Geçtiğimiz on yılda, Hollywood franchise'ı başka bir şeye dönüştürmeye çalıştı: sinema dünyası. Yüce ve hafif saçma bir hedef. Filmler, artık anlayacağız, sanat hikayeleri veya Oscar yemi olmadıkça (ve o zaman bile belki de değil) asla tek başına hikayeler olarak varolmazlar. Onlar da, sadece devamı olan jeneratörler olarak varolmuyorlar. Bunun yerine, filmlerin farklı medyalarda ve farklı zaman çizelgelerinde öykü anlatma eğilimlerine ulaşmak için other filmlerle birbirine bağlı ağlar oluşturması gerekiyor. Bu evrenlerden birine yatırım yapıyorsanız, umut, filme gelmeye, TV şovlarını izlemeye, video oyunlarını oynamaya, beraberinde gelme mallarını satın almaya, lunapark sürmek için sıraya girmeye devam etmenizdir.
Bütün bu fikrin sanatsal yansımalarını bir kenara bıraksanız bile, yine de geleneksel film yapımı fikirlerini tamamen ortadan kaldırıyor. Sinematik evrenle, başka birinin hikayesinde iki saat boyunca kendini kaybetmek için karanlık bir odaya kaybolmuyorsun. Bunun yerine, temelde, yılda sadece birkaç kez gelen çok pahalı bir TV şovunun başka bir bölümünü izlemek için bekliyorsunuz. Sinematik evren bir oyun değiştiricidir. Aynı zamanda, çoğunlukla, bir başarısızlık.
Sinematik evrenler genellikle işe yaramaz. Bir şeyler her zaman onları mahveder. Tüm işletme, birbiri ardına çöktü, kasvetli hayal kırıklığı yarattı. Bunu düşün. Star Wars filmleri bir ton para kazandılar, ancak aynı zamanda bir kimlik krizinden geçiyorlar ve insanlar Skywalker ailesi hakkındaki ana hikayenin dışında kalan filmleri pek önemsemiyorlar. DC'nin Marvel Sinematik Evreni'ne verdiği yanıt, vurulduğundan daha fazla özlüyor. X-Men filmleri, ana Marvel Evrenine meydan okuyan alternatif bir boktur ve zaman yolculuğu şenansanlarına düşkünlük yaparak tutarlılıklarını tamamen mahvettiler. Planlanmış bir Transformers evreni şimdiye dek tam bir iskan başlattı. Sony bir Spider-Man evreni ile denedi ve öyle kötü bir şekilde örtüştüler ki temel karakterlerini Marvel'e geri vermek zorunda kaldılar. Universal, Karanlık Evrenlerini ortaya çıkarmak, klasik sinema canavarlarını kullanmak ve onları yıldızların yoğun olduğu hemen hemen gişe rekorları kıran yiyeceklere çevirmekle ilgili çok büyük bir şey yaptı ve sonra hemen kimsenin Mummy bir Mummy filmi ile karşı karşıya kaldı.
Bak: Güzel bir film çekecek kadar zor. İnsanların tekrar beğenmek ve tekrar görmek istedikleri karakterleri bulmak - ya da daha sık olduğu gibi, önceden var olan karakterleri insanların hoşlandığı şekilde uyarlamak - tehlikeli, yanlış bir girişimdir. Bütün sinema dünyasını varoluş haline getiremezsin. Şu anda sessizce çalışan birkaç tane var. The Conjuring ucuz, etkili, kazançlı hayalet filmlerin küçük bir imparatorluğunu salladı. M. Night Shyamalan, birkaç iyi filminin karakterlerini dizmek için akıllı bir yol buldu ve yaklaşmakta olan çapraz Glass potansiyel olarak daha fazlasını sağlayabilir. Godzilla / King Kong MonsterVerse’daki iki film şu ana kadar oldukça eğlenceli ve bu yükselen colossus hikayelerini bir araya getirme konusunda sabırlı davrandılar. Ancak tüm Pixar filmlerinin nasıl birleştiğine dair ayrıntılı teoriye girmek istemiyorsanız, yalnızca bir büyük ölçekli sinema dünyası başarısı var ve bu Marvel. Marvel anladı ve 2012’de The Avengers , her şeyin birleştiği ve mantıklı olmaya başladığı andır.
