Birkaç gün içinde iki yüzden fazla farklı sanatçının işlerini inceledim, bazılarına bayıldım, bazılarından nefret ettim, bazıları hiç umrumda olmadı, bazılarını yapmış olmayı çok istedim. Hal böyle olunca, içimdeki keskin uçlarda gezinen görüşlerin tuhaf tepkilerine bıraktım kendimi. Eskiden beğenimi açıkça ifade ederdim de, ''beğenmememi'' kendime saklardım, böyle olması gerektiğini düşünürdüm. Pek öyle yapmadım bugünlerde, özellikle dün gezdiğimiz Contemporary'de. Çünkü bazı işler o kadar kötü, yapay, samimiyetsiz, başarılı olma hırsı ile ucuzca kotarılmış, hem teknikten hem ruhtan mahrum bırakılmış işler ki, orta yerde durmaları bile sanata hakaret ediyor. Özellikle ayna, neon ışıklar, led lambalar, elektrik ve led harfler taşıyan bütün işleri alıp çöpe atasım geldi, geliyor hala.
Eğer bir kavram yüzyıl içinde sayısız kez ele alındıysa, ele alınmaktan dolayı mıncık mıncık, deforme, yorgun bir haldeyse artık onu usulca yerine bırakmak lazım, ''Dur hele, ben de biraz nemalanayım.'' demek çok basit bir düşünce. Aynı şeyi photoshopta bir görseli kolayca hazırlayıp, efekt atıp, tuvale baskı alıp, üzerinden boyayarak sergileyen insanlar için de düşünüyorum. ''Buluntu nesne'' kavramını sorguladığını iddia eden, ama açıkça ve özenli bir şekilde, en ufak tesadüf içermeden bir objeyi seçip koyan ve Duchamp'ın yıktığı duvarları tekrar ve sağlam bir şekilde tekrar inşaa eden akılsızlar için de düşünüyorum.
Ben bir süre çay içerek şu karşı duvara bakacağım.