Ve neden kaybettin?
Eott Gottfried (Teğmen, Wehrmacht piyade): Bir pire bir fil ısırıp öldürebilir - öldüremez.
Eott Gottfried (Teğmen, Wehrmacht piyade): Bir pire bir fil ısırıp öldürebilir - öldüremez.
Öğrenmeye çalışan herkes tarih II. Dünya Savaşı'ndaki havadaki savaş, çok sayıda belirgin çelişkiyle karşı karşıya. Bir yandan, Alman aslarının kesinlikle inanılmaz kişisel hesapları, öte yandan, Almanya'nın tam bir yenilgisi şeklinde açık bir sonuç. Bir yandan Sovyet-Alman cephesinde savaşın bilinen vahşeti, bir yandan da Luftwaffe Batıdaki en ağır kayıplara maruz kaldı. Diğer örnekler bulunabilir.
Bu çelişkileri çözmek için tarihçiler ve yayıncılar çeşitli teoriler kurmaya çalışıyorlar. Teori, bütün gerçekleri birbirine bağlayacak şekilde olmalıdır. Çoğu çok kötü yapıyor. Gerçekleri bağlamak için, tarihçilerin fantastik, inanılmaz argümanlar icat etmesi gerekir. Örneğin, Kızıl Ordu Hava Kuvvetleri, düşmanı bir sayı ile boğdu - buradaki büyük as faturaları. Almanların Batı'daki büyük kayıpları, Doğu Cephesi'ndeki hava savaşının çok kolay olduğu gerçeğiyle açıklanıyor: Sovyet pilotları ilkel ve anlamsız muhaliflerdi. Sakinlerin çoğu bu fantezilere inanıyor. Her ne kadar bu teorilerin saçma olduğunu anlamak için arşivlerden geçmeniz gerekmez. Bazı yaşam tecrübelerine sahip olmak yeterli. Kızıl Ordu Hava Kuvvetleri'ne atfedilen eksiklikler gerçekte olsaydı, o zaman Nazi Almanyası için hiçbir zafer mümkün olmazdı. Mucize yok. Zafer, zor ve en önemlisi başarılı bir çalışmanın sonucudur.
Bu makalede, yazar, havadaki savaş hakkında iyi bilinen bazı gerçekleri çok fazla fantastik açıklama yapmadan tek bir tutarlı teoriye bağlamaya çalıştı.
Doğudaki savaşın başlangıcı ve Alman aslarının kişisel hesapları
Savaş öncesi hava savaşı teorisi, hava savaşında belirleyici bir zafer kazanma talebine dayanıyordu. Her savaşın zaferle bitmesi gerekiyordu - düşmanın uçağının imhası. Hava üstünlüğünü kazanmanın ana yolu buydu. Düşman uçaklarını devirerek filosunun sayısını minimuma indirerek kendisine maksimum hasar vermek mümkündü. Bu teori hem SSCB hem de Almanya'daki birçok savaş öncesi taktiklerin yazılarında tanımlanmıştır.
Güvenle söylemek mümkün değil, ancak görünüşe göre bu teoriye uygun olarak Almanlar savaşçılarını kullanma taktiklerini geliştirdi. Savaş öncesi görüşler, hava muharebesinde kazanma konusunda azami konsantrasyon gerektiriyordu. Azami düşman uçağının imhasına odaklanma, düşmanların etkinliğinin değerlendirilmesinde, düşmüş düşman uçağının kişisel bir hesabının, ana için alınan kriterler ile açıkça görülebilmektedir.
Alman aslarının kendileri sık sık sorgulanır. Almanların bu kadar çok zafere ulaşmayı başarması inanılmaz görünüyor. Müttefiklerle karşılaştırıldığında zaferlerin sayısında neden bu kadar büyük bir boşluk var? Evet, İkinci Dünya Savaşı'nın ilk döneminde, Alman pilotlar Amerikalı, İngiliz veya Sovyet meslektaşlarından daha iyi eğitildi. Ama bazen değil! Bu nedenle, Alman pilotlarını hesaplarının yanlış tahrif edilmesi propagandası ve özsaygıları lehine suçlamak için büyük bir cazibe var.
