Aynı zamanda majör depresif bozukluk veya klinik depresyon olarak da adlandırılan majör depresyon, aşırı derecede moralli bir ruh hali ile karakterize olan ve herhangi bir yaşam zevkini yaşamaya olan ilginin azaldığı bir akıl hastalığıdır.
Ayrıca, bilişsel belirtiler (kararsızlık, az değere sahip hisler) ve değiştirilmiş fiziksel işlevler (iştah değişiklikleri, ağırlıktaki değişiklikler, değiştirilmiş uyku, enerji kaybı) içerir. Tüm semptomlar önemli olmasına rağmen, fiziksel bozukluklar bu hastalıkta dikkat çekicidir ve onun görünümünü gösterir.
Ayrıca, bu rahatsızlıktan muzdarip insanların “tek kutuplu depresyona” sahip oldukları söyleniyor, çünkü ruh hali kutuplarda kalıyor. Halen tek bir majör depresif bozukluk (MDB) bölümünün olması gariptir.
Depresyon olmadan en az iki aylık bir süre ile ayrılan iki veya daha fazla bölüm varsa, buna "tekrarlayan majör depresif bozukluk" denir. TDM tanısı kişinin bildirdiği deneyimlere, arkadaşlarının veya akrabalarının bildirdiği davranışlara ve zihinsel durumun değerlendirilmesine dayanır.
Büyük depresyon için laboratuar testi yoktur, ancak semptomların fiziksel hastalıktan kaynaklanma olasılığını dışlamak için testler yapılır.
En yaygın görünme süresi 20 ila 40 yıl arasındadır, en yüksek değeri ise 30 ila 40 yıl arasındadır. Hastalar genellikle bilişsel-davranışçı terapi ile desteklenmiş antidepresanlarla tedavi edilir.
Depresyon ne kadar şiddetli olursa, antidepresanların etkisi o kadar büyük olur. Öte yandan, en ciddi durumlarda ya da intihar veya başkalarına zarar verme riski altında hastaneye yatış gerekebilir.
Önerilen nedenler psikolojik, psikososyal, kalıtsal, evrimsel ve biyolojiktir.
semptomlar
Her ne kadar depresyon, yaşam boyunca sadece bir kez meydana gelse de, genellikle birkaç depresif dönem meydana gelir.
Bu bölümler sırasında, semptomlar günün çoğunda görülür ve şunlar olabilir:
- Üzüntü, boşluk veya mutsuzluk duyguları.
- Öfke, sinirlilik veya hayal kırıklığı patlamaları.
- Normal aktivitelerde zevk kaybı.
- Uykusuzluk veya hipersomni dahil olmak üzere uyku problemleri.
- Herhangi bir görevin çaba gerektirdiği noktaya kadar yorgunluk veya enerji eksikliği.
- İştahta değişiklikler: iştahta azalma (kilo kaybına neden olur) veya iştahta artış (kilo alımı).
- Kaygı, ajitasyon veya huzursuzluk.
- Düşünce, konuşma veya yavaş hareketler.
- Çok az değer veya suçluluk duygusu.
- Başarısızlıklara veya geçmiş olaylara odaklanın.
- Konsantre olma, karar verme veya bir şeyleri hatırlama problemleri.
- Sık ölüm düşünceleri, intihar düşünceleri veya intihar girişimleri.
- Açıklanamayan baş ağrısı veya bel ağrısı gibi fiziksel problemler.
Çocuk ve ergenlerde depresif belirtiler
Çocuklarda ve ergenlerde MDB belirtileri yetişkinlerde görülenlerle aynıdır, ancak bazı farklılıklar olabilir:
- Küçük çocuklarda semptomlar üzüntü, sinirlilik, endişe, ağrı, okula gitmeyi reddetme veya çok az kilo almayı içerebilir.
- Ergenlerde semptomlar; üzüntü, sinirlilik, olumsuz duygular, düşük özgüven, nefret, okul yokluğu, alkol veya uyuşturucu kullanımı, kendine zarar verme, normal faaliyetlere ilgi duymama, sosyal etkileşimlerden kaçınma olabilir.
Yaşlılarda depresif belirtiler
TDM yaşlı insanların normal bir parçası değildir ve tedavi edilmelidir. Yaşlı insanlardaki depresyon genellikle çok az teşhis edilir ve tedavi edilir ve yardım aramayı reddedebilir.
