We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Franz Josef arazisi 1873'te Avusturya-Macaristan İmparatorluğu tarafından keşfedildi ve üzerinde hak iddia edildi. Daha önce Norveç bunu keşfetti, ancak keşfi asla bildirmediler.
Avusturya-Macaristan İmparatorluğu 1918'de dağıldı. 1926'da SSCB tarafından ilhak edilene kadar Franz Josef topraklarına hangi ülke sahipti? Sanırım önemsiz cevap Avusturya ya da bağımsızlık olurdu, kesin bir cevap bulamadım.
GÜNCELLEME Bazı google aramaları ile İtalyan iddiaları hakkında kısa bir cümle bulmayı başardım, ancak "20'lerin sonlarında" atıfta bulunduğundan herhangi bir sonuç vermiyor, burada okuyabilirsiniz
Semaphore'un hipotezi doğruydu.
Bize adaların aslında olduğunu söyleyen ilginç bir kaynak buldum. düşünülmüştü terra nullius 1926'ya kadar.
1926 yılına kadar adalar "Terra Nullius" veya başka bir deyişle "No Man's Land" olarak kabul ediliyordu. Ancak, Kanada'nın uygulamalarını takiben, Sovyetler Birliği, Sovyet anakarası ile Kuzey Kutbu arasındaki sektördeki tüm arazilerin Sovyet toprakları olduğunu iddia etti. Bu, adaları Rusya'nın bir parçası olarak tanımayı reddeden Norveçlilerin eleştirileriyle karşılaştı. ama çok daha geniş olan Sovyet otoritesine karşı şikayetleriyle pek bir şey yapamadılar. (1)
Bununla birlikte, bu kararın pratikte hemen hiçbir etkisi olmadı ve hatta 1926, 1928 ve hatta 1929'da yayınlanan resmi Sovyet haritalarında bile (aşağıdaki resim) Franz Josef Land, Sovyetler Birliği'nin dışında olarak işaretlendi. (2)
Norveç hükümeti, bu tek taraflı ilhak kararnamesini Moskova'da resmen protesto etti. Ayrıca, faşist hükümet, Nobile seferinin felaketinden sonra 1928'de takımadalar üzerinde egemenlik iddiasında bulundu - Tegetthoff'un (Wilhelm von Tegetthoff'un adını almıştır) şimdiki İtalyan şehri Trieste'den bir motorla donatıldığını, ancak bu protestoların hiçbirinin herhangi bir başarı.
(1) Barr ve ark. 1995
(2) Spitzbergen, Frank Josef Land ve Jan Mayen ile birlikte (Bradt Svalbard, 201)
2 Kasım 1873'te Avusturya Macaristan tarafından ilhak edildi. 16 Ağustos (29) 1914'te Rus İmparatorluk Donanması, Cape Flora'daki "Hertha Kayası"ndaki takımadaların fethinde o gün adını "Romanov Land" olarak değiştirdi.
Francisco franco
Francisco Franco Bahamonde ( / ˈ f r æ ŋ k oʊ / , İspanyol: [fɾanˈθisko ˈfɾaŋko ba.a.ˈmõn̪.de] 4 Aralık 1892 - 20 Kasım 1975), İspanya İç Savaşı sırasında Milliyetçi güçlerin İkinci İspanya Cumhuriyeti'ni devirmesine önderlik eden ve ardından 1939'dan 1975'e kadar İspanya'yı yöneten bir İspanyol generaldi. diktatör, başlığı varsayarak caudillo. İspanya tarihinde Milliyetçilerin zaferinden Franco'nun ölümüne kadar olan bu dönem, yaygın olarak Frankocu İspanya veya Frankocu diktatörlük olarak bilinir.
(Milliyetçi kesimin Milli Savunma Cuntası Başkanı)
(Cumhuriyet tarafının Savunma Konseyi Başkanı)
(Milliyetçi tarafın Teknik Devlet Cuntası Başkanı)
(Cumhuriyet tarafının Savunma Konseyi Başkanı)
Ferrol, Galiçya'da üst sınıf bir askeri ailede dünyaya gelen Franco, 1907'den 1910'a kadar İspanyol Ordusunda Toledo Piyade Akademisi'nde öğrenci olarak görev yaptı. 33 yaşında, İspanya'nın en genç generali oldu. İki yıl sonra Franco, Zaragoza'daki Genel Askeri Akademi'nin direktörü oldu. Muhafazakar ve monarşist bir kişi olarak Franco, monarşinin kaldırılmasından ve 1931'de İkinci Cumhuriyet'in kurulmasından pişmanlık duydu. Akademisinin kapanmasıyla harap oldu, ancak yine de Cumhuriyet Ordusu'ndaki hizmetine devam etti. [2] Sağcı CEDA ve PRR'nin 1933 seçimlerini kazanmasından sonra kariyeri iki katına çıktı ve Asturias'taki 1934 ayaklanmasının bastırılmasına liderlik etme yetkisi verdi. Franco, 1936 seçimlerinin solcu Halk Cephesini iktidara getirerek onu Kanarya Adaları'na havale etmeden önce kısa bir süre Ordu Kurmay Başkanlığına yükseltildi. İlk isteksizliğin ardından, İspanya'yı almayı başaramayınca İspanya İç Savaşı'nı ateşleyen Temmuz 1936 askeri darbesine katıldı.
Savaş sırasında, İspanya'nın Afrika'daki sömürge ordusuna komuta etti ve isyancı liderlerin çoğunun ölümünden sonra hizbinin tek lideri oldu, 1936'da Generalissimo ve Devlet Başkanı olarak atandı. Tüm milliyetçi partileri FET y de las JONS'ta konsolide etti. tek parti devleti). Üç yıl sonra Milliyetçiler, Franco'nun diktatörlüğünü siyasi muhaliflerin baskı altına alındığı bir dönem boyunca İspanya üzerinde genişleten bir zafer ilan ettiler. Diktatörlüğünün zorla çalıştırma, toplama kampları ve infazlar, 30.000 ila 50.000 ölüme yol açtı. [10] [11] Savaş zamanındaki cinayetlerle birleştiğinde, bu durum Beyaz Terörün ölüm oranını 100.000 ile 200.000 arasına getiriyor. [12] [13] İç savaş sonrası İspanya'da Franco, öncesinde veya sonrasında herhangi bir İspanyol liderden daha fazla güçle yönetti ve kendi egemenliği etrafında bir kişilik kültü geliştirdi. Movimiento Ulusal. İkinci Dünya Savaşı sırasında İspanyol tarafsızlığını korudu, ancak üyeleri İtalya ve Almanya'nın İç Savaş sırasında kendisini desteklediği Mihver'i çeşitli şekillerde destekleyerek ülkenin uluslararası itibarına zarar verdi.
Soğuk Savaş'ın başlangıcında Franco, teknokratik ve ekonomik olarak liberal politikalarla İspanya'yı 20. yüzyılın ortalarındaki ekonomik bunalımdan çıkardı ve "İspanyol mucizesi" olarak bilinen yaygın bir büyüme dönemine başkanlık etti. Aynı zamanda, rejimi totaliter rejimden sınırlı çoğulculukla otoriter rejime geçti ve Batı'dan, özellikle ABD'den destek alarak anti-komünist harekette lider oldu. [14] [15] Diktatörlük yumuşadı ve Luis Carrero Blanco, Franco'nun diktatörü oldu eminence grise. Carrero Blanco'nun rolü, Franco'nun 1960'larda Parkinson hastalığıyla mücadele etmeye başlamasından sonra genişledi. 1973'te Franco, ileri yaş ve hastalık nedeniyle 1967'den beri devlet başkanlığından ayrılan başbakanlıktan istifa etti, ancak ikinci ve başkomutan olarak iktidarda kaldı. Franco 1975'te 82 yaşında öldü ve Valle de los Caídos'ta gömüldü. Son yıllarında monarşiyi restore etti ve ardından İspanya'nın demokrasiye geçişine öncülük eden Juan Carlos'un İspanya Kralı olarak yerini aldı.