Ancak, bu makalenin yazarı, Alman aslarının hesaplarını oldukça doğru olarak görmektedir. Doğruluk - karışıklık içinde mümkün olduğunca. Düşmanın kayıpları neredeyse her zaman abartılıyor, ancak bu nesnel bir işlem: bir savaş uçağında bir düşman uçağını vurup vurmadığınızı veya sadece zarar gördüğünü belirlemek zordur. Bu nedenle, eğer Alman aslarının hesapları abartılıyorsa, bu 5-10 zamanı değil, 2-2,5 zamanı değil. Temelde değişmez. Hartman bir 352 uçağını düşürdü mü, yoksa sadece 200, Hitler karşıtı koalisyonun pilotlarından fazla uzaklaşmadı. Neden? Bir çeşit mistik cyborg katili miydi? Aşağıda gösterileceği gibi, bütün Alman asları gibi, SSCB, ABD veya Büyük Britanya'daki meslektaşlarından çok daha güçlü değildi.
Dolaylı olarak, as hesaplarının yüksek doğruluğu istatistikler tarafından onaylanır. Bu nedenle, örneğin 93 en iyi ace, 2 331 IL-2'i vurdu. Sovyet komutası, 2 557 savaşçıları Il-2'in saldırılarından ölmüş sayıldı. Ayrıca, "tanımlanamayan sebep" sayısının bir kısmı muhtemelen Alman savaşçılar tarafından vuruldu. Veya başka bir örnek - 12 146 uçağının doğu cephesinde vurulmuş en iyi yüz as. Ve Sovyet komutu, 12 189 uçaklarının havada vurulduğunu, artı, IL-2 örneğinde olduğu gibi, "tanımlanamayan" kısımların bir kısmını ele aldığını düşünüyor. Gördüğümüz gibi rakamlar karşılaştırılabilir, ancak asların hala zaferlerini abarttığı açık.
Doğu Cephesindeki bütün Alman pilotların zaferlerini kazanırsak, bu zaferlerin Kızıl Ordu hava kuvvetlerinin uçak kaybetmekten daha fazla olduğu ortaya çıktı. Bu nedenle, elbette çok fazla abartma var. Ancak sorun şu ki, araştırmacıların çoğunluğu bu konuya çok dikkat ediyor. Çelişkilerin özü, asların ve düşmüş uçakların sayısında yatar. Ve aşağıda gösterilecektir.
Arifesinde
Almanya, SSCB'ye saldırdı ve havacılık. Her şeyden önce, bu, Avrupa'daki savaşta zengin savaş deneyimine sahip pilotlarla ilgilidir. Alman pilotların ve komutanların arkasında, büyük havacılık kullanımı olan tam ölçekli kampanyalar var: Fransa, Polonya, İskandinavya, Balkanlar. Sovyet pilotlarının varlıkları yalnızca kapsam ve ölçek bakımından sınırlı yerel çatışmalardır - Sovyet-Finlandiya savaşı ve ... ve belki de hepsi bu. Savaş öncesi kalan çatışmaların kapsamı ve birliklerin toplu kullanımı açısından çok küçük olması, 1939-1941'deki Avrupa'daki savaşla karşılaştırılabilmeleri için.
Almanların askeri teçhizatı mükemmeldi: En masif Sovyet savaşçıları I-16 ve I-153, Alman Bf-109 model E'nin çoğu özelliği ve kesinlikle F modelinden daha düşüktü. Yazar, tablo verilerini kullanarak tekniği karşılaştırmanın doğru olduğunu düşünmüyor, ancak bu özel durumda, X-NUMX'in Bf-153F'den ne kadar uzak olduğunu anlamak için hava savaşlarının ayrıntılarına girmeye gerek bile yok.
SSCB yeniden silahlanma ve yeni teçhizata geçiş aşamasında savaşın başlangıcına yaklaştı. Yeni gelmeye başlayan örnekler henüz mükemmellik konusunda uzmanlaşmamıştır. Yeniden silahlanmanın rolü geleneksel olarak değer düşüklüğüdür. Eğer uçak bitkinin kapısını terk ederse, Hava Kuvvetleri'ndeki toplam uçak sayısını dengeleyeceğine inanılıyor. Üniteye hala ulaşması gerekmesine rağmen, uçuş ve yer ekibi bu konuda ustalaşmalı ve komutanlar yeni teknolojinin dövüş özelliklerinin detaylarını anlamalıdır. Bütün bunlara rağmen, birkaç Sovyet pilotunun birkaç ayı vardı. Kızıl Ordu Hava Kuvvetleri, sınırdan Moskova'ya kadar geniş bir alana dağıtıldı ve savaşın ilk günlerinde sorunsuzca püskürtüldü ve itici darbeler yaptı.
