A Tembel, Tazmanyalı Gavin Hinds’in Paris’ten Fransa’nın Atlantik kıyısındaki Brest’e 1.200 kilometre bisikletle gidip Paris’e geri dönme girişimini sona erdirdi. 2011’de sadece birkaç saatlik uykunun ardından 750 kilometreye ulaştığında, üzerine yorgunluk çöktü. “Birdenbire artık başımı dik tutamadığımı fark ettim” diyor.
Gavin, dayanıklılık bisikletçilerinin boyun kasları yorulma noktasına geldiğinde yaşadığı zayıflatıcı bir durum olan Shermer’s Neck’ten muzdaripti. Rehidrasyon veya parasetamol yardımcı olmadı. Miğferinin arkası ile giydiği sıvı paketinin üst kısmı arasına bir tüp bağlayarak başını desteklemek için son bir girişimde bulunmadı. Sürmeye devam edemeyen Gavin, etkinliği terk etti ve trenle Paris’e döndü.
Bu hafta sonu, Hinds gibi bisikletçiler dört yıllık etkinlik için Paris’e gidecekler. Paris-Brest-Paris veya yaygın olarak bilindiği şekliyle PBP, amatör dayanıklılık bisikletçileri için kutsal kâse haline geldi. Ve en zorlu ya da en uzun bisiklet yarışı olmasa da, 1891’de 206 Fransız biniciyle başlayan dünyanın en eski yarışı. Ağustos 2023’e hızlı bir şekilde ilerleyin ve etkinlik, Avustralya dahil 70 ülkeden ortalama yaşları 47 olan 8.000’e kadar meraklıyı çekecek. 90 saatte 1.200 kilometre yol alıyorlar ve ihtiyaçları olan her şeye sahipler.
PBP, rakiplerin önceden tanımlanmış bir süre içinde inanılmaz derecede uzun mesafeleri kat etmeyi amaçladığı, rekabete dayalı olmayan bir bisiklet sporu olan Audax’ın amiral gemisi etkinliğidir. Katılım nedenleri çeşitlidir. Tour de France öncesindeki bir etkinliğin parçası olmak, bazıları için bir hayal. Diğerleri için, daha uzun süre “daha iyi” acı çekebilmek için dişli, beslenme, uyku, beden, zihin ve ruhu içeren dev bir yapbozun parçalarını bir araya getirmek anlamına gelir. Hinds’, Sir Hubert Opperman’ın 1931’deki dünya rekoru zaferine saygı göstermeyi amaçlıyordu. Oppy, bir PBP kaydına sahip olan ilk ve tek Avustralyalıydı.
Seyahat CEO’su ve tekrarlanan PBP rakibi Simon Maddison, başlangıçta bunun mümkün olduğunu kendisine kanıtlamak için imzaladı. “Aslında, muhtemelen buna inanmadığım için ilgimi çekmişti” diye itiraf ediyor. “İçimde kesinlikle anlaşılması mümkün olanın ötesine geçen şeyler yapmaktan hoşlanan bir çizgi var.”
felsefesi varken audax (Latince cesur veya cüretkar) kişisel fiziksel, zihinsel ve duygusal sınırları zorlayan ve kendinden şüphe duymanın üstesinden gelen sürücülerde kendini gösterir. Sürüş arkadaşı, 2011’deki ilk PBP’sini 60 saatin altında bitirmek konusunda ısrar edince Maddison paniğe kapıldı. “Doksan saat çılgınca” diyor. “60 yaş altı sadece çılgınlık.” 59 saat 31 dakikada bitirdi.
2015 yılında, Maddison daha da hızlı ilerleme planları ile geri döndü. Ancak 500 mil sonra, dayanılmaz Aşil ağrısıyla, bitkin ve kafası karışmış halde, başının altına bir su şişesiyle uzandı ve bayıldı. “Tam bir enkazdım.” Doksan dakika sonra uyandı, bisikletine bindi ve sürmeye başladı. Ağrı kayboldu. Nasıl olduğunu hala anlamıyor. “Bir şekilde gerçeği askıya alıyorsun.”
O akşam daha sonra önünden geçen bir fil sürüsü gördü. “Biraz ürkütücüydü.” Sonra halüsinasyon gördüğünü anlayacak kadar aklı başındaydı. “Bu biraz daha endişe vericiydi!” Yarışı 57 saat, 6 dakika ve 36 saniyede Avustralya’nın yılın en hızlı ikinci zamanı olarak bitirdi.
2019 PBP’yi düşünürken, Maddison hızlı zamanlar peşinde koşmanın bittiğine karar verdi. Bir tamirciye, yalnızca bir vitese sahip ve serbest tekerlek özelliği olmayan bir bisiklete kaydoldu. “Her kilometrede pedal çevirmeniz gerekiyor” diye açıklıyor. Simon 89 saat, 32 dakika ve 28 saniyede bitirdi. 2023’te 63 yaşındaki adam, normal bir bisikletin lüksünü yaşıyor ama yine de bir noktada acı çekmeyi bekliyor. “Basit 1.200’ler olduğunu düşünmüyorum.”
