ON BEŞİNCİ BÖLÜM
Nisan ayının ilk günü, okyanus üzerinde bir bahar havası vardı. Deniz, güneşin parlak ışıkları altında bir çayır gibi yemyeşildi. Dalgalar, düzenli ve ritmik hareketlerle, tören geçişi yapan askerler gibi birbiri peşi sıra sürükleniyor, geminin dümen suyunda bıraktığı bembeyaz köpükler arasında sıçrayan küçük yunus balıkları görülüyordu.
Sancak küpeştesine dayanmış duran iki nişanlı gence gözlerim takıldı. Bu çocuklar, neşe içinde konuşuyorlar ve el çırpıyorlardı. Great-Eastern’ün bacalarından çıkan dumana bakıyorlar ve bu koyu karanlık dumanın gökyüzünde dağılışını seyrederek seviniyorlardı. Bir bacadan duman çıkması, üstelik o dumanın siyah olması gayet normal ve önemsiz bir olaydı. Ama onlar, bunun yorumunu kendi açılarından yapacak kadar temiz yürekliydiler. Ne kadar çok duman çıkar ve o duman da ne kadar kara olursa, makineler o kadar iyi ve güçlü çalışıyor demekti.
(Çeviren: D. Yılmaz Tekin)
ON BEŞİNCİ BÖLÜM