Yaygın Eğitim İçin Roller – Asya Ülkeleri Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları
Bugün Resmi Okul Sistemi
Ulusal kalkınma açısından bakıldığında, geleneksel bir sorun, akademik ve mesleki ortaöğretim okulları arasındaki dengesizlik olmuştur. 1960’larda ve öncesinde, ortaöğretim kayıtlarının yüzde 90’ı akademik müfredattaydı. Ancak, 1972 yılına gelindiğinde, hükümetin mesleki kurslara kayıtları artırma çabaları, tarım (41.884), ticaret (764), balıkçılık (13.055), ticaret (58.565), ve özel mesleki programlarda (4.895) öğrencilerin oranını getirdi. Yüzde 16’nın üzerine çıktı. Bu meslek öğrencilerinin tamamına yakını devlet okullarındadır.
Filipin okul sistemi, evrensel ilköğretim hedefine ulaşmada çok başarılı olmuştur. Yedi ila on iki yaş grubundaki çocuklar arasında, 1964’te yüzde 100’e kıyasla 1957’de sadece yüzde 80’i okuldaydı. 1951’de on üç ila on altı yaşındakiler için ortaöğretim düzeyinde okulda yüzde 26’sı vardı 1971’de yüzde 58’e yükseldi.
Son yıllarda daha yüksek kayıt oranlarının nedeninin bir kısmı, okul programından ayrılanların azalmasıdır. 1925’te Monroe Anketi, birinci sınıfa giren her 100 öğrenciden 45’inin dördüncü sınıfa ve sadece 18’inin altıncı sınıfa ulaştığını buldu. 1960’da Swanson araştırması, 1953’te birinci sınıftaki her 100 öğrenciden 64’ünün dördüncü sınıfa ve 35’inin altıncı sınıfa ulaştığını gösterdi.
1970’e gelindiğinde, birinci sınıfa girenlerin yaklaşık yüzde 56’sı altıncı sınıfa, yüzde 25’ten fazlası lisenin son yılına ulaşmıştı ve yüzde 11,5’i üniversiteyi bitirmişti. Bu nedenle, ilköğretim okullarının tutma gücü yıllar içinde artmasına rağmen, 1970’de yüzde 42’si altıncı sınıfta okulu bırakmıştı.
Bu nedenle, okulu bırakma oranlarını azaltma görevi henüz sona ermemişti. Daha önce de belirtildiği gibi, öğrenme fırsatlarında bölgeler ve kırsal ve kentsel alanlar arasındaki eşitsizlikler eğitim planlayıcıları için bir sorun olmaya devam etmektedir. İlkokullar hemen hemen her kasabada ve barrioda veya barangay’da bulunur.
İlköğretim düzeyinde ortalama ulusal öğrenci sınıf oranı, bir sınıfa 42 öğrencidir. Ancak bu ortalama, bir ilçede 207’ye 1’den diğerlerinde 28’e 1’e kadar değişen çeşitli oranlardan oluşmaktadır. Benzer şekilde, öğretmen başına ulusal ortalama 29 öğrenci, Bölge VI’da 90’a 1’den Bölge XI’de 17’ye 1’e kadar değişen oranlardan oluşmaktadır.
Ortaöğretim düzeyinde, okul sayısı 1918’de 84’ten 84’e yükseldi. 1970’e kadar 4.119. Ancak, bunlar ülke genelinde eşit olmayan bir şekilde dağılmış durumda, en kuzeydeki Camiguin eyaletinde üç tane, Pampanga ve Pangasinan’da 37’şer tane var.
İlköğretimden yükseköğretime kadar, okul sisteminin tüm seviyelerindeki toplam öğretmen sayısı, her özel okul öğretmeni için ortalama beş devlet okulu öğretmeni olmak üzere, 1975’te 358.124’e ulaştı. Ancak, kamunun özel öğretmenler üzerindeki bu üstünlüğü, kamu sektörünün ilköğretim düzeyindeki egemenliğinden kaynaklanmaktadır. Ortaokul ve kolej düzeylerinde, devlet okullarında her birine üç özel okul öğretmeni ile ilişki tersine dönmüştür. Günümüz okullarının genel özellikleri böyledir. Ve örgün eğitim sistemine paralel olarak büyüyen bir yaygın olmayan sektör var.
Bağlantılı öğrenme
Doğal öğrenme deneyimi Nedir
Deneyimsel öğrenme döngüsünün aşamaları
Dem çözümleme
Deneyimin önemi
Yapılandırılmış deneyim Nedir
Deneyimin öğrenmedeki önemi
Yaygın Eğitim İçin Roller
Yaygın eğitim terimi, Eğitim Bakanlığı tarafından “nüfustaki belirli alt gruplara, yetişkinlere ve çocuklara seçilen öğrenme türlerini sağlamak için örgün okul sisteminin çerçevesi dışında yürütülen herhangi bir organize ve sistematik eğitim faaliyeti” olarak tanımlanmıştır. ” Ancak bu tanım, yaygın eğitimin örgün okul sistemi içinde bile yer aldığı düşünüldüğünde hala belirsizdir.
