Booker Ödüllü “Shoji Pine” yazarı Douglas Stewart son romanıyla geri dönüyor, “Genç Mungo” Şiddetli homofobik bir toplumda ilk kez aşık olan 15 yaşında bir çocuk hakkında. Oğlunun cinsel yönelimini kabul edemeyen Mungo’nun alkolik annesi, onu AA ile görüşmesinden iki adamla birlikte bir av gezisine gönderir.
Aşağıdaki alıntıyı okuyun:
Köşeye yaklaştıklarında Mongo durdu ve adamın elini omzundan çekti. Herkesi şaşırtan kararlı bir jest oldu. Mungo geri döndü, daireye baktı, gözleri gergin seğirmelerden biriyle seğirmeye başladı. Annesi hasır perdelerin buğday kulak deseninden onu izlerken, kendini onun hareketinin mutlu bir göz kırpışı, her şeyin yolunda gideceğini söyleyen güzel bir Mors kılıcı olduğuna ikna etmeye çalıştı. En küçük oğlu neredeydi böyle. İstemediğinde gülümse. Başkalarını daha iyi hissettirmek için her şeyi yapardı.
Mo Mao perdeyi kenara sildi ve arkadaş arayan bir kadın gibi pencere çerçevesine yaslandı. Elinde bir fincan çayı kaldırdı ve inci gibi pembe tırnaklarıyla bardağa vurdu. Parmaklarını daha taze göstermek için seçtiği bir renkti, çünkü elleri daha genç görünüyorsa, yüzü ve tüm benliği de öyle olabilirdi. Ona baktığımda, Mungo tekrar hareket etti ve ayakları eve doğru daireler çizdi. Çekilmiş parmaklarını çırptı ve onu itti. Gitmek!
Oğlu hafifçe eğildi, sırt çantası sırtında küçük bir kamburdu. Ne alacağından emin olamadığı için içini saçma sapan saçmalıklarla doldurdu: büyük bir Fair Isle kazağı, çay poşetleri, sivri uçlu bir eskiz defteri, bir Kızma Birader ve yarısı kullanılmış tıbbi merhem tüpleri. Ancak, sanki çanta onu tekrar oluğa itebilirmiş gibi bir köşede kıpırdandı. Mo Mao, çantanın ağır olmadığını biliyordu. Ağırlaşanın kemikleri olduğunu biliyordum.
Hepsi kendi iyiliği içindi, yine de ona üzgün bir bakışla bakmaya cesaret etti. Saçmalık için çok sıcaktı. Sinirlerine dokunuyordu. Gitmek! Tekrar konuştu ve soğuk çaydan bir yudum aldı.
İki adam virajda yavaşladı. Çantalarını bırakıp bir sigara yakmadan önce bir iç çekiş, bir bakış ve bir kıkırdama paylaştılar. Mo Mao, ayrılırken kaşındıklarını anlayabiliyordu – bu dar sokaklar meçhul yüzleri sevmiyordu – ve oğlunu bunu yapmaya zorlamamanın sabır gerektirdiğini görebiliyordu. Adamlar, Mongo’ya baskı yapmayacak kadar hünerliydi, eve çok yakın değildi ve hala kayabilecek durumda değildi. Çatlak gözleri ona dönüp, çocuğun bir sonraki adımda ne yapacağını görmek için beklerken, top torbalarını kalçalarından çekerken elleri pantolon ceplerinin içinde kenetlenmişti. Gün odunsu ve yakında olacak. Genç adam kendini kandırdı. Mo Mao alt dişlerinin arkasını yaladı.
Munju pencereye doğru el sallamak için elini kaldırdı ama Mo Mao ona baktı. Kadının yüzünün kaskatı kesildiğini görmüş olmalı ya da bu hareketi iptal edip bir yumruğu havayı kaparak onu bunalmış gibi gösterirken el sallamasının çocukça olduğunu düşünmüş olmalıydı.
Bol şortu ve hacimli kotuyla şık pantolonunun içinde zayıf görünüyordu. Ama yüzündeki bukle bulutunu ittiğinde, Mo Mao çenesinin kasıldığını gördü ve ona kendisinin kararlı genç adamı hatırlattı. Cama tekrar tıkladım. Bana kaşlarını çatma.
İki adamdan genç olanı öne çıktı ve kolunu Mungo’nun omzuna koydu. Mungo ağırlıktan irkildi. Mo Mao onun yanlarını ovuşturduğunu gördü ve kaburgalarında çiçek açan narin mor morlukları hatırladı. cama tıkladım, Ey kürk Allah aşkına git gee! Bunun üzerine oğlu gözlerini kapadı ve kendisini uzaklaştırmasına izin verdi. Adamlar oğlunun sırtını sıvazlarken güldüler. Çocuğun kılavuzu. Cesur çocuk.
Mo Mao dindar bir kadın değildi ama pembe tırnaklarını göğe uzatmış ve Hallelujah diye bağırarak onu sarsmıştı. Çayını kuru örümcek bitkisine koydu, bardağını müstahkem şarapla doldurdu, müziği açtı ve ayakkabılarını çıkardı.
“Young Mungo”dan uyarlanmıştır © 2022, Douglas Stuart. Grove Atlantic, Inc.’in bir baskısı olan yayıncı Grove Press’in izniyle yeniden basılmıştır. tüm hakları saklıdır.
daha fazla bilgi için: