We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Sezar'ı hatırlıyorum De Bello Gallico Romalıların bazı kuşatma savunmalarında savaşan/dinlenen birlikleri değiştirdiğinden, Kelt saldırganlarının bunu yapmadığından ve bu nedenle savaşı kaybettiğinden bahsetmek. Bu sadece bir söz ama tarih boyunca (Orta Çağ'a kadar) savaşta birinci hat birliklerinin değiştirilmesi olgusuyla ilgileniyorum.
DÜZENLEME: Yakın dövüşte yorgun veya yaralı askerleri yenileriyle değiştirmek, menzilli bir savaştan çok daha zordur. Bu yüzden yakın dövüşün hakim olduğu dönemlere ve kültürlere ilgi duyuyorum - hepimiz bu taktiklerin günümüzde oldukça yaygın olduğunu biliyoruz, ancak çoğunlukla yakın dövüşün kullanımını zorlaştırdığında ne kadar yaygın olduğu o kadar açık değil.
Savaşın ortasında cephe birliklerini değiştirme taktiğini başarıyla kullanmalarıyla dikkat çeken herhangi bir savaş veya general var mı?
Bu kavram aslında Roma Manipüler savaş hattının Yunan Phalanx'ına kıyasla en önemli avantajlarından biri olarak kabul edilir. Manipüllerin ön çizgisi yorulmaya başladığında, 2. sıra ilk sıra arasındaki boşluklardan ilerleyecektir. Bu, savaş boyunca tekrarlanacak ve her bir sıçrama ile düşmanı yavaşça geriye doğru itecekti.
John H. Gill'in 1809 - Tuna'da Gök Gürültüsü, Cilt. 193. sayfadaki I, 19 Nisan 1809'da Teugn-Heusen savaşı sırasında St. Hilaire'in bu stratejiyi kullandığını anlatıyor. 3. Ligne bir sabitleme saldırısında önce Avusturyalılara saldırır; ardından daha ciddi bir saldırı 57. Ligne Buchberg'i yakalar ve tutar. Bu arada 3. Ligne reformlarla ve 10. Bacak, 72. Ligne ve 105. Ligne Savunan Avusturyalıları önce Buchberg ve Hausen arasındaki ormanın içinden ve sonrasından dışarı iten üçüncü bir dalgayı başlatır.
Taktiğin olağan varyantı, ikinci bir hattın ilk hattaki boşluklardan ilerlemesiydi, bu, ilk hattın hala düşmanla birincil temas halindeyken ayrılmaya çalışmasından daha güvenli olarak görülüyordu.
Bir diğeri standart Bu stratejinin kullanımı, bir geri çekilmeyi örtmek için hafif süvarilerin kullanılmasıdır. Hafif süvari, piyade hattındaki boşluklardan hücum eder ve söz konusu piyade tarafından güvenli bir şekilde ayrılmaya izin verecek kadar düşmanla yeterince uzun süre savaşır. Daha sonra süvari, geri çekilmeden önce düşmanın ilerlemesini dondurmak için yüzlerce yarda geri çekilir ve reform yapar. Kitinde bu taktiğe sahip olmayan hiçbir Napolyon veya Frederick komutanı yetkin olarak kabul edilemezdi.
Waterloo'daki Ağır Tugayların Hükmü (Hane halkı ve Birlik), bu stratejinin etkili olmak için nasıl kullanılacağının bir başka klasik örneğidir. Hem D'Erlon'un I. kolordusu hem de İngiliz ağır süvarisi at yarışı ancak Napolyon'un seçeneklerinin sınırlandırılması Wellington'a daha fazla zaman kazandırır.
Güncelleme:
Frederick'ten taktiklerin evrimi doğrusal Napolyon için model tabur model, Yunan falanksının Roma maniplesine ve ardından kohorta evriminin modern bir örneğinden başka bir şey değildir. Hatta, düşmanın etkili bir şekilde yararlanamayacağı kadar küçük olan, ancak dost topçu, süvari ve piyade birliklerinin orijinal hattın ayrılmasına izin vermek için ilerleyebileceği boşluklar yarattı.
20. yüzyılın ikinci yarısında bu taktik manga seviyesine kadar indi; standart sırasında kullanımda olduğunu görür takım birdirbiri İkinci Dünya Savaşı filmlerinde o kadar popüler ki, ekibin yarısının koruma ateşi sağladığı, diğer yarısının ilerlediği ve ardından rollerin tersine döndüğü.
2. Güncelleme - Galya'nın Fethi:
Bölüm 5'te (tercümemin) Alplerde Başarısızlık (MÖ 57), 4. paragraf, Sezar şöyle yazar:
… Ama onlara [Sezar'ın kuvvetlerine] karşı söylenen, düşmanın, uzun süreli çatışmalardan bitkin düştüğünde, savaştan çekilebileceği ve askerlerimizin sayılarının azlığı nedeniyle yapamadıkları yeni birliklerle rahatlayabileceğiydi; savaş hattında kalmak için sadece yorgun adamlara sahip olmakla kalmadı, aynı zamanda yaralılar bile herhangi bir soluklanma şansı olmadan görevlerinde kalmak zorunda kaldı.
... ve Nerviilere karşı savaşta çeşitli yaralardan sakatlanan baş yüzbaşı Baculus koşarak Galba'ya geldi... ve ona tek kaçış yollarının son çarelerini denemek olduğunu söyledi, düşman hatları üzerinden bir sorti yapmak...
Aniden, düşmana ne olduğunu anlama veya saldırılarını karşılamaya hazırlanma şansı vermeden tüm kapılardan hücum ettiler. Bu tam bir talih dönüşüydü: Kampı ele geçirmeye güvenen Galyalılar kuşatıldı ve kesildi. Saldırıya katılan - otuz binin üzerinde olduğu bilinen - güçlerin üçte birinden fazlası öldürüldü; geri kalanlar dehşet içinde kaçtılar ve dağ zirvelerinde bile dinlenmelerine izin verilmedi.
#2B'yi güncelle - Galya'nın Fethi S. A Handford tarafından çevrildi, 1951
Alesia Kuşatması'nı anlatan son gün, Sezar (benim vurgum):
… Olumsuz aşağı eğim, Romalılara ağır bir şekilde söylendi. Galyalılardan bazıları cirit atarken, diğerleri başlarının üzerinde birbirine kilitlenmiş kalkanlarla saldırıya geçti. taze birlikler, yorulduklarında onları sürekli olarak rahatlatırdı.…
Birinci hat taktiğindeki bu değişiklik, Amerikan Devrimi sırasında Cowpens Savaşı'nda Amerikalılar tarafından hatırı sayılır bir başarıyla kullanıldı. Bu, "Orta Çağ" zaman çizelgenizin ötesinde, ancak 1781 savaşı, kullanımıyla ilgili bir noktayı gösteriyor.
Amerikalılar başlangıçta üç sıra halinde örgütlendiler: 1) (uzun menzilli) tüfeklere sahip bir sıra avcı erleri; 2) tüfeklerle voleybol oynayabilecek bir milis hattı; 3) hem tüfek hem de süngü ile savaşabilen bir dizi kıdemli Kıta Avrupası.
İlk hattın, biri maksimum menzilde, diğeri "öldürme mesafesinde" olmak üzere iki atış yapması ve ardından kanatlara ve arkaya çıkması gerekiyordu. Bu, ikinci hattı, her birine iki atış yapmak, kanatlara ve arkaya çekilmek ve üçüncü hattı sunmak için benzer talimatlara sahip olan ön hat yaptı.
İngilizler, bir hata nedeniyle geri çekilmek zorunda kalan üçüncü hatta girdiler; Amerikalılar geri çekildiler, dördüncü bir "ilk hat" oluşturdular ve karşı saldırıya geçtiler. Daha sonra milisler, askerlerin çoğunu çevreleyen Amerikalı komutan (Morgan) tarafından sorulmadan sağ taraflarında toplandı. İngiliz ordusu.
Kovpenler (çoğunlukla) tüfeklerle, yani barut çağının başlamasından sonra ve kılıç ve mızrak gibi temas silahları yerine füze silahlarının kullanılmasıyla savaştı. Temassız silahların kullanılması, cephe hattını "döndürmeyi" eskisinden çok daha kolay hale getirdi. Romalılar, onları sıra dışı yapan temas silahları döneminde bile bunu yapma yetenekleriyle dikkat çekiyordu.
Afrikalı-Amerikalılar, tarihi boyunca Amerika Birleşik Devletleri için savaşmış, onları vatandaş olarak temel haklarından mahrum bırakan bir ülkeyi savunmuş ve onlara hizmet etmiştir. Irk ayrımcılığı ve ayrımcılık politikalarına rağmen, Afrikalı-Amerikalı askerler, sömürge döneminden Kore Savaşı'na kadar önemli bir rol oynadı. 20. yüzyılın ortalarına kadar Afrikalı-Amerikalı askerler hak ettikleri tanınmayı ve eşitliği görmeye başladılar.
