Amerikan gazetesi NATO temsilcisinden alıntı yaparak, Libya liderinin gücünün son düşüşünden sonra bir güç boşluğu ortaya çıkacağından korkuyor. Ancak yayına göre, Batı bunu engelleyebilir - Libya halkına yardım etmek. “Libyalılar, diğer insanlar gibi, çıkarlarını temsil eden hükümetin yetkisi altında yaşamayı hayal ediyor, temel haklara saygı duyuyor ve onlara hizmet ediyor, tam tersi değil. Yakında rüyayı gerçeğe dönüştürmek için bir şansları olacak ”diyor Amerikalı gazeteciler.
Bu konuda nasıl yardımcı olacakları, görünüşe göre, AB temsilcilerinin açıklamalarından anlaşılmalıdır. Örneğin, Almanya Dışişleri Bakanı Guido Westerwelle, Libya lideri ve oğulları için Lahey'deki Uluslararası Ceza Mahkemesi'ne gönderilmesi ve Libya'yı "güncelleyeceğini" söyleyerek "adil" bir duruşma talep etti. Alman Savunma Bakanı Thomas de Maiziere, Muammer Kaddafi’nin gücünün çöküşünden sonra, Bundeswehr’in “sınırlı” bir koşulunun ülkede istikrarı ve güvenliği sağlamak için Libya’ya gönderilebileceğini ekarte etmedi. Ek olarak, GSG9 seçkin terörle mücadele polis birliğinin savaşçıları diplomatların korunmasına yardımcı olacak, DW-WORLD’ü Spiegel’e atıfta bulunarak bildirdi. Şimdiden Bingazi'ye gönderildiler.
İngiliz The Guardian, Kaddafi rejiminin düşmesinin yakınlığına duyduğu sevinci ifade ediyor: Libya'daki savaş sona eriyor. Trablus'un banliyöleri sokaklarda - kovuldu, son nefesinde rejimi isyan etti. Trablus'taki durum yüzde yüz doğrulukla değerlendirilemiyor. Bununla birlikte, İngiliz basımına göre girişimin asilerin elinde olduğuna dair çok az şüphe var. İngiliz gazeteciler, NATO Hava Kuvvetleri'nin eylemleriyle isyancıların zaferlerinde oynadığı önemli rolü vurguladılar. Aynı zamanda, yayın, Saddam Hüseyin’in gücünün tasfiye edildiği Irak senaryosuna göre, M. Kaddafi’nin yıkılmasının ardından Libyalı devletin kanlı bir kaosa dalma tehlikesini kabul ediyor. Dolayısıyla, mevcut Libya muhalefeti “dış yardım” olmadan yapamaz. “Libyalıların yardıma ihtiyacı olacak. Hem Avrupa'dan hem de Amerika'dan, Arap ve Müslüman dünyadan gelebilir. ” “Demokratik devrimlerin” zaten kazandığı komşu Tunus ve Mısır'ın konumlarının önemini vurgulamaktadır.
Fransız gazetesi Le Figaro, Lahey'deki Uluslararası Adalet Divanı'nın zindanlarında M. Gaddafi'nin gelecekteki görünümünde de mutluluk duyuyor. “Diktatör ve çevresi uluslararası adalet tarafından takip ediliyor. Gidecekleri hiçbir yerlerinin olmadığını ve eylemlerine cevap vermeleri gerekeceğini biliyorlar. ” Bu nedenle Kaddafi ve destekçisi, destekçilerine fedakarlık etmek için sonuncusuna direnecekler. Libya halkı bunun için çok para ödeyebilir. Gerçekte, Libyalılar zaten geçmiş zenginlikten yoksundur, örneğin, Arap dünyasında kişi başına en yüksek gayri safi milli gelirden biri ve Afrika'daki komşu ülkelerden gelen siyah insanlar için en düşük ölüm oranını almalarını sağlayan yüksek bir yaşam standardı. Aynı zamanda, Fransız gazeteciler Batı devletlerini öforiye düşmemeye, Libya devletinin radikal İslamcıların eline düşmesini engellemeye yönelik tüm çabalarına yoğunlaşmaya çağırıyorlar. Trablus'taki olaylar Avrupa için çok önemlidir, diktatörlüğün yıkılmasından sonra, “iç savaş ve İslamcılık tehlikesinden korunmayan bir ülkeyi birleştirmeye olanak sağlayacak” insani ve ekonomik yardımın örgütlenmesi zorunludur.
