Barok - Baroque
|aktif yıllar||17. - 18. yüzyıllar|
Barok ( UK : / / , ABD : / / ; Fransızca: [baʁɔk] ) bir olan tarzı bir mimariye , müziğe , dansa , boyama , heykelve 17. yüzyılın başlarından 1740'lara kadar Avrupa'da gelişen diğer sanatlar. İber Yarımadası da dahil olmak üzere İspanyol ve Portekiz imparatorluklarının topraklarında, 1800'lerin ilk on yılına kadar yeni stillerle birlikte devam etti. Bu takip Rönesans sanatı ve Maniyerizm ve öncesinde Rokoko ve (genellikle "geç Barok" olarak anılacaktır Geçmişte) Neoklasik stilleri. Katolik Kilisesi tarafından Protestan mimarisinin, sanatının ve müziğinin sadeliğine ve sadeliğine karşı bir araç olarak teşvik edildi , ancak Lutheran Barok sanatı Avrupa'nın bazı bölgelerinde de gelişti.
Barok tarzı, hayranlık duygusu yaratmak için kontrast, hareket, coşkulu ayrıntı, derin renk, ihtişam ve sürpriz kullandı. Tarz, 17. yüzyılın başında Roma'da başladı, daha sonra hızla Fransa, kuzey İtalya, İspanya ve Portekiz'e, ardından Avusturya, Güney Almanya ve Rusya'ya yayıldı. 1730'larda, Fransa ve Orta Avrupa'da 18. yüzyılın ortalarına kadar ortaya çıkan rocaille veya Rococo adı verilen daha da gösterişli bir stile dönüştü .
Gelen süsleme sanatlarının süsleme fazlalığı bulunmaktadır. Rönesans klasisizminden ayrılışın her ülkede kendi yolları vardır. Ancak genel bir özellik, her yerde başlangıç noktasının Rönesans tarafından getirilen dekoratif öğeler olmasıdır . Klasik repertuar, şok etkilerini kışkırtmak için kalabalık, yoğun, üst üste binen, yüklüdür. Barok tarafından tanıtılan yeni motifler şunlardır: kakma , alçı veya oymacılıktan yapılmış kartuşlar , kupalar ve silahlar, meyve veya çiçek sepetleri ve diğerleri .
Kelimenin kökeni
İngilizce barok kelimesi doğrudan Fransızcadan gelir (modern standart İngilizce yazımının önerdiği gibi). Fransızca kelime Portekizce terim kaynaklandığına dair bazı alimler devlet Barroco Latin işaret ederek, ( "kusurlu inci") siğil ( "siğil"), veya sonek ile kelimeye -ǒccu (Roma öncesi Iberia ortak) . Diğer kaynaklar , mantıkta barok olarak kullanılan bir Ortaçağ Latince terimini en olası kaynak olarak önermektedir .
16. yüzyılda, Ortaçağ Latince baroco kelimesi skolastik mantığın ötesine geçti ve saçma bir şekilde karmaşık görünen her şeyi karakterize etmek için kullanıldı. Fransız filozof Michel de Montaigne (1533–1592), barok terimini "Tuhaf ve işe yaramaz derecede karmaşık" ile ilişkilendirdi . Diğer eski kaynaklar barokoyu sihir, karmaşıklık, kafa karışıklığı ve aşırılıkla ilişkilendirir.
Barok kelimesi , 18. yüzyıldan önce düzensiz incilerle de ilişkilendirildi. Fransız barok ve Portekizli barroco genellikle mücevherlerle ilişkilendirilen terimlerdi. 1531'den bir örnek, bu terimi, Charles V, Fransa'nın hazinelerinin envanterindeki incileri tanımlamak için kullanır . Daha sonra, kelime bir 1694 sayısında yayınlanmıştır Le Dictionnaire de l'Académie Française, açıklar barok olarak "Yalnızca yuvarlak eksik olan inciler için kullandık." Bir 1728 Portekizce sözlük benzer şekilde barroco'yu "kaba ve düzensiz inci" ile ilgili olarak tanımlar .
Barok kelimesinin alternatif bir türevi İtalyan ressam Federico Barocci'nin (1528-1612) ismine işaret ediyor.
18. yüzyılda bu terim müziği tanımlamak için kullanılmaya başlandı, gurur verici bir şekilde değil. Galası anonim satirik incelemede Jean-Philippe Rameau 'ın Hippolyte et ARICIE basılmış Ekim 1733 yılında, Mercure de France Mayıs 1734 yılında, eleştirmen şikayetçi bu operada yenilik 'du barocque' olduğunu yazdı müziğin tutarlı bir melodiden yoksun olduğunu, uyumsuzluklardan uzak durduğunu, sürekli olarak anahtar ve ölçüyü değiştirdiğini ve her beste aracının hızlı bir şekilde ilerlediğini söyledi.
1762'de Le Dictionnaire de l'Académie Française , bu terimin mecazi olarak "düzensiz, tuhaf veya eşitsiz" bir şeyi tanımlayabileceğini kaydetti.
Bir müzisyen, besteci ve aynı zamanda bir filozof olan Jean-Jacques Rousseau , 1768'de Encyclopédie'de şöyle yazdı : "Barok müzik, uyumun karıştırıldığı, modülasyonlar ve uyumsuzluklarla dolu. Şarkı sert ve doğal değil. tonlama zor ve hareket sınırlı. Görünüşe göre bu terim, mantıkçılar tarafından kullanılan 'baroco' kelimesinden geliyor. "
Fransız tarzı barok ve musik barok tarzı 1835'te Le Dictionnaire de l'Académie Française'de göründü . 19. yüzyılın ortalarına gelindiğinde, sanat eleştirmenleri ve tarihçiler "barok" terimini Rönesans sonrası sanatla dalga geçmenin bir yolu olarak benimsemişlerdi. Bu, 1855'te barok sanatçıların "geleneğe saygıdan" yoksun oldukları için ayrıntıları "küçümsediklerini ve kötüye kullandıklarını" yazan önde gelen sanat tarihçisi Jacob Burckhardt tarafından kullanılan anlamıydı .
1888'de sanat tarihçisi Heinrich Wölfflin , Rönesans ve Barok'un resim, heykel ve mimarisi arasındaki farklılıkları tanımlayan Rönesans ve Barok tarzı üzerine ilk ciddi akademik çalışmayı yayınladı .
Mimarlık: kökenleri ve özellikleri
Mimari Barok tarzı benimsediği doktrinleri bir sonucu olduğunu Katolik Kilisesi'nin de Trent Konseyi cevaben, 1545-63 yılında Protestan Reformasyon . Karşı Reformun ilk aşaması, dini mimariye, entelektüellere hitap eden ancak kiliseye giden kitlelere hitap eden sert, akademik bir tarz dayatmıştı. Trent Konseyi bunun yerine daha popüler bir kitleye hitap etmeye karar verdi ve sanatın dini temaları doğrudan ve duygusal katılımla aktarması gerektiğini ilan etti. Lutheran Barok sanatı , Kalvinistlerin Büyük İkonoklazmasına yanıt olarak kimliğin günah çıkarma belirteci olarak gelişti .
Barok kiliseler, ibadet edenlerin sunağa yakın olabileceği, kubbe veya kubbe yüksekliğinde, ışığın aşağıdaki kiliseyi aydınlatmasına izin veren geniş bir merkezi alanla tasarlandı. Kubbe, Barok mimarisinin göklerle yeryüzü arasındaki birlikteliği gösteren temel sembolik özelliklerinden biriydi. Kubbenin içi, meleklerin ve azizlerin resimleri ve alçı melek heykelcikleri ile süslenmişti ve aşağıdakilere izlenimi veriyordu. cennete bakmanın Barok kiliselerin bir diğer özelliği de quadratura ; Tavandaki trompe-l'œil resimleri, gerçek veya boyalı, azizlerin ve meleklerin resimleriyle dolu ve mimari detaylarla korkuluklar ve konsollarla bağlantılı. Kornişlerin altındaki Atlantes'in Quadratura resimleri , kilisenin tavanını destekliyor gibi görünüyor. Sistine Şapeli'ndeki Michelangelo'nun, birer birer bakılmak üzere farklı sahneleri bir araya getiren boyalı tavanlarının aksine, Barok tavan resimleri, kilisenin zeminindeki izleyicinin görmesi için özenle oluşturuldu. sanki gerçeklermiş gibi tüm tavan doğru perspektifte.
Barok kiliselerin iç mekanları Yüksek Barok'ta gittikçe daha süslü hale geldi ve genellikle kubbenin altına yerleştirilen sunağın etrafına odaklandı. Yüksek Barok en ünlü barok dekoratif eserleri Saint Peter Başkanı (1647-1653) ve Aziz Petrus Baldachino tarafından (1623-1634), hem Gian Lorenzo Bernini de, Aziz Petrus Bazilikası Roma'daki. Aziz Petrus'un Baldequin'i, Barok sanatındaki zıtlıkların dengesinin bir örneğidir; kanopinin belirgin hafifliği ile parçanın devasa oranları; ve parçanın sağlam bükülmüş sütunları, bronz, altın ve mermerleri ile gölgelik üzerindeki meleklerin akan perdeleri arasındaki kontrast. Dresden Frauenkirche Dresden Lutheran belediye meclisi tarafından yaptırılan edildikten sonra 1743 yılında tamamlandı ve "Aziz Peter Roma için onsekizinci yüzyıl gözlemciler tarafından karşılaştırıldığında" oldu Lutheran Barok sanat, tanınmış bir örnek olarak hizmet vermektedir.
