Yıldız savaşları
ABD Başkanı Ronald Reagan, 1983'in baharında, yakınlardaki yörüngede ele geçirici uyduları yerleştirme planlarını bildirdi. Sovyet kıtalararası balistik füzelerin uçuş yörüngesinin ilk bölümünde imha edilmek istendi. Programa Stratejik Savunma Girişimi veya kısaca PIO adı verildi.
Sovyet medyası oy birliğiyle Washington’un askeri planlarını markalaştırmaya başladı ve onu silah yarışının bir sonraki turunu kırmakla suçladı.
Bu arada, SSCB'de birkaç yıl boyunca, orbital lazer sistemleri de dahil olmak üzere uzay silahlarının yaratılması konusunda aktif çalışmalar yapıldı.
"Aydar" teması
Yetmişlerde - seksenlerde, Sovyetler Birliği'nde birkaç deneysel uzay lazer silahı örneği oluşturulmuş, Amerikan avcı uçağı uyduları yeryüzündeki yörüngede yok etmek için geliştirilmiştir. Mevcut tüm tesisler sabit bir güç kaynağına “bağlandı” ve askeri alanın temel gereksinimlerini karşılamadı - tam özerklik. Bu nedenle, tasarımcılar tam testler yapamadılar.
Silahın özerkliğini test etmek için veya belgelerde belirtildiği gibi, bir “gemiyi” (LSG) bir yüzey gemisine kurmaya karar verildi. Donanmaya atanan askeri lazer hükümetini test etme görevleri.
Denizci seçimi yardımcı kargo gemisine düştü filo "Dixon". Geminin deplasmanı 5,5 bin ton, 150 metre uzunluğunda ve 12 deniz mili hızdaydı. Bu özellikler ve geminin yapısal özellikleri, yeni ekipmanların kurulması ve testlerin yapılması için mükemmeldi. Ayrıca, gemi eski isminin ve kargo gemisinin zararsız sınıflandırmasının arkasında kaldı. Böylece Batı endişelenmez.
1978'in başında, Dikson Leningrad'daki tersaneye geldi. Yenileme çalışmaları Nevskoye tasarım ofisi yönetiminde yapıldı. Paralel olarak, bir lazer tabancasının montajı Kaluga Türbin Fabrikası'nda başladı. SSCB'deki en güçlü askeri lazer sistemi olması gerekiyordu. Tüm eserler sınıflandırılmış ve "Tema" Aydar "unvanını almıştır.
akvaryum balığı
Hakkında hikayeler Eşsiz lazer gemisi muhabiri "Versiyonlar" bu projenin doğrudan katılımcılarına anlattı. Sistemdeki çalışmalara katılan uzmanlar “Dixon” ı “altın balık” olarak adlandırdılar. Proje bir servete mal oldu - fatura yüz milyonlarca Sovyet ruble gitti.
Ancak çalışma sürekli olarak teknik ve bilimsel planın ciddi sorunları üzerinde durdu. Örneğin, bir gemide basınçlı hava için 400 silindirleri kurmak için, gemi yapımcıları metal kaplamayı her iki taraftan da tamamen çıkarmak zorunda kaldılar.
Daha sonra ateşe eşlik eden hidrojenin gemide istemeyerek patlayabileceği anlaşıldı. Kapalı alanlarda birikme alışkanlığı vardır, bu nedenle gelişmiş havalandırma monte etmeye karar verdiler. Geminin üst güverte iki kısımda açılabilecek şekilde tasarlanmıştır. Sonuç olarak, gövde gücü kaybetti ve güçlendirilmesi gerekiyordu.
Lazerler, geminin itme sisteminin, 50 megawattlarda tabancaya gereken enerjiyi veremediğini hesapladı. Gemi dizel motorlarını Tu-154 uçaklarından üç jet motoruyla güçlendirmeyi teklif ettiler. Gemide tekrar delik açmam ve beklemenin düzenini değiştirmem gerekti.
