Japon kayıplarının listesi muhtemelen birden fazla akifer taşıyıcısı olurdu. Fakat torpido patlamamıştı.
Yukarıdakilerin hepsinden ne gibi sonuçlar çıkarılabilir? Japonlar, Amerikan denizaltı üssünün hemen yakınında nispeten küçük bir kuvvetle dört amfibi operasyon gerçekleştirdiler ve Amerikan denizaltıları 29 buna hiçbir şeye karşı çıkamadı. Aynı şey Java'nın savunmasında da oldu. Hollanda Doğu Hint Adaları'nı korumak için, Müttefikler kaynakları sayıca bir araya gelmese de önemli kuvvetler topladılar. Örneğin, S. Dall, 46 denizaltıları hakkında - Dutch 16, American 28 ve British 2 hakkında yazıyor. T. Rosko, “denizaltı kuvvetlerinin yirmi sekiz Amerikan, üç İngiliz ve dokuz Hollandalı denizaltısından oluştuğunu” belirtmektedir. Öyle ki, toplam denizaltı sayısı dört düzine gemiye ulaşmış veya hatta onu aşmıştır. Ocak ayından Mart ayının başına kadar, Japon 1942 rı art arda Bangka Rhodes (Celebes on), Kemou, Menado, Kendari, Ambon Adası, Makassar, Bali Lombok, Hollandalı ve Portekizce Timor, Borneo ... ve sonunda Java'yı ele geçirdi. Müttefik denizaltıları Japonların istilacı güçlerini durduramaz, alıkoyamaz ve hatta ciddi şekilde çizemezdi. S.Dall, Amerikan denizaltılarından gelen amfibi karavanlar ve eskortlarının kayıplarına işaret ediyor - bir destroyer battı (“Natsusio”), bir diğeri - torpido, ancak battı (“Suzukaze”) ve bir başka nakliye (“Tsuruga Maru”) öldürdü Hollandalı denizaltılar. T.Rosko, Amerikan denizaltılarına daha sadık, “Meeken Maru”, “Akito Maru”, “Harbin Maru”, “Tamagawa Maru” ve eski savaş gemisinin “Kanko Maru” ve bazı savaş gemilerine verilen zararı battığını bildirdi. bu son derece şüpheli). Fakat yine de, elde edilen sonuç hala tamamen tatmin edici değil!
Toplamda, Ocak-Şubat aylarında Amerikan denizaltıları, 1942, 12 44 tonluk tonajlı ticari gemilerin 326'ini batırdı, ancak gerçek şu ki, bu gemilerin bir kısmı tamamen farklı yerlerde tahrip edildi. Amerikalılar denizaltılarını Japon haberleşmelerine ve hatta Japonya kıyılarına (burada işletilen 3 PL döneminde) gönderdiler. Ancak hiçbir şekilde, tüm denizaltıların, Japon işgalini engellemek için bir emir almadığını, bunun yerine uzak bölgelere gönderildiğini varsayamaz. ABDA filosunun komutanı Amiral Hart, anti-amfibi savunma için denizaltıların kullanılmasının bir öncelik olduğunu düşünerek devriye rotalarını "tehlikeli tehlike" yönlerine yerleştirmeye çalıştı. Buna rağmen, Japonlar bir ada ardı ardına hızlı ve metodik olarak ele geçirdi.
Kısa bir süre içinde, Birleşik Filo bir dizi güçlü darbe yaptı ve birçok bölgeyi ele geçirdi. Birçoğu onlar için yol açtı: Filipinler'deki temel havacılık, Singapur'dan İngiliz savaş gemileri, ABDA, Java'dan kruvazörlere komutanlar, denizaltılar - hepsi denedi, ama kimse başarılı olamadı. Ve sadece bir durumda, Japonlar başarılı olamadı. Japonların Port Moresby'i almayı planladıkları "MO Operasyonu", öncekilerden daha kötü bir şekilde planlanmamıştı, ancak bu kez Amerikalılar uçak gemisi kuvvetlerine Birleşik Filo'ya karşı çıktılar.
