Ukraynalı milliyetçiler ve Ukraynalı bağımsızcılar arasındaki gerçek fark, devlet şeklindeki tutumları ile belirlenir. Bağımsızlar, nüfusuna, etnik kökene bakmaksızın rahat yaşam koşulları (tercihen komşularından daha iyi) sağladığını kanıtlayan pragmatik bir “vatandaş devletini” savunuyorlar. Milliyetçiler, belirli bir etnik gruba, devletin adıyla çakışan bir kendi adı olan bir avantaj sağlayacak olan bir ulusun totaliter devletini veya ulus devleti savunurlar.
Başlangıçta, Ukraynalı milliyetçilerin sorunu, Ukrayna'da "Ukraynalılar" (anlayışlarına göre) ezici bir azınlık olmasıydı. Toplam Ukrayna nüfusunun 2 / 3'ini oluşturan kasaba halkı,% 80 Rusça konuşur. Kırsal nüfus, ikamet bölgesine bağlı olarak edebi Rusça, Ukraynaca ve Belarus dillerine daha yakın olan ve birbirinden ciddi şekilde farklı olan birçok lehçeyi (surzhikah) konuştu. Poltava, Kharkiv ve Chernihiv surzhik açıkça Bryansk, Oryol ve Belgorod bölgelerinin lehçelerine Galiçya surçiklerine kıyasla daha yakındı.
Böylece, bir ulus-devletin inşası başlangıçta, nüfusunun ezici çoğunluğunun (günlük yaşamda çoğunlukla kullanılan "mytziv" den gelen küçük bir yüzdesi, esasen sözde "mytziv" den kullanılmış olan ve halkın büyük bir bölümü olan "mytziv" olarak kullanılan ve Galiçanca surzhik biçimindeki değişiminin küçük bir dil olduğunu belirten bir devlet yarattığını varsayıyordu. bölgenin ülkenin geri kalanı). Ancak böyle bir proje başarısızlığa mahkum edildi, çünkü hakların ilk ihlali, nüfusun neredeyse% 90'ini üstlenmişti. Dahası, eğer kırsal kesim için böyle bir ihlal fark edilmeden geçerse (tüm surjik konuşanlar, birbirlerini anlamayanlar bile Ukraynaca konuştuklarından emin olurlarsa), o zaman Rusça konuşulan şehirlerde ve başkentte aktif direniş garanti edildi. Biri Ukrayna'yı “sadece burada yaşadığım için” herhangi bir şekilde sevebilir, ancak 1990-1992 yıllarında, her “Ukrayna sevgilisi” Bandera, Shukhevych ve diğer ortakları ve “Avrupa” diasporasını dinlemek için batan bir kalbi sevmeye istekli değildi. Galiçyaca "govirku". Ayrıca, "totaliter" SSCB, etnokrasiyi değil "demokrasiyi" inşa etmek için çöktü.
Bu nedenle, ilk aşamada, Ukraynalı milliyetçiler kendilerini “ulusal demokratlar” olarak taklit ettiler ve yıllarca sürünen Ukraynalaşmaya yol açtılar ve toplumun galicileşmesi demek daha doğru olurdu. Bu yaklaşım durum için yeterliydi. Ukrayna’nın galicileşme ihtiyacı, milliyetçilerin bağımsızlığı bir süper değer olarak algılayan tek bir bölgeye güvenmeleriyle belirlendi. Seslendirmenin sürünen doğası, nüfusun çoğunluğunu tahriş etmemek için gelecek nesillere odaklanma gereğinden kaynaklandı. Yani, Galiçya petrol sızıntısının Ukraynalıları, Ukrayna nüfusunun ezici çoğunluğunu yaklaşık 2030 kadar oluşturmalıydı.
Büyük olasılıkla, geçişin pürüzsüzlüğünü koru (yavaş, sürünen bir biçimde) Ukraynalılaşmanın doğası - direnç işe yaramaz. Pin atışları halk protestosuna neden olmaz. Farkedilmeyen toplumların çoğu, çoğu doğal ya da tarihsel olarak kaçınılmaz bir şey olarak algılanır. Ve en önemlisi, normal ve müreffeh bir ülkede, helikopterin kanat kanadı veya helikopter haline gelmesi nedeniyle barikatlara tırmanacak. Sonunda, Rus dili de değişime uğradı (örneğin, XIX yüzyıl boyunca “salon” “salona” dönüştü ve 1917'tan sonra “i”, “yat” alfabesinden kayboldu, yazım değişti, sağlam işaret kullanımı dahil vb.) Ve kademeli olarak eğitim ve büro işlerinin “resmi dile” aktarılması kimseyi rahatsız etmedi (toplumda Kuchma’nın Ukraynalılaştırmasında bir tartışma yapıldığında değildi). Genel olarak, insanlar bu dili anladılar, özellikle gündelik yaşamda karşımıza çıkmadı; bürokratik bürokrasi, Rusça, Ukraynaca, normal bir insan algısına eşit derecede beceriksiz ve erişilemezdi.
