Dershanelerin kapatılması meselesi sayesinde okulların ne kadar rezil, ne kadar ilkel, ne kadar yetersiz ve o okullarda görev yapan öğretmenlerin ne kadar zayıf ve bilgisiz, sevgisiz olduklarını da öğrenmiş olduk. Hatta kimi eski öğrenciler sevgi ve ilgiyle ilk kez dershanelerde tanıştıklarını belirterek, devlet okullarında görev yapan öğretmenlerin içinde oldukları binalar kadar taş-duvar olduklarını da ortalığa döküverdiler.
Onca sevgi, ilgi ve bilgiyi öğreten dershaneler, bir yerleri kutsayıp yükseltirken başka yerleri yıkmaya gerek olmadığını da öğretselerdi keşke.
Yılda binlerce lira ödedikleri yerle, 10 kuruş fotokopi parasını verirken bile öğretmenler cebine mi atıyor diye sordukları yerleri karşılaştırırken biraz vicdanlı olmayı da öğretseydi dershaneler keşke!
Bütün başarıların altına kendi imzalarını atıp, yeterli başarıyı yakalayamayan öğrencileri okullarıyla etiketleyen bazı kurumları da öğretselerdi keşke!
50-60 kişilik sınıflarda kendisine verilen programı yetiştirmeye çalışırken, bir yandan da her bir öğrencisine aynı şefkati göstermeye çalışan öğretmenlerin bu tartışmalardan yaralanabileceklerini düşünerek, empati yapmayı da öğrenebilselerdi keşke!
Keşkeleri sonsuza dek uzatmak mümkün. bu yüzden hem yer hem de zaman masrafından kaçınmak için 12 yılını doldurmuş bir öğretmen olarak benim tavsiyem şudur: dershaneler kalsın, kapatın okulları gitsin. Böylece ne eski paydaşlar birbirine düşmüş olur ne de çocuklar bu taş kalpli öğretmenlerin eline düşmüş olur…