Tarihte, rakiplerin tek bir atış yapmadığı ilk deniz savaşı - Mercan Denizi'ndeki savaş, Amerikalılar "puanları" kaybederek ağır uçak gemisi "Lexington" ı hafif bir Japon "Seho" ile değiştirdiler. Evet ve ABD'nin ikinci uçak gemisi olan Yorktown, mucizevi bir şekilde ölümden kaçtı diyebilir. Bununla birlikte, Japon uçağının kayıpları ağırdı ve ağır uçak gemilerinden biri operasyonda daha fazla yer almasına izin vermeyen bir hasar aldı - ve Japonlar geri döndü. Port Moresby'nin ele geçirilmesi gerçekleşmedi.
Japon filosunun takip eden iki operasyonu - Midway ve Attu ve Kyska adalarının ele geçirilmesi - denizaltıların ve uçak gemilerinin düşman iniş operasyonlarına karşı koyma yeteneklerinin göstergesidir. Amerikan denizaltıları hem orada hem de orada, uçak gemileriyle kullanıldı - sadece Midway'de. Bu savaşta, dört uçak gemisi Nagumo, Amerikalıların hava kuvvetlerini kara alanlarına dayanarak ezdi, ancak ABD'nin güverte bombardıman bombacıları tarafından yendi ve yok edildi. Tabii ki, "kara" uçakları büyük bir rol oynadı, Japon savaş uçağı "çıkardı", böylece uçak gemisine dayalı havacılığın saldırısı sırasında, uçakları durduracak zamanları olmadı ve bu savaşta ABD uçak gemileri çok şanslıydı. Ancak kelimeleri şarkıdan atamazsınız - Japon 1'inci hava filosunun rengini kıran uçak gemileriydi - Pasifik'teki savaşta bir dönüm noktası olan 1 ve 2'inci uçak gemisi bölümünün.
Peki ya denizaltılar? Midway’deki Japon filosunu beklememiz için yirmi beş denizaltıya sipariş verildi, ancak gerçekte sadece on dokuz tanesi konuşlandırılabildi; Ancak, bu savaşta Amerikan denizaltıları tek bir düşman gemisini batırmadılar. Doğru, denizaltının "Nautilus" un kısmi başarısından bahsetmeliyiz - Japon uçak gemisi "Kaga" ya saldırmayı başardı ve eğer hatalı torpidolar için olmasaydı, bu saldırı Japon gemisinin ölümüyle sonuçlandı. Ancak, ilk olarak, saldırı Kaga'nın Amerikan dalış bombardıman uçaklarının bombaları tarafından vurulmasından iki saat sonra gerçekleşti ve eğer bu gerçekleşmezse uçak gemisi, Nautilus saldırısının gerçekleştiği andan itibaren tamamen farklı olurdu ve Gemiler henüz tanışmadı. İkincisi, Kaga ve Nautilus kursları geçse bile, Amerikalıların denizaltılarının saldırıya devam edebileceği gerçeğinden uzak, uzak bir konumda olmak, en azından 20 hub'ı tarafından hareket eden savaş gemisine yaklaşmak neredeyse imkansız yanlışlıkla denizaltısına yaklaşarak kendini saldırı altına soktu). Üçüncüsü, zaten hasar görmüş ve ölümcül şekilde yaralanan bir gemiye vurmak, sağlam bir gemiden daha kolay bir örnek değildir (aynı hızda), bu nedenle kimse, Nautilus'un bozulmamış Kaga'ya torpido saldırısının, saldırıdan kısa bir süre önce etkili olduğunu söyleyemez. Kaga "" Nautilus ", Japon savaş gemisine saldırmaya çalıştı. Başarısızlıkla.) Sonunda, her şey yolunda giderse ve" Kaga "battı olsa da, dört uçak gemisinden birinin ölümü, Midway'i işgalden kurtaramazdı.
