We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Arkeologlar, İngiltere'de Loddon yakınlarındaki Chet Nehri boyunca bir drenaj projesinin inşası sırasında, geçmişi 1400 yıllarına dayanan bir ortaçağ teknesinin kalıntılarını keşfettiler. Buluntu, ekip tarafından 'nadir ve önemli' olarak selamlandı çünkü hiçbir tekne yok. bu tarih bölgede daha önce bulunmuştu.
600 yıllık meşe ahşap çerçeveli gemi altı metre uzunluğundadır ve son derece iyi korunmuştur. Norfolk Broads olarak bilinen su yolu ağının bataklık bir bölgesinde bulundu.
Ahşap kereste, demir ve bakır alaşımlı çivilerden yapılmış olan ortaçağ teknesi, hayvan kılı ve katran karışımı kullanılarak su geçirmez hale getirilmiş gibi görünüyor.
Arkeolog Heather Wallis, "Bu son derece nadir ve önemli bir bulgu. Norfolk'ta daha önce bu tarihe ait hiçbir tekne bulunamadı, bu nedenle bu, bu tarih ve türde bir gemiyi kaydetmek ve kurtarmak için eşsiz bir fırsat oldu."
Yelkenli olacak tekne, Broads'ın nehirleri, gölleri ve kanalları boyunca pazarlara hafif malları ileri geri taşımak için kullanılmış olabilir.
Wallis, "Bu bölge, özellikle orta çağda turba kazısı ile Broads'ın yaratılmasından bu yana, su taşımacılığına ve ilgili endüstrilere güçlü bir şekilde güveniyor" dedi.
Arkeoloji ekibi şimdi tekneyi bulunduğu yerden çıkararak ahşap üzerinde testler yapıp tarihlendirmeyi planlıyor. Sonunda ortaçağ gemisi dondurularak kurutulacak ve bir Norfolk Müzesi'nde ömür boyu korunacak.
Sayfa seçenekleri
Mimarlık evrimle ilgilidir, devrimle değil. Romalılar beşinci yüzyılda Britanya'dan çekildiklerinde, zarif villalarının, özenle planlanmış kasabalarının ve Hadrian Duvarı gibi mühendislik harikalarının, İngiliz kültürü Karanlık Çağlara sürüklendikçe çürümeye başladığı sanılıyordu. Işığı geri getirmek için 1066'daki Norman Conquest'i aldı ve Orta Çağ'ın Gotik katedral inşaatçıları İngiliz kültürünün yeniden canlanmasında önemli bir rol oynadı.
Kulelerini göğe yükselten büyük katedraller ve bölge kiliseleri, taştan yapılmış adanmışlık eylemleriydi.
Ancak, gerçek bu kadar basit değil. Romano-İngiliz kültürü - ve dil, din, siyasi organizasyon ve sanatla birlikte mimariyi de içeren - Roma'nın geri çekilmesinden çok sonra hayatta kaldı. Ve Anglo-Saksonların kendilerine has sofistike bir bina tarzı olmasına rağmen, Anglo-Sakson binalarının büyük çoğunluğu ahşaptan yapıldığı için başarılarına tanıklık edecek çok az şey hayatta kaldı.
Yine de, Norman'ın 1066'da Pevensey'e ayak basması ile III. Richard'ın Bosworth'ta atını ve kafasını kaybettiği, Tudors ve Erken Modern dönemi başlatan 1485'teki gün arasındaki dönem, İngiliz binasının nadir görülen bir çiçeklenmesini işaret ediyor. Ve bu daha da dikkat çekici çünkü ortaçağ mimarisinin altında yatan değer 'amaca uygunluk'tu. Kulelerini göğe yükselten büyük katedraller ve kiliseler, yalnızca taştan yapılan ibadetler değil, aynı zamanda son derece işlevsel yapılardı. Kaleler özel amaçlarına hizmet ederdi ve siperleri ve kuleleri süslemeden çok kullanım içindir. Bununla birlikte, geç Orta Çağların başıboş malikaneleri öncelikle evlerdi; sahipleri, binalarının ihtişamından ziyade konukseverlikleri ve iyi efendilikleriyle saygı kazanan ve statülerini koruyan evlerdi.
Amaca uygunluk, daha yoksul sınıfların evlerini de karakterize ediyordu. Bu tür insanlar yönetici seçkinler için pek önemli değildi ve bu yüzden evleri de önemli değildi. Bunlar, genellikle ham ahşap çerçeveli, alçak duvarlı ve sazdan çatılı, bir veya iki odalı, karanlık, ilkel yapılardı. Sürmek için inşa edilmediler. Ve yapmadılar.
Ortaçağ Baltalı Tekne Korumalı
Balta Teknesi olarak bilinen en eski batık, güney Devon'daki Balta Nehri'nin batı tarafında bir çamur kıyısında yer almaktadır. Balta Nehri'nin akışındaki değişikliklerin ardından 2001 yılında çamurun içinden çıkmadan önce, enkazın kayıt altına alınmaması, canlı hafızada nehir yatağında gömülü kaldığını düşündürmektedir. Geç ortaçağ dönemine ait nadir bir gemi örneğidir ve çıkarılan ahşap örneklerinin tarihlendirilmesi, 1400 ile 1640 yılları arasında inşa edildiğini gösterir. Gövde, 'crook'd zemin' gibi ortaçağ gemilerinin karakteristik özelliklerini korur - Y şeklinde geminin dibinde çerçeveleme kerestesi.
Baltalı Teknenin kıyı ticaretinde veya balıkçılıkta kullanılmış olması muhtemeldir ve bu tür gemiler, İngiltere'nin ticari ticareti geliştikçe bir zamanlar üretkendi. Axmouth, 14. yüzyılın ortalarında büyük bir liman olarak sıralandı ve ülkenin denizcilik ticaretinin %15'ini oluşturuyordu.
İngiltere'nin doğuşu - ve mobilyalı cenaze töreninin ölümü
Gelişen gömme uygulamaları, İngiltere'de derin bir değişim zamanına denk geldi. Bir zamanlar Roma egemenliğine giren İngiltere, 410 civarında bağımsız hale geldi ve Cermen Açılar ve Saksonlar da dahil olmak üzere ardı ardına fatihler dalgasıyla karşı karşıya kaldı.