Filipinler Üniversitesi Hukuk Merkezi tarafından toplanan bir Komite tarafından hazırlanan Filipinler Eğitim Yasası önerisi (1979), yaygın eğitimi “Eğitim ve Kültür Bakanlığı ve diğer ajanslar tarafından üstlenilen herhangi bir organize öğrenme programı veya faaliyeti” olarak tanımlar. hiyerarşik olarak yapılandırılmış ve kronolojik olarak derecelendirilmiş örgün eğitimden farklı ve ayrı belirli müşteriler için belirli öğrenme hedeflerine ulaşmada. Bu sadece örgün eğitime bir ek değil, bir alternatif olabilir.”
Yaygın eğitimin ülkenin toplam eğitim çabasındaki hayati rolü uzun zamandır bilinmektedir. Ancak, yaygın faaliyetlerin kapsamı ve doğası 1970’lerin sonlarından önce değerlendirilmemişti. Bu yönde ilk adım, 1977 yılında Eğitim ve Kültür Bakanlığı’nda “hem devlet hem de sivil toplum kuruluşları ile benzer programlara sahip kurumlarla bağlantılar kurmak ve sağlamakla sorumlu olan Yaygın Eğitim Müsteşarlığı” pozisyonunun oluşturulmasıyla atılmıştır.
1978-1982 Beş Yıllık Filipin Kalkınma Planı, yaygın eğitimi örgün eğitimin “tamamlayıcısı ve tamamlayıcısı” olarak kabul etti. Formel olmayan hedefler şunlardır: (1) işgücü piyasasında istihdam edilebilirliği, verimliliği, üretkenliği ve rekabet gücünü artırmak için gerekli becerilerin edinilmesi için fırsatlar sağlamak, (2) işlevsel okuryazarlık, aritmetik ve genel eğitim sağlamak ve (3) aile ve toplum yaşamının kalitesini artırmak. Yaygın eğitim müşterileri şunları içerir: (a) üretken olmayan veya iş bulamayan işgücündeki insanlar, (b) örgün eğitimin ana akımına yeniden katılmakla ilgilenen çalışan veya işsiz okuldan ayrılanlar, (c) 15 yaşındaki yetişkinler ve Telafi edici eğitime ihtiyaç duyanlar ve (d) performanslarını iyileştirmek için sürekli iyileştirmeye ihtiyaç duyan teknik çalışanlar ve profesyonellerdir.
Eğitim ve Kültür Bakanlığı, tarımsal yayım ve çiftçi eğitimi, yetişkin okuryazarlığı ve mesleki beceriler de dahil olmak üzere bir dizi yaygın programa sahiptir. Bu programlar, kitle iletişim araçlarını ve gezici okullar ve yazışma kursları (uzaktan eğitim) gibi sunum biçimlerini kullanır. Buna ek olarak, Bakanlığın mevcut politikaları, Gençlik Sivil Eylem Programı, topluluk sosyal yardım programları, yayım hizmetleri ve İlköğretim Tarım Öğretiminde Yüksek Lisans gibi gelişim odaklı öğretmen eğitimi programları gibi resmi olmayan faaliyetlere daha fazla öğrenci katılımını vurgulamaktadır.
Pratik olarak hükümetin tüm kurumları bir tür resmi olmayan faaliyetler yürütür. Mesleki beceri eğitimi için özel olarak oluşturulmuş Eğitim ve Kültür Bakanlığı dışında bir kurum Ulusal İnsan Gücü Gençlik Konseyi’dir. Sanayi, tarım ve hizmet becerileri eğitimi için meslek okullarının olanaklarından ve öğretmenlerinden yararlanarak, ulusal çapta beceri eğitim programlarında Bakanlığın meslek okulları ile yakın işbirliği içinde çalışır. NMYC programlarındaki öğretim metodolojisi, özellikle endüstriyel becerilerde öğretim için “eğitim modülleri” içerir.
Çoğu devlet kurumu tarafından verilen yaygın eğitim, hedef müşteriler açısından üç türde gruplandırılabilir: (1) kurumun iş gücünün yükseltilmesi, (2) kurumun kamuları için eğitim ve bilgi ve (3) topluluk üyeleri için beceri eğitimi ajansın uzmanlığında. Örneğin, Halkı Bilgilendirme Bakanlığı tarafından eğitim ve bilgilendirme programları yürütülür ve gıda işleme ve muhafaza, mantar kültürü, biyogaz üretimi gibi alanlarda Ulusal Bilim ve Teknoloji Enstitüsü ve Bitki Endüstrisi Bürosu tarafından beceri eğitimi sunulur.
Hükümet politikası, özel sektörü çıraklık, iş başında eğitim ve girişimcilik programları şeklinde yaygın eğitim almaya teşvik eder. Eğitimin hızla yaşam boyu bir süreç haline gelmesiyle birlikte, Filipinler’deki yaygın eğitim, kesinlikle ülkenin örgün eğitim sistemine eşit önemde bir öğrenme sistemi haline gelecektir.