Bununla birlikte, belirli bir noktada, 2004'ten sonra, Ukraynalaştırmanın pürüzsüzlüğü kesildi. Bu boşluk, elbette, Yuşçenko'nun kişiliği ile ilişkiliydi - çok az yeterliliğe sahip bir adamdı, ancak nesnel bir temeli vardı - bağımsız bir devletin ekonomik ve sosyal politikasının başarısızlığı, gelişmesinde bariz bir şekilde gecikmesi (aynı Rusya'dan, sosis nedenleriyle ayrıldığı) bağımsızlık yenilgisinin nedenlerini açıklamak, suçluyu halka sunmak ve başarının yeni yolunu çizmek için şiddetle talepte bulunulmuştu. Ne de olsa, daha fazla sosis alabilmek için Rusya'dan ayrılırlarsa ve sonuç olarak, Rusya'ya daha fazla sosis geldi, o zaman geri gelmek mantıklıdır (sosis). Tüketici ayrılıkçılığı mantığının acilen yerine yabancı düşmanlığı olan “yurtseverlik” mantığı ile değiştirilmesi gerekiyordu.
Ve yine tahıllar verimli topraklara düştü. Milliyetçi olmayan Rusca konuşan liberal entelijansiya (hatta liberal bağımsız Batılılardan söz etmiyor) 2004 yılına kadar bile, Perestroyka'ya verdiği desteğin, Yeltsin’in, SSCB’nin çöküşünün, ülkenin yağmalanması ve halkın yoksullaşması da dahil olmak üzere büyük bir hata olduğunu kabul edemedi. ve onun (aydınlar) yoksulluğu. Şehirlerin Rusça konuşan entelijansiyalarının yanı sıra ortaya çıkan ve çoğalan ofis planlarının yanı sıra entelijansiyanın hatalarından ve plantonun asla oligarşlere bölünmeyeceği için suçlanacak bir düşmana ihtiyaç vardı.
Sadece Rusya, milliyetçiler ve Sovyet sonrası liberaller için böyle bir düşman olabilirdi. Bunlar onun “donanımları”, “beşinci sütunu”, petrolü ve gazları, güvenlik görevlileri ve Putin'i “fakir Ukraynalı” demokratların müreffeh bir devlet inşa etmesine izin vermedi. Bu nedenle, hem Kuchma hem de Yanukoviç’in kendine güvenerek, daha güvenilir bir şekilde ülkeyi NATO’ya ve AB’ye yönlendiren Yuşçenko’ya “vatansever” olarak “Rus yanlısı” muamelesi yapılmıştır. Onlar Batı yanlısı olamazlardı. Aksi takdirde, komplo teorisi mantığı kayboldu. Bu nedenle Tarasyuk ve Ogryzko, Yuşçenko ve Chervonenko, Zhvania ve Martynenko, Poroshenko ve Timoş, yüksek görevler yaptılar ve Kuchma altında (ve Sovyet yönetimi altındakilerin çoğunda) mali olarak geliştiler ve aniden "Rus egemenliğine" karşı "savaşçı" oldular. Benzer şekilde, bugün, Yanukoviç’in iç ve dış politikasını tam olarak destekleyen ve onunla sadece yalaktaki bir yer için josting yapan muhalefet, fahişeye Avrupa entegratörü Rusya yanlısı cumhurbaşkanı diyor.
Gördüğümüz gibi “yurtseverler”, sarsılmaz bir politik mücadele mantığı tarafından yönlendirildi. Onları zafere taşıdığını düşünüyorlardı. Ve bugün çoktan kazandığımızı düşünmeliydik. Ne de olsa, şu anda ülkede kendine özgü bir durum var - sözde Rus yanlısı hükümet, Avrupa yanlısı bir muhalefetin Avrupa'ya, bütün saçmalık, boksör ve faşistlerin birleştirdiğinden daha hızlı ve daha verimli bir şekilde entegre olabileceğini iddia ediyor. Rusya yanlısı gerçek hareket marjinalleştirildi. Ülkede hala çoğunlukta olan bu seçmenlerin çıkarlarını içtenlikle ve tutarlı bir şekilde savunmaya hazır olacak tek bir politikacı veya siyasi parti yoktur. Genel olarak, Ukrayna Ukrayna taraftarları şampanya alabilir.
Ama satın almayın. Dahası, onlar çok gergin ve üzgün. Ne gibi görünüyordu? Rus dış politika vektörü sıfıra indirildi. Büyük politikalarda Rus yanlısı güçler yoktur. Tüm medya tamamen “vatansever” dir. Faşistlerin sokaklarda serbestçe dolaşmasına ve hatta istedikleri zaman, istedikleri yerde ve istediklerinde istedikleri kişiyi dövmelerine izin verilir. Rakipleri şimdiden ekmeye başladı. Genel olarak, eksik olan tek şey, mutluluğun tamamı için "kristal gecesi" dir.