400 ile 600 arasında, bu pagan güçler, yedinci yüzyılda Hıristiyanlığa dönüşen krallıklarda birleşti. En güçlü Anglo-Sakson krallıkları, dokuzuncu yüzyılda başlayan Viking istilasından sağ çıktı. 927'de İngiltere Krallığı olarak birleşmeye devam ettiler ve modern İngiliz monarşisinin temelini oluşturdular.
Gemiye defnedilen savaşçının, yaklaşık 599 ile 624 yılları arasında Suffolk'u da içeren bir krallığı yöneten Doğu Anglia'lı bir Anglo-Sakson kralı, belki de Rædwald olduğu düşünülüyor. mezar eşyalarının kalitesi ve değeri, aşırı nüfuzlu bir kişiyi düşündürür.
Aynı şekilde, mezarın kendisinin varlığı da öyle. Brunning, “Bir gemiyi nehirden yokuş aşağı sürüklemek, gemiyi içine alacak kadar büyük bir çukur kazmak ve mezar odasını inşa etmek neredeyse bir tiyatro oyunu gibidir” diyor. “Büyük insan gruplarını içerdiğini hayal edebiliriz. Cenazenin kendisi çok büyük bir olay olurdu ve [höyük] o kadar büyüktü ki, muhtemelen aşağıdaki nehirden insanlar geçerken görülebilirdi.”
Sutton Hoo'ya defnedilen kişi kılıcıyla birlikte gömüldü. British Museum küratörü Sue Brunning tarafından yapılan son araştırmalar, silahın Anglo-Sakson sahibinin solak olduğunu gösteriyor.
Arkeologlar, Sutton Hoo'nun, varsayılan kralın yakınındaki yaklaşık 17 höyükte dinlenmeye bırakılan kraliyet akrabaları için de bir mezarlık olduğunu düşünüyorlar. Ayrıca bölgede daha küçük bir gemi daha bulundu.
Erken bir ortaçağ mezar uzmanı ve araştırmaya dahil olmayan Moskova'daki HSE Üniversitesi'nde profesör olan arkeolog Heinrich Härke, siyasi iktidarın defin uygulamalarındaki değişimin anahtarı olabileceğini söylüyor. Härke, İngiltere'deki liderler altıncı yüzyılda güçlerini pekiştirmeye ve krallıklar kurmaya başladıkça, insanların güçlerini sergilemelerinin ve bu tür süslü malları gömmelerinin daha az önemli hale gelmiş olabileceğini söylüyor.
Bir başka erken ortaçağ arkeologu, University College London'dan Andrew Reynolds'un kendine ait bir teorisi var: Kralların yükselişi, üst tabakadan olmayan herkesi yoksullaştırdı.
“İngiliz kraliyet ailelerinin kaynaklar ve toprak üzerindeki artan hakimiyeti, daha önce küçük ölçekli toplulukların sahip olduğu özgürlüklere ilk ölümcül darbeyi vurdu” diyor. “Zenginlik kutuplaştı.”
Sonra Hıristiyanlığın yükselişi var. Yeni din Avrupa'da yayıldıkça, mezar höyükleri modası geçti ve kraliyet dinlenme yerleri kiliselere veya kiliselerin ve katedrallerin içindeki mezarlara göç etti. Mezar eşyası sayısı da azaldı. Sekizinci yüzyıldan itibaren, soylular ve seçkin olmayanlar, genellikle kefenlerden, kişisel mücevherlerden veya haç gibi Hıristiyan süslerinden başka bir şeyle gömüldü.
Reynolds, Sutton Hoo mezarını bu geçişin bir parçası olarak görüyor, özellikle de daha büyük bir mezarlığın parçası olmaktan ziyade sadece bir Anglo-Sakson ailesinin mezar yeri olduğu görülüyor.
Bir şafak sabahı Sutton Hoo'daki buzlarla kaplı mezar höyüklerinden bir görünüm. Ünlü geminin yakınında keşfedilen mezar alanının bir kısmı, gelecek nesil arkeologların yeni sorular ve yeni teknolojilerle keşfetmeleri için el değmeden bırakıldı.
“Bu döneme ait tüm yüksek statülü mezarlar, daha düşük statülü insanlar tarafından kullanılan mezarlık alanlarından uzakta bulunuyor” diyor. “Burada baktığımız şey, yüksek statülü mallara erişimi kontrol eden ve neredeyse kesinlikle yerel olarak çekim yapan insanların, kendilerini sadece gösterişli eşyalar elde ederek değil, aynı zamanda mekansal olarak da diğerlerinden ayırma girişimidir. kendilerini ayır."
Öte yandan Brownlee, Batı Avrupa'da artan ticaret ve bağlantının, monarşik güç gasplarının değil, çıplak cenaze törenine yönelik eğilimi açıkladığını düşünüyor. Kültürel değişimin akranlardan geldiğinde en hızlı şekilde yayıldığını gösteren sosyolojik ve dilsel modellere atıfta bulunarak, “çoğu gömme uygulamasındaki değişim, benzer sosyal statüye sahip insanlarla iletişim yoluyla gerçekleşti” diye teori yapıyor.
Brunning, Sutton Hoo'nun cenazesinin belki de kraliyet korkusundan kaynaklandığını söylüyor. “Bunun Hristiyanlığın gelişine bir tepki olup olmadığına dair pek çok teori var – Hristiyanlık öncesi bir şeyleri yapmanın son bir hurması” diyor. “Güçten ziyade güvensizliğin bir işareti olabilir, oldukça güvensiz bazı duyguları örten sembolik bir jest olabilir.”
Sutton Hoo
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Sutton Hoo, Woodbridge, Suffolk, İngiltere yakınlarındaki emlak, bir Anglo-Sakson kralının mezarını veya kenotaphını içeren erken bir ortaçağ mezarlığının yeridir. Avrupa'da bulunan en zengin Germen mezarlarından biri olan mezar, ölümden sonraki yaşam için tam donanımlı (ancak bedeni olmayan) bir gemiyi içeriyordu ve erken Anglo-Sakson krallarının zenginliğine ve bağlantılarına ışık tuttu, 1939'da keşfi olağandışıydı çünkü İngiltere'de gemi cenazesi nadirdi.
