Anamorfik format , standart olmayan 35mm film veya geniş ekranlı olmayan doğal en boy oranına sahip diğer görsel kayıt ortamlarında geniş ekranlı bir resmin çekilmesinin sinematografi tekniğidir . Ayrıca, bozulmamış bir görüntünün, görüntüleme ekranındaki orijinal en boy oranını yeniden oluşturmak için bir anamorfik projeksiyon lensi tarafından “gerildiği” projeksiyon formatına değinmektedir. ( Anamorfik geniş ekran ile değil , benzer ilkeleri kullanan farklı bir video kodlama konsepti ile karıştırılmamalıdır .) Anamorfik kelimeve onun türevleri, “tekrar oluşturulmuş” anlamına gelen Yunanca sözcüklerden kaynaklanır. Bir kamera formatı olarak, anamorfik format, küresel lensler kullanılarak Super 35 mm film çekimi gibi “düz” (veya “küresel”) formatlara kıyasla popülerlik kaybetmektedir ; Ancak, çoğu film film projektörü anamorfik projeksiyon formatı kullandığı için, küresel format negatifleri genellikle projeksiyon için anamorfik baskılara dönüştürülür .
Dijital sinema kameraları ve projektörler yaygın hale geldiğinden beri, anamorfik büyük ölçüde, daha küçük diyaframlarda çekimi kolaylaştıran dijital sensörlerin daha yüksek ISO baz hassasiyetine bağlı olarak, popülerliğin yeniden canlanmasını yaşadı .
Tarih
Anamorfolama optik süreci, I. Dünya Savaşı sırasında askeri tanklar için geniş açılı bir görüntüleyici sağlamak amacıyla Henri Chrétien tarafından geliştirilmiştir . Optik süreç, Chrétien tarafından Hypergonar olarak adlandırıldı ve 180 derecelik bir görüş alanı gösterme kabiliyetine sahipti. Savaştan sonra, teknoloji ilk kez 1927 yılında Claude Autant-Lara tarafından kısa film Construire un Feu ( 1908 Jack London öyküsüne dayanarak aynı adı taşıyan bir Fire Build) filminde sinematik bir bağlamda kullanılmıştır.
1920’lerde, fonograf ve sinema filmi öncüsü Leon F. Douglass da özel efektler ve anamorfik geniş ekran hareketli kameralar yarattı . Bununla birlikte, bunun daha önceki Fransız icadıyla ve daha sonraki gelişimle nasıl bir bağlantısı olduğu açık değildir.
Anamorfik geniş ekran 1952 yılına kadar sinematografide tekrar kullanılmadı. Yirminci Yüzyıl-Tilki , CinemaScope geniş ekran tekniğini yaratacak tekniklere hak kazandı . CinemaScope, 1950’lerde televizyonun popülaritesiyle rekabet edebilmek ve izleyicileri sinemaya geri götürmek için geliştirilen birçok geniş ekran formatından biriydi. 1953’te prömiyer olan Robe , ilk filmi, bir anamorfik lensle çekilen film oldu.
Ekipman
Anamorfik bir lens, düzenli bir küresel lensin yanı sıra anamorfoz yapan bir anamorfik bağlantıdan (veya entegre bir lens elemanından) oluşur. Anamorfik eleman sonsuz odak uzaklığında çalışır, böylece üzerine monte edilen birincil lensin odak noktasında çok az veya hiç etkisi yoktur, ancak yine de optik alanı anamorfikleştirir (bozar). Bir anamorfik bağlantı kullanan bir kameraman, Akademi formatı için kullanacağından farklı bir odak uzunluğuna sahip küresel bir lens kullanır (yani çerçevenin tam yüksekliğinde ve iki kat genişliğinde bir görüntü üretmek için yeterli olanı) ve anamorfik bağlantı görüntüyü sıkar sadece yatay düzlemde) yarı genişliğe. Görüntünün dikey boyutta genişleyeceği (örneğin, yukarıda belirtilen erken Technirama sisteminde) diğer anamorfik eklerin (nispeten nadiren kullanılmış) mevcut olduğu, böylece (ortak 2 kez anamorfik lens durumunda) mevcut film alanını doldurabileceği kadar iki kat yüksek bir çerçeve. Her iki durumda da, daha büyük bir film alanı aynı resmi kaydettiğinden görüntü kalitesi iyileştirildi.
Fotoğraf makinesine yerleştirilen distorsiyon (dikey gerdirme) film yansıtıldığında düzeltilmelidir, böylece projeksiyon kabininde resmi doğru oranlara geri yükleyen başka bir objektif kullanılmalıdır (veya şu andaki Technirama sistemi durumunda, Normal geometriyi geri yüklemek için görüntüyü dikey olarak sıkar. Resmin, anamorfize olana dik olan boyutta hiçbir şekilde manipüle edilmediğine dikkat edilmelidir .