Ancak, ABD denizaltısının Midway'in savunmasına katılımının tamamen anlamsız olduğu söylenemez. Bombardımanı için Midway'e gönderilen dört Japon ağır kruvazörü aniden bir Amerikan denizaltısını keşfetti ve takip eden Mogami'nin Mikumu'nu çarpmasına neden olarak keskin bir şekilde kapanmak zorunda kaldı. Her iki ağır hasarlı kruvazör yavaşça eve sürüklendi, ancak bir gün sonra, Mikumu Atılgan'ı ve Hornet'i battı.
Japon denizaltılar da bu savaşta parlamadılar - Pearl Harbor'dan Midway'e giden ABD uçak gemilerini bulması (ve şans ile) ve saldırıya uğrayan 13 denizaltı örtüleri çok geç döndü - o zamana kadar Amerikan uçak gemileri çoktan konuşuldu. Midway. Doğal olarak, Japon denizaltılar, bazı Japon komutanlara kolay bir zafer için güven veren birilerini bulamadılar ... Japon denizaltıların tek başarısı - "Yorktown" un batması - Midway için yapılan savaşın sonucuna ancak çok büyük çekincelerle bağlanabilir. Aslında, Japonlar bu savaşı 4 Haziran'da kaybetti, dört Japon uçak gemisinin hepsi de ABD uçak gemisi havacılığından ölümcül hasar aldı. Buna karşılık, Japon uçak gemisi tabanlı uçak Yorktown'a ciddi hasar verdi, ancak yine de tersanelere sürüklenebiliyordu. Amerikalılar hasarlı gemiyi çekerken bunu yaptılar, ancak Haziran 6'te Midway'in savaşı sona erdikten sonra Yorktown, bir Japon denizaltısının torpidolarının altına düştü. Bu, savaşın sonucunu hiçbir şekilde etkileyemedi ve gerçekten de Yorktown tehlikede idi, çünkü Japon savaşçıları tarafından büyük zarar görmüştü, ama gerçek şu ki - Amerika, filosunun bulunduğu andaki ağır uçak gemisini kaçırdığı denizaltı sayesinde oldu. Bu sınıfın gemilerine muhtaç olan son derece. Bunu unutma.
Ve bir tane daha ilginç gerçek. Düşman uçak gemilerine saldıran her iki denizaltı (Nautilus ve Japon I-168) uçak tarafından hedefe fırlatıldı - keşif uçağı düşmanın konumunu tespit etti ve daha sonra düşman oluşumlarının koordinatları / parkurları / hızları denizaltı komutanlarına bildirildi.
Böylece, Amerikan uçak gemileri savaşı kazandı ve ABD denizaltıları yine hiçbir şey başaramadı. Fakat Amerikalılar Japon arzusunun farkındaydılar, aynı zamanda Midway’in birkaç Aleut adasını ele geçirme saldırısıyla. Yankees oraya uçak gemisi gönderemedi - hepsine Midway tarafından ihtiyaç duyuldu, bu nedenle Aleut savunması denizaltılara verildi. Orada (Dutch Harbor'da) "S" tipi eski 10 denizaltıları konuşlandırıldı. Sonuç olarak, Japonlar Hollanda Limanı'na birkaç uçak gemisi havacılığı saldırısı yaptılar ve müdahale etmeden Attu ve Kysk adalarını ele geçirdiler - önlememek için değil, on ABD denizaltısı için düşmanı tespit etmek bile imkansız bir görev haline geldi.