7,6 metre derinliğindeki kum hendeklerinde çürümüş geminin keresteleri ve kalan perçinler, geminin 27 metreden daha uzun, direksiz klinkerden yapılmış bir kayık olduğunu gösterdi. Alanda bulunan sikkelerin tarihlendirilmesi ve hem Hıristiyan hem de pagan özelliklerinin varlığı, Hıristiyanlığa dönüşen ve daha sonra putperestliğe geri dönen bir Doğu Angliyen kralı olan Raedwald'ın (624/625 öldü) mezar anıtı olabileceğini düşündürmektedir. Ancak kralın kimliği hala sorgulanıyor ve bir başka aday da 654'te Mercia'nın pagan kralı Penda için Winwaed'de savaşırken ölen Aethelhere. Gemi gömme ayinleri ve mezardaki bazı öğeler İsveç'te paralellik gösteriyor ve Doğu Angliyen kraliyet hanedanının şimdiye kadar şüphelenilmeyen bir İsveç kökenine sahip olduğunu gösteriyor.
Mezar alanında, şimdi British Museum'da bulunan 41 adet som altın ve bir miktar ithal gümüş eşya vardı. Büyük bir gümüş tabakta Bizans imparatoru I. Anastasius'un (491–518) kontrol damgası bulunur. Ayrıca, Yunanca yazılı gümüş kaseler, fincanlar ve kaşıklar ile Orta Doğu'dan bir bronz kase, krallığın temaslarının aralığını göstermektedir. Kraliyet mezarı ve mezar eşyaları, tasvir edilen uygarlığa çok fazla ışık tutuyor. beowulf.
Bu makale en son Düzeltme Müdürü Amy Tikkanen tarafından gözden geçirilmiş ve güncellenmiştir.
‘Sutton Hoo’ Hazineleri: 7. Yüzyıl Gemi Mezar Höyüğünde Muhteşem Anglo-Sakson Buluntuları
2016'da yapılan bir araştırma, İngiltere'de Sutton Hoo adlı bir alana gömülen lüks, 7. yüzyıldan kalma gemide bulunan siyah karbon bazlı bir malzemenin bitüm & 8211 organik, petrol bazlı bir asfalt olduğunu buldu. Doğu.
7. yüzyıldan kalma bir hükümdarın onuruna gömülen Anglo-Sakson gemisi, katran benzeri nadir malzemeyi taşıyordu. Geminin mezar höyüğü, diğer mezar höyükleriyle birlikte yaklaşık 80 yıl önce bugünün Büyük Britanya'sında Deben nehri yakınında bulundu.
Gömme ruh halinin bir modeli. Steven J. Plunkett CC BY-SA 3.0
Keşfi işaret eden çalışma, erken ortaçağ dönemlerinde önemli eserlerin mezar yerinde sona ermeden önce uzun mesafeler boyunca taşındığına dair daha fazla kanıt sağladı.
Ancak Sutton Hoo'da, bu Orta Doğu bitüm ürünü, birçok yerin uygarlıklarıyla temasın tek kanıtı değildi - Teknede Doğu Akdeniz'den gümüş eşyalar, bazı Orta Doğu tekstil ürünleri ve bir Mısır kasesi de bulundu.
Ancak Sutton Hoo'da keşfedilen Anglo-Sakson gemisinin Kızıldeniz sularında yelken açması pek olası değil. Muhtemelen değerli eşyalar, o zamanlar Doğu Anglia olarak bilinen Doğu İngiltere kıyılarına ulaşmadan önce birçok kez el değiştirmiştir.
O zamanlar, bu ulusötesi birlik, büyük olasılıkla, Doğu Angliyen Krallığı'na varmadan önce birçok elden geçen, yüksek rütbeli liderler veya hükümdarlar arasında diplomatik bağışlar olarak kabul edilen veya takas edilen öğelerle değiş tokuştan biriydi.
Sutton Hoo mezarlığının küçük bir bölümünde dikkat çekici buluntular elde edilmiştir. Dr Steven Plunkett – CC BY-SA 2.5
Sutton Hoo ilk olarak 1939'da keşfedildi. İngiltere'de şimdiye kadar ortaya çıkarılan en etkileyici antik mezarlık alanlarından biriydi. 90 fit uzunluğundaki Anglo-Sakson gemisi, günümüz Suffolk'unun yakınında ortaya çıkarılan 18 farklı mezar höyüğünden oluşan muazzam bir kompleksin sadece bir parçasıydı. Gemi, altın ve granat mücevherleri, madeni paralar, gümüş eşyalar ve zırh gibi lüks zenginliklerle doluydu.
Araştırma araştırmacıları, birçok bilim insanının, geminin MS 624 veya 625'te ölen Doğu Anglia Kralı Raedwald'a saygı göstermek için gömüldüğüne inandığını belirtti. Arkeologlar, kralın cesedinin gemiye gömülüp gömülmediğinden emin değil. Öyle olsaydı, yüzyıllar boyunca asitli toprak tarafından tamamen tüketilmesi gerektiğini düşünüyorlar.
British Museum için yapılmış replika. Gernot Keller CC BY-SA 2.5
Arkeologlar geminin her yerinde, uzun süredir Stockholm Katranı veya modern terminolojide gemileri su geçirmez hale getirmek için kullanılan bir malzeme olan "çam katranı" olduğu düşünülen, karbon bakımından zengin siyah madde parçaları buldular. Teknenin kendisi aşınma ve yıpranma belirtileri gösteriyordu ve muhtemelen sığ kıyı şeridinde ve dar nehirlerde yol almıştı. Gerçek cenaze töreni için, insanlar büyük olasılıkla gemiyi Deben Nehri'nden yüzlerce metre içeriye sürükledi.
Kask, Sutton Hoo Photo Credit Geni CC BY-SA 4.0'daki en önemli buluntulardan biridir.
Çalışma, çeşitli antik Avrupa gemi enkazlarından gelen katranı araştırırken yeni bulguya ulaştı. Katranın orijinal 1960'lı yıllardaki kimyasal analizine atıfta bulundu ve o zamandan beri önemli ölçüde geliştirilmiş teşhis prosedürleri gerçekleştirdi.