20. yüzyılın başlangıcı I. Dünya Savaşı ile işaretlendi ve binlerce Afrikalı-Amerikalı taslak için kayıt yaptırmak için acele etti. Coşkuları kısmen Avrupa'da özgürlük ve demokrasiyi savunmaktan, aynı zamanda onlara kendi ülkelerinde daha fazla hakları hak ettiklerini kanıtlama fırsatı vermesinden kaynaklandı. Askere alınma oranları ve ön saflarda hizmet etme istekleri yüksekti. Ancak askeri liderler, Afrikalı-Amerikalıların savaşa dayanacak fiziksel, zihinsel veya ahlaki karaktere sahip olmadığına ve genellikle emek yoğun hizmet pozisyonlarına düşürüldüklerine inanıyorlardı. Çoğunluk az savaş gördü.
Yine de, Amerika'nın savaş çabalarına değerli katkılar yapıldı ve göze çarpan bir örnek, savaştaki diğer tüm Amerikan birliklerinden daha uzun süre ön saflarda altı ay boyunca hizmet eden ve dikkate değer hale gelen 369. Piyade Alayı ("Harlem Hellfighters" olarak bilinir) idi. çünkü daha az eğitim almışlardı. Bu süre boyunca birlik düşmana hiçbir esir veya bölge kaybetmedi. Fransa, tüm birimi Croix de Guerre ile ödüllendirdi, o ülkenin en yüksek askeri onuru ve alayın 171 üyesine Liyakat Nişanı verildi.
İkinci Dünya Savaşı öncesinde ve sırasında askeri kuruluş, Afrikalı-Amerikalı askerlerin beyaz meslektaşları kadar yetenekli olmadığını ve daha yoğun bir liderliğe ihtiyaç duyduğunu savunmaya devam etti. Devam eden ayrımcılığa rağmen, bir milyondan fazla Afrikalı-Amerikalı, Hitler'e karşı savaşta Silahlı Kuvvetlerde hizmet etmek için gönüllü oldu.
Savaş ilerledikçe tutumlar yavaş yavaş değişmeye başladı. Bazı Afrikalı-Amerikalılar, Hava Kuvvetleri gibi daha önce hiç verilmeyen elit pozisyonlarda eğitildi ve bazı birimler ilk kez Bulge Savaşı'nda ayrıldı. Sadece birkaç yıl içinde Deniz Kuvvetleri, Deniz Piyadeleri ve Sahil Güvenlik, Afrikalı-Amerikalı personelinin tedavisinde önemli ilerlemeler kaydetti.
İkinci Dünya Savaşı, Silahlı Kuvvetler içindeki ırk ilişkileri için bir dönüm noktasıydı ve askeri birlikler içinde ırk ayrımı için sonun başlangıcı oldu. 1948'de artan medeni haklar talebiyle, Başkan Harry S. Truman Silahlı Hizmetlerde ırk ayrımının kaldırılmasını ve ırk, renk, din veya ulusal kökene bakılmaksızın muamele ve fırsat eşitliğini emretti.
Bununla birlikte, reform yavaştı ve 1953 yılına kadar, Savunma Bakanı'nın son tamamen siyah birimin kaldırıldığını duyurmasıyla, ayrım resmi olarak sona ermedi.
Kore Savaşı bu yeni politikayı test etti. Afrikalı-Amerikalılar, beyaz muadilleriyle birlikte tüm muharebe hizmet unsurlarında görev yaptılar ve Birleşmiş Milletler Kuvvetlerinin Çin sınırına ilerlemesi de dahil olmak üzere tüm büyük muharebe operasyonlarında yer aldılar. İki Afrikalı-Amerikalı Ordu çavuşu, Cornelius H. Charlton ve William Thompson, Onur Madalyası kazandı.
1960'lar, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Afrikalı-Amerikalı vatandaşlar için büyük bir dönüşüme işaret etti. On yıl aynı zamanda entegre bir ordunun Vietnam'a ilk büyük muharebe konuşlandırmasını da işaret etti.
Vietnam Savaşı, bir Amerikan savaşına hizmet eden en yüksek Afrikalı-Amerikalı oranını gördü. Önceki savaşlarda siyah erkeklerin savaşmaya uygun olmadığı yönündeki tutumdan belirgin bir dönüş oldu - Vietnam Savaşı sırasında Afrikalı-Amerikalılar cephede olma şansı ve dolayısıyla çok daha yüksek bir kayıp oranı ile karşı karşıya kaldılar. Yalnızca 1965'te Afrikalı-Amerikalılar, eylemde öldürülenlerin neredeyse yüzde 25'ini temsil ediyordu.
Vietnam Savaşı ve zorunlu askerliğin kaldırılmasının ardından, Orduya katılmak için gönüllü olan Afrikalı-Amerikalıların sayısı katlanarak arttı ve nüfus paylarının çok üzerinde oranlarda askere alındı. Genel olarak Afrikalı-Amerikalılar, tüm askere alınan Ordu askerlerinin yaklaşık %25'ini oluştururken, nüfusun sadece %13'ünü oluşturuyor.
1991'de, askeri ayrımcılığın sona ermesinden kırk yıl sonra, Savunma Bakanlığı'nın en yüksek askeri pozisyonu olan Genelkurmay Başkanı, Irak'taki Çöl Fırtınası Operasyonunu denetledi. Colin L. Powell adında bir Afrikalı-Amerikalıydı.
İçindekiler
Bariyer birlikleri kavramı, paniği önlemek ve gerektiğinde bir düşman ilerlemesini durdurmak için bir yedek sağlamak için daha deneyimli birliklerin düzenli olarak ham askerlerin arkasına yerleştirildiği kara savaşının ilk günlerinden kalmadır. Roma lejyonları düzenli olarak deneyimli üçlü uzun yıllar hizmet etmiş lejyonerler.
Napolyon Savaşları sırasında, birliklerin savaşı terk etmesinden kaynaklanan kayıplar, savaştan kaynaklanan kayıplardan düzenli olarak daha büyüktü. O dönemde firar nispeten kolay olduğu için, bariyer birliklerinin kullanılması, komutanların uzun bir kampanya sırasında uyumlu savaş birimlerini elinde tutmasını sağladı.
1917-18'de Amerikan askeri operasyonları ve kayıpları
Birleşik Devletler Ordusu ve Deniz Piyadeleri, aynı yılın Nisan ayında ülkenin Almanya'ya karşı savaş ilan etmesinin ardından 1917'de Fransa'ya gelmeye başladı. Ordu, en büyük birlik grubunu oluşturuyordu ve üç farklı örgütten oluşuyordu: sekiz Düzenli Ordu tümeni, on yedi Ulusal Muhafız tümeni ve ulusal hizmet için hazırlanan adamlardan oluşan on sekiz Ulusal Ordu tümeni.
1917'nin çoğu, ABD'deki birlikleri eğitmek, onları Avrupa'ya taşımak, Fransız ve İngiliz müttefiklerimiz tarafından daha fazla eğitim almak ve ardından birimler cephe hizmetine hazır hale geldiğinde müttefik siper hattının bölümlerini devralmakla geçti.
ABD askerleri gemiye binmeye hazırlanıyor
Aşağıdaki zaman çizelgesi, Amerikalıların katıldığı büyük operasyonları listeler. 1917'nin sonlarında ve 1918'in başlarında, İngiliz Ordusuna küçük destekleyici rollerle başlar. İlkbahar ve yaz sonunda, Amerikan birliklerinin sayısı arttıkça ve savaşa hazır olduklarında, Fransız Ordusu ile savunma savaşlarında savaştılar ve Mart 1918'de müttefikleri yenmeyi amaçlayan Alman saldırıları serisini sona erdirdiler.
15-18 Temmuz 1918'deki Champagne-Marne Operasyonuna Amerikan katılımı bir örnektir ve son Alman saldırısını durdurduğu, onları savunmaya aldığı ve onları dışarı çıkmaya zorlayan kampanyayı başlatan ilk müttefik saldırısını işaret ettiği için önemlidir. Fransa ve Flanders'ın 1918 Kasım'ında ateşkes talebinde bulunmalarını istedi. Amerikan birlikleri, harekat listesinde gösterildiği gibi savaşın sonuna kadar İngiliz ve Fransız ordularıyla hizmet vermeye devam etti. Ancak ABD Ordusunun büyüklüğü ve tecrübesi arttıkça, 12-16 Eylül 1918 St. Mihiel Operasyonu ve 26 Eylül-11 Kasım 1918 Meuse-Argonne Taarruzu gibi kendi büyük taarruzlarını üstlenmeye başladı. Bunların her biri ve müttefik savunma hattının aylarca personel yerleştirme bölümleri, Base Hospital 28 ve diğer Amerikan Tıp Departmanı birimlerinin tedavi etmek için yaratıldığı zayiatlara neden oldu. Bu nedenle, verilerin mevcut olduğu yerlerde, bu yoğun çatışma dönemlerinden kaynaklanan zayiat sayıları verilmektedir.
