Ulusal savunma bilincinin, savunma yapımındaki yeterlilik faktörü çeşitliliği ile hala trajik bir şekilde eşleşmesi üzücü. Böyle bir duygu, belli bir süre ve belli bir süre için ilan edilen “acil durum finansmanının” belli bir süre için ilan edildiğine inanan savunma inşaatı konusundaki liderliğimizin ifadelerinden uzak durmaktadır. Görünüşe göre, Batı imajında ve benzerliğinde: para için her şeyi satın alabilirsiniz. Aynı zamanda, kendi iç deneyimlerimiz gibi aydınlanmış insanlık tecrübesi, başarının sadece süreci belirleyen tüm faktörlerin bütünlüğünde ve birliğinde ve özellikle de askeri olarak belirli bir konuda olduğunu göstermektedir.
Bu arada, resmi olarak, neredeyse finansal veya maddi faktörün mutlaklaştırılmasını görebilir. Formül işe yarıyor: “para yeni bir silahtır ve yeni silah ordunun yeni bir görünümü ve filo'.
Peki, yalnızca askerlik, emekli aylığı, yönetimin dikkatini askerlerin ve gazilerin konut sorununa parasal ödenekteki artış kabul edebilir. Bütün bunlar, "reformlar" altında, Silahlı Kuvvetlerin yapısının, askeri komutanın, askeri eğitimin, eğitim birliklerinin ve filoların sisteminin ve diğerlerinin yüzyıllarca nasıl tahrip edildiğini duymamış olmanız durumunda meşru bir memnuniyet duygusuna neden olur.
Aynı zamanda, gidin ve tahmin edin, nihayet ordunun ve donanmanın savaş yeteneğini baltalamak veya bilinçsizce amatörleri vurmak amacıyla bu kötü niyetli bir şekilde yapılır.
Adalet konusunda, ciddi bir yerel askeri uzmanın SSCB Silahlı Kuvvetleri'nin yapılarını ve kurumlarını bulamadığını ve ardından Rus Silahlı Kuvvetlerinin zamanın gerekliliklerini tam olarak karşıladığını not ediyorum. Ancak bu, karşılığında bir şey almadan hepsini bir kerede kaybetmek için bir neden değildir.
Silahlı Kuvvetlerin savaş yeteneğini doğrudan şekillendiren faktörlerin çeşitliliğini hatırlatarak (silahlarının hacmine ve kalitesine ek olarak), en azından bazılarına daha ayrıntılı olarak değineceğiz.
TARİHİ HATALARA KARŞI SADECE UYARI
Bu gibi durumlarda, tarihsel örneklerle başlamak gelenekseldir. Kelimenin tam anlamıyla, Rus-Japon 1904 savaşı - 1905 örneği her zaman bu konuyla ilgili bir kitap olmuştur. “Uzak Doğu'nun ihtiyaçları için” filo eğitim programı tek başına Rus imparatorluğuna birkaç devlet bütçesine uygun rakam verdi.
Bu arada, Rus-Japon savaşındaki denizdeki düşmanlıkların en tarafsız analizi ikna edici bir şekilde gösteriyor: 1904'un sonbaharında deniz kuvvetlerini programlar tarafından planlanan her şey hakkında Pasifik'e gönder ve talihsiz zırhlı kruvaziyerleri satın almaya devam et. savaşın sonucu aynı olurdu. Sorun, filo savaş gemilerinde ve zırhlı kruvazör sayısında değildi, Rusya umutsuzca tüm hükümet ve askeri alanlarda kontrol felcinden acı çekiyordu. Zaten zayıf olmayan Rus filosunun askeri harekat tiyatrosunda yeni gemilerle tamamlanması, sadece Japon kupalarını çoğaltacaktır.
Bu nedenle, dünyanın üçüncüsü olarak kabul edilen filo, her iki kampanyayı da utanç verici bir şekilde kaybetti, kısmen öldü, kısmen içtenlikle, yalnızca şöhret ve otorite ile değil, aynı zamanda filosunun sayısıyla da (yalnızca sekiz savaş gemisi ile) eşi benzeri görülmemiş şekilde çarpılarak muzaffer bir şekilde muzaffer düşmana gitti.