Yaşlılarda depresyon belirtileri farklı veya daha az belirgin olabilir ve şunları içerebilir:
- Hatırlama güçlüğü veya kişilik değişiklikleri.
- Yorgunluk, iştahsızlık, uyku problemleri, tıbbi veya fiziksel rahatsızlıklardan kaynaklanmayan ağrı.
- Evden ayrılmak istemiyorum.
- İntihar düşünceleri
nedenleri
Biyopsikososyal model, depresyona karışan faktörlerin biyolojik, psikolojik ve sosyal olduğunu önermektedir.
- Biyolojik sebepler
Monoaminerjik hipotez
Çoğu antidepresan, üç nörotransmiterin dengesi üzerinde etkilidir: dopamin, norepinefrin ve serotonin.
Antidepresan ilaçların çoğu, beyin nöronları arasındaki sinaptik alanda bir veya daha fazla monoamin (nörotransmiter serotonin, norepinefrin ve dopamin) seviyesini arttırır. Bazı ilaçlar doğrudan monoaminerjik reseptörleri etkiler.
Serotoninin diğer nörotransmitter sistemlerini düzenlediği varsayılmaktadır; serotonerjik aktivitenin azalması, bu sistemlerin hatalı davranmasına izin verebilir.
Bu hipoteze göre, düşük seviyelerde serotonin düşük seviyede norepinefrin (bir monoaminerjik nörotransmitter) oluşturduğunda depresyon ortaya çıkar. Bazı antidepresanlar doğrudan norepinefrin seviyelerini arttırırken, diğerleri başka bir monoaminerjik nörotransmitter olan dopamin seviyelerini arttırmaktadır.
Günümüzde, monomayerjik hipotez, bazı nörotransmiterlerin eksikliğinin, depresyon semptomlarından sorumlu olduğunu belirtmektedir.
- Norepinefrin enerji, uyanıklık, dikkat ve hayata ilgi ile ilgilidir.
- Serotonin eksikliği kaygı, zorlama ve takıntılarla ilişkilidir.
- Dopamin dikkat, motivasyon, zevk, yaşama ilgi ve ödül ile ilgilidir.
Diğer biyolojik hipotezler
Depresyonlu hastaların 1-Manyetik rezonans görüntüleri beyin yapısında bazı farklılıklar göstermiştir.
Depresyonu olan kişilerde daha fazla miktarda yanal ventrikül ve adrenal bez ve daha az miktarda da bazal ganglion, talamus, hipotalamus ve frontal lob bulunur.
Öte yandan, hipokampusun depresyonu ile nörogenezi arasında bir ilişki olabilir.2-Hipokampustaki nöronların kaybı (hafıza ve ruh hali ile ilgili) depresyonu olan bazı insanlarda görülür ve düşük hafıza ve distimik ruh hali ile ilişkilidir. Bazı ilaçlar beyindeki serotonin seviyesini uyarabilir, nörogenezi uyarabilir ve hipokampusun kütlesini artırabilir. 3-Depresyon ve anterior cingulate korteks arasında (duygusal davranış modülasyonunda yer alan) benzer bir ilişki gözlenmiştir.
4-Büyük depresyonun, kısmen, stres yanıtına benzer bir etkiye yol açan hipotalamik-hipofiz-adrenal ekseninin aşırı aktivasyonundan kaynaklanabileceğine dair bazı kanıtlar vardır.
5-Östrojen ergenlikten, doğum öncesi ve menopoz sonrası artmasından dolayı depresif bozukluklarla ilişkilendirilmiştir.
6-Sitokin adı verilen bir molekülün sorumluluğu da incelenmiştir.
- Psikolojik nedenler
Olumsuz duyguların ana öncül olma eğilimi ile birlikte, TDM'nin oluşumuna ve kalıcılığına bütünleşmiş görünen kişiliğin ve gelişiminin birkaç yönü vardır.
Depresif dönemler, başa çıkma özellikleri dolaylı olarak etkilese de, yaşamdaki olumsuz olaylarla ilişkilidir. Öte yandan, düşük özgüven veya irrasyonel düşüncelere sahip olma eğilimi depresyonla da ilişkilidir.