Guadalcanal savaşlarında, hem Amerikalılar hem de Japonlar aynı görevlerle karşı karşıya kaldı - adaya takviye ve malzeme taşıyan kendi taşıtlarının, düşmanın aynı şeyi yapmasına izin vermemek ve mümkünse düşman filosunu kırmak için kablolandığından emin olmak için. ABD uçak gemileri burada büyük bir konvoyu (Solomon Adaları yakınındaki ikinci savaş) kapsayan ve art arda (başarısız olsa da) Santa Cruz Adaları savaşında Japonlarla savaştığı Birleşik Filosunun saldırılarını engelleyen bir rol oynadı. Ancak, çabaları Japon iletişimini kesintiye uğratmadı - Amerikalılar öğleden sonra takviye atama yeteneğini sürdürdüler ve Japon, uçak taşıyan uçakların engelleyemediği yüksek hızlı gemilerin gece uçuşları düzenledi. Sonunda, Japon filosu, Solomon Adaları yakınlarındaki üçüncü savaşta durduruldu; savaş gemileri, kruvazörleri ve ABD destroyerleri Japon filosunu yendiklerinde ve kara ve güverte uçakları (Henderson havaalanını atlama alanı olarak kullanarak) gece savaşları ve saldırı kuvvetleri sırasında zarar gören Japon gemilerini başarıyla bitirdiler. Genel olarak, Amerikan uçak gemileri çok önemli bir rol oynadılar, önemli bir rol üstlenmediler - Henderson Field ile birlikte, gündüz saatlerinde hava üstünlüğü sağladılardı. Japon filosunun gece deniz savaşlarında mükemmel bir şekilde eğitilmiş olsalar bile Kazanabilirim. Aynı zamanda, eğer Amerikan uçak gemileri imha edilmiş olsaydı ve Japonlar yeterli sayıda uçak gemisini ve eğitimli pilotları ellerinde tutsaydı, Guadalcanal'ın kaderine karar verilmezdi ve hiçbir şekilde Amerika Birleşik Devletleri lehine olmazdı. Japonlar, taşıtlarına hava örtüsü sağlayarak, yeterli miktarda takviyeyi adaya hızla aktarabilirler. Amerikan denizaltıları ... geleneksel olarak hiçbir şey elde edemedi. T.Rosko'nun belirttiği gibi, Amerikan sualtı gücünün böyle bir şarkıcısı bile:
Ancak, çeşitli nedenlerden dolayı, teknelerin son başarıları önemsizdi.
Japon denizaltılar daha başarılı oldu - Amerikalılarla kalan üç ağır uçak gemisinden birini - “Wasp” imha ettiler. Esasen, Amerikan uçak gemisi uçaklarının eşi benzeri görülmemiş bir zayıflık dönemi sağlayan Japon denizaltılarının eylemleriydi - Japon pilotlar yanan Hornet harabesine döndüğünde, daha sonra Japon avcıları tarafından bitirildiğinde, ABD Pasifik Filosu sadece bir uçak gemisi taşıyan uçakla kalmıştı! Japon denizaltıları Midway'deki "Yorktown" u ve "Uosp" u batırmasaydı, o zaman Santa Cruz savaşında Amerikalılar iki yerine dört ağır uçak gemisine sahiplerdi ve Santa Cruz'daki Japon filosunun ciddi bir yenilgiye uğraması çok muhtemel ... Başka bir deyişle, Japonların Japonca'nın eylemleri çok ciddi bir yenilgiye uğradı. denizaltılar ciddi kayıplara neden oldu ve Amerikan filosunu biraz zayıflattı, ancak bu Japon zaferini getirmedi - bariz başarıya rağmen, Japon denizaltıları Guadalcanal savaşında belirleyici bir faktör olamazdı (Japonlar hala bu savaşı kaybetti) yararlarını kanıtlamışlardır.
Aynı şeyi Mariana Adaları Savaşı’ndaki Amerikan denizaltıları için de söyleyebiliriz. Ne de olsa orada ne oldu? Amerikalılar, ele geçirmelerini yalnızca Japon savunmasını ikiye bölmekle kalmayıp, Rabaul'a giden hava köprüsünü kesmekle kalmayıp, denizaltıları mükemmel bir üs haline getiren, aynı zamanda en yeni B-29 stratejik bombardıman sahiplerinin de Japonya'ya saldırmasına izin veren stratejik olarak önemli bir ada olan Saipan'a inmeye karar verdi. Japonlar, genel olarak Mariana Adaları ve özellikle Saipan'ın önemini tam olarak anladılar ve bu adaların mülkiyeti için belirleyici savaşa girmeye hazırdılar. Bu nedenle, 500-600 temel havacılık uçağı adaların kendilerine konuşlandırıldı ve herhangi bir zamanda Ozawa Mobil Filosunun yaklaşık 450 güverte tabanlı uçağını desteklemeye hazırdılar.