Japonya ile yapılan savaşın tipik bir denizcilik olduğu düşünülse de, daha kesin olarak belirleyici deniz faktörü ile karada da büyük çaplı düşmanlıklar büyük acılarla savaştı. Milyonlarca güçlü bir orduyu devretmek zorunda kaldım, çok miktarda silah ve teçhizat vardı, personelin önemli bir kısmı stoktan geldi. Bütçenin neye mal olduğunu tahmin edebilirsiniz.
Büyük Sibirya Rotası'nın kendisi - Uzak Doğu'ya yeni tamamlanmış demiryolu, daha büyük olmasa da Süveyş ve Panama Kanalları düzeyinde tam anlamıyla jeopolitik öneme sahip görkemli bir projeydi. Bu arada, bunun astronomik maliyetlerini savaşın maliyetlerine atfetmek uygun olacaktır: sonuçta, yol olmadan savaş ilke olarak imkansızdır.
Böylece, inanılmaz derecede yüksek savunma harcamalarının bile beklenen sonucun yokluğuyla sonuçlanabileceği ortaya çıktı, çünkü bunların yanı sıra hala var olan ve gerekli olan çok şey var.
Ancak son zamanlarda, 41 Haziran'da Almanların bize birçok kez üstün güçlerle saldırdığı efsanesi ortadan kaldırıldı. Ve bu, saldırının sürpriziyle birlikte, 1941-1942 kampanyalarında cephelerde en ciddi aksiliklere yol açtı. Ortaya çıktı, hafifçe söylemek gerekirse, teyit edilmedi. İşlerin niteliksel tarafı hakkında konuşsak bile, o zaman burada yeni ve kıyaslanamaz tanklar T-34 ve KV (açıkça tüm Almanlardan daha üstün), yeni uçaklar etkileyici bir figürdü. Toplam tank, silah, uçak sayısı kesinlikle bizim lehimize. Aynı zamanda, düşman ekipman ve silahların kitle örnekleri kendi içlerinde eski kitle örneklerimizden daha iyi değildi. Genellikle sivil bir görünüm için önemsiz ayrıntıları ve nüansları aldılar: birliklerin motorizasyonu ve mekanizasyonu, tankların ve uçakların radyoizasyonu, daha rasyonel silahlar, mürettebat ve ekipleri tarafından daha iyi asimilasyon, daha iyi istihbarat, etkileşimli etkileşim. Ve en önemlisi, komuta ve kontrolde üstünlük.
Ancak, bu konuda bile değil. Burada gündeme getirilen konu bağlamında, size Kızıl Ordu'yu silahlandırmak ve savaşa hazırlamak için ülkeye mal olan muazzam çabaları, finansal maliyetleri ve hatta fedakarlıkları hatırlatmak zorundayız. İlk Sovyet beş yıllık planları tüm ordunun masrafları ile Kızıl Ordu'yu silahlandırmaya adanmıştı. Ve işte sonuç - savaşın en zor, neredeyse ölümcül başlangıcı.
Önceki örnekte olduğu gibi, sonuç göze çarpmayan bir şekilde oluşturulmuştur: her şey para ve silahlanmalara harcanan kaynaklarla çözülmez. Diğer birçok belirleyici faktör var. Onlar bilinmektedir: bu bir yapı, personel, askeri eğitim, operasyonel ve dövüş eğitimi ve daha fazlasıdır. Göz ardı edilmemeleri gerekir. Bununla birlikte, son zamanlarda hüküm süren belirli veya yarı-sivil (kökene göre) liderler arasında, bazı nedenlerden dolayı, bunu kronik olarak anlamıyorlar, diğer tüm (mali hariç) faktörleri, açıkça dağıtılmasının, üzerinde durmanın mümkün olmadığı üzerinde kendini açıkça kanıtlayan kategoriye gönderme yapması stratejik dikkat.
EKONOMİ FAKTÖRÜ OLARAK DONANIM
Silahlarda, liderlerimizin konuşmalarından da anlaşılacağı gibi, 23 trilyon harcanması planlanıyor. ovun. Harcayın ve "mutluluk olacak." Dahası, son zamanlarda, son Savunma Bakanlığında, Yüksek Konsey’deki reformun nihayet tamamlandığını, hedeflerine ulaşıldığını, Yüksek Konsey’in yeni görünümünün herkese uygun olduğunu, ancak tek bir anlama gelebileceklerini söyledi: başka bir şeyi değiştirmeye gerek yoktur. Eski silahları ve askeri teçhizatı yenileriyle değiştirmeye devam etmeye devam ediyor. Şimdi yeni silahlar ve askeri teçhizat ordusunda 16 -% 18 ve görünüşe göre% 100 olacak.
