Uzak Yıl, Ay 2, Belgrad: Asla ziyaret etmemeniz gereken en iyi şehir
Uzak Yıl ile bir aylığına Belgrad, Sırbistan'da yaşayacağımı öğrendiğimde beynim Amerikan şeyini yaptı: belirsiz kalıplara başvurdu.
Doğu Avrupa, SSCB, Rusya, kaşıklar, kızgın, İngilizler yok, Amerikalılardan nefret ediyor, ebeveynler endişeli.
Anlaşılan, güvenli, temiz, uygun fiyatlı, eğlenceli, cesur, soğuk. Herkes iyiydi ve İngilizce konuştu.
Dairem böyle görünüyordu.
Belgrad'da birkaç yüz dolar uzun bir yol kat ediyor. Bira 2 $, büyük yemekler 5 $ ve gurme iyi yemek 10 $ oldu.
Fakat şehir bok gibi kokuyor.
İki yıl önce Prag'a taşınmadan önce, Manhattan'daki bir bougie barda kolejli bir tanıdık ile Bud Lights içiyordum.
“Ben bir çük olmaya çalışmıyorum, ancak Prag çok turistik.”
TripAdvisor'daki "Bir Şey Yapılması Gereken" Old Town Meydanı'nın ne kadar güzel olduğunu anlattı ancak yüksek sesle terli turistlerle dirseğe dirsek duruyorsunuz.
Haklıydı.
Yine de Prag'daki yılım hayatımın en güzel yılıydı ve en azından Uzak Yılı bitirene kadar olacak.
Belgrad'ı sevdim. Orada yaşayabilirim.
İnsanlar, sokak sanatı, yıpranmış binalar ve kulüplerin yanı sıra ana parti varış yerlerinin “somut orman” dediğimiz şey - yarım düzine barlı bir park yeri ve dışarıda dans eden insanlar.
Ve her sokaktaki kafeler, 2 dolarlık kaliteli bir espressoyu emzirebildiğiniz ve yedi saat boyunca garsonluktan rahatsız olmadan okuyup yazıp insanlarla seyredebileceğiniz yerler.
Yenilemek, bir ay içinde Sırpça akıcılığa ulaşmak kadar zordu (sokağım Kneginje Zorke'yi telaffuz etmeyi dene), ancak “nezaket” ile öldürüldüğünüz Amerikan kafelerinden hoş bir değişiklik oldu efendim? Beni yalnız bırakmanı istiyorum, böylece saçma sapan şeyler yazabilirim.
Bir keresinde sıkça rastladığım bir kafede Smokvica, buna inanmayacaksın, garson “Bir şeye ihtiyacın var mı?” Diyor. Neredeyse kalp krizi geçiriyordum.
Ancak kimseye Sırbistan’da tatile çıkmalarını söyleyemem, çünkü ne yapacaklarını bilemiyorum.
Herkes bana Belgrad'daki en sevdiğim anımı sormaya devam etti. Bilmiyorum. Ama kesinlikle yapılacak işlerden biri değildi. Onların “Cumhuriyet Meydanı” bir kez görmek güzeldi. Öyleyse ana parke taşı caddesi Skadarlija idi. Yerlilerin kalabalık olduğu serin bir plaj gibi görünen Ada Gölü'nü kaçırdım. Bazı güzel binalar. Bilmiyorum. Mimari harika olabilir, ancak benim gibi uzman olmayanlar yalnızca aykırı noktaları fark eder ve Belgrad genellikle gri ve çirkindir.
Ben hiçbir müzeye gitmedim. Gıda iyiydi ama hiçbir şey göze çarpıyordu. Tanıştığım birkaç insanın ne kadar arkadaş canlısı olduğunu ve günlük olarak konuştuğum hizmet sektörü halkını sevdim.
Tamam, et yığını göze çarpıyordu.
Bunlar patates püresi değil; tereyağı.
“Dört kişilik. İki kişilik. ”Garson şaka yapıyor, yalan söylüyor veya kafası karışıyordu. Bilmiyorum. Üç yaşındaydık. Üçte ikisini geride bıraktık.
Ne kadar çok seyahat edersem o kadar çok şehri şehirler olarak görüyorum.
Olumsuz ya da olumlu değil, sadece benzer bir yaşam sürerken kafamdaki şeyleri sarsan manzaraları değiştiriyorum.
Yürümek, yazmak, okumak, arkadaşlarla çıkmak, egzersiz yapmak, uyumak, yemek yemek, tekrarlamak. Göz alıcı değil. Bu beni mutlu ediyor.