Tablodan, 732 pilotunun “yeni” uçak tipleriyle savaşabileceği görülebilir. Ancak Yak-1 ve LaGG-3 için uçakları yoktu. Yani, savaşa hazır birimlerin toplam sayısı 657. Ve son olarak, “yeniden eğitilmiş pilotlar” terimini dikkatlice düşünmeniz gerekir. Yeniden eğitilmiş - bu, mükemmellik için yeni tekniğe hakim oldukları ve Alman muhalifleriyle hava savaşı yapma kabiliyetine yakalandıkları anlamına gelmez. Kendin düşün: YK-1 ve LaGG-3 uçak tipleri, 1941 yılında gelmeye başladı, yani. Savaştan önce kalan aylar için pilotlar, fiziksel olarak yeni uçakta savaşmak için yeterli ve tam bir deneyim kazanmak için zaman bulamadılar. Bu sadece 3-4 ayı için gerçekçi değil. Bunun için sürekli eğitimden en az bir veya iki yıla ihtiyacımız var. MiG-3 ile durum biraz daha iyidir, ancak zaman zaman değil. Sadece 1940’te birliklere giren uçaklar, az çok kalifiye ekipler tarafından yönetilebildi. Ancak 1940'te, tüm 100 MiG-1 ve 30 MiG-3 sektörden alınmıştır. Üstelik sonbaharda kabul edildi ve o yıllarda kışın, ilkbahar ve sonbaharda tam teşekküllü dövüş eğitiminde zorluklar yaşandı. Sınır bölgelerinde somut pistler yoktu, 1941'in ilkbaharında yeni inşa edilmeye başlandı. Bu nedenle, 1940-1941'in sonbaharında ve kışında pilotların yeni uçaklardaki eğitim kalitesini çok fazla aşmamak gerekir. Ne de olsa, bir savaş pilotu sadece uçabilmemeli, arabasındaki her şeyi sınıra kadar ve biraz daha sıkabilmeli. Almanlar bunu biliyordu. Ve bizim yeni uçaklarımız geldi, eşitlik olamaz. Ancak, uçaklarının kokpitinde uzun ve sıkı bir şekilde büyüyen pilotlarımız, eski I-153 ve I-16 pilotlarıdır. Pilot deneyiminin olduğu yerde modern bir teknolojinin olmadığı, modern teknolojinin olduğu yerde henüz bir deneyim olmadığı ortaya çıktı.
Havadaki Blitzkrieg
İlk savaşlar Sovyet komutanlığına büyük hayal kırıklığı getirdi. Mevcut askeri teçhizatla havadaki düşman uçaklarını imha etmenin çok zor olduğu ortaya çıktı. Alman pilotlarının yüksek tecrübesi ve becerisi ile teknolojinin mükemmelliği çok az şansı bıraktı. Aynı zamanda, savaşın kaderine kara kuvvetleri tarafından karara bağlandığı belli oldu.
Bütün bunlar, Hava Kuvvetlerinin eylemlerini, bir bütün olarak silahlı kuvvetlerin eylemleri için tek ve küresel bir plana yazdı. Havacılık kendi içinde bir şey olamazdı, öndeki durumdan ayrı olarak hareket ediyordu. Savaşın kaderini belirleyen kara kuvvetlerinin çıkarlarına çalışmak gerekliydi. Bu bakımdan, saldırı uçaklarının rolü keskin bir şekilde arttı ve aslında IL-2, Hava Kuvvetleri'nin ana vurucu gücü oldu. Şimdi havacılığın tüm eylemleri piyadelere yardım etmeyi amaçlıyordu. Savaşın patlak vermesinin niteliği hızla ön cepheden ve partilerin yakın arkasındaki mücadele biçimini aldı.