Gazlı bir hastanın gözlerini yıkayan hemşire, 8 Ağustos 1918
Bununla birlikte, bu istatistikler, tedavi edecekleri erkek sayısı açısından Tıp Departmanının neyle karşı karşıya olduğuna dair resmin tamamını yansıtmamaktadır. Örneğin, 12-16 Eylül 1918 St. Mihiel Harekatı 8.600 zayiatla sonuçlanmıştır, ancak bu sektörde 8 Ocak-11 Eylül ve 17 Eylül-11 Kasım 1918 tarihleri arasında 8.600'e ek olarak 18.695 zayiat olmuştur.
Savaşın sonunda Amerikan Ordusu 52.947 kişi öldü ve 202.628 kişi yaralandı.
20 Kasım-4 Aralık 1917-Cambrai Savaşı: ABD Ordusu mühendislerinden oluşan üç alay, İngiliz 3. Ordusunun Cambrai'deki saldırısını desteklemek için bağlı. Kayıplar: 77
21 Mart-6 Nisan 1918-Somme Savunması: ABD Ordusu mühendislerinden oluşan üç alay ve dört hava filosu, İngiliz 5.
9-27 Nisan 1918-Lys Harekatı: ABD Ordusu mühendislerinden oluşan üç alay ve bir takip filosu, İngiliz Ordusunun Almanların Flanders'daki "lsquoGeorgette Taarruzu"na karşı savunmasını desteklemek için bağlı.
27 Mayıs-5 Haziran 1918-Aisne Savunma Harekatı: Amerikan 2. Piyade Tümeni, 2. Topçu Tugayı, 4. Deniz Tugayı ve daha küçük birlikler, Alman Ordusu'nun 'Blucher-Yorck Taarruzu'na karşı savunma için Fransız Ordusuna bağlandı.
28-31 Mayıs 1918-Cantigny Savaşı: Amerikan 1. Piyade Tümeni, Cantigny'nin ele geçirilmesiyle sonuçlanan Fransız karşı saldırısına katkıda bulunur. Yaralılar: 5,163
Amerikalılar Cantigny'ye yakın saldırıda
3 Haziran 4 Haziran 1918-Chateau-Thierry Savaşı: Amerikan 2. Piyade Tümeni ve 2. Saha Topçu Tugayı, Chateau-Thierry'yi ele geçiren Fransız karşı saldırısını destekliyor. Yaralılar: 1,908
June 6-26, 1918-Beleau Wood Muharebesi: Amerikan 7. Piyade Alayı, 4. Deniz Tugayı ve 2. ve 3. Piyade Tümenlerinin mühendisleri, Belleau Wood'u başarılı bir şekilde ele geçirerek ve savunarak Fransız Ordusunu destekliyor. Yaralılar: 8,400
ABD birlikleri Hill 204-Belleau Wood, Fransa
9 Haziran-13 Haziran 1918-Montdidier-Noyon Savaşı: Amerikan 1. Piyade Tümeni, Montdidier-Noyon'u ele geçirerek Fransızların karşı saldırısına katkıda bulunuyor.
26 Haziran-3 Temmuz 1918-Vaux Savaşı: Amerikan 2. Piyade Tümeni, Vaux'un ele geçirilmesiyle Fransız karşı saldırısını destekliyor. Yaralılar: 7,588
15-18 Temmuz 1918-Champagne-Marne Operasyonu: Amerikan 26, 3, 28 ve 42. Piyade Tümeni ile Fransız 6, 5 ve 4. Orduları ile 369. Piyade Alayı, Alman 'Friedenstrum Taarruzu'na karşı başarılı bir savunma yaptı ve Temmuz'da bir karşı taarruza geçti. 18. Yaralılar: 7,317
18 Temmuz-6 Ağustos 1918-Aisne-Marne Harekatı: Amerikan 1., 2., 2., 26., 3., 28., 4., 42. ve 32. Piyade Tümenleri, Fransız 10., 6., 9. ve Alman Ordusunun Fransa'dan geri çekilmesinin başlangıcına işaret eden Fransız-Amerikan taarruzunda 5. ordular. Yaralılar: 38,490
7 Ağustos-11 Kasım 1918-Oisne-Aisne Operasyonu: Amerikan III. Kolordu Karargâhı, kolordu birlikleri, 28., 32., 77. Piyade Tümenleri ve 370. Piyade Alayı, Fransız 10., 6. ve 5. ordularına bağlıdır ve dört ay boyunca Fransız karşı saldırılarına katkıda bulunur. Almanların geri çekilmesine ve ateşkes istemesine neden oldu. Yaralılar: 2,767
Amerikalı yaralılar Sahra Hastanesine ulaştı
19 Ağustos-11 Kasım 1918-Ypres-Lys Harekatı: Amerikan 27., 30., 37. ve 91. Piyade Tümenleri, Alman Ordusunu Flandre'den emekli etmeye zorlayan Flandre'deki müttefik taarruzlarını desteklemek için Belçika, Fransız 6. ve İngiliz 2. ordularına bağlı. Yaralılar: 2,043
24-Ekim 4 Kasım 1918-Vittorio Veneto: Amerikan 332. Piyade Alayı, 331. Sahra Hastanesi ve bir motorlu kamyon treni, kuzey İtalya'daki Avusturya-Macaristan Ordusuna karşı müttefik karşı saldırıyı desteklemek için 31. İngiliz Tümeni'ne bağlı.
8 Ağustos-11 Kasım 1918-Somme Taarruzu: Amerikan 27., 30., 33., 78. ve 80. Piyade Tümenleri, II. Amerikan Kolordusu olarak örgütlendi ve İngiliz 4. Sel Nehri. Yaralılar: 15,034
12-16 Eylül 1918-Aziz Mihiel Harekatı: Fransız II Sömürge Kolordusu'nun desteğiyle Amerikan I, IV ve V Kolordularından oluşan Amerikan Birinci Ordusu, Alman Ordusunu Salient'ten geri çekilmeye zorlayarak ve saldırarak St Mihiel çıkıntısını başarıyla azalttı. Yaralılar: 8,600
35. Tümenin adamları yaralı bir Almanı besliyor, 29 Eylül 1918
26 Eylül-11 Kasım 1918-Meuse-Argonne Taarruzu: Fransız Dördüncü Ordusu'nun desteğiyle Amerikan I, III, IV ve V Kolordu'ndan oluşan Amerikan Birinci Ordusu, Alman Ordusunun geri çekilmesine ve Amerikan operasyonlarını ve savaşı sona erdiren bir ateşkes istemelerine yol açan en büyük operasyonunu başlattı. . Yaralılar: 110,508
Avrupa'daki Amerikan Orduları ve Savaş Alanları, Askeri Tarih Merkezi Amerika Birleşik Devletleri Ordusu (Washington, D.C. 1995)
Coffman, Edward M, Tüm Savaşları Bitirecek Savaş Birinci Dünya Savaşı'ndaki Amerikan Askeri Deneyimi (Madison, 1986)
Fotoğrafik görüntüler: Özgürlük Anıtı'ndaki Ulusal I. Dünya Savaşı Müzesi
1917-1919 Dünya Savaşında Birleşik Devletler Ordusu, Amerikan Seferi Kuvvetlerinin Askeri Operasyonları, Cilt 1, Askeri Tarih Merkezi Amerika Birleşik Devletleri Ordusu (Washington, D.C. 1988)
1917-1919 Dünya Savaşında Birleşik Devletler Ordusu, Amerikan Seferi Kuvvetlerinin Askeri Operasyonları, Cilt 4-9, Askeri Tarih Merkezi Birleşik Devletler Ordusu (Washington, D.C. 1989)
İçindekiler
İngilizce, terimin kullanımı piyade 1570'lerde yaya olarak yürüyen ve savaşan askerleri anlatmaya başladı. Kelime Orta Fransızca'dan türetilmiştir. piyade, eski İtalyancadan (ayrıca İspanyolca) piyade (süvari için fazla deneyimsiz piyadeler), Latince'den ınfanlar (konuşmadan, yeni doğmuş, aptal), İngilizce'nin de aldığı bebek. [5] Bireysel-asker terimi piyade 1837'ye kadar icat edilmedi. [6] Modern kullanımda, herhangi bir çağın piyadeleri artık piyade ve piyade olarak kabul ediliyor. [7]
18. yüzyılın ortalarından 1881'e kadar İngiliz Ordusu, piyadelerini süvari ve ejderha alaylarından ayırmak için "Ayak" numaralı alaylar olarak adlandırdı (bkz. Ayak Alayları Listesi).
Özel silahlarla donatılmış piyadeler, el bombaları için el bombaları veya bombaları için füzeler gibi genellikle bu silahtan sonra adlandırılırdı. fusiller. [not 1] Bu isimler, İrlanda Kraliyet Piyadeleri ve Grenadier Muhafızları gibi isimleri koruyan piyade birimlerinin silah özel örneklerinden çok sonra bile varlığını sürdürebilir.