Alman Frankfurter Allgemeine Zeitung gazetesi M. Gaddafi rejiminin düşüşüne güveniyor: “Gaddafi ile mücadelenin son aşamasına girdiğine dair birçok işaret var. NATO’nun desteği olmasaydı, Libya ayaklanması kesinlikle acımasızca bastırılmış olurdu. Rejimin giderek daha üst düzeydeki yetkilileri yurt dışına kaçıyor veya isyancılara geçiyor. ” Alman gazeteciler, batan bir gemi ve ondan kaçan fareler gibi olduğunu söylüyor. Aynı zamanda, Alman baskısı, kişinin öfori içine düşmemesi gerektiği konusunda uyarıyor - bu sadece “görünüşte sonu olmayan” yolundaki ilk adım. Libya'da gücü paylaşırken kanlı çatışmalar yaşanabilir.
Buna karşılık, Albay rejiminin düşmesi sonucu kimin kazanacağını ve kimin kaybedeceğini analiz etmeye çalışan İtalyan Corriere della sera baskısı, şu haberleri veriyor: “Kim kaybettiğini biliyoruz: albay, aile klanı, uluslar arası müttefikleri olan müttefik kabilelere güvendi. topluluk. " İpucu kim? Çin’e, Rusya’ya, Venezuela’ya mı? Ancak İtalyan gazeteciler, kimin kazandığını henüz bilmiyoruz. İtalyan baskısı, Libya muhalefetinin radikal İslamcıları, monarşistlerini, liberallerini vb. Uyumsuzluğuna dikkat ediyor. Doğal olarak, aralarında iktidar mücadelesi başlayabilir. NATO’nun, Yemen’in lideriyle halkını “baskılayan” Suriye lideriyle nasıl hareket edeceği sorusu da var. Ali Abdullah Saleh, İran'da Mahmud Ahmedinejad?
Fransa Bilgi ile yaptığı röportajda Uluslararası ve Stratejik İlişkiler Enstitüsü (IRIS) başkanı Pascal Boniface, elbette Libya devletinde her şeyin yolunda olabileceğini söyledi. Ancak çok kötü olabilir. Örneğin, mevcut muhalefetteki Ulusal Geçiş Konseyi, ülkede demokratik seçimler yapacak ve kendisini yok edecek, ancak başka bir senaryoya göre, ittifakın yönlendirildiği ortak düşman olarak, liberaller ile İslamcılar arasındaki sürtünme muhalefetin içinde başlayacak. Ve ülke "demokratik" kaos başlayacak. Ve ülkenin doygunluğunu verilen silahyağmalanan askeri depolardan kaçırıldıklarında ölüm keskin bir şekilde artacak. Batı klanlarının yükselen doğuda yaşayanlar tarafından yönetilmeleri muhtemel olmadığından, bu ülkenin çöküşüne yol açabilir. Kaddafi'yi yıllardır desteklediler ve Kaddafi'nin “sıçanlar” olarak adlandırdığı “muhaliflere” teslim olmak istemeyecekler.
Diğer bir deyişle, yabancı medyadaki görüşleri özetlerseniz, kendi görüşlerine göre “radikal bir değişimin” ortaya çıktığı Libya savaşının sonuçlarında neşe ve memnuniyet olduğu açıktır. Ancak, zor bir soru var - sonra Libya'ya ve halkına ne olacak? Ülkede yeni bir iç savaş olacak mı, iktidar mücadelesi mi, radikal İslamcılar iktidara mı geçecek? İslamcılar Libya'da veya onun parçalarında iktidarı ele geçirirse, AB ülkeleri büyük bir sorunla karşı karşıya kalacaklar - bir tür Somali, sadece Akdeniz kıyısında. O zaman seçmenler politikacılarından ricada bulunabilir - böyle bir “demokrasi” uğruna Libya'yı bombaladılar ve çok para harcadılar, askeri malzemeler?