Bana sonsuza dek Belgrad'da yaşamak zorunda kaldığımı söyleseydiniz, bazı arkadaşlarım ve bilgisayarım olduğu sürece omuz silktiğim. Bana asla geri dönemeyeceğimi söyleseydin, aynı omuz silktiğim.
Bir yerin turistik olması önemli değil. Turistik şeyler nadiren unutulmaz bir Instagram fotoğrafının yanı sıra, ortalamada küçük bir artışla da dikkat çekiyor.
Dirseklere çarptığınız Prag'ın Eski Şehir Meydanı'ndan iki blok yürüyorsunuz ve kimse yok.
Belgrad'da turistik bir şey yoktu ve yine de Boston'da yaşadığım hayatı yaşayarak harika zaman geçirdim.
Tamam, tamam, yazmaya çalıştığım sırada yüzüme duman çıkarmazsanız sevinirim.
Tamam, iyi, odamda ac olmaması, 90 derece varlığı ile neredeyse beni öldürdü.
İlk arabam: git (Sırp über) şoförü, “Kızları sever misin?” Diye düşünüyor. Öyle değil, şoför. Beni akşam yemeğine götür.
“Kızları seviyorsan, Freestyler Kulübü'ne gitmelisin. Harika kulüplerimiz var! ”
Belgrad hakkında duyduğum tek şey bu. Harika klüpler. Kulüpleri hiç sevmedim ve itibarı ne kadar iyiyse, müşteri douchier. Fakat bazı arkadaşlar ve alkol beni dans edip salak gibi davranmamı sağlıyor. Komik.
Şehirler sadece arka plan olduğunda, ayırt edici özellikler hikayelerdir.
Douchey Serbian Club: Bir hikaye ve zihinsel referans için Freestyler'a gitmem gerekiyordu.
Arkadaşım almak için bizim için bir "rezervasyon" yapmak zorunda kaldı. Kötü işareti.
Hemen bizi “masaya” götürdüler. Kulüp paritesi olarak “masa almak”, Vegas gibi yerlerde daha fazla olmasalar bile en az 5 kat perakende satış fiyatı için vasat likör şişeleri satın almak zorunda kaldığınız anlamına gelir.
Demek ki, tek eğlenceli şeyin dans etmek olduğu bir kulübe gidersiniz ve sonra bir koltukta oturursunuz çünkü tercih ettiğiniz cinsiyetten materyalistler sözde sizi sikmek ister.
Parayı yemeyi, bırakmayı ve para kakasını yemeyi tercih ederim. Akşam yemeği için dinar kakası.
Reddettik. Kafası karışmış. Başka bir yere gitmemiz gerektiğini söylediler.
Ancak bu kulüp hakkında bir şey tam anlamıyla dans pisti yoktu.
Bir masaya ödeme yapamayan ya da ödemeyecek 30 kişi ile doldurulmuş bir bar vardı, sonra üzerlerinde şişeleri olan birkaç küçük masa (ya da orada duramazsınız!), Hatta daha küçük masalar, kelimenin tam anlamıyla, bir bar tablasının büyüklüğünün yarısı (hayır, ya da orada değil!), bu nedenle seçenekleriniz şunlardır: üç kişilik geniş bar alanında durun ya da salonda yer bulunan bir masa alın.
Kız arkadaşımız arkadaşlarının geldiğine dair yalan söyledi, bu yüzden kısa bir süre küçük masada durabildik ve bir avuç yoksul, refakatsiz kardeş gibi davranmadık.
Bir saat sonra zihinsel tabloyu aldım ve ayrılmak için yalvardım. Yakında ayrıldık.
Dünyanın en kötü sosyal kurumu, sadece insanların göstermesi için tasarlandı.
Şimdi zengin olmak istiyorum, böylece yerdeki herkesi içeriye sokabiliyorum. Şaka yapıyorum. Pek sayılmaz.
Müzik iyi oldu. Dans ederdim. Arkadaşlarımla herkesle dalga geçerken harika vakit geçirdim.
Bu hikayeyi anlatmak için sabırsızlanıyorum ve “Douchey Sırp Kulübü” nün zihinsel referansına kafamda gülmek istemiyorum.
Eğlenceli anılar vardı.
