Liscome Körfezi
(CVE-56: dp. 7,800, 1. 512'3" b. 65', ew. 108'1", dr. 22'e"; s. 19 k.; cpl. 860; ai 5", 16 40mm ., hareket 28; cl. Kazablanka )
Liscome Körfezi (CVE-56), 9 Aralık 1942'de Raiser Shipbuilding Co., Vancouver, Wash. tarafından bir Denizcilik Komisyonu sözleşmesi kapsamında atılmıştır. yeniden tasarlanan CVE-56 15 Temmuz 1943; Donanma tarafından satın alındı ve 7 Ağustos 1943'te görevlendirildi, Kaptan I. D. Wiltsie komuta etti.
Batı kıyısındaki eğitim operasyonlarından sonra, Liscome Bay, 21 Ekim 1943'te San Diego'dan ayrıldı ve 1 hafta sonra Pearl Harbor'a vardı. Ek tatbikatları ve operasyonel tatbikatları tamamlayan eskort gemisi, ilk ve son savaş görevinin ne olacağını belirledi. CarDiv 24'ün bir birimi olarak, 10 Kasım'da Arka Amiral Richard K. Turner komutasındaki TF 52, Kuzey Saldırı Gücü'ne bağlı olarak Gilbert Adaları'nın işgaline gitmek üzere Pearl Harbor'dan ayrıldı.
Amerika'nın Orta Pasifik'e ilk büyük saldırısını ilan eden işgal bombardımanı 20 Kasım 0500'de başladı ve 76 savaşla dolu saat sonra Tarawa ve Makin Adaları ele geçirildi. Liscome Körfezi, uçaklar, düşman hava üslerini etkisiz hale getiren taşıyıcı tabanlı uçaklar tarafından sağlanan 2.278 eylem sortisinde, güçlü bombalama görevlerinde inişleri ve kara operasyonlarını destekledi ve düşman baskınlarını önledi. Adalar güvence altına alındığında, ABD kuvvetleri emekliliğe başladı.
23 Kasım'da Japon denizaltısı I-175 Makin'den geldi. Arka Amiral HM Mullinnix'in üç eskortu, Liscome Bay, Mercan Denizi (CVE-57) ve Corregidor (CVE-58) etrafında inşa edilen geçici görev grubu, New Mexico'da Tuğamiral Robert M. Griffin tarafından komuta ediliyordu. 15 knot hızla ada. 24 Kasım 0430'da Liscome Koyu'nda rövanş yapıldı. Gemi, 0505'te uçuş ekipleri uçaklarını şafakta kalkış için hazırlarken rutin genel karargaha gitti. Yaklaşık 0510'da bir gözcü, "İşte bir torpido geliyor!" Füze, bir an sonra, parçalayıcı bir kükremeyle kıç makine dairesinin kıç tarafına çarptı. İlkini yakından takip eden ikinci bir büyük patlama oldu, tüm iç kısım alevler içinde kaldı. 0533'te Liscome Körfezi sancakta sıralandı ve Amiral Mullinix, Kaptan Wiltsie, 53 diğer subay ve onunla birlikte 591 erle birlikte battı; Mürettebatından 272 kişi kurtarıldı. cesurca onun adamları vardı
servis edildi; Ulusun geleceği için hayatlarını vererek muzaffer kampanyada cesurca öldüler.
Liscome Bay, İkinci Dünya Savaşı hizmeti için bir savaş yıldızı aldı.
USS Liscome Körfezi (CVE 56)
USS Liscombe Bay uçak taşıyor.
Japon denizaltısı I-175 (tesis dışı bağlantı) tarafından Makin Adası açıklarında 02º34'K, 172º30'D pozisyonunda batırıldı.
O battığında, Komutan Yüzbaşı Irving Day Wiltsie ve Tuğamiral Henry Maston Mullinix de dahil olmak üzere 644 subay ve adam öldü. Mürettebatının 272'si USS Hughes, Hull ve USS Morris tarafından da kurtarıldı.
Liscome Körfezi 23 dakika içinde o kadar şiddetli bir patlamayla battı ki, kıç buharlaştı, bir mil uzaktaki USS New Mexico (BB 40) savaş gemisine et ve enkaz yağdırdı.
Doris Miller (şantiye dışı bağlantı), Pearl Harbor'daki USS Batı Virginia'da (BB 48) cesur bir savaşçıydı. Daha sonra Liscome Körfezi'nde görev yaptı ve battığında öldü.
USS Liscome Bay (CVE 56) için listelenen komutlar
Bu bölüm üzerinde hala çalıştığımızı lütfen unutmayın.
|Komutan||İtibaren||NS|
|1||T/Yüzbaşı. Irving Günü Wiltsie, USN||7 Ağu 1943||24 Kasım 1943 (+)|
Komutlar bölümümüzü geliştirmeye yardımcı olabilirsiniz
Bu gemi için olayları/yorumları/güncellemeleri göndermek için buraya tıklayın.
Hataları tespit ederseniz veya bu gemiler sayfasını geliştirmek istiyorsanız lütfen bunu kullanın.
Medya bağlantıları
Liscome Bay CVE-56 - Tarihçe
8.188 Ton (Standart)
10,902 (Tam Yük)
512"quot x 65’ 2" x 108'
1 x 5quot 38 kalibre tabanca
8 x İkiz 40mm AA
30 x 20 mm AA
27 uçak
1 x mancınık
2 adet asansör
Kaiser Gemi İnşa Şirketi tarafından Vancouver, Washington'da Amerika Birleşik Devletleri Denizcilik Komisyonu tarafından yapılan bir sözleşme kapsamında inşa edilmiştir. 9 Aralık 1942'de Tip S4-S2-BB3 teknesi, MCE teknesi 1093. Yard Numarası 302. İnşaat sırasında, ABD Donanması (USN) tarafından ikinci Kazablanka sınıfı eskort gemisi olarak tahsis edildi. Deniz Kuvvetleri Yard ve Rıhtım Bürosu Şefi Tuğamiral Ben Moreell'in eşi Bayan Clara Klinksick'in sponsorluğunda 19 Nisan 1943'te fırlatıldı.
Aslen Kraliyet Donanması için Lend-Lease'in bir parçası olarak HMS Ameer olarak tasarlandı, ancak bunun yerine USS Baffins seçildi ve bu taşıyıcı ABD Donanması (USN) tarafından tutuldu. 28 Haziran 1943'te Alaska'daki Liscome Körfezi'nden sonra ikinci Kazablanka sınıfı eskort gemisi olarak USS Liscome Bay (ACV-56) adını verdi. 15 Temmuz 1943'te gövde sınıflandırma sembolü (gövde kodu) CVE-56 atandı. Kaptan Irving D. Wiltsie komutasında ABD Donanması'nda (USN) 7 Ağustos 1943'te görevlendirildi ve mürettebatı büyük ölçüde USS Glacier'dendi.
Savaş Zamanı Tarihi
60 uçakla San Francisco'ya hareket etti ve 22 Eylül 1943'te San Diego'ya gitti. Sonraki ay için Güney Kaliforniya kıyılarında eğitim gördü. 11 Ekim 1943'te Tuğamiral Henry M. Mullinnix komutasındaki Carrier Division 24 (CarDiv 24) için amiral gemisi tasarladı. 14 Ekim 1943'te uçak birliğine bindi ve savaş bölgesine gitmek için son hazırlıklarını yaptı.
