Elgin veya Parthenon Mermerleri, dünyadaki en tartışmalı sanat eserleri arasındadır. 19 NS yüzyıla ait heykellerin alçı kalıpları 3 boyutlu görüntüler kullanılarak analiz edilmiş ve eserler hakkında yeni detaylar ortaya çıkarılmıştır. Bu, araştırmacıların klasik dönemde üretilen en büyük sanatlardan bazılarını daha iyi anlamalarına ve takdir etmelerine yardımcı oluyor.
Elgin Mermerleri, 5'ten kalma bir heykel ve friz koleksiyonudur. NS M.Ö. yüzyıl, Atina ve bir zamanlar kentin gücünün ve kültürünün simgesiydi. İngiliz aristokrat Elgin tarafından Atina'daki Akropolis'ten çıkarılarak 1802'de Londra'ya götürüldüler. British Museum'da kaldılar ve 19. yüzyıldan beri NS yüzyılda Yunan hükümeti iadelerini talep etti.
Elgin Mermerlerinin Kalıpları
The Guardian, Elgin mermerlerin yaklaşık yarısını Akropolis'ten aldı, ancak “büyük Atina anıtında bıraktığı birçok sanat eserinin ayrıntılı alçı kalıplarını oluşturmak için uzman ustalar da kullandı”. . 1872'de Atina'daki İngiliz diplomat Charles Merlin'in emriyle daha fazla yayın yapıldı. Bu alçılar o zamandan beri Londra'da tutuluyor çünkü alçıların aşınacağı veya hasar göreceğine dair endişeler vardı. Ayrıca, orijinal heykellerin kötü bir şekilde bozulduğuna ve orijinal sanat eserlerinin özelliklerinin kaybolduğuna inanılıyor. The Daily Mail'e göre, mermerler "hala potansiyel olarak frizlerin en iyi korunmuş üç boyutlu kaydını temsil edebilir."
Üst: Elgin döküm, 1802. Orta: Merlin döküm, 1872. Alt: orijinal heykel. Elgin'in oyuncu kadrosunun oluşturulmasından bu yana figürün yüzünün kaybına dikkat edin. (Dr Emma Payne, 3D görüntüleme British Museum ve Acropolis Museum Mütevelli Heyeti'nin izniyle yapılmıştır / antik çağ)
3D görüntüleme tekniklerini kullanan bir uzman, esas olarak Parthenon'un Batı Frizinden gelen yayınların dijital görüntülerini oluşturmayı başardı. King's College London'dan klasik bir bilim adamı olan Dr. Emma Payne, Lord Elgin'in emriyle yapılan ve Charles Merlin tarafından görevlendirilen alçıları inceledi. Daha sonra, 1993'ten beri Atina'daki bir müzede sergilenen orijinal heykellerin bir modelini oluşturmak için bir 3D tarayıcı kullanıldı. The Daily Mail'e göre, Payne daha sonra "üç arasındaki farkları vurgulamak için ortaya çıkan görüntüleri üst üste bindirmeye" başladı.
Çığır Açan Teknoloji Kullanılarak Keşfedilen Yüzler
Arkeolojik koruma konusunda da eğitim almış olan Dr. Payne, dijital görüntüleri analiz etmeye devam etti. Alçıdan dökülen kopyalardan orijinal heykellerin birçok detayının kaybolduğunu tespit edebildi. Spesifik olarak uzman, Atina Müzesi'ndeki orijinallerde eksik olan ve Viktorya döneminden beri görülmeyen yüzleri tespit edebildi. Ne yazık ki, o da görebildi 19 NSyüzyıl vandalları bazı heykellerin yüzlerine kasıtlı olarak zarar vermişler.
Orijinal heykelde eksik olan ancak Elgin'in kalıplarında bulunan West Frieze VIII'in 15 numaralı figürünün başında keski işaretleri. (Dr Emma Payne, 3D görüntüleme British Museum ve Acropolis Museum Mütevelli Heyeti'nin izniyle yapılmıştır / antik çağ)
Payne, tahminlerin beklenenden çok daha doğru olduğunu tespit edebildi. Daily Mail, “aslında, kalıpların çoğunun orijinal heykellerden 1,5 milimetreden fazla sapma gösterdiğini” bildirdi. Bu, alçı kalıpların sanat eserlerinin mükemmel kayıtları olduğu anlamına gelir. O zamanlar kalıpları yapanlar çok yüksek bir üne sahipti ve çoğu zaman sadece kopya değil, yeni sanat eserleri üretiyor olarak kabul edildi.
