Gençliğimin en canlı anılarından biri SAT puanlarımı aldığım gün. Onları genç olarak almıştım, bu yüzden sonuçtan memnun olmasaydım onları tekrarlamak için zamanım olurdu. Ama posta kutusunun önünde durup zarfı açtığımda, bu endişe buharlaştı. Puanlarım umduğumdan bile yüksekti.
En önemlisi, kardeşiminkinden daha yüksekti.
Ağabeyim mükemmel bir öğrenciydi. Her ileri sınıftaydı, tüm bursları kazandı, kolayca sınıf birincisi oldu. Ve bütün bunları, en ince ayrıntısına kadar biliyordum, çünkü bütün çocukluğumu onun başarılarını saymakla geçirdim — ve sonra onun yaşına geldiğimde her birine uyduğumdan emin olmak için.
Babama nasıl yaptığımı anlatmak için, puanlarım elimde çırpınarak kapıdan içeri girdim.
“Bu oldukça iyi!" dedi bana. "Neredeyse kardeşin kadar iyi.”
İşte o zaman anladım: Kardeşimle rekabet etmeye çalışmaktan bıktım. Ne anlamı vardı?
Bu yüzden tüm izlerini vurmaya çalışmak yerine, vazgeçmeye başladım. Matematikte harikaydı, ben de matematiği bıraktım. Kimya bölümünden mezun olduğu için fizik bilimlerinden tamamen kaçındım. Doğruca yüksek lisans okuluna gitti, ben de bir iş bulmaya karar verdim. Oynamazsan kaybedemezsin, diye düşündüm.
Yirmi yıl sonra, artık Sat'lerin var olması gerektiğine bile inanmıyorum ve babamın karşılaştırmasının sadece gerçek anlamda yanlış olmadığını, aynı zamanda oldukça zararlı bir ebeveynlik seçimi olduğunu görebiliyorum. Ama her şeyden çok, kendimin o genç hali için üzülüyorum. Matematiği çok severdi. Başka bir çıkış yolu göremiyordu. ya hep ya hiçti. Yarışın ya da çıkın.
Bu yüzden istifa etti.
Kadınların hırslarını kaybetmeleriyle ilgili başka bir makale her okuduğumda bu anıyı düşünüyorum.
Geçtiğimiz iki yıl içinde, kusursuz bir şekilde markalı bir şirketin dümeninde her zaman kusursuz giyimli (ve tipik olarak beyaz, bdt, düz, ince) bir kadın olan girlboss için nefessiz övgüden, ölümünü kutlayan ve bunu etiketleyen bir dizi makaleye gittik. hırs karşıtı çağ.
Girlboss döneminin sonunu yas tutmuyorum — "gaslight, gatekeep, girlboss" eğiliminde çok fazla gerçek vardı. Ama kendimi merak ederken buluyorum: bu reddedilmenin ötesinde ne var?
Hırsımızı şimdi nereye koyacağız?
Bu son zamanlarda cevaplanması zor bir soruydu, birçoğumuz sadece zorlu işler ya da bitmeyen bir salgınla değil, aynı zamanda amansız ve eşitsiz ebeveynlik sorumlulukları, üreme haklarının geri alınması ve yaygın bir küresel kıyamet duygusuyla teşvik edilen kemik derinliğinde bir tükenmişliğe sıkışıp kalmışken. Yıllarca çabalayan, ağ kuran ve çabalayan kadınların — yalnızca küresel bir kriz sırasında toplum tarafından terk edilmiş hissetmek için — sınırlarına ulaşmaları şaşırtıcı değil.
Ancak, bu anı iş sınırlarını sıfırlamak, kariyerlerinin dışında bir anlam bulmak ve kimliklerini şirketlerinden ayırmak için kullanan insanları kutladığım kadar, gördüklerimin bir kısmından da endişe duyuyorum — ve biraz da üzücü. Çünkü fark ettiğim şey sadece insanların koşuşturma kültüründen ve hiper kapitalist değerlerden vazgeçmeleri değil.