Savaş Zamanı Tarihi
21 Ekim 1943'te San Diego'dan Pearl Harbor'a gitmek üzere ayrıldı ve bir hafta sonra vararak Kourbash Operasyonuna atanana kadar Hawaii açıklarında eğitimine devam etti. 10 Kasım 1943'te, Arka Amiral Richard K. Turner komutasındaki Kuzey Saldırı Gücü Görev Gücü 52'ye (TF-52) bağlı Pearl Harbor, Gilbert Adaları'nı işgal etmek ve Makin ve Tarawa'ya yapılan çıkarmaları desteklemek için ayrıldı. 20 Kasım 1943'te Liscome Körfezi'nden gelen taşıyıcı uçaklar, inişler için yakın hava desteği sağladı ve toplam 2.278 sorti uçtu. Daha sonra, temizleme operasyonları devam ederken Liscome Körfezi bölgede kaldı.
Bu arada Japonlar, ABD Donanması güçlerine saldırmak için Gilbert Adaları'na dokuz denizaltı konuşlandırdı. 23 Kasım 1943'te Japon denizaltısı I-175, Makin'den geldi ve zikzak çizmeyen ve 15 deniz mili hızla buharlaşan dairesel bir oluşumda, Makin'in yaklaşık 20 mil güneybatısında USS Liscome'nin de dahil olduğu bir görev grubunu gölgelemeye başladı.
Batan Tarih
24 Kasım 1943'te sabah 4:30'da uçuş ekipleri şafakta fırlatmaya hazırlanırken sabah 5:05'te rutin genel karargaha gitti. Bu arada, Japon Denizaltısı I-175, gemiyi gölgeliyor ve bir torpido ateşledi. Yaklaşık olarak sabah 5:10'da herhangi bir ön uyarı olmaksızın bir gözcü bağırdı: ". işte bir torpido geliyor!" ve dakikalar sonra motor odasının kıç tarafına çarptı ve patladı ve ardından ikinci bir patlama ile tüm iç kısmı alevler içinde bıraktı. Sabah 5:33'te Liscome Bay sancakta sıralandı ve 642 mürettebatının hayatını iddia ederek battı.
Kurtarmak
Toplam 272 mürettebatı kurtarıldı.
Bilgi Katkıda Bulunun
Bahsedilen herhangi bir kişiyle akraba mısınız veya akraba mısınız?
Eklemek istediğiniz fotoğraf veya ek bilgi var mı?
Kazamat Blogu
İkinci Dünya Savaşı sırasında görevlendirilen 77 eskort gemisinden toplam 6'sı, Ekim 1944'te Leyte Körfezi Muharebesi'nde ezici ihtimallere karşı savaşan, sahil kafalarını desteklerken kamikazelerden kaçındıkları göz önüne alındığında dayanıklılıkları hakkında çok şey söyleyen düşman harekâtında kaybedildi. ve Atlantik'te Alman U-Botlarını avladı. Onlardan biri için, Liscome Körfezi (CVE 56), “Torpido Kavşağı” işareti şaka değil, korkunç bir gerçekliği kanıtlayacaktır.
Adını Alaska'daki bir su kütlesinden alıyor, Liscome Körfezi Pasifik savaşına giden yoluna, 9 Aralık 1942'de Washington, Vancouver'daki Kaiser Shipbuilding Company Yard'da omurgasını atarak başladı. 7 Ağustos 1943'te görevlendirilen eskort gemisi ve mürettebatı, deniz bacaklarını almak için çok az zamanları vardı, Ekim ayında Hawaii'ye, Gilbert Adaları'nın işgali olan Galvanik Operasyonu için bir araya gelen güçlere katılmak için buhar verdi. Toplam uzunluğu 512 fit ve 7.800 ton deplasman ile, Liscome Körfezi ve operasyonu destekleyen deniz kuvvetlerinin bir parçası olan diğer eskort gemileri, karaya hücum eden Deniz Piyadeleri ve Ordu birliklerine hayati yakın hava desteği sağlamakla görevlendirildi. Taşıyıcı görevi iyi bir şekilde yerine getirdi, uçakları 2.278 muharebe sortisi yaptı.
24 Kasım 1943 sabahı 5:10'da, Liscome Körfezi Butaritari Adası'nın 20 mil güneybatısında, 15 deniz mili hızla buharlaşan bir görev grubunun parçasıydı ve bir gözcü, suda gemiye doğru giden bir torpido olduğunu bağırdığında. Birkaç dakika içinde, Japon denizaltısı I-175'ten ateşlenen bir dizi torpidodan biri olan ölümcül sualtı mühimmatı, eskort gemisinin sancak tarafına çarptı. Bomba dergisinin yakınında, olabilecek en kötü yere çarptı. Bombalar ateşlendiğinde tetiklenen büyük patlamalar, günün ilk kalkışını bekleyen uçaklarının kokpitlerinde oturan bazı Kompozit Filo (VC) 39 pilotları da dahil olmak üzere birçok mürettebatı anında öldürdü. Bu daha şanslı ruhlar, onları güverteye ve bölmelere fırlatan darbenin muazzam şokunu hatırladı. Birçok yerde buhar hatları koptu ve elektrikler gitti. Bazı durumlarda kötü şekilde yanmış ve diğerlerinde kırık kemikler ve şarapnel yaralarından muzdarip olan hayatta kalanlar, parçalanmış kapaklardan, bükülmüş perdelerden ve gemiyi terk edebilmek için yukarıya ulaşmak için bulabildikleri herhangi bir delikten geçtiler.
Bu 272 adam arasında, deniz subayı olarak görev yapan beş kardeşten biri olan Kaptan John Crommelin de vardı. Torpido vurduğunda duşta, Tuğamiral Henry Mullinix'in Genelkurmay Başkanı olarak görev yapan Crommelin, sabun köpüğünden başka bir şey giymedi ve gemiyi terk ederken ciddi yanıklar yaşadı. terk etmişti Donald Cruse, Yaban arısı (CV 7) önceki Eylül Guadalcanal açıklarında torpidolandığında, o Kasım sabahı ikinci gemisinden yüzerek uzaklaştı. Uykudayken patlama gemiyi sallarken, kokuyu anında fark etti ve bunun kötü haber anlamına geldiğini anladı. Bir aerografın arkadaşı, ya uçan şarapnel tarafından vurulan ya da pürüzlü bir enkaz tarafından dilimlenen kopmuş Aşil tendonu tarafından engellenen bir podyuma çıktı. Uçuş güvertesini gözlemleyerek, ön asansörün "şişedeki mantar" gibi havaya doğru üflendiğini gördü. Cruse kenardan geçtiğinde, Liscome Körfezi Bir hindi olarak daldığı yağlı suyun kalıcı bir hatırası, ertesi gün Şükran Günü için gemide servis edilmek üzere, onun yanında yüzüyordu.
Liscome Körfezi 23 dakikada battı O sabah 644 erkek hayatını kaybetti. Bunların arasında Tuğamiral Mullinix ve geminin ilk ve son komutanı Kaptan Irving D. Wiltsie vardı. Ayrıca, savaş gemisinde kahramanca eylemleri için Donanma Haçı ile ödüllendirilen bir Afrikalı-Amerikalı olan Ship's Cook Üçüncü Sınıf Doris Miller de öldürüldü. Batı Virginia (BB 48) Pearl Harbor'a Japon saldırısı sırasında.
Donanma yakında kaybını açıkladı Liskon Körfezi, 3 Aralık 1943 tarihli bir New York Times manşeti, "BEBEK TAŞIYICI MAKİN İŞGALİNDE BATILDIK, Can Kaybı Eskort Gemisinde Ağır Korkuyor." Kaiser Shipbuilding Company'de, hoparlörden yapılan bir duyuru, çalışanlara Hull 302 olarak bildikleri geminin inşası sırasında battığı hakkında bilgi verdi. Donald Cruse, sinema oyuncusu Joan Crawford'u ziyaret ettiği ve Amiral Chester W. Nimitz tarafından üzerine Mor Kalp yapıştırdığı Oak Knoll Deniz Hastanesi'nde sona erdi. VC-39'un kaptanı olan Binbaşı Marshall U. Beebe, bir savaşçı as oldu ve Kore Savaşı'nda, Toko-Ri'deki Köprüler adlı kitabını Beebe'ye adayan yazar James Michener için bir ilham kaynağı oldu. John Crommelin sonunda iki kardeşini savaşta kaybedecekti. Sonrasında ne olursa olsun, hayatlarını değiştiren ve bu kadar çok gemi arkadaşının hayatlarını sonlandıran günü kesinlikle kimse unutmadı.