Modern zamanlarda daha yaygın olarak, özel taktiklere sahip piyadeler, komandolar, korucular, keskin nişancılar, denizciler (hepsi ek eğitime sahiptir) ve milis (sınırlı eğitime sahip) gibi rolleri için adlandırılırlar, beklentileri nedeniyle hala piyadedirler. savaşa girdiklerinde piyade olarak savaşırlar.
Ejderhalar, atlı piyade olarak yaratıldı, savaşlar arasında seyahat etmek için atlar, savaştan önce atlarından indikleri için hala piyade olarak kabul edildiler. Bununla birlikte, bir orduda hafif süvari eksikse, mevcut herhangi bir ejderhaya görev verilebilirdi, bu uygulama zamanla arttı ve ejderhalar nihayetinde tüm silahları ve eğitimi hem piyade hem de süvari olarak aldı ve her ikisi olarak da sınıflandırılabilirdi. Tersine, 19. yüzyılın ortalarından başlayarak, düşman piyade ateşli silahlarının giderek artan etkinliği nedeniyle, düzenli süvariler zamanlarının çoğunu savaşta inişte geçirmek zorunda kaldılar. Böylece çoğu süvari atlı piyadeye geçti. Bombacılarda olduğu gibi, ejderha ve süvari Kraliyet Ejderha Muhafızları, Kraliyet Mızraklıları ve Kral Kraliyet Hussar'larında olduğu gibi atamalar atlarından çok sonra da tutulabilir.
Benzer şekilde, motorlu piyade, savaş dışı hareket için kamyonlara ve diğer silahsız araçlara sahiptir, ancak araçlarını herhangi bir savaş için terk ettikleri için hala piyadedir. Çoğu modern piyade, motorlu piyadelerin genellikle varsayıldığı noktaya kadar araç taşımacılığına sahiptir ve birkaç istisna modern olarak tanımlanabilir. hafif piyadeveya halk dilinde "bacaklı piyade". Mekanize piyade, savaş yeteneklerine sahip nakliye araçlarına, zırhlı personel taşıyıcılarına (APC'ler) sahip olan ve araçlarından ayrılmadan en azından bazı savaş seçenekleri sunan motorlu olmanın ötesine geçer. Modern piyadede, bazı APC'ler, hafif tanklarınkine yaklaşan, daha önemli savaş yeteneklerine sahip nakliye araçları olan piyade savaş araçları (IFV'ler) olarak gelişti. Bazı iyi donanımlı mekanize piyadeler, zırhlı piyade. Piyade kuvvetlerinin tipik olarak bazı tankları olduğu ve çoğu zırhlı kuvvetlerin organizasyonlarında tank birimlerinden daha fazla mekanize piyade birimlerine sahip olduğu göz önüne alındığında, mekanize piyade ve zırh kuvvetleri arasındaki ayrım bulanıklaşıyor.
Şartlar piyade, zırh, ve süvari Tümenler, tugaylar veya alaylar gibi askeri birimlerin resmi adlarında kullanılan, yalnızca araç kullanımından ziyade, beklenen savunma, saldırı ve hareketlilik rolleri dengesinin bir açıklaması olarak daha iyi anlaşılabilir. Bazı modern mekanize piyade birimleri süvari veya zırhlı süvari, hiç atları olmamasına rağmen, savaş hareketliliklerini vurgulamak için.
Modern ABD Ordusunda, askerlerin yaklaşık %15'i resmi olarak Piyadedir. [8] Tüm yeni ABD Ordusu askerleri için temel eğitim, tank mürettebatı, topçu mürettebatı ve üs ve lojistik personeli için bile piyade silahlarının ve taktiklerinin kullanımını içerir.
Av silahlarını veya doğaçlama yakın dövüş silahlarını benimseyen ilk savaşçılar, [9] herhangi bir organize ordunun varlığından önce, muhtemelen herhangi bir organizasyon veya oluşum olmaksızın esasen gevşek gruplar olarak başladılar. Ancak bu, kayıtlı tarihten bir süre önce değişti, ilk antik imparatorlukların (MÖ 2500–1500), standart askeri teçhizata ve savaş alanı oluşumları ve manevralar için gerekli eğitim ve disipline sahip bazı askerlere sahip olduğu gösterildi: düzenli piyade. [10] Ordunun ana kuvveti olmasına rağmen, bu kuvvetler, eğitim ve bakım maliyetleri nedeniyle genellikle küçük tutuldu ve eski düzensiz piyade silahlarını ve taktiklerini kullanan yerel kısa vadeli kitlesel kuvvetler tarafından desteklenebilirdi. neredeyse modern zamanlara kadar yaygın bir uygulama. [11]
İlk mobil savaş güçlerini oluşturmak için arabanın benimsenmesinden önce c. MÖ 2000, [12] tüm ordular saf piyade idi. Moğol İmparatorluğu gibi birkaç istisna dışında bile, piyade tarihteki çoğu ordunun en büyük bileşeni olmuştur.
Batı dünyasında, Klasik Antik Çağ'dan Orta Çağ'a kadar (MÖ 8. yy'dan MS 15. yy'a kadar), piyade ağır piyade veya hafif piyade olarak sınıflandırılır. Yunan hoplitleri, Makedon falanjları ve Roma lejyonerleri gibi ağır piyadeler, ana düşman hatlarına giren yoğun, sağlam oluşumlarda uzmanlaşmış, kesin bir zafer elde etmek için sayıların ağırlığını kullanarak ve genellikle daha ağır silahlar ve zırhlarla donatıldılar. rol. Açık oluşumlar ve daha fazla manevra kabiliyeti kullanan Yunan peltastları, Balear sapancıları ve Roma veliteleri gibi hafif piyade, diğer savaş rollerinin çoğunu üstlendi: keşif yapmak, orduyu yürüyüşte taramak, düşmanı hazırlamak için geciktirmek, bozmak veya zayıflatmak için çarpışma. ana kuvvetlerin savaş alanı saldırısı için, onları yan manevralardan korumak ve daha sonra ya kaçan düşmanı takip etmek ya da ordularının geri çekilmesini engellemek.
Roma'nın düşüşünden sonra, ağır piyade kalitesi düştü ve savaşa, köylü piyade milisleri ve alt sınıflardan çeşitli hafif piyadeler tarafından desteklenen kararlı şok muharebeleri için küçük seçkin birimler oluşturan şövalyeler gibi ağır süvariler [13] hakim oldu. . Orta Çağ'ın sonlarına doğru, daha profesyonel ve daha iyi eğitimli hafif piyadelerin Yüz Yıl Savaşı'ndaki İngiliz uzun okçuları gibi şövalyelere karşı etkili olabileceği bu durum değişmeye başladı. Rönesans'ın başlangıcında, piyade, herhangi bir süvariyi kovmak için yoğun mızrak oluşumları kullanarak, ağır piyade rolünü tekrar dolduran İsviçreli mızrakçılar ve Alman Landsknechts ile hakimiyete geri dönmeye başladı. [14]
Yoğun oluşumlar, menzilli silahlara karşı savunmasızdır. Teknolojik gelişmeler, geleneksel yüksek vasıflı okçular ve sapancılar için yıllarca süren eğitim olmadan, menzilli silahlarla donanmış çok sayıda hafif piyade biriminin yükseltilmesine izin verdi. Bu, yavaş yavaş, önce arbaletçilerle, daha sonra her biri artan etkililiğe sahip el topçuları ve okçularla başladı ve ateşli silahların ağır piyade kullanımını modası geçmiş hale getirdiği erken modern savaşın başlangıcını işaret etti. 17. yüzyılın ortalarında süngü kullanan silahşörlerin tanıtılması, mızrağın yerini piyade meydanının pike meydanının yerini almasıyla değiştirmeye başladı. [15]
Ateş güçlerini en üst düzeye çıkarmak için, silahşör piyadeleri, düşmana bakan geniş hatlarda savaşmak üzere eğitildi ve hat piyadeleri oluşturdu. Bunlar, yakın muharebe silahları yerine menzilli silahlar kullanarak, daha önceki ağır piyadelerin merkezi savaş alanı rolünü yerine getirdi. Bu hatları desteklemek için, hafif piyade olarak adlandırılan ve daha önceki hafif piyade ile aynı çoklu rolleri yerine getiren dağınık çatışma hatları kullanan daha küçük piyade oluşumları oluşturuldu. Silahları hat piyadelerinden daha hafif değildi, çarpışma düzenleri ve esnek taktikleriyle ayırt ediliyorlardı.
Modern tüfekli piyade, birleşik silahlı savaşın hayati bir unsuru olan dünya çapındaki savaş alanlarında yer almak ve tutmak için birincil güç haline geldi. Ateş gücü artmaya devam ettikçe, tüm piyade pratikte hafif piyade olana kadar piyade hatlarının kullanımı azaldı.
