Persian Cat (İran Kedisi)
Veterinerlerin araştırmalarında, Persian ya da İran Kedisi en sessiz ve en hareketsiz cins olarak tespit edilmiştir ve evde başka kedileri kabul etmeye en eğilimli olanlar onlardır. Yine de, Persian alanını koruyacak ve avını şaşırtıcı bir kolaylıkla yakalacaktır. Kürkü her gün tımar ister veterinerlerden genellikle keçeleşmiş kürkü temizlemeleri istenir; cins sorunları arasında böbrek rahatsızlıkları ve sızdıran testisler vardır.
Geçmişi
Persian’ın ilk belgelenmiş ataları İran’dan İtalya’ya 1620 yılında ve Türkiye’den Fransa’ya yaklaşık aynı zamanda gelmiştir. Sonraki 200 yıl boyunca torunları statü sembolü ev hayvanları olmuştur. Britanya’da 1800’lerin sonlarında İran kedileri Harrison Weir’in ilk yazılı cins standartlarına göre geliştirilmiştir ve 1900’lerin başlarında tüm tescil kurumları tarafından tanınmıştır.
Temel Özellikleri
Bulunduğu Yer
Büyük Britanya
Bulunduğu Tarih
1800’ler
Ağırlığı
3,5 – 7kg
Huy
İlgili bir gözlemci.
Cins Rengi
Geniş bir renk ve desen çeşidi kabul görür.
Fiziksel Karakteristikler
Baş: Yuvarlak, kocaman ve geniş.
Gözler: Büyük, yuvarlak ve aralıklı.
Kulaklar: Küçük, yuvarlak uçlu ve başın ön tarafında.
Gövde: İri ve yuvarlak, kaslı.
Kürk: Uzun ve kalın ama yünsü değil.
Kuyruk: Dolgun ve kısa ama bedenle orantısız değil.
- Sakin ve hareketsiz bir cins.
- Her gün bakım ve temizlik ister.
- Eski statü sembolü.