Kiliselerin iç kısımlarındaki kıvrımlı sütun, Barok dönemin en önemli özelliklerinden biridir. Hem hareket hissi hem de ışığı yansıtmanın dramatik yeni bir yolunu verir. Cartouche Barok dekorasyon bir başka karakteristik özelliğidir. Bunlar mermer veya taştan oyulmuş, genellikle oval ve yaldızlı harflerle görüntü veya metin taşıyan yuvarlak yüzeyli büyük plaketlerdi ve iç dekorasyon olarak veya binaların kapılarının üzerine yerleştirilerek aşağıdakilere mesajlar iletiliyordu. Çok çeşitli buluşlar gösterdiler ve katedrallerden saraylara, küçük şapellere kadar her tür binada bulundu.
Barok mimarlar bazen illüzyon yaratmak için zorlanmış perspektif kullandılar . İçin Palazzo Spada Roma, Borromini bir geçit otuz metre uzunluğunda, sadece yedi metre uzunluğunda aslında iken oldu izlenimini yaratmak için ötesinde bahçesinde boyutunu, daralan bir zemin ve minyatür heykel azalan sütunları kullanılır. Pasajın sonundaki bir heykel, sadece altmış santimetre yüksekliğinde olmasına rağmen gerçek boyutta görünüyor. Borromini illüzyonu bir matematikçinin yardımıyla tasarladı.
İtalyan Barok
Roma'da Barok cepheye sahip ilk bina 1584'te Gesù Kilisesi idi ; daha sonraki Barok standartlarına göre düzdü, ancak ondan önce gelen geleneksel Rönesans cephelerinde bir kırılma oldu. Bu kilisenin içi, cömertçe süslendiği yüksek Barok'a kadar çok yalın kaldı.
1605'te Roma'da Paul V , formların çoğalması, renk zenginliği ve dramatik efektler yoluyla duygu ve hayranlık uyandırmak için tasarlanmış bazilikaları ve kilise binalarını görevlendiren papalar serisinin ilki oldu . Erken Barok döneminin en etkili anıtları arasında Aziz Petrus Bazilikası'nın cephesi (1606–1619) ve cepheyi daha önceki kilisedeki Michelangelo'nun kubbesine bağlayan yeni nef ve sundurma vardı. Yeni tasarım, yükselen kubbe ile orantısız şekilde geniş cephe arasında dramatik bir kontrast yarattı ve Dor sütunları ile portikonun büyük kütlesi arasındaki cephenin kendisindeki kontrast oluşturdu.
17. yüzyılın ortalarından sonlarına kadar stil zirveye ulaştı ve daha sonra Yüksek Barok olarak adlandırıldı. Birçok anıtsal eser, Popes Urban VIII ve Alexander VII tarafından yaptırılmıştır . Heykeltıraş ve mimar Gian Lorenzo Bernini, Aziz Petrus Meydanı çevresinde (1656 - 1667) yeni bir dörtlü sütun dizisi tasarladı. Dev bir elips içindeki üç sütun galerisi, büyük kubbeyi dengeler ve Kilise ile kareye bir bütünlük ve dev bir tiyatro hissi verir.
İtalyan Yüksek Barok tarzının bir diğer önemli mucidi , en büyük eseri San Carlo Kilisesi, Quattro Fontane veya Dört Çeşmenin Aziz Charles'ı (1634-46) olan Francesco Borromini idi . Hareket duygusu dekorasyonla değil, dalgalanan duvarların kendileri ve içbükey bir travers içine yerleştirilmiş oval bir kule ve balkon dahil olmak üzere içbükey ve dışbükey elemanlar tarafından verilir. İç mekan da aynı derecede devrimciydi; kilisenin ana mekanı oval bir kubbenin altında ovaldi.
Melekler ve azizlerle dolu boyalı tavanlar ve trompe-l'œil mimari etkileri İtalyan Yüksek Barok tarzının önemli bir özelliğiydi. Başlıca yapıtları cennete of Saint Ignace Girişi tarafından Andrea Pozzo içinde (1685-1695) Saint Ignatius Kilisesi Roma ve İsa adına zaferini tarafından Giovanni Battista Gaulli içinde Gesu Kilisesi Roma (1669- 1683), resim çerçevesinden dışarı taşan figürler ve dramatik eğik aydınlatma ve açık-karanlık kontrastlar içeriyordu. Tarz, Roma'dan İtalya'nın diğer bölgelerine hızla yayıldı: Venedik'te Baldassare Longhena'nın Santa Maria della Salute (1631–1687) kilisesinde, muazzam bir kubbe ile taçlandırılmış oldukça orijinal sekizgen formda ortaya çıktı. Ayrıca Guarino Guarini'nin yazdığı Kutsal Kefen Şapeli'nde (1668-1694) Turin'de de ortaya çıktı . Tarz, saraylarda da kullanılmaya başlandı; Guarini tasarlanan Palazzo Carignano Longhena tasarlanmış iken, Turin Ca' Rezzonico üzerinde Büyük Kanal bitmiş, (1657), Giorgio Massari tablolarıyla dekore ile Giovanni Battista Tiepolo . Sicilya'daki bir dizi büyük deprem , çoğunun yeniden inşasını gerektirdi ve birçoğu coşkulu geç Barok veya Rokoko tarzında inşa edildi.
Gesù Kilisesi'nin Tavanı (1674–1679)
Palazzo Spada'da (1632) , koridorun gerçekte olduğundan çok daha uzun olduğu yanılsamasını yaratan, Francesco Borromini'nin zorlanmış perspektifli galeri
İspanyol Barok
İspanya'daki Katolik Kilisesi ve özellikle Cizvitler, İspanyol Barok mimarisinin itici gücüydü. Bu tarzdaki ilk büyük eser, Madrid'deki San Isidro Şapeli idi ve 1643'te Pedro de la Torre tarafından başlatıldı . Dış cephedeki son derece zengin bir süsleme zenginliği ile iç mekandaki sadeliği karşılaştırdı, birden fazla alana bölündü ve bir gizem duygusu yaratmak için ışık efektlerini kullandı. Cathedral Santiago de Compostela Barok eklemeler bir dizi denir daha sonra iki hatta daha uzun ve süslü kule vardır oldukça süslü çan kulesi (1680), başlayarak 17. yüzyılın sonunda başlayan ile modernize edilmiştir Obradorio eklendi 1738 ve 1750 arasında Fernando de Casas Novoa tarafından . İspanyol Barok bir başka dönüm noktası ait şapel kulesi San Telmo Sarayı'nın içinde Seville tarafından Leonardo de Figueroa .
Granada yalnızca 15. yüzyılda Moors'tan kurtarılmıştı ve kendine özgü Barok çeşitliliği vardı. Ressam, heykeltıraş ve mimar Alonso Cano , 1652 ve 1657'de ölümü arasında Granada Katedrali'nin Barok iç mekanını tasarladı . Büyük beyaz sütunların ve altın dekorun dramatik kontrastlarını içeriyor.
İspanyol Barok'un en süslü ve cömertçe dekore edilmiş mimarisine Churrigueresque tarzı denir ve adı , esas olarak Salamanca ve Madrid'de çalışan Churriguera kardeşlerin adını taşır . Yaptıkları işler arasında şehrin ana meydanı Salamanca Plaza Mayor (1729) üzerindeki binalar yer alıyor . Bu oldukça süslü Barok tarz, Amerika'da İspanyollar tarafından inşa edilen birçok kilise ve katedralde çok etkili oldu.
Geç Barok döneminin diğer önemli İspanyol barok mimarları arasında Madrid'deki San Fernando Kraliyet Darülaceze'yi tasarlayan Churriguera'nın öğrencisi Pedro de Ribera ve Toledo Katedrali'nde (1729-32) ünlü El Transparente sunak parçasını tasarlayan Narciso Tomé yer alıyor. belli bir ışık altında yukarı doğru süzülme yanılsamasını verir.
İspanyol Barok mimarları İspanya'nın çok ötesinde bir etkiye sahipti; Latin Amerika ve Filipinler'deki İspanyol kolonilerinde inşa edilen kiliselerde çalışmaları oldukça etkili oldu. Cizvitlerin Tepotzotlán'daki bir kolej için inşa ettiği, süslü Barok cephesi ve kulesiyle kilise buna iyi bir örnektir.
Granada Katedrali (1652-1657)
Orta Avrupa ve Rokoko (1740'lar - 1770'ler)
1680'den 1750'ye kadar Orta Avrupa'da, Bavyera, Avusturya, Bohemya ve güneybatı Polonya'da çok sayıda süslü katedral, manastır ve hac kilisesi inşa edildi. Bazıları , Barok'tan ortaya çıkan farklı, daha gösterişli ve asimetrik bir üslup olan Rokoko tarzındaydı, ardından 18. yüzyılın ilk yarısında Orta Avrupa'da yerini aldı, ta ki yerini klasisizmle değiştirene kadar.
