Bir çay saatine denk geldik sanırım. Karşımda kaşık seslerine karışmış buğulu bakışın. O an tekrardan dizlerimi seyretmeye başlıyorum. Seneler süren bir bardağa kendime adıyorum. Bitse de tekrar gelse, çayımı doldursa. An geçmek bilmiyor. Dayanamıyorum. Koca bir yudum alıyorum. Dudaklarım yanıyor. Sonra tekrar sen yine karşımdasın. Sesinin yeniden doğuşunu izliyorum. Ve gün başlıyor.