Çalışma, daha yeni araç ve tekniklerin bir koleksiyonunu kullanarak analizini içeriyordu. Rapor, maddenin katmanlara ayrılmasını, maddede farklı miktarlarda nötron bulunan karbonun çeşitli versiyonlarını ölçmek için yansıyan ışık dalgalarını kullanarak kimyasal yapısını belirlemeyi içeriyordu.
Analiz dolayısıyla bir sürpriz verdi! Anglo-Sakson gemisindeki katran benzeri malzeme aslında Orta Doğu'dan gelen bitümdü. Çalışma, ne için kullanıldığını açıkça belirtmese de, bitüm, zamanla aşınmış ahşap veya deri gibi orijinal olarak başka bir nesneye yapıştırılmış olabilir.
Bitüm parçalarının birçoğunun yüzeyinde, bir şeyin nereye yapıştığını veya muhtemelen bitümün kendisinin bir nesne şeklinde şekillendirildiğini gösterebilecek, büyüleyici, ancak belirsiz, dairesel çizgiler vardı. Bununla birlikte, bitüm aynı zamanda iyileştirici bir tonik olarak değerlendirildi, bu nedenle, WordsSideKick.com'ın bildirdiğine göre, kaba bitüm parçaları bile değerli olarak algılanabilirdi.
Sutton Hoo'daki mezarlığın bir kısmı
Vikingler muhtemelen yüksek rütbeli toplum üyelerini gemilere gömen en tanınmış insanlar olmasına rağmen, gemi cenazeleri yüzyıllar boyunca Kuzey Avrupa'da oldukça yaygındı.
Denizcilik kültürünü dolaylı olarak onurlandıran anıtlar da inşa edildi. Örneğin, 3.000 yıl kadar önce, Baltık'taki insanlar okyanus odaklı yaşam tarzlarını onurlandırmak için anıtlar inşa ettiler.
16. Yüzyıl İngiltere'sinde Navigasyon ve İlgili Enstrümanlar
On altıncı yüzyılın şafağında, antik denizcilik sanatı, yer işaretleri olmadan konumlarını bulmaya, keşiflerinin yerlerini belirlemeye ve yeni bulunan topraklar arasında rotalar oluşturmaya ihtiyaç duyan okyanus kaşiflerine yanıt olarak hızla gelişmeye başlamıştı. ve ev. Belirli gök cisimlerinin günün saatiyle ve karasal yönlerle ilişkisi eski zamanlardan beri bilinmesine rağmen, on altıncı yüzyılın ilk yirmi yılı astronomi ve matematiğin denizcilikte titiz bir şekilde uygulanmasına tanık oldu. Yeni öğrenme, Yeni Dünya ile tanıştı.
Etkili navigasyon için kum saati, kadran, pusula ve deniz haritası gibi araçlar hayati önem taşıyordu.
Navigasyon, büyük ölçüde küresel koordinatlara dayanmaktadır. enlem -ekvatorun kuzeyi veya güneyindeki açısal mesafe - ve boylam - Greenwich Gözlemevi gibi genel olarak kabul edilen bir referans konumunun doğu veya batı açısal mesafesi. Boylamı bulmak, bir gök cismi tarafından ölçülen yerel saatle, bir saat tarafından tutulan bir referans noktasındaki yerel saatin karşılaştırılmasını gerektirir. Mekanik saatler Elizabeth devrinde vardı, ancak on sekizinci yüzyılın sonlarına kadar güneş gözlemleriyle sık sık düzeltilmeleri gerekiyordu ve bu nedenle gemide neredeyse işe yaramazlardı. Öte yandan enlem ölçümü, doğru bir zaman parçası gerektirmez. Aletlerin iyileştirilmesi, on altıncı yüzyıl denizcilerinin enlemi makul bir doğrulukla belirlemesini sağladı. Bu nedenle Latitude, Elizabeth dönemi navigasyonu için son derece önemliydi.
Enlem-boylam sistemini tam anlamıyla kullanamayan on altıncı yüzyıl denizcileri, enlemi bir rho-theta (mesafe ve yön) sistemiyle desteklediler - ölü (çıkarılandan) hesaplaşma. Bilinen veya varsayılan bir konumdan başlayarak, denizci elinden geldiğince geminin yönünü ve hızını, okyanus akıntılarının hızlarını ve geminin rüzgar altı (rüzgar yönünde) sürüklenmesini ve her bir rotada harcanan zamanı ölçtü. Bu bilgiden, yaptığı rotayı ve kat ettiği mesafeyi hesaplayabilirdi. Eğitimli tahminlerle yapılan ölü hesaplaşma, genellikle çok doğrudur. Hala gemilerde ve uçaklarda uygulanmaktadır ve modern doppler ve atalet navigasyon ekipmanlarının kalbinde yer almaktadır. Hatalar ölü hesaplarda birikme eğilimindedir, bu nedenle doğruluğu kısmen yolculuğun uzunluğuna ve denizcinin hatayı sınırlamak için enlem ve diğer bilgileri kullanma yeteneğine bağlıdır. Ama her şeyden önce, ölü hesap güvenilir araçlara bağlıdır.
Enlem Ölçme Aletleri
NS gök küresi yer yerine gökleri tasvir eden monte edilmiş bir küreydi. Birçoğu özel kütüphaneleri süslemek için tasarlanmış olsa da, bazıları seyir araçları olarak kullanıldı. 1569'da Gerardus Mercator'un, üzerinde enlem ve meridyenlerin paralellerinin gösterildiği pratik, uygun fiyatlı deniz haritalarının tanıtılmasıyla birlikte, pahalı ve hassas gök küresi yavaş yavaş kullanım dışı kaldı.
Bir geminin güvertesindeyken usturlap kullanmak zor olabilir. Sallanan bir gemide zor olabilecek bir hassasiyet gerektiriyordu.
NS usturlab Kuzey Yıldızı, Kutup Yıldızı veya Stella Maris (Denizin Yıldızı) olarak da adlandırılan Polaris ile ufuk arasındaki açıyı ölçerek enlemi belirlemek için kullanıldı. kutup ayısı kuzey gök kutbundan bir dereceden daha az olduğu için enlemi ölçmek için tercih edilen yıldızdı (göklerde doğrudan coğrafi kuzey kutbunun üzerindeki nokta).