Franco'nun İspanyol tarihindeki mirası, diktatörlüğünün doğası zamanla değiştiği için tartışmalı olmaya devam ediyor. Saltanatı, hem binlerce kişinin öldürüldüğü acımasız baskı hem de İspanya'daki yaşam kalitesini büyük ölçüde artıran ekonomik refah ile damgalandı. Onun diktatörlük tarzı son derece uyarlanabilir olduğunu kanıtladı, bu da geniş kapsamlı sosyal ve ekonomik reformu mümkün kılarken, saltanatı sırasındaki tutarlı arayışlar son derece merkezi hükümet, otoriterlik, milliyetçilik, ulusal Katoliklik, masonluk karşıtlığı ve komünizm karşıtlığına odaklandı.
Seal Team 6 tarafından kıçınızın tekmelenmesini önlemenin 4 yolu
12 Haziran 2020 18:12:07 tarihinde yayınlandı
We Are The Mighty'de, insanların SEAL Team 6 tarafından kıçının tekmelenmesinden endişe edip etmediklerini anlayabiliriz.
Bu nedenle, bir kamu hizmeti olarak DevGru'nun Yaramaz Listesi'nden nasıl uzak duracağınıza dair bazı ipuçları:
ABD Donanması, F-35'in en rahatsız edici sorununu nasıl çözmeyi planlıyor?
02 Nisan 2018 09:45:28 tarihinde yayınlandı
Ocak ayında Inside Defense'den bir rapor, ABD Donanması'nın Müşterek Taarruz Uçağı ailesinin en pahalısı olan F-35 varyantının, kalkışları dayanılmaz derecede sert yapan ve uçağın taşıyıcı için uygun olmayan burun tertibatıyla ilgili bir sorunu olduğu haberini verdi. fırlatır.
Donanmanın 8217'si F-35C'nin, uçak gemilerinden zorlu mancınık fırlatma sanatında ustalaşmaya çalıştığı için geliştirilmesinde sorunlarla dolu bir geçmişi var, ancak burun tertibatı sorunu, yenilikçi bir çözüm olursa F-35C'yi 2020'lere geri götürebilir. çabuk bulunmaz.
Business Insider, sorunu gösteren görüntüleri ortaya çıkardı:
Esasen, F-35C'deki kalkış çok engebelidir ve pilotları 400.000 $'lık kaska takılı ekranlarında uçuşla ilgili kritik verileri okuyamamaları için iter.
Ayrıca şunu da okuyun: F-35'in ‘canavar modu’ ile karşılaştırıldığında gizli modu kullanacağı ’s
Salınımlar bir Süper Hornet'te göreceğiniz büyüklükte olsa da, bu çok sert bir uçak. US Naval Institute News'in bildirdiğine göre, ABD Hava Kuvvetleri Korgeneral Chris Bogdan bu ayın başlarında McAleese/Credit Suisse savunma konferansında gazetecilere verdiği demeçte, pilotu oldukça iyi yendi.
Bogdan, F-35C pilotlarının bu [fırlatmalardan] üç veya dördünü yaptıktan ve hatta bazı durumlarda yarım milyon dolarlık kaskını tavana vurduktan sonra acı çektiğini söyledi. “Bu’, gölgelik veya kask için iyi değil. Orada bir sorunumuz olduğunu biliyorduk.”
Karada konuşlanmış bir ABD Donanması mancınık sisteminde yapılan testler, F-35C'nin burun bölümünün maliyetli ve uzun bir yeniden tasarımı yerine bazı küçük ayarlamaların yeterli olabileceğini gösterdi.
Lockheed Martin'in F-35 programının genel müdürü Jeff Babione, şirketin Washington DC bölgesindeki ofisinde bu duyguyu yineledi ve gazetecilere şirketin sonuç verecek gibi görünen birkaç basit değişiklik üzerinde çalıştığını söyledi. Babione, Lockheed Martin'in kalkıştan hemen önce, pilotun kemer takma şeklini ve baş ve kol pozisyonlarını değiştirdiğini ve ayrıca 'geri tutma'yı veya uçaktaki stresi azalttığını söyledi.
Babione, "İlk gösterge, F-35C'nin fırlatılmasında geliştirilen bu tekniklerden bazıları" dedi. Gerçek testin, bu değişikliklerin başarılı olup olmadığını görmek için Donanma gemilerinde “yapılacağını kabul etti.”.
Fırlatmanın yap ya da boz testleri bu yıl denizde yapılacak.
GÜÇLÜ TREND
Epik film 'Apocalypse Now' hakkında bilmediğiniz 4 şey
28 Ocak 2019 18:41:04 tarihinde yayınlandı
1979'da film yapım efsanesi Francis Ford Coppola tüm zamanların en çok beğenilen filmlerinden birini yayınladı. kıyamet şimdi. Hikaye, askeri istihbaratın çıldırdığına inandığı haydut bir albayı öldürmek için Kamboçya ormanlarının derinliklerine seyahat etmek gibi tehlikeli bir görevle görevlendirilen Kaptan Willard'ı (Martin Sheen tarafından canlandırıldığı gibi) takip ediyor.
Film bir anda dünyanın dört bir yanındaki izleyicileri büyüledi. Aslında, bugün hala bu filmin gösterimlerini ülke genelindeki sinema salonlarında bulabilirsiniz. Çarpıcı manzara ve epik metaforda bir ustalık sınıfı.
Bu film sinema tarihinde iyi belgelenmiş bir yere sahip olsa da, Vietnam dönemi klasiği hakkında muhtemelen bilmediğiniz birkaç şey var.
Hiçbir büyük film stüdyosu filmi yapmak istemedi
O zamanlar, film stüdyoları Vietnam Savaşı'nın gerçekleri konusunda hala acı çekiyordu. Bu nedenle, (filmin gelişiminin ilk aşamalarında çalışan) George Lucas ve John Millius, senaryoyu birkaç stüdyoya götürdü ve defalarca reddedildi.
Sonuç olarak, film süresiz olarak beklemeye alındı. Coppola, bu arada, duymuş olabileceğiniz birkaç küçük filmi yönetmeye devam etti - vaftiz babası, kısım I ve II.
Bu ezici başarının ardından Coppola, tutku projesini stüdyoların yardımı olmadan üretmeye karar verdi ve kendi milyonlarca parasını koydu.
Harvey Keitel'in Robert Duvall ile gülüştüğü nadir bir film baskısı.
Coppola lider adamını kovdu
Başlangıçta, yetenekli aktör Harvey Keitel, Kaptan Willard rolünü oynamak için seçildi. Ancak, çekimler başladıktan kısa bir süre sonra kovuldu ve yerine rolü üstlenme konusunda kendi çekinceleri olan Martin Sheen geldi.
Brando, Kurtz rolünü oynamak için büyük paralar istedi.
Coppola, Marlon Brando'yu en ünlü karakterlerinden biri olacak ikonik rolü oynamaya ikna etti. Ancak Brando, çılgın albayı oynamak için haftada bir milyon dolar istedi. Yapım, talebini kabul ettikten sonra, üç haftalık bir çalışma için planlandı. Coppola avans olarak bir milyondan fazla smackeroo verdi.
Birkaç haftalık çekimden sonra yapım geç çalışmaya başladı. Brando'nun çalışanları, yeniden planlama nedeniyle okulu bırakmak ve milyon dolarlık avansı korumakla tehdit etti.
Coppola mutlu değildi ama sonunda her şey yoluna girdi. Beğenilen yönetmen, kötü adamına destansı bir performans sunmasını sağladı.
Çekimlerde kullanılan helikopterler, isyancılarla savaşmak için sürekli çağrılıyordu.
Çekim sırasında, Filipinler bir isyanın ortasındaydı. Ünlü 'Valkyries'in Yolculuğu' sahnesinde kullanılan pilotlar, Coppola'nın prodüksiyonundan sadece 16 mil uzakta olduğu bildirilen isyancı güçlere karşı savaşmak için sürekli uzaklaştırıldı.
Belki onlar gerçekten NS o sabah napalm kokusu
Beğendiğimiz daha fazla bağlantı
GÜÇLÜ TARİH
Erişim seçenekleri
1 Savaşlar arası yaygın olan Masaryk kültünden bahseden bilginlerden sadece Vít Vlnas ve Robert Pynsent onu derinlemesine analiz etti. Bakınız Vlnas, “Myty a kyče první republiky” [Birinci Cumhuriyet'in mitleri ve kitsches], Nová Přítomnost [Yeni varlık] 8 (1991): 28–29 Pynsent, Kimlik Soruları: Çek ve Slovak Milliyet ve Kişilik Fikirleri (Londra, 1994), 193ff.