Aaron T. Beck
Psikolog Aaron T. Beck, 1960'ların başında bilinen bir depresyon modeli geliştirdi ve bu model, depresyon yaratan üç kavram olduğunu öne sürdü:
- Olumsuz düşüncelerin üçlüsü: kendine dair irrasyonel veya olumsuz düşünceler, dünya hakkında irrasyonel veya olumsuz düşünceler ve gelecekle ilgili irrasyonel veya olumsuz düşünceler.
- Depresif düşüncelerin tekrarlayan kalıpları (şemalar).
- Çarpık bilgi
Bu ilkelerden, Beck bilişsel-davranışçı terapi geliştirdi.
Martin Seligman
Bir başka psikolog Martin Seligman, depresyonun öğrenilmiş çaresizliğe benzer olduğunu; durumlar üzerinde kontrol sahibi olmadığınızı öğrenin.
1960'lı yıllarda John Bowlby başka bir teori geliştirdi; Yetişkinlikte depresyon ile çocuk ile baba ya da bakıcı arasındaki ilişkinin türü ile çocukluk çağında bir ilişki öneren bağlanma teorisi.
Aile üyelerinin kaybı, reddedilmesi veya ayrılmasının yaşandığı deneyimlerin, kişinin değerinin düşük olmasına ve güvensiz olmasına neden olabileceğine inanılmaktadır.
Depresyondaki kişilerin genellikle sahip olduğu başka bir kişilik özelliği var; Genellikle olumsuz olayların ortaya çıkması için kendilerini suçlarlar ve olumlu sonuçlar verenlerin onlar olduğunu kabul ederler. Bu sözde karamsar açıklayıcı tarzıdır.
Albert Bandura
Albert Bandura, depresyonun olumsuz bir benlik kavramı ve kendi kendine yeterlilik eksikliği ile ilişkili olduğunu öne sürüyor (kişisel hedeflere ulaşamadıklarına ya da yaptıklarını etkileyemediklerine inanıyorlar).
Kadınlarda depresyonun başlangıcını daha olası kılan bir dizi faktör vardır: annenin kaybı, birkaç çocuktan sorumlu olmak, güvenilir ilişkilerin eksikliği, işsizlik.
Yaşlı insanların da bazı risk faktörleri vardır: “dikkat çekmek” ten “bakıma muhtaç” a geçmek, kendilerine yakın birinin ölümü, eş veya diğer aile üyeleri ile kişisel ilişkilerini değiştirmek, sağlıkta değişiklikler.
Son olarak, varoluşsal terapistler, depresyonun şimdiki anlamdaki anlamı ve gelecek için vizyon eksikliği ile ilgisi var.
-Sosyal nedenler
Yoksulluk ve sosyal izolasyon, zihinsel bozukluklara yakalanma riskinin artmasıyla ilişkilidir. Çocuklukta cinsel, fiziksel veya duygusal istismar, yetişkinlikte depresif bozuklukların gelişmesi ile de ilgilidir.
Ailenin işleyişindeki diğer risk faktörleri şunlardır: ebeveynlerde depresyon, ebeveynler arasındaki çatışmalar, ölümler veya boşanmalar. Yetişkinlikte, sosyal reddi ile ilgili stresli olaylar, depresyon ile ilgilidir.
Sosyal destek eksikliği ve iş yerindeki olumsuz koşullar - karar verme kabiliyeti, kötü çalışma ortamı, kötü genel koşullar - aynı zamanda depresyon ile de ilgilidir.
Son olarak, önyargılar depresyona neden olabilir. Örneğin, çocuklukta belli bir meslekte çalışmanın ahlaksız ve yetişkinlikte bir mesleğin işe yaradığına dair bir inanç gelişirse, yetişkin kendini suçlayabilir ve kendisine önyargıyı yönlendirebilir.
- Evrimsel sebepler
Evrimsel psikoloji, sahip olduğu yüksek kalıtım derecesi ve yaygınlığı nedeniyle depresyonun insan genlerine dahil edilmiş olabileceğini öne sürüyor. Mevcut davranışlar, kişisel ilişkiler veya kaynakları düzenlemeye yönelik uyarlamalar olabilir, ancak modern ortamda uyumsuzluklar olabilir.
Başka bir bakış açısına göre, depresyon, suçluluk, algılanan reddedilme ve utançla ilgili olabilecek kişisel yararsızlık algısı ile harekete geçen türlerin duygusal bir programı olarak görülebilir.
