Novel Günleri - Bilgilendirme!
Bölümün tamamını okumak için üye olmalısınız! Üye olmak için tıklayınız.
40. Bölüm Dönüş (1)
Gerçek Yeşim Köşk...
Kuledeki işçi sıkıntıdan uyukluyordu.
O sırada Tang Zhen içeri girdi. İşçinin halini görünce kaşları çatıldı: “Tembel ve uyuşuk. Neden kendine bir bakmıyorsun? Eğer çalışmak istemiyorsan defol git!”
Kollarını salladı ve odada ilerledi.
Azarlanan işçi şaşkına uğramıştı. Yanındaki işçiye bir bakış attı: “Neyi var böyle? Neden saatli bomba gibi?”
Diğer işçi ona baktı ve cevapladı: “Dördüncü Genç Efendi Kızıl Sıradağlara gitti. İki gün önce yüz günü doldurdu.”
“Yani?”
“Aptalsın.” İkincisi uyuşuk işçinin ensesine vurdu: “Kızıl Sıradağlar çok tehlikeli bir yer. İki gün geçtikten sonra hala dönmemesi… Hayatta olup olmadığını anlamak çok zor! Dükkancı başının neşeli olmasını mı bekliyorsun? Az kafanı çalıştır. Eğer başını belaya sokmak istemiyorsan işini ciddiye al.”
İşçi bunları duyduğu gibi kendine gelerek tembel tavrından sıyrıldı ve işine odaklanmaya başladı.
Tang Zhen’in canı gerçekten çok sıkkındı.
Dünden beri Su Chen’den haber gelmesini bekliyordu.
Ne yazık ki Su Klanı’nın girişte beklemesi için görevlendirdiği kişi, iki gün boyunca Su Chen’den hiçbir haber alamamıştı.
Günler geçtikçe Su Chen’in hayatta kalma şansı da düşecekti.
İki gün, bazı insanların endişeyle kafayı yemesine yetmişti bile.
“Ah. Bu çocuk gerçekten orada ölmüş olamaz değil mi? Öf, ne diyorum ben. Su Chen oldukça parlak bir çocuk. Tabii ki ona hiçbir şey olmayacak.” Tang Zhen kendi kendini teselli etti.
“Dükkancı başı, dışarıda değerli bazı eşyaları olduğunu söyleyen ve sizinle köşkün odasında özel olarak görüşmek isteyen birisi var.” çalışan dışarıdan bilgilendirdi.
Değerli eşyalar ve köşkün odasında özel görüşme mesleki bir dildi. Nadir görülebilen, oldukça yüksek değere sahip bir kargonun olduğu anlamına geliyordu. Gerçek olup olmadığını anlamak için işlemi kişisel olarak gerçekleştirmesi gerekiyordu.
Tang Zhen aslında bugün işle uğraşmak istemediğini söylemek istese de düşüncelerini bastırıp konuştu: “Konuğu içeriye al.”
Kısa bir süre sonra çalışan, birini içeriye getirdi.
Kaba kumaşlardan yapılmış kıyafetler giymişti ve vücudu canavar derileriyle kaplıydı. Başını bambu şapka örtüyordu. Sırtında ise iki insanı içine alabilecek genişlikte oldukça büyük bir çanta vardı.
Bunu gören Tang Zhen konuğun önünde nazikçe eğildi: “Lütfen oturun. Bugün ne satmak istiyorsunuz?”
Konuk, çakıllı bir sesle cevap verdi: “Canavar derileri.”
Bu sesi duyan Tang Zhen şaşırdı. Konuştuğu sırada konuğuna şüpheyle baktı: “Sadece canavar derileri mi?”
“Ayrıca biraz canavar kemikleri ve tıbbi bitkiler de var.”
Tang Zhen’in gözleri parlamaya başladı.
Konuğuna baktı: “Nereden aldınız?”
“Kızıl Sıradağlarda.”
“Ne kadar süre önce?”
“Son yüz gün süresince.”
Tang Zhen anında ayağa kalktı: “Onur konuğumuz ne kadar istiyor?”
“Dükkancı başı Tang ne kadar vermek isterse benim için uygun.”
Son cümleyi söylerken sesi normal tonuna döndü.
Tang Zhen anında sesi tanıdı. Bambu şapkayı tutup Su Chen’in tanıdık yüzünü açığa çıkaracak şekilde arkaya yatırdı.
“Seni küçük velet, benimle nasıl kafa bulursun!” Tang Zhen içindeki kaygı yok olduğu sırada Su Chen’i yumrukladı.
Tam yüksek sesle güldüğü sırada Su Chen onu fazla ses çıkarmaması için uyardı.
Su Chen kıkırdadı: “Nasıl mı? Böyle yapmaktan başka seçeneğim yoktu.”
Tang Zhen geri çekildi: “Nasıl yani?”
“Aynı söylediğim gibi satmak istediğim değerli eşyalarım var ve seninle özel olarak görüşmeliyim.” Su Chen hafifçe gülümsedi.
Ardından sırtındaki çantayı çıkardı ve Tang Zhen’in önüne koyup açtı.
Tang Zhen anında şoka uğramıştı.
“Serap vaşağı derisi, dişlek dev ayının dişi… siyah pul deri. Aman tanrım, bu gökkuşağı kaplanının derisi mi? Ne yazık ki oldukça hasarlı ama ceket veya yelek yapmaya yeter. Gökler adına, çok fazla canavar derisi var ve hepsi de korkutucu canavar! Başka bir klanın deposunu falan mı soydun?” Tang Zhen gözlerine inanamadı.