2 Siyasal mitoloji üzerine geniş literatürün kökleri, devletlerin derin kriz zamanlarında mitlere döndüğünü ve modern mitlerin antik ya da kutsal olanlardan esas olarak modern mitlerin açık, alaycı bir şekilde farklı olduğunu savunan Ernst Cassirer'in çalışmalarında yatmaktadır. rejimler onları yaratır: Cassirer, Der Mythus des Statees (Frankfurt, 1988). Aşağıdakileri faydalı buldum: Yves Bizeul, ed., Politische Mythen und Rituale in Deutschland, Frankreich ve Polen (Berlin, 2000) Christopher Flood, Siyasi Mit: Teorik Bir Giriş (New York, 2002) Heidi Hein-Kircher'in çalışmaları da dahil olmak üzere Der Piłsudski-Kult und seine Bedeutung für den polnischen Staat 1926–1939 (Marburg, 2002) George Schöpflin ve Geoffrey Hosking, ed., Mitler ve Ulusluk (New York, 1997) Vladimir Tismaneanu, Kurtuluş Fantezileri: Komünizm Sonrası Avrupa'da Demokrasi, Milliyetçilik ve Mit (Princeton, 1998) Nina Tumarkin, Lenin Yaşıyor! Sovyet Rusya'da Lenin Kültü, genişletilmiş baskı (Cambridge, 1997).
3 William Bascom, “The Forms of Folklore: Prose Narratives,” Alan Dundes, ed., Kutsal Anlatı: Mit Teorisinde Okumalar (Berkeley, 1984), 9-10.
4 Joseph Campbell, Bill Moyers ile röportaj, Efsanenin Gücü (New York, 1988), 30.
5 Lenin kültü hakkında bkz. Tumarkin ve Benno Ennker, Die Anfänge des Leninkults in der Sowjetunion (Köln 1997). Stalin kültüyle ilgili en son çalışmalardan bazıları için bkz. Apor, Behrends, et al., ed., Komünist Diktatörlüklerde Lider Kültü: Stalin ve Doğu Bloku (Houndmills, Birleşik Krallık, 2004).
6 Heidi Hein-Kircher ve Benno Ennker tarafından belirtildiği gibi Der Führer im Europa des. 20. Jahrhundert'ler, Ekim 2007, Marburg, Almanya.
7 E. A. Rees, modern lider kültlerine ilişkin teorinin kısa bir sunumunu sunar. Bkz. Rees, “Leader Cults: Varieties, Preconditions and Functions,” Apor, Behrends, et al., eds., Komünist Diktatörlüklerde Lider Kültü, 3–26.
8 Robert Kvaček, “Demokrasinin Yükselişi ve Düşüşü”, Mikuláš Teich, Tarihte Bohemya (Cambridge, 1998), 251.
9 Örneğin, Kale bakanlığı içinde, genç personel, siyasi şef Josef Schieszl'in muhafazakar milliyetçiliğine sık sık karşı çıktı. Masaryk, 1924'te Schieszl'in Jaroslav Stránský liderliğindeki yeni kurulan, Kale destekli Ulusal İşçi Partisi'ni alenen karaladığı zaman, Schieszl'i azarlamak zorunda kaldı. Schieszl, “Nové strany” [Yeni partiler], Nová svoboda [Yeni özgürlük], 1 Ekim 1925, Tomáš Dvořák, “Národní strana práce (1925–1930), II. Část” [Ulusal İşçi Partisi (1925–1930), bölüm II], Střední Evropa [Orta Avrupa] 77 (1998): 123. Ayrıca, iki savaş arası Çekoslovak İçişleri Bakanlığı'nın Çek Ulusal Arşivleri'ndeki (eski Devlet Merkez Arşivleri veya SÚA), sansürlü yayınların kronolojik bir listesini içerir. Bu listede, birkaç kez, Birinci Cumhuriyet'in 1938'deki çöküşünden önce bile Ferdinand Peroutka'nın ismi vardı. Přítomnost [Varlık], şimdi en önde gelen Castle yayınlarından biri olarak kabul ediliyor. Bkz. Národní Archiv (Prag), Presidium Ministerstva vnitra.
10 Kale Üzerine, örneğin bkz. Karl Bosl, ed. Die Burg: Einflußreiche politische Kräfte um Masaryk ve Beneš, 2 cilt (Münih, 1973–74) Antonín Klímek, Boj o Hrad [Kale Savaşı], cilt 1, Hrad a Petka, 1918–1926 [Kale ve Pětka, 1918–1926] (Prag, 1996) ve Boj o Hrad, cilt. 2, Kdo po Masarykovi? 1926–1935 [Masaryk'ten sonra kim? 1926–1935] (Prag, 1998) Jaroslav Pecháček, Masaryk, Beneš, Hrad: Masarykovy dopisy Benešovi [Masaryk, Beneš, The Castle: Masaryk's Letters to Beneš] (Prag, 1996). İngilizce olarak bkz. F. Gregory Campbell, “The Castle, Jaroslav Preiss, and the Živnostenská Bank,” Bohemya: Jahrbuch des Collegium Carolinum 15 (1974): 231–53 ve Andrea Orzoff, Kale Savaşı: Çekoslovakya'da Ulusal Mit ve Propaganda, 1914–1948 (Oxford, gelecek).
11 Zbyněk Zeman, Masaryks: Çekoslovakya'nın Oluşumu (New York, 1976), 139.
Cleveland Orkestrası'nın Tüm Müzisyenlerinin Listesi
Bu web sitesi, www.stokowski.org, büyük Cleveland Orkestrası'nın iki müzisyen listesine sahiptir:
- Kısa biyografik notlar ve fotoğraflarla birlikte Cleveland Orkestrası'nın Başlıca Müzisyenlerinin bir listesi. Bu liste, Cleveland Orkestrası Baş Müzisyenleri web sayfasına tıklanarak ulaşılabilir.
- 1918-bugünkü Cleveland Orkestrası'nın tüm Müzisyenlerinin listesi. Bu liste, aşağıda gösterildiği gibi bu web sayfasında yer almaktadır.
1918'den Günümüze Cleveland Orkestrası Müzisyenlerinin Listesi
Bu, 1918'deki kuruluşundan bu yana Cleveland Orkestrası'nın daimi, sözleşmeli üyesi olan ve şimdiye kadar tespit edilen tüm müzisyenlerin listesidir. Bunların adları, çalgıları, hizmet tarihleri ve unvanları verilmiştir. Bir müzisyenin birden fazla enstrüman çaldığı durumlarda, o müzisyen için tarihleriyle birlikte ayrı bir liste verilir. Bilinen yerlere doğum ve ölüm yıllarını da eklemeye başladım.
Bu bilgilerin kaynakları arasında 'Fanfare: Cleveland Orkestrası'nın Portreleri' 17 ve kişisel dosyalarım ve güncellemelerimin yanı sıra Donald Rosenberg'in güzel kitabı Cleveland Orkestrası Hikayesi, 'İkinci Yok' 1 .
Aşağıda listelenen verilerde güncellemeler veya düzeltmeler yapmanız gerekiyorsa, lütfen aşağıda verilen e-posta adresinden bana ulaşın. . (** Yukarıdaki 1919 fotoğrafında, Cleveland Orkestrası'nın Grays Armory'de performans sergilediğini, ancak Cleveland Orkestrası'nın konserlerin çoğunu bu Kasım 1919 fotoğrafından bir ay önce Mason Oditoryumu'na taşıdığını unutmayın.)
Ayrıca, Cleveland Orkestrası'nın 1918'den bu yana olan tarihi boyunca başlıca müzisyenlerinin kısa biyografilerini okumak, Cleveland Orkestrası Baş Müzisyenler Sayfasına dönmek için buraya tıklayın
1918 Cleveland Orkestrası'nın Tüm Müzisyenleri - bugün
İçindekiler
Franco, 4 Aralık 1892'de Galiçya, Ferrol'da 108 Calle Frutos Saavedra'da doğdu. On üç gün sonra San Francisco askeri kilisesinde vaftiz edildi, vaftiz adı Francisco Paulino Hermenegildo Teódulo Francisco baba tarafından büyükbabası için, Paulino vaftiz babası için, Hermenegildo anneannesi ve vaftiz annesi için ve doğumunun aziz günü için Teódulo ile vaftiz edildi. .
