M. Oscar'ın bir günlük iş hayatına ve randevularına tanık oluyoruz. Yalnız bu bildiğimiz düzende, bildiğimiz bir mekanizma değil. Uç noktalara varan bir yolculuğa eşlik ediyoruz. Leos Carax kalıpların yıkıldığı ve kuralların yeniden yazıldığı bir evren yaratıyor. Bundan dolayı filmin birkaç sahnesi(özellikle final) seyirciyi rahatsız edebilir. Herkesin kolaylıkla içine girebileceği bir film değil. Bariz bir soruyla devam edeceğim. "Bu karmaşadan ne anladın?" Açılış sahnesi ile Leos Carax kendi canlandırdığı bir karakterle yeni bir kapı aralıyor. Bence bu artık gerçeklerle yüzleşmemiz adına bir sahne. Bana David Lynch'in başyapıtı Mulholland Dr. filminde kovboy sahnesini hatırlattı. O da gerçekleri görmemiz adına bir 'uyan!' çağrısı yapıyordu. Leos Carax her ne kadar değişikliklerle yeni bir zemin hazırlasa da insanoğlunun yaradalışını inceliyor. Hepimizi bir rolün parçası olarak görüyor. Gerektiği gibi oynuyoruz, gerektiği gibi yaşıyoruz. Tek sorunumuz ise bir farkındalık durumda olmamamız. Oysa ki o yeni düzende hem bizim portremizi çiziyor hem de bu farkındalığı sağlıyor. Tabi tekrarlıyorum Leos Carax'ın bu yolculuğu çok uç noktalara varıyor. Bunun örneği olarak iki kademeli işleyen final sahnesini gösterebiliriz. İlk kademede M. Oscar'ın son randevusunu işaret edebiliriz. Öyle bir sahne ki sinemasal bir sarsıntı yaratıyor. (ki seyircinin rahatsız olabileceği sahne) İkinci kademede ise Céline'nin artık normal dünyasına döneceğini gördükten sonraki kapanış sahnesi.
Filmin müziklerinden biraz bahsetmek istiyorum. Kylie Minogue'un seslendirdiği "Who Were We?" filmin tuzu biberi oluyor. "Let My Baby Ride" parçası görsel olarak bir şov sunuyor. Gérard Manset'in "Revivre" şarkısı ise finalde çok manidar.
Michael Haneke'nin Amour filmini daha izlemedim ama Holy Motors, Altın Palmiye'yi alabilecek bir seviyede. Dennis Lavant'ın oyunculuğu keza çok iyi. Holy Motors hakkında söyleyebileceğim son şey ise sarsıcı bir sinema deneyimi olduğu.
A