Bu eğilim, binlerce yıl önce yeteneklerinin azalmasıyla marjinalize edilen avcılarda ortaya çıkmış olabilir, bugün görünmeye devam edecek bir şey.
- Uyuşturucu ve alkol bağımlılığı
Psikiyatrik popülasyonda yüksek düzeyde madde kullanımı, özellikle yatıştırıcılar, alkol ve esrar vardır. DSM-IV'e göre, eğer doğrudan neden madde tüketimi tarafından üretilen etki ise, duygudurum bozukluğu tanısı yapılamaz.
Aşırı alkol tüketimi, benzodiazepinler (merkezi sinir sistemi depresanları) gibi depresyon gelişme riskini önemli ölçüde arttırır.
tanı
Majör depresif bozukluk için tanı kriterleri, tek bölüm (DSM-IV)
A) Tek bir majör depresif olayın varlığı.
B) Başlıca depresif dönem, şizoaffektif bir bozukluğun varlığı ile daha iyi açıklanmamaktadır ve bir şizofreni, şizofreniform bozukluğu, sanrısal bir bozukluk veya tanımlanmamış bir psikotik bozukluk üzerine bindirilmemiştir.
C) Hiçbir zaman manik bir bölüm, karma bir bölüm veya hipomanik bir bölüm olmadı.
belirtin:
- Kronik.
- Katatonik semptomlarla.
- Melankolik semptomları ile.
- Atipik semptomlarla.
- Doğum sonrası başlayarak.
Major Depresif Bölüm (DSM-IV) için tanı kriterleri
A) Önceki aktiviteden bir değişikliği temsil eden, 2 hafta boyunca aşağıdaki semptomlardan beş veya daha fazlasının bulunması; belirtilerden biri 1. depresif ruh hali veya 2. zevk için ilgi veya kapasite kaybı olmalıdır:
- Günün çoğunda moral bozukluğu, hemen hemen her gün öznenin belirttiği gibi (üzgün veya boş) veya başkaları tarafından yapılan gözlem (ağlama). Çocuklarda veya ergenlerde ruh hali sinir bozucu olabilir.
- Günün büyük bir bölümünde tüm etkinliklerde veya neredeyse tüm faaliyetlerde zevk için faiz veya kapasitede akut azalma.
- Hemen hemen her gün rejimsiz majör kilo kaybı, kilo alımı veya iştah kaybı veya iştah artışı. Çocuklarda, beklenen kilo artışlarına ulaşılamamayı değerlendirmeliyiz.
- Her gün uykusuzluk veya hipersomni.
- Neredeyse her gün aşırı veya uygunsuz suçluluk veya yetersizlik duyguları.
- Neredeyse her gün düşünme, konsantre olma ya da kararsızlık yeteneği azalmıştır.
- Tekrarlayan ölüm düşünceleri, belirli bir plan veya bir intihar girişimi veya intihar için belirli bir plan olmadan tekrarlayan intihar düşüncesi.
B) Belirtiler karma bir bölüm için kriterleri karşılamıyor.
C) Belirtiler klinik olarak önemli rahatsızlıklara veya sosyal, doğum eylemine veya bireyin diğer önemli faaliyet alanlarına neden olur.
D) Semptomlar, bir maddenin veya tıbbi bir hastalığın doğrudan fizyolojik etkilerinden kaynaklanmaz.
E) Semptomlar, bir keder varlığında daha iyi açıklanmaz, semptomlar iki aydan uzun süre devam eder veya belirgin bir fonksiyonel sakatlık, işe yaramazlık morbid endişeleri, intihar düşüncesi, psikotik semptomlar veya psikomotor yavaşlama ile karakterize edilir.
tip
DSM IV, 5 TDM alt tipini tanır:
- Melankolik depresyon : çoğu aktivitede zevk kaybı. Depresif bir ruh hali, bir düello veya kayıptan daha fazlası. Semptomların sabahları kötüleşmesi, psikomotor gerilik, aşırı kilo kaybı veya aşırı suçluluk.
- Atipik depresyon : aşırı kilo alımı, aşırı uykululuk, ekstremitelerde ağırlık hissi, sosyal reddi aşırı duyarlılık ve sosyal ilişkilerin bozulması ile karakterizedir.
