MerhametHüzünlü Kadınlar Sığınağı, Marcela Serrano (Sayfa 86 - Can)
"Sana bir adamın ellerinden söz etmeyi unuttum.Bir çift el taslağını kaç sayfaya çizebilirsin?Benim gördüklerım çok büyük,çok kareydiler;tıpkı bir cetvelle çizilmiş gibi.
Kurtarıcı eller.Içlerine bir ev,bir ağaç,büyük ve yaşama ilişkin temel her şeyin sığabileceği eller.Ve Merhametin."
İffetli...Hüzünlü Kadınlar Sığınağı, Marcela Serrano (Sayfa 30 - Can)
"Tamam...belki sana çok kuru,ne bileyim ters gelebilir ama yemin ederim bir daha asla sevgilim olmayacak,kimseyle birlikte yaşamayacağım dedim. Içgüdülerim beni erkeklere yaklaştırıyor,bu da canımı sıkıyordu,hem de epeyce;sonunda onlardan vazgeçtiğim zaman kavgayı kazanıyor ve yeniden huzura kavuşuyordum. Onlarsa bedenlerini ,içinde sakladıkları mücevherler bir kez daha ortaya saçılmasın diye kilitledikleri ve açılması gereken bir kutu gibi ortaya koyuyorlardı.Bunu keşfettiğim gün artık "erdemli, aslında "iffetli" yaşamaya karar vermiştim."
"Pancho'yu tanıdığım zaman on beş yaşındaydım.On sekizimde de evlendik.Bir çiftlikte çalışıyorduk ve cinsellikten hiç bir şey anladığımız yoktu. Yıllar geçti,ve bir gün çiftlikte yangın çıktı,evimiz yandı. Ben ciddi şekilde yararlandım ve yataktan çıkamadım.Pancho sanki çocuğuymuşum gibi bana baktı.O benim yaralarımı yalarken benim nasıl olgunlaştığımı bilemezsin Floreana.Kendimi ona nasıl borçlu hissettiğimi,bağlandığımı anlatamam.Her gün tarladan dönmesini bekliyordum.O bana canımın yanıp yanmadığını soruyordu,ben de yandığını söylüyordum ve bu aramızda törene dönüştü sanki.Hüzünlü Kadınlar Sığınağı, Marcela Serrano (Sayfa 122 - Can)
İlkimiz de canımın yanmadığını biliyorduk ama başka türlü davranmaya cesaret edemiyorduk. Eğer o yangın olmasaydı aşkın ne olduğunu hiç bir zaman öğrenemeyecektim. "