Daha önce de yazdığımız gibi, İkinci Dünya Savaşı'nın ardından Büyük Britanya, mizanpaj kurgusunda yapılan küçük silahların geliştirilmesiyle ciddi olarak ilgilendi. İngiltere'deki savaşın bitiminden hemen sonra, orduyu Lee-Enfield tüfeklerinden modern otomatik silahlarla donatmak gerektiğine dair bir karar verildi. Özel olarak tasarlanmış bir ara kartuş altında oluşturulan makinelerle ilgiliydi. İngiltere'de böyle bir kartuş savaşın bitiminden kısa bir süre sonra yaratıldı, 7x43 mm.
1940 in sonunda, İngiliz silah ustaları, devlete ait cephanelikler tarafından geliştirilen üç deneyimli otomatik EM-1 ve EM-2 otomatik silah sistemi ve bu kartuş için BSA Ltd. mühendisleri tarafından geliştirilen BSA-280 geliştirdi. Listelenen üç sistemden sadece ikincisi geleneksel düzene sahipti ve EM-1 ve EM-2 otomataları boğa güreşi düzenine göre yapıldı. Test sonuçlarına göre, en iyi sonuçlar Stefan Jensen makinesi EM-2 tarafından gösterildi. 1951'ta, bu 7-mm makineli tüfek, İngiliz Ordusu tarafından bile resmi olarak kabul edildi ve “Tüfek, Otomatik, kalibreli .280, Sayı 9 Mark 1” adını aldı.
Deneyimli bir 7mm EM-2 makineli tüfek ile İngiliz askeri
Yeniliğin otomasyonu, uzun bir gaz pistonu strokuna sahip bir gaz egzoz motoru temelinde yapıldı. Piston ve gaz haznesi, namlunun üzerine yerleştirildi. Deklanşör silindirik bir şekle sahipti, kilitleme, alıcının duvarlarındaki kesikler için deklanşörün yanlarına simetrik olarak yerleştirilmiş iki pabuçun seyreltilmesi yardımı ile gerçekleştirildi. Kilitleme düzeneği, Alman Gew.43 kendinden yüklemeli tüfeklere ya da Degtyarev DP-27 tasarımının Sovyet makineli tüfeklerinde kullanılanlara geriye doğru açılan kilitleme düğümüne benziyordu.
Manuel emniyet tertibatı tetik korumanın ön kısmına yerleştirilmiş, yangın modlarının tercümanı (tekinden herkese) enine bir düğme biçiminde yapılmış ve tabanca tutacağının üzerine yerleştirilmiştir. Tabanca kavrama ve handguard tahtadan yapılmıştır. Silah, optik görüş ve yedekleme katlanır ön görüş ve arka görüş için kullanılan bütünleşik kol üzerine monte edilmiş nişan cihazı EM-2'in bulunması ilginçtir. Optik görüş, atış menzili içinde gerekli düzeltmeleri yapmak için işaretli bir ızgaraya sahipti. Yedek ayağı diyoptrikti ve katlanmıştı. Makineyi taşımak için sapın solundaydı, öndeki görüş de katlanabilirdi ve gaz odasının solundaydı.
Ancak, ülkedeki hükümetin değişmesi nedeniyle, EM-2 makineli tüfek kullanma kararı sadece birkaç ay sonra revize edildi. Bu karar, Amerikan müttefikleriyle mühimmatın birleşmesi nedeniyle iptal edildi. Aynı zamanda, daha büyük ve daha güçlü bir Amerikan kartuş 2x7.62 mm için EM-51 makinesini yeniden denemek için bir girişimde bulunuldu, ancak birkaç nedenden ötürü başarısızlıkla sonuçlandı. Sonuç olarak, zaten 1955’te, İngiliz ordusu nihayet 1x1 mm kartuş için geliştirilen kendinden yüklemeli bir tüfek L7.62A51 SLR aldı. Bu tüfek, çok başarılı Belçika tüfeği FN FAL'in bir çeşidiydi, ancak geleneksel düzende yapıldı.