Babası Endülüs kökenliydi. [alt-alfa 2] Galiçya'ya taşındıktan sonra, aile İspanyol Donanması'na güçlü bir şekilde dahil oldu ve iki yüzyıl boyunca, Franco'nun babası Nicolás Franco y Salgado Araújo'ya (22 Kasım 1855 - 22 Şubat 1942).
Annesi María del Pilar Bahamonde y Pardo de Andrade (15 Ekim 1865 - 28 Şubat 1934) [24] ve üst orta sınıf bir Roma Katoliği idi. Ailesi 1890'da evlendi. Genç Franco, çocukluğunun çoğunu iki erkek kardeşi Nicolás (Ferrol, 1891–1977) ve Ramón ve iki kız kardeşi María del Pilar (Ferrol, 1894 – Madrid, 1989) ve María ile geçirdi. de la Paz (Ferrol, 1899 – Ferrol, 1903). İkincisi bebeklik döneminde öldü. Nicolás daha sonra bir deniz subayı ve diplomattı ve zamanla María Isabel Pascual del Pobil y Ravello ile evlendi. Ramón öncü bir havacıydı, 1938'de askeri bir görevdeyken bir hava kazasında ölen, aslen solcu siyasi eğilimleri olan bir Masondu. María del Pilar, Alonso Jaráiz y Jeréz ile evlendi.
İçindekiler
Çocukluk ve gençlik: Augsburg 1898 - 1917
Ebeveynler ve sosyal çevre
Genç Bertolt Brecht olarak adlandırılan Eugen Brecht, güvenli ekonomik ve sosyal koşullarda büyüdü. Baden, Achern'de bir litografın oğlu olan babası Berthold Friedrich Brecht, yüksek öğrenim görmedi: ilkokula gitti ve ardından ticari bir çıraklık yaptı. 1893'te Augsburg'daki Haindl'schen Papierfabrik'te, o zamanlar sadece Augsburg'da yaklaşık 300 çalışanı olan başarılı bir şirkette memur olarak başladı. Berthold Friedrich Brecht, 1901'de imza yetkilisi ve 1917'de ticaret departmanı müdürü olarak hızla yükseldi. Brecht'in annesi Wilhelmine Friederike Sophie, née Brezing (1871–1920), Wolfegg yakınlarındaki Yukarı Swabian kasabası Roßberg'den geldi ve küçük bir memur evinden geldi (babası Roßberg demiryolu kavşağında istasyon müdürüydü).
Eylül 1900'den itibaren aile, Berthold Friedrich ve Sophie Brecht ile Eugen ve küçük erkek kardeş Walter, “Bleich” mahallesi olarak da bilinen Augsburg Klaucke-Vorstadt'ta toplam altı odalı iki dairede yaşıyorlardı. Daire dört ev Haindl vakfına aitti, esas olarak hak eden işçi ve kağıt fabrikası çalışanları için Berthold Friedrich Brecht'in görevleri bu vakfın yönetimini içeriyordu. Brechtler bir hizmetçi tuttular. Sophie Brecht yıllarca depresyon ve meme kanserinden acı çekti ve 1920'de kanserinin nüksetmesi nedeniyle öldü. İçinde annemin şarkısı , Brecht şöyle yazıyor: "Yüzünü acı çekmediği zamanlardaki gibi hatırlamıyorum." 1910'dan beri, Brechtlerin ek bir hizmetçisi vardı. Eugen bunun için odasını boşaltmak zorunda kaldı, ancak kendisine kendi girişi olan bir çatı katı dairesi verildi.
Babası Katolik, annesi Protestandı. Çocukların Protestan inancına göre yetiştirilmesi konusunda anlaşmışlardı, böylece genç Eugen Brecht, çoğunluğu Katolik olan Augsburg'da bir azınlığa aitti. 1904'ten itibaren Augsburg'daki ilkokula, 1908'den itibaren Augsburg Realgymnasium'a (bugün Peutinger-Gymnasium) gitti ve düzenli olarak eve çok iyi olmasa da iyi sertifikalar getirdi. Piyano, keman ve gitar dersleri aldı, ancak sadece ikincisi vurdu. Erken yaşta kalp problemlerinden mustarip, bu da bir dizi kaplıca konaklamasına neden oldu. Şikayetlerinin organik mi yoksa nevrotik mi olduğu belli değil.
İlk yayınlar
On beş yaşındayken Brecht ve arkadaşı Fritz Gehweyer bir okul gazetesi yayınladılar. Hasat , makalelerin çoğunu kendisi, bazılarını yabancı isimler altında yazdığı ve ayrıca kopyaladığı. Şiirler, düzyazı metinler ve hatta tek perdelik bir drama yazdı. İncil . Sonraki yıllarda Brecht, dramalar için şiirler ve taslaklar üretmeye devam etti. 1914'te Birinci Dünya Savaşı'nın başlamasından sonra, yerel ve bölgesel medyadaki yerel cepheden bir dizi (çoğunlukla vatansever) raporu, şiirleri, düzyazı metinlerini ve incelemelerini barındırmayı başardı: "Augsburger Kriegsbriefe" (Augsburg) Savaş Mektupları) Münih-Augsburger Abendzeitung , diğer metinler Augsburger Neuesten Nachrichten ve özellikle edebi eki, Der Anlatıcı . Çoğunlukla Berthold Eugen, ilk isimlerinin bir kombinasyonu ile çizilmiştir.
Brecht, metinlerinde kısa süre sonra savaşın vatansever bir şekilde yüceltilmesinden vazgeçti ve yerel gazetelerin üretimi azaldı. Horace ayeti üzerine bir deneme yüzünden Dulce et decorum est pro patria mori Brecht'in 1915'te yazdığı ve beklenen ölüm acılarına uymadığı ("Anavatan için ölmek tatlı ve onurludur"), neredeyse liseden atıldığı söylenir. 1916'dan itibaren şiirlerine eklenen şiirler yazdı. Bertolt Brecht'in evi postil 1927'de Brecht'in de destekleyeceği daha sonra. Bunlardan ilki, Fort Donald demiryolu birliğinin şarkısı , ilk olarak Temmuz 1916'da yayınlandı. dış ses ve "Bert Brecht" çizdi. Brecht, ilk kez bu ad altında tanındığı biçimini burada kullandı.
Arkadaşlıklar ve aşk ilişkileri
Savaş yıllarında, onunla birlikte şarkılar yazan ve söyleyen ve yayınlar üzerinde çalışan bir arkadaş çevresi topladı. Caspar Neher ( Cas Brecht'in okuldan tanıdığı ), bir grafik tasarımcı olarak yakın bir ortak ve her şeyden önce bir sahne tasarımcısı olarak kaldı ve Brecht'in ölümüne kadar bir sahne tasarımcısı olarak kaldı. Orj evde postil) ve Hanns Otto Münsterer'in de (kesintilerle) kalıcı olduğunu kanıtladı. Arkadaşlarıyla (özellikle Ludwig Prestel ve Lud ), Brecht sadece şarkı sözlerini değil, aynı zamanda şarkı ve şiirlerin ezgilerini de hazırlamış ve sonra bunları gitarda çalmıştır. Bu aşamada, Brecht'in çalışma tarzının iki özelliği belirgin hale geldi: bir ekipte ortak çalışma, ancak açıkça merkezi figür Brecht'e yöneliktir ve gerçekleştirme amacıyla diğer sanatlarla, özellikle grafikle çok yakın bağlantı. / set tasarımı ve müziği .
Genç Brecht'in ilk aşk maceraları bu dönemde oldu. Adı daha sonra en ünlü şiirlerinden birinin başlığına girecek olan öğrenci Rosa Maria Amann'a kur yaptı ( Marie A.'nın hatırası ). Ancak kısa süre sonra Paula Banholzer'e "Bi" adını verdiği aşk ön plana çıktı (çünkü acı tatlı veya drama modeline göre "acı tatlı" Değişim ile suçlanan Paul Claudel tarafından değiş tokuş ortaklar). Buna rağmen, Amann'ı ve gözüne kestirdiği diğer genç kadınları aramaya devam etti - bu, hayatı boyunca devam eden bir özellik.