Bir çizgi roman şirketi olarak Marvel, kitaplarını okuyan çocukların bir araya gelerek karakterleri görmek istediklerini erken anladı. 1940 gibi erken bir tarihte Marvel, orijinal İnsan Meşalesiyle savaşan Denizaltı Marinerini yaşadı. Onlarca yıl boyunca Marvel, hepsi kendi Bizans ve iç içe geçmiş arka planlarıyla, kusurlu ve büyüleyici süper karakterler kozmolojisini icat etti. Şirket, Marvel Universe referans kitaplarını sattı, benim gibi çocuklara, Wikipedia'nın güçlü ve zayıf yanları ve ittifaklarının küçük yazı tipi özetlerini göz önünde bulundurma şansı verdi, Taskmaster’ın taklit ettiği diğer süper şeyleri ne kadar uzakta olduğunu bize bildirdi. yetenekler gitti. Bu karışıklık yarattı - tüm bu hikayeler, birden fazla yazardan, bazen aynı karakterlerle, birden fazla kitapta yayılıyor. Wolverine'in, ayda sekiz farklı maceraya atılmak için başkalarının çizgi romanlarında ortaya çıkması için ne kadar boş vakti olabileceği gibi şeyleri düşünmeye zorlandınız. Sonunda, Marvel kendi karakterlerini yeniden başlatmaya başladı ya da onları Ultimate evreni gibi şeylere çevirdi. Fakat temel fikir - bu devlerin tümü aynı dünyada yaşıyor ve hepsinin birbiriyle uğraşması gerekiyor - rezonansa girdi.
2005 yılında, Marvel, iş dünyasının dışına çıkmanın eşiğine, bir dizi farklı film franchise'ında var olabileceği ve aynı zamanda çapraz filmlerde bir araya gelebilecekleri fikrini sunarak 525 milyon dolarlık bir kredi sağladı. En popüler karakterlerinin haklarını çoktan satmışlardı, bu yüzden B-lister'lerle yapmak zorundaydılar: Demir Adam, Thor, Kaptan Amerika, Hulk. Her şeye rağmen, işe yaradı. İlk Marvel filmleri karma bir çantaydı, ancak baş döndürücü geçit fikri, insanları heyecanlandırmak için yeterliydi. Marvel, bu ilk birkaç film için karmaşık bir dans bularak bu ateşi hazırladı: Karakterler, birbirlerinin öykülerinde cameolar için ortaya çıkıyor ve gelecekteki geçitleri kredi sonrası stinger'lerle donatıyorlardı. Fikrini 2008’de Iron Man halka duyurduktan dört yıl sonra Marvel, nihayet The Avengers araya geldi. Ve çalışmasını sağladılar. Hala işe yaradıklarına inanamıyorum.
The Avengers yönetmen ve yazarlarından Joss Whedon, kısa ömürlü bilimkurgu TV dizisi Firefly tatmin edici ancak kesin olarak kazançlı olmayan bir isyanı olan The Avengers : 2005'in Serenity önce sadece bir uzun metrajlı film çekti. Whedon usta bir senaryo doktoru ve gişe rekorları kıran formun ustası değil, kült TV dizisinin yaratıcısıydı. Ve yine de mükemmel bir seçimdi - belki de hepsinin ne kadar yanlış olabileceğini düşündüğünüzde only seçenek. Whedon'un, televizyonda yıllarca geliştirmek için harcadığı bir sesi vardı. Aaron Sorkin'in hızlı konuşma pıtırtı, tuhaf ve tartışmalı diyalog bağlamında hem keşif hem de duygusal rezonans taşıyabilen bir çeşit çeşitlilikti. Ersatz ailesi ekiplerinin iç dinamiklerini nasıl ileteceğini biliyordu; TV şovlarının tümü, bir şekilde veya başka şekilde, tam olarak bununla ilgili idi. Ve çizgi romanları biliyordu - sadece hayran olarak değil, bir yazar olarak. ( Astonishing X-Men koşusu çok iyi bir şeydi.) Whedon, bu yüce hokkabazlık hareketini ele almak için eşsiz bir şekilde hak kazandı.
The Avengers bugün geri gönderilmesi, Whedon'un onu nasıl çektiği ile ilgili hala tam olarak net değil. NBA All-Star maçında antrenör gibiydi. Tüm bu muazzam rekabet halindeki kişilikleri nasıl sergileyeceğini, hepsinin hükmetmesine izin vermeden parlamaları için onları nasıl bulacağını çözmesi gerekiyordu. Tüm bireysel hikayelerinin içine girip çıkıyor ve bu karakterlerin bazıları gerçek antik İskandinav tanrıları olsa bile, nasıl birbirine geçebileceklerini bulması gerekiyordu. Bunu, zorunlu yaygın yıkım setlerine sığacak and herkes için gelecekteki taksitler hazırlayacak olan zorlayıcı bir hikaye bağlamında yapmak zorunda kaldı. Zorluk derecesi çizelgelerin dışında kalmış olmalı.