İki Liscome Bay Denizcisinin Leonard Wood'unda Denizde Defin, I-175 tarafından kurbanlar
Liscome Körfezi'nin Batan
Bu makaleyi birkaç yıl önce Charlie Amcam hakkında yazmıştım. Anma Günü'nde yaptığı fedakarlığı düşünüyorum. Charlie öldürüldüğünde daha gençlik yıllarından bile çıkmamıştı. Charlie'yle ve ülkesi için yaptıklarıyla gurur duyuyorum ama hiç olmamış şeyler için üzülmeden edemiyorum. Keşke seni tanısaydım Charlie Amca!
Bu hikaye için epey araştırma yaptım. Umarım amcamla birlikte hayatını kaybedenlere ve o korkunç günden sağ kurtulanlara hak vermişimdir.
Charles Lassalle'nin (sağda) bir arkadaşıyla birlikte bu fotoğrafı, gemiye binmeden hemen önce çekildi.
Eskort gemisi Liscome Bay, Ekim 1943'te Pearl Harbor'a geldi. Gilbert Adaları'nın işgalinde ve diğer iki adanın kurtarılmasında yer alacaktı: Tarawa ve Makin. Gemide 914 erkek vardı. İçlerinden biri Oakland, California'dan 19 yaşındaydı. O benim amcam Charles Lassalle'di.
Gilbert Adaları'nın işgali 20 Kasım'da başladı. Adaları ele geçirmek yedi gün süren hava saldırıları aldı. İşgal sırasında, Liscome Körfezi Tarawa ve Makin Adaları'nın ele geçirilmesine yardım etmek için gönderildi. Bu, Tarawa sahillerinde 991 adam öldüğü için Pasifik tiyatrosunun en kanlı savaşlarından biriydi.
Liscome Bay, Tarawa'da hava desteği için kullanılan beş eskort gemisinden biriydi. 3 Savaş Gemisi, 21 Muhrip ve diğer gemiler de hazırdı. Hepsi Tuğamiral Harry W. Hill'in komutası altındaydı. Hill, Liscome Körfezi de dahil olmak üzere eskort gemilerinden üçünün Butaritari Adası'na gitmesini emretti. Orada Tuğamiral Robert M. Griffin'in komutası altına alındılar.
Charles Lassalle's Memorial Listing, USS Arizona, Hawaii
Hepsinden habersiz, başka bir gemi Butaritari kıyılarında oturuyordu. Bu, Teğmen Komutan Sunao Tabata tarafından komuta edilen bir Japon denizaltısıydı.
24 Kasım sakin bir güne başladı. Çok az esinti vardı ve sular durgundu. Saat 04:30'da uçuş ekipleri günlük hazırlıklarına başladı. 5 dakika sonra, su yüzeyinde hafif bir rahatsızlık ve ışık görüldü. Griffin, muhrip The Hull'a araştırmasını emretti.
Hull'un yokluğu, Liscome Körfezi'nin ölümüne yol açar. Japon komutan, Amerikan gemilerinin değişen savunmaları kargaşa içindeyken şansını gördü. Yerlerini değiştiremeden biri “Tanrım, işte bir torpido geliyor!” diye bağırdı. Artık çok geçti. Sabah 5:13'te Liscome Körfezi vuruldu.
Torpido, gemiyi bomba istif alanına fırlattı ve patladı. Portakal alevleri havaya fırladı. Sonra gemideki bombalar patladı. Enkaz komşu gemileri yağdırdı. Alevler Liscome Körfezi'ni sardı ve 23 dakika sonra batmaya başladı.
Patlamada hayatını kaybedenler ise kendilerini başka bir dehşet içinde buldular. Su, yanan yağla fışkırdı. Ayrıca batan gemiyle birlikte batmaktan da kaçınmaları gerekiyordu. Bazıları yüzen enkaza tutundu, sonra gemiden olabildiğince uzağa yüzdü. Çevredeki gemilerin mürettebatı, hayatta kalanları çıkarmak için suya dalarak hayatlarını tehlikeye atıyor.
O uğursuz günde, kurtarma ekipleri 55 subay ve 217 askere alınmış adamı güvenli bir yere çekti. İkinci Sınıf İtfaiyeci Charles Lassalle onlardan biri değildi. Bu fotoğraf, Leonard Wood'da denizdeki cenaze töreninin kasvetli olayını gösteriyor.
Liscome Körfezi'nden iki adam için denizde cenaze töreni (Fotoğraf kaynağı: Public Domain)
Aile, Charles'ın kayıp olduğunu kısa bir süre sonra öğrendi. Gazete manşetleri, Liscome Körfezi'nin battığını haber verdi. Jean ve Anna en büyük oğullarını kaybetmişlerdi.
Vücudu asla kurtarılamadı. Charles'ın 24 Kasım 1943'te öldüğü sanıldı. Adını, Honolulu, HI'daki USS Arizona Anıtı'nda listelenen birçok kişi arasında bulabilirsiniz.
Wikipedia'da Liscome Körfezi'nin bir fotoğrafı ve daha fazla bilgi var: http://en.wikipedia.org/wiki/USS_Liscome_Bay_%28CVE-56%29
Donanma web sitesinde, hayatta kalanlardan bazılarının eve döndüklerini gösteren bir gazete makalesinden bir kupür var. Birinin hayatta kaldığına inanmak zor. http://www.navsource.org/archives/03/0305603.jpg
Afro-Amerikalı bir denizci ve ABD Donanması kahramanı olan Dorie Miller, Charlie amcamın yanı sıra Liscome Körfezi'ndeydi. Hikayesi African American Registry web sitesinde anlatılıyor, “Dorie Miller: A Naval Hero.” İlk olarak kayıp olarak listelendi, ancak 25 Kasım 1944'te öldüğü tahmin edildi.
O günün ayrıntıları, Sonsuzluğa Yirmi Üç Dakika: U.S.S. Liscome Bay.' James Noles tarafından yazılmış, o günün trajik olaylarını işliyor.
Bu hikayeye bir yan not. Babam, Charlie'nin ölüm haberini aldıktan yaklaşık 6 ay sonra ordudan bir mektup aldıklarını söyledi. Charlie'nin kalıntıları ellerindeydi ve ailenin onları cenaze için kabul edip etmeyeceğini bilmek istediler. Büyükannem ve büyükbabam ne yapacaklarından emin değildi. Bu yüzden babama danıştılar. 16 yaşında, artık en büyük oğluydu.
Çıkarımları düşündükten sonra babam onlara reddetmelerini söyledi. Batan hesapları okumuştu. Charlie, doğrudan isabet alan kazan dairesindeydi. Babam, aldıkları kalıntıların kardeşine ait olmadığına inanıyordu. Başka birinin sevdiği birini gömmek istemiyordu. O an, hayatının geri kalanında onunla kaldı.
USS'nin İlk ve Son Operasyonu Liscome Körfezi
20 Kasım 1943'te Görev Gücü 52, Orta Pasifik'teki ilk büyük Amerikan çatışmasını başlatmak için Gilbert Adaları kıyılarından geldi. Üç gün içinde Tarawa ve Makin Adaları ABD tarafından alındı. Liscome Körfezi Japon hava üslerini devre dışı bırakmak ve Ordu inişlerini desteklemek için yapılacak sortilere katılmak için henüz herhangi bir uçak başlatmamıştı.