Modern piyade sınıflandırmaları, motorlu piyade, mekanize veya zırhlı piyade, dağ piyade, deniz piyade ve hava piyade gibi modern ekipman ve taktikleri yansıtacak şekilde genişledi.
Bir piyadenin teçhizatı hem asker hem de ordu için hayati önem taşır. Piyadenin zindeliği ve etkinliği sürdürme ihtiyaçları, aşırı yüklenmeye karşı sürekli olarak dengelenmelidir. Diğer askeri kollardaki askerler bineklerini veya araçlarını ekipman taşımak için kullanabilir ve araçlarına veya mühimmatlarına hizmet eden ekipler olarak birlikte hareket etme eğilimindeyken, piyadeler genellikle kullanmak ve taşımak için çok daha fazla kişisel ekipmana sahip olan her bir piyade daha bağımsız hareket etmelidir. Bu, etkili, sağlam, servis verilebilir ve uyarlanabilir, ancak hafif, kompakt ve kullanışlı piyade ekipmanının dahiyane kombinasyonlarını aramayı teşvik eder.
Ana silahlarının ve zırhlarının ötesinde, her piyadenin "askeri teçhizatı", savaş botları, savaş kıyafeti veya savaş üniforması, kamp teçhizatı, ağır hava teçhizatı, hayatta kalma teçhizatı, ikincil silahlar ve mühimmat, silah servisi ve tamir takımları, sağlık ve hijyen malzemeleri, yemek takımını içerir. , erzak, doldurulmuş su matarası ve her bir piyadenin kendi biriminin üssünden uzakta operasyon süresi boyunca ihtiyaç duyduğu diğer tüm sarf malzemeleri ve ayrıca göreve özel özel ekipman. En değerli teçhizat parçalarından biri, yalnızca önemli savunmaları kazmak için değil, aynı zamanda çeşitli diğer günlük görevlerde ve hatta bazen bir silah olarak da kullanılabilen, temel olarak katlanır bir kürek olan siper aracıdır. [16] Piyade, tipik olarak, taşıma yükünün birkaç piyadeye yayıldığı, çadırlar veya ağır silahlar gibi bunun üzerine ortak ekipmana sahiptir. Toplamda bu, yürüyüşteki her asker için 25–45 kg'a (60–100 lb) ulaşabilir. [17] Böyle ağır piyade yükleri, Roma Cumhuriyeti'nin sonlarında yüzyıllar boyunca süren savaşta çok az değişti, lejyonerlere takma ad verildi. Marius'un katırları ana faaliyetleri lejyonlarının ağırlığını sırtlarında taşımak gibi görünüyordu. [not 2] [18]
Savaş beklendiğinde, piyade tipik olarak "paketleme ışığına" geçer, yani ekipmanlarını silahlara, cephaneye ve temel ihtiyaçlara indirgemek ve geri kalanını nakliye veya bagaj treniyle birlikte kampta veya toplanma noktasında, geçici gizli önbelleklerde veya hatta (acil durumlarda) onları yavaşlatabilecek her şeyi atmak. [19] Göreve veya belirli arazi veya ortama bağlı olarak, piyade veya bağlı uzmanlar tarafından taşınan el çantası şarjları, yıkım araçları, mayınlar, dikenli teller dahil olmak üzere ek özel ekipman gerekebilir.
Tarihsel olarak, piyadeler hastalık, maruz kalma, tükenme ve yoksunluk nedeniyle yüksek zayiat oranlarına maruz kaldılar - genellikle düşman saldırılarından kaynaklanan zayiatlardan daha fazla. [20] Sağlıklarını, enerjilerini desteklemek ve çevresel faktörlerden korunmak için daha iyi piyade teçhizatı, bu kayıp oranlarını büyük ölçüde azaltır ve etkili eylem seviyelerini arttırır. Sağlık, enerji ve moral, askerin nasıl beslendiğinden büyük ölçüde etkilenir, bu nedenle ordular, hardtack'ten ABD K-tayınlarına ve modern MRE'lere kadar, genellikle tarla tayınlarını standartlaştırdı.
Communications gear has become a necessity, as it allows effective command of infantry units over greater distances, and communication with artillery and other support units. Modern infantry can have GPS, encrypted individual communications equipment, surveillance and night vision equipment, advanced intelligence and other high-tech mission-unique aids.
Armies have sought to improve and standardise infantry gear to reduce fatigue for extended carrying, increase freedom of movement, accessibility, and compatibility with other carried gear, such as the US All-purpose Lightweight Individual Carrying Equipment (ALICE).
Weapons Edit
Infantrymen are defined by their primary arms – the personal weapons and body armour for their own individual use. The available technology, resources, history, and society can produce quite different weapons for each military and era, but common infantry weapons can be distinguished in a few basic categories. [21] [22]
- Ranged combat weapons: javelins, slings, blowguns, bows, crossbows, hand cannons, arquebuses, muskets, grenades, flamethrowers. [22]
- Close combat weapons: bludgeoning weapons like clubs, flails and maces bladed weapons like swords, daggers, and axes pole weapons like spears, halberds, naginata, and pikes. [22]
- Both ranged and close weapons: the bayonet fixed to a firearm allows infantrymen to use the same weapon for both ranged combat and close combat. This started with muskets and continued with rifles to automatic firearms. [22] Use of the bayonet has declined with modern automatic firearms, but still generally kept as a weapon of last resort. [23]
Infantrymen often carry secondary or back-up weapons, sometimes called a sidearm or ancillary weapons in modern terminology, either issued officially as an addition to the soldier's standard arms, or acquired unofficially by any other means as an individual preference. Such weapons are used when the primary weapon is no longer effective, such it becoming damaged, running out of ammunition, malfunction, or in a change of tactical situation where another weapon is preferred, such as going from ranged to close combat. Infantry with ranged or pole weapons often carried a sword or dagger for possible hand-to-hand combat. [21] pilum was a javelin of the Roman legionaries threw just before drawing their primary weapon, the gladius (short sword), and closing with the enemy line. [24]
Modern infantrymen now treat the bayonet as a backup weapon, but may also have handguns or pistols. They may also deploy anti-personnel mines, booby traps, incendiary or explosive devices defensively before combat.
Some non-weapon equipment are designed for close combat shock effects, to get and psychological edge before melee, such as battle flags, war drums, brilliant uniforms, fierce body paint or tattoos, and even battle cries. These have become mostly only ceremonial since the decline of close combat military tactics.
Protection Edit
Infantry have employed many different methods of protection from enemy attacks, including various kinds of armour and other gear, and tactical procedures.
The most basic is personal armour. This includes shields, helmets and many types of armour – padded linen, leather, lamellar, mail, plate, and kevlar. Initially, armour was used to defend both from ranged and close combat even a fairly light shield could help defend against most slings and javelins, though high-strength bows and crossbows might penetrate common armour at very close range. Infantry armour had to compromise between protection and coverage, as a full suit of attack-proof armour would be too heavy to wear in combat.
As firearms improved, armour for ranged defence had to be thicker and stronger. With the introduction of the heavy arquebus designed to pierce standard steel armour, it was proven easier to make heavier firearms than heavier armour armour transitioned to be only for close combat purposes. Pikemen armour tended to be just steel helmets and breastplates, and gunners little or no armour. By the time of the musket, the dominance of firepower shifted militaries away from any close combat, and use of armour decreased, until infantry typically went without any armour.
Helmets were added back during World War I as artillery began to dominate the battlefield, to protect against their fragmentation and other blast effects beyond a direct hit. Modern developments in bullet-proof composite materials like kevlar have started a return to body armour for infantry, though the extra weight is a notable burden.
In modern times, infantrymen must also often carry protective measures against chemical and biological attack, including military gas masks, counter-agents, and protective suits. All of these protective measures add to the weight an infantryman must carry, and may decrease combat efficiency. Modern militaries are struggling to balance the value of personal body protection versus the weight burden and ability to function under such weight.
Infantry-served weapons Edit
Early crew-served weapons were siege weapons, like the ballista, trebuchet, and battering ram. Modern versions include machine guns, anti-tank missiles, and infantry mortars.
Beginning with the development the first regular military forces, close-combat regular infantry fought less as unorganised groups of individuals and more in coordinated units, maintaining a defined tactical formation during combat, for increased battlefield effectiveness such infantry formations and the arms they used developed together, starting with the spear and the shield.
A spear has decent attack abilities with the additional advantage keeping opponents at distance this advantage can be increased by using longer spears, but this could allow the opponent to side-step the point of the spear and close for hand-to-hand combat where the longer spear is near useless. This can be avoided when each spearman stays side by side with the others in close formation, each covering the ones next to him, presenting a solid wall of spears to the enemy that they cannot get around.