Ve The Avengers hakkında işe yaramayan şeyler var. Diyaloğun çok büyük bir kısmı, sonunda Sonsuz Taşlar'a dönüşecek olan belirsiz MacGuffins'e ithaf edilmiştir. (Özellikle intro zor.) Özel efektler bütçesinin çok büyük bir kısmı, yalnızca hiç CGI gibi görünmeyen dönen mavi enerjiye gidiyor. Kaptan Amerika'nın kostümü boka benziyor ve Beynin yıkanmış SHIELD ajanlarını, onları Kaptan Amerika'nın yapamayacağı türden bir hava helikopteri fırlatmasından atarak öldürüyor. Takım üyesi Hawkeye, en aptal ve en zayıf güçten bıkmış durumda, filmin çoğunu zombi dronu olarak geçiriyor. Tony Stark'ın sahte vintage Black Sabbath gömleğinden gerçekten nefret ediyorum. Iron Man, bir uzaylı ırkına karşı nükleer soykırım gerçekleştirerek filmi sonlandırıyor ve hiç kimse, bu uzaylıların solucan deliği istilasının ortasında bile olsa ne anlama geldiğini düşünmeyi duraklatmıyor. Ve filmin bütün konusu, bu karakterleri bir araya getirmek için gerekli olan herhangi bir şekilde dayanılmaz bir bahane olarak çalışıyor. Ne kadar netice olduğunu bilen herkesin geri döneceğini bildiğiniz zaman hiçbir gerçek dramatik risk yoktur.
Ancak The Avengers büyüsü, bu kelime oyunlarının izlerken onu zorlukla alması. Zevk alıcılarınızı sürekli olarak zedeleyen hafif, köpüklü, ödüllendirici bir eğlence parçası. Bu karakterlere veya bu girişim çalışmasını görmeye hiç yatırım yapmışsanız, film sayısız küçük heyecan sunar. Süper kahramanlar, tıpkı çizgi romanda sürekli olarak yaptıkları gibi hemen birbirleriyle savaşmaya başlarlar ve birbirleriyle ne kadar iyi ölçtüklerini görürüz. Ne kadar farklı olduklarını açığa çıkaran şekillerde çarpışıyorlar ve sonra yavaş yavaş birbirlerinin saygısını kazanıyorlar. Eğlenceli, havadar tiyatro-alkış tanıtımları ve küçük karakter anları ve harika çizgiler anlatıyorlar. Ve hepsi birlikte çalışmaya başlar.
Haklarla, Iron Man The Avengers yıldızı olmalı. Robert Downey Jr., takımdaki bir iyi niyetli film yıldızı ve Iron Man, ilk etapta kayaları yokuş aşağı yuvarlayan karakter. Bazı yönlerden, Iron Man yıldızdır; Büyük nükleer solucan deliği ölümüne darbe veren adam. Ama aynı zamanda etrafındaki herkesi vurarak sürekli olarak alfa pozisyonu için jokeylik yapan, kendini beğenen ve önemsiz bir milyarder hıyar. Stark, Bruce Banner'ı Hulk'a çevirerek onu iğneleyip, gizlice bağlayarak riske atıyor. Kıçını Thor tarafından tekmeledi ve sonra ona “Zor duygular yok, Point Break” dedi. Kötü bir vuruşun oldu. ”Ama sonunda, o, aşağılık doğanın iyi kullanımı için kullanıyor, düşman tanrı Loki'ye kovulmak üzere olan bir çalışan gibi davranıp, sonunda Kaptan Amerika'nın söylemeyeceği kahraman hareketlerini çekmeden önce.
Boyunca bir yıldız varsa, takımın karizmatik tüm kalbinin lideri olarak ikna edici bir şekilde sunmak için çirkin bir üniformanın üstesinden gelen Kaptan Amerika. Diğer karakterlerin çoğu, ona dini huşu gibi bir şeyle yaklaşıyor. (Ajan Coulson, onunla konuşurken “süper kahraman” kelimesini bile kullanıyor, süper kahraman filmlerinde yeterince gerçekleşmeyen bir şey.) Kaptan Amerika, samimi ve iyi kalpli, Iron Man'in ironisine tamamen alerjisi var ve aynı zamanda şaşkınlıkla karşı karşıya kaldı. tamamen zamanının dışında. Ancak Whedon'un elinde, bu hem ilham verici hem de eğlenceli hale geliyor. Cap'in en çok durgun ve iyi huylu çizgileri, diğer herkesin anlattığından daha komik: “Sadece bir tanrı var hanımefendi ve böyle giyinmemesine gayet eminim.” Karakterin saçma ve gravitaların bir kaynağı olmaya devam ediyor. merak etmek.
