“… Dierdre babasının peşinden koştu, sokakları döndü ve sonunda deniz kenarındaki şehir surunun tepesine ulaşana kadar taş basamakları tırmandı. Kız orada onun yanında durdu, manzaraya hayran kaldı.
Sanki en kötü kabusu önünde gelişiyordu, hayatında hiç görmediği bir manzara: Ufuktaki tüm deniz kapkaraydı. Pandesia’nın birbirine çok yakın olan kara gemileri, suyu kaplıyor gibiydi, tüm dünyayı kaplıyor gibiydi. Hepsinden kötüsü, hepsi birleşik güçlerini doğrudan onun şehrine hedefliyorlardı.
Dierdre yaklaşan ölüme bakarak dondu kaldı. Ne zayıf zincirleriyle ne de kılıçlarıyla şehri bu büyüklükte bir donanmaya karşı savunma şansları yoktur. İlk gemiler kanallara ulaştığında trafik sıkışıklığı yaratabilir ve muhtemelen onları geciktirebilirler. Belki yüzlerce hatta binlerce askeri öldürebilirler.
Ama önünde gördüğü milyonları değil…»