Burada başarılı bir Belçika tüfeğinin başlangıçta boğa güreşi düzeninde bir silah haline gelebileceğini belirtmekte fayda var. FN FAL'in ilk tasarım aşamalarında, Belçika'dan gelen tasarımcılar, aynı anda iki konfigürasyonda - bullpup ve geleneksel olan - aynı anda iki konfigürasyona paralel olarak İngilizce kartuş 7х43 mm için gelecek vaat eden otomatik makinelerinde çalıştılar. Daha sonra geleneksel durdu. Bugün bu kararla tartışmak anlamsızdır, çünkü otomatik tüfeği FN FAL bugün dünyada en yaygın ve tanınmış kişilerden biridir. Bu otomatik tüfek, dünyanın çeşitli yerlerinde, 90'in dünya ülkelerinin kullanımında olan çeşitli modifikasyonlarda hala yaygın olarak kullanılmaktadır.
Avrupalı tasarımcılara paralel olarak, boğa güreşi düzenindeki silah ustaları Sovyetler Birliği'nde çalıştı. Ülkemizde bu yöndeki ilk deneyler İkinci Dünya Savaşı'ndan önce bile başlamıştır, özellikle de bu düzende birkaç tanksavar silahı yaratılmıştır. Zaten 1945 yılında, SSCB'de yılın 1943 modelinin ara kartuşu için yeni bir makine geliştirme kararı alındıktan sonra, test için deneyimli bir Korovin makinesi gönderildi. Ancak, bu model bazı nedenlerden dolayı testi geçemedi. Bir süre sonra, 1947'te, Gennady Korobov tarafından tasarlanan başka bir boğa güreşi TKB-408'in sunulduğu yeni bir yarışma düzenlendi. Daha sonra, herkesin bildiği gibi, Kalaşnikof saldırı tüfeğini klasik düzene göre inşa eden yarışmayı geçemedi.
Korobov boğa güreşi düzeninin kullanılması, piyade için çok önemli olan namlusun normal uzunluğunu korurken, makinenin uzunluğunu yaklaşık 200 mm kadar azaltmayı mümkün kılmıştır. Ancak, Sovyet silah okulu için o zamanki gelişme oldukça yeniydi. Ayrıca, tasarımcı yürütmeyi özetledi. Korobov TKB-408 hafif makineli tüfek, ordunun ya hayatta kalma ya da ateşin doğruluğu açısından gerekliliklerini yerine getirmedi. Yarışmaya ancak 5000'in cıvata ve alıcının hayatta kalma kabiliyetinin düşük olması ve çekimler sırasında çok sayıda gecikmeden dolayı atışlarda çekilmesi bırakıldı. Aynı zamanda, bu modeldeki başarısızlık Korobov'u seçilen yoldan uzaklaştırmadı ve gelecekte bu programla ilgili deneylerini sürdürdü.
Boğa güreşinin ve 1940'lerin sonunda da yeni gelişmelerini sunan Amerikalıların düzeni, dikkatsizce bırakılmadı. Özellikle, 1949'te, ABD'de, John Garand tarafından tasarlanan deneyimli bir 7,62 mm T31 makinesi test edildi. Aynı zamanda, görünüşe göre, ABD ordusu bu gelişmeyi ciddi olarak düşünmedi ve 1957’te klasik bir düzende olan M14 tüfeği Amerikan ordusu tarafından kabul edildi.
1950’te, Fransızlar da bullpup düzenine ilgi gösterdiler. O dönemin Fransız silah ustalarının eserlerinin çoğunun bir özelliği, devlete ait silah fabrikalarında geliştirilen bir dizi gelişmiş otomatik tüfek ve otomatik yükleme tüfek sisteminin aynı anda iki versiyonda yaratılmış olmasıydı - geleneksel olan ve boğa güreşi. Buna rağmen, Fransızlar aynı zamanda, en iyinin iyinin düşmanı olduğunu hatırlayarak, lokomotifin önünde koşmamaya karar verdi. 1956'ta, geleneksel düzeni ile ayırt edilen ve savaş öncesi Fransız tasarımları üzerine inşa edilen oldukça muhafazakar, kendiliğinden yüklenen tüfek MAS 49 / 56'i benimsediler.