O bölgedeki çok sayıda devletin prensleri de sarayları ve konutları için Barok veya Rokoko'yu seçtiler ve bunları inşa etmek için genellikle İtalyan eğitimli mimarları kullandılar. Önemli mimarlar Johann Fischer von Erlach, dahil Lukas von Hildebrandt ve Dominikus Zimmermann Bavyera'da, Balthasar Neumann içinde Bruhl ve Matthäus Daniel Pöppelmann'da Dresden. Prusya'da Prusya Frederic II ilham Büyük Trianon ait Versay Sarayı'ndan ve onun Yazlık için model olarak kullanılan Sanssouci içinde, Potsdam tarafından kendisi için tasarlanan, Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff (1745-1747). Barok saray mimarisinin bir başka eseridir Zwinger içinde Dresden , Dükleri'nin sarayın eski orangerie Saksonya 18. yüzyılda.
Bir rokoko kilisesinin en iyi örneklerinden biri , Almanya'nın güneyindeki Bavyera'da Bamberg yakınlarındaki Bad Staffelstein kasabası yakınlarında bulunan bir hac kilisesi olan Basilika Vierzehnheiligen veya On Dört Kutsal Yardımcıların Bazilikasıdır . Bazilika, Balthasar Neumann tarafından tasarlandı ve 1743 ile 1772 yılları arasında inşa edildi; planı, kilisenin tam merkezine yerleştirilmiş sunak ile merkezi bir ovalin etrafında bir dizi birbirine kenetlenmiş daire. Bu kilisenin içi, Rokoko dekorasyonunun zirvesini göstermektedir. Tarzın bir başka kayda değer örneği ise Pilgrimage Church of Wies ( Almanca : Wieskirche ). JB ve Dominikus Zimmermann kardeşler tarafından tasarlandı . Bu eteklerinde bulunan Alpler belediyesinde, Steingaden içinde Weilheim-Schongau ilçesinde, Bavyera , Almanya . İnşaat 1745 ile 1754 yılları arasında gerçekleşti ve iç mekan, Wessobrunner Okulu geleneğine göre freskler ve sıva işçiliği ile dekore edildi . Şimdi UNESCO Dünya Mirası Listesi'nde.
Bir diğer önemli örnek ise Christoph Dientzenhofer ve oğlu Kilian Ignaz Dientzenhofer tarafından inşa edilen Prag'daki (1704–55) St. Nicholas Kilisesi'dir (Malá Strana) . Dekorasyon, kilisenin tüm iç duvarlarını kaplamaktadır. Sunak, merkezi kubbenin altındaki nefte yer alır ve etrafı şapellerle çevrilidir, Işık yukarıdaki kubbeden ve çevresindeki şapellerden gelir. Sunak tamamen heykellerle zengin bir şekilde dekore edilmiş, gerçek mimari ile dekorasyon arasında kasıtlı bir karışıklık yaratan kemerler, sütunlar, kıvrımlı korkuluklar ve renkli taştan pilasterlerle çevrilidir. Mimari bir ışık, renk ve hareket tiyatrosuna dönüşüyor.
Polonya'da, İtalyan esintili Polonya Barok'u 17. yüzyılın başlarından 18. yüzyılın ortalarına kadar sürdü ve detay ve renk zenginliğini vurguladı. En tanınmış muhtemelen biri birinci Barok günümüz Polonya'da bina ve bir Aziz Peter ve Paul Kilisesi de Kraków'da tarafından tasarlanan, Giovanni Battista Trevano . Sigismund'un 1644'te dikilen Varşova'daki Sütunu , sütun şeklinde inşa edilmiş dünyanın ilk laik Barok anıtıydı. Saray konut tarzı, 1677 ve 1696 yılları arasında inşa edilen Wilanów Sarayı tarafından örneklenmiştir . Polonya'da faaliyet gösteren en ünlü Barok mimar Hollandalı Tylman van Gameren'di ve onun önemli eserleri arasında Varşova'daki St. Kazimierz Kilisesi ve Krasiński Sarayı , Kraków'daki St. Anne's ve Branicki Sarayı içinde Bialystok . Ancak Polonya Barok en ünlü eseridir Fara Church in Poznań'da tarafından ayrıntılarla birlikte Pompeo Ferrari .
Fransız Barok veya Klasisizm
Fransa, İtalya, İspanya, Viyana ve Avrupa'nın geri kalanının süslü Barok tarzına büyük ölçüde direndi. Fransız Barok stili (genellikle Fransa'da Büyük Klasisizm veya kısaca Klasisizm olarak adlandırılır ), Louis XIV ve Louis XV için inşa edilen eserlerle yakından ilişkilidir ; Barok'tan daha geometrik bir düzen ve ölçüye ve cephelerde ve iç mekanlarda daha az ayrıntılı dekorasyona sahiptir. Louis XIV, Barok ustası Bernini'yi Louvre'un yeni kanadı için bir tasarım sunmaya davet etti, ancak Claude Perrault ve Louis Le Vau'nun daha klasik bir tasarımı lehine reddetti .
Tarzın başlıca mimarları arasında François Mansart ( Chateau de Balleroy , 1626–1636 ), Pierre Le Muet ( Val-de-Grace Kilisesi , 1645–1665), Louis Le Vau ( Vaux-le-Vicomte , 1657–1661) ve özellikle Versailles'deki Galerie des Glaces ve Grand Trianon'u (1687–1688) içeren Jules Hardouin Mansart ve Robert de Cotte . Mansart ayrıca Place Vendôme'nin (1686–1699) Barok klasisizminden de sorumluydu .
Dönemin en büyük kraliyet projesi, 1661'de Le Vau tarafından ressam Charles Le Brun'un dekorasyonuyla başlatılan Versay Sarayı'nın genişletilmesiydi . Bahçeler , mimariyi tamamlamak ve güçlendirmek için özel olarak André Le Nôtre tarafından tasarlandı . Şatonun en önemli parçası olan Galerie des Glaces (Aynalar Salonu) 1678 ve 1686 yılları arasında inşa edildi. Mansart Grand Trianon'u 1687'de tamamladı. De Cotte tarafından tasarlanan şapel 1710'da tamamlandı. Louis XIV'in ölümünün ardından, Louis XV, daha samimi Petit Trianon ve oldukça süslü tiyatroyu ekledi . Bahçelerdeki çeşmeler, içeriden görülebilecek ve dramatik etkiye katkıda bulunacak şekilde tasarlandı. Saray, Avrupa'nın diğer hükümdarları, özellikle XV. Louis'in saltanatının başlarında Versay'ı ziyaret eden ve 1705 ile 1725 yılları arasında Saint Petersburg yakınlarındaki Peterhof Sarayı'nda kendi versiyonunu inşa eden Rusya'nın Büyük Peter tarafından beğenildi ve kopyalandı .
Yeni Barok tarzında (1616–20) bir cepheye sahip ilk Paris kilisesi olan Saint-Paul-Saint-Louis Kilisesi
Versailles Sarayı'ndaki Aynalı Salon (1678–1686)
Portekiz Barok
Portekiz'deki Barok mimarisi yaklaşık iki yüzyıl sürdü (on yedinci yüzyılın sonları ve on sekizinci yüzyıl). John V ve Joseph I hükümdarlıkları , Portekiz Barok'unun gelişmesine izin veren Kraliyet Mutlakiyetçiliği adı verilen bir dönemde altın ve elmas ithalatını artırmıştı.
Portekiz'deki Barok mimarisi, özel bir duruma ve Avrupa'nın geri kalanından farklı bir zaman çizelgesine sahiptir.
Çeşitli aşamalardan ve farklı türde dış etkilerden kaynaklanan çeşitli politik, sanatsal ve ekonomik faktörler tarafından koşullandırılır, benzersiz bir karışımla sonuçlanır, genellikle İtalyan sanatını arayanlar tarafından yanlış anlaşılır, bunun yerine ona benzersiz bir şekilde veren belirli biçimler ve karakter bulur. Portekiz çeşidi. Diğer bir anahtar faktör de, "yalın stil" (Estilo Chão veya Estilo Plano) olarak da adlandırılan Cizvit mimarisinin varlığıdır. İsmin çağrıştırdığı gibi, daha sadedir ve biraz sade görünür.
Binalar tek odalı bazilikalar, derin ana şapel, yan şapeller (iletişim için küçük kapılar ile), iç ve dış dekorasyonsuz, çok basit portal ve pencerelerdir. Çok pratik bir yapıdır, küçük ayarlamalarla imparatorluk boyunca inşa edilmesine izin verir ve daha sonra veya ekonomik kaynaklar mevcut olduğunda dekore edilmeye hazırdır.
Aslında, ilk Portekiz Baroku, yapı bakımından eksik değildir, çünkü "sade stil" dekorasyon yoluyla (boyama, fayans vb.), Boş alanları görkemli, gösterişli barok senaryolara dönüştürmek kolaydır. Aynı şey dış cepheye de uygulanabilir. Daha sonra yapıyı zamanın ve mekanın zevkine göre uyarlamak ve yeni özellikler ve detaylar eklemek kolaydır. Pratik ve ekonomiktir.