Mart 1917'de Brecht, yardımcı askerlik hizmetini ilan etti ve 18 yaşındaki bir liseyi başarıyla tamamladığı basitleştirilmiş bir Notabitur'un onayını aldı. İşini evrak işleriyle ve bir bahçe dükkânında yaptı. Askerlik görevine ertelendi. Yazın Tegernsee'de varlıklı bir aileden gelen bir sınıf arkadaşına özel öğretmen olarak çalıştı ve ardından Münih'te tıp okumaya başladı.
Profesyonel yazar ve tiyatro uygulayıcısı olma yolunda
Eğitim ve askerlik
Resmi olarak, Brecht tıp ve felsefe okudu. Bununla birlikte, nadiren tıp derslerine katıldı, ancak Artur Kutscher'in çağdaş edebiyat üzerine bir seminerine odaklandı. Orada hayran olduğu şair ve oyun yazarı Frank Wedekind'in yanı sıra Otto Zarek ve Hanns Johst ile tanıştı ve onun kitabında görünen tıp öğrencisi Hedda Kuhn ile gündelik bir ilişki kurdu. mezmurlar "O" olarak. Diğer şeylerin yanı sıra, mevcut roman Ambros Maria Baal seminerde dışavurumcu Andreas Thom ele alındı. Bu roman ve Johst's Grabbe draması Der Einsame Mart 1918'de gördüğü , Brecht'e kendi dramını başlık altında yazması için ilham verdi. Baal , ilk versiyonu Haziran ayında hazırdı. Brecht'in babası, şirket sekreterlerine adil bir kopya yazdırdı ve Brecht bu kopyayı başlangıçta Kutscher, Lion Feuchtwanger, Jacob Geis ve Alfred Kerr'e başarısız bir şekilde gönderdi. Brecht'in en ünlü şiirlerinden bazılarının, özellikle de ölü asker efsanesi ve Lucifer'in akşam şarkısı , daha sonra yeniden adlandırıldı Gegen Verführung .
İlk iki yarıyılda babasının desteğiyle Brecht Ekim 1918'de askerlik hizmetini ertelemeyi başardı, ancak Augsburg yedek hastanesinde askeri hemşire olarak çağrıldı. O zaman kendi yazdı D istasyonunun şövalyelerine şarkı - mektup dermatoloji anlamına gelir, zührevi hastalıklar için bir istasyondu - ve arkadaş çevresi ile bir kitap çıkardı. Bert Brecht ve arkadaşlarının gitarındaki şarkılar . Kasım Devrimi'nden sonra, Brecht askeri konseyin ve dolayısıyla Augsburg işçi 've askerler' konseyinin bir üyesiydi, ancak hiçbir şekilde üstün olmadı. 9 Ocak 1919'da hizmetini tekrar bitirebildi.
Belirlenen ağ
Brecht, bu süre zarfında Paula Banholzer ile olan aşkını sürdürmüştü ve Ocak 1919'da 17 yaşındaki çocuğun kendisinden hamile olduğu ortaya çıktı. Banholzer'in babası, şimdiye kadar başarısız olan şairle evliliğe inanmadı ve onu, 30 Temmuz 1919'da oğlu Frank'i doğurduğu Allgäu köyü Kimratshofen'e gönderdi. Brecht, Ocak ayından beri yeni bir drama yazıyordu, Spartaküs (daha sonra yeniden adlandırıldı Gece Davulları ). Şubat ayında Lion Feuchtwanger'e oyunun ilk versiyonunu göstermek için gitti. Etkili Feuchtwanger kendini çok olumlu bir şekilde ifade etti ve genç Brecht'in en önemli ve uzun vadeli destekçilerinden biri oldu.
Brecht'in Feuchtwanger'in desteğine sahip olmasına rağmen, başlangıçta sürekli olarak yeniden çalıştığı eserlerinden birinin ne baskısı ne de performansı vardı. 1919'da bir dizi tek perdelik oyun da yazdı. Hochzeit'i öldür (daha sonra başlığı: Die Kleinbürgerhochzeit ), aynı zamanda gerçekleştirilmemiş kalmıştır. 13 Ekim 1919'dan beri en azından USPD gazetesinde tiyatro eleştirileri yazıyor. Der Volkswille Augsburg'da, ancak Augsburg tiyatrosu polemikleri nedeniyle birkaç sorunla karşılaştı ve bu da hakaret sürecine yol açtı. Şubat 1920'de Berlin'e ilk seyahati sırasında Brecht, Münih'teki tanıdıklarını Hedda Kuhn ve yazar ve gazeteci Frank Warschauer (hem şimdi hem de 1921/1922'deki ikinci kalışı sırasında Eislebener Strasse'deki dairesinde kaldığı) ile yeni temaslar kurmak için kullandı. bağlamak. O sıralar Kiepenheuer'de öğretim görevlisi olan Hermann Kasack'a tavsiye Baal herhangi bir sonuç olmadan, özellikle değerliydi.
Kapp Darbesinden sonra Brecht Münih'e döndü. Aralık ayı civarında, şarkıcı Marianne Zoff ile Augsburg's olarak tanıştı. Volkswille tiyatro eleştirmeni ve Paula Banholzer ile ilişkisini bitirmeden onunla yoğun bir aşk ilişkisi başlattı. Zoff'un diğer sevgilisi Oscar Recht ile şiddetli tartışmalara girdi. Hem Zoff hem de Banholzer, 1921'de Brecht tarafından tekrar hamile kaldı, ancak Zoff bir düşük yaptı, Banholzer muhtemelen kürtaj yaptı. Bu arada Brecht, daha sonra adını alacak olan başka bir parça üzerinde çalışıyordu. Şehirlerin Çalılığında, ve ayrıca hepsi satılamayan bir dizi film projesinde. En azından korsanı almayı başardı. hikaye Bargan onu terk ediyor Eylül 1921'de ulusal çapta bilinen dergide Der Neue Merkur .
Özellikle Kasım 1921 ile Nisan 1922 arasında Berlin'e yaptığı ikinci gezide Brecht, Berlin'in kültürel hayatında etkili kişilerle kararlı tanışmalar yaptı. Kiepenheuer-Verlag (hermann Kasack aracılığıyla, genel bir sözleşme ve geçici bir aylık emeklilik sonucu), Verlag Erich Reiss (Klabund aracılığıyla) ve Verlag Paul Cassirer, Alexander Granach, Heinrich George, Eugen Klöpfer ve Werner Krauss, gelecek vadeden oyun yazarı Arnolt Bronnen'i kültür pazarındaki ortak girişimlerde tanıyor ve onunla bağ kuruyor. Bu süre zarfında adının yazılışını da şu şekilde değiştirdi: Bertolt 'şirket' Arnolt Bronnen / Bertolt Brecht için ayırt edici bir marka yaratmak için. A particularly important contact was to be the theater critic of the Berliner Börsen-Courier , Herbert Ihering , who entered since repeatedly publicly for Brecht. A first attempt at directing Bronnen's play Patermord had to be broken off due to violent arguments between Brecht and the actors. On Trude Hesterberg's Wilder stage he appeared as a singer to the guitar with his legend of the dead soldier , causing a scandal He made similar appearances as a 'songwriter', especially at semi-public meetings of the cultural scene. At the end of 1922, Brecht, who had overwhelmed himself, had to go to the Charité for three weeks with a kidney infection .
First successes
In the meantime it had actually succeeded in arranging the first premiere of a Brecht piece in Munich : Drumming in the Night with Otto Falckenberg at the Munich Kammerspiele. Brecht revised the text again in the summer, rehearsals began on August 29, 1922, the premiere took place on September 29, 1922 and was enthusiastically reviewed by Ihering. The following day, the Kammerspiele showed the revue Die Rote Zibebe by Brecht and Valentin in their midnight verim , including Brecht himself as "Klampfenbenke", Klabund, Joachim Ringelnatz (with Kuttel Daddeldu ), Valeska Gert , Karl Valentin and Liesl Karlstadt . Feuchtwanger published an article about Brecht in Das Tage-Buch , Baal was published by Kiepenheuer, the German Theater in Berlin arranged the performance of all Brecht dramas, and Ihering awarded him the Kleist Prize, endowed with 10,000 Reichsmarks . A real “breakout house” had broken out.
