Ye Peicheng’in tavsiyesi üzerine çekimler yeniden başladığında Qiao Moyu, Ye Peicheng’in yanında Luo Luo olduğunu iddia etti.
Kameramanlar yerlerindeyken yönetmen bağırdı: “Hazır olun ve başlayın!”
Qiao Moyu ve Ye Peicheng aralarında sadece yarım kişi mesafe olacak şekilde yan yana oturuyorlardı.
Onlar sohbet ederken adam onun dönüp gülümsemesine neden olan bir şeyden bahsetti.
O anda gözlerinin alt kısmı Ye Peicheng’in görüntüsünü, arka plandaki geniş çimen ve çiçek tarlasının canlı ve hayat dolu görüntüsünü yansıtıyordu.
Ye Peicheng, önündeki kızı görünce nefes aldı. Şu anda onun kimi düşündüğünü bilmek istiyordu.
“Kes! Çok güzel! Aradığım duygu bu!” Yönetmen çok memnun kalmıştı: “Ekibi yemeğe hazırlayın, sonra toplanıp Film City’ye doğru yola çıkacağız!”
Öğleden sonra ekip Film ve Televizyon Şehri’ne geldi ve sıkı programları dahilinde çekime başladı.
Ye Peicheng için pek çok sahne vardı, oysa lQiao Moyu’da o kadar çok sahne yoktu. Birkaç sahnesini oynadıktan sonra dinlenmek için kenara çekildi.
Bu akşam Film ve TV Şehri’nin diğer tarafında oynayacağı birkaç sahne daha vardı. Şimdilik üzerine düşeni yaptığını hissettiğinden Qiao Moyu, sete alışmak için bir sonraki konuma doğru ilerledi.
Hedefine doğru yürüdü ama tam varmak üzereyken aniden uzaktaki dumanı fark etti.
İlk başta, dekorla çalışan ekibin bir parçası olması gerektiğini düşündü. Ancak, ne kadar uzun süre bakarsa, o dumanla ilgili bir şeylerin pek de doğru olmadığını o kadar çok hissetti.
Qiao Moyu koştu ve tabii ki kalabalığın endişeli bağırışları ve çığlıkları havada çınladı.
“Odada bir çocuk daha var!” Genç bir kız, “Çabuk! Birisi acele etsin ve yardım etsin!” diye bağırdı.
“Çok fazla duman var, içeri giremeyiz!” Yangına bir kova su sıçratan bir kişi, etrafına bakınarak “İtfaiye aracı nerede? Neden hala gelmedi?” diye sordu.
“İçeride biri mi var?” Qiao Moyu, elinde su kovası olan adama dönerken sordu.
Adam, “Evet, hâlâ sekiz ya da dokuz yaşlarında dışarı çıkmamış bir çocuk var! Ama yangın çok güçlü, binanın er ya da geç çökeceğini kim bilebilir” dedi. “Onu kurtarmak için oraya giremem!”
“Gidip bir bakacağım.” O bunu söylerken, Qiao Moyu kovayı adamın elinden aldı ve başından aşağı dökerek tüm vücudunu ıslattı. Daha sonra bir taraftan bir havlu alıp suya batırdı ve ağzını ve burnunu kapatarak ateşe doğru koştu.
Dışarıdaki kalabalık endişeyle bakıp soruyordu: “Az önce oraya kim koştu?”
“Bilmiyorum! Bizim mürettebattan biri gibi görünmüyor!”
O anda Qiao Moyu doğrudan pencereden atladı. Odadaki yangın fazla değildi ama bol miktarda duman vardı. Gözleri etrafı incelerken ağzını ve burnunu güvenli bir şekilde kapattı. Sonunda köşede korkuyla çığlık atan bir çocuk gördü.
“Korkma, seni kurtarmak için buradayım!” Qiao Moyu düşen bir ışından çevik bir şekilde kurtuldu ve çocuğun önüne indi.
Elindeki havluyu çocuğun yüzüne bastırdı ve şunu tavsiye etti: “Bunu çıkarmayın!”
Bunu söyledikten sonra Qiao Moyu kolunu çocuğun beline doladı ve onu bir eliyle kaldırdı ve hızla dışarı çıktı.
Odada kırılan bir kirişin sesi çatırdadı ve közler düşmeye devam etti. Qiao Moyu nihayet genç çocukla birlikte pencerenin yanına gelene kadar ateşin içinden koştular.
Kollarını güvenli bir şekilde ona doladı, eğildi ve açıklıktan atladı.
Dışarıya indiklerinde arkalarındaki ahşap kirişler çöktü ve çatırdadı.
Qiao Moyu çocuğu tek eliyle yere koydu. Arkalarındaki duman ve ateş dramatik bir arka plan gibiydi.
Bu beklenmedik bir kaza olduğu için etraflarındaki kameralar tüm bu süre boyunca çalışıyor ve tüm bu sahneyi sessizce kaydediyordu.
Çocuğun vücudunda çok sayıda yanık olduğu için dışarı çıktıktan hemen sonra hastaneye kaldırıldı. Ancak Qiao Moyu’nun vücudu da pek çok kabarcıkla yanmıştı ve bunların hiçbiri ciddi değildi. Onlara ilaç verdiyse birkaç gün içinde iyileşmeleri gerekir.