Usturlab, on birinci yüzyıla kadar uzanan bazı antik Pers modellerinin bir aracıdır ve Chaucer şöyle yazmıştır: inceleme 1300'lerin sonlarında üzerinde. Elizabeth döneminde büyük bir pirinç halkadan oluşuyordu. alidat veya nişan alma kuralı. Kullanıcı usturlabı tepesinde bir halka ile tuttu, yıldızı uzunluğu boyunca görebilmek için alidadı çevirdi ve halkaya kazınmış ölçekten rakımı okuyabildi - yükselen bir geminin güvertesinde gerçekleştirilmesi zor görevler. Kesin olmayan ölçümün sonuçları ciddidir (sadece bir derece uzaktaki bir enlem, 60 deniz mili konumunda bir hata üretir), bu nedenle denizciler genellikle usturlabı çiftler halinde, biri yol boyunca görüş, diğeri aleti sabitleyip almak için kullanırlardı. okumalar. Bununla birlikte, kıyıda, usturlabın kullanımı daha kolay ve daha doğruydu.
NS kadranÇeyrek daire şeklinde, ahşap veya pirinçten elde tutulan başka bir aletti. Kullanıcı, bir gözetleme deliğinden bakarak ve kısa bir çekül çizgisinin yayın dış kenarında ölçeği kestiği yerde bir okuma alarak Polaris'in yüksekliğini ölçtü.
NS çapraz personel onuncu yüzyıl Araplarından gelişmiştir. kemal. 3,5-4 fit uzunluğunda, bir ölçek taşıyan, dört kayar çapraz parça veya dereceli uzunlukların çaprazları olan kare bir asadan oluşuyordu. Bir seferde yalnızca bir çapraz kullanıldı, seçimi göksel cismin gökyüzündeki yüksekliğine bağlıydı - cisim ne kadar yüksekse, enine o kadar uzundu. Kullanıcı, asanın ucundan gözünü tuttu, ardından çaprazı uzak uca kaydırdı ve üst ve alt kenarları sırasıyla gözlenen gövdeye ve ufka dokunacakmış gibi görünene kadar ileri geri hareket ettirdi. Ölçek üzerindeki enlemesine konumu, bir tablo tarafından enlem derecelerine dönüştürüldü.
Polaris genellikle bulutlar, sis veya gün ışığı tarafından gizlenir ve Güney Yarımküre'deki herkes için ufkun altındadır. Karanlık genellikle ufku bulmayı zorlaştırır. Böylece denizciler güneşle birlikte usturlap, kadran ve çapraz asayı kullanmayı öğrendiler. Kullanıcının kendisini kör etmemesi için sıklıkla bir parça füme cam kullanıldı. Yalnızca kaptan ve pilot tarafından kullanılmak üzere kilit altında ve anahtar çok değerliydi sapma tabloları veya astronomik çizelgeler yılın her günü için öğle saatlerinde güneşin ekvator üzerindeki hesaplanan yüksekliklerini gösteren.
Yukarıdaki araçlar paha biçilmez bilgiler sağladı, ancak kullanımları gök cisimlerinin görünürlüğüne bağlıydı. Sonuç olarak, denizciler, manyetik pusula, on birinci yüzyılda Çinliler ve on ikinci yüzyılda Avrupalılar tarafından muhtemelen bağımsız olarak geliştirilen bir enstrüman. Gündüz veya gece, güzel hava veya faul, Kuzey veya Güney yarım küre, pusula her zaman aşağı yukarı kuzeyi gösterir. İlk başta pusulalar esas olarak rüzgar yönünü ölçmek için kullanılmış gibi görünüyor, ancak denizciler kısa süre sonra istikamet bulmak için kullanıldıklarında onları çok daha faydalı buldular.
Tipik bir on altıncı yüzyıl pusulası, üzerine çeşitli yönlerin çizildiği dairesel bir kartın alt tarafına tutturulmuş büyük, mıknatıslanmış bir iğneden oluşuyordu. Pusula, bazen çağrıldığı gibi, genellikle 11.25 derece aralıklı otuz iki noktaya sahipti - kuzey, kuzeyden doğuya, kuzeyden kuzeydoğuya vb. (Denizciler kariyerlerinin başlarında "pusulayı kutuya koymayı", yani tüm noktaları sırayla okumayı öğrendiler.) İğne, serbestçe sallanabilmesi için ince bir pirinç pim üzerinde döndürüldü. Pusula kartı, geminin hareketinden bağımsız olarak kartın düz kalmasını sağlayan yalpa halkaları (eş merkezli montaj halkaları) tarafından askıya alındı. Mekanizma, adı verilen küçük bir dolaba bağlı üstü açık bir kutuda tutuldu. bit taklası (daha sonra binnacle), dümenin önündeki güverteye sabitlendi. Pusula iğnesini yeniden manyetize etmek için bir mıknatıs taşı veya doğal olarak manyetik demir cevheri parçası kullanıldı.
Christopher Columbus, pusulanın "her zaman gerçeği aradığını" söyledi. Modern jiroskopik pusulanın aksine, manyetik pusula her zaman gerçek kuzeyi aramaz. Manyetik kutup dünyanın tepesinde değil, Kanada Kuzey Kutbu'nda sürekli değişen bir mesafede. Dünyanın manyetik alanındaki yerel değişimler, farklı noktalarda farklı hatalar üretir. Bu gerçek on beşinci yüzyılda kabul edildi. Kuzey Yıldızı, gerçek kuzeyin iyi bir tahminini verir, bu nedenle Elizabeth devrinde bile pusula varyasyonunu ölçmek kolaydı. 1582'de Sir Humphrey Gilbert tarafından planlanan bir Atlantik yolculuğu için talimatlar, "Pusulanın varyasyonu için bir araç" da dahil olmak üzere birçok seyir ekipmanı parçasını listeler. onun "Kısa ve Gerçek Rapor" (1588), Lane kolonisinin (1585-1586) baş bilimcisi Thomas Harriot, şöyle diyor: "Matematiksel tüm enstrümanlar" şüphesiz böyle bir cihazı içeriyordu. Bazı denizciler, yerel pusula varyasyonunu hesaba katmak ve kartın gerçek kuzeyi göstermesini sağlamak için iğneyi pusula kartına monte etti. Bu uygulama, özellikle denizciler tanıdık olmayan gemilere yelken açmaya çalıştıklarında veya kıyı gemileri okyanuslar arası yolculuklar yaptıklarında sorunlara neden oldu. (Örneğin, Büyük Britanya'da bulunan doğu varyasyonu için ayarlanan pusulalar, Kuzey Amerika'nın batı varyasyonu olan bölgelerinde yetersiz okumalar verdi.) Farklı varyasyon dereceleri için farklı açılarda monte edilmiş iğneli birkaç değiştirilebilir kart kullanmak, karışıklığı azaltmak için çok az şey yaptı.