Savaşçılar ayrıca iki ana görevin çözümüne yönlendirildi. Birincisi, saldırı uçaklarının savunmasıdır. İkincisi, kara kuvvetlerinin emirlerinin, düşman uçakları tarafından yapılan misilleme grevlerine karşı savunmasıdır. Bu şartlar altında “kişisel zafer” ve “vurulma” kavramının değeri ve anlamı keskin bir şekilde düşmeye başladı. Savaşçının etkinlik kriteri, korunan saldırı uçağının düşman savaşçılarından kaybının yüzdesiydi. Bir Alman dövüşçüsünü vurursanız ya da sadece bir kursa ateş ederseniz, onu bir saldırıya sokacak ve ne olursa olsun bir kenara atacaksınız. Önemli olan - Almanların nişan alma ateşini IL-2'inde vermeyin.
Golodnikov Nikolai Gerasimovich (savaş pilotu): “Üçünü düşürüp bir bombardıman uçağını kaybetmekten çok“ kimseyi düşürmemenin ve bombacı oyuncularımızdan birini kaybetmemenin daha iyi olacağına ”karar verdik.
Benzer bir durum düşmanın grev uçağı ile ilgilidir - asıl mesele bombaların piyade adamlarına atılmasına izin vermemektir. Bunu yapmak için, bir bombardıman uçağının vurulması gerekli değildir - hedeflere yaklaşmadan önce onu bombalardan kurtarmasını sağlayabilirsiniz.
NKO Sipariş No. 0489'in 17'i Haziran 1942'in, savaşçıların düşman bombardımanlarını yok etme eylemleri ile ilgili olarak:
“Düşman savaşçıları, bombardıman uçaklarını örtüyor, doğal olarak savaşçılarımızı zorlamak, bombardıman uçaklarına girmelerini engellemek için savaşıyorlar ve savaşçılarımız bu düşman numarasına devam ediyor, savaşçılarımızla savaşıyor ve savaşçılarımız savaşıyor, savaşçılarımızla savaşıyor. diğer saldırı nesnelerine.
Ne pilotlar, ne alayların komutanları, ne de bölümlerin komutanları, ne de cepheler ve hava ordularının hava kuvvetleri komutanları bunu anlıyor ve savaşçılarımızın asıl ve asıl görevinin ilk önce düşman bombardımanlarını yok etmelerine izin vermek değil, anlamıyorum. Birliklerimize, korunan nesnelerimize bomba yüklemesi ".
Sovyet havacılığının savaş çalışmalarının niteliğindeki bu değişiklikler, kaybeden Almanların savaş sonrası suçlamalarına neden oldu. Tipik bir Sovyet avcı pilotunu tanımlayan Almanlar, inisiyatif, heyecan ve kazanma arzusu eksikliği hakkında yazdı.
Walter Schwabedissen (Luftwaffe Generali): “Rus zihniyetinin, yetiştiriciliğinin, özel karakter özelliklerinin ve eğitiminin, hava savaşında temel olan Sovyet pilotunun bireysel güreş niteliklerinin gelişimine katkıda bulunmadığını unutmamalıyız. İlkel ve çoğu zaman aptal olan, grup dövüşü kavramına bağlılık onu bireysel bir düelloda inaktif hale getirdi ve sonuç olarak Alman rakiplerinden daha az saldırgan ve iddialı oldu. ”
Savaşı kaybeden bir Alman subayın, 1942-1943 döneminin Sovyet pilotlarını tanımladığı bu kibirli tekliften, süpermen nimbosunun, masalların “bireysel düelloların” mücadelesinden her gün, ancak masal katliamı mücadelesinde çok gerekli olduğunu açıkça gördüğü açıktır. Yine, bir çelişki görüyoruz - Aptal kolektif Rus prensibi, bireysel olarak eşsiz Alman şövalyeliğine nasıl hakim oldu? Cevap basit: Kızıl Ordu hava kuvvetleri bu savaşta kesinlikle doğru olan taktikleri kullandı.