Silahın kendisinde çalışmayı daha az devasa fonlar tüketmedi. Örneğin, bir uyarlayıcı reflektörün (bir lazer ışını bir hedefe yönlendirmesi gereken 30 santimetre çapında bir “bakır havza” geliştirilmesi) yaklaşık olarak 2 milyon Sovyet ruble'ye mal oldu. Moskova banliyö kasabası Podolsk'taki tüm üretim birliği, üretimine yarım yıl harcadı. Özel taşlama ile istenen mükemmel yüzey elde edildi. Reflektör, işletme çalışanları tarafından gün geçtikçe ele alındı. Ardından, reflektör özel olarak tasarlanmış bir bilgisayarla donatıldı. Bilgisayar, reflektör yüzeyinin durumunu mikron hassasiyetinde izler. Bilgisayar çarpıklıklar tespit ederse, anında bir komut verdi ve 48 reflektörün altına tutturulmuş “kameralar” “havza” üzerine geçmeye başladı ve yüzeyini düzeltmeye başladı. Yine mikron hassasiyetle. Böylece yansıtıcı ışınla temas ettikten sonra fazla ısınmaz, buna özel bir astar takılır. Paha biçilmez berilyumdan yapıldı. En ince kılcal damarlar, astar içinde delinmiştir, bu sırada denizcilerin zevkine kırk derecelik bir alkol çözeltisi pompalanmıştır. Bir deneyimli atış için 400 litre aldı. Ancak, proje katılımcılarının belirttiği gibi, “Berilyumun İnsan Vücuduna Etkisi” konulu konferansın ardından Dixon'ta tüketilen alkol miktarı azaldı.
1979'in sonunda, Dixon Karadeniz'e, Feodosia'ya taşındı. Kırım'da, Ordzhonikidze gemi onarım tesisinde, silahın son montajı ve kontrol sistemleri yapıldı. Gemide aynı yerde daimi mürettebat - denizciler ve altı KGB subayı yerleşti.
"Özel önem" boynunda
Eski denizcilik geleneğinin aksine, yeni bir ev üssü - Sevastopol bir orkestra ve şölen olmadan "Dixon" ile bir araya geldi. “Kuru yük gemisi”, Kuzey Körfezi'ndeki 12 rıhtımında bulunan savaş gemilerinden ayrıydı. Birkaç gün önce, iskeleye olan yaklaşımlar dört metre yüksekliğinde bir beton çitle çevriliydi. Kabloyu çektik. Akıma izin verin. En katı bant genişliği modunu oluşturdu.
Denizciler ve sivil uzmanlar ile "ifşa edilmemiş" bir abonelik aldı. Durumda: Herhangi biri ilgileniyorsa, abonelik 1992 yılında sona erdi.
Voroshilov okları
İlk lazer salvo "Dickson", yılın 1980 yazında üretildi. Kıyıda bulunan özel bir hedef pozisyonda 4 kilometre mesafeden ateş ettiler. Hedefe ilk defa vuruldu, ancak kimse ışının kendisini ve hedefin kıyıdan tahrip olduğunu görmedi. Hedefe monte edilmiş bir termal sensör, sıcaklık atlamasıyla birlikte bir vuruş kaydetti. Görünüşe göre, ışının etkinliği sadece yüzde 5 idi. Tüm ışın enerjisi deniz yüzeyinden nemin buharlaşmasıyla “yenildi”. Ancak, çekim sonuçlarının mükemmel olduğu kabul edildi. Sonuçta, sistem, bildiğiniz gibi, tam bir boşluk olan mekan için geliştirildi.
Ancak lazer silahının testleri, hemen hemen her gemiye “hiperboloit” kurmayı hayal eden Deniz Kuvvetleri Komutanı, Sovyet Donanması Amiri Gorshkov'un emellerini serinletti. Düşük savaş performansına ek olarak, sistem hantal ve kullanımı zordu. Topu bir şut hazırlamaya hazırlamak bir günden fazla sürdü, şutun kendisi 0,9 saniye sürdü. Lazer ışınımını emen atmosfere karşı savaşmak için bilim adamları, sözde aydınlanma ışını içinde bir savaş ışını başlatmak için icat etti. Sonuç olarak, lazerin savaş gücünü hafifçe arttırmayı başardık, bu da uçağın derisini yakabildi, ancak yalnızca 400 metrelik bir mesafede.