Galvanik Operasyonunun başarısı ve Tarawa'nın ele geçirilmesiyle birlikte, görev gücü Butaritari Adası'na doğru ilerlemeye başladı. Aynı zamanda, Japon denizaltısı I-175 Makin Adası'ndan geldi.
24 Kasım 1943 sabahı, Liscome Körfezi bir savaş operasyonuna ilk katılımı için uçak hazırlıyordu. Mürettebatı uçaklara yakıt doldurup silahlandırırken, I-175 tespit edilmemiş bir konumdan saldırısını hazırlıyordu. Yaklaşık 0510'da, gemide bir gözcü Liscome Körfezi uçak gemisi eskortuna doğru fırlayan bir torpido gördü. Dakikalar sonra, bomba dergisini patlatarak vurdu. Patlama gemiyi parçaladı, şarapnel 5.000 metreye kadar yayıldı ve yakındaki USS'ye enkaz yağdı. Yeni Meksika (BB-40).
Makine dairesinin ön bölmesinin arkasındaki tüm adamlar büyük patlamada öldü. Ön hangar, uçuş güvertesinde kalan uçakları yaktı ve yok etti. 23 dakika içinde, taşıyıcı eskort sancağa yanaşmaya başladı ve hızla batmaya başladı. Tek bir torpido saldırısından, Liscome Körfezi 700'den fazla subay ve adam kaybetti. Sadece 272 mürettebat kurtarıldı.
Tarihte Bugün: 20 Haziran'da doğdu
Adam Ferguson, İskoç tarihçi ve filozof (Ahlak ve Siyaset Bilimi İlkeleri).
Charles Chesnutt, Afrikalı-Amerikalı romancı.
Kurt Schwitters, Alman sanatçı.
Jean Moulin, İkinci Dünya Savaşı sırasında Fransız Direniş savaşçısı.
Lillian Hellman, oyun yazarı (Küçük Tilkiler, Tavan Arasındaki Oyuncaklar).
Errol Flynn, sinema oyuncusu (Robin Hood'un Maceraları, Kaptan Kanı).
Josephine Johnson, Pulitzer ödüllü yazar (Jordanstown, Yabani odun).
USS Liscome Körfezi: İkinci Dünya Savaşı Sırasında Makin Mercan Adası Yakınlarında Torpido Çarpması
Hayata isimsiz olarak başladı gövde 12 Aralık 1942'de Washington, Vancouver'daki Kaiser tersanelerinde. Ve bir Japon denizaltısından tek bir torpido tarafından vurulduktan sonra, Pasifik'teki Makin Mercan Adası açıklarında 23 korkunç dakikada 11 aylık kısa yolculuğunu sonlandırdı.
Sürünün ilk gideniydi, ancak 1945'te savaş sona ermeden önce, talihsiz CVE-56'ya, düşman eylemiyle batırılan beş Amerikan yapımı eskort gemisi (CVE) daha katılacaktı. Onlar: Blok Adası (CVE-21), Alman denizaltısı U-549 tarafından 29 Mayıs 1944'te Atlantik'te batırıldı Gambier Körfezi (CVE-73), 25 Ekim 1944'te Samar Savaşı'nda Japon kruvazörünün açtığı ateş sonucu battı. Aziz Lo (CVE-63), 25 Ekim 1944'te bir Japon kamikaze uçak saldırısı tarafından batırıldı Ummaney Körfezi (CVE-79), 4 Ocak 1945'te bir kamikaze tarafından vurulduktan sonra suya düştü ve Bismarck Denizi (CVE-95), 21 Şubat 1945'te Iwo Jima açıklarında bir kamikaze tarafından batırıldı.
Bu gemilerin kaybı, trajik ve hayatları ne kadar pahalı olursa olsun, ilk eskort gemisi Kasım 1943'te batırıldığında Amerika'nın CVE mürettebatının yaşadığı şokla kıyaslanamaz. İkinci Dünya Savaşı'ndaki diğer tek taşıyıcı, eskort, hafif veya hızlı, daha fazla zayiat verdi - 900 kişilik bir mürettebattan 600 kişi öldü, mürettebatın yüzde 70'i sadece 20 dakika içinde öldü.
CVE-56'nın bir adı vardı, elbette — USS Liscome Körfezi.
Denizcilik Komisyonu olarak hayatına başladı. gövde 1137. Ve yardımcı uçak ihalesi olarak ciddi bir şekilde üzerinde çalışmaya başladığında, unvanı Kaiser Tersaneleri olarak değiştirildi. gövde 302.
Tamamlandığında verilecek isim ve İngiliz Kraliyet Donanması'na teslim edildiğinde HMS olacaktı. Emir (ACV-56).
19 Nisan 1943'e kadar, Emir‘s gövde ve uçuş güvertesinin bir kısmı tamamlandı. Sponsoru Bayan Clara Morrell tarafından Kaiser tersanelerinde özel bir törenle denize indirildi. Bayan Morrell, ABD Deniz Kuvvetleri Komutanlığı'nın kurucusu Tuğamiral Ben Morrell'in eşiydi. H.C. Törende konuşan Vancouver tersanelerinde irtibat subayı Zitzewitz ve Portland, Ore.'deki İngiliz konsolosu James MacDonald.
Westminster Presbiteryen Kilisesi'nden Dr. Perry C. Hoffer tarafından yapılan bir çağrıdan sonra, Bayan Morrell, kısmen bitmiş olanın pruvasının yanına inşa edilen platforma çıktı. gövde ve geleneksel şampanya şişesini pruva bölümüne çarparak Emir yollardan Columbia Nehri'ne doğru kayıyor.
Aynı gün römorkörler güçsüzleri aldı gövde ve son montaj ve teslimat için onu Vancouver'dan 100 mil aşağı akış yönünde Astoria (Oregon) Deniz Üssü'ne çekti.
O zamana kadar, 3 1/2 ay sonra, Ağustos 1943'te, Emir yeni sahipleri ve hatta yeni bir adı olurdu.
28 Haziran 1943'te ABD Deniz Harekatları Başkan Yardımcısı Amiral J.H. Newton, İngiliz donanması için inşa edilen 29 yardımcı uçak gemisinin Amerika Birleşik Devletleri'ne atanması önerisini onayladı. Ayrıca İngiliz isimlerinin değiştirilmesini ve sınıflarının ACV (yardımcı uçak gemisi) yerine CVE (uçak gemisi, eskort) olarak yeniden belirlenmesini tavsiye etti.
Ve böylece HMS Emir, vakti zamanında gövde 302, USS ol Liscome Körfeziadını Alaska'nın güney kıyılarında yer alan Dall Adası'nın güney kıyısındaki küçük bir koydan almıştır. Bu, eskort gemilerine Amerika Birleşik Devletleri'nin koyları, adaları ve seslerinden sonra veya büyük ABD operasyonları, savaşları ve angajmanlarından sonra isim verme uygulamasını takip etti.
15 Temmuz 1943'te, Liscome KörfeziACV-56'dan CVE-56'ya ‘s yeniden tasarımı tamamlandı. Montaj Astoria'da devam etti. 7 Ağustos 1943'te, Liscome Körfezi ABD Donanmasına teslim edildi. Günlüğü şu olayı kaydeder: . Siparişlere göre…. Gemi U.S.S. Liscome Körfezi….Yüzbaşı İD. Wiltse komutayı devraldı.’
Tüm eskort gemileri gibi, Liscome Körfezi çoğunlukla dönüştürülmüş bir ticaret gemisinden inşa edildi gövde. Başlıca işlevleri, bir konvoy eskortu olarak hizmet etmek, amfibi iniş operasyonları sırasında yakın hava desteği için uçak sağlamak ve denizdeki deniz üslerine ve filo gemilerine uçak feribot yapmaktı.