- Katatonik depresyon : motor davranış ve diğer semptomlardaki bozukluklar. Kişi sessiz kalır ve neredeyse şaşırır ya da hareketsiz kalır ve garip hareketler gösterir.
- Doğum sonrası depresyon: Yeni annelerde% 10-15 oranında görülme sıklığı üç aya kadar uzayabilir.
- Mevsimsel afektif bozukluk: sonbaharda veya kışın gelen ve ilkbaharda biten depresif dönemler. En az iki bölüm, soğuk aylarda diğer aylarda, 2 yıl veya daha uzun bir sürede gerçekleşmeden gerçekleşmek zorunda kalmıştır.
komorbidite
Major depresif bozukluk genellikle diğer ruhsal bozukluklarla ve fiziksel hastalıklarla birlikte görülür:
- Yaklaşık% 50'si de endişe duymaktadır.
- Alkol veya uyuşturucu bağımlılığı.
- Travma sonrası stres bozukluğu.
- Dikkat eksikliği ve hiperaktivite.
- Kardiyovasküler hastalıklar
- Depresyon.
- Obezite.
- Ağrı.
Ayırıcı tanı
TDM'yi teşhis ederken bazı özellikleri paylaşan diğer zihinsel bozukluklar olarak düşünülmelidir:
- Distimik bozukluk: Bu ısrarla depresif bir ruh halidir. Semptomlar depresyondaki kadar şiddetli değildir, ancak distimi olan bir kişi majör bir depresif dönem geliştirmeye açıktır.
- Bipolar bozukluk: Depresif ve manik bir durum arasında bir geçişin olduğu zihinsel bir hastalıktır.
- Depresif ruh hali ile uyum bozukluğu : stresli bir olaya verilen psikolojik bir tepkidir.
- Fiziksel hastalıklar, madde kötüye kullanımı veya ilaç kullanımından kaynaklanan depresyonlar .
tedaviler
Depresyon için üç ana tedavi bilişsel-davranışçı terapi, ilaç tedavisi ve elektrokonvülsif terapidir.
Amerikan Psikiyatri Birliği, ilk tedavinin semptomların ciddiyetine, eşlik eden bozukluklara, c
Bilişsel davranışçı terapi
Günümüzde çocuklarda, ergenlerde, yetişkinlerde ve yaşlılarda etkinliğinin en fazla kanıtı olan terapidir.
Orta veya şiddetli depresyonu olan kişilerde antidepresanlarla aynı veya daha iyi çalışabilirler. İnsanlara mantıksız düşüncelere meydan okumayı ve olumsuz davranışları değiştirmeyi öğretmekle ilgilidir.
Depresyonda kullanılan değişkenler rasyonel duygusal davranışçı terapi ve zekâdır. Özellikle, duyarlılık yetişkinler ve ergenler için umut verici bir teknik gibi görünmektedir.
antidepresanlar
Sertralin (SSRI), 2007 yılında 29 milyondan fazla reçeteyle dünyada en çok reçete edilen bileşik olmuştur. Orta veya akut depresyonu olan kişilerde daha fazla sonuca ihtiyaç duyulmasına rağmen, distimi olan kişilerde yararı olduğuna dair kanıtlar vardır.
Ulusal Sağlık ve Bakım Mükemmelliği Enstitüsü tarafından yapılan araştırma, seçici serotonin geri alım inhibitörlerinin (SSRI'ların), orta ve şiddetli depresyonun% 50 oranında azaltılmasında plasebodan daha etkili olduğuna dair güçlü kanıtlar bulunduğunu ortaya koymuştur.
Uygun farmakolojik tedaviyi bulmak için dozları yeniden ayarlayabilir ve hatta farklı antidepresan sınıflarını birleştirebilirsiniz.
Normalde, sonuçları görmeye başlamak için 6-8 hafta gerekir ve tekrarlama olasılığını en aza indirmek için remisyondan sonra genellikle 16-20 hafta devam eder. Bazı durumlarda ilacı bir yıl boyunca saklamanız önerilir ve tekrarlayan depresyonu olan kişilerin süresiz olarak kullanmaları gerekebilir.
SSRI şu anda en etkili bileşik veya ilaçtır. Diğer antidepresanlardan daha az toksiktirler ve daha az yan etkisi vardır.