Akranlarımın çoğunun sinizm içinde sıkışıp kaldığını görüyorum, artık hiçbir şey için çaba göstermemeleri gerektiğini hissediyorum.
Gençliğimi görüyorum, statükodan kurtulmak için o kadar çaresizim ki, ona neşe getiren şeyleri reddetti.
Kızı gerçekte olduğundan daha büyük ve daha kötü bir şey yapan kimdi ve bunu feminizmin suçu yapan kimdi?
- Moira Donegan, "Kız Kozu Neydi?”
Moira Donegan bu hafta girlboss tepkisini yayınladığında bunu yazmanın yarısındaydım. Benim gibi, tüm bu parçalardan rahatsız oldu. Kız patronunun düşüşünü kutladı.:
En kötüsü, kızın reddedilmesiboss, çürük bir antikapitalizm kostümü giymiş, sade, oldukça yaratıcı olmayan bir kadın düşmanlığı biçimine benziyordu. Girlboss'un aralıksız eleştirisi, iktidarın kendisinin anlamlı bir eleştirisini mi temsil ediyordu, yoksa bu gücün bir kısmının kadınlar tarafından tutulduğu gerçeğinden sadece ince örtülü bir rahatsızlık mıydı?
Donegan'ın görüşüne göre, girlboss ile ilgili asıl sorun onun hırsı değildi. Bu, “maddi güvenlikten ziyade kişisel yerine getirme meselesi olarak" ücretli çalışmanın çerçevelenmesiydi." Diye devam ediyor:
Hem kadınlar hem de erkekler için ücretli işlerin çoğu sıkıcıdır, etik ifadeden yoksundur ve düşük ücretlidir. Olağanüstü derecede şanslı olmadığınız veya zaten çok zengin olmadığınız sürece, ücretli işiniz muhtemelen hayatınıza tam bir anlam vermeyecektir.
Tam anlamı, hayır. Ama işinizde anlam bulmanın çok nadir olduğuna katılmıyorum. Gerçek şu ki, birçok insan için — özellikle de sadece profesyonel sınıftakiler için olmasa da — seçtiğimiz iş kişisel yerine getirmemize önemli ölçüde katkıda bulunuyor.
İşimde, günlük olarak kodlarının hayata bir şeyler getirmesini izlemekten büyük keyif alan ya da tasarım uygulamalarında kullanıcıları savunarak derinden tatmin olmuş hisseden insanlarla konuşuyorum. İçerik tasarımcısı olan insanlar, hem yazmayı sevdikleri hem de jargon ve iş dünyasını sade bir dile dönüştürme konusunda kendilerini iyi hissettikleri için. Ağırlıklı olarak kadın olan bu insanlar maddi koşullarını önemsiyorlar — ve genellikle karşılaştıkları eşitsizliklerin derinden farkındalar. Ama onları sabah yataktan kaldıran tek şey bu değil.
Bunun Donegan'ın kendisi için de geçerli olduğuna eminim: hiç kimse para için feminist bir yazar olmaz. İşinden maaş çekinden başka bir şey almasaydı, internetteki yabancılar tarafından bağırılmaktan daha kolay bir yol seçeceğinden şüpheleniyorum.
Daha fazla kadına, en yüksek benliklerinin ancak kariyer basamaklarının en üstünde bulunabileceğini öğretmekle ilgilenmiyorum. Onlardan önce gelen erkeklerle aynı zehirli ve sömürücü oyun kitaplarını takip ederken mükemmel kılıf elbiseler giyen ve makyajsız makyaj yapan daha fazla CEO hiçbir şeyi düzeltmeyecek. Kız çocuğu ölü kalabilir.
Ama ilgilendiğim şey, hırs ve anlam üzerine daha nüanslı bir bakış açısı keşfetmek. Çünkü işin ya her şeyi tüketen bir tutku ya da maaştan fazlası olması gerektiğine inanmıyorum.
