"Phalanx" savaş hesabını açar. Ortaya çıkışından 45 yıl sonra
Evet, oluyor: Geçen yüzyılın 60'larında geliştirilen, 1978'de seri üretime giren ve 1980'de hizmete giren Mark 15 Phalanx CIWS uçaksavar topçu sistemi veya kısaca "Phalanx" yakın zamanda ilk resmi zaferini kazandı.
Görünüşe göre bu olayda yanlış olan ne? Peki, bir silah. Peki, radarla. Gemiye yaklaşırken bir gemisavar füzeyi düşürdü. Her şey olması gerektiği gibi değil mi? Aslında her şey ilk bakışta göründüğünden çok daha derindir.
Yemenliler (Husiler olarak da bilinir) ile Amerikan ordusu arasında Kızıldeniz'de yaşanan çatışmalar, Phalanx'ın yakın muharebe sisteminin çalıştığını ve oldukça etkili çalıştığını kanıtlıyor. Ancak o zaman ikinci soru ortaya çıkıyor: Son savunma hattı sistemi de kullanımdayken, Amerikan gemilerindeki uzun menzilli savunma sistemleri ne kadar etkili?
Ancak her şey yolunda.
Genel olarak gemi kaynaklı hava savunma sistemlerinin gelişiminin başlangıcından bu yana oldukça sorunsuz ilerlediğini belirtmekte fayda var.
Birinci Dünya Savaşı sırasında bunlar, gemilere takılan ve üst sektöre ateş edilmesi öğretilen sıradan makineli tüfekler ve toplardı.
Görüş cihazları arzulanan çok şey bıraktı, ancak hedeflerin hızları 200 km/saat'i aşmayan uçaklar ve hava gemileri olduğu göz önüne alındığında, Maxim'in makineli tüfekleri Lander'in toplarıyla birlikte aşağı yukarı görevlerinin üstesinden geliyordu.
İkinci Dünya Savaşı sırasında, tipik bir ABD Donanması savaş gemisinde bir düzine veya daha fazla 40 mm Bofors topu ve hatta daha fazla 20 mm Oerlikon bulunabilir.
Temeli oluşturan Giering sınıfı muhrip filo savaş zamanı muhripleri, altı adet 127 mm top, 12 adet 40 mm Bofors otomatik top ve 11 adet 20 mm Oerlikon ile donatılmıştı.
Hesaplamaların görevi mümkün olduğu kadar basitti: uçakların kıçtan pruvaya kadar aşılmaz bir alan yaratmak amacıyla gökyüzüne büyük miktarda mühimmat atmak.
Diyelim ki farklı çıktı. Muhrip Aaron Ward'ın (üçüncü) uçaksavar topçuları başarılı oldu, ancak bir şekilde Yamato zırhlısının mürettebatı başarılı olamadı.
Radar ve otomasyon tüm bunları değiştirdi. Radar sayesinde, bilgisayar beynine sahip tek bir topçu sistemi birden fazla hedefi tespit edebiliyor, mesafelerini, hızlarını ve yönlerini hesaplayabiliyor ve tehditleri öncelik sırasına göre hassas bir şekilde yok edebiliyor. Bu, savaş gemilerinde tonlarca yer açmayı vaat ediyordu; silâh 20'den fazla İkinci Dünya Savaşı silahının işini yaptı.
Elbette bazı değişiklikler oldu. Mümkün olan en büyük yangın sektörünü sağlamak için hem füze hem de topçu ve füze ve topçu uçaksavar teçhizatları yanlara ve köprülere değil, geminin ekseni boyunca kurulmaya başlandı.
Burada Phalanx'ın amfibi saldırı gemisi USS Germantown'da Marine Harrier jetini hedefleme hedefi olarak kullandığını gösteren bir video var.
Hakkında her şeyin ya da neredeyse her şeyin söylendiği bir sistem hakkında ne söylenebilir? Mk-15 Phalanx, bir M61A1 Gatling sistemidir; F-15 Eagle ve F-16 Fighting Falcon savaş uçaklarında bulunan aynı altı namlulu top, Ku-bant radarı ve bilgisayarlı atış kontrol sistemiyle eşleştirilmiştir. Doğal olarak Phalanx, elektronik bileşenlerini neredeyse yarım yüzyıl boyunca birden fazla kez değiştirdi, bu anlaşılabilir bir durum. Ve uzaktan kumanda geliştirildi.
Sistem şu şekilde çalışıyor: Silah, geminin savaş bilgi merkezinden etkinleştirildikten sonra, havadan gelen tehditlere karşı otomatik olarak gökyüzünü taramaya başlıyor. Sistem tamamen otomatiktir: Radar ve balistik verileri birleştirme ve gemiye çarpmadan sadece birkaç saniye önce hedefe doğru şekilde ateş etme ihtiyacı, insan müdahalesini ortadan kaldırır. Yalnızca bir bilgisayar yeterince hızlı tepki verebilir.