Buna göre, orijinalinden daha büyük yapılmadı. gövdeNefsi müdafaa için gerekli görülenden daha fazla silah verilmedi ve kendisine verilen görevleri yerine getirmek için ihtiyaç duyduğundan daha fazla hıza izin verilmedi.
512 fit uzunluğunda ve 108 fit uzunluğundaydı. 7.800 tonu yerinden etti. Uçuş güvertesi sadece 400 fit uzunluğunda ve 80 fit genişliğindeydi. Biri önde, biri kıçta olmak üzere iki asansör kurulmuştu ve iskele tarafında pruvanın üzerine tek bir mancınık yerleştirildi.
Silahı, kare kıçını saran bir silah namlusuna monte edilmiş tek bir l5 inç, .38 kalibrelik açık silahtan oluşuyordu. Uçuş güvertesinin altına hem iskele hem de sancak tarafına dağılmış iki yuvalı on altı adet 40 mm'lik top ve yirmi adet 20 mm'lik makineli tüfek, onun başlıca uçaksavar silahıydı.
Liscome Körfezi‘s ‘kara çete’, geminin ikiz pervanelerini döndürmek için 4.500 ihp (belirtilen beygir gücü) ve 161 rpm'de çalışan aşırı ısıtılmış buhar kullanarak ikiz, ayrık plan makine dairelerinde iki Skinner Uniflow pistonlu buhar motoruyla çalıştı ve 16 knot'luk en yüksek hızını üretir.
Liscome Körfezi 960 kişilik bir mürettebat taşıdı. Çoğu, eğitim kampından yeni mezun oldu. Diğerleri, havacılık ekibi gibi, uçak gemisi USS'de görev yapmıştı. Yaban arısı (CV-7) Eylül 1942'de bir Japon denizaltısı tarafından Güney Pasifik'te batırılmadan önce. Diğerleri talihsiz ağır kruvazörde görev yapmıştı. Quincy (CA-39), Ağustos 1942'de Savo Adası Muharebesi'nde battı. Birkaçı efsanevi uçak gemisine binmişti. Girişim (CV-6) ve mürettebatından birkaçı, 7 Aralık 1941'de Japonların Pearl Harbor'ı bombalamasına tanık olmuştu.
Kıdemli ya da acemi, eski tuz ya da yeni toprak sahibi, mürettebatın en önemli üyesinin kaptanları olduğunu düşünmek zorundaydı, Kaptan Irving Day Wiltse, 56, Liscome Körfezi‘s ilk ve son komutan. ABD gemisinde navigatör olarak görev yapmıştı. Yorktown (CV-5) Midway Muharebesi sırasında ve komutasını üstlenmeden önce Albemarle adlı bir deniz uçağı ihalesine komuta etmişti. Liscome Körfezi göreve başladığı gün. Wiltse ekibi tarafından saygı gördü.
Devreye alınmasından bir ay sonra, tüm ilk denemelerden ve Astoria çevresinde yapılan yıkım yolculuklarından sonra, Liscome Körfezi ilk kez kendi gücüyle yola çıktı.
8 Eylül'de Puget Sound'a varış, Liscome Körfezi pusulalarının ve telsiz ekipmanının manyetikliğini gidermek ve ayarlamak için Bremerton Deniz Üssü'ne gitti. Seattle, Wash'a gitmeden önce dört gün boyunca geminin denemelerine devam etti ve orada 20 mm uçaksavar silahları test edildi. 17 Eylül 1943'e kadar demirledi ve ardından San Francisco'ya gitti. Liscome Körfezi yakıt ikmali ve daha fazla personel almak için Alameda Deniz Hava Üssü'ne yanaştı. Bir sonraki durak, güney Kaliforniya kıyılarında kapsamlı bir dizi sarsma tatbikatı ve tatbikat için San Diego olacaktı.
11 Ekim'de eskort gemisi yakıt ikmali için San Diego'ya yanaşırken, tamamlayıcısına Arka Amiral şeklinde bir ek aldı. Liscome Körfezi onun amiral gemisi olarak.
Eski bir sınıf arkadaşı tarafından "olağanüstü genç amirallerimizden biri" olarak adlandırılan Henry Mullinnix, 1916'daki Navel Academy sınıfından birincilikle mezun olmuş, Birinci Dünya Savaşı'nda bir muhripte görev yapmış, Donanmanın ilk dizel motorunun tasarlanmasına yardım etmişti , bir Donanma pilotu olmuştu ve 28 Ağustos 1943'te amiral rütbesine atanmadan önce Saratoga (CV-3) gemisine komuta etmişti.
Daha sonra asasında görev yapan bir denizci, ‘Erkek olarak daha iyisini bulamazsın…‘ dedi.
Kendisine, genelkurmay başkanı Kaptan John G. Crommelin eşlik etti. Olağanüstü bir pilot ve subay olan Crommelin, gemide görev yapmıştı. Girişim 1942'de Santa Cruz Muharebesi'nde görev yaptı ve beş kardeşin en büyüğüydü, hepsi Annapolis mezunu, hepsi savaşta görev yapacak deniz subaylarıydı. Bir denizci Crommelin için 'Amiral kadar iyi bir adamdı' dedi. ‘Onunla herhangi bir sorununuz hakkında konuşabilirsiniz.’
Crommelin'in kurmay başkanı olarak görevi, Mullinnix'in ilk bayrak komutanı olan Carrier Division 24'ün personelinin verimli çalışmasını sağlamaktı. 11 Ekim'de 1000 saatte, Mullinnix, kütüğün sözleriyle, 'bayrağını gemiye çekti Liscome Körfezi.’
Artık kapsamlı tatbikatlar ve sarsıntı yolculukları için daha fazla zaman harcandı. 14 Ekim'de uçak, 12 FM-2 ve F4F Wildcat avcı uçağı ve 16 TBM-1C Avenger torpido bombardıman uçağını 39 Nolu Kompozit Filo olarak teslim aldı. Kompozit Filo 39'un (Donanma kayıtlarında VC-39 olarak bilinir) komutanı, Teğmen Komutan. Marshall U. Beebe, filonun uçuş operasyonlarından ve 36 subay ile 41 erin hayatlarından sorumlu oldu.
Daha sonraki tatbikatların ardından VC-39’s uçakları ile iniş ve kalkış tatbikatı yapıldı. Liscome Körfezi 22 Ekim'de Pearl Harbor'a ve yeni geminin ilk savaş görevine yelken açın.
Taşıyıcı 28 Ekim'de Pearl Harbor'a ulaştı ve Ford Island Deniz Hava Üssü'ne demir attı. Yaklaşan Gilbert Adaları istilasının provaları da dahil olmak üzere Hawaii sularında 10 Kasım'a kadar ek tatbikatlar ve tatbikatlar vardı. Liscome Körfezi, kardeş gemileri eşliğinde Mercan Denizi (CVE-57) ve Corregidor (CVE-58), Arka Amiral Richmond Kelly Turner'ın Kuzey Saldırı Gücü, Görev Gücü 52'nin gemileriyle Pearl Harbor'dan ayrıldı. Yeni Meksika, Mississippi, Idaho ve Pensilvanya, dört ağır kruvazör ve 14 tarama muhrip, hepsi 27. Piyade Tümeni'nin 165. Alay Muharebe Ekibinin birimlerini taşıyan altı nakliye gemisine eşlik ediyor.
NS Liscome Körfezi ve onun refakatçi gemileri kısa süre sonra o zamana kadar Pasifik'te toplanan en güçlü ABD deniz kuvvetine katıldı 13 zırhlı, 8 ağır kruvazör, 4 hafif kruvazör, 4 Essex-sınıf ve 4 Bağımsızlık-sınıf uçak gemileri, 4 eskort gemisi, 70 muhrip ve muhrip eskortu. Toplamda, dört görev gücündeki 191 savaş gemisi, altı farklı yönden bir araya geliyor ve hepsi Orta Pasifik'teki üç küçük Japon atolüne yaklaşıyor: Gilbert Adaları'ndaki Tarawa, Makin ve Abemama.