17 yaşlarında sona eren Çevremizdeki partimiz, “Happy Birthday” şarkısını söylememiz için bize yalvarıyor çünkü bir gitar taşıyorduk. Bu, 17 yaş üstü kız çocuklarına 10 yaş üstü doğum günü öpücüklerini yaşamalarını istemekle sona erdi, çünkü “Sırp geleneği buydu”.
Sanırım bir şeyler yapmak istiyorsanız, sarhoş olun ve bir gitarla dolaşıp 17 yaşındaki çocuklar öpücük isteyin.
Bekle, bunu yapma. Sanırım hiçbir tavsiyem yok.
Sırbistan bazen kalıplara uyuyor. Bir boktan geçti.
Doğum günü yemeğinde şefin hazırladığı için “henüz sipariş veremedik”; her şeyi taze yapıyor. ”Bu bir restoranın tanımı değil mi?
Bizim rezervasyondan sonra 20 dakika oldu. TAMAM.
10 dakika sonra sipariş verdik.
45 dakika sonra:
Biraz ekmek alabilir miyiz? Kontrol edeyim.
Ekmek ev yapımı yani biz yapamam. Afedersiniz. TAMAM.
45 dakika sonra, aynı zamanda meze ve ana yemek de aldım. 8 kişilik masamızdaki hiç kimse yiyecek bulamadı. Benim ana yemek soğuktu. Şoktaydım. Yedim. İyiydi.
15 dakika sonra, bir başkası yemeğini aldı. İki doğum günü kızı vardı ve ikisi de yemek yememişti.
15 dakika sonra, üç kişi daha yemeklerini aldı. Doğum günü kızları değil.
30 dakika sonra doğum günü kızları yemek yiyordu. Onların yiyecek iyiydi.
Bu zamanların doğru olup olmadığını bilmiyorum. 7:30 pm rezervasyon yapıldı ve 10: 50'de ayrıldık.
Daha sonra dördümüz gençlerin haftada 11: 00'de caz çaldıkları bir açık hava caz barına gittik. Restorandan hemen sonra şarküteri yemeğini yedim çünkü yemeğimi küçük ve çoktan gitti.
Hizmetle ilgili paylaşılan kahkaha - bunun Amerika'da olup olmadığını hayal edin? - en sevdiğim Sırp anılarımdan biriydi.
Suşi sipariş etmeye çalıştığım zamandı, fakat telefonumun kredisi yoktu ve operatör de “SİZİN BU NUMARA ARAMAK İÇİN İZİN YOK” diyor ve hemen kapanıyor.
Ve temizlikçi kadın benden içeri girdi.
Fakat gerçekte, birçok insan “kalite” havasıyla mücadele etti ve gerçekten, her köşesinde köpek pisliği ve çöp tenekelerini geçtiniz ve gerçekten de Belgrad bok gibi kokuyor.
Bir ay içinde kültürün tadına bakacaksınız. Sırp arkadaşım yok. Bloglar güzel kadınlardan bahsediyor ve haklılar, ama bir barda bir kez sarhoş küçük konuşmanın ötesinde etkileşime girdiğim gibi değil.
Sanırım tadı çok lezzetliydi. İrmik tadı acı veriyor mu? Ben bir New York'luyum. Diyelim ki Sırbistan bir irmik tadı gibi. Et ile birlikte.
Eski ve gri mimari, 1999'dan birkaç bombalanan bina, “FUCK NATO” grafiti.
Araba: Uber'le rekabet etme arzusu olan kurucu git, fakat “iki hafta içinde başarısız olabileceğini” kabul etti ve iki hafta içinde başarısız olmuş gibi göründü ve finans yasalarının ne kadar eskileştirildiği ve bunun ne kadar zor olduğu konusunda droned yasal olarak 17 yaşında bir şirket olan PayPal'ı kullanıyor.
Bana arkadaşlarını söyleyen Sırp, bir üniversitede prestijli bir işi olduğu için yemek hakkında blog yazmak için delirdiğini düşünüyordu.
Bana ve arkadaşıma, doğrudan erkek arkadaş olarak kasıtlı bir şekilde sürüklediğimiz gösteriye giren Bouncer, “Nereye gittiğinizi bildiğinizden emin misiniz?” Dedi.
Evet dediğimizde, bütün omuz silkme operasyonlarında en yargılanan omuz silkme omuz silkti.
Kuzey Kore olmadığınız sürece, bu bağlı dünyada ilerlemeye direnmek imkansızdır, ancak Sırbistan sloooooooooooowowly sızan değişim değişikliği olarak şaşkınlıkla omuz silkti.
