Pink Floyd hayranları toplanın… Size anlatacak bir hikayemiz var.
Pink Floyd’un zamanın ötesinde şarkılarından biri olan “Comfortably Numb”, değişen bir hayatı ve birebir yaşanmışlığı anlatır… İşte karşınızda bu anlamlı şarkının etkileyici hikayesi.
Not: Şarkı eşliğinde okumanız tavsiye edilir.
Syd Barrett, bu bağımlılığı yüzünden grubun geri kalanından giderek daha fazla kopar; uzaklaşır. Sonunda bir akşam olaylar patlama noktasına gelir; bu patlama ise, David Gilmour’ın gruba katılmasına ve bu özel şarkının yazılmasına neden olur.
Odasına bakarlar ve onun cenin pozisyonunda orada yatmakta olduğunu görürler. Barret’ı kendine getirmeye çalışırlar ama nafile.
Kendinden geçmiş bir halde buldukları grup arkadaşlarını zar zor ayağa kaldırdıktan sonra gitarını boynuna asarlar ve doğru sahneye…
Doktor, Barret’a LSD yüzünden gördüğü halisünasyonları yok edecek bir iğne yapar.
Barret, stüdyo kayıtları sırasında sürekli zorluk çıkarır. Hatta bazen riffleri tersinden yazdığı bile olur…
Arkadaki rüyaya benzeyen altyapı bunu kanıtlar niteliktedir.
Merhaba?
Orada kimse var mı?
Beni duyuyorsan, başını salla.
Sesim geliyor mu sana?
Haydi, ses versene.
Duyduğuma göre, keyifsizmişsin.
Eh, ben acını azaltabilirim;
Seni tekrar ayağa kaldırabilirim.
Rahatla.
Önce, biraz bilgi gerek bana.
Basit olandan başlayalım:
Göstersene, neresi acıyor?
Acı yok artık, geri çekiliyorsun,
Uzaklaşan bir geminin ufuktaki dumanı misali.
Yavaş yavaş kendine geliyorsun.
Dudakların kımıldıyor, ama duyamıyorum söylediğini.
Çocukken, bir seferinde ateşim çıkmıştı,
Ellerim sanki iki balondan ibaret gibiydi.
Şimdi o duyguyu tekrar hissediyorum;
Bunu ben anlatamam, anlamazdın sen de.
Öyle biri değilim ben;
Huzurla hissizleştim ben, zaman geçtikçe.
Pekala.
Küçük bir batma hissedeceksin.
Daha fazla acı hissetmeyecek— Aaaaaahhhhh!
Fakat biraz miden bulanabilir.
Ayağa kalkabiliyor musun?
Sanırım işe yarıyor. Güzel.
Bu idare eder konser sırasında seni,
Haydi kalk, gitme zamanı geldi.
Acı yok artık, geri çekiliyorsun,
Uzaklaşan bir geminin ufuktaki dumanı misali.
Yavaş yavaş kendine geliyorsun.
Dudakların kımıldıyor ama, duyamıyorum söylediğini.
Çocukken, bir seferinde anlık bir bakış yakalamıştım,
gözümün ucuyla.
Bakmak için döndüm; fakat yoktu orada.
Şu anda net bir anı değil bu kafamda;
çocuk büyüdü, sona erdi rüya.
Huzurla hissizleştim ben, geçen zamanda.
Kaynak: listelist