Ukrayna'nın bir ateşkes korumasının ilk işaretlerini gördüğü için, artan uluslararası dikkat, ülkedeki mevcut krize diplomatik bir çözüm bulmaya odaklanacak. Kiev ve destekçileri için gerekli bir çözüm bulma umutları oldukça kasvetli. Ancak Putin’in kısa vadeli fırsatlarını koşullarını kalıcı stratejik başarıya dikte etme fırsatını çevirmesi kolay olmayacak.
İlk bakışta, Ukrayna'daki Rus durumu oldukça güçlü. Moskova, Batı'nın dayattığı yaptırımlarla Rus ekonomisine uygulanan darbeye rağmen, halen orada avantajlı konumlara sahip. Çatışmada uzun süredir devam eden bir ateşkes, ancak Moskova’nın Batı muhaliflerinden taviz vermesi için önemli bir kaldıraç sağlayabilecek olan Rusya’nın kutsaması ile sağlanabilir.
Pek çok varsayım, Rusya’nın uzun vadeli stratejik hedeflerinin NATO’nun genişleme korkusuyla, Sovyet sonrası alandaki etki alanını geri alma arzusuyla veya dünya sahnesinde prestij için gizli arzusuyla koşullandırılabileceği yönündeki koşullarla ifade edilebileceği şeklinde ifade edilmektedir. Bununla birlikte, bir dakika dikkate alınmaz - Vladimir Putin Ukrayna'daki pozisyonunu bu alanların herhangi birinde sağlam bir zafere dönüştürmek isterse, diplomatik yeteneklerini çok dikkatli kullanması gerekir. Fakat başarsa bile, başarı şansı son derece küçük.
Putin’in önemli imtiyazlara ulaşma kabiliyeti - örneğin, Batı’nın Ukrayna’daki çıkarlarını reddetmesi veya Rus’un Doğu Avrupa’daki etki alanını daha geniş çapta tanıması - buna karşı toplanan kuvvetler arasındaki anlaşmazlıkları kışkırtma yeteneğine bağlı olacaktır. Diğer büyük güçler kesin olarak Putin'e karşı çıkarsa, Avrupa güvenlik mimarisini yeniden düzenlemek için iddialı planlarını gerçekleştirmeyi başaramayacak. Ve bunun yerine, en azından Ukrayna'nın doğusunda sınırlı bir etkiye sahip olacak. Ancak eğer Putin Rusya dış politikasını daha popüler hale getirmeyi başarırsa, krizden avantajlı bir konumda çıkacak ve sonsuza kadar küresel politika konularında kontrol sahibi olacak. Basitçe söylemek gerekirse, Putin'in müttefiklere ihtiyacı var.
Öykü statükoyu değiştirmek isteyen devletler arasında, olası siyasi muhaliflerin saflarını bölenlerin en başarılı olduğunu göstermektedir. Nazi Almanyası, kısmen İngiltere, Fransa, ABD ve Sovyetler Birliği'nin Hitler rejiminin tehlikesini gerçekleştirecek kadar hızlı olmadığından veya başka birinin bu tehditle mücadele edeceğini düşündükleri için Orta Avrupa üzerindeki etkisini hafifletmeyi ve genişletmeyi başardı. Japon imparatorluğunun gücünün 19. yüzyılın sonunda ve 20. yüzyılın başında ortaya çıkması, İngiltere ile askeri bir ittifakla mümkün kılındı; bu, diğerlerini (muhtemelen Japonya'nın büyüyen gücü nedeniyle kaybedecek olan) geri almaya yardımcı olan ve buna karşı koymaya çalışmalarını engelledi. Ve Soğuk Savaş sırasında, Sovyetler Birliği, Moskova’nın Batı ittifakını yıkmak üzere göründüğü ABD’nin en tehlikeli olduğu bölge oldu - örneğin, Batı Almanya’ya baskı uygulayarak ve Varşova Paktı ülkeleriyle ayrı bir barışı sağlama veya Sol hükümetlere "tarafsız" seçmeleri için çağrıda bulundu. gelişme yolu (veya "Finlandiyalaşma" nın yolu).
Dolayısıyla revizyonist ülkelerin görevi, eylemleriyle birleşik bir direnişe neden olmadıklarından emin olmaktır. Bu önlemlere bakıldığında, Rus diplomasisinin çabalarına başarılı denilemez. Kuzey Kore ile ilişkileri canlandırma girişimleri ve nükleer bombardıman uçaklarının uçuşları göz önüne alındığında silah İngiltere'nin kıyı bölgelerinde, Putin diplomatik kısıtlama göstermekten çok kaslı oyuna güveniyor gibi görünüyor. Kamuda böyle bir kendine güvenen oyun ülkenin her yerinde bir etkiye sahip olabilir. Ancak Angela Merkel gibi yabancı liderlerin kendisini beğenmesi muhtemel değil, başka bir durumda Moskova ile diğer Batı ülkeleri arasında bir arabulucu rolünü üstlenmiş olabilir ve muhtemelen Rusya'nın stratejik başarılarını daha da pekiştirecek önemli bir anlaşmanın sonuçlanmasına katkıda bulunacaktı.
Eğer Rusya kendisini komşularına askeri bir tehdit olarak göstermeye devam ederse, izole edilecek ve liderliğimizin istediği gibi uluslararası politikayı gerçekten temelden değiştiremeyecektir. Bu, Rus etkisinin sınırlarının ötesine yayılmamasını isteyenleri memnun edebilir. Fakat böyle bir gönül rahatlığının sürmesine izin verilmemelidir.
Batı ülkeleri için tehlike, Putin’in diplomatik sağlık kordonunu kırmanın bir yolunu bulmaya çalışıyor olması - ABD’nin Avrupa’daki barışı koruma konusundaki coşkusunu yitirmesi durumunda, çatışmaların barışçıl bir çözümünü savunan Avrupa ülkeleri caydırıcılık ve caydırıcılık yerine uzlaşma ve uzlaşma politikalarını tercih ediyorlarsa. Ya da gelecekteki büyük güçler - özellikle Çin ve Hindistan - liberalizmin temellerine yönelik saldırılarında Putin'in ortakları pasif (ve hatta daha kötüsü) olduğunu kanıtlarsa.
Aslında, Kırım'ın ilhak edilmesi ile ilgili kınama ve açıkça Putin, Pekin ve Yeni Delhi'deki tavizler konusunda savunuculuk yapmaya devam etmeden açıklama yapmadan, Rusya'nın en azından dünya arenasında Batı'nın liderliğini zayıflatma konusunda başarılı bir arzu duydukları görülüyor. Artık Doğu Ukrayna’daki çatışmalar istikrara kavuşmaya başladığı için, dünya toplumunun Rusya’yı kapsama ve tecrit etme girişimleri güçlendirilmelidir.