Bekleyen operasyonun kod adı Galvanic'ti. Amacı, yakındaki Marshall Adaları'na gelecekteki inişler için bir basamak taşı olarak üç atolün tümünü ele geçirmekti. Planlamacılar, Gilberts'te hava limanları ve deniz üsleri kurmak ve ABD kuvvetlerine amfibi operasyonlarda değerli deneyimler vermek istediler.
Arka Amiral Harry W. Hill komutasındaki Güney Saldırı Gücü veya Görev Gücü 53, Gilberts'in merkezindeki Tarawa Mercan Adası'nı ele geçirmekle görevlendirildi. Amiral Turner komutasındaki kuzey Saldırı Gücü, Görev Gücü 52'ye kuzey Gilberts'teki Makin Mercan Adası'nı ele geçirme hedefi verildi. Denizaltından çalışan deniz akıncıları nautilus, ana güçler Tarawa ve Makin'e saldırırken Abemama'yı ayrı bir operasyona alacaktı.
Görev Gücü 52, 10 Kasım 1943 sabahı Pearl Harbor'dan ayrılmıştı.
11-19 Kasım tarihleri arasında, Liscome Körfezi, CarDiv24'ün diğer taşıyıcıları ile birlikte, uçuş operasyonları ve uçaksavar topçu tatbikatları gerçekleştirdi ve uzak hedefleri için buharlaşan görev gücü çevresinde denizaltı karşıtı devriyeler için uçak sağladı.
Bu rutin uçak operasyonları bile masrafsız değildi. 15 Kasım'da, Liscome Körfezi İlk operasyonel zayiatını Ensign F.C. Fairman's 8217s FM-1 Wildcat, fırlatıldıktan üç dakika sonra denize düştü. Teğmen Fairman kazada öldü.
20 Kasım'da, 'Köpek Günü'nde, 52. Görev Gücü Makin Atolü'nden geldi ve iniş kumsallarına iniş öncesi bombardımanına başladı. Makin'in ana adası Butaritari'de sayıca az olan Japon savunucularından yanıt gelmedi, ancak savaş gemisinin ana top kulesinde kazara bir patlama oldu. Mississippi 43 kişiyi öldürdü ve 19 kişiyi de yaraladı.
Çıkarma kuvvetleri karaya çıktı ve şiddetli Japon direnişinin üstesinden gelerek, yaklaşık 76 saat süren savaşın ardından 23 Kasım'da adayı güvence altına aldı.
Bu süre boyunca, Liscome KörfeziUçaklar, inişlere ve müteakip kara operasyonlarına doğrudan destek sağlayarak ve görev gücü çevresinde uçan muharebe hava devriyeleri ve denizaltı karşıtı devriyeler sağlayarak kendilerine düşen rolü oynadı. Ama yine, maliyetsiz değil. One Avenger was lost in a crash at sea, another in an emergency landing near Makin Island and a Wildcat was so seriously damaged in a barrier crash that it was dismantled for spare parts.
Then on November 23, five Wildcats took off from Liscome Bay on a late-afternoon patrol. After takeoff the patrol was vectored out to intercept radar ‘bogies’ northwest of Makin. The patrol, led by Lieutenant Foster J. Blair, proceeded a distance of 40 miles from the ship, then lost contact with her.
When the patrol returned to the spot where Liscome Bay should have been, they could not find her. Bad weather and growing darkness, along with the lack of real navigational equipment carried by the planes (hardly more than a compass and a plot board), compounded their problem.
They radioed for help and were directed to land on the big carriers of Rear Adm. C.A. ‘Baldy’ Pownall’s Task Group 50.1, 60 miles south of Makin and the escort carriers. Two of the Wildcats successfully made night landings on the Yorktown, but the third had trouble. This plane bounced off the carrier’s flight deck and into the planes parked on Yorktown‘s bow.
The Wildcat’s pilot bolted clear of his plane without injury, but its belly tank exploded, killing five deck crewmen and setting fire to the parked aircraft. Only quick thinking and heroism by Yorktown‘s crew saved the carrier from further damage. The two remaining Liscome Bay Wildcats landed safely on the nearby USS Lexington.
As the five VC-39 pilots in the errant flight hit the sack that night, they had no idea how lucky they were.
Near Makin, a tragedy was in the making.
At sundown on November 23, the ships of the now precisely named Task Group 52.13 had maneuvered into night cruising disposition, forming a circular screen around the three escort carriers.
Liscome Bay was in the middle, as guide for the surrounding ships. In the first circle surrounding Liscome Bay were battleships Yeni Meksika ve Mississippi, kruvazör Baltimore on the left flank, and Mercan Denizi ve Corregidor on the right flank. The outer circle was formed by the destroyers topuk, Franks, Hughes, Maury ve gövde.
The task group, commanded by Rear Adm. Robert M. Griffin on the Yeni Meksika, steamed at 15 knots, without zigzagging, throughout the night 20 miles southwest of Makin.
At 0400, the destroyer gövde left the task group and proceeded to Makin. gövde had been operating off Liscome Bay‘s starboard rear quarter, so her departure did not alter the task group’s disposition.
At 0435, the Franks, also operating off Liscome Bay‘s starboard side, reported a dim light on the surface in the distance and was directed to investigate.
A minute later, Yeni Meksika‘s surface search radar picked up a radar contact six miles from the formation-‘apparently closing,’ in the words of the official report. A few moments later the contact faded from the radar screen without any identification being made.
Açık Liscome Bay, preparations were being made to launch the day’s first aircraft. For the carrier’s crew and the men of VC-39, the past three days had been hectic, and they expected the 24th to be the same.
Today was also the eve of Thanksgiving. Down in the galleys, the cooks broke out the frozen turkeys that had been packed aboard at Pearl Harbor. There was a lot of work ahead if the traditional meal was to be done up right.
At 0450 flight quarters were sounded. The deck crew began manhandling 13 planes into position on the flight deck in preparation for a dawn launch, while seven planes rested on the hangar deck, armed but not fueled, ready for later launch. Stowed in the carrier’s magazine were more than 200,000 pounds of bombs, including nine 2,000-pound, semi-armor-piercing bombs, 78 1,000-pound bombs, 96 500-pound bombs and a large number of torpedo warheads.
At 0505 Liscome Bay‘s crew was called to general quarters. Dawn was only 30 minutes away as pilots and aircrewmen climbed into their planes.
Five minutes later, Rear Adm. Griffin ordered the task group to turn northeast. Liscome Bay, as guide of the formation, started her turn, followed by the other ships. The formation was a bit ragged because of the absence of the two destroyers, so Admiral Griffin ordered the remaining destroyers to close up the gap left by the Franks‘ departure.
Not far away, hidden by the blackness of night, lay the Japanese submarine I-175, under the command of Lt. Cmdr. Sumano Tabata. Having approached Task Group 52.13 on the surface to avoid detection, Tabata found that his submarine was perfectly positioned to attack through the hole left in the outer circle by the double departure of gövde ve Franks. With the American ships now turning toward him, no zigzagging, at 15 knots, Tabata had a setup that submariners dream of.
He made the most of it. Taking a firing bearing on the ships with I-175‘s sound gear, he gave the fateful order-a spread of torpedoes streaked from I-175‘s four bow tubes toward the unsuspecting task group. That done, he took the submarine deep to escape the depth-charging sure to follow.
None of the destroyers in TG 52.13 detected I-175 on sonar, nor did anyone see a torpedo wake on the surface until it was too late.
At 0513, an officer stationed at one of Liscome Bay‘s 40mm guns on the starboard side screamed, ‘Here comes a torpedo!’ into his telephone.