Daha fazla nüfus ve daha iyi ekonomik kaynaklara sahip olan kuzey, özellikle Porto ve Braga bölgeleri , aristokrasi tarafından inşa edilen geniş kilise, manastır ve saray listesinde görülebilen mimari bir yenilenmeye tanık oldu.
Barok çoğu aittir, şehir ve öbür tarihi bölgesinde çalışan Nicolau Nasoni gibi scenographic yerleşimi ile orijinal binaları çizim, Portekiz yaşayan bir İtalyan mimar Clérigos kilise ve kulenin ait Logia Porto Katedrali , kilisenin Misericordia, São João Novo Sarayı , Freixo Sarayı , Piskoposluk Sarayı ( Portekizce : Paço Piskoposluk do Porto diğerleri ile birlikte).
Rus Barok
Rus Barok'u veya Petrine Barok'u ilk kez 1697-98'de Peter the Great'in Batı Avrupa'ya yaptığı uzun bir ziyaretin ardından , Châteaux of Fontainebleu ve Versailles'ı ve diğer mimari anıtları ziyaret etti. Rusya'ya döndüğünde , 1712'de Rusya'nın yeni başkenti olan St. Petersburg'da benzer anıtlar inşa etmeye karar verdi . Petrine Barok'taki ilk önemli anıtlar arasında Peter ve Paul Katedrali ve Menshikov Sarayı bulunmaktadır .
İmparatoriçe Anna ve Elizaveta Petrovna'nın hükümdarlığı sırasında , Rus mimarisine Elizabeth Barok'a dönüşen İtalyan doğumlu Bartolomeo Rastrelli'nin lüks Barok tarzı hakim oldu . Rastrelli'nin imza binaları arasında Kış Sarayı , Catherine Sarayı ve Smolny Katedrali bulunmaktadır . Elizabeth Barok'un diğer ayırt edici anıtları, Troitse-Sergiyeva Lavra'nın çan kulesi ve Kızıl Kapı'dır .
İspanyol ve Portekiz Kolonyal Amerika'da Barok
Amerika'nın Avrupa ülkeleri tarafından sömürgeleştirilmesi nedeniyle, Barok doğal olarak Yeni Dünya'ya taşındı , İspanya ve Portekiz'in hakim olduğu bölgelerde özellikle elverişli bir zemin buluyor, her iki ülke de merkezi ve indirgenemez Katolik monarşileri, uzantı Roma'ya ve taraftarlarına tabi. Barok Karşı-reformcu en tipiktir. Avrupalı sanatçılar Amerika'ya göç ettiler ve okul yaptılar ve çoğu yetenekli sanatçılar olan Katolik misyonerlerin yaygınlaşmasıyla birlikte, genellikle popüler beğeniden etkilenen çok biçimli bir Barok yarattılar. Criollo ve Indidenous ustalar bu barok benzersiz özellikler vermek için çok şey yaptı. Halen ayakta olan Amerikan Barok yetiştiriciliğinin ana merkezleri (bu sırayla) Meksika , Brezilya , Peru , Ekvador , Küba , Kolombiya , Bolivya , Guatemala ve Porto Riko'dur .
Özellikle dikkat çekici olan, İspanyol Katoliklerinin düzenlediği yerli yerleşim yerleri olan, Meksika ve günümüz Amerika Birleşik Devletleri'nin güneybatı kesimlerinden Arjantin ve Şili'ye kadar uzanan bölgelerde İspanyol indirimleri çerçevesinde geliştirilen "Misyoner Barok" olarak adlandırılan şeydir. misyonerler, onları Hristiyan inancına dönüştürmek ve onları Batı yaşamında kültürlendirmek için, Yerli kültürden etkilenen melez bir Barok oluşturdular; burada Criollos ve birçok Hintli zanaatkâr ve müzisyen, hatta okuryazar, hatta bazı büyük yetenek ve yeteneklere sahipti . Misyonerlerin anlattıkları sık sık Batı sanatının, özellikle de müziğin ormancılar üzerinde hipnotik bir etkisi olduğunu ve azizlerin resimlerinin büyük güçlere sahip olarak görüldüğünü tekrarlıyor. Pek çok Kızılderili din değiştirildi ve şenlikli kitlelerden, kutsal konserlerden ve gizemlerden zevk alan mistisizm, batıl inanç ve teatrallikle dolu, tutkulu yoğunlukta yeni bir adanmışlık biçimi yaratıldı.
İspanyol Amerika'da Koloni Barok mimarisi portal bir bol dekorasyon (ile karakterizedir La Profesa Kilisesi , Mexico City ; cepheleri ile kaplı Puebla tarzı azulejos olduğu gibi San Francisco Acatepec Kilisesi de San Andrés Cholula ve San Francisco Manastırı Kilisesi arasında Puebla sözde içinde şiddetlenir edilecektir), Churrigueresque tarzı ait Tabernacle (Cephe Mexico City Cathedral tarafından, Lorenzo Rodríguez ; San Francisco Javier Kilisesi , Tepotzotlán ; Santa Prisca Kilisesi'nin ait Taxco ). In Peru , çoğunlukla kentlerinde geliştirilen yapılar Lima , Cusco , Arequipa ve Trujillo 1650 yılından beri kullanımında bile Avrupa Barok ilerletilerek orijinal özelliklerini göstermek minderli duvarlar ve Burma Sütun ( la Compañía de Jesus Kilisesi , Cusco ; San Francisco Bazilikası ve Manastırı , Lima ). Diğer ülkeler şunlardır: Sucre Metropolitan Katedrali içinde Bolivya ; Esquipulas Katedral Bazilikası içinde Guatemala ; Tegucigalpa Katedrali içinde Honduras ; León Katedrali içinde Nikaragua ; la Compañía de Jesús Kilisesi de Quito , Ekvador ; San Ignacio Kilisesi de Bogota'da , Kolombiya ; Karakas Katedrali de Venezuela ; Buenos Aires Cabildo içinde Arjantin ; Santo Domingo Kilisesi de Santiago , Şili ; ve Havana Katedrali de Küba . Ayrıca kiliseleri kalitesini hatırlamakta yarar vardır Bolivya İspanyol Cizvit Görevler , Paraguay'da İspanyol Cizvit misyonları , Meksika'da İspanyolca misyon ve Kaliforniya'da İspanyol Fransisken misyonları .
In Brezilya , metropolde olduğu gibi, Portekiz , mimarlık belli sahiptir İtalyan etkisi genellikle bir, Borrominesque içinde görülebileceği gibi, tip Recife Eş Katedrali (1784) ve Senhora da Glória'ya Kilisesi do Outeiro de Rio de Janeiro (1739). Bir bölgede Minas Gerais , çalışmalarını vurgulanan Aleijadinho , konkav-konveks dinamik etkileri ile, kıvrık planimetri için öne kilise, cephe bir grup (tüm mimari elemanlar plastik bir tedavi yazar Sao Francisco de Yard Church içinde Ouro Preto , 1765–1788).
San Francisco Acatepec Kilisesi Meksika'dan
İspanyol ve Portekiz Koloni Asya'sında Barok
Hindistan'ın Portekiz kolonilerinde ( Goa , Daman ve Diu ), Goa Katedrali ve Aziz Francis Xavier'in mezarına ev sahipliği yapan Goa Bom Jesus Bazilikası gibi Hindu unsurları ile karıştırılmış Barok formların mimari tarzı gelişti . Set kilise ve Goa convents bir ilan edildi Dünya Mirası 1986 yılında.
Gelen Filipinler , uzun süre İspanyol İmparatorluğu'nun bir parçası olduğunu, Barok yapılar çok sayıda dahil korunur Filipinler Barok Kiliseleri bu dört ve Barok ve Neoklasik kent olduğunu Vigan , her ikisi de UNESCO Dünya Miras Alanları . Ayrıca Surlu Manila Şehri (Intramuros) çok dikkat çekiciydi . İspanyol dönemi Barok dönemine ait kayda değer korunmuş diğer şehir Tayabas'tır .
Boyama
Barok ressamlar bilinçli olarak kendilerini Rönesans ve sonrasında Maniyerizm döneminin ressamlarından ayırmak için çalıştılar. Paletlerinde yoğun ve sıcak renkler kullandılar ve özellikle kırmızı, mavi ve sarı ana renkleri kullandılar ve sık sık üçünü de birbirine yaklaştırdılar. Rönesans resminin eşit şekilde aydınlatılmasını önlediler ve dikkati merkezi eylemlere veya figürlere yönlendirmek için resmin belirli kısımlarında güçlü ışık ve karanlık kontrastları kullandılar. Kompozisyonlarında Rönesans resimlerinin sakin sahnelerinden kaçınıyor, en büyük hareket ve dramın anlarını seçtiler. Rönesans resimlerinin sakin yüzlerinden farklı olarak Barok resimlerdeki yüzler duygularını açıkça ifade ediyordu. Genellikle resmin merkezinden uzakta gerçekleşen eylemle asimetri kullandılar ve ne dikey ne de yatay olan, ancak sola veya sağa eğimli, bir dengesizlik ve hareket hissi veren eksenler yarattılar. Bu hareket izlenimini, şahsiyetlerin kostümlerini rüzgârla üfleyerek veya kendi hareketleriyle hareket ettirerek geliştirdiler. Genel izlenimler hareket, duygu ve dramdı. Barok resmin bir diğer önemli unsuru alegoriydi; her resim, eğitimli bir izleyicinin bilmesi ve okuması beklenen, genellikle semboller ve alegorik karakterlerle şifrelenmiş bir hikaye anlatıyor ve bir mesaj içeriyordu.