Kadınlardan iki boktan seçenek arasından seçim yapmalarını istemek konusunda feminist bir şey yok. Kadınları dünyaya yaptıkları işin bir anlamı olmadığına ikna etmede feminist bir şey yoktur.
Aslında, bunun zihinsel ve duygusal sağlığımıza gerçekten zararlı olduğunu iddia ediyorum. İşteki her şey anlamsızsa, karar vermek imkansız ve yorucudur. Nasıl seçersiniz? Hedefleriniz olmadığında, nasıl büyümek istediğinize dair hiçbir fikriniz olmadığında nereye odaklanacağınıza veya hangi fırsatları değerlendireceğinize nasıl karar verebilirsiniz?
Günden güne dümensiz hissetmek inanılmaz derecede yorucu. Daha da kötüsü, bu tükenme sizi sadece başkalarının önceliklerini benimsemeye açık bırakacaktır. İnsanları memnun etmek yerine - bir kız gibi sevindirmek - öne geçebilmeniz için iyilik yapmak yerine - insanları memnun edersiniz, çünkü bu gerçekten ne istediğinizi düşünmekten kaçınmayı kolaylaştırır.
Fark ettiğimiz tek hırs maddi güvenliğimizi artıran şey olduğunda, fiyat doğru olduğu sürece değerlerimizi hesaba katmadan da kararlar alırız. İnan bana, bu yaklaşımı deneyen birçok kadınla çalıştım — ve birkaç yıl sonra uyuşmuş ve kendinden nefret dolu uyandım.
İş kültürü yapısal sorunlarla doludur ve anlam bulmak için yapılan bireysel müdahaleler bunu değiştirmeyecektir. Ama bu aynı zamanda senin hayatın hakkında konuşuyoruz. Günlerinin çoğunu geçirdiğin yerde kendini nasıl canlı hissedeceğini bulsan iyi edersin.
Yine de reddettiğimiz şey sayesinde pek bir anlam bulma eğiliminde değiliz. Onu seçtiklerimizle buluruz.
Bunu, en çok neye yönelmek istediğimizi sormamıza izin verdiğimizde buluruz, sadece nelerden uzaklaştığımızı değil.
Ve evet, bu muhtemelen önceliklerimizi iş dışındaki şeylere yeniden yönlendirmeyi içerir: aileler, topluluklar, nedenler. Ama biz işteyken kendimizi yönlendirmek için de çok anlamlı yerler var. Daha iyi bir işbirlikçi veya yönetici olmak gibi. Ya da yeni bir konu ya da teknik hakkındaki merakımızı takip etmek. Ya da zanaatımızda ustalık duygusu yaratmak.
Bunların her biri bize anlam kazandırabilir, günlerimizi daha az yorucu hale getirebilir ve iş dışı yaşamlarımız için bizi daha fazla enerji ile bırakabilir.
Kusurlu bir sistemde gerçekleştirildiklerinde bile.
Özgürlük istediğim için kardeşimle yarışmayı bıraktım. Ama sadece onun yolunu reddetmek bana bunu vermedi. Aslında, bana tam tersini verdi: Yaptığım şeyin yeterince iyi olduğuna dair kronik şüphe içinde yaşadım. Seçimlerimin geçerli olduğunu teyit etmek istedim.
Başkasının yaşam ölçütünü çöpe atmıştım. Ama kendiminkini bulmam yıllar aldı. Bu yüzden çalışmalarımın çoğunu diğer insanların kendi ilişkilerini hırsla bulmalarına yardım etmeye yönelttim. Hepimiz hayatımız boyunca daha fazla acente hissetmeyi hak ediyoruz.
Aldığım son matematik dersi, lise son sınıfımın sonbaharında Calculus 3'tü. Çok zordu. Bir gün tekrar almayı çok isterim.