A moment later, it struck the carrier with a shattering roar, throwing up a column of bright orange flame, flecked with white-hot pieces of metal. Seconds later a larger explosion followed, as the torpedo warheads and bombs stowed below the ship’s waterline detonated.
The consecutive explosions hurled large fragments of the ship and the airplanes that had been parked on its flight deck 200 feet into the air. A huge mass of wreckage, thrown into the sea, drifted away from the carrier, burning fiercely. The intensity of the blast stunned lookouts on the surrounding vessels. Debris from the stricken carrier rained down on them. Yeni Meksika, 1,500 yards away, was showered with oil particles, burning deck fragments 3 feet long, molten metal droplets, bits of clothing and human flesh.
Yokedici Maury, 5,000 yards astern, was also splattered. The flames from Liscome Bay were so intense they lighted up the sea around the task group and were seen from the battleship Pennsylvania near Makin, 16 miles away.
Liscome Bay had been hit in the worst possible spot-the bomb stowage area, which had no protection from a torpedo hit or fragment damage. The bombs stowed there had detonated en masse. The resulting explosion disintegrated half of the ship. No one aft of the forward bulkhead of the after engine room survived. In an instant, the interior of the aft portion of the carrier blazed with blast-furnace intensity.
Few survived on the flight deck. The blast caught most, flying shrapnel cut down the others.
Flaming material was flung the length of the hangar deck and into the forward elevator well. The hangar deck became a roaring wall of flame.
The blast sent the ship’s bullhorn and radar antenna crashing down on the bridge, killing two men. Lieutenant Gardner Smith, a radio announcer before the war, went to the open bridge looking for Captain Wiltse and found it a shambles. Two sailors were pinned alive beneath the bullhorn Smith had to try several times before he could free them.
Tremendous waves of heat engulfed the carrier’s island, making the bridge rails too hot to touch. From the nearby Corregidor, Liscome Bay‘s bridge seemed to ‘glow a cherry red.’ The heat abated for a moment, and the men threw knotted lines over the bridge railing on the island’s inboard side and scrambled down to the flight deck.
Marshall U. Beebe, commander of VC-39, had been in the head when the torpedo hit. ‘There was a terrific rumbling throughout the ship, and an explosion that lifted me off the deck. The next thing I knew I was trying to get out the door in the darkness, but I could find no passage….’
Beebe somehow made it to the flight deck and found it ablaze, with oil burning on the water near the bow, and nearby ammunition beginning to explode.
Captain Wiltse ordered all hands to go as far aft as possible, then go over the side. On his way aft he met Beebe, and they proceeded aft along the remains of a catwalk. ‘The fire was spreading rapidly,’ Beebe recalled, ‘making it apparent that we weren’t going to get very far. I called to the captain to go over at this point, but he did not answer….’ Wiltse instead disappeared into the mass of flame and smoke, never to be seen again.
Beebe lowered himself into the water by a line running from the catwalk, holding an uninflated life raft he had found. Unable to maintain his grip on the line due to an injury to his left arm, Beebe fell heavily into the water and surfaced next to the raft, where two of his pilots joined him. They pushed the raft 200 yards from the carrier before inflating it.
All over the ship, crewmen realized that it was hopeless to try fighting the raging fires without water pressure in the fire mains, and they began to abandon ship. One sailor, trapped below decks, groped his way to a ladder so overcrowded he could not go up. He then climbed a superheated steam pipe, burning both his hands.
Another climbed 40 feet up electrical wires to a gun plot before jumping overboard. A pilot, Frank Sistrunk, of VC-39, recovering from an appendectomy done only six days earlier, and no swimmer, jumped overboard and managed to make it to a life raft several hundred yards away with the help of his friends and a small piece of floating debris.
Other VC-39 pilots, scheduled for a later flight, had been asleep when the torpedo hit. The explosion trapped some in their bunks temporarily and threw some out of theirs. Like most survivors, they had to crawl through the jumble of wreckage scattered throughout the ship before going over the side. Fifteen VC-39 pilots were later picked up by destroyers. Fourteen others had died in their planes when the aft flight deck disappeared in the fireball caused by the torpedo.
The fate of Admiral Henry Mullinnix is unknown. He was in air plot when the torpedo struck and was apparently injured by the blast. Several men remembered seeing him seated at a desk, head cradled on his folded arms others recalled seeing him swimming away from the ship after it went down. In any event, he did not survive.
John Crommelin, Admiral Mullinnix’s chief of staff, was stepping out of the shower when Liscome Bay exploded. ‘The violent shaking knocked me off my bare feet,’ he recalled, ‘and I hit the deck. The lights went out but flames lighted the ship’s interior instantly….’
Naked, Crommelin fought his way through burning compartments of the flight deck. ‘I felt like a fool-caught stark naked when even a boot [recruit] knows one should be protected against fire. My fingers looked like boiled wieners popped open.’ He received burns on the right side of his face, legs and arms. Despite this, he took charge of the men in his area and directed the evacuation at that point before jumping overboard himself.
‘I jumped off the flight deck with less than I was born with,’ he later said, ‘on account of the fact I left part of my hide behind.’ Crommelin swam for nearly an hour, supported only by a cork float, before being rescued, still stark naked. İçinde Liscome Bay‘s final moments, the ship’s senior medical officer, Lt. Cmdr. John B. Rowe, displayed what survivors called’splendid’ conduct in his concern for the safety of his patients and in administering to the wounded aboard a rescue ship, despite a leg injury of his own.
Rowe rushed into the operating room to prepare his patients for evacuation. The flight deck was ablaze, and Dr. Rowe made a number of trips back and forth through the sick bay, forming his group for evacuation and picking up first aid gear. Rowe’s group grew to 15 men, including the ships’ damage control officer, Lt. Cmdr. Welles W. ‘Buzz’ Carroll, who refused Rowe’s offer to dress his wounds, and Liscome Bay‘s chaplain, Lt. j.g. Robert H. Carley.
Chaplain Carley, like Beebe, had been in the head when the blast came. Carley picked himself up from the jumble of smashed sinks, toilets and urinals, and staggered out into the passageway. There he joined up with Dr. Rowe and his group.
Carroll and his men attempted to fight the fires they saw flickering through holes in the overhead, but were unable to get any water pressure in the fire main. Giving that up, Carroll and his men groped their way through smoke-filled passages and joined Rowe and Carley’s party.
The group clambered over piles of debris and squeezed through passageways crushed inward like tin cans until they reached the forward elevator well, where a sailor named Hunt was trying to extinguish the blaze with portable CO2 bottles. Seeing that Hunt’s efforts were useless, Carroll told him to get out before he was trapped, but Hunt refused to leave and returned to his firefighting.
The group climbed to the flight deck. To them the scene was Dante’s cehennem brought to life. The fire was roaring so loudly that men had to shout to be heard. Constant explosions of ammunition added to the tumult.
Three men huddled around a 20mm gun made no reply when Carley told them to abandon ship-they were dead. Three other sailors standing numbly nearby ‘woke up’ when they heard Carley’s order and slid down a rope into the water, followed by Carley.
Carroll, although weakening due to blood loss from his injuries, paced up and down the flight deck giving orders and helping men to abandon ship.
Carroll refused to leave the ship until Seaman Hunt (who had come up from below after giving up his firefighting efforts) told him that he would not leave without him. Medical officer Rowe, Carroll and Hunt all went over the side together. Once they were in the water, Hunt swam off to find a raft for the injured Carroll, while Rowe held his head out of the water. Hunt returned with a raft a short time later and asked how the commander was. Rowe looked down at the man he was holding. ‘He’s dead,’ he said and let Carroll’s body slip beneath the water.
Twenty-three minutes after the torpedo hit, Liscome Bay sank stern first, still burning furiously. ‘Looking like a gigantic Fourth of July display,’ said one survivor.