Resimde İtalyan Barok fikirlerinin ilk kanıtı, Annibale Carracci , Agostino Carracci ve Ludovico Carracci'nin görsel sanatları Rönesans Klasikizmine döndürmeye çalıştıkları Bologna'da gerçekleşti . Bununla birlikte, sanatları aynı zamanda Karşı Reform'un merkezindeki fikirleri de içeriyordu; bunlar, akıldan çok kalbe hitap eden yoğun duygu ve dini imgeleri içeriyordu.
Barok döneminin bir diğer etkili ressamı Michelangelo Merisi da Caravaggio idi . İnsan figürüne gerçekçi yaklaşımı, doğrudan hayattan resmedilmiş ve karanlık bir arka plana karşı çarpıcı bir şekilde aydınlatılmış, çağdaşlarını şok etti ve resim tarihinde yeni bir sayfa açtı. Barok üslupla yakından ilişkili diğer büyük ressamlar arasında İtalya'dan Artemisia Gentileschi , Guido Reni , Domenichino , Andrea Pozzo ve Paolo de Matteis ; İspanya'da Francisco de Zurbarán ve Diego Velázquez ; Almanya'da Adam Elsheimer ; ve Nicolas Poussin ve Georges de La Tour Fransa'da (Poussin İtalya'da yaptığı çalışma hayatının çoğunu rağmen). Poussin ve La Tour, duyguya daha az odaklanan ve resimdeki figürlerin çizgisine renkten daha fazla önem veren "klasik" bir Barok tarzı benimsedi.
Peter Paul Rubens , Flaman Barok tarzının en önemli ressamıydı . Rubens'in yüksek yüklü kompozisyonları, klasik ve Hıristiyan tarihinin bilgili yönlerine gönderme yapar. Eşsiz ve son derece popüler Barok tarzı, Karşı-Reform'da teşvik edilen hızlı, dramatik sanatsal stili takip eden hareketi, rengi ve duygusallığı vurguladı . Rubens , mitolojik ve alegorik konuların altarpieces, portreleri, manzaraları ve tarih resimlerini yapmakta uzmanlaştı .
Barok resminin önemli bir alanı Quadratura ya da tam anlamıyla "gözü kandıran" trompe-l'oeil'deki resimlerdi . Bunlar genellikle alçı tavanlara veya üst duvarlara ve korkuluklara boyanırdı ve yere bakanlara, boyanmış gökyüzüne ve diğer cennet figürlerine, meleklerin, azizlerin ve diğer göksel figürlerin kalabalıklarıyla dolu cennetleri gördükleri izlenimini verdi. hayali mimari.
İtalya'da sanatçılar genellikle iç dekorasyon konusunda mimarlarla işbirliği yaptılar; Pietro da Cortona , bu illüzyonist resim tarzını kullanan 17. yüzyıl ressamlarından biridir. En önemli komisyonları arasında, Papa Urban VIII'in saltanatını yüceltmek için Barberini Ailesi Sarayı (1633-39) için yaptığı freskler vardı . Pietro da Cortona'nın kompozisyonları, Michelangelo'nun Sistine Şapeli'ndeki çalışmalarından bu yana Roma'da yapılan en büyük dekoratif fresklerdi .
François Boucher , Barok döneminin sonlarında ortaya çıkan daha hassas Fransız Rokoko tarzında önemli bir figürdü. Duvar halıları, halılar ve tiyatro dekorasyonu ile resim tasarladı. Çalışmaları , Kral Louis XV'in Metresi Madam Pompadour ile son derece popülerdi . Resimleri mitolojik romantik ve hafif erotik temalara sahipti.
İspanyol Amerika
İspanyol Amerika kıtasında, Meksikalı José Juárez ve Sebastián López de Arteaga'nın ve Bolivyalıların çalışmalarında görülebileceği gibi , ilk etkiler Sevillan Tenebrism'den , özellikle de eserleri Meksika ve Peru'da hala korunan Zurbarán'dan geldi. Melchor Pérez de Holguín . Resmin Cusco Okulu İtalyan ressam geldikten sonra ortaya çıkan Bernardo Bitti tanıtıldı 1583 yılında, Maniyerizm Amerika'da. Bu çalışmalarını vurgulanan Luis de Riaño , İtalyan müridi Angelino Medoro , duvar resimleri yazarı San Pedro Kilisesi arasında Andahuaylillas . Ayrıca, Hintli ( Quechua ) ressamlar Diego Quispe Tito ve Basilio Santa Cruz Pumacallao'nun yanı sıra Cusco Katedrali'nin yüksek kemerlerini kaplayan elli büyük tuvalin yazarı Marcos Zapata'nın da altını çizdi . Gelen Ekvador , Quito Okulu ağırlıklı temsil kuruldu melez Miguel de Santiago ve criollo Nicolás Javier de Goríbar .
18. yüzyılda heykelsi altarpieces, özellikle Amerika'daki Barok resmini geliştiren resimlerle değiştirilmeye başlandı. Benzer şekilde, esas olarak aristokrat sınıfların portreleri ve dini hiyerarşi olmak üzere inşaat işlerine olan talep arttı. Ana etki Murillesque idi ve bazı durumlarda - criollo Cristóbal de Villalpando'da olduğu gibi - Valdés Leal'inkiydi . Bu dönemin resmi, tatlı ve yumuşak şekilleriyle daha duygusal bir tona sahiptir. Bu vurgulamak Gregorio Vásquez de Arce içinde Kolombiya ve Juan Rodríguez Juárez ve Miguel Cabrera de Meksika'da .
Heykel
Barok heykelde baskın figür Gian Lorenzo Bernini idi . Papa VIII. Urban'ın himayesinde , yüzleri ve hareketleri duygularını canlı bir şekilde ifade eden aziz ve figürlerin olağanüstü bir dizi anıtsal heykelinin yanı sıra olağanüstü gerçekçiliğin portre büstleri ve heybetli Sandalye dahil Vatikan için oldukça dekoratif işler yaptı. Aziz Peter içinde kubbe altında Aziz Petrus Bazilikası . Ayrıca, Roma'nın büyük meydanlarını süslemek için anıtsal heykel grupları ile çeşmeler tasarladı.
Barok heykel, antik Roma heykelinden, özellikle de Vatikan galerisinde sergilenen MS 1. yüzyıldan kalma ünlü Laocoön heykelinden esinlenmiştir . 1665'te Paris'i ziyaret ettiğinde Bernini, Resim ve Heykel Akademisi'ndeki öğrencilere hitap etti. Öğrencilere doğadan çok klasik modellerle çalışmalarını tavsiye etti. Öğrencilere, "İlk heykelimle sorun yaşadığımda, bir kehanet gibi Antinous'a danıştım " dedi.
Geç dönem Fransız barok heykeltıraşları arasında Étienne Maurice Falconet ve Jean Baptiste Pigalle de vardı . Pigalle tarafından yaptırılan Frederick Büyük at Versailles Frederick'in kendi sürümü için heykeller yapmak Sanssouci içinde Potsdam , Almanya. Falconet ayrıca St. Petersburg'da bulunan at sırtında ünlü Büyük Peter heykelini yaratan önemli bir yabancı komisyon aldı .
İspanya'da heykeltıraş Francisco Salzillo , çok renkli ahşap kullanarak yalnızca dini temalar üzerinde çalıştı. En iyi barok heykel işçiliğinden bazıları, Yeni Dünya'nın İspanyol kolonilerinin kiliselerinin yerel zanaatkarlar tarafından yapılan yaldızlı sıva sunaklarında bulundu; örnekler arasında 1724–1731, Oaxaca'daki Santo Domingo Kilisesi'nin Tespih Şapeli bulunmaktadır .
Mercury koşu ayakkabılarını giyiyor ; tarafından Jean Baptiste Pigalle ; 1753; öncülük etmek; 187 × 108 × 106 cm; Louvre
Mobilya
Kullanılan ana motifler: Bolluk boynuzları , festonlar , bebek melekler , ağızlarında metal bir halka tutan aslan başları, çelenklerle çevrili kadın yüzleri , oval kartuşlar , akantus yaprakları , klasik sütunlar, karyatlar , alınlıklar ve Klasik mimari yontulmuş diğer unsurlardır. bazı mobilya parçalarının üzerinde, meyveli veya çiçekli sepetler, deniz kabukları, zırhlar ve kupalar, Apollon veya Bacchus'un başları ve C şeklindeki volütler .