Klimenko Vitaly Ivanovich (savaş pilotu): “Bir hava savaşı patlak verdiyse, anlaşmaya vardıkça bir çift savaş alanından ayrıldı ve olanları izledikleri yerden çıktık. Bir Alman'ın yerimize girdiğini gördüklerinde, hemen üzerlerine düştüler. Oraya gitmek zorunda bile değiller, pisti göstermek için burnunun hemen önünde, ve o zaten saldırıdan çıkıyor. Ateş etmek mümkün olursa, onları düşürürler, ancak asıl şey saldırı için pozisyonunu düşürmektir. ”
Anlaşılan, Almanlar Sovyet pilotlarının bu davranışının oldukça kasıtlı olduğunu anlamadılar. Aşağı ateş etmek istemediler, kendilerini hayal kırıklığına uğratmamaya çalıştılar. Bu nedenle, Alman avcıları belli bir mesafeden himaye alan IL-2'ten uzaklaştırdılar, savaş alanını terk ettiler ve geri döndüler. IL-2 uzun süre yalnız bırakılamadı, çünkü diğer düşman avcı grupları diğer yönlerden onlara saldırabilirdi. Ve vardıklarında, kaybedilen her IL-2 için, kesinlikle talep edilecektir. Fırtına avcılarının ön hattından örtü atmadan atılması nedeniyle, ceza taburuna gitmek kolaydı. Ve yendi olmayan bir haberci için, hayır. Sovyet savaşçılarının çeşitlerinin ana kısmı saldırı uçaklarının ve bombardıman uçlarının desteğine düştü.
Aynı zamanda, Almanların taktiklerinde hiçbir şey değişmedi. Asların hesapları artmaya devam etti. Bir yerlerde birini vurmaya devam ettiler. Fakat kim? Ünlü Hartman bir 352 uçağı düşürdü. Ancak bunlardan sadece 15, IL-2'tir. Başka bir 10 - bombardıman uçakları. 25 uçağa çarpma veya toplam atış sayısının% 7'i. Açıkçası, Bay Hartman gerçekten yaşamak istedi ve gerçekten de bombardıman uçaklarının savunma birimlerine gitmek ve uçağa saldırmak istemedi. Saldırı için savaşın tamamında bulunmayacak savaşçılarla uğraşmak daha iyidir, oysa IL-2 saldırısı yüzdeki garantili bir kurşun hayranıdır.
Çoğu Alman uzman ile benzer bir resim. Kazandıkları zaferlerin arasında% 20 grev uçağından fazla değil. Yalnızca Otto Kittel, bu arka plana karşı öne çıkıyor - kara kuvvetlerini, örneğin Hartman, Novotny ve Barkhorn'dan daha fazla fayda sağlayan 94 Il-2'i vurdu. Kittel'deki hakikat ve kader buna göre şekillendi - yılın Şubat ayında 1945'ta öldü. Il-2 saldırısı sırasında uçağının kokpitinde Sovyet saldırı uçağının topçusu tarafından öldürüldü.
Ancak Sovyet asları "Junker" e saldırmaktan korkmadı. Kozhedub 24 uçak davullarını vurdu - neredeyse Hartman kadar. Ortalama olarak, ilk on Sovyet asındaki toplam zafer sayısında, grev uçağı% 38'i oluşturuyor. Almanlardan iki kat daha fazla. Hartman bu kadar çok savaşçıyı vurduğunda ne yaptı? Sovyet savaşçılarına yönelik saldırılarını dalış bombardımanlarına mı yansıttı? Bu şüpheli. Görünüşe göre, Wehrmacht piyade adamlarını öldüren fırtınacılar, bu güvenlikten kurtulmak yerine, fırtına yapanların güvencesini düşürdü.
Klimenko Vitaly Ivanovich (savaş pilotu): “İlk saldırıdan sonra, ipucunu düşürmek zorundasın - herkes ona rehberlik ediyor ve bombalar bunun üzerine atılıyor. Ve şahsen vurmak istiyorsanız, o zaman en son uçan pilotları yakalamanız gerekir. Bu kahrolası anlamıyor, genellikle var - gençler. Dışarı çıktıysa - evet, bu benim. ”
Almanlar bombardıman uçaklarının korunmasını Sovyet hava kuvvetlerinden tamamen farklı bir şekilde yürüttüler. Eylemleri proaktifdi - gökyüzünü şok gruplarının yolundan temizliyordu. Direk escort yapmadılar, yavaş hareket eden bombardıman uçaklarını sevme manevralarını engellememeye çalışıyorlardı. Almanların bu tür taktiklerinin başarısı, Sovyet komutasının ustaca muhalefetine dayanıyordu. Birkaç grup avcı uçağı seçtiyse, Alman saldırı uçakları yüksek derecede bir olasılıkla yakalandı. Bir grup Alman gökyüzünü savaşçıları temizlerken, diğer grup korunmasız bombardıman uçaklarına saldırdı. En sofistike teknolojiye sahip olmasa bile, çok sayıda Sovyet hava kuvvetinin göstermeye başladığı yer burasıdır.
