Mücadele genellikle eski zamanlardan beri çok popülerdi. Amacı, düşmanı yere yatabilmek olan sözde Greko-Romen güreşin bile olduğu bilinmektedir.
İçinde "C" harfi, iki dövüşçüyü betimliyor (XIII. Yüzyılın Oxford, 1. (İngiliz Kütüphanesi, Londra)
"Greko-Romen" adı klasik geçmişle bir bağlantıya işaret etse de, şimdi bu güreş biçiminin Napolyon'un askeri Jean Ekbrayat (bu nedenle bu sporun "Fransız Güreşi" nin diğer adı) tarafından geliştirildiğine inanılmaktadır. Her durumda, bu tür bir mücadele birçok eski kitapta tasvir edilmiştir. Çok sık güreşçi görüntüleri harflerin içindeki metinlerin başlığına ya da ayrı resimler halinde yerleştirilmiştir.
Herkül ve Aşillerin mücadelesi, Ovid Metamorphosis'in (Hollanda, 15. yüzyılın son çeyreği) Fransız çevirisinden. (İngiliz Kütüphanesi, Londra). Minyatürcünün zırh giymiş güreşçileri ancak sadece ayakları üzerinde olduğunu lütfen unutmayınız. Ya hiç güreşle meşgul olan insanları görmedi, bu pek de muhtemel değil ya da bu şekilde bunların basit insanlar olmadığını göstermeye karar verdi!
Savaşçıların Aristoteles'in Doğa Özgürlüğü kopyasındaki görüntüsü (İngiltere, 13. yüzyılın üçüncü çeyreği). (British Library, London) Burada zaten tamamen farklı bir şey görüyoruz. Savaşçılarda, sadece bir tane bağlanmış sütyen, yani ortaçağ korkakları.
Sadece bir erkekle değil, bir melekle bile savaşmak mümkündü. Örneğin, Yakup ve meleğin imgesi, aynı anda İngiltere ve Katalonya'dan iki el yazmasından bilinmektedir.
Yakup bir melekle güreşiyor (Oxford, XIII. Yüzyılın 1-th. Çeyreği). (İngiliz Kütüphanesi, Londra)
Yakup melek ile güreşiyor. "Altın Haggadah" (Katalonya, ikinci yüzyıl XI). (İngiliz Kütüphanesi, Londra)
Şövalye sınıfı arasında, hız ve çeviklik konusunda yüksek sonuçlar elde edildi, fakat atağa kavuştu ve daha da fazlası zırhsız olarak değerlendirildi. Şövalye turnuvalarından, örneğin, top oyunları ve hatta zırhla koşma gibi askeri eğitim biçimleri ve silah ya da antik çağda çok önemli bir rol oynayan dövüş dansı. Bununla birlikte, XIV yüzyılın ortasından itibaren okçuluk ve ayak askerlerinin eylemleri yeniden ön plana çıktığında, savaş eğitimlerinin yöntemleri de değişti. Ancak, şövalye fiziksel kültürün temelleri tüm bunları etkilememiştir.
Diğer açılardan, şövalye fiziksel kültür normları, sözde yedi özgür sanatta ve takip edilmesi gereken yedi erdem doktrininde ifadeyi bulan ortaçağ şövalye düzenlerinin skolastik fikirleriyle organik olarak bağlantılıydı. 9. yüzyılda yaşayan Templar düzeninin kurucusu Provence Godfroy de Prey'den bir Fransız şövalye, emrin kardeşlerinin yedi numaraya sahip olması gerektiğine inanıyordu, çünkü yedi numara büyülü ve mutluluk getiriyor. Bu nedenle, şövalye sınıfının gençleri öğrenmeli: 1) iyi sür, 2) yüz, 3) nasıl avlanacağını, 4) bir yay ile ateş et, 5) farklı silahlarla savaş. Buna ek olarak, öğretilmeleri gerekirdi: 6) açık hava oyunlarını ve top oyunlarını eğlendirdi, çünkü asaletle popülerdi ve mahkeme hizmeti için de gerekliydi; ayrıca 7) iyi bir göreve sahip herhangi bir mahkeme adamı için gerekli olan tasnif ve beyanname sanatı ve temel dans hareketleri. Beden eğitimi açısından, bu yedi şövalye yeteneği, yüzyıllarca bir model olarak kaldı.
Bu arada, herkes kavgaya karışmıştı. Ve krallar ve ortaklar. Aynı şekilde herkes bir yay attı. Ve krallar ve basit köylüler. Ama ... savaşta değil. Aksine, savaşta sadece köylülerin yay atmasına izin verildi. Bu, yayı sadece avda ve bir spor mermisi olarak kullanabilirdi. Ama yine de - Maurice Druon'un “Damned Kings” adlı romanını hatırlayın ... Güzel Philip'in mirasçıları bir ahırdaki bir yaydan güvercinleri vurduğunda, bu, çevresinden olumsuz bir tepkiye neden olur - “köylü işgali”. Feodal efendinin yanı sıra karısının da avlanması gerekiyordu: bir şahinle, bir şahinle. Ayrıca, bir şahinle avlanabilir, neden olmasın. Ancak, elbisenin üzerindeki trenin uzunluğunda olduğu gibi, hangi kuşla avlanma hakkına sahip olduğu boyandı, bu yüzden feodal merdiven üzerindeki yerini unutmak için yeterli değildi.