Silahların uygunluğuna gelince, daha doğrusu silahlanma konusunda fikir birliğine varmak zordur. Aslında, filosunun (yazarına daha yakınlar) sorunlarına yönelirsek, yüzebilecek ve uçabilecek, kavga edinebilecek çok az şey vardır.
Karadeniz ve Baltık filolarında toplam bir veya iki dizel elektrik denizaltı, dört veya beş modern yüzey gemisi.
Modern iniş araçları ve itfaiye araçlarının olmaması, yani gerekli helikopter ve hava yastığı botlarının spektrumunun açıkça belirtilmesi nedeniyle Mistrali'nin alımı hakkında konuşmaya vaktimiz olmadı. Onun için keşif uçağının bulunmaması konusunda sessiziz. Ve onlarsız, etkili (derin) hava harekâtı operasyonlarının organizasyonu hakkında konuşmak zordur ve bu silah sisteminin var olduğu düşmanın kıyılarına derin baskın yapar.
Torpil ile daha iyi bir pozisyon yok silah denizaltılar için. 20 yıldan fazla gecikme ve hatta daha kesin olarak, denizaltıları ve yüzey gemilerini modern bilgi ile donatmadaki başarısızlıktan ve hatta daha kesin olarak, denizdeki modern savaş kavramlarında giderek önem kazanmakta olan ve kısmen de yeri doldurulamayan ağ merkezli sistemlerin unsurları ve araçlarıyla mücadele etmekten bahsetmiyoruz. tiyatrolardaki güçlerin ve grupların operasyonel yeteneklerini “seviyelendirme” beklentileri.
Bu arada, soru daha da geniş. Silahlanma o kadar kavramsal ve eksiksiz olmalı ki, Falkland krizinde İngilizler gibi işe yaramadı: 37 yıllarca savaşa hazırlandı ve Güney Atlantik'e geldiklerinde savaşacak hiçbir şey olmadığını, havada radar ve helikopter bulunmadığını buldular. Bunlar için filo için en önemli kararların boşalması ve dolayısıyla sadece gelecek için değil bugün için de savunma sorunları tehdit ediyor.
Orduda, biraz daha iyi diyorlar. Pek çok anlaşılır askeri adam Çin ordusunun ve hatta Pakistan'ın güvenli bir şekilde, tam hızda, ekipman ve örgütsel olarak “yenilmez ve efsanevi” durumumuzu atlayarak güvenle. Bu izlenim, bir yıllık hizmet ömrüne geçişle ikna edici şekilde sabittir. Bu süre zarfında, silah ve teçhizatı nasıl parçalayacağınızı, insanlara el bombalarını atıp, el bombalarını ayağınıza bırakıp, sizi bir tank silahından vurarak “usta” yapabilirsiniz, ancak modern savaşın öğrenilmesi ve sanatı bir yılda öğrenilemez. Daha önce, Sovyet döneminde, daha eğitimli, fiziksel ve ahlaki açıdan daha istikrarlı bir asker ve denizci, bunu yapmak için ancak iki ya da üç yıl geçirdi.
Yeni silah alımlarını finanse ederken, üretimin modernizasyonu için fonların önemli bir bölümünü tahsis etmeden yapamazsınız. Eski ekipman ve teknolojide, bugünün ekipman ve silahlarını üretmek imkansızdır. Aynı zamanda, yeni modellerin geliştirilmesinin sahnelerin gerisinde kalmamasına, pek çok geliştiriciye, üreticilere göre daha fazla olmasına rağmen, çalışmalarında uzun yıllardır süren zorunlu bir duraklama hediyesinin bulunmadığı endişesi var. Bu yıllarda hangi sektörün beslendiği nedeniyle ihracat için hala Sovyet örnekleri vardı.
Bu puanla ilgili endişeler de güçlü çünkü son yıllarda Savunma Bakanlığı tarafından sipariş edilen geliştirme çalışmalarının sayısı kesinlikle anlaşılmaz biçimde azaldı. Yeni tür silah ve teçhizatın oluşturulmasında talep edilmeyen “beyinlerin” “küçüldüğünü” ve özellikle hızlı bir şekilde kaybedildiğini dikkate almak gerekir. Ortalama OKB'nin 7 ila 10 yıllarına dayandığı gerçeğinin yanı sıra. Öyle ya da böyle, onlarla paylaşmanız gerekecek, onları hatırlamanız gerekir. Bunun yanı sıra onlar için şartlar yaratın.