XIV.Louis saltanatının ilk döneminde, mobilyalar, Louis XIII'ün önceki stilini takip etti ve masifti ve heykel ve yaldızlarla bolca süslendi. 1680'den sonra, büyük ölçüde mobilya tasarımcısı André Charles Boulle'ye teşekkürler , bazen Boulle işi olarak bilinen daha özgün ve zarif bir tarz ortaya çıktı . Boulle ve Louis XIV için çalışan diğerleri tarafından rafine edilmiş ve geliştirilmiş olan, 15. yüzyılda Floransa'da ilk kez kullanılan bir teknik olan abanoz ve diğer nadir ağaçların kakmalarına dayanıyordu . Mobilyalar, abanoz, bakır ve farklı renkteki egzotik ahşaptan plaklarla işlenmişti.
Yeni ve çoğu zaman kalıcı mobilya türleri ortaya çıktı; komodin , iki ila dört çekmeceli, eski yerini COFFRE veya göğüs. Kanepe veya koltuk, iki ya da üç koltuk bir kombinasyonu şeklinde ortaya çıktı. Fauteuil en confessionale veya sandalyenin her iki yanında yastıklı yastık iyonları bulunan "Confessional koltuk" da dahil olmak üzere yeni tür koltuklar ortaya çıktı . Konsol masası da ilk görünümünü yaptı; bir duvara yaslanacak şekilde tasarlanmıştır. Bir başka yeni mobilya türü de bulaşık tutmak için mermer kaplı bir masa olan masa à gibier oldu . Masanın erken çeşitleri ortaya çıktı; Mazarin masa her sütun dört ayak çekmeceli iki sütun arasına yerleştirilmiş merkezi bir kısmı grubu geri, vardı.
Av sahneleri olan dolap; 1620–1640; kaplama, meşe ve ceviz ağacı, huş ağacı, gül ağacı ve diğer birçok ağaç türü ve çelik; 174 × 148 × 63 cm; Varşova Ulusal Müzesi
Katlanabilir üstlü küçük masa (bureau brisé); yaklaşık 1685; meşe, çam, abanoz, gül ağacı ve kaplumbağa kabuğundan kakma ile kaplanmış ceviz, pirinç, yaldızlı bronz ve çelik; 77 x 106 x 59,4 cm; Metropolitan Sanat Müzesi (New York City)
Kronos'u veya baba zamanını gösteren konsol tablosu ; 1695; üzeri mermer olan boyalı ve yaldızlı ahşap; genel: 95,3 x 107,3 x 62,9 cm; Cleveland Sanat Müzesi
Müzik ve bale
Terim Barok ayrıca dönemde oluşan müzik tarzını belirtmek için kullanıldığı anlamına Barok sanatın bununla çakışma. 'Barok' teriminin müzik için ilk kullanımları eleştirilerdi. Bir anonim, Rameau en yılının Ekim 1733 yılında prömiyerini satirik incelemede Hippolyte et ARICIE , basılmış Mercure de France Mayıs 1734 yılında, eleştirmen müzik tutarlı melodi yoksun şikayet "du barocque" Bu operanın yenilik olduğunu ima , aralıksız uyumsuzluklarla doluydu, sürekli anahtar ve sayaç değiştirdi ve her kompozisyon cihazından hızlı bir şekilde geçti. Jean-Jacques Rousseau de filozof gibi bir müzisyen ve not besteci, ünlü 1768 yılında çok benzer bir gözlem yapılan Encyclopédie ait Denis Diderot : "Barok müzik hangi uyum kafası karışık ve modülasyon ve ahenksizliklerin yüklü olmasıdır . Şarkı söylemek sert ve doğal değil, tonlama zor ve hareket sınırlı. Görünüşe göre bu terim, mantıkçılar tarafından kullanılan 'baroco' kelimesinden geliyor. "
Barok, bir müzikal deney ve yenilik dönemiydi. Konçerto ve sinfoni gibi yeni formlar icat edildi . Opera , 16. yüzyılın sonunda İtalya'da doğdu ( Jacopo Peri'nin çoğu kayıp Dafne'si ile 1598'de Floransa'da üretildi ) ve kısa süre sonra Avrupa'nın geri kalanına yayıldı: Louis XIV, 1669'da ilk Kraliyet Müzik Akademisini yarattı, şair Pierre Perrin , Paris'te, Fransa'da halka açık ilk opera tiyatrosu olan bir opera akademisini açtı ve Fransızcadaki ilk büyük opera olan Pomone'un prömiyerini Robert Cambert'in müziği , beş perdelik, ayrıntılı sahne mekanizmaları ve bir bale. Almanya'da Heinrich Schütz , Fransa'da Jean-Baptiste Lully ve İngiltere'de Henry Purcell 17. yüzyılda ulusal geleneklerini oluşturmaya yardımcı oldular.
Klasik bale de Barok döneminden kaynaklandı. Saray dansı stili Marie de Medici tarafından Fransa'ya getirildi ve başlangıçta mahkeme üyelerinin kendileri dansçılardı. Louis XIV , birkaç balede halka açık bir şekilde sahne aldı. Mart 1662'de Kral tarafından Académie Royale de Danse kuruldu. İlk profesyonel dans okulu ve topluluğuydu ve dönem boyunca tüm Avrupa'da bale için standartları ve kelime dağarcığını belirledi.
Bu dönemde piyano da dahil olmak üzere birçok yeni enstrüman tanıtıldı. Piyanonun icadı, Toskana Büyük Prensi Ferdinando de 'Medici tarafından Enstrümanların Koruyucusu olarak istihdam edilen İtalya, Padua'dan Bartolomeo Cristofori'ye (1655-1731) aittir . Cristofori enstrümana un cimbalo di cipresso di piano e forte (" yumuşak ve yüksek sesli selvi klavyesi ") adını verdi ve zamanla piyano , fortepiano ve daha sonra basitçe piyano olarak kısaltıldı .
Besteciler ve örnekler
- Giovanni Gabrieli (c. 1554 / 1557-1612) Sonata pian 'e forte (1597), In Ecclesiis ( Symphoniae sacrae kitap 2, 1615'ten )
- Giovanni Girolamo Kapsperger (c. 1580-1651) Libro primo di villanelle, 20 (1610)
- Claudio Monteverdi (1567–1643), L'Orfeo, müzikte favola (1610)
- Heinrich Schütz (1585–1672), Musikalische Exequien (1629, 1647, 1650)
- Francesco Cavalli (1602–1676), L'Egisto (1643), Ercole amante ( 1662), Scipione affricano (1664)
- Jean-Baptiste Lully (1632–1687), Armide (1686)
- Marc-Antoine Charpentier (1643–1704), Te Deum (1688–1698)
- Heinrich Ignaz Franz Biber (1644–1704), Gizem Sonatları (1681)
- John Blow (1649–1708), Venüs ve Adonis (1680–1687)
- Johann Pachelbel (1653–1706), D'de Canon (1680)
- Arcangelo Corelli (1653–1713), 12 concerti grossi, Op. 6 (1714)
- Marin Marais (1656–1728), Sonnerie de Ste-Geneviève du Mont-de-Paris (1723)
- Henry Purcell (1659-1695), Dido ve Aeneas (1688)
- Alessandro Scarlatti (1660–1725), L'honestà negli amori (1680), Il Pompeo (1683), Mitridate Eupatore (1707)
- François Couperin (1668–1733), Les barricades mystérieuses (1717)
- Tomaso Albinoni (1671-1751), Didone abbandonata (1724)
- Antonio Vivaldi (1678–1741), Dört Mevsim (1725)
- Jan Dismas Zelenka (1679-1745), Il Serpente di Bronzo (1730), Missa Sanctissimae Trinitatis (1736)
- Georg Philipp Telemann (1681–1767), Der Tag des Gerichts (1762)
- Johann David Heinichen (1683–1729)
- Jean-Philippe Rameau (1683–1764), Dardanus (1739)
- George Frideric Handel (1685-1759), Su Müziği (1717), Mesih (1741)
- Domenico Scarlatti (1685–1757), klavsen için Sonatlar
- Johann Sebastian Bach (1685–1750), Re minör Toccata ve Füg (1703–1707), Brandenburg Konçertoları (1721), St Matthew Passion (1727)
- Nicola Porpora (1686–1768), Semiramide riconosciuta (1729)
- Giovanni Battista Pergolesi (1710–1736), Stabat Mater (1736)
Tiyatro
Barok döneminde, opera ve balenin gelişmesiyle birlikte tiyatronun sanatı ve üslubu hızla gelişti. Daha yeni ve daha büyük tiyatroların tasarımı, daha ayrıntılı makinelerin kullanılması , sahneyi çerçeveleyen ve makineleri seyirciden gizleyen sahne önü kemerinin daha geniş kullanımı, daha doğal efektleri ve gösteriyi teşvik etti.
Barok, Rönesans sırasında bir İtalyan edebi modelinin ardından İspanya'da Katolik ve muhafazakar bir karaktere sahipti. Hispanik Barok tiyatrosu, temel üç duyguyu ortaya koyan ideal bir gerçekliğe sahip kamusal bir içeriği amaçladı: Katolik din, monarşist ve şövalye dünyasından kaynaklanan ulusal gurur ve onur.
