Dünyanın En Tehlikeli Şehrinden bir kartpostal


15 Şubat 1493'tür. 41 yaşındaki Christopher Columbus, Atlantik Okyanusu'ndan geçerken küçük bir Portekizli yelkenli gemi olan Niña'nın güvertesinde oturmaktadır.
Dizinde, İspanya'nın monarşisine hitap eden ve Yeni Dünya'ya yapılan ilk yolculuğun bulgularını detaylandıran bir mektup bulunuyor.
“Canavarlar için olduğu gibi, ikincisinin en vahşi, tüm insanlıklarını yiyen insanlar tarafından iskan edilen Indies'e girdiği noktada, ikinci adadaki noktadan başka bir iz bırakmadık.” okur. “Onlar diğer tüm adaları taştıran, çalabildiği ve yakalayabildiği birçok kanoya sahip..”
Uzun ve sarsıcı bir mektupta nispeten küçük bir söz olsa da, bu korkutucu sözler, Avrupa halkının Yeni Dünya hakkındaki algısını uzun süreli bir damgalama yarattı; Amerika keşfedilecek bir yerdi, ama korktu.
500 yıl sonra, son derece benzer bir senaryo yaşanmakta, bu kez ekran ve klavyeyle körük ve mürekkep yerine bu yakıtı tüketmektedir.
“Dünyanın Cinayet Başkenti”
Honduras'ın ikinci şehri olan San Pedro Sula, “Dünyanın Cinayet Başkenti” olma şüphesi taşıyor.
Meksika'da bir sivil toplum örgütü olan Kamu Güvenliği ve Ceza Adalet Konseyi'ne göre, 2014'te San Pedro Sula'da Birleşik Krallığın iki katından fazla 1.317 cinayet vardı. Sadece 769.025 nüfusuyla bir savaş bölgesinin dışındaki en yüksek cinayet oranına denk gelen şehirde, günde üç kişi öldü.
Çarpıcı statü tarafından tetiklenen dünyadaki medya, şehre şoka değer öyküler için bir kaynak olarak el koydu. Büyük çoğunluğu San Pedro'yu tek boyutlu bir distopya olarak tasvir ediyor, her vatandaşın şiddetli, silahlı bir gangster olduğu.
Benzer şekilde, San Pedro Sula için basit bir Google görsel araması, çok sayıda kan emici gövdeye ve ağır silahlara dönüşür. Görüntüler dehşet verici ve hatta en şaibeli gezginlerin seyahat planlarını değiştirmeyi düşünmelerini sağlıyor.
İstatistiklere itiraz edilemese de, gazetenin tüm hikayesini anlatan anlatıları mı? Öğrenmenin tek yolunun kendimi ziyaret etmesine karar verdim.
Minivan, San Pedro Sula sokaklarında kekelerken hırıltılar. Bu bir Cuma öğleden sonra bir muhallebi ve yiyecek tezgahları ve açık ön restoranlar insanlarla dolu. Tozlu bir köşede yaşlı bir adam, aileleri geçmek için renkli helyum balonları satıyor.
Trafik tıkanmış yollardan geçerken, bir Dickensian cazibesi şehirden ayrılıyor; Bir tarafta fabrika sahiplerine ait malikaneler var, diğer tarafta da tam anlamıyla parçaların yanlış tarafında duruyorsunuz, fabrika işçilerine sıkışık bir şekilde yükseliyorsunuz. Dış mahallelerde fakirleşmiş banliyöler ve bunların ötesinde, şehri çevreleyen yemyeşil dağlar bulunur.
Kasaba turunu organize etmek zor oldu, taleplerim genellikle şaşkın bakışlarla sonuçlandı. Nihayetinde beni çekmeye istekli birini bulmayı başardım, Jalile adlı düz konuşan bir seyahat acentesi.
Minivanın motoru Jalile olarak tıklanıyor ve şehir merkezindeki korunaklı bir çarşıdan dışarı çıkıyorum.
“Bu bizim turizm pazarımız” diyor Jalile. “Her şeyi seninle alsan iyi olur.”
Jalile’nin “turizm pazarı” etiketine rağmen, minik bibloların ve fırınlanmış ürünlerin yayılma tezgahlarını inceleyen pek çok ziyaretçi göremiyorum. Ahşap süslemelerin yanı sıra, gördüğüm şey, otomatik tüfek taşıyan polislerdir. Dar yürüyüş yollarında devriye geziyorlar ve duvarlara yaslanıyorlar, uzun süren sigaralar alıyorlar.
Araca geri dönerken, ağır polis mevcudiyeti konusunda Jalile'i sorgularım.