Golodnikov Nikolai Gerasimovich: “Almanlar gerekli olmadığında bir kavgaya karışabilirdi. Mesela bombardıman uçaklarını örterken. Tüm savaşları kullandık, savaşçıların örtüleri ile savaşta bir grubumuz var, "kendilerini" dikkatleri dağılmış ve diğeri bombardıman uçaklarına saldırmıştı. Almanlar mutlu, vurulma şansı ortaya çıktı. "Bombacılar" hemen yan tarafa geçerler ve diğer grubumuzun bu bombardımanları ellerinden geldiğince dövmelerine aldırmazlar. “Resmen, Almanlar grev uçaklarını çok kuvvetli bir şekilde kapattılar, ancak yalnızca savaşa katılacaklardı ve herkes - taraf örtüleri, kolayca ve tüm savaş boyunca dikkatleri dağılmıştı.”
Yenilgi başarısız oldu
Böylece, taktikleri yeniden inşa etmeyi ve yeni bir teknik elde etmeyi başardıktan sonra, Kızıl Ordu Hava Kuvvetleri ilk başarıya ulaşmaya başladı. Yeterince fazla sayıda dövüşçüden alınan "yeni türler", artık Alman uçaklarına göre I-16 ve I-153 kadar felaket değil. Bu teknikte savaşmak zaten mümkündü. Yeni pilotları savaşa sokma süreci düzenlendi. Eğer 41 ve 42'in başlangıcında, onlar gerçekten "yeşil" havacılardı, kalkış ve iniş yapmayı zorlukla becerdilerse, o zaman 43'in başlangıcında, hava savaşının inceliklerini incelemek için dikkatlice ve kademeli olarak delme fırsatı verildi. Yeni başlayanlar hemen içine atmayı bıraktı. Okuldaki pilot uygulamaların temelini bilen pilotlar, savaşta kullanıldığı Zapa'ya girdi ve ancak o zaman savaş alaylarına gitti. Ve raflarda da, düşüncesizce savaşa atılmayı bıraktılar, durum hakkında fikir vermelerini sağladılar. Stalingrad'dan sonra bu uygulama norm haline geldi.
Klimenko Vitaly Ivanovich (savaş pilotu): “Genç bir pilot geliyor diyelim. Okul bitti. Ona havaalanı çevresinde küçük bir sinek veriliyor, sonra - alanın üzerinde daire içine alınmış, sonra sonunda bir çift halinde alınabiliyor. Doğruca savaşa girmesine izin vermeyeceksin. Yavaş yavaş ... Yavaş yavaş ... Çünkü kuyruğun arkasındaki hedefi taşımam gerekmiyor. "
Kızıl Ordu Hava Kuvvetleri asıl amacına ulaşmayı başardı - düşmanın hava üstünlüğü kazanmasına izin vermedi. Tabii ki, Almanlar hala belli bir zamanda cephenin belli bir kesimi üzerinde hâkimiyet arayabilirdi. Bu, çabalara yoğunlaşarak ve gökyüzünü temizleyerek yapıldı. Ancak, genel olarak, Sovyet uçaklarını tamamen felç edemediler. Dahası, savaş çalışmalarının hacmi arttı. Endüstri, dünyadaki en iyi uçakların değil, büyük miktarların seri üretimine başlayabildi. Ve çok az Alman TTX inferior. İlk Luftwaffe çağrıları geliyordu - mümkün olduğunca çok uçak düşürmeye devam ediyor ve kişisel zaferlerin sayaçlarını döndürüyor, Almanlar yavaş yavaş uçuruma doğru davranıyordu. Uçağı, Sovyet havacılık endüstrisinin artık çalışmalarına izin vermediğinden daha fazla yok edin. Zafer sayısındaki artış, uygulama sonuçlarında somut, somut sonuç vermedi - Sovyet Hava Kuvvetleri, savaş işini durdurmadı ve hatta yoğunluğunu artırdı.