Bütün bu deneyler neticesinde, 1950'lerin sonunda, iki ana askeri blok olan NATO ve ATS ordularının çoğu, makineli tüfekler ve tüfekler geleneksel düzene dayanarak kendilerini yeni silah sistemleriyle silahlandırabilirlerdi. Buna rağmen, boğulma düzenindeki otomatik küçük kolların tasarımına yönelik çalışmalar sürdürüldü, bu da büyük ölçüde kara kuvvetlerinin artan mekanizasyonuyla belirlendi. Askerlerin piyade savaş araçlarının ve zırhlı personel taşıyıcılarının yakın bölümlerinde konuşlandırılması ve yeni ortaya çıkmış olan iniş helikopterleri, doğrudan savaş bölümünden ateş etme kabiliyetini korurken piyade silahlarının boyutunu azaltmaya yönelik çalışma talep etti. Aynı zamanda, katlanır popo problemleri her zaman çözemedi.
Sovyetler Birliği'nde başarılı ve nispeten kompakt bir Kalaşnikof makineli tüfek kullanılması gerçeğine rağmen, boğa güreşi planındaki makineli tüfekler üzerindeki çalışmalar da devam etti. 1960-ler'in başlangıcında, yukarıda belirtilen Gennady Korobov, o zamanlar, silah tasarımında geniş çaplı plastik kullanımının yanı sıra ileride kullanılmış kartuşların kullanımının da dahil olduğu çok sayıda ileri mühendislik çözümü ile öne çıkan yeni TKB-022 makineli tabancasını sundu. sol omuzdan güvenli bir şekilde ateşlemek, ancak komşu piyadelerde, özellikle de piyade savaş araçları veya zırhlı personel taşıyıcılarının yakın bölümünden ateş ederken, kullanılmış kartuşlara çarpma olasılığını da dışladı. TKB-022'in bir diğer farkı, makinenin namlusunun uzunluğunun, toplam silah uzunluğuna oranının çok yüksek olmasıydı. Bunun için, tasarımcı kısa bir dikey kama kapısı kullandı ve kartuşun doldurulması ve ardından harcanan kartuşun çıkarılması, gaz piston çubuğuna bağlı olan ayrı bir parça kullanılarak yapıldı. Sonuç olarak, TKB-022 bir dizi seçenekle yaratıldı, en son modeller yeni 5,6 mm kartuş için üretildi. Fakat diziden önce, bu silah hiç gelmedi.
TKB-022 saldırı tüfeği, namlu etrafına yerleştirilmiş dairesel bir gaz pistonu ile otomatik olarak gaz-gaz kullandı. Namlu, bir yandan Korobov'un alıcının uzunluğunu önemli ölçüde azaltmasına izin veren dikey bir kama sürgüsü kullanılarak kilitlendi, diğer yandan da otomat tasarımına bir dağıtıcı / ekstraktör yerleştirilmesini gerekli kıldı. Yatay düzlemde ileri geri hareket eden U şeklinde bir parçaydı. Kartuşu hazneye göndermek ve harcanan kartuş kılıfını namludan çıkarmaktan ve manşonu makinanın tabancasının namlusunun yukarısındaki çıkış borusuna göndermekten ve manşonun silahın ön kısmına, serbestçe ön görüşün tabanında düştüğü yere göndermekten sorumluydu.
Genel olarak, TKB-022 Korobov'un tüm modifikasyonları, sadece, hem kullanımın hem de kullanımın zor koşullarında uzun süre çalıştırılırken plastik kasanın "hayatta kalması" ve ağırlık merkezinin silahın arkasına kaydırılması nedeniyle oldukça nesnel sebeplerden (örneğin, plastik kasanın hayatta kalması ") nedeniyle kalmıştır. ) ve sübjektif nitelikteki nedenler (SSCB'nin silahların kullanılmasından sorumlu olan askeri liderliği çok muhafazakardı ve küçük silahlarda radikal değişiklikler yapılmamıştı). Ardından benzer bir kader Afanasyev tarafından tasarlanan TKB-011 makineli tüfek. Tarihsel olarak 1963 yılında yaratılan bu makinenin plastik bir kılıfı da vardı ve kullanılmış kartuşlar, alıcının duvarında bulunan özel bir pencereden sağa atıldı.