Ancak bir süre sonra anladı ve Su Chen’e bakarak konuştu: “Hepsini sen mi öldürdün?”
Su Chen başını salladı: “Burada toplam otuz yedi korkutucu canavar var. Ayrıca, bazı vahşi canavarların kemikleri ve derileri de vardı ama onları taşıyamadım. O yüzden arazinin oradaki mağaraya sakladım. Daha sonra almak için birilerini gönderebilirsin.”
“Nasıl yaptın?” Tang Zhen, şok olmuş bir şekilde Su Chen’e baktı.
Enerji Çekme Diyarı’ndaki bilgeler kadar güçlü canavarlardı bunlar. Öldürmesi kolay değildi ama Su Chen bunu yapabilmişti. Kör olmasa bile yine de bunun imkansız olması gerekmiyor muydu?
“Bu, özellikle saklamak istediğim bir sır.” Su Chen nazik bir şekilde güldü.
Tang Zhen anında anladı: “Su Klanı üyelerinin çok fazla avantaj elde ettiğini bilmesini istemiyorsun değil mi?”
“Sizden başka kimsenin bilmesini istemiyorum, dükkancı başı.” dedi Su Chen elini kaldırarak. Avuç içinde küçük bir hortum dönmeye başladı.
Hortumun kendisi özel sayılmazdı. Köken enerjiyi kontrol edebilen herkes bunu yapabilirdi.
Özel olan şey hortumun ima ettiği şeydi.
Gelişmemiş Tang Zhen bile anında anlamıştı. Neşeyle “Köken Akışı Bilgesi’sin! diye bağırdı.
Su Chen başını salladı: “Bu da ayrıca bir sır.”
“Genç hanımın… gerçekten iyi bir oğlu var.” yaşlı adam duygulandı. Bir anlığına düşündükten sonra sordu: “Annene bunu söylemek istiyor musun?”
Su Chen kafasını salladı: “Olmaz. Etrafında çok fazla insan var. Su Keji ya da Yan Wushuang’ın adamlarının annemin yanında olup olmadığını kim bilebilir? Eğer bu konu yayılırsa iyi olmaz. Bu yüzden şimdilik ona söylememek en iyisi.”
Tang Zhen elini Su Chen’in omzuna koyarak iç çekti: “Annen her zaman senin için endişeli ama oğlunun çoktan büyüdüğünü bilmiyor.”
“Gördüğüm kadarıyla bu sadece bir başlangıç.” Su Chen cevapladı.
————————————
Yarım saat sonra.
Su Chen banyosunu bitirip temiz kıyafetler giydi. Görüntüsü vahşi ormanlarda yaşayan bir barbardan, her zamanki zarafet dolu haline dönmüştü.
Otururken Su Chen, Tang Zhen’in ona doldurduğu çayı tattı. Yüz gün boyunca sürüldükten sonra parlak insan diyarına dönmek, önceden önemsemediği her şeyin onun için çok daha değerli hale gelmesine sebep olmuştu.
“Şimdi ne yapmayı planlıyorsun?” Tang Zhen sordu.
“Önce işimize bakalım, ardından Su Klanı’na döneceğim.” dedi Su Chen.
“Satış çoktan tamamlandı. Genç efendi, işlemi saf altın ile mi yoksa köken taşları ile mi gerçekleştirmek istiyor?”
Saf altın ile düşük kalite köken taşlarının değeri kabaca aynıydı. Sadece kullanım alanları farklıydı.
“Artık Köken Akışı Bilgesiyim, bu yüzden köken taşları olsun.”
“Tamamdır, otuz yedi korkutucu canavar derisi var; hepsinin kalitesi ve boyutları farklı. Tanesine bir köken taşı vereceğim. Toplam otuz yedi köken taşı. Diğerlerini de üçe alacağım ve toplam kırk köken taşı olacak. Genç efendi ne düşünüyor?”
Su Chen güldü: “O zaman sadece dükkancı başına teşekkür edebilirim.”
Hasar görmemiş korkutucu canavar derileri normalde bir köken taşına satılıyordu. Bu fiyatlar aynı zamanda sadece büyük korkutucu canavarlar için geçerliydi. Serap vaşağı gibi küçük korkutucu canavarlar genelde daha azı ediyordu. Ancak Tang Zhen hepsini tam parasına satın almıştı. Zaten bu yüzden birinin eşyalarını kendi klanının dükkanına satması iyi bir şeydi. Tang Zhen eşyaların kökeniyle ilgili bir şey söylemediği sürece, fiyat düşmezdi. Aksine iş birliği yapıp adil ve açık bir şekilde bu takası yaparlardı. Takasın sonucunda alınan şey saraya değil kişinin kendi deposuna girerdi.
İşlerini hallettikten sonra Su Chen sordu: “Ben yokken ailem ve konuttakiler ne durumdaydı?”
Tang Zhen kafasını salladı ve konuştu: “Her şey hala aynı. Ancak geciktiğin için annen meraktan hastalandı. Mümkünse bir an önce eve gidip onun içini rahatlatmalısın.”
“Birazdan gideceğim.”
“Bu arada Lou Yi’ye talimat verenin kim olduğunu bulduk. Ancak ona karşı bir hamle yapmadık ve ona kimin emir verdiğinden emin değiliz.”
“Tamamdır, gerisini bana bırak. Sahi, Lou Yi’nin oğluna ne oldu?”
“Borcunu ödeyecek parası yoktu. Bu yüzden ellerini kestiler ve artık sakat… Artık Lou Yi’nin oğlu için endişelenmesine gerek yok.”
Su Chen’in dili tutuldu.