İnsan; bir inşaat gibi düşünecek olursak; ben, temelden başladım. Bekledim. Beton kurumalıydı. Demirler, en azından standartlara uygun olmalıydı. Kum. Çimento. Çivi. Elektrik tesisatı... Buraya kadar konu ettiklerim olağan aşamalar. Bir inşaatı temelden almadan yapamazasınız. Bana bunu bir insan öğretmedi. Bir inşaat. Oysaki insan, hayali olarak da bir inşaat yaptığını düşünebilir. Kendini, kendi inşaa etmediği bir inşaat zannedebilir. Onlari için en önemli şey kaba sıvadan sonra ince sıva ve sonrasında boya ve sonrasında biraz American Siding, son "konsept" ışıklandırmalar.
Yani diyorum ki; insan öyledir ki, kendini temelsiz-yapısız bir şekilde de inşa edebilir. Sadece kaba sıva vardır. Sonrasında ince sıva sonrasında sair şekiller. değil deprem, kuru ve cılız bir yelde biile uçar gider. konu insan olunca devrilip gittiğini veya uçup gittiğini veya yıkılıp gittiğini anlamaz bile.
Ne yaptın 40 yıl? Her insan ilk önce kaba sıvayı sonra ince sıvayı sonra boya şekil mekil görür. Kendini görmek demek, hep de hatırlamak demektir nasıl inşaa ettiğini kendini ve hala devam halde olduğunu. Bilince, kendinde nasıl yenileme yapacağını da bilirsin.
Bu inşaat etle sınırlı değildir. Dünya benim evimdir, odaları biraz geniş. Bu sözü kime söylesem anlıyor. Şaşıracak bir şey yok. Dünya kimin evidir? diye bir soru sıraya giriyor hemen. Soramıyorum. Sormuyorum, daha doğrusu; yanıtı bildiğim için.