Sayın Atsız'ın yazdığı bir eser baştan zaten kalitelidir. Buram buram tarih kokarak, sizi eserin içine çeker.
"Atsız" deyince akla ilk gelen tabiî ki onun "Bozkurtların Ölümü", "Bozkurtlar Diriliyor", "Deli Kurt" ve "Ruh Adam" romanlarıdır. Belki de "Yolların Sonu" adı altında toplanmış şiirleri... Pek az kimse onun aynı zamanda dilci ve târihçi olduğunu bilir yâhut bilir de pek fazla üzerinde durmaz. Bunun sebebi dilciliğin ve târihçiliğin bir ihtisas, uzmanlık işi olmasıdır. Herkes târihçi olamayacağına göre bu alandaki çalışmaları dar bir kitleye hitâb etmektedir.
Aşıkpaşaoğlu ve Oruç Beğ târihlerinin Osmanlı devrinin ilk dönemlerine âit olup hem dil hem de târih bakımından önemli bir yer işgâl ettikleri bilinmektedir.Her ikisi de "Atsız" tarafından neşredilmiş ve hâlâ ehemmiyetlerinden bir zerre kaybetmemişlerdir.
"Tevârih-i Cedîd-i Mirât-ı Cihân" isimli bu eser; Osman isimli bir müellif tarafından hicrî 1000 sıralarında yazılmış olan bir kitaptır. "Atsız" 1936'da bu kitabı bir kitapçıda görüp incelediği ve notlar aldığını ve Türklere âit kısımları kopya ettiğini söylemektedir. Sonra II. Dünya Savaşı'ndan önce hangi sebeblerle ve nasıl Berlin'e gittiği belli olmayan kitabın sonu meçhûldur. "Atsız" savaşta yanmış veyâ Rusya'ya götürülmüş olması ihtimâlini göz önünde bulundurmaktadır.
"Atsız" bu eser de Osmanlıca dan tercümeler yaparak iki dili de kitaba nakletmiş. İtiraf etmek gerekirse kitaplarının arasından dili en ağır olanı bu kitap diyebilirim. 96 sayfa olan kitap birkaç saat içinde bitebilecek bir nitelikte. Bu arada kitabın baskısı mükemmel. "Atsız" kitaplarına yakışacak nitelikte.
Keyifli okumalar dilerim...