Similarly, a shield has decent defence abilities, but is literally hit-or-miss an attack from an unexpected angle can bypass it completely. Larger shields can cover more, but are also heavier and less manoeuvrable, making unexpected attacks even more of a problem. This can be avoided by having shield-armed soldiers stand close together, side-by-side, each protecting both themselves and their immediate comrades, presenting a solid shield wall to the enemy.
The opponents for these first formations, the close-combat infantry of more tribal societies, or any military without regular infantry (so called "barbarians") used arms that focused on the individual – weapons using personal strength and force, such as larger swinging swords, axes, and clubs. These take more room and individual freedom to swing and wield, necessitating a more loose organisation. While this may allow for a fierce running attack (an initial shock advantage) the tighter formation of the heavy spear and shield infantry gave them a local manpower advantage where several might be able to fight each opponent.
Thus tight formations heightened advantages of heavy arms, and gave greater local numbers in melee. To also increase their staying power, multiple rows of heavy infantrymen were added. This also increased their shock combat effect individual opponents saw themselves literally lined-up against several heavy infantryman each, with seemingly no chance of defeating all of them. Heavy infantry developed into huge solid block formations, up to a hundred meters wide and a dozen rows deep.
Maintaining the advantages of heavy infantry meant maintaining formation this became even more important when two forces with heavy infantry met in battle the solidity of the formation became the deciding factor. Intense discipline and training became paramount. Empires formed around their military.
The organization of military forces into regular military units is first noted in Egyptian records of the Battle of Kadesh (c. 1274 BC ). Soldiers were grouped into units of 50, which were in turn grouped into larger units of 250, then 1,000, and finally into units of up to 5,000 – the largest independent command. Several of these Egyptian "divisions" made up an army, but operated independently, both on the march and tactically, demonstrating sufficient military command and control organisation for basic battlefield manoeuvres. Similar hierarchical organizations have been noted in other ancient armies, typically with approximately 10 to 100 to 1,000 ratios (even where base 10 was not common), similar to modern sections (squads), companies, and regiments. [25]
The training of the infantry has differed drastically over time and from place to place. The cost of maintaining an army in fighting order and the seasonal nature of warfare precluded large permanent armies.
The antiquity saw everything from the well-trained and motivated citizen armies of Greek and Rome, the tribal host assembled from farmers and hunters with only passing acquaintance with warfare and masses of lightly armed and ill-trained militia put up as a last ditch effort. Kushite king Taharqa enjoyed military success in the Near East as a result of his efforts to strengthen the army through daily training in long distance running. [26]
In medieval times the foot soldiers varied from peasant levies to semi-permanent companies of mercenaries, foremost among them the Swiss, English, Aragonese and German, to men-at-arms who went into battle as well-armoured as knights, the latter of which at times also fought on foot.
The creation of standing armies—permanently assembled for war or defence—saw increase in training and experience. The increased use of firearms and the need for drill to handle them efficiently.
The introduction of national and mass armies saw an establishment of minimum requirements and the introduction of special troops (first of them the engineers going back to medieval times, but also different kinds of infantry adopted to specific terrain, bicycle, motorcycle, motorised and mechanised troops) culminating with the introduction of highly trained special forces during the first and second World War.
Attack operations Edit
Attack operations are the most basic role of the infantry, and along with defence, form the main stances of the infantry on the battlefield. Traditionally, in an open battle, or meeting engagement, two armies would manoeuvre to contact, at which point they would form up their infantry and other units opposite each other. Then one or both would advance and attempt to defeat the enemy force. The goal of an attack remains the same: to advance into an enemy-held objective, most frequently a hill, river crossing, city or other dominant terrain feature, and dislodge the enemy, thereby establishing control of the objective.
Attacks are often feared by the infantry conducting them because of the high number of casualties suffered while advancing to close with and destroy the enemy while under enemy fire. In mechanised infantry the armoured personnel carrier (APC) is considered the assaulting position. These APCs can deliver infantrymen through the front lines to the battle and—in the case of infantry fighting vehicles—contribute supporting firepower to engage the enemy. Successful attacks rely on sufficient force, preparative reconnaissance and battlefield preparation with bomb assets. Retention of discipline and cohesion throughout the attack is paramount to success. A subcategory of attacks is the ambush, where infantrymen lie in wait for enemy forces before attacking at a vulnerable moment. This gives the ambushing infantrymen the combat advantage of surprise, concealment and superior firing positions, and causes confusion. The ambushed unit does not know what it is up against, or where they are attacking from.
Patrol operations Edit
Patrolling is the most common infantry mission. Full-scale attacks and defensive efforts are occasional, but patrols are constant. Patrols consist of small groups of infantry moving about in areas of possible enemy activity to locate the enemy and destroy them when found. Patrols are used not only on the front-lines, but in rear areas where enemy infiltration or insurgencies are possible.
Pursuit operations Edit
Pursuit is a role that the infantry often assumes. The objective of pursuit operations is the destruction of withdrawing enemy forces which are not capable of effectively engaging friendly units, before they can build their strength to the point where they are effective. Infantry traditionally have been the main force to overrun these units in the past, and in modern combat are used to pursue enemy forces in constricted terrain (urban areas in particular), where faster forces, such as armoured vehicles are incapable of going or would be exposed to ambush.
Defence operations Edit
Defence operations are the natural counter to attacks, in which the mission is to hold an objective and defeat enemy forces attempting to dislodge the defender. Defensive posture offers many advantages to the infantry, including the ability to use terrain and constructed fortifications to advantage these reduce exposure to enemy fire compared with advancing forces. Effective defence relies on minimising losses to enemy fire, breaking the enemy's cohesion before their advance is completed, and preventing enemy penetration of defensive positions.
Escort operations Edit
Escorting consists of protecting support units from ambush, particularly from hostile infantry forces. Combat support units (a majority of the military) are not as well armed or trained as infantry units and have a different mission. Therefore, they need the protection of the infantry, particularly when on the move. This is one of the most important roles for the modern infantry, particularly when operating alongside armoured vehicles. In this capacity, infantry essentially conducts patrol on the move, scouring terrain which may hide enemy infantry waiting to ambush friendly vehicles, and identifying enemy strong points for attack by the heavier units.
Base defence Edit
Infantry units are tasked to protect certain areas like command posts or airbases. Units assigned to this job usually have a large number of military police attached to them for control of checkpoints and prisons.
Manoeuvring operations Edit
Maneouvering consumes much of an infantry unit's time. Infantry, like all combat arms units, are often manoeuvred to meet battlefield needs, and often must do so under enemy attack. The infantry must maintain their cohesion and readiness during the move to ensure their usefulness when they reach their objective. Traditionally, infantry have relied on their own legs for mobility, but mechanised or armoured infantry often uses trucks and armoured vehicles for transport. These units can quickly disembark and transition to light infantry, without vehicles, to access terrain which armoured vehicles can't effectively access.
Reconnaissance/intelligence gathering Edit
Surveillance operations are often carried out with the employment of small recon units or sniper teams which gather information about the enemy, reporting on characteristics such as size, activity, location, unit and equipment. These infantry units typically are known for their stealth and ability to operate for periods of time within close proximity of the enemy without being detected. They may engage high-profile targets, or be employed to hunt down terrorist cells and insurgents within a given area. These units may also entice the enemy to engage a located recon unit, thus disclosing their location to be destroyed by more powerful friendly forces.
Military reserve force Edit
Some assignments for infantry units involve deployment behind the front, although patrol and security operations are usually maintained in case of enemy infiltration. This is usually the best time for infantry units to integrate replacements into units and to maintain equipment. Additionally, soldiers can be rested and general readiness should improve. However, the unit must be ready for deployment at any point.
Construction/engineering Edit
This can be undertaken either in reserve or on the front, but consists of using infantry troops as labor for construction of field positions, roads, bridges, airfields, and all other manner of structures. The infantry is often given this assignment because of the physical quantity of strong men within the unit, although it can lessen a unit's morale and limit the unit's ability to maintain readiness and perform other missions. More often, such jobs are given to specialist engineering corps.
Raids/hostage rescue Edit
Infantry units are trained to quickly mobilise, infiltrate, enter and neutralise threat forces when appropriate combat intelligence indicates to secure a location, rescue or capture high-profile targets.