Uzak Yılın 1. Ayı, insanlarla ve işlevlerle tanışıyordu.
2. ay daha rahatladı. Daha derinde bir avuç dolusu insanla tanıştım. Hepimiz dağıldık. İki kişiden 50 dakikalık, en çok 30 kişiden biriydi. Grubun yaklaşık yarısını bir kereden fazla görmedim. Alkolün yaklaşık yarısını içtim.
1. ay duyusal aşırı yüktü. 2. ay soğuktu. 3. ayda hepimiz Londra’da (büyük, başlıca zenginliğe sahip) bir binaya tıkıldık. Ne olacağından emin değilim. Hala kimseyi tanımıyorum. Daha çok deneyeceğim. 75 kişiyi tanımak, hatta 75 kişiyi tanımak bile bir kişiyi tanımak zor.
Bunun hakkında insanlarla konuştum. Zor. Deniyoruz
Birkaç bire bir konvoy hepsi sonuçlandı - vay, bunu asla düşünmezdim.
Onları tanıyana kadar kimseyi tanımıyorsunuz.
Yan yolculuklardan hoşlanmamaya karar verdim. Her şehirde iş yapmak ve normal bir hayat yaşamak istiyorum. Muhtemelen fikrimi değiştireceğim. Duygularım kusarken, bir yıllık kasırga arka planı değişiyor.
Alıntıyı seviyorum:
İyi vakit geçirmek istiyoruz, ama bizim için bu, “zaman” yerine “iyi” vurgusuyla ölçülüyor ve bu değişime önem verdiğinizde tüm yaklaşım değişiyor. ”- Robert Pirsig, Zen ve Motosiklet Bakım Sanatı
Muhtemelen hoşuma gidiyor, çünkü ben doğal olarak çok rekabetçi ve hedef odaklıyım ve lanet şeyi dışarıda tutmam gerektiğini biliyorum. Sevimsiz alıntılar, tüm hayatınız boyunca onları görmezden geldiğinizi bildiğinizde sevimsiz değildir.
Her zaman bir şeyleri acele etmek isterim, ama bunun hayat olmadığını biliyorum. Yörünge önemli olan budur.
Fazla bir şey bilmiyorum ama 3. Ay'a girerken, birbirimizi daha iyi tanıyoruz ve kendimiz daha çok varız.
Kaçınılmaz olarak, insanlar Prag ve Belgrad'ı karşılaştırıyorlardı. Prag'ı daha çok sevdim. Daha güzel. Söylemeyenler daha turistikydi. Her iki taraf da haklı.
Sırpların çoğunun, onlara New York’tan olduğumu söylediğimde “neden buradasınız?” Derken, gerçekten kafalarının karışmış olmasının bir nedeni var. Bunun çekiciliğin bir parçası olduğunu göremiyorlar.
“Güzellik, başka bir şeye benzemeye çalışan şeyler değildir… Güzellik, tıpkı onların olduğu şeydir.” - Robert Pirsig, Zen ve Motorcyle Bakım Sanatı
Sırbistan’ın güzelliği, yaşlı bir Sırp bayana, futbol maçında yerinizi örtmek için gazete için dört kuruş ödemeye ihtiyaç duyuyor.
Sırbistan’ın güzelliği, takımı uluslararası rekabette diskalifiye etmesine rağmen, bir golün ardından işaret fişekleri atan taraftarlar.
Bir şehir popülerleştiğinde, “turistik” olur. Bu, bir yüze koymak zorunda olduğu anlamına gelir. Eğer orada yaşamıyorsanız, yüzün altına asla giremezsiniz. Orada bir ay geçirin, gerçek şehre bir göz atabilirsiniz. Bir yıl boyunca, Prag'ın gerçek, güzel ve turistik olmayan kesimlerine iyi baktım.
Bir ay içinde, en azından gerçek Belgrad'ın tadına baktım, çünkü yüz yüze gelecek kadar popüler değildi.
Söylemeye çalıştığım şey, Prag'ın dışardaki Douchey Sırp Kulübü'ne benzemesi, ancak daha çok derindeki Otopark Partisi'ne benziyor.
Sırbistan, Otopark Partisi'ne benziyor ve Otopark Partisi.
Bunu beğendiyseniz, lütfen aşağıdaki kalbe tıklayın ve “takip et” i tıklayın. Değilse, lütfen bana firstname.lastname@example.org adresindeki hakaretleri e-postayla gönderin.