Trablus'taki olaylar hakkında ne gibi sonuçlar çıkarılabilir?
- Yabancı askeri uzmanlar, onların tedariki ve silahlanmaları yardımıyla yapılan eğitimlere rağmen, "sıçanlar" veya Libyalı "Vlasovitler" güçleri gerçek bir savaş gücü haline gelmedi. Tüm başarıları NATO’daki hava kuvvetlerinin, taarruz helikopterleri de dahil olmak üzere Batı hava kuvvetlerinin toplam tahakkümüyle bağlantılı ve İHA’lar açıkça görülebilen bütün direnişlere çarptılar. NATO güçleri olmadan, Kadhafi’nin sadık güçleri ülkede düzenlendiğinden bu yana çok uzun zaman alacaktı ve bölücülerin, İslamcıların ve liberal hayalperestlerin yurt dışında - örneğin Tunus’ta - dışa vurulacakları ya da sürüleceklerdi.
- Bütün bir ülkeyi yıkmak için, oldukça istikrarlı bir rejim, genel olarak, çoğunluğun iyiliği, nüfusun küçük bir grubunu “heyecanlandırmak” için yeterlidir. Libya'da radikal İslamcılar, monarşinin destekçileri, liberal aydınlar haline geldiler. Sonuç olarak, normal bir yaşam süren sıradan insanlar - çalıştı, çalıştılar, çalıştılar, vb. “İnsancıl” bombalama, yağmacıların saldırıları, hapishanelerden kaçan suçlular ve yabancı paralı askerlerin mağdurları oldular.
“Kaddafi’nin birçok aylık direnişi, Albay’ın rejiminin halkın büyük çoğunluğunu, hava saldırıları karşısında bile, insanların yaşamlarının çöküşünü desteklediğini kanıtlıyor.
- Birkaç kişinin, Libya'nın başkentinin veya bir kısmının kaybolduktan sonra “geri çekilmeye” koşan “asilerin” yakalayamadığı açık. Birleşik Arap Emirlikleri ve Katar'ın özel kuvvetlerinin savaşçılarının fırtınaya katıldığı gerçeğinin farkındayız. Ayrıca, özel askeri şirketlerden paralı askerlerin, Fransa, İngiltere ve ABD'nin özel kuvvetlerinin savaşa atıldığı bildirildi.
- Eyleme, Goebbels'in ölçeğini görünce kıskançlıkla başa çıkacağı büyük bir dezenformasyon kampanyası eşlik etti.
- ABD, hedefleri Avrupa ortaklarından biraz farklı olan kampanyasını yürütüyor - Libya “somalizasyon” ya da Batılı gazetecilerin dediği gibi Irak senaryosunu bekliyor. Bu ne anlama geliyor? Libya, fiili olarak iki veya üç yarı-bağımsız formasyona (örneğin, Doğu, Batı ve Berber toprakları) çökecektir, nüfusun yaşam standardı çarpıcı biçimde düşecektir, bir parçanın AB ülkelerine göçü - onları daha da istikrarsızlaştıran aynı Hıristiyanlar, kalıcı saldırılar. Büyük şehirlerde Birleşmiş Milletlere “barışı koruma koşullarına” giriş. Libya, Orta Doğu ve Avrupa’nın daha istikrarsızlaştırılması için bir başka üs olacak.
“Birdenbire, Mısır ve Tunus'ta çok kolay çöken rejimlerin ardından Kaddafi'nin inatçı direnişi, Ortadoğu'da Büyük Savaşın başlamasını erteledi. Kaddafi aslında iyi işleyen bir mekanizmada “kum taneciği” rolünü oynadı. Albay diğer ülkeler için zaman kazandı - Suriye, İran, Rusya vb.
- Rusya, Suriye’yi hiçbir şekilde teslim edemez, aynı zamanda askeri-sanayi kompleksindeki çabalarını güçlendirir, silahlı kuvvetlerini yeniden donatır ve modernize eder.