Tabii ki, bu şartlardaki hiçbir denizaltı amfibi konvoyların inişini ve denizcilerin Saipan'a inişini sağlayamaz. Başka bir şey - uçak gemileri. Amerikan uçak gemisi tabanlı havacılık, Saipan, Tinian ve Guam hava limanlarında güçlü darbeler sundu, onları harabeye çevirdi ve Japon üs havacılığının üçte birini yok etti. Ardından, iki Amerikan taşıyıcı grubu kuzeye gitti, Iwo Jima ve Titijima adalarının hava alanlarına saldırdı, onları yere hizaladı ve hava limanlarında yüz uçağa kadar tahrip etti ve havadaki 40 avcılarını sipariş etti. Ondan sonra, Mariana Adaları'nın temel havacılığı sadece mağlup edilmedi, aynı zamanda Mobil Filo'nun güverte uçağı hariç takviye alma umudunu da kaybetti. Ancak Japonlar bu kadar çabuk gelemedi, bu yüzden Amerikalıların Saipan'a inmesi, bir dereceye kadar başarısını önceden belirleyen yüzlerce uçak gemisi uçağının greviyle desteklendi.
Filolar arasındaki savaş yakındı ve Amerikalıların denizaltıları ellerinden gelenin en iyisini yaptılar. Ozawa’nın gemilerinin Mariana Adaları’nın çıkışını keşfedenler ve böylece Amerikan komutanına Japon filosuyla savaşın kaçınılmaz olduğu konusunda uyardılar. Japon filosunun tam yerini keşfeden denizaltılardı, saldırı emrini uyguladılar (Spruence'ın uçağı bunu daha sonra yapabilirdi) ve Sekaku ve Taiho'yu boğarak düşman uçak gemilerine ilk saldıranlardı.
Ancak bu, savaşın sonucuna karar vermedi. Haziran 19 Japonlar, 4 şok dalgalarını, toplam 308 uçaklarını başlattı - ve bunların büyük çoğunluğu tahrip edildi. İlk dalganın 69 uçağı 27'ten kurtuldu, ikinci 110 makinelerinin 31'i kaldı, fakat daha sonra Guam'a inmeyi deneyen hayatta kalan uçak daha sonra Amerikan uçağı tarafından tahrip edildi. Amerikan denizaltıları, ikinci dalgayı yükselttikten sonra 10 dakika boyunca "Taiho" yu batırdılar ve Sekaku dördüncü yükselttikten sonra bile öldü, böylece ölümleri Ozawa'nın grevlerinin gücü üzerinde çok az etki yarattı - bu gemilerin tabana daha fazla 40-50 uçağı taşıması muhtemel değildi. . Aynı zamanda, Sekaku'nun ölümünden sonra bile, Ozawa, henüz 102 uçağı kalmasına rağmen (diğer verilere göre, 150) kalmasına rağmen savaşın kaybedildiğini düşünmemişti. Ertesi gün savaşa devam etmeye hazırlanıyordu, ancak Haziran 20'te Amerikalılar Japonları daha önce buldu - ve ilk (ve son) darbelerini Japon gemilerine teslim ettiler. Japon uçağının havasındaki yükseltilmiş 80 hiçbir şey yapamadı ve Amerikan saldırısından sonra (uçak gemisi “Hye” in battığı), sadece 47 uçağı Ozawa'nın emrinde kaldı.
