

||8 October 2018|
Tasarım: MVRDV
MVRDV, Seuldeki Incheon Havaalanının yakınında yer alan 2 katlı bir sanat-eğlence kompleksi olan The Imprintin inşaatını tamamladı. Bir binasında bir gece kulübü ve diğerinde kapalı tema parkı bulunan penceresiz yapılar, üç önemli tasarım unsuruna sahiptir: çevredeki binaların cephe özelliklerinin izleri, kaldırılmış girişler ve gece kulübü binasının bir köşesini kaplayan altın bir giriş noktası.
MVRDVnin The Imprint, Güney Korenin en büyük havalimanına 1 kmden daha az bir mesafede yer alan eksiksiz bir eğlence ve otel cazibe merkezi sunan toplam 6 binadan oluşan daha büyük Paradise City kompleksinin bir parçasıdır.
Bir gece kulübü ve kapalı tema parkı olan 2 binanın önerilen programı göz önüne alındığında, müşteri penceresiz bir tasarıma ihtiyaç duyuyordu, ancak yine de kompleksteki diğer binalarla entegre olan bir tasarım gerekiyordu. Bu nedenle, The Imprint’in tasarımı basit bir sorudan kaynaklanıyor: Penceresi olmasa bile çevresiyle bağlantı kuran etkileyici bir cephe tasarlayabilir miyiz?
Tasarım, karmaşık yapıdaki binaların cephelerini, basit bina formları ve gölgeler gibi örtüler ve cepheler üzerinde bir kabartma olarak damgalanmış olarak yansıtır.
MVRDV’nin kurucusu ve ortak kurucusu Winy Maas, Binaları, binaların cephelerine ve merkezi plazaya yerleştirerek, The Imprint’i komşularıyla birleştiriyoruz diyor. Bu tutarlılık sağlar. Cennet Şehri, Las Vegas gibi bireysel nesnelerin bir koleksiyonu değil, gerçek bir şehir.
Çevresindeki binaların istenen damgasını elde etmek için, Imprint’in cephesi cam elyafı güçlendirilmiş beton panellerden yapılmıştır. 3,869 panellerin bir çoğu benzersiz olduğu için, tasarım, tasarım aşamasından MVRDVnin 3D modelleme dosyaları kullanılarak ayrı ayrı kalıpların üretilmesini gerektirdi. Bir kez kurulduktan sonra, bu paneller tasarımdaki rahatlamayı vurgulamak için beyaza boyanmıştır.
Winy Maas’ın açıkladığı gibi: İki ay önce kaplamanın çoğu yapıldı ve müşterinin söylediği gibi, bu bir sanat eseri. Bu konuda ilginç olan şey, o momentumu aradıklarıdır eğlencenin sanat olabileceği ya da binanın bu şekilde sanatsal olabileceği. Öyleyse, mimarlık sanatı arasındaki fark nedir? Proje bununla oynar ve bence soyutlama bunun bir parçası, ama şaşırtmalı, baştan çıkarmalı ve sakinleşmelidir.
Altın nokta, projenin en bariz ve dikkat çekici ifadesidir, hatta Incheon Havalimanı’na inen yolcuların gözlerini bile yakalar. Altın rengi basitçe beyaz yerine altın boya kullanılarak elde edilir ve cephelerin gece aydınlatmasıyla güçlendirilir: cephenin çoğunluğu alttan aydınlatılırken altın nokta yukarıdan vurgulanır. Bakir bina altın bir sıçrama aldı. Bu, girişin gece de bir güneş ışığı ışınıyla aydınlatılmış olmasını sağlıyor diyor Maas. Gelen uçaktaki yolcular, bu güneşi, Güney Koreye bir tür hoş geldiniz diyerek okyanusun üstünden görebilirler.
Cephelerin, aynalı tavanları ve cam medya zeminlerini ortaya çıkarmak için bir perde gibi kaldırıldığı girişler, içerideki heyecanın hissini uyandırır. Yansıma ve teatralite bu nedenle birleştirildi diye ekliyor Maas. Tasarımımızla, gece kaçışlarından sonra, gün boyunca zen benzeri bir sessizlik yaşanıyor ve sonraki partiler için neredeyse tam anlamıyla yansıtıcı bir durum ortaya çıkıyor. Giorgio de Chirico, onu boyamak isterdi sanırım. ”
Kaynak: www.architectmagazine.com
Çeviri: Mimdap