31 Mart 2007 00:00
Amerika korkutarak yönetiyor
ABDnin Irakı işgali beşinci yılına girmekte. Ve işte Irakın durumu gözler önünde.
ABDnin Irakı işgali beşinci yılına girmekte. Ve işte Irakın durumu gözler önünde. Hatta tüm Ortadoğunun durumu gözler önünde: İşgalden dört yıl sonra durum daha kötü bir hal almış, kargaşa daha da artmış ve tüm bölgeyi bir yangına götürecek kör kuyular oluşmuştur şimdi. Belki de ABD ekonomisi, ayda sekiz milyar dolara mal olan Irak işgalinin maliyetini bir süreliğine daha kaldırabilir. Ama, sayıları 3220ye varan ölen askerler açısından durum daha farklıdır. Bu olayın bir de yaralı askerler boyutu var üstelik. Profesyonel askerlerden oluşan bu ölü ve yaralı askerler, Amerikan toplumunun tüm tabakalarından gelmemektedir. Zira, bu askerlerin büyük bir çoğunluğu, Amerikan toplumunun en fakir tabakalarından gelmektedir. İşte, özellikle bu noktada; Irak Savaşı, Vietnam Savaşından ayrılmaktadır. Zira o zamanlar ABD Ordusu, mecburi hizmete alınmış askerlerden oluşmaktaydı ve her Amerikan yurttaşı da bu zorunlu askerlik görevini yerine getirmekle yükümlüydü. Bu da, gençlerin savaşa karşı olmalarında ve bu konuda da kesintisiz savaş karşıtı gösteriler düzenlenmesinde önemli bir etkendi.
Irak işgalinin üç gerekçesi vardı. Birincisi; Irakın kitle imha silahlarına sahip olduğu iddiası; ikincisi, uluslararası terörle savaşmak iddiası; üçüncüsü de, Irakın demokratikleştirilmesi ve bunun tetiklemesi sonucu da demokratikleşmenin tüm Ortadoğuya yayılması. Birinci gerekçenin yalan olduğu konusunda artık kimsenin bir kuşkusu kalmadı. Üçüncü gerekçenin de gerçekçi olmadığı, artık Bushun son konuşmalarında demokratikleşme konusuna değinmemesinden anlaşılıyor. Ama, uluslararası terör gerekçesini ele alacaksak eğer; aralarında Amerikan istihbarat örgütü ve bazı Amerikan araştırma merkezlerinin bulunduğu ABD kurumlarının rakamlarına dayanan bir araştırmaya göz atmamız yeterli olur. Henüz çok yakın bir tarihte yapılan bu Amerikan araştırmasına göre; Irak savaşından bu yana, uluslararası ölçekte gerçekleştirilen terör eylemleri, senelik ortalama yüzde 607lik bir artış oranına sıçramıştır. Öyle ki, Irak işgalinden önce, uluslararası eylem sayısı senelik ortalama 28 eylem iken, bu sayı işgalden sonra senelik ortalama 199 eyleme sıçramıştır. Hatta, Irakta gerçekleştirilen eylemleri bu ortalamaya almasak dahi, uluslararası ölçekte gerçekleştirilen eylem sayısı, yüzde 265 oranında artmış, bu eylemlerde ölenlerin oranı da yüzde 58 oranında artmıştır.
Göze çarpan ise; ABDde, Irak Savaşı ile ilgili bugüne dek yayımlanan raporlarda, Irak halkının insani açıdan ödediği bedelin görmezden gelinmesidir. ABDnin Irakı işgalinden dört yıl sonra bugün, can güvenliği bulunmamakta ve temel hizmetler yerle bir edilmiş durumdadır. Aynı zamanda şartlar, iki milyon Iraklının göç etmesine yol açmıştır. Ama asıl korkutucu rakam ise; Amerikan tıp dergisi Lanstın verdiği rakamlardır: ABDnin Irakı işgalinden bu yana 600 bin Iraklı sivil hayatını kaybetmiştir.