“Onlar her yerdeler” diyor. “Çok üzücü”
Minivan motorunun sesini birkaç saniyeliğine boğuyor gibi görünen dokunaklı bir sessizlik var.
“Ne yazık ki” diyerek tekrar yumuşak bir sesle başlıyor, “çok fazla uyuşturucu trafiğinin rotası biziz.
“Kolombiya'dan gelen ve ABD'ye giden uyuşturucuların çoğu Honduras'a gidiyor. Uyuşturucu ve çeteler burada bir problem. ”
Bu, şehrin meşhur şöhretinin konusuna ilk defa yükseldi. Jalile’nin sözlerini utanç verici bir şekilde sınırlayan bir özür diliyoruz. Hafifçe başını hafifçe sallayarak fırçalar.
“Neyse ki (şehir merkezindeki) vatandaşların arasında çok kötü şeyler duymuyorsunuz, ancak polisin tam da orada olması gerekiyor” diyor.
Gezmeye dönecek olursak, Jalile, Antropoloji Müzesi ve şehrin katedrali de dahil olmak üzere, daha sonra görebileceğimiz birkaç yeri hevesle listeliyor. Çete kontrolündeki banliyölerin bir kısmını ziyaret edip edemeyeceğimizi sorduğumda, o, kandırılır ama sonunda kabul eder.
"Yağmur yağdığında en alttan en yakın evleri yıkadığında"
Kentte, çoğu Jalile'yi ziyaret etmeyi reddeden birkaç ünlü mahalle vardır.
Böyle bir banliyöden biri, 2004 yılında çete üyelerinin Honduras'ta ölüm cezasının iade edilmesine karşı bir protesto gösterisi olarak 28 kişinin katledilmesinin ardından dünya çapında dikkat çeken Chamelecón.
Nazik bir geri-dördüncü sonra, Jalile bana iki ayrı mahalleyi göstermeyi kabul eder.Bunlardan ilki, büyük bir gecekondu mahallesi olan Rio Blanco'dur, bu sayede sac metal yapıların bir tepeden aşağı aktığı ve kuru bir nehir yatağına inmiş olur.
“Yağmurlar yıkandığında en yakın evleri yıkadığında,” diyor Jalile, nehrin karşı tarafından baktığımızda.
Bu mahallenin özellikle şiddet içermediği düşünülse de, Honduras'ın Batı Yarıküredeki en fakir ülkelerden biri olmaya devam ettiğini ve 2013'te% 64'lük bir yoksulluk oranına sahip olduğunu belirtti.
Sonra Rivera Hernandez'e gidiyoruz. Bu kaygan banliyö, 2014 yılında yerel gangsterlerin, önceki iki yıl içinde kentteki cinayetlerin% 60'ına bağlanan bir silahla yakalandığı manşetlere ulaştı. Çete liderleri, tutukluları özgür bırakmak için askeri polise altı milyon lempira (kabaca £ 176,200) teklif ettikleri bildirildi. Hapiste kalırlar.
Yoğun bir ana yoldan keskin bir sola dönüş yapıyoruz ve bir kir izi boyunca gürültülü bir şekilde gülüyoruz. Evlerin etrafa sarılmadan ve sokakların daralmasından önce, iki paslanma futbolunun hedeflerinin beceriksiz ağlarla beceriksizce durduğu büyük bir spor sahası geçiyoruz. Jalile sinirlerini yüksek sesle yutar.
Sokaklar sessizdir. Satıcılar, plastik sandalyeler ve sigaralar üzerinde otururken, bahisçiler, onların büyüleyici eşyalarını görmezden geliyorlar. Yüksek bir metal çitle çevrelenen kaydıraklı ve salıncaklı bir çocuk parkını geçiyoruz. Silahlı bir polis memuru, kapıdan nöbet tutuyor. Onun yanındaki halka açık parkın açılış saatlerini gösteren işaretini not aldım.
Güneş dağların altına dalmaya başlar ve aşırı endişeli hissetmeme rağmen, sokaklarda sessizce süzülürken otobüs duramaz.
Güneş çoktan öldü ve San Pedro Sula'nın iyi topuklu, hedonistik kalabalığın cuma akşamı tadını çıkarması.
San Pedro Sula’nın daha varlıklı merkezi semtlerinden birinde bir çimenlik alana ve evin cum barının girişine açılan kuyruğunda sessizce duruyorum. Müşteri açık gömlek tasma ve cilalı ayakkabılar ile keskin takım elbise giymiş. Bir baskın bassline özelliği dışarı çıkmaktadır.
Yanımda San Pedro Sula’nın Turizm Bakanı Gerardo. Ben şehri tartışmak için onunla gayri resmi bir röportaj istediğimde, ev müziğiyle ilgili sorularımı bağırarak düşünmüyorum.