Zaman Ölçüm Aletleri
Kesin zaman, ölü hesaplaşma için esastır. Su saatleri (clepsydras) ve portatif güneş saatleri gemide bariz dezavantajlara sahipti, bu yüzden kum saati veya kum saati navigasyonda en sık kullanılan saatti. En yaygın gözlükler dört saatlik ve yarım saatlik ölçülerdi. Denizde geçirilen günler, dört saatlik altı vardiyaya veya nöbetlere bölündü. Bir gemici, yarım saat camına dikkatle baktı, kum geçer geçmez onu çevirdi ve gemideki herkesin duyması için bir zil çaldı ya da bir zil çaldı. Dört saatin sonunda dört saatlik camı çevirdi. (Bu nedenle, birçok gemide hala kullanılan çan ve saat sistemi.) Kumun dokusu, cam içindeki yoğuşma gibi akış hızını etkileyebilir, bu nedenle doğruluk için birkaç cam birlikte kullanıldı.
Cam ile birlikte kullanılmıştır. kayıt, ekli bir tahta parçası hat düzgün aralıklarla düğümlenir. Bir denizci, kütüğü geminin kıçından kaldırdı ve gemi uzaklaşırken ipin serbestçe ödeme yapmasına izin verdi. Denizci ilk düğümün parmaklarının arasından geçtiğini hissettiğinde, bir dakikalık bardağı çeviren başka bir denizciye bir işaret bağırdı. İlk denizci, kum bitene kadar geçen düğüm sayısını yüksek sesle saydı. Bir dakikalık (saatin altmışta biri) bir zamanlayıcı, deniz milinin altmışta biri aralıklı düğümler ve basit aritmetik, geminin hızını saatte deniz mili ("knot") olarak kolayca verirdi.
NS Gece gündüz pirinç veya ahşaptan iki eş merkezli levhadan oluşuyordu; büyük olanlar yılın aylarına karşılık gelen on iki eşit parçaya, daha küçüğü ise günün saatlerine karşılık gelen yirmi dört parçaya bölünmüştü. Kullanıcı, Polaris veya Büyükayı veya Küçükayı'daki belirli yıldızlarla bir nişan alma mekanizmasını hizalayarak, gecenin saatini makul bir doğrulukla belirleyebilir.
Grafikler denizciye sadece nereye gittiğine dair bir fikir vermekle kalmadı, aynı zamanda geçmiş ve şimdiki pozisyonlarını planlamanın bir yolunu da verdi. Haritacılar ve denizciler, kesin boylamı belirleyememek gibi aynı sorunların çoğuna katlandılar. Sonuç olarak, çoğu on altıncı yüzyıl çizelgeleri modern standartlara göre çok doğru değildi. Daha da kötüsü, haritacılar genellikle birbirlerinden kopya çektiler, güvenilmez kaynaklardan gelen bilgileri kullandılar ve kapsama alanındaki boşlukları doldurmak için kendi hayal güçlerine güvendiler.
NS travers bir vardiya sırasında bir geminin izlediği rotayı tahmin etmek için kullanıldı. Pusula noktalarının boyandığı dairesel bir tahta parçasından oluşuyordu. Sekiz küçük delik, yarıçap boyunca her noktaya eşit aralıklarla yerleştirildi ve tahtanın ortasına iple sekiz küçük mandal takıldı. Her yarım saatte bir mandallardan biri, geminin o yarım saat boyunca koruduğu istikamete en yakın pusula noktası için bir sonraki deliğe saplandı. Bu saatin sonunda, mandalların konumundan genel bir rota belirlendi. Uzun ve hattan gelen hız bilgileriyle, travers tahtası, bugün uçakta kullanılanları anımsatan kaba bir ölü hesaplama bilgisayarı olarak hizmet etti.
Derinlik ve deniz yatağı özelliklerini bulmak için kullanılan kurşun ve çizgi eski ama oldukça kullanışlı bir seyir yardımcısıydı. Eşit aralıklı düğümler veya içine işlenmiş renkli kumaş parçaları ile bir hatta bağlı bir sondaj kablosundan oluşuyordu. Kurşun denize atıldı ve deniz tabanına batmasına izin verildi. Her işaret ayırt ediciydi ve ardışık işaretler arasındaki mesafe sabitti, böylece su derinliği kolayca ölçülebiliyordu ("işaretle") veya tahmin edilebiliyordu ("derinlikle"). Kurşun, gemiye çekildiğinde, tabanındaki küçük bir girintiye yerleştirilmiş don yağı sayesinde, güvenli bir demirleme yeri bulmada yararlı olan deniz yatağının bir örneğini ortaya çıkardı.
Bir seyir aleti olmasa da, kayıkçı borusu çok değerli bir araçtı. Bu tuhaf şekilli düdük, gemi gemileri tarafından gemi boyunca boru siparişleri vermek için kullanıldı (16. yüzyılda bos'n daralması kullanılmadı). Tiz sesi genellikle, armada yüksekte çalışan mürettebat tarafından, rüzgarın uğultusunun üzerinde bile duyulabiliyordu.
NS gemi günlüğü rotaların, hızların, sondajların ve diğer ilgili bilgilerin kaydını içeriyordu. İyi bir kütük, denizcinin ölü hesabını kontrol etmesine izin verecek kadar doğru ve kapsamlıydı.
