Nikolai Vasilievich Gogol (1809-1852) - Rus edebiyatının klasiklerinden biri. Ve bugün hayatı, ölümü, işi sayısız anlaşmazlığa neden oluyor.
Gogol, sadece sanat eleştirmenleri ve tarihçileri tarafından değil, aynı zamanda psikologlar, doktorlar ve hatta bilim kurgu yazarları tarafından da dikkatle ele alınmaktadır. Büyük Rus ve Ukraynalı yazar hakkındaki en ilginç yanılgılardan bazıları kaldırılacak.
Gogol'un merdivenlerle özel bir ilişkisi vardı. Çocukken, çocuk büyükannesinin insanların ruhlarının gökyüzüne nasıl merdiven çıkardığına dair hikayelerini dinledi. Bu hikaye hafızasında saklanan Gogol tarafından hatırlandı. Ve yazar hayatı boyunca bu görüntüye karşı özel bir tutum sergiledi. Gogol'un çalışma sayfalarında burada merdivenler var. Son sözlerinin ağladığını söylüyorlar: "Merdiven, bana en kısa sürede bir merdiven ver!"
Gogol yemeğe kayıtsızdı. Yazar, tatlı tutkusuyla ayırt edildi. Sadece bir semaver çay içebilir, zencefilli kurabiye ve bir kavanoz reçel yiyebilir. Gogol'un ceplerinde bile, hala spor salonunda okurken sınıfta çiğnediği zencefilli kurabiye ve tatlılar vardı. Ve Gogol ile yaşam için böyle bir tutku kaldı. Ceplerinde tatlılara ek olarak, şeker parçaları, kraker, simit, yarı yenmiş turtalar da bulabilirsiniz. Diğer tutkusu ekmek topları yuvarlamak. Yazar arkadaşlarına bu etkinliğin en zor ve zor problemleri çözmeye yardımcı olduğunu söyledi. Akşam yemeğinden sıkılan Gogol, bu topları topladı ve sessizce etrafındaki kişilere yiyecek veya içeceklere attı.
Gogol sadece Ölü Ruhları yaktı. Yazarın eserlerini yakma tutkusu uzun zaman önce ortaya çıktı. İlk örnek, Alman romantizm tarzında V. Alov takma adı altında yazılan "Hans Kuchelgarten" şiiriydi. Eleştiri nedeniyle, Gogol'un adı acı çekmedi, ama başarısızlığı çok zorladı. Yazar satılmayan tüm kopyaları satın aldı ve yaktı. Öyleyse hayatının sonuna kadar Gogol, o Alov olduğunu kabul etmedi. Ve 1845'te Gogol, muhtemelen Ölü Ruhların taslaklarını tekrar yaktı.
Gogol, Dead Souls'un ikinci cildini yaktı. 12 Şubat 1852 gecesi, yazarın biyografilerini şaşırtan garip bir olay meydana geldi. Sabah saat üçe kadar Gogol dua etti ve sonra portföyünden kağıt aldı ve onları ateşe attı. Ölü Ruhların ikinci cildi olduğuna inanılıyor. Ancak daha sonra makalenin ilk bölümleri makaleler arasında bulundu. Gogol'un tam olarak yandığı bir gizem olarak kalır.
Gogol bir eşcinseldi. Yazarın hiç evlenmediği, çileci ve tenha bir yaşam sürdüğü bilinmektedir. Gogol'un bir dizi söylenti yaratan kişisel hayatı hakkında çok az şey biliniyordu. Çağdaşlar bile bu davranıştan korkuyordu. Gogol'un yabancı kadınlardan kaçındığına ve bakire kaldığına inanılıyor. Bu temelde, yazarın eşcinsellik hakkındaki efsane ortaya çıktı. Profesör Karlinsky, "Nikolai Gogol'un Cinsel Labirenti" adlı kitabında, klasikin zıt cinsiyete çekiciliği baskılayarak ezilen eşcinsellik yaşadığını yazdı. Ancak Gogol'un biyografisinden bazı gerçekler hala bu efsaneyi çürütüyor. Böylece, 1829'da yazar beklenmedik bir şekilde Petersburg'dan ayrıldı. Annesine yazdığı bir mektupta, karşılık vermeyen bir kadına olan sevgisinden bahsetti. Ve 1840 yılında Gogol sevdiği Anna Vielgorskaya'ya onu "cennetsel bir varlık" olarak nitelendirdi. Ama kadın onunla evlenmeyi reddetti. Yazarın bekârlığının nedeni, yazarın kendisinin manastır karakterinde de görülür. Ve erkek arkadaşlarla durma alışkanlığı, patolojik bir yalnızlık korkusuyla ilişkilidir.