Sıranın önüne ulaşıyoruz. Bir bekçi bir masanın arkasında duruyor, insanların çantalarını arıyor, diğeri ise bir sandalyenin üzerinde bir tabanca okşayor.
Fısıldadıktan sonra metal detektörlerden ve meşgul çubuğa geçiyoruz. Gerardo bir içki içerken hoparlörlerden, çiçek desenli duvar kağıdına sahip bir duvarın yakınındaki bir masadan uzağım.
"Bir şeyi saklamaya çalışmıyoruz"
O etiket üzerinde şehvetli bir sarışın kadın spor ve bir koltuk alır bir şişe karanlık likör ile döner. Atmosferden sarsılmış ve ortamın enerjisiyle sarsılmış, sorularıma doğruca girip, kasabanın kötü temsilcilerinin haklı olup olmadığını soruyor muyum?
“Bazı dezavantajlarımız var,” diyor. “San Pedro Sula'daki morg, yakındaki üç farklı şehirden [beden] alır - bu yüzden cinayetlerin yüzdesi o kadar yüksektir.
“Eğer bu istatistik alındıysa ve sadece şehrin [merhum] sayılmış olsaydı, 32 (cinayet oranı listesinde) olurdu.”
Gerardo’nun sesinde savunma gücü var. Uzun bir gulp alır, sonra pulluk yapar.
“Bir şeyi saklamaya çalışmıyoruz,” diyor ellerini kaldırıyor. “Bu [çete suçunun] San Pedro'daki normal yaşamla hiçbir ilgisi yoktur. Gazetelerin çok daha fazla gazete satma konusundaki korkunçlarını göstermeye çok hevesli olmasıyla daha çok ilgisi var. ”
Gece yarısı geldiğinde müzik loudens ve dans pisti doldurur. Masamızdaki şişe boşaldıkça, Gerardo'ya, bu aşamada iddialı görünen kenti bir turistik yer olarak yeniden başlatma planlarını soruyorum.
“Dünyaya ve medyaya, 'bu çok uzaklara gidiyor' dememiz çok uzun sürdü, ama şimdi, dünyaya kentimizin diğer gerçekliğini göstermek için bizimle birlikte çalışan sanatçı ve sivil hareketler gibi varlıklarımız var” diyor Gerardo , kendini bir içki dökerek.
“Sadece Dünyanın En Tehlikeli Şehri” nin bu şekilde değişmesi için ne kadar başarılı bir başarı hikayesinin olacağını hayal edin. ”Son içkisini batırdığını söylüyor.
Bir şey varsa, San Pedro Sula'nın hikayesi son 500 yılda insanların ne kadar az değiştiğini gösterir.
İnsanlar hala yamyamlık kabileleri veya gory çete cinayetlerinin uzun hikayeleri olsun, korku hikayeleri tarafından yönlendiriliyorlar. Fakat bu tür raporlar sansasyonalizm altarındaki gerçeği feda eder ve okuyucuyu bilgilendirir.
Evet, San Pedro suçla ve uyuşturucuyla mücadele ediyor, ancak aktif olarak tehlikeye atılmıyorsanız, şehir, boyanacak olan tehlikeli bir varış yeri değil. Aslında, eğer bir şey varsa, biraz sıkıcıdır.
Ve bu bir hikayeyi baştan çıkarmakla birlikte olmayabilir, gerçek budur.
BİLMEM GEREK
Oraya gitmek
United Airlines, San Pedro Sula'ya (Houston, Teksas üzerinden), Londra dahil olmak üzere Avrupa'daki varış noktalarına uçmaktadır (ücret: 628 £ tek yön). San Pedro Sula’nın coğrafi konumu, Panama, Belize, Guatemala ve Kosta Rika’ya doğrudan uçuşların yanı sıra Honduras’ı ve Orta Amerika’daki diğer ülkeleri keşfetmek için harika bir sıçrama yapar.
Nerede kalınır
Copantl Hotel ve Kongre Merkezi (tel: +504 2561 8900; www.copantl.com), San Pedro Sula'nın merkezinde, havalimanına giden iyi bağlantılarla yer almaktadır.Otel geniş ve modern odalara (ücretsiz Wi-Fi ile) sahiptir. Açık yüzme havuzu ve restoran ise tesis bünyesindeki çeşitli olanaklar arasındadır (oda başına gecelik 107 $).
Daha fazla bilgi
www.honduras.travel/en
www.hondurasturismo.com
Bu hoşuna gitti mi? Öyleyse bundan hoşlanırsın:
Ziyarete değer en tehlikeli 10 şehir