Karıncalardan daha iyi
Hiç küçük ve önemsiz hissettiğiniz büyük bir kalabalığa katıldınız mı? Yoksa bir uçağa oturarak yerdeki insanların haşarat gibi küçük olduğunu fark ettiniz mi? Bazen Tanrı'nın gözünde kir içinde sıçrayan çekirge gibi göründüğümüzü düşünüyorum.
Isaiah 40,22-24’te Tanrı şöyle der:
O, dünya çemberinin üzerinde büyülenmiştir ve üzerinde yaşayanlar çekirge gibidir; gökyüzünü bir örtü gibi yayar ve içinde yaşadığı bir çadır gibi yayar; prensleri hiçbir şey olmadıklarını açıklar ve yeryüzündeki hakimleri yok eder: ekildikleri anda, ekildikleri anda, kabileleri yeryüzüne kök saldığı anda, onları solmaya vb. Siklon onları saman gibi götürür. "Sadece çekirge" olarak Tanrı için fazla bir şey ifade etmiyor muyuz? Bu kadar güçlü bir varlık için önemli olabilir miyiz?
İşaya'nın 40. bölümü bize insanları büyük Tanrı ile karşılaştırmanın gülünçlüğünü gösteriyor: «Onları kim yarattı? Ordularını numaraya göre yönlendiren, hepsini isimle çağıran. Serveti o kadar büyük ki, o kadar güçlü ki, onu özleyemez » (Yeşaya 40,26).
Aynı bölüm aynı zamanda Tanrı’ya verdiğimiz değer sorusunu da ele almaktadır. Bizim zorluklarımızı görüyor ve asla davamızı dinlemeyi reddediyor. Anlayışının derinliği bizimkileri çok aştı. Zayıf ve yorgunla ilgileniyor ve onlara güç ve güç veriyor.
Eğer Tanrı, dünyanın üzerinde bir tahtta oturuyor olsaydı, o zaman bizi sadece böcek olarak görebilirdi. Ama o her zaman burada, bizde bizimle, bizde var ve bize büyük ilgi gösteriyor.
Biz insanlar genel anlam sorunuyla sürekli ilgileniyoruz. Bu, bazılarının yanlışlıkla burada olduğumuza ve hayatlarımızın anlamsız olduğuna inandırdı. "Öyleyse kutlayalım!" Ama gerçekten değerliyiz çünkü Tanrı'nın imgesinde yaratıldık. Bizi her biri önemli olan insanlar olarak görüyor; herkes onu kendi tarzında onurlandırıyor. Bir milyon kişilik bir kalabalıkta, her biri diğeri kadar önemlidir - herkes ruhlarımızın yaratıcısı için değerlidir.
Neden birbirimizi anlamayı reddetmekle bu kadar endişeliyiz? Bazen, Yaratıcının imajını taşıyanları incitir, küçük düşürür ve hakaret ederiz. Tanrı'nın herkesi sevdiği gerçeğini unutur veya görmezden geliriz. Yoksa bazılarının yalnızca “üstlere” teslim olmak için bu dünyaya konduğuna inanmak için kibirli miyiz? İnsanoğlunun cehalet ve kibir, hatta kötüye kullanımdan rahatsız olduğu görülüyor. Bu ana sorunun tek gerçek çözümü, elbette bize hayat veren ve dolayısıyla anlam ifade eden kişiye bilgi ve inançtır. Bu arada, bu şeylerle en iyi nasıl başa çıkabileceğimizi görmemiz gerekiyor.
Birbirimize anlamlı varlıklar gibi davranma örneğimiz, hiç kimseye çöp gibi davranmayan İsa. İsa'ya ve birbirimize olan sorumluluğumuz, örneğini takip etmektir - tanıştığımız her insanda Tanrı'nın imajını tanımak ve tedavi etmek. Tanrı için önemli miyiz? Onun benzerliğini taşıyan taşıyıcılar olarak, onun için ölmesi için tek oğlunu gönderecek kadar onu önemsiyoruz. Ve bu her şeyi söylüyor.
Yazan Tammy Tkach