‘I watched her go,’ said aerographer Lyle D. Blakely, ‘and heard her death gurgle. There was no suction, only a loud hissing.’
‘Liscome Bay went down gracefully,’ said Commander Beebe. ‘Settling by the stern, going down fast, and sliding backwards. Her final farewell was an audible hiss as the white hot metal cooled. The ships’ bow was enveloped by a cloud of steam obliterating our view.’
Liscome Bay was gone, taking with her Admiral Mullinnix, Captain Wiltse, 51 other officers and 591 enlisted men. Only 55 officers and 217 enlisted men, many badly injured with shattered limbs, frightful burns, and severe concussions from the enormous blast, had survived.
They were rescued from the oil-thick water-many clinging to life rafts, bits of wreckage, or floating in kapok life jackets — primarily by the destroyers Morris ve Hughes. The destroyers picked up the last few by 0730. Morris ve Hughes then transferred them to the transports Neville ve Leonard Wood, anchored in Makin lagoon.
Neville ve Leonard Wood set out for Pearl Harbor with the Liscome Bay‘s survivors on November 25, arriving December 2, 1943, after an eight-day voyage.
The same day, the Navy Department issued an epitaph of sorts for CE-56: ‘The USS LISSCOME BAY (an escort carrier) was sunk as a result of being torpedoed by a submarine on November 24, 1943, in the Gilbert Islands area. This is the only ship lost in the Gilbert Islands operation.
‘The next of kin of casualties aboard the Liscome Bay will be notified as soon as possible.’
This article was written by William B. Allmon and originally appeared in the July 1992 issue of Dünya Savaşı II. For more great articles subscribe to Dünya Savaşı II bugün dergi!
Liscome Bay
Gönderen Delta Tank » 13 Feb 2006, 01:01
Here are some of the problems I have with the book:A War To Be Won, Fighting the Second World War, by Murray and Millett.
Page 346: The soldiers' sloth became more than an irritant when a Japanese submarine sank the escort carrier Liscome Bay and killed 642 sailors. Since the Liscome Bay had a Makin mission that kept it in local waters, the army's critics did not admit that the carrier went down more than a month after the island fell.
Problems with the above passage, no footnote. This is new and revealing information to me and I checked the abridged version of the official history of the US Navy in World War II by Morrisson and I just checked some on-line sources, all of them say the same thing the Liscome Bay was sunk on 24 November 1943 or there about, and not on 24 December 1943 as "stated" in the book (they never gave a date). Makin Island was captured on 23 November 1943, so what is the truth? Just re-read that portion of the The US Navy in WW II, and they do not give a date for the sinking of the Liscome Bay, but they imply it is after D-Day for Makin Island. They also state that the Marines took Makin Island, that is a mistake! The official history of the United States Army: Seizure of the Gilberts and Marshalls, page 126, puts the sinking on 24 November 1943. Samuel Eliot Morison in his book "The Two-Ocean War, A short history of the United States Navy in the Second World War, on page 298 states that the Liscome Bay was sunk on 24 November.
So my quetion is what is the truth? I am going to believe the official histories before this book.
Corregidor bir Kazablanka-class escort carrier, the most numerous type of aircraft carriers ever built, [3] and designed specifically to be mass-produced using prefabricated sections, in order to replace heavy early war losses. Standardized with her sister ships, she was 512 ft 3 in (156.13 m) long overall, had a beam of 65 ft 2 in (19.86 m), and a draft of 20 ft 9 in (6.32 m). She displaced 8,188 long tons (8,319 t) standard, 10,902 long tons (11,077 t) with a full load. She had a 257 ft (78 m) long hangar deck and a 477 ft (145 m) long flight deck. She was powered by two Skinner Uniflow reciprocating steam engines which drove two shafts, providing 9,000 hp (6,700 kW) and enabling her to make 19 knots (35 km/h 22 mph). The ship had a cruising range of 10,240 nmi (18,960 km 11,780 mi) at a speed of 15 kn (28 km/h 17 mph). Her compact size necessitated the installment of an aircraft catapult at her bow, and there were two aircraft elevators to facilitate movement of aircraft between the flight and hangar deck: one each fore and aft. [4] [3] [5]
One 5 in (127 mm)/38 caliber dual-purpose gun was mounted on the stern. Anti-aircraft defense was provided by eight Bofors 40 mm (1.6 in) anti-aircraft guns in single mounts, as well as 12 Oerlikon 20 mm (0.8 in) cannons, which were mounted around the perimeter of the deck. [5] Kazablanka-class escort carriers were designed to carry 27 aircraft, but the hangar deck could accommodate more, which was often necessary during transport or especially training missions, due to the constant turnover of pilots and aircraft. [6]
Ordered as HMS Atheling, she was laid down as Anguilla Bay, was reclassified ACV-58 on 20 August 1942, and launched as Corregidor on 12 May 1943, by the Kaiser Shipbuilding Company, of Vancouver, Washington, under a Maritime Commission contract sponsored by Mrs. J. Hallett. She was reclassified CVE-58 on 15 July 1943, acquired by the Navy on 31 August 1943 and commissioned the same day, Captain R. L. Bowman, in command. [7]
İkinci Dünya Savaşı Düzenle
Clearing San Diego, California, on 26 October 1943, Corregidor joined Carrier Division 24 (CarDiv 24) at Pearl Harbor for air strikes in the Gilbert Islands invasion from 10 November-6 December. She returned to San Diego, to undergo repairs and load aircraft and men, then resumed operations out of Pearl Harbor, with her division. From 22 January-3 March 1944, she sailed in the Marshall Islands operation, providing air cover for the invasion of Kwajalein. [7]
Corregidor put to sea on 11 March 1944, for Guadalcanal, arriving there on 21 March. With the 3rd Fleet, she sortied on 30 March, to provide air cover for the landings on Emirau Island, returning to Port Purvis, on Florida Island, on 14 April. Two days later, she sailed to join the 7th Fleet for air operations at Hollandia (currently known as Jayapura), between 22–26 April, then put into Manus Island, for replenishment and antisubmarine patrols until 4 May. Embarking Commander, Carrier Division 24 for the Marianas operation, Corregidor provided combat air patrols and anti-aircraft support for the invasion of Saipan, from 15–25 June, with her aircraft accounting for at least eight enemy planes. She covered the logistics force off Eniwetok, from 1–3 July, then aided in the softening up bombardment of Guam, and provided air cover for the invasion until 28 July, when she returned to San Diego, for overhaul. [7]
She worked on qualifying pilots in carrier operations at Pearl Harbor, from 12 October-21 November 1944. On 26 October, she formed as a hunter-killer group with EscDiv 64, around to check out reported enemy submarine movements between Pearl Harbor and California. On 2 January 1945, this group moved to patrol the area between Pearl Harbor and Eniwetok, to protect heavy Allied shipping, returning to Pearl Harbor, on 13 February. [7]
Corregidor sailed from Pearl Harbor, on 27 February, to search for an overdue plane carrying Lieutenant General M. F. Harmon, USA, arriving at Majuro, on 20 March. From 21 March-27 April, she conducted an anti-submarine patrol in the vicinity of Japanese-held Wotje and Maloelap, in the Marshalls, then off Eniwetok. [7] Future U.S. Congressman Ralph Hall flew off the Corregidor during this time.
Post-War Edit
Returning to Pearl Harbor on 4 May 1945, Corregidor was assigned duty as a training ship in Hawaii, conducting carrier pilot qualifications until the end of the war. From 2 October 1945 – 10 January 1946, she alternated this duty with three voyages from Pearl Harbor to San Diego, to return homeward-bound servicemen. Corregidor cleared San Diego on 18 January 1946, for Norfolk, Virginia, arriving there on 4 February. Here she was placed out of commission in reserve on 30 July 1946. [7]