1942 yılı, Luftwaffe sortileri sayısındaki bir artışla karakterizedir. Eğer 1941 yılında 37 760 kalkış yaptılarsa, o zaman zaten 1942 - 520 082 kalkışlarında. Ateşe verilen yangınları söndürme denemesi olarak, sakin ve ölçülen blitzkrieg mekanizmasında bir karıştırmaya benziyor. Tüm bu savaş çalışmaları çok küçük Alman hava kuvvetlerine düştü - 1942 yıllarının başında, Luftwaffe'deki her cephede her türden 5 178 uçağı vardı. Karşılaştırma için, aynı zamanda, Kızıl Ordu Hava Kuvvetleri zaten 7000'ten daha fazla saldırı uçağı Il-2 ve daha fazla 15000 savaşçısına sahipti. Hacimler sadece karşılaştırılamaz. Kızıl Ordu Hava Kuvvetleri'nin 1942 yılı için, 852 000 sıralamaları yapıldı - Almanların hâkim olmadığının açık bir kanıtı. IL-2'in yaşayabilirliği, 13 ayrılmasından 1'e, ölü uçağı 26 ayrılmasından arttırdı.
Luftwaffe IA'nın eylemlerinden kaynaklanan savaş boyunca, Sovyet komutanı yaklaşık olarak 2550 IL-2'in ölümünü güvenilir bir şekilde onayladı. Ancak hala "tanımlanamayan bir kayıp nedeni" sütunu var. Alman aslarına büyük bir imtiyaz verirseniz ve tüm "tanımlanamayan" uçakların yalnızca onlar tarafından vurulduğunu varsayarsanız (ve aslında bu olamaz), 1942’te, IL-3’in savaş türlerinin sadece% 2’i ile ilgili olduğu anlaşıldı. Ve kişisel hesaplardaki büyümenin devam etmesine rağmen, bu rakam hızla artıyor, 1,2'ta% 1943 ve 0,5'ta% 1944. Uygulamada bunun anlamı nedir? 1942 yılında hedeflerine göre Il-2, 41 753 kez uçtu. Ve 41 753 kez Alman piyade adamlarının başkanlarına bir şey düştü. Bombalar, Nursa, mermiler. Elbette, bu zor bir tahmindir, çünkü Il-2 aynı zamanda uçaksavar toplarından da öldü ve aslında her 41 753 dizisi bombaların hedefi vurmasıyla sona ermedi. Başka bir şey önemlidir - Alman savaşçılar bunu engelleyemedi. Vurdukları biri. Ancak, binlerce Sovyet IL-2'in üzerinde çalıştığı devasa bir cephenin ölçeğinde okyanusta bir düşüş oldu. Alman savaşçıları Doğu Cephesi için çok azdı. Günde 5-6 sıralama yapsalar bile, Sovyet Hava Kuvvetlerini tahrip edemediler. Ve hiçbir şey, onlarla her şey yolunda, faturalar büyüyor, her türlü yaprak ve elmas ile haçlar verildi - her şey normal, hayat güzel. Ve böylece 9 Mayıs 1945 kadar oldu.
Golodnikov Nikolay Gerasimovich: “Saldırı uçaklarını koruyoruz. Alman savaşçılar ortaya çıkıyor, dönüyor, fakat saldırmıyor, az sayıda olduğuna inanıyorlar. "Elah" ön kenarı işliyor - Almanlar diğer sektörlerden savaşçılara saldırmıyor, konsantre olmuyor ve aşağı inmiyor. “Siltler” hedeften uzaklaşıyor ve burada saldırı başlıyor. Peki, bu saldırının amacı ne? “Elahs” zaten “çalıştı”. Sadece "kişisel hesap" ta. Ve bu sık sık oldu. Evet ve daha da ilginç. Almanlar etrafımızdaki gibi “kayabilir” ve hiç saldıramazlardı. Aptal değiller, istihbarat onlar için işe yaradı. "Kırmızı burunlu" "kobralar" - 2-th GIAP Donanma CSF. Seçkin Gardiyanlar alayıyla iletişim kurmaları için tamamen başsız olan şey nedir? Bunlar ve aşağı getirebilir. Birini "daha basit" olarak beklemek daha iyidir.
Devam edecek ...