Gogol canlı gömüldü. 21 Şubat 1852'de Gogol öldü ve 24 Şubat'ta manastır mezarlığına defnedildi. Yazar mezarı üzerinde bir haç dikmemek, sadece bir haç kaldırmak. Sovyet yönetimi altında, manastır çocuk suçlular için bir koloni olarak verildi ve Gogol'un küllerinin Novodevichy Manastırı mezarlığında yeniden gömülmesine karar verildi. Bu törene, yazar V. Lidin de dahil olmak üzere çok sayıda Sovyet aydını katıldı. Gogol hakkında sayısız efsanenin yazarı o. Lidin, tabutun yanında bir tarafa dönmüş bir iskeletin olduğunu yazdı. Nasıl oldu - kimse anlayamadı. Hemen herkes, yazarın uyuşuk bir uykuya gömülmekten korktuğunu hatırladı. 1845 yılında, Gogol sadece vücudun açık bir şekilde ayrışması belirtileri ortaya çıktıktan sonra onu gömmek için miras bıraktı. Saldırılar sırasında periyodik olarak tam uyuşma olduğunu hissetti. Ancak bu efsane eleştirildi. Gogol'un ölüm maskesini çıkaran heykeltıraş Romanov, vücudun yıkımının izleri ortaya çıktığında acele etmesi gerektiğini belirtti. Ve malzeme çok sıcaktı, yaşayan bir insan yardım edemedi, tepki gösterdi. Bir tabutun başını çevirmek için basit bir açıklama var. Tabutta, yan kapaklar çürümek ilktir, üst kapak, toprağın ağırlığı altında, kafaya bastırır. Atlantis omurunun bir tarafına döner.
Gogol'un kafatası eksikti. Bu efsane de yazar Lidin'e aittir. Gogol'un tabutu açıldığında kafatasının olmadığını söyledi. Fantezi birçok teoriye yol açtı. 1908'de tabutun üzerine bir tuğla kriptinin kurulduğunu hatırlamışlardı, belki de kafatası ortadan kayboldu. Başka bir versiyon, kafatasının, Gogol ve Rus tiyatrosunun hayranı tüccar Bakhrushin'in isteği üzerine çalındığını söylüyor. Zengin adamın zaten büyük aktör Shchepkin'in kafatasına sahip olduğu söylendi. Efsane, yazarın kafasının gümüş bir çelenkle süslendiğini ve siyah fas ile kaplı bir cam kasanın içine yerleştirildiğini söylüyor.
Gogol deliydi. Uzun yıllar boyunca deliliğin izini yazar takip etti. Turgenev bile, Gogol'u ziyaret etmeden önce, başıyla iyi olmayan bir dahi yazar göreceğini yazdı. Birçok çağdaşın kendisini hasta olarak görmesine rağmen, bugün durumu fazla tahmin ediliyor. Laik bir yazarın maneviyattan bahsetmesi gerçeği anormal kabul edildi. Ve bazı psikiyatristler tarafından mektuplara, tanıklıklara ve söylentilere dayalı olarak yapılan klinik analizler ciddiye alınamaz.
Gogol kendini açlıktan öldü. Gogol'un ölüm yatağı hastalığı sırasında gözlemleyen Doktor Tarasenkov, hastanın ölümünden sadece üç gün önce yemeği reddettiğini doğruladı. Deliryum ve çöküş sadece birkaç saat içinde ona geldi. Ondan önce, hasta, Büyük Ödünç'e rağmen, prosphora, yulaf lapası yedi, ıhlamur çayı ile yıkadı. Genel olarak, kesin ölüm nedeni bir sır olarak kalmıştır. Bazıları, zihinsel dengesizlik temelinde ortaya çıkan aşırı çileciliğin suçlanmak olduğunu söylüyor. Diğerleri, o sırada doktor tarafından istismar edilen cıva bazlı ilacı suçlar. 6 veya 7 tanı vardı ve Turgenev genel olarak "Ölmeye karar verdiği için öldü" dedi.
