Taşlı Yüzler Stoacı Ukrayna’da Çatlamaya ve Ağlamaya Başlıyor
KYIV, Ukrayna – Kalabalık bir restoranda bir kase pancar çorbası üzerine eğilmiş bir adam, eskiden kaç kişiyi çalıştırdığı, tüm siyasi bağlantıları ve hatta birini nasıl öldürüp gerekirse problem çıkarabileceği hakkında böbürlendi. “çıkmak.”
Temiz tıraşlı kafası, siyah gömleği ve ayı pençesi büyüklüğündeki elleriyle, mutlaka bu tehdidin üstesinden gelebilecek gibi görünüyordu. Bir inşaat firmasının bu sözünü sakınmayan sahibi kendi başına yapamıyorsa da Ukrayna suç dünyasıyla olan bağlantıları hakkında ipuçları vermeye devam ediyordu.
Ama sonra yüzü birden yumuşadı ve hüzünlendi.
“Hayatım boyunca, hayatım boyunca, bir problemum olduğunda onu çözebildim” dedi. “Ama şimdi… bu savaşla…” cümlesini bile bitiremedi. Elleriyle yüzünü kapatıp hıçkıra hıçkıra ağladı, gözyaşları çorbasına dökülüyordu.
Ukraynalılar genellikle cesur bir cephe oluşturmayı başarır. Başkan Volodymyr Zelensky’nin mesajının çoğu, Bay Zelensky’nin en sevdiği sözlerden biri olan sert, fedakarlık yapmaya istekli, “kırılmaz” şeklindeydi.
Ancak savaş uzadıkça, acı neredeyse dayanılmaz hale gelir. Ve restorandaki ani patlama masadaki herkesi, özellikle de adamın kendisini şaşırttığı gibi, buradaki birçok insan acılarını saklamaya çalışarak bilinmeyen kayalarla dolu tehlikeli bir duygusal manzara yaratır.
Ukrayna’nın merkezindeki Kremenchuk’ta bir psikoterapist olan Anna Trofymenko, “İnsanlar açılmak istemiyorlar çünkü kaybederlerse kaybedeceklerinden korkuyorlar” diyor.
Duyguları bastırma eğilimi için bir metaforu vardı.
“Bu dünyada iki tür insan vardır – avokadolar ve hindistancevizi” dedi.
Ona göre avokadonun dışı yumuşak, içi ise serttir. Hindistan cevizi ise tam tersidir.
“Hindistan cevizi gibiyiz” dedi.
Ona göre, savaştan önce bile Ukraynalılar cesur ve duygusal olma eğilimindeydiler. Bunu, Sovyet dönemi hayatta kalma stratejisinin süregelen sisine bağladı: “Öne çıkma. Dikkatleri üzerinize çekmeyin. Yabancılara açık olmayın.
Kiev’in önde gelen siyaset bilimci Yevgen Mahda da aynı görüşte.
“Sovyetler Birliği sırasında,” dedi, “her insan büyük bir makinenin küçük bir parçasıydı. Kimse duygularını ifade etmiyordu. Gerek yoktu. Kimse umursamıyordu.”
Mahda, genç Ukraynalılar aynı bagaja sahip olmasa da, “toplum o kadar hızlı değişmiyor” dedi. “Bu bir süreç, bir peri masalı değil, bir Harry Potter kitabı değil, bizim hayatımız.”
Cephe hattına yakın bir doğu şehri olan Pokrovsk’ta bir tahliye treninde oturan genç bir kadınla tanıştım. Köyü acımasızca bombalandı ve aceleyle kaçtı. Cebinde 150 Grivnası vardı – yaklaşık 4 dolar. Ama düzgün ve düzgün giyinmişti ve yüzü düzgün bir şekilde yapılmıştı.
Çok fazla soru sormadım ama bir noktada ona baktım ve “Üzgünüm, bunları yaşadın” dedim. Hemen bana baktı ve gözyaşlarına boğuldu.
Psikolog Bayan Trofymenko, bunun resmin bir parçası olduğunu açıkladı. “Kendinizi güvende hissettiğiniz anda,” dedi, “kendinizi bırakın.”
“Biliyor musun, çok çekingen, duygusal ve duygusuz görünüyoruz” dedi. “Ama içeri girdikten sonra, bu farklı bir hikaye.”
Savaşın ilk günlerinde Polonya-Ukrayna sınırında modern zaman içinderın en büyük mülteci krizlerinden birini izledim. Milyonlarca kadın ve çocuktan oluşan sonsuz bir akış sınırı geçti. Aceleyle paketlenmiş, şişkin valizlerle dolu ve tarihi olaylar nedeniyle evlerinden edilmiş bu insanlar, uzun yollar ve uçsuz bucaksız gökyüzünün gölgesinde kalan küçük, savunmasız figürlerdi.
Yeşil kapüşonlu bir kadın Polonya otoyolunda dinlenmek için durdu. Askerlik çağındaki Ukraynalı erkeklerin ülkeyi terk etmesine izin verilmediği için yalnızdı. Gençliğinden beri tanıdığı kocasından yeni ayrılmıştı. Gözleri de kurumuştu – ilk başta.
Ancak ayrılık sözlerini kocasıyla paylaştıktan sonra soğukkanlılığı çatladı. Bir kez olsun, sevdiği adamı ve onu bir daha ne zaman görüp görmeyeceği hakkında hiçbir fikri olmadığını ve onu sınırda son bir kez tutmanın nasıl bir his olduğunu düşünmesine izin verdi. duygular.
Bir gazeteci olarak büyük travmatik olayları haber yapmak ne kadar uzun sürerse o kadar kolay olmuyor. Bazen koruyucu astarımın eskidiğini hissediyorum.
Geçenlerde Ukrayna’nın doğusunda, Pokrovsk’tan pek de uzak olmayan bir yerde yanan bir binanın fotoğrafını gördüm. Daha yakından baktım ve bir korku hissettim. Bir saniye, dedim kendi kendime. O binada bulundum.
Bir Rus sempatizanı ile alışılmadık bir karşılaşma yaşadığım aynı şehir, Chasiv Yarda’daydı. Bana ve çevirmenim Alex’e, Rusların Ukrayna’yı işgal ederek “doğru şeyi yaptıklarına” inandığını söyledi. Alex ve ailesi bu savaştan çok acı çekti (neredeyse tüm Ukraynalılar gibi), ancak sempatizanla tartışmadı. Bir gazeteci olarak bu onun görevi değildi.
Röportajın sonunda 70 yaşlarındaki neşeli ve hayat dolu Rus sempatizanı, bahçesine çıkıp üzüm salkımı kesmeye başladı. Şirketi gerçekten takdir ettiğini ve bize bir hediye vermek istediğini söyledi.
Parlayan meyveye uzanırken Alex’in gözlerinin yaşlarla dolduğunu gördüm.
“Bu nedir?” Diye sordum.
Her şeyini kaybetmiş pek çok insanla görüştük ama onu hiç ağlarken görmemiştim. O serttir. Zor. Kendi itirafına göre o bir hindistancevizi.
Şimdi neden ağlıyordu?
“Çünkü bu insanlar iyi” dedi.
Ukraynalıların çoğu ve Batı’nın Rusya’sı ve müttefikleri gibi “diğer taraftan” birinin bahçesinden meyve vermesi savaşın karmaşıklığı hakkında ne söylerdi?
Kolayca kapatılmayan duygularla dolu üzümlerle ayrıldık.