Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur: “Kıyamet gününde Kur’an’ın dostu olan, onu yoldaş edinen kimseye şöyle denilecektir: ‘Oku ve yüksel. Şüphesiz senin merteben, okuduğun âyetin son noktasındadır.”
İmam Suyuti -Allah ona rahmet etsin- şöyle demiştir: “Kur’an’ın dostu; onu kimi zaman ezberleyerek kimi zaman okuyarak kimi zaman da düşünerek ve amel ederek, sabır ve özenle ona yoldaşlık edendir. ”
Hangi arkadaşlık, Kur’an’ı arkadaş edinmekten daha büyüktür? Kur’an’dan uzaklaştığında içinde bir özlem ve uzaklık duyuyor musun? Bir gün Kur’an’ı okumadan geçtiğinde kendinde bir eksiklik hissediyor musun?
Kur’an-ı Kerim’i öğretmek ve öğrenmek, okumak ve tefekkür etmek, tek başına ve birlikte mütalaa etmek hüzünlere teselli, hastalıklara şifadır. Kur’ân sohbeti ve dersleri, cennet bahçeleridir, huzur ve sükunet sahiplerinin göz nurudur.
Sahabiler ve onları hayırla takip edenler, -Allah onlardan râzı olsun- Kur’ân-ı Kerîm’e yoldaşlık etmeye, peşinden ayrılmamaya, tek başlarına ve birlikte onu mütalaa etmeye kendilerini adamışlardı.
| Çeviri: Kulliyetu Neva