Gogol yanlış tedavi nedeniyle öldü. Araştırmacı K. Smirnov, Gogol'un yanlış tedavi nedeniyle ölebileceği sonucuna vardı. Aynı anda üç doktor tarafından gözlemlendi, her biri meslektaşlarının yaklaşımını bilmeden kalomel reçete etti. Civa içeren bu preparat hazımsızlığı tedavi etmek için kullanılmıştır. Ancak aşırı doz ve ilacın vücuttan yavaş salınması zehirlenmeye yol açtı. Merkür Gogol'u zehirleyebilirdi. Bununla birlikte, çok az insan bu versiyona inanır; çilecilik ve duygusal ve zihinsel aşırı çalışma genellikle yazarın ölümünün temeli olarak adlandırılır.
Gogol aniden öldü. Yazar öldüğünü biliyordu. Son parasını dağıttı, bir vasiyet hazırlamayı başardı ve Semyon'un hizmetkârını serbest bıraktı. Gogol'un ölümünden sonra sadece birkaç ruble, keten ve kitap kaldı. Daha önce mülkün bir kısmını annesine ve kız kardeşlerine verdi. Ölümünden üç gün önce, Gogol arkadaşı Khomyakov'dan onu terk etmesini ve ölümün kaçınılmazlığını fark etmesini istedi.
Rusça, Gogol için yabancı bir dildi. Bu efsanenin temeli, Gogol'un 1829'da annesine yazdığı bir mektuptan “Yabancı bir dilde yazacağım” ifadesidir. Ancak ebeveyne tüm mesajlar Rusça yazılmıştır, ona bir yabancı ilan etmek garip olurdu. Aslında Gogol, makalesinin yabancı bir dilde yayınlanacağı için kendi isimlerini ve Küçük Rusça kelimelerini daha açık bir şekilde dile getirmesini istedi. Yazar, kültürünü çarpıtmak istemedi. Büyük olasılıkla, Rusça değil, Ukraynaca değil, bir çeşit üçüncü dil şeklinde vardı.
Gogol çirkindi ve kendine bakmadı. Çağdaşlar, Gogol'u burnu ve bacakları eğri olan kısa bir adam olarak tanımlar. Yazarın kız kardeşi, erkek kardeşinin teninin her zaman iyi olduğunu söyledi. Kendisi her zaman saç stilini izledi, bir kez bile saçlarını daha kalın hale getirmek için tıraş etti. Gogol'un tanıdıklarının çoğu onu yakışıklı bile gördü. Yazar çok renkli yeleklerle frak giymeyi severdi. Kafasında ya gri ya da beyaz bir şapka vardı. Gogol'un arkadaşları, her zaman doğum günü çocuğu gibi göründüğünü hatırlıyor, akıllıca giyiniyor.
Gogol, ilişkisiz ve geri çekilmiş bir karaktere sahipti. Gogol farklıydı. Bazıları onu kapalı gördü, diğerleri nezaketini hatırladı, diğerleri - azim. Gogol konuşkandı, ama kadın konuşmasına dayanamadı. Yazar genç meslektaşlarına önerilerde bulundu.
Gogol zayıftı. Gogol'un babasının, Gogol-Yanovskys'in eski soylu ailesinin temsilcisi olan 400 serf ruhu vardı. Yazarın birkaç yıl yurtdışında yaşamasına izin veren para sıkıntısı yoktu. Kendi pahasına, daha sonra yakılan "Hanz Küchelgarten" şiirini yayınladı. Tasarruf Gogol'e özgü değildi, ama kitaplara çok para harcadı.
Gogol'un kitaplardan başka hobileri yoktu. Yazarın başka hobileri vardı. Şarkı söylemeyi, çiçek toplamayı, el işi yapmayı severdi. Gogol'un çizimde iyi olduğu bilinmektedir. Roma'da yaşarken yazar, eskizlerini yaparak Kolezyum'u ziyaret etti. Gogol dama ve dominoları severdi ama bilardo onun gerçek tutkusuydu. Görünüşe göre, canlı ve çok yönlü bir insandı.