Her zaman olumlu bir deneyim değil, geçmişi göz önünde bulundurarak, yeni teknolojinin geliştirilmesine yönelik görevlerin, askeri için değil, sektör için değil, kendisi için karlı olanı geliştirmek ve üretmek için avantajlı olan ve her zaman savaş için gerekli olanla çakışmayan sektörün kendisi tarafından verilmesi gerektiği de önemlidir. .
Böylece, ordu ve donanma için yeni silah, silah ve teçhizat alımının, endüstrinin ve hatta bilimin canlanmasını kapsayan karmaşık ve çok aşamalı bir sürecin özü olduğu tespit edildi.
Nesnel olarak, basit ama son derece önemli bir askeri-ekonomik aksiyom var: trilyonlar var - trilyonlar olduğu hiç de değil. Farkı görmek açık olmalı: Bu parayla, silahların tamamını ve silahlarını bitmiş formda, belki de kendi Silahlı Kuvvetleri ve “en yakın arkadaşları” için tutulan “en değerli” hariç satın alabilirsiniz. “Zor kazanılmış” paramız için dünya pazarında çift kullanımlı küçük “yarı mamul ürünler” dışında edinilebilir. "Mistral" nadir ve hoş bir istisnadır ve o zaman bile, onları rasyonel bir şekilde elden çıkartabilirsek. Bu yüzden kendi sanayisine ve bilimine yatırım yapmak, ancak savunma için neyin tam olarak ve hangi sırada gerekli olduğunu iyi bilerek, akıllıca ve akıllıca yatırım yapmak iki katlıdır.
ASKERİ GÜÇ DİKEYİNİN YAPILMASI
İyi yapılandırılmış bir yapı sayesinde, savunma için neyin gerekli olduğu, ihtiyaçlarının hangi sırada karşılanacağı konusunda bilgi elde edilir ve böylece askeri bütçenin, özellikle de silahlanma alanlarına tahsis edilen kısmının rasyonel bir şekilde yönetilmesi mümkündür.
Yapının uygun haliyle, ordunun ve donanmanın ana gruplarının sayısı, bileşimi ve konuşlandırılması, ayrıca ne silahlandırılması ve donatılması gerektiği ile ilgili sorular kendiliğinden veya oportünist olarak kararlaştırılmaz (MIC'in olası konumunu göz önünde bulundurarak değil, gelecekteki bir savaşın stratejik kavramlarını temel alarak) Genelkurmay'ın kalifiye personeli tarafından stratejik ve operasyonel-stratejik modellerde test edilmiştir.
Bu nedenle, sadece bir strateji bir uçak inşa etmek için doğru yolu gösterebilir. Bu arada, güneşin inşası ve stratejinin amaçlarından biri. Bunun için, üst düzey askeri komuta, stratejik düzen kategorileri ile çalışan Genelkurmay'ın yapısı ve dengesi için özel gereksinimlere ihtiyacımız var.
Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın deneyimini, komutanlarının otoritesini ne kadar derinden onurlandırsak da, modern Genelkurmay'ın yapısı, uzun zamandır, her tür güçlerin eşit şekilde temsil edilmesi gereken bir tür “koalisyon” genelkurmay başkanlığı yönünde evrim için olgunlaşmıştır. Aslında, sorunun kriteri, her üç ortamda ve belki de alan dahil olmak üzere dört ortamda operasyon hazırlama ve yürütme yeteneğidir. Kıta tehditlerine odaklanan mevcut “ordu” Genelkurmayının özellikleri, bunun böyle evrensel bir düzeyde yapılmasına izin vermemektedir. Donanmadaki temsil, Hava Kuvvetlerinin istenen seviyeye geldiği açıkça belli değil. Bu tip uçakların temsili sadece alt düzeylerde kalır.
Bu sorunun kaçınılmaz tartışması sırasında Genelkurmay’ın muhaliflerinin, bize insan gücü ve kaynaklardan yoksun olduğu ve güçlü olduğumuz kıta ve kıyı tiyatro alanlarına makul bir şekilde konsantre olduğumuzu iddia ettiğimiz üç ortamda operasyonlar bile yapamayacağımız sıcaklık ve inançla güvence verdiğini hatırlıyorum. ve yapabileceğimiz bir şey. Ancak rakip, (mümkün olduğu sürece), yetersiz yetenek ve arzuları olan, daha kesin olarak, düşünme seviyesinin dikkate alınmayacağı bir durum değildir. İhtiyacı olan operasyonları planlar ve yapmaya hazırlanıyor. Dahası, sanksızlıktan zayıflık olarak memnuniyetle yararlanacaktır.