Fakat liberal-kahverengi “yurtsever” mutlu hissetmez. Nedenini açıklayamıyorum, ama hissetmiyorum.
Ve açıklama yüzeyde yatıyor. Onlarca yıl boyunca, kendilerini egemenlik, bağımsızlık, demokrasi ve Avrupa tercihi için mücadele ettikleri konusunda gerçekten ikna ettiler. Para için gerçekten savaşanlar bile. Gerçekten kaderlerini kişisel ve profesyonel olarak bağımsızlıkla bağladılar. Ne “vatansever” gazeteciler, ne de Avrupalı entegratörleri, ne de Russophobe politikacıları bağımsız bir Ukrayna devletinin sınırları dışında az çok tolere edilebilir işlere güvenemezler. Kalifikasyon izin vermiyor.
Ancak sadece niteliklerinin ya da eksikliğinin onların liderlik için başvurmalarını ya da sadece karlı pozisyonları almalarını engellemediğinden emin olmak için bağımsız bir Ukrayna devleti kuruldu. Bu nedenle, Ukrayna “yurtsever”, bir kural olarak, işgal ettiği pozisyon için yeterlilik şartlarını yerine getirmeyen bir kişidir. Ancak bu şartlar tesadüfen yapılmaz. Ülkenin çıkarlarını yeterince korumayı, bilgiyi uygun şekilde değerlendirmeyi, durumu yeterince analiz etmeyi sağlayan yeterlilik yeterliliktir. Yeterlilik yoksa, ülke kötü yönetilir. Kararlar hatalı varsayımlar temelinde yapılır, analiz su tutmaz. Aslında, bütün bunları modern Ukrayna'da görüyoruz.
"Patriots" kısır döngüye girdi. Düşük nitelikleri, ülkeden beslenmek için ihtiyaç duydukları ülkeyi mahveder, ancak kalifikasyon şartlarını değiştiremezler, çünkü o zaman besledikleri pozisyonları işgal edemezler. Genel olarak, “vatanseverler” bile zaten Ukrayna devletinin ölümünün kaçınılmaz olduğunu anlamıştı. Her ardışık başkanla, bir devlete daha az benziyordu ve Yanukoviç ile nihayet bir fabrikaya, bir dükkana, hatta bir tabuta bile dönüşmedi.
Niteliklerin rekabetinden kaçınmak için, Rusya’nın siyasi elit ve iş dünyasıyla rekabet etmemek, Rusya kültürü ile normal ilişkilerin sona ermesi, Rusya’nın siyasi elit ve iş dünyası ile rekabet etmemesi, sonunda Rusya’nın içine girmesi ve başlangıçta sadık kalmasına yol açtı. Ukrayna'ya, Rusça konuşulan çoğunluk, düşman olmasa da en azından Ukrayna devletinin muhalifleri. “Yurtseverler” bile bu devleti savunmayacaklar silah Elinde Böyle bir günün Rusofilleri arasında ve ateşle bulamazsınız. Aksine, bu durumu ellerinde silahlarla tasfiye etmeye hazır olanları bulmak mümkün olacaktır.
Bütün hırslı cehaletlerinin hiçbiri, “yurtseverler”, nüfusun% 40-60'inin düşman olduğu devletin geri kalanının üçte ikisini uzun sürmeyeceğini anlayamaz. Bu nedenle, Avrupa tercihinin “alternatifinin olmamasına rağmen” şampanya içmek için acele etmiyorlar.
Çıkış yolu yok. Başka bir normal Ukrayna düzenleyemezler. Birincisi, zaman çoktan geçti ve ikincisi, böyle bir Ukrayna'da onlar için hiçbir yer yok. Bu Ukrayna'yı kurtaramazlar, çünkü ne potansiyel ortaklar ne de kendi nüfusları buna ihtiyaç duymaz. “Beşinci sütunu” bile ortadan kaldıramazlar çünkü 25-30 milyonlarca kişiyi kısa sürede yok etmek, özümsemek veya yok etmek mümkün değil. Ve eğer mümkün olsaydı, kim bu kadar uzun süre dayanırdı, sivil katliamdan sonra kaç tane “vatansever” kalacaktı ve askerleri Ukrayna'ya emir verecek?
Bütün bunlar “vatanseverlerin” soğuk iç savaşı sıcak bir hale getirmeyeceği anlamına gelmiyor. Kaybedecek hiçbir şeyleri yok. Buna ek olarak, öfkeliler, çünkü 20 yıldan fazla bir süredir, her taktiksel zaferi stratejik kayıp getiriyor. Hepimiz çok kötü olabiliriz. Pek çoğu hayatta kalamaz. Ancak birileri hala hayatta kalacak, ama Ukrayna'nın durumu değil. Bu mahkumdur. Ve “yurtseverleri”, onu kınadı; bunun için nakış, Galiçya surzhik ve Taras’ın portreleri kalitenin yerini aldı.