Geçenlerde bana toplum kolejleri bağlamında uzaktan eğitimin “maliyet-etkin” olup olmadığı soruldu. Bu, içine girdikçe daha az basit hale gelen, görünüşte basit sorulardan biri.
Kurs düzeyinde, yüz yüze veya çevrimiçi sınıflar için en büyük masraf fakülte emeğidir. Birlikte çalıştığım kolejler, yüz yüze ve çevrimiçi dersler için aynı oranları ödüyor, yani bu bir yıkama.
Çevrimiçi eğitim için altyapı maliyetleri ön planda yüksek, ancak marjinal artışlar düşük. İster 100 ister 1.000 çevrimiçi sınıf sunuyor olun, LMS lisansına, BT desteğine ve teknik omurgaya ihtiyacınız var. (Evet, LMS maliyetleri kullanıma göre biraz ölçeklenir, ancak genellikle katmanlar halinde fiyatlandırılırlar. Bir katman içinde, marjinal artış sıfırdır.) Altyapıyı daha fazla sınıf üzerinden amorti etmek, kişi başına maliyeti düşürür; pilot düzeyde aşırı derecede pahalı, ölçekte sürdürülebilir olabilir.
En popüler
Çevrimiçi teklifleri hızlandırmak, bazı mesleki gelişim maliyetleri getirir, ancak bunlar da zamanla amortismana tabi tutulur.
Sağlam çevrimiçi teklifler, bir kampüsün fiziksel altyapısındaki aşınma ve yıpranmayı azaltabilir. Bundan elde edilen tasarruflar ilk başta çoğunlukla teorik olabilir, ancak zamanla toplanırlar.
Öğrencilerden ziyade sınıflardan bahsediyorum çünkü iki farklı popülasyon olduğu fikri – yerinde ve çevrimiçi – bir efsanedir. Yerel kolejde çevrimiçi dersler alan çoğu öğrenci yerinde dersler de alır. İş, aile, ulaşım ve kişisel yaşamlarla ilgili programları optimize etmek için karıştırıp eşleştirirler. Çevrimiçi dersleri ortadan kaldırırsak, öğrencilerin bir seferde daha az ders alması veya tamamen uzaklaşması nedeniyle kayıtlarda önemli düşüşler görebiliriz.
Tabii ki, “maliyet-etkin” in ikinci yarısı “etkili” dir. Orada da çok şey neyin ölçüldüğüne bağlıdır.
Birçok kolejde, çevrimiçi sınıfların geçme oranı, yerinde sınıflara göre biraz daha düşüktür. Boşluklar yıllar geçtikçe küçüldü, ancak hala varlar. Ama bu kadar basit değil. Çevrim içi paradoks, bir çevrim içi dersle çoğunlukla yerinde ders alan öğrencilerin, tamamen derste olan öğrencilere göre daha yüksek oranlarda bitirme eğiliminde olmalarıdır. Zamanlama esnekliği yardımcı görünüyor.
Pandemiden bu yana, yerinde ve çevrimiçi arasındaki kolay ayrım da bulanıklaştı. Sunuldukları yerlerde HyFlex sınıfları, öğrencilerin günlük olarak karıştırmalarına ve eşleştirmelerine olanak tanır. Şaşırtıcı bir şekilde, en azından benim için, ilk raporlar çoğu öğrencinin çoğu zaman şahsen geldiği yönünde; mesafe seçeneği, çocuk bakımı veya ulaşım sorunları ortaya çıktığında esneklik sağlar. HyFlex’in bir maliyeti vardır, ancak daha iyi sonuçlara yol açtığı ölçüde etkinliği artırır.
Yeterince veri verildiğinde, saf bir kar-zarar hesaplaması yapmak mümkündür, ancak bu, bir devlet kolejinin amacının kar olduğunu varsayar. öyle değil Önemli olan, ister transfer yoluyla ister doğrudan istihdama yol açacak şekilde tasarlanmış programlar aracılığıyla toplumun ihtiyaçlarına hizmet etmektir. Maliyet etkinliğini artırmak, maliyetleri azaltmakla aynı şey değildir. Paranın karşılığını en iyi şekilde almakla ilgili. Ölçek ekonomileri, daha büyük ölçek toplam harcamanın daha yüksek olduğu anlamına gelse bile, kişi başına maliyetleri düşürebilir. Örneğin, CUNY’nin ASAP programı, mezun başına maliyeti düşürürken toplam harcamayı artırıyor. Bu durumda, maliyet etkinliği ve maliyetlerin her ikisi de artar.
Görünüşte basit sorulara verilen bu gibi cevaplar kaçamak veya samimiyetsiz görünebilir. Ancak terimleri tanımlamadan çok hızlı bir evet veya hayır, büyük hatalara yol açabilir. Önce biraz zaman ayırıp soruyu doğru yapmak daha iyi.
Kaynak : https://www.insidehighered.com/opinion/blogs/confessions-community-college-dean/2023/05/01/cost-effective