Urban combat Edit
Urban combat poses unique challenges to the combat forces. It is one of the most complicated type of operations an infantry unit will undertake. With many places for the enemy to hide and ambush from, infantry units must be trained in how to enter a city, and systematically clear the buildings, which most likely will be booby trapped, in order to kill or capture enemy personnel within the city. Care must be taken to differentiate innocent civilians who often hide and support the enemy from the non-uniformed armed enemy forces. Civilian and military casualties both are usually very high. [27]
Because of an infantryman's duties with firearms, explosives, physical and emotional stress, and physical violence, casualties and deaths are not uncommon in both war and in peacetime training or operations. It is a highly dangerous and demanding combat service in World War II, military doctors concluded that the average American soldier fighting in Italy was psychologically worn out after about 200 days of combat. [28]
The physical, mental, and environmental operating demands of the infantryman are high. All of the combat necessities such as ammunition, weapon systems, food, water, clothing, and shelter are carried on the backs of the infantrymen, at least in light role as opposed to mounted/mechanised. Combat loads of over 36 kg (80 lbs) are standard, and greater loads in excess of 45 kg (100 lbs) are very common. [29] [30] These heavy loads, combined with long foot patrols of over 40 km (25 mi) a day, in any climate from 43 to −29 °C (109 to −20 °F) in temperature, require the infantryman to be in good physical and mental condition. Infantrymen live, fight and die outdoors in all types of brutal climates, often with no physical shelter. Poor climate conditions adds misery to this already demanding existence. Disease epidemics, frostbite, heat stroke, trench foot, insect and wild animal bites are common along with stress disorders and these have sometimes caused more casualties than enemy action. [30]
Some infantry units are considered Special Forces. The earliest Special Forces commando units were more highly trained infantrymen, with special weapons, equipment, and missions. Special Forces units recruit heavily from regular infantry units to fill their ranks. [ kaynak belirtilmeli ]
Naval infantry, commonly known as marines, are primarily a category of infantry that form part of the naval forces of states and perform roles on land and at sea, including amphibious operations, as well as other, naval roles. They also perform other tasks, including land warfare, separate from naval operations.
Air force infantry and base defense forces, such as the Royal Air Force Regiment, Royal Australian Air Force Airfield Defence Guards, and Indonesian Air Force Paskhas Corps are used primarily for ground-based defense of air bases and other air force facilities. They also have a number of other, specialist roles. These include, among others, Chemical, Biological, Radiological and Nuclear (CBRN) defence and training other airmen in basic ground defense tactics.
Nations and their armies have often gone to war believing “God is on our side.” In a little-known incident at the outset of World War I, that sentiment seemed to have been visibly affirmed for a number of British soldiers.
In early August 1914, soon after tensions on multiple fronts and levels erupted into war, Great Britain dispatched the British Expeditionary Force to counter the German invasion of Belgium. The Germans had their sights on Paris, and the BEF met the German Army at the Belgian town of Mons, southwest of Brussels.
The BEF was vastly outnumbered but fought valiantly against the forces of the Second Reich. Unfortunately, they could not hold the line. As they retreated, the Germans pursued them.
By August 26, the two sides engaged in fierce battle at Le Cateau, France. Multiple British fighters swore later that they witnessed celestial intervention against the German onslaught.
“Some Tommies swore it had been St. George, the warrior saint of England,” writes historian Robert Barr Smith on the website Warfare History Network, reproduced at The National Interest. “Others said it might have been St. Michael, since he carried a gleaming sword. A few said they couldn’t tell, but it had definitely been an angel, maybe more than one. Some men were sure they had seen three wonderful, tall figures towering above the smoke and dust of the battlefield. For others it had been a brilliant light, a golden aura against a brilliant sky, or a cloud in which indistinct but heroic figures had come and gone, aided by phantom archers from the olden days of the English warrior-kings. Whatever it was, the soldiers agreed, it had saved their lives. No amount of civilian scoffing would ever change that.”
Kamu malı
The “scoffing” back home took the form of suggestions that the men were overextended in battle circumstances, leading to hallucinations. But the very fact that they lived to tell about what they witnessed gave credence to the testimonies of those on both sides of the battle.
“In one action during the long retreat, an understrength British battalion, about to be overrun by masses of German infantry, became aware of a shadowy army fighting beside them, an army of bowmen of the days of Agincourt, five centuries gone,” wrote Smith, who served in Vietnam and retired as a law professor from the University of Oklahoma. “These phantom men-at-arms cried aloud to St. George, and their swift arrows darkened the sky. A great voice was heard to thunder over the din of battle, ‘Array, Array!’ German prisoners taken in the action said they were bewildered that their British opponents had reverted to wearing armor and shooting arrows.”
The Germans, though they outnumbered the British in men and arms, saw something that convinced them that their enemies had strong reinforcements. Apparently, the BEF did have strong reinforcements, but not human ones.
History buffs — and anyone who wants to read an amazing account on this Memorial Day weekend — can read the whole article at The National Interest.
Revolutionary War Draws to a Close (1781-83)
By the fall of 1781, Greene’s American forces had managed to force Cornwallis and his men to withdraw to Virginia’s Yorktown peninsula, near where the York River empties into Chesapeake Bay. Supported by a French army commanded by General Jean Baptiste de Rochambeau, Washington moved against Yorktown with a total of around 14,000 soldiers, while a fleet of 36 French warships offshore prevented British reinforcement or evacuation. Trapped and overpowered, Cornwallis was forced to surrender his entire army on October 19. Claiming illness, the British general sent his deputy, Charles O’Hara, to surrender after O’Hara approached Rochambeau to surrender his sword (the Frenchman deferred to Washington), Washington gave the nod to his own deputy, Benjamin Lincoln, who accepted it.
Though the movement for American independence effectively triumphed at the Battle of Yorktown, contemporary observers did not see that as the decisive victory yet. British forces remained stationed around Charleston, and the powerful main army still resided in New York. Though neither side would take decisive action over the better part of the next two years, the British removal of their troops from Charleston and Savannah in late 1782 finally pointed to the end of the conflict. British and American negotiators in Paris signed preliminary peace terms in Paris late that November, and on September 3, 1783, Great Britain formally recognized the independence of the United States in the Treaty of Paris. At the same time, Britain signed separate peace treaties with France and Spain (which had entered the conflict in 1779), bringing the American Revolution to a close after eight long years.
Find out more
The German Offensives of 1918 by Martin Kitchen (Tempus Publishing, 2001)
Batı cephesinde her şey sakin by Erich Maria Remarque, translated by Brian Murdoch (Vintage, 1996)
The German High Command at War: Hindenburg and Ludendorff and the First World War by Robert B Asprey (Time Warner Paperbacks, 1994)
Stormtroop Tactics: Innovation in the German Army, 1914-1918 by Bruce I Gudmunddsson (Greenwood Press, 1995)
İçindekiler
During the latter half of the nineteenth century, the bright red tunics worn by British infantry regiments had proved to be a liability, especially when during the First Boer War they had been faced by enemies armed with rifles firing the new smokeless cartridges. This had been exacerbated by the white carrying equipment worn by the line infantry, the cross straps of which formed an X on the soldier's chest. [1]
Dönem Khaki (Urdu for dusty) had come from India and was used to describe the 'Drab' uniform first worn in 1848 by the Corps of Guides which had been raised in December 1846 as the brain-child of Sir Henry Montgomery Lawrence (1806–1857), Resident at Lahore and Agent to the Governor-General for the North-West Frontier. Lawrence chose as its commandant Sir Harry Lumsden, supported by William Stephen Raikes Hodson as Second-in-Command, who began the process of raising the Corps of Guides from British Indian recruits at Peshawar for frontier service. Initially the border troops were dressed in their native costume, which consisted of a smock and white pyjama trousers, made of a coarse home-spun cotton and a cotton turban, supplemented by a leather or padded cotton jacket for cold weather. For the first year (1847) no attempt was made at uniformity in 1848 Lumsden and Hodson decided to introduce a drab (khaki) uniform which Hodson commissioned his brother in England to send them – as recorded in Hodson's book of published letters, Twelve Years of a Soldier's Life in India (first published in 1859). It was only at a later date, when supplies of drab (khaki) material were unavailable, that they improvised by dying material with a local dye.