Kredi:
Olivia Isil tarafından yazılan metin, lebame houston ve Wynne Dough tarafından düzenlendi ve genişletildi
İllüstrasyonlar: Vicki Wallace
Anglo Sakson ve Viking Gemisi Cenazesi – The British Museum
Dr. Sue Brunning'in bu sefer British Museum'daki konuşmalarından birinde bir yer kapmak için (yine!) şanslıydım. Konu: Anglo-Sakson ve Viking gemilerinin gömülmesi. Bu, tadilat ve tadilatlarla ilgili son sunumunun hemen ardından geldi. British Museum'da Oda 41'in yenilenmesi görkemli Sutton Hoo koleksiyonuna ev sahipliği yapar. Bu oturumda British Museum, Oslo'daki Kulturhistorisk Müzesi'nden ünlü Norveçli arkeolog Jan Bill'i davet etti. Çeşitli Viking mezarları hakkında uzun uzun konuştu ve İngiliz ve Norveç cenaze yöntemlerini karşılaştırmaya ve karşılaştırmaya çalıştı.
Anglo Sakson İngiltere'de Gemi Defin
Birkaç rakip krallıkta 5. – 11. yüzyıllar arasında gemi cenazeleri gerçekleşti. Yedinci yüzyılın sonuna kadar Anglo-Saksonlar ölülerini yaktılar ve farklı deniz taşıtlarında defin törenleri kullandılar.
- Teknelerden kereste parçaları
- Tüm nehir veya deniz araçları
- Küçük tekneler (sığınak uzun tekneler)
İngiltere'de teyit edilmiş üç gemi mezarı var: Doğu Anglia, Aldeburgh'da Snape ve Sutton Hoo'da iki tane.
Snape, 1862'de Septimus Davidson tarafından bulunan bir Anglo Sakson mezarlığının yeridir. Davidson, Snape, Suffolk'ta on yedi metre uzunluğunda bir gemi buldu. Bu, İngiltere'de tanınan ilk Anglo Sakson mezarıydı, ancak bu buluntunun kayıtları yarım yamalak ve eksik. Davidson'ın hesapları, teknenin her iki ucundan da işaret edildiğini ve klinker inşa edilmiş bir yapı olduğunu (üst üste binen) gösteriyor. Ne yazık ki, cenaze soyuldu ve geride çok az şey kaldı. Arkeologlar gemi perçinleri, saç olduğuna inandıkları tüylü bir pelerin, Jasper parçaları, iki parça parça mızrak başı ve pençe kabı parçaları bulmayı başardılar.
Sutton Hoo, dünyaca ünlü bir Anglo Sakson gemisi cenazesidir. 1930'ların sonlarında, Edith Pretty, arkeologları birkaç büyük mezar höyüğü içeren arazisini araştırmaya davet etti. The excavation was better documented than Snape. It had also been robbed in mound two, but they did manage to find: a shield, knives, silver buckle, five hundred rivets from the ship, copper alloy basin, and gilded mounts.
The ship was placed on top of the burial chamber. (Sutton Hoo mound 2). The largest mound is mound 1, and incredibly, it wasn’t raided. There was an imprint of a twenty seven metre long ship, that’s roughly three double decker buses. The burial chamber in mound 1 was contained inside the ship. It contained drinking horns, a heavy gold buckle, helmet, coins, and a cauldron. The treasures were donated to the British Musuem in 1939. This grave was for someone of very high standing. The labour involved in dragging the ship to the burial ground, and filling and burying it meant his was a person that was meant to be remembered. It is believd that this was a king of East Anglia.
Oseberg and Gokstad situated at the Oslo Fjord. These ship burials were monumental in size, 40-50m in diameter.
Oseberg is the oldest burial it was excavated in 1904. Documentation was not up to modern standards but was a good excavation for its time and there is an abundance of information on this burial. It is the best preserved Viking ship that we know of at 21.5m long and built in Western Norway, in 820 AD.
Contents of Oseberg Ship Burial
The Aft – objects that relate to food, farming production, cooking and eating.
Central area – where the dead bodies were placed in Oseberg’s case it was two women. This centre portion contained personal belongings, textiles, weaving equipment, treasures, and some food and drink as well.
Fore – ship equipment, wagon, three sledges, things related to travel activities, fifteen horses, beds, an ox head, dogs.
One of the four sledges found in the Oseberg ship. Three of the four sledges were highly decorated, with one used as a working sledge. The Oseberg wagon: the only preserved Viking age wagon in the world. It is decorated with wood carvings, it has a turning radius of 12m. The wood carvings are of cats, snakes, human figures and rope carvings.
It also contains five animal head sculptures, they were found with a rope from a rattle in their mouths, witha 2.7m handle and could have symbolised a need to keep away evil in travels. The ship was placed in a trench and was moored to a huge stone so that it wouldn’t move.
Situated twenty km away from Oseberg. Gokstad mound was constructed around 900 AD. It is much better developed than the Oseberg ship. It was excavated in 1880 by Nicolay Nicolaysen. It contained one man who had been killed in battle. It was robbed but still had many objects.
Contents of Gokstad Ship Burial
The Gokstad Ship was filled with equipment, a tent, 3 boats, a copper alloy cauldron, 2 peacocks, 6 dogs, horse gear, a gaming board and pieces, 12 horses, hunting equipment, beds, and textiles including silk. It is assumed the man placed in the ship was a king due to the exotic and expensive items buried with the body. It contains the largest collection or Arabic coins in Norway. It also contains beads, crystals from Central Asia, pearls, and weights all which indicate a high level of trade.
The oldest ship burials were in East Anglia, then, in the eighth century in Western Norway, and in Eastern Norway in the ninth century. Bill explained that these ships were monuments built to promote a certain ideology. Burial mounds had to have an audience, the landscape around the burial has to be viewed as part of the explanation for the burials themselves. Gokstad is situated at an important trading place, another Norse Viking ship is situated at a burial place for kings. These are arguments in soil meant to convey political significance. Sutton Hoo was also situated on an older burial site and was also trying to transmit the importance of the person buried with it. The amount of labour and investment involved in Sutton Hoo indicates it would have been at the very least, a semi-public event. The poem Beowulfgives us some insight into the burial practices of the day. It was most likely a substantial funerary ritual.
According to burials can be read as reenactments of a mythological past and link the deceased individual to the Gods, like Odin. Germanic kingdoms used foundation myths to cement royal power these burials were part of this proof that this person was connected to the Gods. Boat burials were common in Norway but massive ship burials were not so common.