Ancak, Silahlı Kuvvetler ve gelecekteki operasyonların hazırlanması için, askeri işler alfabesini izleyen temel, muhtemel düşmanın gerçek planlarından ve kabiliyetlerinden alınmalı ve “yalnızca savaş yoksa” isteyen bir kimseden veya senaryomuzu izlemenin savaşından alınmamalıdır. Bu arada, kıta savaşı için optimize edilmiş yapı, savaş sonrası ilk yıllarda zaten zamanın gerekliliklerini yerine getirmeyi bıraktı, çünkü muhtemel düşman ve ana tehditler hızla okyanus yönlerine geçti.
Sezgisel olarak, bizim tarafımızdan, bazı doğru adımların atıldığı söylenmelidir. Bu, acil bir stratejik havacılık, nükleer ve füze silahları, bu uçağın dayandığı Arctic bölgelerinin geliştirilmesi (erişim nedeniyle), Denizcilik Bakanlığı ve Deniz Genelkurmay Başkanlığı'nın stratejik planlama ve kontrol organları olarak oluşturulması, 1946'da büyük bir gemi inşa programı, dört filo yerine altı konuşlandırılması, daha sonra eşsiz bir program nükleer füze ve çok amaçlı denizaltıların konuşlandırılması.
Ancak, vakıf eski kalmıştır. Aslına bakarsan, Kara Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı olan Birleşik Genelkurmay, savaş yıllarında olduğu gibi, savaş öncesi tüm askeri inşaatları ve SSCB Silahlı Kuvvetlerinin gelecekteki bir savaş için hazırlanmasına öncülük etmeye devam etti. Doğal olarak, kısa bir süre sonra Deniz Genel Merkezini, Deniz Bakanlığı'nı “yedi” ve sonra da deniz stratejisine benzeyen her şeyi “iptal etti”. Bu, en önemli stratejik yapı, modern dünyanın tehditlerine ve zorluklarına karşılık gelmek üzere taşlaşmış, durdu. En üst liderliğin hayal gücü, nihayet ve geri dönülmez bir biçimde, savaşın nükleer bir füze versiyonunun asıl hipnozu altına düştü. Geçmişine karşı, özü de dahil olmak üzere diğer her şey kayboldu, anlaşılmaz ve dolayısıyla önemsiz hale geldi. Bu, Donanmanın, Hava Kuvvetlerinin ve onunla birlikte ülkenin savunma kompleksinin bir bütün olarak yapısını etkiledi ve büyük miktarda para ve kaynak israf edildi.
Ancak, olası yapı optimizasyonu örneklerine geri dönelim.
En yüksek stratejik yönetim organının reformuna ek olarak, açıklanan silahlanmanın kapsamı, güvenlik filosunun, güvenlik düzenlemesi de dahil olmak üzere, sivil filosunun, sivil havacılığın işlevine sorumluluk getirilmesi tavsiye edilebilir olan Denizcilik Bakanlığı ve Havacılık Bakanlığının hemen kurulmasından başka bir seçenek bırakmaz. . Ciddi bir durumda devlet sahibi olmalı ve hatta beklenen artışa.
Bir uçak veya gemi ile bir sonraki olayda her seferinde, havacılık, havacılık endüstrisi, gemi yapımı, denizcilik sicilinin sorunlarına ilişkin halkın ilgisi daha da artmaktadır. Ama onlarla kim ilgilenecek? Bu yapıya isim verin. Tamamen eğitilmemiş, kollektif tarla tarlalarını tozlaştıracak genç pilotlarla yabancı çöplere ne kadar uçacağız. Bu kadar önemli ve özel bir soruda ticari hukuksuzluğun kaosunda ne kadar kaynarız? Böylesi sınırsız alanlara sahip büyük bir ülkede, böylesine büyük çapta bir yeniden ekipman ve yeniden canlandırma süreci (eğer bu ciddi ise), hava kuvvetleri ve donanma, daha önce olduğu gibi, bir usta olmadan, esasen gönüllü olarak kalır.