Film kaydetmek için sadece daha geniş bir film kullanmak daha kolay olabilir. Bununla birlikte, 35 mm’lik film zaten yaygın kullanımda olduğundan, film yapımcıları ve katılımcıları için yeni kameralar gerektiren yeni bir film formatına yatırım yapmak yerine, fotoğraf makinesine veya projektöre özel bir lens takmak daha ekonomik bir yöntemdi. Projektörler, düzenleme ekipmanı ve benzerleri.
Optik özellikler
Orada eserler sıradan küresel lens kullanırken meydana gelmez bir anamorfik kamera lensini kullanırken ortaya çıkabilir. Biri , genellikle mavi bir renk tonuyla uzun bir yatay çizgiye sahip olan ve genellikle karanlık bir sahnede araba farlarından olduğu gibi çerçevede parlak bir ışık olduğunda görülebilen bir tür mercek parlamasıdır . Bu eser her zaman bir sorun olarak görülmez. Belli bir sinematik görünüm ile ilişkilendirilmiştir ve aslında özel bir etkiyle taklit edilmiştir. Anamorfik olmayan bir lensle çekilen sahneleri filtreleyin. Anamorfik merceklerin diğer bir ortak yönü, mercek içindeki ışık yansımalarının, sıradan sinematografide olduğu gibi yuvarlak değil, eliptik olmasıdır. Ayrıca, 40 mm odak uzaklığından daha geniş olan geniş açılı anamorfik lensler, bazı yönetmenlerin ve sinematografların, özellikle Wes Anderson’ın stilistik bir marka olarak kullandıkları silindirik bir bakış açısı yaratır.
Anamorfik merceklerin bir diğer özelliği, görüntüyü dikey olarak gerdikleri için, odak dışı unsurların dikey yönde daha fazla bulanıklaşma eğilimi göstermesidir. Arka planda odak dışı bir ışık noktası ( bokeh denir) daire yerine dikey bir oval olarak görünür. Fotoğraf makinesi odağı değiştirdiğinde, genellikle odak dışı kaldığında nesnelerin dikey olarak uzandığı gözle görülür bir etki vardır. Bununla birlikte, anamorfik lenslerin daha sığ bir alan derinliği ürettikleri iddiası doğru değildir. Mercekteki silindirik eleman nedeniyle, anamorfik mercekler, aynı odak uzunluğunda küresel bir merceğin iki katı kadar yatay bir görüş açısı alır. Bu nedenle, sinemacılar genellikle 25 mm’lik bir küresel lens kullanacakları zaman 50 mm’lik bir anamorfik lens veya 35 mm’den daha 70 mm’lik bir lens kullanmaktadırlar.
Özellikle basit anamorfik eklenti ekleri olan üçüncü bir özellik, “anamorfik sıkma” dır. Pratik optik nedenlerden ötürü, anamorfik sıkma (silindirik prizmatik veya ayna tabanlı olsun) bir anamorfik sistemi görüntü alanı boyunca aynı değildir. Bu varyasyon, film görüntüsünün bazı alanlarında diğerlerinden daha gergin görünmesine neden olur. Tersine, tam ekran görünümünde ekran oyuncularının kenarlarında sıska görünümlü olabilir. Orta şut çekimlerinde, oyuncu ekran boyunca bir taraftan diğerine geçerse, görünen çevrede artacaktır. Özellikle erken CinemaScope sunumları ( Chrétien kullanarak Raf dışı lensler) bundan muzdarip. Panavision, 1950’lerin sonlarında bir anti-kabak sistemi üreten ilk şirketti.
Panavision, birincil lensin odak pozisyonuna mekanik olarak bağlı olan ikinci bir lens (yani bir eklenti adaptörü) kullanmıştır. Bu, odak değiştikçe anamorfik oranı değiştirdi ve ekranda normal görünümlü bir geometriye sahip olan ilgi alanı ortaya çıktı. Daha sonra silindirik mercek sistemleri kullanıldı, bunun yerine iki grup anamorfik optik: bir tanesi daha küçük bir genişleme alt sistemi ile birleştirilen daha sağlam bir “sıkma” sistemiydi. Genişleme alt sistemi, ana sıkma sistemine göre ters çevrilmiştir, hepsi, birincil lensin odak mekanizması ile mekanik bağlantı içinde: bu kombinasyon, anamorfik oranı değiştirdi ve anamorfiklerin ilgi alanındaki etkisini minimize etti. Bu teknikler anamorfik için bir çözüm olarak görülse de, aslında sadece bir uzlaşma olmuşlardı.
Kaynak: Wikipedia.org