Heinrich Rudolf Hertz, laboratuvarda radyo dalgaları yayınlayan ve alan ilk kişiydi. 1885 ile 1889 arasında elektromanyetik dalgalar üretmek için kıvılcım deşarjları kullandı.
Heinrich Rudolf Hertz, 22 Şubat 1857’de Hamburg’da doğdu. Babası Dr. jur. Gustav Ferdinand Hertz, Hıristiyanlığa geçmiş Yahudiydi.
Heinrich , 1875’te, sadece bir yıl eğitim gördükten sonra, okul bitirme ve üniversite giriş sınavı Abitur’u geçtiği Johanneum okuluna özel bir çalışma ile hazırlandı. Doğa bilimlerine çok ilgiliydi ve aile atölyesinde fizik ekipmanı inşa etmede pratik bir becerisi vardı. Aynı zamanda hevesli bir dilbilimciydi, Arapça ve Sanskritçe öğreniyordu.
Heinrich Hertz, mühendislik alanında pratik deneyim kazanmak için Frankfurt’a gitti ve Berlin’de bir demiryolu alayında (1876-77) bir yıllık askerlik hizmetinden sonra, Münih Üniversitesi’nde bir yıl geçirdi.
Mühendislikten ziyade akademik ve bilimsel bir kariyere karar vermişti ve 1878’de çalışmalarına Berlin Üniversitesi’nde dönemin önde gelen fizikçileri Gustav Kirchhoff ve Hermann von Helmholtz yönetiminde devam etmeyi seçti.
Hertz doktora derecesini aldı ve 1880’de dönen kürelerde elektromanyetik indüksiyon üzerine bir tezi ile Helmholtz’un asistanı olarak üç yıl daha devam etti.
1883’te Hertz, Kiel Üniversitesi’nde teorik fizik alanında öğretim görevlisi oldu. Kiel’de hiçbir laboratuvar tesisi olmadığı için fiziğin daha teorik yönlerini düşünmüştü. Burada James Clerk Maxwell’in son elektromanyetik teorisi üzerine çalışmalarına başladı. Maxwell’in teorisi, parlak eter hakkında alışılmadık mekanik fikirlere dayanıyordu ve evrensel olarak kabul edilmemişti.
Başka bir bilim adamı, Michelson, Morley’in yardım ettiği, bu eterin var olmadığını kanıtlayan oldukça zekice bir deney gerçekleştirdi. 1884’te Hertz, Maxwell denklemlerini yeni bir yöntemle yeniden yorumladı ve onları eter varsayımı olmaksızın modern biçime döktü.
Heinrich Hertz, 1885’te 28 yaşında Karlsruhe Üniversitesi’ne fizik profesörü olarak atandı. Hertz’in Karlsruhe’deki ilk çalışmaları çok çeşitliydi, ancak elektrik olayları ve ekipmanlarıyla ilgili sadece birkaç araştırma içeriyordu.
Helmholtz, 1879’da Hertz’e teorinin deneysel bir incelemesini önermişti, ancak Hertz, 1885’e kadar Karlsruhe’de, en ünlü deneyleri haline gelen şey için gerekli olan ekipmanı bulamamıştı.
İlginçtir ki, 1887’de ultraviyole radyasyonun bir metalin yüzeyinden elektronları serbest bıraktığı fotoelektrik etkiyi istemeden keşfetti. Öneminin farkına varmasına rağmen, başka araştırmalara devam etti.
1888’de, Berlin’deki Karlsruhe Polytechnic’teki fizik sınıfının bir köşesinde Hertz, kıvılcım aralığı bulunan bir döngüden kondansatörün salınımlı deşarjı yoluyla elektrik dalgaları oluşturdu ve ardından bunları benzer bir devre ile tespit etti. Hertz’in kondansatörü, aralarında bir kıvılcım oluşması için uç uca yerleştirilmiş bir çift metal çubuktu. Bu çubuklara kıvılcım çıkaracak kadar güçlü zıt işaretler verildiğinde, akım boşluk boyunca ve çubuklar boyunca ileri geri salınırdı.
Bu osilatörle, Hertz iki problemi çözdü:
- Maxwell dalgalarını zamanlama (Maxwell’in sadece teorileştirdiği şeyi kesin olarak kanıtladı: radyo dalgalarının hızının ışık hızına eşit olduğunu)
- Elektrik ve manyetik alanlar kendilerini tellerden ayırır ve “Maxwell dalgaları” olarak serbest kalır.
Bu deneyler Hertz’in önemini özetliyordu. Elektrik dalgalarının yansıması, kırılması, polarizasyonu, paraziti ve hızıyla ilgili deneyleri, kısa süre sonra kablosuz telgrafın ve radyonun icatını tetikleyecekti.
Hertz, daha sonra deneylere bazı nedenlerden dolayı ara verdi. Bunun nedenleri bir dizi enfeksiyon geçirmesi ve Karlsruhe araştırmalarına önemli olarak gördüğü yeni deneysel projeler bulmakta zorlanmasıdır.
Bununla birlikte, teorik mekanik üzerine çalışmasının göze çarpan nedeni, bu tür fizikçilerin çoğu gibi, on dokuzuncu yüzyıl fizikçisi olarak Hertz’in, fiziğin nihai amacının tüm gözlemlenebilir fiziksel olayların mekaniğe indirgemek olduğunu kesin bir şekilde savunmasıydı.
Hertz, mekaniklerle ilgili teorik çalışmalarına ek olarak, seyreltilmiş gazlarda elektrik deşarjı üzerine araştırmalar yaptı. Hertz, 1890’da iki makale yayınlayarak Maxwell’in teorisi analizine devam etti. Deneysel ve teorik çalışmaları elektrodinamik alanını çok daha sağlam bir zemine oturttu. Bilimsel makaleleri İngilizceye çevrildi ve üç cilt halinde yayınlandı: Electric Waves (1893), Miscellaneous Papers (1896) ve Principles of Mechanics (1899).
Hertz, 1892 yazında bir kemik hastalığından muzdaripti. Heinrich Hertz, 1 Ocak 1894’te, kan zehirlenmesinden öldü.