Mariana Adaları’nın savaşı Japonlar tarafından iki nedenden dolayı kaybedildi - ABD’nin Saipan’a inişine direnemediler ve filoların genel savaşında, Japon taşıyıcıya dayalı havacılık sonunda imha edildi. Hem bu hem de başka - ABD'nin güverte uçağının başarıları. Sonuç olarak, Japon filosunun resmen Leyte Körfezi savaşında beş ağır ve dört hafif uçak gemisinden oluşan (eskort sayılmayanlar) oluşan etkileyici güçleri vardı, ancak yalnızca bir ağır ve üç hafif uçak gemisi savaşa girdi - çünkü çok sayıda Japon uçak gemisinin sadece yüzüne sahipti. - Eğitimli pilotlar olarak. "Taiho" ve "Sekaku" nun varlığı, Amerikan denizaltılarının onları Mariana Adaları'nın dibine göndermemesi halinde karar verebilirdi? Önemli değil.
Pasifik'teki savaşta denizaltılar denizde baskınlık elde etmede tam olarak yetersiz kaldıklarını ve ayrıca saldırgan veya savunucu görevleri bağımsız olarak çözemediklerini gösterdiler - hiçbir durumda düşman savaş gemilerine karşı bağımsız olarak kullanma girişimleri, operasyonun bir bütün olarak başarısına yol açmadı. Bununla birlikte, denizaltıların dengeli bir filonun önemli bir bileşeni olduğu kanıtlandı - uçak gemileri ve diğer yüzey gemileri ile birlikte kullanılması, düşmanın hassas (kesin olmasa da) kesin kayıplara neden olmasını mümkün kıldı. Ek olarak, denizaltıların, düşman iletişimiyle mücadelede kesinlikle vazgeçilmez bir araç olduğunu kanıtladılar - en büyük başarıları, düşman kargo taşımacılığına karşı mücadelede elde edilirken, iletişimde denizaltılar kullanıldığında, düşmanı kendi ticari gemilerini korumak için önemli kaynakları harcamak, onları savaş operasyonlarından ayırmaya zorladı. veya tonajdaki en zor, yeri doldurulamayan kayıplara katlanmak (aslında, Japonların ikisini birden yapması gerekiyordu). Tek bir silahlı kuvvetin, denizaltıların yanı sıra, düşman ticaret tonajının imhasıyla baş etmediğini de itiraf etmek gerekir.
Aynı zamanda, uçak gemileri denizde baskınlık kazanmanın ve hem amfibi hem de anti-amfibik operasyonları sağlamanın ana aracı haline geldi. Japonya imparatorluk filosunun yenilmesinde ve yarattığı savunma çevresinin çöküşünde ana rol oynayan uçak gemileriydi. Bununla birlikte, uçak gemileri denizdeki savaşın tüm görevlerini kesinlikle çözebilecek evrensel gemilerde değildi. Torpido topçularının yüzey gemileri (Guadalcanal'da ve Leite'de gece savaşları) ve denizaltıları (iletişim için savaşan) ayrıca güverte havacılığına erişilemez olma yeteneklerini ve yeteneklerini de gösterdi.
Genel olarak, bir savaşı kazanmanın ayrı bir sınıf gemiyle değil, özünde savaşları, uçak gemilerini, kruvazörleri, yıkıcıları ve denizaltıları yenilmez bir savaş aracına birleştiren Amerikalılar tarafından gösterilen dengeli bir filo ile elde edildiği söylenebilir. Ancak, yine de “eşittir arasında ilk” i ararsanız, “Majesteleri uçak gemisi” olarak adlandırılmalıdır, “Japonya’nın deniz gücünün Yok Edicisi”.
1. Japon İmparatorluk Deniz Kuvvetleri S.Dall Savaş Yolu
2. T.Rosko, II. Dünya Savaşı’nda ABD denizaltılarıyla mücadele ediyor
3. Pasifik'te F. Sherman Savaşı. Savaşta taşıyıcılar.
4. M.Hashimoto sular altında
5. Lockwood hepsini batak!
6. W. Winslow'un Unutulmuş Filosu
7. L.Kascheev Amerikan denizaltıları yirminci yüzyılın başından İkinci Dünya Savaşı'na kadar
8. V. İkinci Dünya Savaşı'ndan Gemyan Gemileri. Japon Donanması