Ship and boat burials are used in different contexts and were usually linked to high status individuals. In Uppland Sweden, there are dynastic ship burials. When you look at Norway, the pattern differs. Boat burials were common in the western part but virtually non existent in the east until the massive ship burials.
Brunning pointed out that we have very few examples of ship burial in England. It’s difficult to extrapolate with so few examples but for the ones we do have, they seem to be associated with high status individuals. Sadly, most sites have been robbed.
Also, there are no records of these burials being tied to the religious belief of ferrying the dead to the afterlife. This idea is unlikely in the case of Anglo Saxon England because the individual was buried outside the ship in one of the mounds. For the Vikings, the idea of ship transporting the dead to the afterlife, was also questionable. There are no records of this being the case. However, there were wagons, horses and sledges placed in the ship so the notion of travelling someplace was definitely there.
Were there any major differences between the two burials? There appear to have been more animals in Norway’s burials. Animals were uncommon in Sutton Hoo and there were not generally as many animal sacrifices in England. The layout of the burials in Anglo Saxon England were also not as distinctive as in the Viking ship burials where there were definitive sections for specific items. There is a difference of at least 150 years between Sutton Hoo and the earliest burial in Norway. That gap makes a difference.
Was the burial cosmological at all? The tendency in Norway was to bury their dead pointing south with little deviation and often pointing towards water. This may have some kind of meaning but we can’t make sweeping generalisations about it.
For more information about the British Museum Viking exhibit, please visit their website:
Oars and sails
The earliest historical evidence of boats is found in Egypt during the 4th millennium bce . A culture nearly completely riparian, Egypt was narrowly aligned along the Nile, totally supported by it, and served by transport on its uninterruptedly navigable surface below the First Cataract (at modern-day Aswān). There are representations of Egyptian boats used to carry obelisks on the Nile from Upper Egypt that were as long as 300 feet (100 metres), longer than any warship constructed in the era of wooden ships.
The Egyptian boats commonly featured sails as well as oars. Because they were confined to the Nile and depended on winds in a narrow channel, recourse to rowing was essential. This became true of most navigation when the Egyptians began to venture out onto the shallow waters of the Mediterranean and Red seas. Most early Nile boats had a single square sail as well as one level, or row, of oarsmen. Quickly, several levels came into use, as it was difficult to maneuver very elongated boats in the open sea. The later Roman two-level bireme and three-level trireme were most common, but sometimes more than a dozen banks of oars were used to propel the largest boats.
Navigation on the sea began among Egyptians as early as the 3rd millennium bce . Voyages to Crete were among the earliest, followed by voyages guided by landmark navigation to Phoenicia and, later, using the early canal that tied the Nile to the Red Sea, by trading journeys sailing down the eastern coast of Africa. According to the 5th-century- bce Greek historian Herodotus, the king of Egypt about 600 bce dispatched a fleet from a Red Sea port that returned to Egypt via the Mediterranean after a journey of more than two years. Cretan and Phoenician voyagers gave greater attention to the specialization of ships for trade.
The basic functions of the warship and cargo ship determined their design. Because fighting ships required speed, adequate space for substantial numbers of fighting men, and the ability to maneuver at any time in any direction, long, narrow rowed ships became the standard for naval warfare. In contrast, because trading ships sought to carry as much tonnage of goods as possible with as small a crew as practicable, the trading vessel became as round a ship as might navigate with facility. The trading vessel required increased freeboard (height between the waterline and upper deck level), as the swell in the larger seas could fairly easily swamp the low-sided galleys propelled by oarsmen. As rowed galleys became higher-sided and featured additional banks of oarsmen, it was discovered that the height of ships caused new problems. Long oars were awkward and quickly lost the force of their sweep. Thus, once kings and traders began to perceive the need for specialized ships, ship design became an important undertaking.
Recreating Historic Sea Crossings
The Kon-Tiki Expedition (1947)Established theory holds that Polynesia was colonised via Asia some 5,500 years ago. Based on similarities between statues on Easter Island and others in Bolivia, Heyerdahl believed that there had been contact from South America. To support that claim, he sailed from Peru with five other adventurers on a raft built in native style from balsa wood, bamboo, and hemp. After 101 days and 4,300 nautical miles on the open sea they arrived in the Tuamota Islands. [Wikipedia]
Kon-Tiki Expedition (1947)


Kon-Tiki, Balsa Logs and Sail
RA-II : Crossing the Atlantic on a Reed Boat (1970)In 1970, Heyerdahl was at it again. Proving that a reed boat of Egyptian design could reach South America. Could Aztec pyramids have been influenced by Egyptians ?


RA-II (1970)


Ra II - Reed Boat
The Brendan Voyage (Severin, 1976)
NS Brendan, a 36-foot, two masted boat was built in traditional fashion of Irish ash and oak, hand-lashed together with nearly two miles (3 km) of leather thong, wrapped with 49 tanned ox hides, and sealed with wool grease. Between May 1976 and June 1977, Tim Severin and his crew sailed the Brendan 4,500 miles (7,200 km) from Ireland to Peckford Island, Newfoundland, stopping at the Hebrides and Iceland en route. [Wikipedia]


Route of the Brendan


The Brendan Leather Boat
Experiments in the Mediterranean
7,000BC) precede the Minoan civilization by more than four millennia.
Island settlement implies some navigation legs over 100km in very primitive craft. There is also evidence of repeated trade (in obsidian) between some islands and the mainland. In recent years, experimental archeologists have repeated these voyages in bith reed craft and dugout canoes.


Reed "Papyrella" (Tzalas 1988) [Ref]


Dugout Canoe "Monoxylon"
Tichy, 1995 & 1998 [Ref]
The First Mariners Projects (1998-2008)
The First Mariners Projects showed how Homo Erectus could have reached Flores in the Indonesian Archipelago 800,000 years ago. They also demonstrated how the aborigenes could have sailed (600km) from Timor to Australia 50,000 years ago.


Human migation out of Africa


Flores to Timor on Hominid Raft
The Next Step: Planks
If I have used some images that you own without sufficient credit, contact me and I will either remove them or add a reference that you are happy with.