Vicdanımıza, yeni bakanlıkların devasa yozlaşmış yapılara dönüşmesinin “korku hikayelerinin” korkmuş sakinlerini bırakalım. Bu, ulusal zihniyetin tamamen psikolojik bir hali. Öyleyse onları böyle yapma. Tarif basit: tamamen yeni yapılar oluşturun ve oluşturun: Batı'daki (bir tür idari Skolkovo gibi) yeni ve küçük bakanlıklar, Moskova terminolojisi, çocukları ve akrabaları olmadan küçük ve hareketli. Tanrıya şükür, ülkede hâlâ ciddi uzmanlar var: devlet düzeyindeki yönetişim krizi tam olarak yüzlerin cehaletiyle kendini gösteriyor.
Bu konu neredeyse süresiz olarak devam ettirilebilir: örneğin ordunun, donanmanın ve savunma sanayinin yaşamının tüm yönlerini etkilemek açısından çok kapsamlı ve evrenseldir. Ancak, diğer faktörlere haraç ödemek gerekir.
EĞİTİM, ÇALIŞMA VE SAVAŞ HAZIRLIĞI
Tanınmış eğitim kurumlarına personel kalıbı denemek için bir gelenek vardı. Bu, askeri okullara yayıldı. Ancak, bir zamanlar askeri eğitim de dahil olmak üzere ülkemizle gurur duymak için her türlü nedenimiz vardı. Şimdi eğitim sistemi oldukça hasta bir organizma.
Eğitim kurumları, özellikle son yıllarda, personeli tam anlamıyla eğitmiyorlar - kelimenin tam anlamıyla. Mezunlar, yalnızca filolarda ve orduda gerçek memurlar haline gelir (veya olmazlar). Askerlik eğitimi sistemi ve daha önce askeri personel mezunlarının oluşumu için yalnızca kaynak materyal sağladı. Eğer bunu düşünürseniz, muhtemelen mevcut eğitim sistemiyle ilgili ana şikayet buydu. Temel kriterleri ele almak yeterlidir.
Filonun, görevlerini bir gemide, bir denizaltıda yapmaya kesinlikle hazır olan bir birinci basamak uzmanına ihtiyacı var. Bu arada, gemide bir lisansüstü okula yaptırma süreci birkaç ay ertelenir. Bu, özellikle elektromekanik savaş başlıklarının ana enerji santrallerinin (GEM) (savaş başlıkları-5) operatörleri, navigasyon savaş başlıklarının ataletsel navigasyon komplekslerinin mühendisleri (savaş başlıkları-1) için geçerlidir. İlk ikisinin Donanma Eğitim Merkezine (TC Donanması) bile gönderilmesi gerekiyor. Bu arada, savaş gemileri kalıcı olarak kendilerine verilen hazırlıklara uymalı ve mezunların gelmesi ile ilgili “mevsimsel personel mağduriyetlerine” bağlı olmamalıdır.
Yol boyunca, mezunlar geminin yapısını incelemek, hayatta kalmak için mücadele teknik ve yöntemlerini geliştirmek ve gemide görevli testleri geçmek zorundadırlar. Birçok bakımdan geçme sınavlarının zamanlaması ve başarısı sadece mezunların yeteneklerine ve resmi gayretlerine değil, aynı zamanda üzerinde bulunduğu gemiyi kullanma planındaki koşullara da bağlıdır. Bu nedenle, geminin denize girmeden GEM operatörlerinin ve navigatörlerin gitmesi genellikle düşünülemez.
Deniz Harp Okulu mezunları için, taktiksel ve operasyonel-taktik karargahta hizmet etmek üzere, komutanın kararının gelişimine tam olarak katılmalarına izin vermeyen, yetersiz operasyonel, operasyonel-taktiksel seviyelerini ve görünümlerini tanımak zorundayız. işlemleri, özel destek. Soru ortaya çıkıyor: reform edilecek ne var?
Gelişmiş yabancı filoların deneyimi, çalışmanın son yılının bir donanma olduğunu (hangi gemiye gideceğini bilen), Donanma Eğitim Merkezinde ve eğitim ve savaş gemilerinde uygulamalı eğitime adadığını göstermektedir. Orada gerekli sınavları alır ve zaten iyi eğitilmiş bir memurun serbest bırakılması için ilk gemisine gelir. Bununla birlikte, aynı eğitim dönemi, rasyonel olarak soru sorulduğunda, savaş gemileri, eğitimsiz mürettebat üyeleri tarafından geçici olarak üzerinde kalmaktan bile kurtulur.