Bilinen aptal Marvel dünyasında bile, Thor gibi bir karakter çalışmamalı; Bir fantazi serisinden hemen hemen bir nakil. Ve bazı yönlerden, takımın en az tanımlanmış Hawkeye üyesi değil. O sadece bir nevi, yasak ve hazırlıksız olarak ortaya çıkıyor ve filmin büyük bir bölümünü dramatik poz vererek ve CGI yıldırımının içinden akmasına izin vererek geçiriyor. Ancak Chris Hemsworth, karakterin büyük ölçüde katıksız, yakışıklı ve güven verici bir şekilde çalışmasını sağlar. Her odaya saygı duyuyor. Ve en önemlisi, Thor resmin içine Loki'yi getiriyor. Tom Hiddleston'un yaramazlık tanrısı en korkutucu kötü adam değil; Film boyunca win biliyoruz. Ama yine de şaşkınlık duyuyor, acımasızca hapşırıyor ve “görkemli bir amaçla nasıl yüklendiğini” kasten ilan ediyordu. Avengers'ın “böylesine kaybolan yaratıklar” olma konusundaki çizgisi filmin bütün fikrine kapılıyor. Yenilmezlerin neredeyse hiçbir düşmanı yenemeyeceği bir şey değil. Bireysel üyelerin zaman içinde bir araya gelmek için kendi saçmalıklarına sarılmış olması.
Bu yaratıklardan en çok kaybedilen Mark Ruffalo çok fazla şey yapmıyor. Ruffalo bir tekrarlama oldu. Edward Norton, 2008 yılında tek başına bir filmde yer alan ve şu anda sadece bir Marvel filmi olan ancak zorlukla oynayan bir filmde Hulk olmuştu. Ancak Norton, karakter üzerinde bir miktar kontrol istedi ve bunu Marvel ile hiç anlamıyorsun. Ruffalo karakteri arka planda tutuyor ve içeriden içeriden içeriye bakıyor. Banner, güçlerin kontrolden çıktığında nasıl göründüğünü bilir çünkü sürekli işlerin işe yaramayacağından korkan bir karakterdir. Iron Man'ın babasının Kaptan Amerika'yı ne kadar sevdiğine dair duyguları gibi, başkalarının küçük hınçlarına sabreden biri. Hem Bruce Banner'ı hem de hareket yakalama Hulk'unu oynayan ilk oyuncu olarak Ruffalo, canavarını bir insanlık ile nasıl yatırım yapacağını, onu azgın bir CGI kas bloğu dışında başka bir şeye dönüştüreceğini buldu. Hulk takımın geri kalanıyla çalıştığında, karakterin dışında kalıyor, ama onu satın alıyorsun çünkü Banner'ı hala orada görebiliyorsun.
Orada da daha küçük sevinçler var. Karadul, süper güçler dışındaki her şeye rağmen kendini takımın eşit bir üyesi olarak taşır ve kıç tekmeleyen karakter tanıtımı partinin en iyisidir. İhtiyacı olan bilgiyi elde etmek için Loki oyununu görüyoruz ve ayrıca uzaylı iskelet robotunun kafasındaki şeylerini de görüyoruz. Bir SHIELD Helicarrier'ı, 20,000 Leagues Under The Sea Ligden direkt ortaya çıkıyor. Nick Fury tanrıya tabanca vuruyor, çünkü işe yaramayacağını bilmesine rağmen geri adım atmayacak.
Bir film olarak, The Avengers şaheser değildir ve sadece zar zor birlikte durduğu anlar vardır. Ancak yaz eğlencesi olarak, mümkün olan her şekilde işçiliği üstlenir, usta mülk yönetimine bir eğlence hissi verir ve merak eder. Bir sanat eseri olarak çok zorlanıyorum ama yine de uyuyamadığımda YouTube'da sahneleri çekmeye devam ediyorum. Ve yapması gerekeni yaptı. The Avengers 1,5 milyar dolar müstehcen yaptılar ve Marvel'i, çocuklarımın artık bildikleri ve sevdikleri gibi, bir zamanlar belirsiz, tetikleyici, mutlu bir uzay rakununu tanıdığı ve sevdiği noktaya kadar, sinemayı kendi imajında oluşturmaya devam etmelerini engellediler. Bugs Bunny. Bu bir sihir numarasıdır.