Lazer testleri 1985 yılı ile tamamlandı.
İki yönlü blöf
Testlerin başarıyla tamamlanmasına rağmen, tasarımcılar ve ordu yavrularına şüpheyle baktılar. Herkes gelecek 20 - 30 yıllarında böyle bir sistemi yörüngeye sokmanın mümkün olamayacağını anladı. Bu aynı zamanda ülkenin en yüksek parti liderliği tarafından da biliniyordu. Yönetim, şartlardan ve yaklaşmakta olan devasa masraf beklentisinden memnun değildi. Tasarımcılar daha ekonomik tasarım teklif etti. Örneğin, sözde insansız uyduların yörüngeye fırlatılması - kamikaze. Savaş durumunda, bilim adamlarının planına göre, Amerikan avcılarına yaklaşmak ve patlamak üzereydiler. En muhtemel fikir yörüngede kömür tozu püskürten özel yörünge sistemleri oluşturmaktı. Bu tür toz bulutlarının düşmanın savaş lazerlerini engellemesi gerekiyordu. Fakat bütün bunlar, görünen basitliğe rağmen, yine büyük maddi maliyetler gerektiriyordu.
Aynı sorunlar yurtdışında da yaşandı. Gerçekleşmeyen uzay silahları yarışının sonucu, Mart 1985'ta başlayan “Savunma ve Uzay Üzerine” müzakereleriydi. Askeri alan programlarının iki taraflı pıhtılaşmasının itici gücü onlardı.
Aslında hiç kimsenin savaş uydularını yörüngeye sokmayacağı kanısında. Uzay silahlarının geliştirilmesinde, Moskova ve Washington birbirlerinin ekonomilerini baltalamak için blöf yaptılar. Büyük olasılıkla, büyük harcamalardan mahrum etmedi.
İyi niyetlerin kanıtı olarak yapılan müzakerelerin ardından, Sovyetler Birliği çeşitli uzay programlarında eşzamanlı olarak çalışmayı durdurdu. 1985'ta Aydar teması kısıtlandı. Unutulan "Dixon" hakkında.
Editörler bu eşsiz geminin geleceği hakkında resmi verilere sahip değiller. Ancak son haberlere göre, Karadeniz Filosunun bölünmesi sırasında, lazer gemisi "Dikson" Ukrayna'ya gitti.
“Cesaret” sitesinin editörlerinden: Typhoon tipolojisine göre, 59610 projesinin deneysel gemisi Dikson, deniz lazerini başarıyla test etti silâh, hızlı bir şekilde Ukrayna tarafından ertelendi. SSCB'nin çöküşüyle birlikte gelen 1990-lerin toplam kargaşası, en yüksek seviyede olmak üzere birçok işleme neden oldu. Bir gemi kapatıldığında, “sessiz” bir skandal meydana geldi: çok gizli test belgeleri iz bırakmadan kayboldu (!!!), ancak uzun yıllar süren çalışmaların meyvesini kimin aldığını kolayca tahmin etmek mümkün. Üstelik, geminin kendisi mükemmel bir teknik durumdaydı, beş tane çalıştırılabilir dizel jeneratörü vardı, ancak Hindistan'a hurda metal fiyatı için özel bir şirkete satıldı! Yukarıdan bir yaptırım olmadan, bu tür davalar pratik olarak hariç tutulur ve ülkemiz muhtemelen milyarlarca dolarlık zarar görmüştür.
Karadeniz'de deneysel gemi "Dickson". Gezici köprünün önünde, MSU lazer kurulumunun üzerinde durduğu geniş bir platform açıkça görülebilir.