Uzay turizmi önümüzdeki 20 yıl içinde ya da daha erken bir zamanda gerçekleşecek. Yolcu uzayları, Dünya'nın yörüngesinde ya da ötesinde, ay yolculuğuna çıkacak. Ama orbital Outfitters adında bir şirkete göre, eğlenmek sadece yarısı eğlenceli. Eski NASA cerrahı Jonathan Clark ve işadamı Rick Tumlinson, O.O. Şimdiye kadarki en ekstrem sporu ve ilk uzay sporunu icat etti: uzay dalışı. Bu, Dünya'nın atmosferinin yukarısındaki yüzeyden geriye doğru havaya uçmayı gerektirecektir.
Şirket, şu andan itibaren on yıl sürecek bir iş başlangıcını amaçlayan bir gezegensel dalışı mümkün kılacak gerekli ekipmanı (ve ayrıca güvenli) geliştirmeye çalışıyor. Şirketin ilk büyük engeli (2009'da göstermeyi umuyordu), mevcut dünya paraşütle atlama rekorunu kırmak - 1960 yılında Col. Joe Kittinger tarafından 108.200 metre (31.333 metre) - 120.000 feet'lik bir dalışla (36,576 metre). Bir sonraki büyük hedefi, 60 mil (96.5 kilometrelik), suborbital dalışı denemek olurdu; ama onların nihai amacı yörüngeden bir dalıştır.
İşte nasıl çalışır: Uzay-dalgıcı, en son teknoloji ürünü bir uzay giysisi taşıyan bir yolcu roketinin açık güvertesinde bir tutma alanına koşarak uzaya fırlatılır. Normalde, skydivers koşum takımlarını geri alır ve 30.000 feet (9,144 metre) civarında açık bir uçaktan fırlar. Uzay-dalgıcı, 150 mil (241.4 kilometre) yükseklikte, uzayın karanlık genişliğine girerdi. Karşılaştırma için, Los Angeles'tan atlamak ve San Diego'da bitmek gibi bir şey.
Sonraki yedi dakika boyunca, dalgıç, saatte 2.500 mil hıza (saatte 4.023 kilometre) ulaşır. Bu eşiğe ulaşıldığında dalgıcın özel olarak tasarlanmış elbisesi deşarj olur. dere oluğu (Düşüşünü yavaşlatmak için tasarlanmış bir paraşüt), inişin istikrara kavuşması ve yerin atmosferine yeniden giriş yapılarak alanın vakum benzeri etkileriyle mücadele etmek için. Yerin yaklaşık 3.000 feet (914.4 metre) üzerinde, iç atmosfere ulaşıldığında, düşen hız, saatte 120 mil (saatte 193,1 kilometre) gibi yavaş bir hıza düşer. Daha sonra geleneksel bir paraşüt açılır ve uzay yolcusu yere güvenli bir şekilde yüzer.
Başka bir deyişle, uzay dalgası, göktaşlarının çoğu yanmak ve girişte parçalanmak dışında, uzaydan ve Dünya'nın atmosferine karışan bir meteor gibidir. Bir insanın başına gelmek, spora karşı büyük bir caydırıcı olurdu, ama Jonathan Clark bunun bir endişe olamayacağı teorisine dayanıyor. Termal kaplamalar, iyi bir oksijen kaynağı ve aerodinamik ısı kalkanı gibi uygun korumanın dalgıç koruyacağına inanıyor. Ayrıca, insan vücudunun bir meteor [kaynak: Popsci] olarak yeniden girişte birbirinden ayrılmayacak kadar küçük olduğuna inanır.
Elbette, doğru ekipman, doğru kullanıldığında, dış alandan dalış yaparken fark yaratır. En önemli ekipman, takım elbise. Orbital Outfitters, transparan kuvars ön yüz plakasıyla donatılmış, çıkarılabilir bir kaskı olan, tek parçalı, hava geçirmez bir tulum tasarladı. (Eldivenler ve botlar da giyilir.) Sıvı soğutmalı bir termal regülasyon sistemi, insan vücudunu, 464 derece Fahrenheit (240 derece Santigrat) seviyesine ulaşabilen inişin aşırı sıcaklıklarına karşı koruyan, takım boyunca çalışır. Takımdaki tüm bağlantı noktaları ve açıklıklar, hava sızdırmazdır, böylece oksijen sızmaz, bu da ölümcül bir hata olabilir.
Takımın arkasında, uzay dalışının ilk bölümünde ağırlıksızlığın şaşkınlık döneminde vücudu stabilize eden küçük, roket benzeri gaz jetleri bulunur. Kapalı döngü oksijen sistemi, hava geçirgenlik takımının içinden, geri dönüşümlü havadaki tüm karbondioksiti gidermek için kimyasal gaz yıkayıcıları kullanarak dolaşır ve bu sayede dalış süresince oksijenin geri dönüştürülmesi sağlanır. Daha da önemlisi, büyük bir hava tankı ihtiyacını ortadan kaldırır - dalgıcın sırtına sarılı küçük bir tanesi gereklidir.
Takımın tasarımı ayrıca alan boşluğuna karşı korur. Kanda bulunan azot, aşırı yüksek irtifalarda kabarcıklara dönüşür (derin deniz koşullarında olduğu gibi). Bu, "kıvrımlar" olarak adlandırılan son derece acı verici ve potansiyel olarak ölümcül durumun yarattığı şeydir. Hava, 63.000 fit (19,202 metre) üzerinde insanların üzerinde basınçsız ve yaşanmaz hale gelir, bu yüzden takımın basınçlandırılması gerekir. Aksi halde, kandaki su gaza dönerek kanı kaynamaya (ve sonuçta ölüme neden olur) hissettirir.
İddialı ve heyecan verici (ya da korkutucu) olasılıklar, uzay dalışı ve ekipmanının spor için tutması dışında, aslında bazı pratik sonuçları vardır. Clark ve şirket tarafından tasarlanan bu özel kıyafetler, bir gün dünya atmosferinin hemen içinde veya hemen dışında arızalanan bir uçakta kurtarma ihtiyacı duyan astronotlar için acil bir yedek olarak kullanılabilir. Aslında, bu Clark'ın ilham kaynağıydı. Ne yazık ki, karısı 2003 Uzay Mekiği Kolombu patlamasında ölen astronotlardan biriydi. Dahası, uzay turistler, atmosferin dışında bir yolculuğa çıkarken Clark'ın kıyafetlerini ekstra güvenlik için kullanabilirler.