Barok İspanyol tiyatrosunda 1630'da meydana gelen bölünme ile iki dönem bilinmektedir. İlk dönem esas olarak Lope de Vega , aynı zamanda Tirso de Molina , Gaspar Aguilar , Guillén de Castro , Antonio Mira de Amescua , Luis Vélez de tarafından temsil edilmektedir. Guevara , Juan Ruiz de Alarcón , Diego Jiménez de Enciso , Luis Belmonte Bermúdez , Felipe Godínez , Luis Quiñones de Benavente veya Juan Pérez de Montalbán . İkinci dönem Pedro Calderón de la Barca ve diğer oyun yazarları Antonio Hurtado de Mendoza , Álvaro Cubillo de Aragón , Jerónimo de Cáncer , Francisco de Rojas Zorrilla , Juan de Matos Fragoso , Antonio Coello y Ochoa , Agustín Moreto ve Francisco Bances Candamo tarafından temsil edilmektedir. . Bu sınıflandırmalar gevşek, çünkü her yazarın kendi yolu vardı ve bazen Lope tarafından belirlenen formüle bağlı kalabilir. Hatta Lope'nin "tarzı" Calderon'unkinden daha liberal ve yapılandırılmış olabilir.
Lope de Vega , yeni komediyi Arte nuevo de hacer komedileri en este tiempo (1609) aracılığıyla tanıttı . İtalyan şiir ekolünün üç Aristoteles birliğini (eylem, zaman ve mekan) kıran yeni bir dramatik formül oluşturdu ve Aristoteles'in stil, trajik ve komik unsurların karışımı, farklı türden dizeler ve kıtaları gösteren dördüncü bir birliğini. temsil edilen şey. Lope, plastik sanatlar konusunda büyük bir bilgiye sahip olmasına rağmen, bunu kariyerinin büyük bir bölümünde ne tiyatroda ne de senaryolarda kullanmadı. Lope'un komedisi, teatral temsilin görsel yönlerine ikinci bir rol verdi.
Tirso de Molina, Lope de Vega ve Calderon, Golden Era İspanya'daki en önemli oyun yazarlarıydı. İnce zekası ve bir kişinin insanlığını derinlemesine kavrayışıyla bilinen çalışmaları, Lope'nin ilkel komedisi ile Calderon'un daha ayrıntılı komedisi arasında bir köprü olarak düşünülebilir. Tirso de Molina en çok Don Juan mitinin ilk versiyonlarından biri olan The Convicted Suspicions ve The Trickster of Seville adlı iki eseri ile tanınır .
Madrid'e vardığında Cosimo Lotti , İspanyol mahkemesine Avrupa'nın en gelişmiş tiyatro tekniklerini getirdi. Teknikleri ve mekanik bilgisi, "Fiestas" adlı saray sergilerinde ve "Naumaquias" adı verilen nehir veya yapay fıskiyelerin gösterişli sergilerinde uygulandı. O, Buen Retiro , Zarzuela ve Aranjuez Bahçelerinin tasarımından ve Coliseo del Buen Retiro'nun tiyatro binasının yapımından sorumluydu . Lope'nin formülleri, saray tiyatrosu vakfına uygun olmadığı ve Calderon de la Barca gibi bazı oyun yazarlarının kariyerlerini başlatan yeni kavramların doğduğu bir mısra ile başlar. Yeni Lopesyen Komedya'nın temel yeniliklerine işaret eden Calderon'un tarzı, iç yapısına büyük bir yapıcı özen ve özen göstererek birçok farklılığa işaret etti. Calderon'un çalışmaları biçimsel mükemmellikte ve çok lirik ve sembolik bir dildir. Lope'un özgürlüğü, canlılığı ve açıklığı, Calderon'un entelektüel yansımasına ve biçimsel hassasiyetine bir adım attı. Komedisinde ideolojik ve doktrin niyetlerini tutku ve eylemin üstünde yansıtıyordu, Autos sacramentales'ın çalışmaları yüksek rütbelere ulaştı. Comedia'nın türü politik, çok sanatsal ve bir anlamda melezdir. Lopesyen komedideki aldatmacayı serbest bırakan, Medias ve mimarlık, müzik ve resimden kaynaklanan kaynaklarla iç içe geçen şiirsel metin, manzara eksikliğinden ve eylem diyaloğundan oluşuyordu.
En iyi bilinen Alman oyun yazarı, Hollandalı Joost van den Vondel ve Pierre Corneille'in Cizvit modelini kullanan Andreas Gryphius'du . Bir de İngiliz komedyenlerin ve commedia del'arte'nin geleneklerini , Corneille ve Molière'nin klasik tiyatrosuyla birleştiren Johannes Velten vardı . Turne şirketi belki de 17. yüzyılın en önemli ve en önemlisiydi.
İspanyol sömürge Amerika
İspanya'dan gelen evrimin ardından, 16. yüzyılın sonunda, esasen yaylacı olan komedyen şirketleri profesyonelleşmeye başladı. Profesyonelleşmeyle birlikte düzenleme ve sansür geldi: Avrupa'da olduğu gibi, tiyatro hoşgörü ve hatta hükümetin koruması ve reddi (istisnalar dışında) veya Kilise tarafından zulüm arasında gidip geldi. Tiyatro, istenen davranış ve modelleri yaymak, toplumsal düzene ve monarşiye saygı duymak, dini dogma ekolü olarak yetkililer için yararlıydı.
Corrales temsiller faydalarını paylaşılan hastaneler yararına uygulandı. Tiyatroyu, sabit yerlileri olmayan bölgelerin doğaçlama açık hava sahnelerinde taşıyan gezgin şirketler (veya " ligin "), fiyatı veya pinción'u sadaka ve dindar işlere mahkum olan bir vekalet ruhsatına ihtiyaç duydu. . Başkentlerde ve büyük şehirlerde istikrarlı bir şekilde çalışan şirketler için, ana gelir kaynaklarından biri , onlara yalnızca ekonomik faydalar sağlamakla kalmayıp aynı zamanda tanınma ve sosyal prestij sağlayan Corpus Christi'nin şenliklerine katılmaktı . Hem repertuarlarının komedilerini hem de özel yapımları büyük ışık efektleri, dekor ve sahne ile temsil ettikleri genel saray ve aristokrasinin malikanelerindeki temsiller, aynı zamanda yüksek ücretli ve prestijli çalışmaların önemli bir kaynağıydı.
Yeni İspanya Genel Valiliği'nde doğan ancak daha sonra İspanya'ya yerleşen Juan Ruiz de Alarcón , Yeni İspanya'nın Barok tiyatrosunun en önemli figürüdür. Lope de Vega'nın yeni komedisine uyum sağlamasına rağmen , onun "belirgin laikliği", sağduyusu ve kısıtlaması ve Alarcón'un İspanyol çağdaşlarına karşı ayırt edici özellikleri olan "psikolojik penetrasyon" için keskin bir kapasitesi kaydedildi. Eserleri arasında dikkate değer olan La verdad sospechosa , sürekli ahlaki amacını yansıtan bir karakter komedisi. Sor Juana Inés de la Cruz'un dramatik prodüksiyonu, onu İspanyol-Amerikan Barok tiyatrosunun ikinci figürü olarak yerleştirir. Eserleri arasında otomatik kutsal El divino Narciso ve komedi Los empeños de una casa'dan bahsetmeye değer .
Bahçeler
Barok bahçe olarak da bilinen, la française à jardin veya Fransızca resmi Bahçe , ilk bahçelerinde 17. yüzyılda Fransa'da en ünlü ardından 16. yüzyılda Roma'da göründü ve Vaux le Vicomte ve Versailles Sarayı'na . Barok bahçeler, 18. yüzyılın ortalarına kadar Almanya, Hollanda, Avusturya, İspanya, Polonya, İtalya ve Rusya'da krallar ve prensler tarafından inşa edildi ve daha doğal İngiliz peyzaj bahçesi tarafından yeniden düzenlenmeye başlandı .
Barok bahçenin amacı, insanın doğa üzerindeki gücünü ve kurucusunun ihtişamını göstermekti, Barok bahçeler, bir evin odaları gibi geometrik desenlerle düzenlenmişti. Genellikle en iyi dışarıdan görülürler ve bir şatodan veya terastan aşağıya bakarlardı. Barok bahçe elemanları dahil parterres çiçek yatak veya süslü Barok tasarımlar içine kesilmiş düşük çitleri ve düz şerit ve bölünmüş ve bahçe geçermiş çakıl sokakları. Kot farklarının olduğu yerlere teraslar, rampalar, merdivenler ve şelaleler yerleştirildi ve görüş noktaları sağlandı. Yuvarlak veya dikdörtgen havuzlar veya su havzaları, çeşmeler ve heykeller için ortamlardı. Bosquets veya özenle kesilmiş korular veya aynı ağaçların sıraları, yeşillik duvarları görünümü veriyordu ve heykeller için fondu. Kenarlarda, bahçelerde genellikle ziyaretçilerin güneşten veya yağmurdan sığınabilecekleri köşkler, limonluklar ve diğer yapılar vardı.