SPIW
Aynı dönemde, 1960'lerin ortasına daha yakın olan Kovrovlu tasarımcı Konstantinov da ciddi şekilde bullpaplarla uğraştı. İlk tasarımlarından biri olan 7,62 mm CA-01, tabanca tutucunun alıcının üzerine yerleştirildiği sıra dışı bir düzenlemeye sahipti. Tasarımcı, silahın savaş özelliklerini arttırma çabasında (özellikle de dengesiz durumlardan kaynaklanan patlamaların yangının doğruluğu) bir karar aldı. Ancak, açıkçası, bu düzen çok radikal olarak algılandı ve iki yıl sonra oluşturulan CA-001 prototipi, boğa güreşi için normal iki kulplu düzende farklıydı - ön (yardımcı) ve arka. TKB endeksine sahip tüm Tula sistemleri gibi, Konstantinov tarafından önerilen otomatlar da deney aşamasının ötesine geçemedi.
1960’in ilk yarısında, ABD’de gelişti, ABD’nin (büyük ölçüde tahmin edilemez) başarısız olduğu iddialı, uzun ve pahalı bir SPIW programının bir parçası olarak, Amerikan ordusu “bireysel özel amaçlı silah” (Özel Amaçlı Bireysel Silah) yaratmaya çalıştı. ). Müşteri bu görüntüde hem alan hedeflerini (çok yüklü bir el bombası fırlatıcı kullanarak) hem de hedefleri (küçük kalibreli süpürülmüş mermiler kullanarak otomatik ateş kullanarak) vurabilecek çok amaçlı bir silah gördü. Bu programdaki zafer için ana rakiplerden biri, Springfield cephaneliğinin otomatik makinesiydi. Bu silahın ilk modeli modüler tasarımıyla ayırt edildi, bu da hem bulp hem de geleneksel mizanpajı temel silahtan birleştirmeyi çok kolaylaştırdı. Gelecekte, modülerliği terk etmeye karar verildi ve 1965 tarafından Springfield SPIW isimli silah donanımda takdim edildi. 60 kartuşlarında tandem depo bulunmasıyla karakterize edilen oldukça uzun ve açısal bir boğa gibiydi. Hem gerçekçi olmayan taktiksel hem de teknik gerekliliklerle ve süpürülmüş mühimmatla ilgili çok sayıda sorun nedeniyle, tek bir SPIW örneği seri üretime ulaşamadı.
Bu zaman diliminin bilinen en yeni bullp paternleri “GUU-221 / P hafif makineli tüfek” olarak da bilinen “Bireysel Çok Amaçlı Silah (IMP-4)” dır. Bu, nispeten güçlü bir .221 kalibreli kartuş tipi (5.56mm) için tasarlanmış kompakt bir bullpaptır. Kişisel bir kendini savunma silahı olarak geliştirildi. Amerikan Hava Kuvvetleri'nin pilotlarını ve helikopterlerini ve uçaklarını yerleştirmeyi planladılar. GUU-4 / P boğa güreşinin bir tabancadan ateş etmesi gerekiyordu, bir yandan da bu nedenle modelde stok yoktu. Ateş kontrol kolunun arkasında bulunan derginin, silahın “tabanca” tutacağına müdahale etmemesi için, tüm gövde, namlu ekseni etrafındaki tutamağa göre sağa ya da sola dönerek yaklaşık 40 derece olarak dönebilir, bu çok ilginç bir karardı. 4'teki prototip GUU-1969 / P boğazı, Colt tarafından üretildi, ancak bir dizi test yapıldıktan sonra, ABD Hava Kuvvetleri bu projeye ilgisini kaybetti ve yukarıda açıklanan diğer modeller gibi seri üretime girmedi. Ancak, boğa güreşi düzeninin önünde kutsanmış bir zaman bekliyordu, ancak bu üçüncü makalenin konusu.
Bilgi kaynakları:
https://www.all4shooters.com/ru/glavnaya/tekhnika/2015-statyi/Bullpap-chetvert-veka-eksperimentov-1945-1970
http://www.e-reading.club/chapter.php/133025/7/Popenker_-_Shturmovye_vintovki_mira.html
http://weapon.at.ua/load/321-1-0-822
http://weapon.at.ua/load/321-1-0-825
Açık kaynaklı materyaller