Ruhunuzu Kazın
Oasis'in çoğu post- Hemen burada ol çıktı iki şekilde ölçülebilir-- baladlar daha zorlayıcı oldu ve rock'çılar daha ağırlaştı; neyse ki, her biri Mancunian grubunun en son olası geri dönüşünde en azından bir şekilde düzeltildi.
Noel Gallagher'ın geçen ay Toronto'daki Virgin Festivali'nde sahnede saldırıya uğradığını görmek şaşırtıcı olsa da, Oasis'in 10 yılı aşkın süredir başına gelen en heyecan verici şey olduğu tartışılabilir. Bir zamanlar rock'n'roll yıldızlığını rutin günlük işlerden kaçmak için bir araç olarak değerlendiren bir grup için, Oasis kendi rock'n'roll yıldızlığını sanki rutin bir günlük işmiş gibi, son on yıllık kayıtlı çıktıları gibi sürdürdü. tutkusuz, montaj hattında öngörülebilirlik modeline tekabül ediyor. Ve yine de, Mancunian rock'çıları, 14 yıllarına ve hırçın, işçi sınıfı köklerinden birkaç milyon sterlin çıkarılmış olmalarına rağmen, çoğunlukla Halk Grubu statülerini korudular - bunun başlıca nedeni (konser set listeleri ve en iyi hit CD parça listeleri gibi) Kanıtlayın), çok sayıda hayran gibi, Oasis de yalnızca ilk iki albümlerinden şarkılar duymak istiyor.
47 yaşındaki Daniel Sullivan'ı Noel'i sahne monitörlerinde kontrol etmeye neyin zorladığını kimse tam olarak bilmiyor (gitaristin kaburgalarını kırmak ve bu süreçte birkaç gösteriyi iptal etmeye zorlamak); Bir ünlüyü, en sevdiği gruba biraz hayat vermeyi ve onları kelimenin tam anlamıyla en kalıcı marşlarına ilham veren mazlum pozisyonuna geri döndürmeyi uman endişeli bir hayran olarak bir psikopat olmadığını umabiliriz. Ama olayın Noel'de yeni bir açlık ve ateş yaratıp yaratmadığını görmek için bir albüm daha beklememiz gerekecek; şimdilik sıkıştık Ruhunuzu Kazın , 1997'lerdeki her Oasis albümü gibi Hemen burada ol aynı ol', aynı ol'e geri dönmeden önce grubun mod-rock'ını daha modernist yapmak için üstünkörü jestler yapar.
Oasis'in üretimindeki hızlı kalite düşüşü o zamandan beri Hemen burada ol -- giderek daha sönük hale gelen ardılları geçmişe bakıldığında o kadar da kötü görünmeyen-- iki şekilde ölçülebilir: baladlar daha zorlayıcı hale geldi ('Azar azar', 'Nerede Yanlış Gitti?') ve rock'çılar daha ağırlaştı. ('Git Dışarı Çık', 'Hindu Times'). En sonunda, Ruhunuzu Kazın her iki sorunu da düzeltmeye yönelik adımlar atıyor: dalgalı deniz gecekondusu 'Falling Down' Noel'in B yüzündeki 'The Masterplan'dan bu yana en zarif baladik dönüşüyken, çıkış single'ı 'The Shock of the Lightning' tam olarak Oasis'in daha fazlasına ihtiyaç duyduğu türden bir melodi. yaklaşan geezerdom'u savuşturmak için, Liam'dan gençleştirici bir vokal dönüşü ve Mehtap Who davulcusu Zak Starkey'den Keith Moon benzeri bir davul solosu ile tamamlanan, sabit sürüşlü, flaşla aydınlatılmış bir rock'çı. 'Morning Glory'den bu yana en sağlam şarkıları olabilir; sadece tıknaz bir orta sekiz lirik-- 'Aşk bir zaman makinesidir/ Gümüş ekranda yukarı'-- onun kanonlarının en yüksek kademelerine girmesini engeller.
Şarkının canlı hızı, Noel Gallagher'ın neden bu modda daha sık yazmadığını merak ediyor, çünkü ona hala kolay geliyor; her zamanki gibi, ağır temaları dayanıksız şarkılara yapıştırmaya çalıştığında başı belaya giriyor. Arka arkaya iki şarkı 'kendinden geçme' hakkında konuşuyor, ancak burada çağdaş evanjelizm'in politik boyutları hakkında herhangi bir içgörü aramayın: 'The Turning' en azından muğlak dini-aşk-deneyimi imajını desteklemeye çalışırken (Starkey'in gevşek ritmi, bir destek korosu ve tekrarlanan tek notalı bir piyano vuruşu tarafından yönlendirilen) uygun şekilde fırtınalı asitle sarsılan bir yoğunlukla Noel-sung 'Waiting for the Rapture' sadece benekli berrak bir cock-rock stomp. olağan Beatleism'ler ('kafasındaki devrim') ve Lennon lifts (özellikle, 'Cold Turkey'in gitar riff'i).
Ne yazık ki, bu tür kurşun ayaklı bluz Noel'in varsayılan ayarı gibi görünüyor, 'Fat Bottomed Girls' 'Bag It Up'ın açılış krizinden korkunç honky-tonk egzersizine '(Get Off Your) High Horse Lady'ye kadar. Basçı Andy Bell de aynı şekilde, 'Helter Skelter' introsunun önerdiği vaadi asla yerine getirmeyen bir pub-rock slosh'u olan standart sayı 'Nature of Reality'ye katkıda bulunuyor. Gitarist Gem Archer, en azından Beatles'ın tercih referansını ('Tomorrow Never Knows'un peruk sitar drone'ları) daha keşifsel bir psişik-funk ritmine bağlayan 'To Be Where There's Life' şarkı yazma oranıyla daha iyi gidiyor. Verve, son albümleri için yazmayı unuttuğu bir tür hipno-pop oluğuyla.
Ancak, kariyerine yedi albüm sığdıran bir grubun biçimlendirici etkilerini aşacağını (ya da en azından denediğini) düşünürken, Gallaghers'ın Fab Four kucaklaşması, Liam'ın 'I'm Outta Time' Oasis'i zorlamasıyla her zamankinden daha boğucu geliyor. Lennon mezar soygunun yeni derinlikleri: Tam da 'Free as a Bird' tarzı aranjmanı ve 'Jealous Guy'dan cıvıl cıvıl piyano akorlarını affetmek üzereyken, sönümlemede gerçek bir Lennon röportaj örneğini bırakıyorlar. (çünkü çocuğuna adamdan sonra isim vermek açıkça yeterince haraç değildi). Köle Beatles putperestliği ilk günden beri Oasis'in hissesi ve ticareti olsa da, grubun kesin erken materyali, Fab'ların pop klasisizmini belirgin punk, glam, shoegazer ve Madchester etkileriyle en azından sertleştirdi. Bununla birlikte, son 10 yılda Oasis, bu bozucu cihazları herhangi bir yeni estetik ilhamla değiştirmeden kademeli olarak dizginledi. Yani sonunda elimizde kalan tek şey Ruhunuzu Kazın bu, Liam'ın 'askere' sözüdür-- grup, gelecek nesil Britpop canlandırıcılarını üstlenmeye hevesli göründüğü için değil, ama bu noktada Oasis'in gerçekten nasıl yapacağını bildiği için.Eve geri dön