Performans ve Spor Psikolojisi Kliniğinde Melbourne merkezli bir spor psikoloğu olan Daniel Dymond, insanların zor şeylerin üstesinden gelmesine neyin yardımcı olduğunu biliyor. Her şeyin bağlantı ve anlamla ilgili olduğunu söylüyor. “İnsanlar anlamsız acıyla baş etmekte çok kötüler. Ama anlamlı bir şeyle bağlantı kurduğumuzda, ister fiziksel, ister duygusal, ister her neyse, muazzam bir acıya dayanabiliriz.”
Şimdilik 57 yaşındaki bakımlı Sally Theofanides, 2015’te ilk PBP’sine kaydolmakla gurur duyuyordu. “Kocam 1.200 (sürüş) yapamayacağımı düşündüğü için onu desteklememi önerdi.” O sırada, o hiç 150 kilometre bisiklet sürmemişti. “Ona göstereyim dedim. Bunu yapamayacağımı düşünmeye nasıl cüret eder?” Theofanides sonraki 18 ayı eğitim alarak ve gerekli olan yarışları işaretleyerek geçirdi. PBP’yi 45 dakika kala bitirdi.
2019’da o ve kocası geri döndü. Ancak kocası sakatlık nedeniyle emekli olmak zorunda kaldığında mesafeyi kat eden Sally’ydi. “İnatçıyım.” Tek başına ve tam 90 saatlik zaman sınırı içinde sürerek, 15 dakikadan daha kısa sürede ulaştı. Bu yıl hedefi, geçen seferki gibi üç yabancının kucaklaştığı kaldırımda değil, biraz uyuyarak – bir yatakta – yaklaşık 85 saat içinde hazır olmak. İnsanlar her yerde uyuyabilir, diyor. “Kapı girişlerinde, yol kenarında, bir ağacın yanında bisikletlerinden düşüp yemek yerken uyuyakaldılar.”
Bir ATM kabini, 500 km’den bir yıl sonra uykuya daldıktan sonra PBP hayranı ve altı kez bitiren Peter Donnan için bir tünek haline geldi. “Halı kaplı, sıcak ve soğuktan korumalı – mükemmel.” 68 yaşındaki sürücü, iki Fransız sürücü tarafından kabine kadar takip edildiğini hatırlıyor. “Sabah bir bayanın cesetlerin üzerinde parmak uçlarında dolaşması, nakit çekmesi ve gözünü bile kırpmadan oradan ayrılmasıyla uyandım.”
Donnan, 1987 olayının videosunu izledikten sonra PBP’ye aşık oldu. “Sadece ‘Bunu yapacağım’ dedim. 120 mil bile sürmemiştim.” Emekli BT uzmanı, 1991’de ilk yarışını tamamladıktan sonra hissettiği inanılmaz tatmin duygusunu unutmadı. “(Ben) sadece normal bir insanım, özellikle iyi bir atlet falan değilim ve yine de (ben) böyle bir şey yapabilirim.”
Melbourne Hemşiresi Chris Taylor, adını 2023’te PBP’nin yıllıklarına koymayı umuyor. Etkinliğin tarihinden etkileniyor ve uluslararası katılımcı sayısı onu heyecanlandırıyor. “Yolu, sürüşü, deneyimi dünyanın dört bir yanından benzer bisiklet sevgisini paylaşan sürücülerle paylaşmak.” Aynı zamanda eğlenceye, eğlenceye, sonradan görme bağımlısı. “Başa çıkmak için sebat etmelisiniz, ancak geriye dönüp baktığınızda gerçek bir tatmin ve başarı duygusu var.”
Maddison, Fransa için hazırlıklarını tamamlarken, o da PBP’nin eğlenceli tarafını anıyor. “Bisiklet delisi bir ülkenin bisiklet delisi bir bölgesinde tam bir bisiklet karnavalı.” Sanki bir sırrı açıklayacakmış gibi öne doğru eğiliyor. “Bu çok özel bir deneyim.” Gönüllülerin sarsılmaz coşkusunu anlatıyor; kırmızı stop lambalarının ve sarı güvenlik yeleklerinin baş döndürücü izi; Gece partileriyle dolup taşan köyler; Fransız bagetleri ve muhallebi turtaları; ve rota boyunca yetişkinler ve çocuklar tarafından gece gündüz alkışlanmak.
Theofanides, onun en güzel anılarından birini anlatıyor: Yaşlı bir adam, oksijen deposuyla bir sandalyeye oturdu ve yoldan geçen sürücüleri alkışladı. Saatler sonra döndüğünde ve Paris’e geri döndüğünde, o hâlâ oradaydı. Donnan ayrıca, yağan yağmurda bisikletinin üzerine eğilirken gözlerinin içine bakan yaşlı bir kadını da hatırlıyor. “tatlım cesaret‘ onu diledi. Bu cesaret verici sözlerin onu bitiş çizgisine getirdiğini söylüyor.
Bazıları için dört yılda bir Fransa’ya gitmek, geçmişin tekerlek izlerinde yol almak için karşı konulamaz bir dürtü, bazıları içinse sınırlarını keşfetme şansı. Ancak Theofanides için beraberlik biraz daha kolay. “Yüksek sesle bağırdığı için bisikletli 57 yaşındaki bir kadın için tezahürat yapan insanları başka nerede bulabilirsin?”