Other notable 2012 superhero movies: The Avengers 2012 süper kahraman filmi çekilişlerinde tek gerçek rekabeti, The Dark Knight Rises , Christopher Nolan'ın büyük Batman üçlemesinin sonucudur. Kahramanın en iyi sahnelerin çoğunda bulunmadığını düşündüğünüzde, büyüleyici ve iddialı bir karışıklık, süper kahramandan daha süper bir film. Kast ve uzunluk ve bütçe çok büyük ve bazıları heyecan verici: Anne Hathaway'in Nolan'ın giderek daha yetenekli aksiyon sahneleri Bane'in katmanı olan Catwoman'ı bilmesi ve badass etmesi. Ve bazıları, Tom Hardy'nin zar zor farkedilebilecek maske sesi ya da Batman'in hemen kaçtığı gizemli, kaçınılmaz bir hapishanenin etrafına çok fazla odaklanma konusundaki gizemli karar gibi. Bunun sonunda Nolan bazı gişe canavarı-Eisenstein hamlelerini çekmeye çalışıyor ve saf deliliğe inmeye tehlikeli bir şekilde yaklaşıyor. Sonuçta, bazı sahnelerin olabileceği kadar şaşırtıcı olan, daha iyi iki öncülü tarafından yüklenen bir film.
Ama eğer The Dark Knight Rises , çok fazla şey yaparsa, The Amazing Spider-Man ters problemi var. Yeterince yapmaz. Spider-Man karakterini Sony'nin evinde tutma ve Sam Raimi'nin serisini sona erdikten sadece beş yıl sonra yeniden başlatan şeffaf ve alaycı bir girişim, tüm yorgun Spider-Man kökenli efsaneyi önceki iterasyondan şok edici bir şekilde küçük farklılıklar ile hatırlatıyor. Filmin cazibesi var, özellikle de devasa Emma Stone'un Gwen Stacy canlandırması. Ama süper kahraman filmlerinin elde ettiği eziyetler ve sayılarla ilgili, kötü niyetli Kertenkele'yi bilgisayar ortamında üretilen bir canavar olarak gösterdiği gibi. Evcil hayvan teorim, bu yönetmen Marc Webb'in işi yalnızca aldığı çünkü soyadı Webb.
Marvel'e bağlı bir başka film daha da kötüye gitti. Ghost Rider: Spirit Of Vengeance , hiçbir zaman devam etmemesi gereken bir filmin devamı, selefinden bile daha boktan olmayı başarır. Doğu Avrupa’yı ıssızlaştırmak için harekete geçerek, DVD’ye doğrudan ucuz bir aksiyon filmi olarak geçiyor, kırışmasıyla birlikte Nicolas Cage (ucuz DVD’ye doğrudan ucuz aksiyon filmlerinden payında olan bir adam) ara sıra ne yazık ki Nicolas Cage gibi bir şey yapmayan, bilgisayar tarafından üretilen pahalı bir canavara patlar. Hiperaktif yönetmenlik ekibi Neveldine & Taylor, ne korsan olduklarını, aslında komik olmayan Crank filmlerinden açıkça Crank gereken bir şeyi ve dünyanın en büyük film yıldızlarından biri olması gereken bir adam olan zavallı Idris Elba'yı kanıtladı. Bu nokta, turuncu kontakt lensler and korkunç bir Fransız aksanı ile üzülüyor.
Josh Trank'ın Chronicle , süper kahraman kökenli bir öyküyü bir metrajlı korku filmi olarak anlatmak, aniden telekinetik tanrılar haline gelen üç çocuk hakkında topraklanmış ve içerdiği bir hikaye anlatmaya çalışmakla çok eğlendi. Film ilerledikçe parçalanıyor ve Killmonger öncesi Michael B. Jordan öncesi bir İnsan Meşalesi israf ediyor, ancak filmin ilk keşif gücü sahneleri tam bir patlama. Trank'ın kariyeri o zamandan beri zorluydu, ancak filmde gerçek bir kıvılcım vardı.
Next time: DC, Zack Snyder'in Man Of Steel ile kendi evrenini başlatmaya çalışıyor.