İstanbul'da evlendirilecek kimse kalmayınca otobüsle Ankara'ya, Meltem'i evlendirmeye yollandık. Önceden derin bir araştırma yaptığımdan ve Kamil Koç'un rahat hatlarında her koltukta emniyet kemeri olduğunu öğrendiğimden içim rahattı. Muavinlerin ve diğer yolcuların şaşkın bakışları eşliğinde oto koltuğumuzu otobüse monte ettik. 5,5 saat boyunca ben kulaklığımı takıp film izledim; Tuna kâh etrafı izledi, kâh uyudu-uyandı. Uçakla seyahatten milyon kat daha konforlu bir yolculuktu. İncir Reçeli filmini ve bir de Roman Polanski ile ilgili bir belgeselin ilk 1 saatini izleyebildim.
Ankara dönüşü arabayla Antalya'ya; ordan da uçakla İzmir'e döndük. 3 yaş sonrası gerçekten çok çok farklıymış. Artık her gittiğimiz yerde rahatlıkla uykuya dalan, düğünlerden eve geç dönüp geç yatınca geç kalkan, eskisi gibi sabahın köründe hortlamayan, ne dediğimi gayet net anlayan ve genelde kurallara uyan, kendi valizini taşıyan, bana yardım eden bir çocuk oldu Tuna. Çok değil geçen kış yaptığımız İstanbul gezisinin kabus gibi olduğunu hatırlayınca bu geldiğimiz nokta bir mucize. 0-3 yaş gerçekten bir başka devirmiş, 3 yaş sonrası bambaşka.