Monoamin oksidaz inhibitörleri (MAOI'ler), başka bir antidepresan sınıfıdır, buna rağmen ilaçlar ve yiyeceklerle etkileşime girdikleri bulunmuştur. Şu anda çok az kullanılıyor.
Diğer ilaçlar
Seçici COX-2 inhibitörlerinin majör depresyon için olumlu etkileri olduğuna dair bazı kanıtlar vardır.
Lityum bipolar bozukluğu ve depresyonu olan kişilerde intihar riskini azaltmada etkili görünüyor.
Elektrokonvülsif tedavi
Elektrokonvülsif terapi, psikiyatrik hastalığı azaltmak için hastalarda elektriksel konvülsiyonların başlatıldığı bir tedavidir. Son seçenek olarak ve her zaman hastanın rızasıyla kullanılır.
Bir oturum, diğer tedavilere dirençli kişilerin yaklaşık% 50'sinde ve 12 ayda nüks yanıtlayanların yarısı için etkilidir.
En sık görülen yan etkiler karışıklık ve hafıza kaybıdır. Anestezi altında kas gevşetici ile uygulanır ve genellikle haftada iki veya üç kez uygulanır.
diğerleri
Parlak veya hafif terapi, geleneksel antidepresanlarınkine benzer etkilerle depresyon semptomlarını ve mevsimsel afektif bozukluk semptomlarını azaltır.
Mevsimsel olmayan depresyonlarda, normal antidepresanlara ışık tedavisi eklemek etkili değildir. Hafif ve orta şiddette depresyon için fiziksel egzersiz önerilir. Bazı araştırmalara göre, antidepresanların veya psikolojik tedavilerin kullanımına eşdeğerdir.
tahmin
Depresif bir bölümün ortalama süresi 23 haftadır ve daha fazla iyileşme olduğu üçüncü aydır.
Araştırmalar, ilk büyük depresyon atağını geçirenlerin% 80'inin yaşamları boyunca en az bir kez daha yaşayacaklarını ve yaşamda ortalama 4 bölüm yaşadıklarını buldu.
Semptomlar tedavi ile tamamen çözülmediyse nüks daha olasıdır. Bundan kaçınmak için mevcut endikasyonlar ilaca remisyondan sonraki 4-6 ay boyunca devam edilmesini önermektedir.
Tekrarlayan depresyondan muzdarip insanlar uzun süreli depresyonu önlemek için sürekli tedavi gerektirir ve bazı durumlarda ilaca süresiz olarak devam etmek gerekir.
Depresyonu olan insanlar kalp krizi ve intihara daha yatkındır. İntihar eden kişilerin% 60 kadarı duygudurum bozukluklarından muzdarip.
önleme
Büyük bir depresyon dönemi ortaya çıktığında, başka birisine acı çekme riski altındasınız. Bunu önlemenin en iyi yolu, bölümü neyin tetiklediğinin ve majör depresyonun nedenlerinin farkında olmaktır.
Büyük depresyonun semptomlarının ne olduğunu bilmek, yakında harekete geçmek veya tedavi almak önemlidir. İşte önlenmesi için bazı ipuçları:
- Alkol veya uyuşturucu kullanmaktan kaçının.
- Haftada 3-5 kez en az 30 dakika spor veya fiziksel aktivite yapın.
- İyi uyku alışkanlıklarını sürdürün.
- Sosyal aktiviteler yapmak
- Eğlenceli aktiviteler yapın, ya da zevk verir.
- Gönüllü veya grup etkinlikleri.
- Olumlu sosyal destek aramaya çalışın.
- Tıbbi tedavi uygulanırsa: ilacı reçete edildiği şekilde tutun ve terapi seanslarına devam edin.
Risk faktörleri
Erkeklerden daha fazla kadına tanı konmasına rağmen, bu eğilim kadınların tedavi görmeye daha istekli olmalarından kaynaklanıyor olabilir.
Majör depresyon gelişme olasılığını artırdığı düşünülen birkaç risk faktörü vardır:
- Çocuklukta veya ergenlikte depresyon başlamıştır.
- Anksiyete bozuklukları, sınırda kişilik bozuklukları veya travma sonrası stres tarihi.
