"dans eden bir yıldız doğurabilmek için kaos olmalı insanın içinde" demiş Nietsche.
ben de diyorum ki, toparlanmadan önce dağıt biraz!
dolapları, çekmeceleri dök..sonra yeniden yerleştir..
ve eski yerlerine yerleş(e)meyenlere yol ver!
bazı sabahlar -bugünlerde kendini nedense Godot sanan- güneşi beklemeden yola çık!
saate bakma..kilometre sayma!
sadece ardarda adımlar at kendine doğru!
streching sonrasında "bi 5 km olsa onu da koşarım!" diye gaza getirme kendini.
abartma :)
dinlenmeyi unutma.
bir de kahvaltıyı tabii..
tek kişilik de olsa özeni hak eder kahvaltı.
çünkü sen de biliyosun ki sanat sadece duvara asılan şeylerden ibaret değildir.
yulaf lapası pişirirken söylediğin şarkıya eşlik eden kahve makinesinin hırıltılı sesidir mesela..ya da kaseye dizdiğin vişnelerin nevresime yakışmasıdır.. ve sen bunları düşünürken meraklı gözlerle pencereden içeri bakan bahçedeki kedinin karışık çizgili tüyleridir..
gün ne kadar yoğun olursa olsun içinden kendine zaman (ç)al.
ustalar ne demişti hadi hatırla!
"insan her gün kendine 15 dakika ayırmalı; çok yoğun olanlar da yarım saat"
çok sevdiğin dostundan gelen demlik takımını kullanma hevesiyle binbir çeşit çay keşfet mesela..
bazılarını sevip "ben bunu neden daha önce denemedim ki?" diye sor kendine.
bazılarını da denemeden bırak. o renkten ve kokudan hayır gelmez bence de haklısın. boş yere yapıp döktüğün için üzülme; sana yazık olacağına ona yazık olsun ;)