Frederick Falconry II. Ünlü "Menesky Code" dan küçük resim. Heidelberg Üniversitesi kütüphanesinde saklandı.
Böylece, imparator bir kartal, İngiliz kral veya İrlandalı bir gyrfalconlu kraliçe, asil bir seigneur - örneğin, bir peregrine şahinine sahip bir lord, şahin ile asil bir hanımefendi, bir şahin ile basit bir baron ve bir "tek kalkanlı şövalye" ile avlanır. "). Kılıcı bir balya tutabilir (Akdeniz şahinleri) ve İngiltere'deki özgür kadının bir çakır kuşu avlama hakkı vardı. Papaz (peki, diğerlerinden daha mı kötü?) Ayrıca bir şahine güveniyordu, ama ... bir serçe. Ama basit bir serf bile bir kerkenezle ya da el gelincikle avlanmayı başarabilirdi! Ve aynı zamanda iyi bir spordur, çünkü kesinlikle sürme becerilerini geliştiren at sırtında avlanırlardı! Bu arada, şahin o dönemde hanımefendilerin en sevdiği eğlenceydi.
Bazen ortaçağ minyatürcüleri, resimlerinde sürekli saçmalıklar oluşturuyordu. Ancak, gösterdikleri şeye bakarsak netleşirler. Örneğin, bu bir küçük resimHikayeler Truva Savaşı 1441: Bu yazı, Alman malı olan Berlin'deki Alman Ulusal Müzesindedir. Üzerinde bir yaydan fırlayan turnuva kaskı “kurbağa başı” nda bir şövalye göreceğiz (!), Korkunç bir kavisli kılıcı olan bir şövalye var, ama komik olan şey, elinde bir tatar yayına sahip bir binici tatar yayı. Yani, sadece attan inerek onu şarj etmek mümkündü! Sanatçı, Paris ve Menelaus'un ne kadar otantik giyindiğini hayal bile edemedi, bu yüzden aklına gelebilecek her şeyi çizdi!
Ancak Orta Çağ'da sadece erkekler değil, kadınlar bir yaydan vuruldu. Bir tavşana yay çeken bir bayana ait bir sahnenin detayı. XIV. Yüzyıl el yazmasının ikinci çeyreğinden itibaren minyatür. (İngiliz Kütüphanesi, Londra)
Okçuluk, XIV. Yüzyılda, 7 ile 60 arasındaki tüm erkeklerin, krallığı savunmak için herhangi bir zamanda atış yarışlarında yer almaları gerektiğinde resmen İngiltere'nin sporu olarak tanındı. Bu arada, ilk organize okçuluk yarışmasının Londra’da yalnızca 1583 yılında yapıldığı ve 3000’den daha fazla seyircinin geldiği bildirildi.
Ancak, yay ve tatar yayı uzun süre savaş alanına hâkim olsaydı neden şaşırdın. Örneğin, burada XIV yüzyılın "Fransa Tarihi" nden (Fransa Ulusal Kütüphanesi, Paris) bu minyatürde şehir, Yüzyıl Savaşı sırasında fırtınaya uğradı ve onu kim yönetiyor? Okçular ve tatar yayı tarafından desteklenen, kutup kolları ve kılıçlarla donanmış savaşçılar Ve burada sanatçı ayrıntılar üzerinde cimri değildi. “Fransız Salatası” tipinde dizkapağı, brigand ve kask var. Ve yakalı bir tatar yayı (ve kapının kendisi, yerde yatarken) çok net bir şekilde çizilir. Şehrin savunucuları kapıları açtığında ve bir tuzağa karar verdiğinde anın gösterilmesi ilginç, kulelere dayanan savaşçılar saldırganların sürahilerine, taşlarına ve hatta büyük bir tahta banka atmaya hazırlanıyor!
Ancak bu, kelebek çeken bir maymunun komik bir görüntüsüdür. XIV. Yüzyılın Fransız kopyası "Kutsal Kase Tarihi." (İngiliz Kütüphanesi, Londra)
Tekne yarışları, güreş, koşma ve atış yarışmalarını içeren Sicilya Oyunları'nın minyatürünün detayı. Beşinci kitap, Aeneid, 1483 ve 1485 arasında. (İngiliz Kütüphanesi, Londra)
Bir yay vurmak ve “aynen böyle” olmak mümkündü, ancak daha sonra atıcı, bileğinde bir bowling atma riskiyle karşı karşıya kaldı. Bu nedenle, kalın deri, tahta veya kemikten özel bir kalkan takmak gelenekseldi. İkinci durumda, bu tür kalkanlar gerçek sanat eserleri haline geldi. Örneğin, bunun gibi - Perigord'daki Castelnos Kalesi'ndeki Ortaçağ Savaşı Müzesi'nden. İlginç bir şekilde, bu kalkan XVI. Yüzyıldan kalmadır, yani, şu anda yaylar aktif olarak kullanılmaya devam etmektedir!