During the rehearsals of the drums it had already been found that Marianne Zoff was pregnant again. Brecht, who held a position as a dramaturge and director at the Münchner Kammerspiele from mid-October 1922 , and Marianne Zoff married on November 3, 1922 in Munich. In mid-November, however, he traveled back to Berlin to take part in the rehearsals for the Berlin premiere of drums that night , which took place on December 20th. Before the turn of the year, the first print of the piece was published by Drei Masken Verlag , with the legend of the dead soldier in the appendix. In addition, in March 1923, Brecht finished the grotesque film Mysteries of a Hairdressing Salon together with Erich Engel and Karl Valentin . On March 12, 1923, their daughter Hanne was born in Munich .
In the Thicket of Cities , a version revised at short notice by Brecht, entitled In the Thicket, premiered on May 9, 1923 at the Munich Residenztheater . Caspar Neher was responsible for the set for the first time. While Ihering was again composing hymns of praise, the Nazis were already disturbing the second performance of the piece with stink bombs. The piece was canceled after six performances "because of the opposition in the audience".
Director Brecht
In the following months Brecht made another attempt as a director in Berlin, again together with Bronnen, namely for the bustling theater maker Jo Lherman . He radically shortened the mystery play Pastor Ephraim Magnus by Kleist Prize winner Hans Henny Jahnn under chaotic circumstances and constant quarrels with the actors from seven to two hours, but the premiere on August 23, 1923 was not a success, especially since Lherman's checks turned out to be uncovered. During this time, Brecht met the actress Helene Weigel and began a relationship with her.
From the end of 1923, Brecht concentrated on directing the Münchner Kammerspiele. Together with Lion Feuchtwanger as well as Bernhard Reich and Asja Lacis he arranged an Elizabethan piece by Christopher Marlowe , Edward II , under the title Life of Edward II ingiltere . It was the first directorial work that Brecht was able to successfully complete after John Fuegi, this is where he developed his personal directorial style for the first time, especially since he was able to work with Neher as a set designer. After numerous delays, the edited piece premiered on March 19, 1924 In June the first print of the arrangement with etchings by Neher was published by Kiepenheuer, under Brecht's name, but with the note on page 2: "I wrote this piece with Lion Feuchtwanger." Baal had already been premiered on December 8, 1923 in Leipzig. Brecht had taken part in the rehearsals and made few friends in the process. The play was immediately canceled at the instigation of the Leipzig city council.
In the spring of 1924 Helene Weigel von Brecht was pregnant. Without telling his wife Marianne anything about it, or at all about this affair, Brecht went on vacation with Marianne and Hanne to Capri in April . He also used the opportunity to meet Neher, Reich and Lacis - and to make a flying visit to Florence , where he met Helene Weigel. In June, Brecht first returned to Berlin to advance his business with the Kiepenheuer Verlag. The collection of poems Hauspostille , which he owed Kiepenheuer for almost two years, he edited together with Hermann Kasack, but afterwards again did not send a finished text, but kept the publisher off. At that time there was still talk of Marianne Brecht moving to Berlin (Kiepenheuer had already started looking for an apartment for her) - but Brecht had already reached an agreement with Helene Weigel that he could take over her attic apartment in Berlin . In September 1924 he finally moved to Berlin.
Creative period before exile
He divorced Marianne three years later and married Helene Weigel on April 10, 1929, who gave birth to their second child Barbara on October 28, 1930.
Brecht developed into a staunch communist in the second half of the 1920s and from then on pursued political goals with his works such as the play Mann ist Mann (premiere 1926). But he never joined the KPD . Brecht's reception of Marxism was influenced by both undogmatic and non-party Marxists such as Karl Korsch , Fritz Sternberg and Ernst Bloch, as well as by the official KPD line. From 1926, the formation of his epic theater took place parallel to the development of his political thought. Numerous theater reviews that he wrote in recent years began his criticism of bourgeois German theater and the art of acting. The notes on the opera Rise and Fall of the City of Mahagonny , which Brecht wrote together with Peter Suhrkamp in 1930, are an important theatrical theoretical essay . The collaboration with Kurt Weill in several music-dramatic works was also essential for the development of the epic theater.
Brecht was not only active in the theater, but also in other fields, across all genres and genres. He wrote poems, songs, short stories, novels, short stories and radio plays for the radio. With his works, Brecht wanted to make social structures transparent, especially with regard to their changeability. For him, literary texts had to have a “use value”. He described this in detail in his 1927 Short Report on 400 (Four Hundred) Young Poets .
In collaboration with Kurt Weill, a number of so-called teaching pieces with avant-garde music were created, for example the piece Lindberghflug 1929, the school opera Der Jasager (1930), which he revised after discussions with students from the Karl Marx School (Berlin-Neukölln) and the alternative Der Neinsager added, as well as The measure (also 1930). Bertolt Brecht's collection of poems, published in 1927, consisted of texts that were largely written earlier. In 1928 Brecht celebrated one of the greatest theatrical successes of the Weimar Republic with his Threepenny Opera , set to music by Kurt Weill and premiered on August 31st. In the same year Brecht met Hanns Eisler , who now became the most important composer of his pieces and songs. The acquaintance grew into a close friendship and one of the most important poet-musician partnerships of the 20th century.
Life in exile
In 1930 the National Socialists began to vehemently disrupt Brecht's performances. At the beginning of 1933 a performance of The Measure was interrupted by the police. The organizers were charged with high treason. On February 28 - one day after the Reichstag fire - Brecht left Berlin with his family and friends and fled abroad. His first exile stations were in Prague, Vienna, Zurich, in the early summer of 1933 Carona with Kurt Kläber and Lisa Tetzner and Paris. At the invitation of the writer Karin Michaëlis , Helene Weigel traveled with the children to Denmark on the small island of Thurø near Svendborg . In April 1933, Brecht was on the “black list” drawn up by Wolfgang Herrmann that is why his books were burned by the National Socialists on May 10, 1933 , and all of his works were banned the next day. Brecht was stripped of his German citizenship in 1935 .
In 1933, Brecht set up the DAD agency, the “German Author Service”, in Paris. This was intended to give emigrated writers, in particular his co-author and lover Margarete Steffin , opportunities for publication. Together with Kurt Weill , Brecht developed his first exile piece, the ballet The Seven Deadly Sins , which premiered in July 1933 at the Théâtre des Champs-Elysées. Shortly afterwards, Brecht bought a house in Svendborg (Denmark) and spent the next five years there with his family. In 1938 the life of Galileo originated . In addition to dramas, Brecht also wrote articles for several émigré magazines in Prague, Paris and Amsterdam. In 1939 he left Denmark, lived in a farmhouse in Lidingö near Stockholm for a year and in April 1940 in Helsinki. During the summer stay in Marlebäck in 1940 , where the family had been invited by the Finnish writer Hella Wuolijoki , Brecht wrote the play Mr. Puntila and his servant Matti , based on a text by Wuolijoki , which was only premiered on June 5, 1948 in Zurich. In the summer of 1940 he began working with Wuolijoki on the unfinished piece Die Judith by Shimoda based on a template by Yuzo Yamamoto.
It was not until May 1941 that Brecht received his entry visa to the USA and was able to travel with his family by ship to Santa Monica in California via Moscow and Vladivostok . He lived there for five years, from 1942 to 1947, at 1063 26th Street, just outside Hollywood . He envisioned working as a successful screenwriter in the film business but this did not happen at first because of his aversion to the USA and its isolation. He had hardly any opportunities for literary or political work and described himself in view of the disinterest of the Americans as a "teacher without students". With Charles Laughton , who later played the lead role in Brecht's only theater work in American exile, he translated his play The Life of Galileo , which premiered in July 1947 at the Coronet Theater in Beverly Hills . The original version was premiered on September 9, 1943 in the Schauspielhaus Zurich .
After the USA entered the war, Brecht had to register as an " enemy alien " in 1942 and was monitored by the FBI. Suspected of being a member of a communist party, he was questioned by the Amerikan Karşıtı Faaliyetler Komitesi on October 30, 1947 . When asked whether he had ever been a member of the Communist Party or was still present, Brecht answered “no” and added that he was also not a member of a Communist Party in Germany. A day later he traveled to Paris and shortly afterwards on November 5th to Zurich. He stayed there for a year, since Switzerland was the only country for which he was granted a residence permit He was forbidden from entering West Germany - the American zone of occupation. In February 1948, Brecht's version of Antigone des Sophocles was premiered in the Chur City Theater.