Okullarda, donanma eğitimi çubuğunu yükseltmenin zamanı gelmiştir, böylece okulu terk ettikten sonra mezun, filo memurundan mezun olduğu konusunda kesin bir inanç duymaktadır ve bu gurur verici ve çok zorlanmaktadır. Bunu yapmak için, genç insanlar filoya sürüklenmemeli, ciddi ve titizlikle seçilmeli, sadece belgelere değil, aynı zamanda ruhuna bakmalı, denizcilik hizmetine yatkınlığı ve ilgili zorlukların ve zorlukların üstesinden gelmeye hazır olma durumunu düşünmeye çalışmalıdır. Kıyıya acele etmemek için gemi hizmetinin seçkinliğini aşılamak. Ama sonuçta, tüm "zeki" karaya hizmet ediyor.
Denizcilik sektöründe eskilerden daha iyi tarifler yok. Tüm adayları yelkenli eğitim gemilerinden geçirmek, böylece birincil seçim yapar. Denizden hoşlanmıyor, yelken altındaki hizmete dayanmıyor, onunla temasa geçecek bir şey yok: Bilimsel Araştırma Enstitüsünün gelecekteki bir çalışanını sivil bir üniversiteden almak daha ucuz.
Yine, en eski ve ileri filoların deneyimi, subaylara giden yolcunun denizcinin hizmetiyle sipariş edilmediği durumlarda sözde alternatif hizmetin etkinliğini göstermektedir. En iyi uygulamalar bu tür karelerden elde edilir ve zanaatlarını içtenlikle ve inançla severler. Üniversitelerde personel yazışma çalışması uygulamasını teşvik etmeden ve yaymadan önce bu konuda çok yardımcı oldu.
Filonun savaşa hazırlık devi rezervleri ustaca belirlenmiş operasyonel ve savaş eğitimine dayanır. İyi bir gemide (bileşik, filo) yapılan hizmet, savaş sırasında olduğu gibi, personelin de aynı şekilde savaşta yapılması gerektiğine dair güven ve gerilimi koruyarak yapılmalıdır. Bu, kursiyerleri çifte standartın tehlikeli yükünden kurtarır, memurların hizmete ilgisini heyecanlandırır.
Yazar, hizmet okulunu (bir nükleer denizaltı kumandanının asistanı) Anatoly Makarenko gemisinin eşsiz komutanında geçirecek kadar şanslıydı. Muharebe eğitimi ve hizmet organizasyonu taleplerinde, bileşikteki ve muhtemelen filodaki tüm komutanlardan keskin bir şekilde farklılaştı. Savaşa hazır olma kriterleri savaş zamanlarının normlarından farklı değildi, fakat Deniz Kuvvetlerinde artık savaşa hazır bir gemi yoktu. Gemi her zaman herhangi bir teste, herhangi bir karmaşıklık derecesini öğrenmeye, savaş hizmetine hazırdı. Etrafındakilerin çoğu şaşırmamasına rağmen, bazen tapınakta parmaklarını büktüler.
Komutanınızın örneğini izleyerek yapılan sağlam bir yaşam ve iş deneyimi, Anavatan'a askeri alanda dürüst ve ilgisizce hizmet etmenin başka bir yolu olmadığını gösterdi.
ÇERÇEVE STILL STILL ÇÖZİLDİ
Burada tarihsel örnekler olmadan yapamam.
Rusya-Japon savaşı olaylarda sıradan katılımcılara kaybedilmedi. Savaş, filo komutanının 18 savaş ayının ana ve tek deniz tiyatrosunda sadece 39 günü olduğu için başka bir perspektife sahip değildi. Tam da Port Arthur'da Amiral Yardımcısı Makarov'un kaderi olduğu ortaya çıktı. Rusya'da yerini alacak kimse yoktu.
Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın ilk dönemindeki operasyonların tarafsız bir analizi, operasyonel ve operasyonel-taktik düzeydeki komuta ve kontrol seviyelerinin, genellikle düşman kampındaki kontrol seviyesinden daha düşük (daha fazla özel olarak hesaplanır, ancak bu ses için korkunç) bir derece olduğunu gösteriyor. Muhtemelen, duyması gariptir: daha aşina, güç, teknik, bir saldırı sürprizinin üstünlüğüne yapılan atıflardır. 37'teki neredeyse tüm komuta kaybından bahsetmişlerdi, aynı kaderi çeken ve savaştaki rolünü abartmanın zor olduğu operasyonel personeli nadiren hatırlıyorlar. Bu nedenle, astronomik kayıplar ve başarısızlıklar.