Bushun fikir babaları
ABD İmparatorluğu projesi gaipten doğmamıştır. Hatta bu proje Yeni Muhafazakarlarla da doğmamıştır. Bu projeyi anlayabilmek için; İkinci Dünya Savaşı galibi devletlerden oluşmuş kampın lideri olarak yeni doğmuş; ama aynı zamanda tarihte görülmüş en büyük borç veren ülke olan ABDye bir göz atmak gerekir. Ayrıca, Dwight Eisenhowerın ABD Başkanlığını bırakırken yaptığı veda konuşmasına bir göz atmak gerekir. Eski bir general olan ve Batı Avrupa Müttefik Kuvvetleri Komutanlığı da yapmış olan Eisenhower; askerlerle sanayiciler arasında ABD siyasetine hakim olmak amacıyla ittifak kurulması tehlikesi bulunduğunu belirtmişti...
Sovyetler Birliğinin Afganistanı işgalinin ardında, Sovyetlerin genişlemek ve bölgeye egemen olmak amaçlarının yattığına tüm dünya uzun yıllar inandırılmıştır. ABD, kendi kuvvetlerinin yanında, müttefiklerinin de kuvvetlerini, Sovyet askerini Afganistandan çıkarmak iddiasıyla hazır tutmuş, ama ABD ordusu hiçbir zaman doğrudan olaya müdahalede bulunmamıştır. ABD sadece Arap ve İslam devletlerini koruma ve eğitme işine soyunmuş; onlara silah satarak, bu devletleri bir silah deposu haline dönüştürmüştür. Tüm bunları da, İslam dünyasını, kafir ve dinsiz Sovyetler Birliğine karşı koruma sloganı altında gerçekleştirmiştir.
Yalnız, Sovyetler Birliğinin çöküşü ardından, gerçeğin hiç de bize anlatıldığı gibi olmadığı ortaya çıkar. 30 Temmuz 1979 tarihinde dönemin ABD Başkanı Jimmy Carter ve ekibi, Afganistanın başkenti Kabildeki hükümetin rakiplerine gizli yardımlar yapılması kararı alırlar. Gerekçe ise, bu hükümetin Sovyetlere yakın olmasıdır. Ama Carterın müsteşarı Zbignev Brezinski şunları itiraflar eder: Başkana yazdığım bir not ile, bizim yaptığımız bu gizli yardımların, Sovyetler Birliğinin Afganistana silahlı müdahalesine yol açabileceğini bildirdim. Biz, Rusları Afganistana müdahale etmesi için doğrudan desteklemedik. Ancak bilerek ve isteyerek, onların askeri müdahalelerine zemin oluşturacak ihtimaller yarattık. Sovyet Ordusu, Afganistanı işgal etmek üzere harekete geçer geçmez, ta baştan beri kendisine kurulmuş kapanın tam ortasında buldu kendini. Sovyetlerin Afganistanı işgali ve ardından, Sovyet ordusunu Afganistandan çıkarmak üzere yaşananlar Sovyetler Birliğinin dağılma sürecini başlatmıştır.
Daha sonra yaşanan tarihi gerçekler herkesçe bilinmektedir. Sovyetler, Afganistandan çekilir çekilmez ABDnin, Afganistanda İslami Mücahitler diye adlandırdıklarına ilgisi yok olur. Çünkü, ABDnin öncelikleri değişmiştir artık. Bu konuyla ilgili Brezinski şöyle der: Amerikan siyaseti Afganistanda radikal İslamı yeni bir hayalet olarak bırakmıştır. Radikal İslam da daha sonra El Kaideyi ve Usame Bin Ladini doğurmuştur. Bu gelişmelerde suçlu değil miyiz?
Ama şu an görüyoruz ki, ABDnin kendisi, tüm dünyaya kendisinin, İslami terör diye adlandırdığı tehlikeye karşı panik ve korku yaymaktadır. 11 Eylül olayları yaşanmıştır ve ardından ABD tüm dünyada, teröre karşı bir savaş ilan etmiştir...
Soğuk savaş boyunca Sovyet tehlikesi abartılmış ve bununla tüm dünyaya korku salınmak istenmiştir. Tıpkı günümüzde terör tehdidinin abartılarak, tüm dünyaya korku salınmak istendiği gibi...
Ancak; Roma İmparatorluğundan bu yana tarih bize göstermiştir ki; dünya kaynaklarını talan etmeyi amaçlayan diktatörler ve diktatörlükler, önünde sonunda cezalarını bulmuşlardır. Bugün de, Arap petrolünü kontrolü altına almayı amaçlayan şahıs ya da devletler, eninde sonunda cezalarını bulacaklardır.
(Arapça yayınlanan El Hayattan kısaltarak çeviren: Adnan Yılmaz)
Mahmud Oud