During the Indian Mutiny of 1857 many British regiments took to staining their white tropical uniforms with tea leaves or other makeshift dyes in order to camouflage them. [2] Rifle regiments had long used dark green uniforms (with blackened badges, buttons, and carrying equipment) as camouflage and some units of the Volunteer Force London Regiment had adopted Hodden grey uniforms for the same purpose. Numerous khaki drill uniforms were adopted by units in the field over the turn of the century but the darker khaki standardised Service Dress uniform was not adopted until after the Second Boer War. First publicly displayed in 1902, the new uniform did not become universal issue until the following year for all of the regular army serving in Britain. The scarlet, dark blue and rifle green uniforms were retained as "review order" (parade) and "walking out" (off duty wear out of barracks) until 1914, and after the war, they were retained in a limited fashion for regimental bands, for officers at levees, mascot handlers, line markers, and regimental pioneers, which they continue to be until this day (Apart from officers at levees). [3]
Other Ranks Edit
For Other Ranks, the SD uniform originally comprised khaki wool (serge) trousers, a khaki wool tunic, with stand-and-fall (or Prussian) collar, four pockets on the front, each buttoned closed by a flap with a straight (horizontal) edge, large, serge reinforcement patches over each shoulder, shoulder straps and a pair of brass wire hangers on the back, over the kidneys, to support the belt. The front of the jacket was closed by five buttons, usually of a regimental pattern, brass for most regiments and corps, but black for rifle regiments, arranged vertically. A peaked cap was provided, covered in the same khaki serge (including the stiff peak), with a leather chin strap (brown, for most regiments) held at either side by brass or horn buttons. This uniform was worn with ankle Ammunition boots in the field, Puttees would be wound up (or down) the length of the shins, covering the top of the boots. The carrying equipment worn by infantry with this uniform was normally the 1908 Pattern Webbing, made of fabric and also khaki (though a lighter shade than the uniform). [ kaynak belirtilmeli ] Cavalry and gunners of the Royal Regiment of Artillery did not wear webbing equipment, but instead used the leather 1903 Bandolier Equipment, worn over one shoulder. Originally derived from the bandoliers carried by the Boer commandos during the Second Boer War, it had been found to be unsuitable for infantry use but remained in service with mounted troops. [4] Headgear was initially a forage cap without a peak, similar to those worn by the German Army it was known as the "Brodrick cap", named after St John Brodrick, the Secretary of State for War. This proved to be unpopular and was replaced in 1905 by the now familiar peaked cap however, the Brodrick cap was retained by the Royal Marines until 1930. [5] In late 1914, the Winter Service Dress Cap was introduced it had a soft peak and crown with woollen ear flaps that could be buttoned together over the top. It was commonly known as the "Gorblimey" cap, allegedly from the expletive uttered by sergeant majors when they first saw them. They were not much used after mid-1916. [6]
Memurlar Düzenle
The Officers' Service Dress was completely different, except in colour. The cloth used was tailored and of more expensive wool, and the tunic had longer skirts. After 1908 the turn-down collar was replaced by open stepped lapels. This created a jacket, similar to a civilian lounge suit, rather than a tunic, and revealed a shirt collar and tie the shirt was initially white and the tie black but from 1913 these were both replaced with khaki. [7] The breast pockets were pleated and closed by scalloped flaps, while those at the hips had straight edges. There was a shoulder strap on each shoulder but rank was originally displayed on the cuffs, which were scalloped at the closure and edged with herring-bone pattern khaki tape. Trousers, or riding breeches, and brown leather Riding boots were worn (even in infantry regiments, as officers traditionally rode on campaign in order to attend briefings at battalion headquarters). The carrying equipment was the leather Sam Browne pattern, brown for most regiments, black for Rifle Regiments. Officers also wore a khaki peaked cap with a cloth visor that was similar to the men's, but made of superior materials and of better quality. Unlike other ranks, officers were expected to pay for their own uniforms, pistol, sword and Sam Browne belt.
Scottish Variations Edit
Scottish Highland pattern uniforms differed in the wearing of tartan kilts or trews, rather than trousers or breeches and in alterations in the design of the tunic and jacket to make them resemble the traditional Highland doublet type – notably in cutting away the skirts at the front of the tunic to allow the wearing of a sporran. Most Scottish regiments did not wear the service dress peaked cap but either the Glengarry or Tam O'Shanter.
Tropical variation Edit
There were also lightweight uniforms for wear in warmer climates, known as Khaki Drill (KD). The Officers' was little different in cut, but the Other Ranks tunic was distinguished from the temperate service dress by having only the breast pockets. Both were made from a lighter cloth (both in weight, and in shade). Trousers were often replaced by Bermuda shorts. The same cap was generally worn, however, if worn at all – pith helmets, covered in khaki cloth, continued to be the norm in warm climates up to the Second World War.
Royal Air Force Edit
The khaki Service Dress tunic adopted for the Royal Flying Corps (RFC) in 1912 had a wide cloth panel (a plastron) across the chest with concealed buttons, since it was thought that the usual button arrangement would be liable to catch on the bracing wires used on aircraft at that time. This tunic was popularly known as the "maternity jacket". The Naval Wing of the RFC, later the Royal Naval Air Service (RNAS), wore naval uniform. [8] On 1 April 1918, the RFC and RNAS merged to form the Royal Air Force (RAF). Initially, the uniforms of the former services continued in use, but on 1 May, an "interim" RAF uniform was approved which was basically the standard khaki Army Service Dress. A light blue version of Service Dress was approved for daily wear on 10 July, but this proved highly unpopular and many persisted with their old outfits. Finally, on 1 October 1919, the RAF Service Dress of a blue-grey colour, known as Air Force blue, was introduced. [9]
This was the standard combat uniform of the British Army at the start of the Great War and remained little changed throughout. The radical appearance of the Service Dress is demonstrated by accounts of German troops, who on first seeing British soldiers, thought that their clothing was more like a civilian golf outfit than a military uniform. [10] With the numbers of uniforms produced, minor variations appeared, especially in the private soldiers' hat and the shape of the tunic collar. A soft version of the peaked OR cap was introduced, nicknamed the Gor Blimey. This was an attempt at conservation but had the advantage of being able to be stuffed into a pocket or even pressed underneath the new steel Brodie helmet, which came into service in 1916 as the realities of trench warfare and its attendant artillery bombardment, set in.
Although this was the standard combat uniform for the British Army and colonial units (at least when serving in temperate climates), the armies of the Commonwealth countries (which originally referred to those with Dominion status) had variations on the theme. The Canadian tunic was closed by seven buttons and had a conventional tunic collar (all stand and no fall), although the Canadian Officer's Service Dress was the same as that in the British Army. The Australian version of service dress, brought into use in 1912 and called the Commonwealth Pattern differed significantly. It was a lighter pea-green colour, had a voluminous pleat in the back, sewn-on waist belt, four large front pockets and triangular shaped upper pocket flaps.
Officers' SD uniforms were modified during the War chiefly in that plain cuffs were introduced, with the rank insignia moved to the shoulder straps. The reason for this was that the old cuffs had made it too easy for enemy snipers to distinguish officers from men. Scottish Highland regiments replaced the sporran during the war, with a khaki cloth apron with a large, buttoned pocket where the sporran would sit.
Kitchener's Blues Edit
At the outbreak of war in 1914, the huge number of volunteers answering the appeal of Secretary of State for War, Lord Kitchener, were formed into a New Army. The problem of providing uniforms for these recruits was acute and many trained in their civilian clothes for weeks. A highly simplified version of Service Dress was produced for them, without breast pockets, shoulder straps and other refinements. They were dark blue in colour, because the original khaki dye had been produced in Germany before the war and it had proved difficult to acquire sufficient from alternative sources. This colour gave rise to the popular name for the uniform "Kitchener's Blues". Around 500,000 sets of these uniforms were produced and worn during basic training. [11] Rumours that the first issue of Blues were actually postmen's uniforms are unlikely to be correct as the tunics issued by the General Post Office were of a different cut and were edged with red piping however, some sources state that a large quantity of blue uniform cloth was acquired from Post Office stocks for this purpose. [12]
Great War gallery Edit
Irish soldiers in Service Dress uniforms wait in a trench at the Somme, on the Western Front.
Images
Why did soldiers keep fighting?
Unsurprisingly &lsquogoing over the top&rsquo was a terrifying experience for most soldiers. Yet it was rare that men disobeyed the order to attack: most First World War troops were generally compliant. What motivated men to fight under such terrible conditions? What kept their morale high despite their fear and physical exhaustion?
Traditionally, the authorities believed &ndash or hoped &ndash that men would be motivated by loyalty to an idea: usually patriotism. French and Serbian soldiers were defending their homeland against invasion, while British, German and Austrian soldiers were encouraged to focus on their duty to their King or Emperor. These ideas encouraged men to volunteer for military service and could keep their spirits high through long spells of front-line service, but once under fire men needed more than ideals to maintain their courage.
One important explanation for soldiers&rsquo resilience is the idea of the &lsquoprimary group&rsquo: men were motivated above all by comradeship as they fought alongside friends and companions. Effective training also helped, making soldiers familiar with the chaos and fear of the battlefield so that their actions in battle became second nature to them. But armies did not leave men's behaviour in battle down to chance: the system of military discipline existed to coerce them into obedience. Punishments for disobeying orders could be severe, and men who were convicted of &lsquocowardice in the face of the enemy&rsquo or desertion from their unit could receive the death sentence. Many hundreds of soldiers were executed by their own armies for military offences during the conflict.
A unique and terrible experience for all
Some 60 million soldiers from all over the world served in the First World War, fighting in locations varying from France to Iraq, Greece to China, the North Sea to the Pacific Ocean, and experiencing a huge range of types of combat. Yet wherever they fought, the impact of modern technologies combined with the political circumstances of the war made First World War combat a unique and terrible experience.
Dipnotlar
[1] E. Lussu, Sardinian Brigade trans. Marion Rawson, (Prion Books, 2000) pp.172-3.
- Written by Vanda Wilcox
- Vanda Wilcox teaches European History at John Cabot University, Rome. Her research explores the experience and memory of the First World War in Italy, and she has published on soldiers' emotions, military service, and morale and discipline in the Italian army.
Bu makaledeki metin, Creative Commons Lisansı kapsamında mevcuttur.