Tiger Woods, Swilken Köprüsü’nü geçtiğinde durmadı.
St. Andrews’in 18. deliğinde ince bir yanıktan geçen taş köprü, uzun zamandır Nicklaus ve Watson gibi büyüklerin son yolculuklarında mola verdikleri, manzaradan ve galeriden hayranlık uyandıran bir yer olmuştur. Woods şapkasını çıkardı, kollarını kaldırdı ve yavaşladı… ama durmadı. Ne istersen onu yap.
Saniyeler sonra, 18. çimenlikte yürürken, duygu onu boğdu. Gözlerini yaşlarla sildi. Yakındaki ilk fairway’de, manto bedenini alan iki oyuncu Rory McIlroy ve Jordan Spieth onun geçişini izledi. Bu, Woods’un St. Andrews’deki British Open’da oynadığı son maç olabilir mi? Kendini ileri sürmedi.
Woods, “Bunu 1995’ten beri yapıyorum” dedi. “St Andrews’da fiziksel olarak başka bir British Open oynayabilir miyim bilmiyorum. Kesinlikle hala Britanya Açıklarında oynayabileceğimi hissediyorum, ancak buraya geri döndüğünde oynayabilir miyim bilmiyorum.
Bu noktada sayıların pek bir önemi yok. Woods eve erken gidiyor. Bagajında kırmızı bir kazak katlanmış. Hafta sonu boyunca onu takip eden galeriler, şimdi McIlroy, Spieth veya Tigers olmayan pek çok kişiden birini kovalamak için dağılacak.
Kayıt için: Woods Cuma günü +3’e, Perşembe günü +6’ya gitti. Woods için keyifli bir hafta olan Perşembe sabahına kadar, uğursuz bir günde gol atmak için bir mil kaçırana kadar dağınık bir sondu.
Yaklaşık çeyrek yüzyıl boyunca, Woods’un neden bu kadar çok ana dal kazanıp Phil Mickelson’ın kazanamadığının en kolay pop-psikolojisi açıklaması, Woods’un taş gibi bir katil ve Mickelson’ın çok daha iyi bir adam olduğuydu. Woods kendisi ve herkes – taraftarlar, medya, takım arkadaşları – arasında buz gibi bir mesafe tuttu ve Mickelson sıcak ve ilgi çekiciydi, her fırsatta imza imzalıyor, Woods güldüğünde hayata gülüyordu.
Bu aydınlık-karanlık dinamiği her zaman çok basitti; Phil’in neşeli dış görünüşü, bir kere, acımasız bir rekabet çizgisini maskeliyordu. Ancak, bu hafta Açık Şampiyona’da Woods’u eylemde (ve eylemsizlikte) izledikten sonra, Woods’un şimdi golf kuruluşunun sevgisine kapılırken eski benliğinin gölgesi haline geldiğini belirtmek ilginçtir.
Doğru, Woods’un mücadelelerinin daha açık bir açıklaması var: Adam 2021 Şubat’ında bir araba kazasında öldü ve hala o felaketten kurtuluyor. Ama asıl büyüleyici olan, Woods’un, kariyerinin bu geç döneminde, nihayet yaklaşmakta olan gün batımını nasıl hesapladığıdır. Dağın zirvesine ulaştı, ancak neredeyse yalnız seyahat etti. Dönüş yolculuğunda arkadaş arar.
Woods şampiyonluk yıllarını etrafındaki herkesten nefret ederek geçirdi. Şimdi birçok yeni nesil oyuncunun yakın arkadaşı oldu; Justin Thomas bile onu ağabeyi olarak görüyor. Bir zamanlar görmezden geldiği hayranlara şapka çıkarıyor. Perşembe günkü gibi korkunç turlardan sonra, medya konferanslarında düşünceli cevaplar veriyor – kayıt dışı değil.
Golf bekçilerinin sıcaklığından hoşlanır ve Oyunun tarihi ve mirası için duruyor LIV Golf, PGA Tour alanına daha fazla nüfuz etmiş olsa da. Bu yeni içerik ona daha fazla yarışma kazandırmayabilir, ancak gönül rahatlığı sağlayabilir. Ve sonra o son yürüyüş 18’di ve duygular ondan parkurda hiç olmadığı kadar özgürce aktı.
Woods, “18 yaşındaki sıcaklık ve takdir beni benden aldı” dedi. “fark ettim [playing partners Matt Fitzpatrick and Max Homa] Tee’yi 18’de durdurun, olaya dahil olan herkesin anlayışı ve saygısı inanılmazdı.
Perşembe öğleden sonra, altı saatlik bir turun sonunda, Woods 18’inde St. Andrews’de “GO TOY-GAH!” Open’ın sarı skorbordu ve ünlü Royal & Ancient Golf Club’ın muhteşem kulüp binası yankılandı. Perşembe günü ilk deliğini iki katına çıkardı ve ilk raundu +6’da bitirdiği için gün daha iyi gidemezdi. Yine de hayranlar onu neşelendirdi, neşelendirdi ve bir mucize olmasını umdu.
Woods Perşembe akşamı, “Her şey düşünüldüğünde, bulunduğum yerde, bu yıl etkinliği oynayabilmeyi umuyordum.” Dedi. “Umarım her zaman takvimde oynayacak kadar iyidir. Öyleyim. İyi gitmiyor.”
Yaralı vücudunu kurtarmak için yeterince dinlenmeyen Woods, Cuma günü sabah 4:58’de Doğu’ya gitti. Ama dördüncüde hemen geri verdi, sonra altıncıyı gafil avladı ve 16.sını iki katına çıkardı. Gururunun ötesinde oynayacak hiçbir şeyi olmadan, sahada kendi yolunu tuttu ve sonunda 18. delikte Swilken Köprüsü’ne ulaştı.
Woods emekli olmayacağı konusunda ısrar ediyor, ancak Open’ın bu on yılın sonunda St Andrews’e bir sonraki dönüşünde törensel bir rolden başka bir şey oynaması pek olası değil. Woods’un hatırlaması bir hafta ama unutması 36 delik olacak.
Ne zaman ve nerede tekrar bağlasa, bu Açık’ın ilk iki raundundan daha iyi bir sonuç almayı umacaktır. Bahsettiğimiz yer Tiger Woods olduğu için onu anlayabilir. Başka bir şey değilse, her son vuruşu takdir edecek.
_____
Jay Busbee ile [email protected] adresinden veya Twitter’da @jaybusbee adresinden iletişime geçin.