Return to Berlin
Sounding out the situation
Shortly after the war, Brecht was urged by friends to come back to Germany and stage his plays himself. However, he waited in Zurich and sounded out the situation. When several theaters were reopened in the Soviet occupation zone in 1948 and the “German Theater” and the Volksbühne resumed work in Berlin , he traveled from Zurich via Prague to Berlin in October 1948 at the invitation of the Kulturbund for the democratic renewal of Germany . He was still prohibited from entering the western occupied areas of Germany. When he arrived in East Berlin, he quickly made contact with important artists and functionaries. The fact that Alexander Dymschitz, an admirer of Brecht's works, sat in the Soviet military administration should also prove to be beneficial for him. The reunion with Jacob Walcher , whose political judgment Brecht always trusted to a particular degree, was a great pleasure for Brecht, as he had now found the expert with whom he could discuss the political constellations. Brecht initially abstained from making political statements in public. As early as January, Brecht in Switzerland expressed his skepticism about developments in Germany.
“It is clear from everything that Germany has not yet grasped its crisis. The daily grief, the lack of everything, the circular movement of all processes, keep the criticism in the symptomatic. Carry on is the watchword. It is postponed and it is suppressed. Everything fears tearing, without which building is impossible. "
Although Brecht was not granted any far-reaching privileges during his stay in Berlin, negotiations did take place with publishers. After some hesitation, he arranged his publishing affairs: The experiments ve collected works were to be published by Peter Suhrkamp , the GDR-Aufbau Verlag was also to receive a license for them, and the rights for the stage works remained with Reiss-Verlag in Basel. The Aufbau-Verlag became interested in Brecht's poetry at an early stage.
Brecht found it important to regain a foothold in the theater business. He immediately accepted an offer by Wolfgang Langhoff to stage his own plays at the Deutsches Theater. This also achieved an important goal of his Berlin friends, to tie the artist to a Berlin theater. Together with Erich Engel , Brecht staged the play Mother Courage and Her Children . The premiere on January 11, 1949 was an extraordinary success for Brecht, Engel and the leading actress Weigel, especially because of Brecht's theory of epic theater. On the one hand, the production was praised in the press, on the other hand, later conflicts with the cultural officials became apparent. Terms such as “decadence alien to the people”, still tagged with question marks, appeared in public, apparently in the expectation that the formalism debate of Zhdanov in the USSR in 1948 would inevitably reach the arts and culture of the GDR .
In February 1949, Brecht returned briefly to Zurich to apply for a permanent residence permit, as Berlin was not immediately his first choice. However, the approval was denied. Brecht also tried to win actors and directors for his upcoming work in Berlin. At the same time he conducted extensive studies on the history of the Paris Commune . The text of the play Die Tage der Commune (a revision of Nordahl Grieg's Die Niederlage ) was ready in April 1949, but Brecht was dissatisfied with what had been achieved and initially postponed the production. When he finally left Zurich on May 4, 1949, he had signed contracts with Therese Giehse , Benno Besson and Teo Otto , among others . Previously, Brecht, who had become a stateless person through expatriation in 1935 , with the intention of creating a version of Jedermann , had approached the director of the Salzburg Festival Gottfried von Eine in April 1949 and at the same time pointed out the original nationality of his wife Helene Weigel the Austrian citizenship requests. In August 1949 he moved to one in Salzburg and began working on Jedermann. At the intercession of one and numerous Austrian cultural workers who expected an enrichment of the local cultural life, the Salzburg provincial government granted Brecht and Weigel the desired citizenship on April 12, 1950. In the GDR, the authorities from then on listed Brecht and Weigel as German and Austrian citizens. In Austria, Brecht met with criticism the following year. He left the country in 1950 without ending Jedermann . As the originator of naturalization, one lost his post at the Salzburg Festival.
A separate ensemble
While Brecht was in Switzerland, Helene Weigel had arranged everything necessary to be able to found Brecht's own ensemble. Wilhelm Pieck , Otto Grotewohl and, on the part of SMAD, Alexander Dymschitz had supported the project to the best of their ability. On April 29, 1949, the responsible government agency was informed of the decision by the SED Politburo to found a “Helene Weigel Ensemble” with the stipulation that the game would start on September 1, 1949. The appointment of Helene Weigel as ensemble leader only had advantages for Brecht. On the one hand, he did not have to deal with the bureaucracy of the theater business, but on the other hand he could also be sure that Weigel would not force him to compromise through his own ambition. In the first few years, the concept of working together between talented actors and directors from the exile scene and young talents from Germany seemed to work, but the Cold War and the debate about Brecht's epic theater soon had an impact in this area too. Agreements could not be kept, artists such as Peter Lorre expected by Brecht did not come to Berlin. Other artists, such as Teo Otto, who were confronted with allegations of formalism, ended the collaboration.
Theater work in the GDR
When a new academy of the arts was to be brought into being with the founding of the GDR in 1949 , Brecht tried to bring his ideas into play: “In any case, our academy should be productive and not just representative.” He also brought up the subject of “master students " into the conversation. In the now renamed Berliner Ensemble , Brecht often and happily surrounded himself with students such as Benno Besson , Peter Palitzsch , Carl Weber and Egon Monk . At the beginning of 1950 Brecht turned to the play Der Hofmeister by the “Sturm und Drang” poet Jakob Michael Reinhold Lenz , for which he felt great sympathy throughout his life. The premiere of his adaptation took place on April 15, 1950, it was the greatest success of the ensemble during Brecht's lifetime, and it was here that the public saw him for the first time as a director.
In the early 1950s have been taken by the SED important policy decisions, as was the construction of socialism as the fundamental duty [. ] olmak . At the same time, the debate about formalism in art became more acute. Brecht acted cautiously here and did not get involved in a theoretical discussion. He rather took the path of small steps and prepared his audience for the “didactic theater” he wanted with the new production of Die Mutter in 1950/1951. In the rather admonishing and benevolent criticism that began with this staging, Brecht's special role that he enjoyed in the GDR art world became clear once again. Other artists like Paul Dessau felt the formalism allegations of the functionaries much more clearly. However, Brecht's libretto for the opera The Condemnation of Lucullus , whose “test performance” took place on March 17, 1951 under the title The Interrogation of Lucullus , also got into the dispute. A failure should apparently be organized through the targeted allocation of cards by the Ministry of National Education. The plan failed completely. In the following discussions about the play, in which the highest state officials took part, Brecht acted skillfully, always looking for a compromise. On October 7, 1951, Brecht received the national prize of the GDR first class. With his works, Brecht had helped “to lead the struggle for peace and progress and for a happy future for mankind”. In 1952 he had a production of Urfaust with young actors in Potsdam - outside of Berlin - a practice that he practiced even more often. On July 2, 1952, Brecht and Helene Weigel moved into a house in Buckow . Not without pride he declared: "I now belong to a new class - the tenants." ()
Brecht's reactions to June 17, 1953
When there were mass protests by GDR workers in Berlin on June 17, 1953 , on the same day Brecht expressed his “solidarity with the Socialist Unity Party of Germany” in a concise letter to Walter Ulbricht , but at the same time formulated the expectation of a “debate with the masses on the pace of socialist construction ”. On the same day, Brecht sent further short solidarity addresses to Wladimir Semjonow ("unbreakable friendship with the Soviet Union") and to Otto Grotewohl and Gustav Just with the offer of contributing to the current radio program.
Brecht analyzed the situation at the same time in an unpublished typescript as follows: “The demonstrations of June 17th showed the dissatisfaction of a considerable part of the Berlin working class with a number of unsuccessful economic measures. Organized fascist elements tried to abuse this discontent for their bloody ends. For several hours Berlin was on the brink of a Third World War . It is only thanks to the rapid and safe intervention of Soviet troops that these attempts were foiled. It was evident that the intervention of the Soviet troops was by no means directed against the workers' demonstrations. It was apparently directed exclusively against attempts to ignite a new world fire. It is now up to each individual to help the government eradicate the mistakes that have created discontent and threaten our undoubtedly great social achievements. "
Brecht saw the cause of the strikes in the government's attempt to "increase production" by raising labor standards without adequate consideration. The artists were functionalized as propagandists for this project: “The artists were given a high standard of living and the workers were promised it.” Brecht saw a real change in the sphere of production as an alternative.