- Karamsar olma, duygusal olarak bağımlı olma veya özgüveninin düşük olması gibi kişilik özellikleri.
- Alkol veya uyuşturucu kullanımı.
- Kanser, diyabet veya kalp hastalığı gibi ciddi hastalıklar geçirmiş olmak.
- Cinsel veya fiziksel istismar, çift zorlukları, finansal sorunlar veya aile üyelerinin kaybı gibi travmatik olaylara maruz kalmışsınız.
- Depresyon, bipolar bozukluk, intihar davranışı veya alkolizm ile yakınları.
epidemioloji
Dünya Sağlık Örgütü'ne göre, depresyon dünya genelinde 350 milyondan fazla etkiliyor, temel engellilik nedeni ve morbiditeye önemli katkı sağlıyor.
İlk depresif olayın 30 ile 40 yaşları arasında gelişmesi daha muhtemeldir ve 50 ile 60 arasında ikinci bir insidans zirvesi vardır.
Kardiyovasküler hastalıklar, parkinson, inme, multipl skleroz ve ilk çocuktan sonra daha sık görülür.
komplikasyonlar
Tedavi edilmeyen depresyon, yaşamın tüm alanlarını etkileyen sağlık, duygusal ve davranışsal sorunlara neden olabilir. Komplikasyonlar olabilir:
- Alkol ve uyuşturucu kullanımı.
- Aşırı kilo veya obezite.
- Anksiyete, sosyal fobi veya panik bozukluğu.
- Aile problemleri, çift çatışmaları veya okuldaki problemler.
- Sosyal izolasyon
- İntihar veya intihar girişimi.
- Kendine zarar verme.
Bir aile üyesi veya arkadaşsanız nasıl yardımcı olabilirsiniz?
Depresyondan etkilenen bir aile üyeniz veya arkadaşınız varsa, en önemli şey, hastalığı teşhis etmeye ve tedaviye başlamanıza yardımcı olmaktır.
Randevu alabilir ve aile üyenize eşlik edebilir, tedaviyi daha sonra takip etmeye teşvik edebilir veya 6-8 hafta sonra iyileşme olmazsa farklı bir tedavi talep edebilirsiniz.
Aşağıdaki ipuçlarını takip edebilirsiniz:
- Ailenizle konuşun ve dikkatlice dinleyin.
- Duygusal destek, sabır, cesaretlendirme ve anlayış sunar.
- Duyguları reddetmeyin, umut verin.
- İntihar hakkındaki yorumları görmezden gelmeyin ve onları terapistle paylaşın.
- Eğlence faaliyetlerine katılmaya davet edin.
- Aile üyesi isterse tedavi randevularına eşlik edin.
Bu makale de ilginizi çekebilir.
Depresyonunuz varsa kendinize yardım edin
Eğer depresyonunuz varsa, enerjisiz ve hiçbir şey yapmak istemeden umutsuz hissedebilirsiniz. Yardım ve tedavi almanın gerekliliğini kabul etmek gerekli olsa da, kendinize yardım etmek için hareket etmeniz çok zor olabilir.
Bazı ipuçları:
- En kısa zamanda bir profesyonel ziyaret etmeye çalışın. Ne kadar çok beklenen, iyileşme o kadar karmaşık olabilir.
- Sık egzersiz yapın, haftada en az 3-5 gün en az 30 dakika.
- Spor yapmak, sinemaya gitmek, yürüyüşe çıkmak, etkinliklere katılmak gibi eğlence etkinliklerine katılın ...
- Büyük görevleri daha küçük işlere ayırın ve öncelikleri belirleyin.
- Gerçekçi hedefler belirleyin ve sizi motive edin. Büyük hedefleri küçük hedeflere bölün.
- Kendinizi sosyal olarak izole etmeyin; Arkadaşlarınızla, ailenizle ve yeni arkadaşlarla zaman geçirin.
- Depresyonun aniden değil, yavaş yavaş üstesinden gelinmesini bekliyor.
- Önemli kararlar vermek zorundaysanız, istikrarlı bir ruh hali içinde olana kadar bekleyin.
- Kendinizi depresyon (takıntı olmadan) ve üstesinden gelmek için harekete geçirme konusunda bilgilendirmeye devam edin.
Depresyonda ne gibi deneyimleriniz var? Senin fikrinle ilgileniyorum Teşekkür ederim!