1945'ten 1970'lere kadar, Birleşmiş Milletler başarısız Milletler Cemiyeti'nin güçlü bir halefi olarak görünüyordu. Kore ve Kongo'daki çeşitlerin başarısı uluslararası imajını güçlendirmiştir. Bununla birlikte, Soğuk Savaştan kaynaklanan sorunların birçoğunun kaynağı olamazdı. Doğu Avrupa’nın Rusya tarafından etkili bir şekilde işgal edilmesi, Yalta’da ve diğer savaş toplantılarında verilmiş olan sözlerle alay etti. Macaristan’ın 1956’daki tedavisi Birleşmiş Milletler tarafından durdurulamamıştır. Aynı şekilde, Amerika’nın Vietnam’a katılımı da durdurulamamıştır.
1970'lerin sonunda Birleşmiş Milletler prestijinin bir kısmını kaybetmişti. İki süper güç, Amerika ve Rusya’nın BM’nin ne istediğine bakmaksızın dış politikayı izleyeceği açıktı.
Amerika ve BM arasındaki ilişkinin tamamı BM'yi zayıflattı. 1945’ten bu yana Amerika, Birleşmiş Milletlerin baskın gücü olmuştu. Amerika, BM’ye yıllık bütçesinin% 25’ini sağladı ve nihai BM kararlarında büyük bir söz sahibi olması bekleniyor - Amerika’nın BM bütçesine ödediği milyonlarca doları bulduğu bir etki. Aynı şekilde, Amerika'nın diplomatik kaslarını (Süveyş'te ve özellikle Orta Doğu'da olduğu gibi) BM'yi çözmekten ziyade diplomatik kaslarını esnetmesi ile bazı önemli uluslararası sorunlar ele alındı.
Gittikçe daha fazla Asya ve Afrika ülkesi bağımsızlıklarını kazanıp BM'ye katıldıkça, Genel Kurul içindeki güç blokları gelişti. Bunlar, Batı uluslarının eski düzeninin, yalnızca mali sınırlarını ve tarihi bağlantılarını kullanarak BM'ye egemen olması gerektiği inancına meydan okudu. Yedi blok tanımlandı:
125 devletten oluşan gelişmekte olan ülkeler
99 devletten oluşan (çoğunlukla askeri ittifaklara katılmaktan kaçınan Asya ve Afrika) oluşan Hizasız Hareketi
41 eyaletten oluşan İslam Konferansı
50 eyaletin afrika grubu
33 eyalette Latin Amerika grubu
Batı Avrupa grubu 22 devlet
21 devletin Arap grubu
Genel Kurulda, servet, askeri güç vb. Ne olursa olsun tüm uluslar bir oy hakkına sahiptir. Aynısı uzman kurumlarda geçerlidir - bir millet bir oy. Bununla birlikte, önemli BM çalışmalarının çoğu Güvenlik Konseyi'nde yapılır ve Rusya, Amerika, İngiltere, Fransa ve Çin'in beş ülkesi Güvenlik Konseyi kararını veto etme hakkına sahiptir. Bu sisteme, Güvenlik Konseyi'nde de bir milletin bir oy vermesini isteyen BM'nin yeni üyeleri tarafından meydan okundu. Güvenlik Konseyi'nin beş daimi üyesi sistemi, beş daimi üye BM bütçesine daha fazla para harcadığı ve sonuç olarak, BM’nin bütçesine çok daha az ödeme yapan milletlerden daha fazla yol alması gerektiğini iddia ettiği için sistemi korumak için savaştı. BM'nin bütçesi.
1985’de, bu konunun Amerika’nın Kongresi tarafından ele alındığı bildirildi:
|“Oy hakları (Birleşmiş Milletler'de), her üye devletin Birleşmiş Milletler'in ve onun uzman kuruluşlarının bütçesine katkısı ile orantılı olmalıdır.”|
1985 yılında Amerika, BM’ye bütçesinin% 25’ini sağladı; SSCB% 10,5 sağladı; Angola% 0.01 ve Suudi Arabistan% 0.86. Amerika böyle bir yatırımın ödülünün olması gerektiğini iddia etti. Eğer “Büyük Beş” mali desteklerini geri çektiyse ya da BM'deki diğer ulusların seviyesine düşürdüyse, BM'nin kendisi iflas edecekti. Üyelerin katkı paylarını ödeyemediği takdirde BM'nin yapabileceği çok az şey vardı. 1960'tan 1964'e kadarki Kongo krizinden sonra, Rusya, Fransa ve Belçika 400 milyon $ 'a katkıda bulunmayı reddetti ve BM’nin Kongo’ya barış getirmesi mal oldu.
1960’lar, 1970’ler ve 1980’ler boyunca, BM neredeyse 1 milyar dolar borç aldı. 1986'da Amerika, yeni çıkmakta olan ülkelerin almayı ya da yapmaya çalıştığı etkiyi protesto etmek için yıllık katkısının% 50'sini ödemeyi reddetti. Amerika, BM bütçesinin% 85'ine sadece 20 ülke tarafından ödendiğine dikkat çekti, ancak pek çok küçük ülke BM’ye aynı mali taahhütte bulunmadan BM’nin çalışma şeklini (özellikle oylama sistemini) düzeltmeye çalıştığını belirtti.
1980'lerin sonuna doğru BM'nin ikiye bölündüğü ortaya çıktı: Birleşmiş Milletlerin bir tarafını temelde finanse eden zenginleşmiş eski uluslar ve diğer taraftaki yeni kurulan ancak daha fakir ülkeler. Bu ülkeler, yalnızca fakir olduklarını iddia ettiler, çünkü yıllık servetlerinin büyük bir kısmı dünyanın en zengin uluslarına borçlarını ödemekle geçti. Dünyanın en zengin ulusları bu suçlamaya cevap verdi. Bu yeni ülkelerdeki içsel yolsuzluğun yoksulluktan sorumlu olduğunu iddia ediyorlar - borç para için borçlu oldukları borçları değil.
BM doğumundan sadece 45 yıl sonra bir dönüm noktasında kaldı. Zengin ve fakir milletlere ayrılırsa, bu bütün uluslar kavramını ortak bir amaç için çalışacak şekilde nereye bırakır?