Seçime Bakış
Hep denedin. Hep yenildin. Olsun. Yine dene, yine yenil. Daha iyi yenil..."Çok umut vermiyor belki, ancak "iktidarı beklerken", yerinde bir tavsiye bu... Çünkü aslında Türkiye, 77 yıllık çok partili deneyiminin neredeyse tamamında sağcı iktidarların elindeydi. Adil, demokratik, özgür bir ülke isteyenler, 50'lerde DP'ye, 60'larda AP'ye, 80'lerde ANAP'a, 90'larda Refah'a, 2000'lerde AKP'ye yenildi. Beklenen zafer, birkaç kez Ecevit'le CHP'ye gelir gibi olsa da uzun sürmedi.
Ülkenin geleneksel yüzde 65 sağa karşı yüzde 35 sol" dengesi bir türlü değişmedi. Dolayısıyla son seçim sonucu büyük sürpriz değil. Olumlu yönünden bakılırsa, Kılıçdaroğlu, "daha iyi yenilmiş" sayılabilir. Yüzde 45, yabana atılır bir oy oranı değildir.
Bence daha önemli ve Türkiye politikası açısından kalıcı sonucu, farklı eğilimlerin otoriter bir rejime karşı bir araya gelebilme iradesini göstermesi oldu. Düşünün ki, yüzde üç oy yer değiştirmiş olsa, bugün farklı bir Türkiye'den söz ediyor olacaktık.
Unutulmamalı ki bu sonuç, bütün Avrupa'da milliyetçi, popülist rüzgârların estiği bir dönemde ve Türkiye Cumhuriyeti Devletinin bütün imkânlarını ve yargı, medya gibi bağımsız olması gereken kurumları arkasına almış, 21 yıllık bir iktidara karşı kazanıldı. Sadece 18 kanaldan aynı anda yayın yapabilen bir adaya karşı değil, sürekli korku yayan bir ittifaka karşı yarışıldı. Millet İttifakı liderleri vücutlarına kurşun yemekle tehdit edildi, darbecilikle itham edildi; kazanırlarsa eşcinsel evliliklere izin verecekleri, teröristlere af çıkaracakları söylendi. Bütün bu tehditlere, yalanlara, korkulara rağmen alındı,
toplumun yarısının oyu... Ve AKP, yarışın sonunda, son seçime göre yüzde 7 oy kaybederek yola çıktığı yılki oy oranına, yani yüzde 35'e döndü. Evet, Türkiye, Almanya gibi bir demokrasi değil, ama İran gibi, Belarus gibi Macaristan gibi bir “seçimli otokrasi" de değil.
Türkiye,"direnen bir demokrasi..." Despotizme teslim olmayan bir halkın ülkesi... Belki daha iyi yeniliriz gelecek sefer; ama asla teslim olmayız.