Barok bahçeler çok sayıda bahçıvan, sürekli budama ve bol su gerektiriyordu. Barok döneminin ilerleyen kısımlarında, biçimsel unsurlar, dolambaçlı yollar, kesilmeden büyümeye bırakılan çeşitli ağaçların koruları gibi daha doğal özelliklerle değiştirilmeye başlandı; Roma tapınakları veya Çin pagodaları gibi rustik mimari ve pitoresk yapıların yanı sıra, ziyaretçilerin okuyabileceği veya sessiz sohbetler yapabileceği yeşilliklerle dolu ana bahçenin kenarlarında "gizli bahçeler". 18. yüzyılın ortalarında Barok bahçelerin çoğu, kısmen veya tamamen İngiliz peyzaj bahçesinin varyasyonlarına dönüştürüldü .
Versailles ve Vaux-le-Vicomte'nin yanı sıra, orijinal görünümlerinin çoğunu hala koruyan ünlü barok bahçeler arasında Napoli yakınlarındaki Caserta Kraliyet Sarayı ; Almanya'da Nymphenburg Sarayı ve Augustusburg ve Falkenlust Sarayları, Brühl ; Hollanda'daki Het Loo Sarayı ; Belvedere Sarayı içinde Viyana ; San Ildefonso La Granja Royal Palace İspanya'da; ve St. Petersburg, Rusya'daki Peterhof Sarayı .
Şatodan görülen Vaux-le-Vicomte Bahçesi (Fransa) (1656-1661)
1680'lerde Versay Sarayı'nın bahçe cephesinin görünümü
Rokoko ve Barok arasındaki farklar
Aşağıdakiler, Rococo'nun sahip olduğu ve Barok'un sahip olmadığı özelliklerdir:
- Simetri kısmen terk, her benzer zarif ve eğrilerle ajanlardan oluşur Art Nouveau olanlar
- Asimetrik eğrileri ve C şeklinde büyük miktarda volütler
- Süslemede çiçeklerin çok yaygın kullanımı, çiçeklerden yapılmış festonlar bir örnek
- Çin ve Japon motifleri
- Sıcak pastel renkler (beyazımsı sarı, krem rengi, inci grileri, çok açık maviler)
Tarzın sonu, kınama ve akademik yeniden keşif
Louis XV'in metresi Madame de Pompadour, barok ve rokoko tarzının düşüşüne katkıda bulundu. 1750'de yeğeni Abel-François Poisson de Vandières'i İtalya'daki sanatsal ve arkeolojik gelişmeleri incelemek üzere iki yıllık bir göreve gönderdi. Kendisine oymacı Nicolas Cochin ve mimar Soufflot da dahil olmak üzere birçok sanatçı eşlik etti . Klasik sanat tutkusuyla Paris'e döndüler. Vandiéres, Marigny'nin Markisi oldu ve 1754'te Kraliyet Binaların Direktörü seçildi. Resmi Fransız mimarisini neoklasikliğe çevirdi. Cochin önemli bir sanat eleştirmeni oldu; Boucher'in ufak tefek tarzını kınadı ve mimarlık resim akademilerinde antikite ve asalet üzerine yeni bir vurgu yapan büyük bir üslup çağrısında bulundu.
Öncü Alman sanat tarihçisi ve arkeolog Johann Joachim Winckelmann da barok tarzı kınadı ve klasik sanat ve mimarinin üstün değerlerini övdü. 19. yüzyılda Barok, alay ve eleştirilerin hedefiydi. Neoklasik eleştirmen Francesco Milizia şöyle yazdı: "Mimaride Borrominini, heykelde Bernini, resimde Pietro da Cortona ... çok sayıda sanatçıyı etkileyen, zevkli bir beladır." 19. yüzyılda eleştiri daha da ileri gitti; İngiliz eleştirmen John Ruskin , barok heykelin sadece kötü değil, aynı zamanda ahlaki olarak da yoz olduğunu ilan etti.
İsviçre doğumlu sanat tarihçisi Heinrich Wölfflin (1864–1945), Rönesans ve Barock (1888) adlı eserinde Barok kelimesinin rehabilitasyonuna başladı; Wölfflin, Barok'u Rönesans sanatına karşı bir sanat olan "kütleye aktarılan hareket" olarak tanımladı. Modern yazarların yaptığı Maniyerizm ve Barok ayrımını yapmadı ve daha sonraki aşamayı, 18. yüzyıla kadar süren akademik Barok'u görmezden geldi. Barok sanat ve mimari, iki Dünya Savaşı arasında moda oldu ve büyük ölçüde eleştirel lehinde kaldı. "Barok" terimi, genellikle aşağılayıcı bir şekilde, aşırı süsleme veya çizgi karmaşıklığına sahip olduğu düşünülen sanat eserlerini, zanaatları veya tasarımları tanımlamak için hala kullanılabilir.
Barok Uyanış sanatı
19. yüzyılın sonu, Barok Uyanış veya Neo-Barok dahil olmak üzere yeniden canlanma stilleri için altın bir çağdı.
Yüzün pratik (koruyucu) işlevinin yanı sıra estetik ve mimari amaçlı da vardır. Belli bir dönemin baskın tarzlarını yansıtır. Süsler, binaların en yaygın "süsü" dür. : 17-18. yüzyıl mimarisinde kullanılan süsler dahil Barok Revival binalara yeniden kullanılır bolluk boynuzları , fisto , bebek melekler , kadın veya erkek mascarons oval kartuşlar , akanthuslarla , klasik sütunlar, caryatids , Alınlıkların ve diğer unsurları Greco- Roma mimarisi . Barok tarzı canlandırıcı binaların çoğu , oval veya çatı pencereleri olan, genellikle mavi veya bazen siyah olan mansart çatılara sahiptir. Evlerin bazıları bu tarz cartouche-şekillendiren olduğu oculus genellikle üstünde veya altında bulunan bir mascaron ile, pencereler. Fransa ve Romanya'da, girişlerin çoğunda , genellikle deniz kabuğu şeklinde cam ve metalden yapılmış tenteler ( Fransızca : Markiz ; Romence : marchiză ) vardır. Bu iki ilçede, özellikle Romanya'da Neo-Barok, bazen Art Nouveau ile birleştirildi . 1890'ların sonlarından ve 1900'lerin başlarından kalma Beaux-Arts binaları, Barok Revival mimarisinin çok iyi örnekleridir. Paris'teki en ünlü Neo-Barok bina: Pavillon de Flore ( Palais du Louvre'un bir parçası ), Palais Garnier , Petit Palais ve Grand Palais'dir . Bu tarzın önemli mimarları arasında Charles Garnier (1825–1898), Ferdinand Fellner (1847–1917), Hermann Helmer (1849–1919) ve Ion D. Berindey (1871–1928) bulunmaktadır.
Dekoratif sanatlarda Barok Uyanış, genellikle Napolyon III stili veya İkinci İmparatorluk stili olarak bilinir . Bu tarzdaki nesneler 1890'ların sonlarında ve 1900'lerin başlarında Romanya'da çok beğenildi, çoğu Fransa veya Avusturya'dan getirildi. Ana etkilerden biri , İmparatoriçe Eugénie tarafından tercih edilen Louis XVI stili veya Fransız neoklasizmiydi . Tuileries Sarayı ve diğer yerlerdeki odaları bu tarzda dekore edilmiştir. Diğer etkiler Fransız Rönesans ve dahil Henry II tarzı masif ve sütunlar ile dekore küçük katedraller, gibi inşa edildi sandıklar ve dolaplar, büfe ve credences, popüler etkiler vardı, alınlık , cartouches , mascarons ve oyma melek ve kuruntulardan. Genellikle ceviz veya meşe inşa veya bazen Poirier arasında benzemeye lekeli abanoz .
Ayrıca bakınız
- Barok mimarisi listesi
- Brezilya'da Barok
- Çek Barok mimarisi
- Hollanda Barok mimarisi
- Deprem Barok
- İngiliz Barok
- Fransız Barok mimarisi
- İtalyan Barok
- Sicilya Barok
- Yeni İspanyol Barok
- Meksika sanatı # Meksikalı Barok
- Neoklasizm (müzik)
- And Barok
- Polonya'da Barok
- Portekiz'de Barok mimarisi
- Naryshkin Barok
- Sibirya Barok
- İspanyol Barok edebiyatı
- Ukraynalı Barok
Notlar
Kaynaklar
daha fazla okuma
|Wikimedia Commons, Barok sanatla ilgili medyaya sahiptir .|
- Barok ve rokoko kültürü
- Webmuseum Paris
- Val di Noto'daki barocke - Sizilien
- "Sanat Tarihi" nde Barok
- Barok tarzı ve Luis XIV etkisi
- Melvyn Bragg'ın BBC Radio 4 programı In Our Time : The Baroque
- "Barok Stil Rehberi" . İngiliz Galerileri. Victoria ve Albert Müzesi . 19 Ağustos 2007 tarihinde orjinalinden arşivlendi . Erişim tarihi: 16 Temmuz 2007 .