- Deniz Arkeologları Elgin Marbles Batıkındaki Yeni Hazineleri Aldılar
- Çalışacak mı? Yunanistan, Parthenon Mermerleri Karşılığında Arkeolojik Hazineleri Ödünç Vermeye İstiyor
- İngiliz Milletvekilleri Sonunda Antik Parthenon Mermerlerinin Yunanistan'a İadesini Önerirken Tartışma Yeniden Başladı
Daha yeşil alan, Elgin'in kadrosundan çok orijinal mermerlere benziyor. Siyah kafa, şimdi orijinal heykellerde eksik olan Elgin kalıplarında bulunan bir alanı temsil ediyor. (Dr Emma Payne, 3D görüntüleme British Museum ve Acropolis Museum Mütevelli Heyeti'nin izniyle yapılmıştır / antik çağ)
Modern Kirlilik Başarısız Yapıt
Batı Frizinin taramalarına dayanarak, 1802'de sanat eserlerinin bugünkünden daha iyi durumda olduğu görülüyor. Orijinallerin ve kopyaların taranması arasında bir karşılaştırma yapıldığında, modern kirliliğin sanat eserine önceki yüzyıllardan daha fazla zarar verdiği görülüyor. Payne The Guardian'a şunları söyledi: "Elgin'in kalıpları, 19. yüzyılın başlarında, modern kirliliğin bozulmalarını hızlandırmadan önceki heykellerin durumunun önemli kayıtları olabilir."
Ayrıca 1802'deki Elgin yayınlarını ve 1870'lerde yapılanları karşılaştırdı. Aradan geçen 70 yılda Elgin Mermerlerine daha fazla zarar verildiğini tespit etti. Bu, 1990'larda müzeye taşınmadan önceki ve sonraki yıllardan daha fazla. Uzman ayrıca Merlin kalıplarının Elgin kalıplarından daha doğru olduğunu buldu.
Oyuncular Sırları Açıklıyor
Taramaların analizi, Elgin yayınlarını yapanların eksik özellikler eklemeye çalıştıklarını ortaya çıkardı. Bununla birlikte, çalışmaları aynı zamanda, oyuncu kadrosunu yapanların büyük hünerlerini ve tekerlerin sanat eserlerinin mükemmel kopyalarını çıkardıklarını da gösterdi. Bu, bu yayınların araştırmacılar için değerini kanıtlıyor. Payne, The Guardian'a göre, "Bu çalışma, bu tür yayınların hala 3D zaman kapsülleri olarak oynayabileceği önemli rolü anlamamıza yardımcı oluyor" dedi. Delphi, Olympia ve başka yerlerden birçok kalıp yapılmıştır ve bu kalıplar bu tarihi yerler ve sanatlarıyla ilgili değerli bilgiler sağlayabilir.
Kuzey Frizdeki figürün 3 boyutlu modeli (solda orijinal, sağda Elgin's Cast). Elgin kadrosu, eksik kısmı yeniden inşa etme çabasına sahip görünüyor. (Dr Emma Payne, 3D görüntüleme British Museum ve Acropolis Museum Mütevelli Heyeti'nin izniyle yapılmıştır / antik çağ)
Araştırma, Elgin Mermerleri konusundaki tartışmalarda önemli hale gelebilir. Oyuncu kadrosu, Elgin'in sadece eserleri satın alan biri olmadığını, aynı zamanda alçıların yapılmasını da emrettiğini, eserlerin korunmasına büyük katkı sağladığını gösteriyor. Yüzyıllar boyunca, Parthenon yangın, vandalizm ve bir patlama nedeniyle ağır hasar görmüştü ve İngiliz aristokratı, mermerleri daha fazla zarardan kurtardığına inanıyordu. Payne'in çığır açan araştırması şurada yayınlandı: antik çağ.
Prens George'un Malta ile Attenborough hediyesi için sürpriz rekabeti: ‘Like Elgin Marbles!’ | Kraliyet | Haber raporları)
94 yaşındaki Sir David, geçen hafta sonu Kensington Sarayı'ndaki Cambridges'i ziyaret etti ve oradayken genç prense bir megalodon'a ait 23 milyon yıllık köpekbalığı dişini verdi. Doğa belgeseli yapımcısı, fosili altmışlı yıllarda Malta'ya bir aile tatili sırasında keşfettiğini söyledi. Ancak bu, Malta kültür bakanı Jose Herrera'nın dişin ülkelerine iade edilmesi ve bir müzeye konması gerektiğini söylemesiyle Malta'da bir miktar kargaşaya neden oldu.