Brecht had closed his letter to Ulbricht with an address of solidarity for the party, which for some biographers was a mere polite phrase. The government published in Neues Deutschland on June 21, 1953, however, only its affiliation with the party, which permanently discredited Brecht. Brecht tried to correct the impression made by the published part of the letter. Under the heading For Fascists There Can Be No Mercy , Brecht, along with other authors, took a position in the New Germany of June 23, 1953. In addition to a legitimizing introduction, which cited the abuse of the demonstrations "for warlike purposes", he again called for a "big debate" with the workers "who demonstrated with justified dissatisfaction". In October 1953, Brecht tried to distribute the complete letter to Ulbricht through journalists.
“At that time a world collapsed for Brecht. He was shocked and horrified. Eyewitnesses report that they saw him downright helpless at the time For a long time he carried a copy of the fateful letter with him and showed it to friends and acquaintances to justify himself. But it was too late. Suddenly the West German theaters, the most loyal ones he had next to his own, removed his plays from the repertoire, and it took a long time for this boycott to loosen up again. "
Ronald Gray found in Brecht's behavior the figure of Galileo Galilei , whom Brecht himself had designed in literary terms: the chameleon-like verbal adaptation to the regime enabled him to pursue his real interests. Walter Muschg reflected on Brecht's unclear behavior with reference to the double life of the Brecht character Shen-Te from The Good Man of Sezuan :
“The one who remained free from the cowardice and stupidity of the time led the double life represented by 'The Good Man of Sezuan' and tainted himself with concessions in order to be able to keep himself up. It did not help him that the verses he provided for official occasions, intentionally or not, were astonishingly bad Schweyk's cunning in dealing with the dictatorship could not calm him down. He had to feel like a ghost of himself because, too proud to flee, he persevered under the flag that had long since become questionable to him. Only a better end to the war could have saved him from this predicament. He wasn't a traitor, but a prisoner. He became an outsider again, his face took on a corpse-like appearance. The worst abuse of his person was the embezzlement of his critical position on the suppression of the Berlin June uprising of 1953, of which the public only got to see the binding final formula. After his early death, which is probably related to the grief over it, poems came to light that show what he suffered. "
In his Brecht biography Brecht & Co. , John Fuegi analyzes Brecht's reactions differently . Brecht himself was under pressure during this time and fought to take over the theater on Schiffbauerdamm . His reference to CIA provocateurs shows his fundamental misinterpretation of the situation. "The GDR government had lost contact with the workers, and that also applied to Brecht." In addition to the letter cited above, Brecht had also sent further solidarity addresses to Vladimir Semjonow and Otto Grotewohl. Brecht also did not react to protests by a worker in the Berliner Ensemble against the low wages of around 350 marks net, although he had received a salary of 3000 marks at the theater alone.
In the poetic reflection of the events in July / August 1953, Brecht took a clearly distant attitude towards the GDR government, which he articulated in the Buckower Elegies in the poem The Solution, among other things .
After the June 17th uprising
Let the secretary of the Writers' Union
Hand out leaflets in Stalinallee
On which it was read that the people
I forfeited the government's trust
And only by doing double the work
Could recapture. If it were there
Not easier, the government
Dissolved the people and
Chose another?
The kind of discussion Brecht had wished for did not materialize he withdrew from the fruitless debates that followed. From July to September 1953, Brecht worked mainly in Buckow on the poems of the Buckower Elegies and on the play Turandot or the Congress of the White Washer . During this time, Brecht also experienced several personal crises in connection with his constantly changing love affairs. Helene Weigel temporarily moved alone to Reinhardstrasse 1, Brecht in a backyard building at Chausseestrasse 125. His long-time loyal companion Ruth Berlau was now increasingly a burden for Brecht, especially since she only carried out her work in the ensemble sporadically.
The last few years
In January 1954 the Ministry of Culture of the GDR was founded, Johannes R. Becher was appointed minister and Brecht was appointed to the artistic advisory board. The old administrative structures were dissolved. This was supposed to finally eliminate the ubiquitous tension between the artists and the state officials. kavramı formalism disappeared from the debates. Brecht welcomed the changes and called on his fellow artists to take advantage of the new opportunities. On March 19, 1954, Brecht and his staff opened the Theater am Schiffbauerdamm with an adaptation of Molière's Don Juan . Against the background of the ever worsening East-West confrontation, Brecht took part in discussion evenings in West Berlin in 1955 and published his war primer . On December 21, 1954, Brecht was awarded the International Stalin Peace Prize, which was presented to him on May 25, 1955 in the Moscow Kremlin. Brecht continued to have ideas and plans for new pieces, which he increasingly delegated to his staff. In June 1954, Brecht was appointed Vice President of the German Academy of the Arts. Brecht also did a huge amount of work in the last years of his life: two productions per year as a director, participation in almost all productions by other directors of the Berliner Ensemble as well as all kinds of literary work. With two guest performances, in 1954 with Mother Courage and in 1955 with The Caucasian Chalk Circle in Paris , Brecht's ensemble has now made its international breakthrough. The triumphant success signaled to every theater official: Brecht can be staged without taking a risk.
Archive for the History of Quantum Physics, 1898-1950 (bulk) 1898-1950
Physicist. From the description of K.T. Compton speeches, 1939-1952. (Bilinmeyen). WorldCat record id: 83457426 Karl Taylor Compton (b. Sept. 14, 1887, Wooster, Ohio-d. June 22, 1954, New York City), prominent American physicist and president of the Massachusetts Institute of Technology from 1930 to 1948. From the description of Compton, K. T. (Karl Taylor), 1887-1954 (U.S. National Archives and Records Administration). naId: 10570905 .
Curie, Marie, 1867-1934
Marie Curie (b. November 7, 1867, Warsaw, Poland-d. July 4, 1934, Passy, Haute-Savoie, France), nuclear physics and chemist and research of radioactivity. She won the Nobel Prize for physics (with Pierre Curie) in 1903, and again for chemistry in 1911. She discovered polonium and radium. .
American Academy of Arts and Sciences
The American Academy of Arts and Sciences was chartered by the legislature of Massachusetts in 1780 and is the second oldest learned society in the U.S. Among its incorporators were James Bowdoin, John Adams, Samuel Adams, and John Hancock. From the description of Records of the American Academy of Arts and Sciences, 1775-1800 (inclusive). (Harvard University). WorldCat record id: 122413111 .
Harvard Üniversitesi
Harvard College was founded by a vote of the Great and General Court of Massachusetts on October 28, 1636 that allocated “400£ towards a schoale or colledge.” Subsequent legislative acts established the Board of Overseers, but it was the Charter of 1650 that created the Harvard Corporation as the College's primary governing board and defined its composition and authority. The College Charter became a contentious target for College officials, the Massachusetts Governor and General C.
American Philosophical Society
Benjamin Franklin founded the American Philosophical Society in 1743 in Philadelphia, patterning it after the Royal Society of London. It's purpose was the promotion of the study of science and the practical arts of agriculture, engineering trades, and manufactures. Subjects of today's "philosophy" were generally excluded from the societies of the 17th and 18th centuries and the word "philosophy" meant to them "love of knowledge," and was essentially the equivalent of today's "science." Interest.
American Institute of Physics
Physicist. High Energy Radiation Section, National Bureau of Standards, 1949-1962 Chief, Radiation Physics Division, 1962-1966 Director, American Institute of Physics, 1966-1986. From the description of The story of the American Institute of Physics, 1967-1987. (Bilinmeyen). WorldCat record id: 154305950 The American Institute of Physics (AIP) is a not-for-profit membership corporation chartered in New York State in 1931 for the purpose of promoting the advancement and diffus.
Oxford Üniversitesi
University of Oxford From the guide to the University of Oxford Musical Exercises, 1890, (Bodleian Library, University of Oxford) Not applicable. From the guide to the Typescript Theses, 1910-55, (Bodleian Library, University of Oxford) Rev. Samuel Myles graduated from Harvard College in 1684. From the description of Diploma : manuscript, 1693 July 14. (Harvard University). WorldCat record id: 612804731 .
Bohr, Niels, 1885-1962
Niels Bohr was a Danish physicist who made tremendous contributions to his field, transforming accepted notions of atomic structure, helping to develop nuclear fission, and advocating for international cooperation in crafting responsible nuclear policy. Bohr was born in Copenhagen in 1885 into a family that encouraged his academic pursuits. Christian Bohr, his father, was professor of physiology at the University of Copenhagen. Bohr credited his father for awakening hi.