|Sanatçı||Sandro Botticelli|
|Yıl||y. 1478|
|Tür||Tuval üzerine tempera|
|Boyutlar||202 cm × 214 cm (80 in × 84 in)|
|Konum||Uffizi, Floransa|
Primavera ("İlkbahar"), İtalyan Rönesans ressamı Sandro Botticelli'nin 1470'lerin sonlarında veya 1480'lerin başında (tarihler değişiklik gösterir) yaptığı tempera boyasında büyük bir panel resmidir. "Dünyada hakkında en çok yazılan ve en tartışmalı tablolardan biri" [1] ve aynı zamanda "Batı sanatının en popüler tablolarından biri" olarak tanımlanmıştır. [2] Evrensel olarak Rönesans sanatının en büyük başarılarından biri olarak kabul edilen Botticelli'nin Primavera'sı, bir bahçede orkestrasyonlu bir grup mitolojik figürü betimleyen bir Bahar Alegorisidir. Yüzyıllar boyunca kompozisyon ve aranjman için çeşitli anlamlar önerilmiştir. Şimdi Uffizi Galerisi'nde sergilenen tablonun aslında hiçbir başlığı yoktu ve ilk kez 1550'de Floransa'nın dışındaki Villa Castello'da gören sanat tarihçisi Giorgio Vasari tarafından La Primavera olarak adlandırıldı. Tablo, Lorenzo di'ye bağlı bir antreyi süsledi. Pierfrancesco'nun odaları. Resmin tarihi belirsiz olsa da, resmin Medici ailesinden biri tarafından yaptırıldığına inanılıyor.
Resim, klasik mitolojiden bir grup figürü bir bahçede tasvir ediyor, ancak bu grubu bir araya getiren hiçbir hikâye bulunamadı.[3] Çoğu eleştirmen, resmin Bahar'ın bereketli büyümesine dayanan bir alegori olduğu konusunda hemfikirdir, ancak çoğu, Floransa'daki entelektüel çevreleri büyüleyen Rönesans Neoplatonizmini içermesine rağmen, herhangi bir kesin anlamın açıklamaları farklıdır. Konu ilk olarak 1550'de Floransa'nın hemen dışındaki Villa Castello'da gören sanat tarihçisi Giorgio Vasari tarafından Primavera [4] Primavera, Romalı şairler Ovid ve Lucretius'un eserlerine referanslar içerir ve ayrıca Poliziano'nun bir şiirine atıfta bulunabilir. Kompozisyon, klasik tanrıları yaşam boyu baskın bir formatta tasvir eden klasik sonrası dönemden kalan ilk resimlerden biri olması bakımından yenilikçidir. Figürlerden bazıları, Botticelli'nin kendi alışılmadık biçimsel diline çevrilmiş, ince figürler ve bazen biraz uzun gövdeli ünlü antik heykellere dayanmaktadır. Resmin merkezinde Venüs öne çıkıyor, diğer figürlerden biraz geride. Yukarıda havada asılı duran oğlu Aşk Tanrısı - aşkın ne kadar kör olduğunu göstermek için gözleri bağlı - aşk oklarından birini zarif bir şekilde bir yuvarlak dans eden Üç Güzeller'e doğrultuyor. Venüs'ün aşk bahçesi, solda, alevlerle kaplı kırmızı bir pelerinle hafifçe kaplanmış Merkür tarafından korunmaktadır. Geleneksel kanatlı ayakkabılarını giyen Haberci tanrı da miğfer takar ve onu bahçenin koruyucusu olarak temsil eden bir kılıç taşır.
İkisinin artık bir çift olmadığı bilinmesine rağmen, resim kaçınılmaz olarak Botticelli'nin diğer çok büyük mitolojik resmi olan Venüs'ün Doğuşu ile Uffizi'de tartışılır. Dünyanın en ünlü tabloları ve İtalyan Rönesansının ikonları arasında yer alırlar; ikisinden Doğum , Primavera'dan bile daha iyi bilinir. [5] Klasik mitolojiden konuların çok geniş bir ölçekte tasvirleri olarak, klasik antik çağlardan beri Batı sanatında neredeyse eşi görülmemişti. [6] Chloris'in Zephyr'in dikkatini çektiği Flora'nın elbisesindeki çiçek deseninde gizlenmiş bir mesajın yakın zamanda keşfedilmesi, Primavera'nın konusunun, Floransa'nın önde gelen filozofu Marsilio Ficino tarafından savunulan Pagan Rönesansı Revival bağlamında belirlendiğini gösteriyor. O dönemde Avrupa'ya tanıttığı Platonik felsefeyi aşılamaya çalıştığı tablonun genç sahibi Medici'nin arkadaşı, akıl hocası ve hocasıydı. Ficino'nun Platonik öğretisi, insanın suçluluk ve suçluluk konusundaki ortaçağ görüşüne zıt olarak, insanın bir tanrısallık kıvılcımına sahip olduğunu savundu.
Flora, çiçeklerin ve bahar mevsiminin tanrıçası.