Sorunu özetlerken, bir kez daha Rusya'da personel için her zaman zor olduğunu hatırlatmak gerekiyor.
Bir şekilde 1993’te, Uzak Doğu’daki birlik ve kuvvetlerin teftiş sonuçlarını özetlerken, o zaman Birinci Savunma Bakan Yardımcısı Genel Kondratiyev, çok sayıda gezi sırasında hazırlanma kabiliyetine sahip tek bir patron bulmanın mümkün olmadığını ve alay eğitimi vermek. Kara Kuvvetlerinde, bu, savaş eğitimi ve hatta hazırlıklı olma mücadelesi için çok önemli bir kriterdir. O zaman, ana gruplar “dağınık” değildi ve pratikte bütün generaller ve amiraller, bu alıştırmaların birlikte yapıldığı yere oturdular. Ancak, kelimenin tam anlamıyla çerçeveler, muhtemelen, artık yok. Filoda, atanacak bir kimsenin bulunmadığı durumlarda, bir emri bulunan gemilerin eylemlerini uygulamak için bile lider olarak atanması artık mantıklı geliyor.
Personel, durumdaki tüm mağduriyet ve değişikliklere yeterince ve anında tepki veren ve savaşta ve savaş durumunda, mevcut duruma uygun olarak alt güçleri yönetme, operasyonları yürütme ve yürütme kuvvetlerini kontrol etme yeteneğine sahip amiraller, generaller ve görevlilerdir. Sorunları güçlerle ve problemlerle çözebilme. Diğerlerinden farklı olarak, adalet içinde, sadece yetkilileri ve maalesef çoğunluğu kimin çağırması daha uygundur.
Yine de, bir devletin savunmasını inşa etmenin başarısını ve potansiyelini silahlanma ve yapı değil, askeri askerlik onurunun geri dönüş faktörü - özelden geneline, amiral olarak belirleyeceğim. İnsancıl popülizme ne kadar garip gelse de, ne kadar garip gelse de, orduyu yenilmez yapan personelin öz saygısıdır. Bu Napolyon ordusunun yenilmezliği fenomeninin saygın araştırmacıları tarafından belirtildi. Bir memurun onuru ve onuru her zaman hayatın üzerinde alıntılanmıştır. Bu yüzden bugün bu faktörü göz ardı etmek kolay değil.
Daha yeni örnekler var. 90-x'in başında, ABD Deniz Kuvvetleri operasyonlarının komutanı olan ünlü dört yıldız Amerikalı amiral, onur şerefine ateş etti. Dava, modern fikirler açısından çok gariptir ve çoğunluğun görüşüne göre, neden dikkat çekmiyordu. Bununla birlikte, kıdemli memurlar arasında bu tür bir şeref kavramı filosunun, ait olduğu Silahlı Kuvvetlerin yetkisi üzerinde güçlü bir şekilde çalışmaktadır. Bu, özellikle kendi kararlarında onur kavramlarının arka planında, bu tür kararlar için çok daha ağır bir temeli olan diğer filolardan kayda değerdir.
Gerçekten de, savunmanın ne kadar etkili olduğu ve bir komutanın, generalin veya amiralin onuruna bağlıdır. Bu zamanlarda, henüz bilinmediğimiz kadarıyla, son derece yetenekli askeri komutanların bile çoğunluğunun emirleriyle komuta ofislerine girip, onun fikrini yabancı biri olarak bıraktığı bir sır değil. Bu trajedi.
Özellikle önemli olan, askeri (denizcilik) düşüncesi olarak hacklenmemiş bir kavramın saygınlık kavramına yaklaşmasıdır. 8'in 10 vakasında, kendi kendine yeten, kibirli komutan, çalışanlarının, kıdemli uzmanlarının önerilerini sabırla ve kibarca dinlemeye hazır olan meslektaşı için entelektüel olarak kaybeder. Askeri yapıdaki milli başarısızlıklarımızın ve yanlışlıkların hepsi değilse de, doğrudan liderliğimiz tarafından duyulmamayla doğrudan ilgilidir.