Phalanx'ın radarı gelen füzeleri tespit etmeye başladığında, 5,58 mil menzildeki ilk altı füzeye öncelik veriyor. Phalanx, 9 km mesafeden gelen tehditlere otomatik olarak müdahale ederek, gelen füzeye doğru 20 mm'lik mermi yağmuru gönderir. M61A1, dakikada 4500 mermi atış hızına sahiptir ve tungsten veya tükenmiş uranyum çekirdekli 1500 mermi mühimmat taşıyabilir. Mühimmat 20 saniyelik atış için yeterli. Hesaplamalara göre "Phalanx"ın savaş başına yaklaşık 1-2 saniye boyunca ateş etmesi gerekiyor.
Elbette Stark firkateyni gibi durumlar da var.
Phalanx'ın bu kadar muhteşem bir silah olup olmadığını neden soruyorsunuz? Ve çok basit: 17 Mayıs 1987'de fırkateyn mürettebatı Irak Mirage'ı gördü, uçağın bir tehdit oluşturduğunu varsaydılar ve gemide bir savaş alarmı verildi. Ancak Stark firkateyninin uçaksavar füzesi kontrol noktası, Phalanx kompleksinin Mk 92 yangın kontrol istasyonunun, geminin üst yapıları uçağın yaklaştığı yay yön açılarını "gölgelediği" için hedefi tespit edemediğini bildirdi. Donanma talimatlarına göre bu gibi durumlarda geminin rotasından 90°'ye kadar bir açıyla dönmesi gerekiyordu ancak Stark önceki rotasını izlemeye devam etti.
Sonuç olarak Stark, gemiye iki Exocet füzesi aldı ve bunlardan biri neyse ki patlamadı. 37 mürettebat öldürüldü ve daha sonra hayatta kalmak için tamamen savaşmak zorunda kaldılar.
Phalanx'ın ilk gerçek cinayeti 1996'da gerçekleşti ancak işlerin pek planlandığı gibi gitmediği bir durumdu.
Hava savunma atış tatbikatına katılan Japon Deniz Öz Savunma Kuvvetleri destroyeri Yugiri, bir şekilde Phalanx'ını, hedefi çeken ABD Donanması A-6 Davetsiz misafir bombardıman uçağına doğrulttu. A-6 vuruldu, şans eseri mürettebat sağ salim kurtuldu.
Ve son olarak, en son gelişmeler: Geçen hafta, Kızıldeniz'de tam bir deniz savaşı başladı; bu sırada ABD Donanması destroyeri Gravely, Husilerin dört gemisavar füzesiyle başarılı bir şekilde savaştı. Ve sonuncu, dördüncü füze gemiden bir milden daha az bir mesafede düşürüldü.
Genel olarak, Yemenliler daha önce savaş gemilerine saldırmayı denediler, ancak füzeleri, teorik olarak Britanya ve ABD gemilerini bile vuramadan çok önce koalisyonun deniz füze savunma sistemleri tarafından vuruldu.
Ancak zaman geçtikçe Husiler, genel olarak en modern füzelerle ödeme yapmadan savaş deneyimi kazandı. Koalisyon güçleri uzadıkça ve gemilerin mühimmatı tükendikçe füzeler giderek daha yakına uçmaya başladı.
Gravely destroyerinin mürettebatı, üzerine gelen füzelere var gücüyle karşı koyarken ve başarılı bir şekilde karşılık verirken, Husiler muhripin koruması gereken bir İngiliz kargo gemisinin yan tarafına beşinci bir füze yerleştirdi.
Bir yandan bu, neredeyse 40 yıllık hizmetinde tek bir savaşta hedefi yenilgiye uğratmayan Phalanx için bir zaferdir. Bu genellikle iyidir çünkü sistem Donanma gemileri için son savunma hattıdır. Tipik olarak ABD Donanması savaş gemileri üç veya daha fazla hava savunma menziline sahiptir.
Dış yarıçap, SM-2 ve SM-6 hava savunma füzeleriyle tamamlanmış Aegis savaş sisteminden oluşur.
Bir sonraki seri Evrimleşmiş Deniz Serçesi ve bazı durumlarda 127 mm Evrensel Topçu Sistemidir.
Üçüncü yarıçap, Phalanx'ın yanı sıra SEWIP karıştırma bileşeni ve MK 53 Nulka tuzak fırlatma sistemidir.
Genel olarak, ABD Donanması muhripleri daha önce savaşlara katılmıştı, ancak bu, bir gemisavar füzesinin üçüncü hava savunma yarıçapına ilk kez nüfuz etmesiydi.
Sırada ne var?
Sonuç çıkarmak kolay değil. Gerçekten ne olduğunu detaylı olarak bilmiyoruz ve Husi gemisavar füzelerinin destroyerin yakınına nasıl yaklaştığını bilmiyoruz. Uzun menzilli füzeler ıskaladı mı? Geminin radarı onları çok mu geç tespit etti?
Genel olarak, bir yandan Phalanx'ın gerçekten de gemi karşıtı füzeyi yok edebileceğini artık biliyoruz, ancak diğer yandan Amerikan muhriplerinin iki savunma yarıçapı ideal değil.
Bu, hem gelecekte Amerikan gemilerinin savunmasını kırmaya çalışanlar hem de korumaya güvenenler için şüphesiz yararlı bir bilgidir. Son savunma hattı dahil - Phalanx.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.