Daha sonra fikrini değiştirmiş gibi görünüyordu ve yedi yaşındaki çocuğun hediyesini almasına izin vermeye karar verdi.
Bay Herrera bu hafta Malta medyasına konuyla ilgili herhangi bir işlem başlatılmadığını veya yapılmayacağını söyledi.
Bir kraliyet uzmanı, bu anlaşmazlığı Elgin Mermerleri'ninkiyle karşılaştırdı.
Pod Save the Queen, Ann Gripper tarafından barındırılıyor ve Daily Mirror kraliyet editörü Russell Myers'ı içeriyor.
DAHA FAZLA OKUYUN: Acımasız ABD vergisi, Harry'den Archie için fonları kısıtlayabilir
David Attenborough, Prens George'a Malta'dan eski bir köpekbalığı dişi verdi (Resim: Kensington Sarayı / GETTY)
Cambridge'ler David Attenborough ile buluşuyor (Resim: GETTY aracılığıyla Kensington Sarayı)
Bu hafta Bayan Gripper'a Mirror Online yaşam tarzı editörü Zoey Forsey katıldı.
"Bunu tutabileceği söylendi."
Bayan Gripper, "Pekala, çok naziksiniz, teşekkür ederim Malta, anlayışınız için teşekkür ederim Malta" diye yanıtladı.
Podcast sunucusu, Black Lives Matter protestolarının ortasında böyle tartışmalar yapmanın ve tarihimizi ve sömürgeciliğimizi yeniden incelemenin çok alakalı olduğunu ekledi.
Boris Johnson koronavirüs krizini nasıl yönetiyor? Anketimize oy verin
Elgin Mermerleri British Museum'da (Resim: GETTY)
Örneğin, şu anda British Museum'da bulunan çeşitli eserlerin menşe ülkelerine iade edilmesi için son yıllarda çok sayıda çağrı yapıldı.
British Museum, Britanya İmparatorluğu'nun gücünün zirvesindeyken dünyanın dört bir yanından elde edilen ve birçoğu onları yapanların ya da topraklarından geldiği kişilerin rızası olmadan alınan birçok eser içermektedir.
En ünlü örneklerden biri, Elgin Mermerleri, aslen Parthenon'un bir parçası olan Klasik Yunan mermer yapıları ve Atina Akropolü'ndeki diğer binalardır, ancak şu anda British Museum'da sergilenmektedir.
1801'den 1812'ye kadar, 7. Elgin Kontu Thomas Bruce'un ajanları, Parthenon'un hayatta kalan heykellerinin yaklaşık yarısını çıkardı ve onları deniz yoluyla İngiltere'ye geri taşıdı.
DON’T ıska
Meghan Markle'ın yerini aldı: Eski koca, yeni karısını önemli olaya nasıl götürdü?
Prens Charles, inanılmaz '100 boşa harcanmış yumurta' arasında 'zorlayıcı' olarak damgalandı (INSIGHT)
Kraliçe'nin onur töreninde oyuncuya yürek ısıtan yorumu ifşa oldu [VİDEO]
Yunan hükümeti, Elgin Mermerlerinin on yıllardır ülkesine geri gönderilmesi için kulis yapıyor (Resim: GETTY)
Elgin Kontu'nun yapıları kaldırma ve Birleşik Krallık'a getirme eylemleri, Lord Byron gibi çağdaşları tarafından vandalizm ve yağmalamaya benzetildi.
Son yıllarda, Yunan hükümeti mermerlerin ülkelerine geri gönderilmesi için çaba sarf etti.
2014 yılında UNESCO, anlaşmazlığı çözmek için Yunanistan ile Birleşik Krallık arasında arabuluculuk yapmayı teklif etti, ancak bu, British Museum tarafından UNESCO'nun müzelerin mütevelli heyetiyle değil devlet kurumlarıyla çalıştığı gerekçesiyle reddedildi.
Bayan Gripper şunları söyledi: "Bence Black Lives Matter ile her şeyin nasıl ortaya çıktığı ve tarihi yeniden ziyaret etmek ve yaz boyunca konuştuğumuz tüm bu tür şeyler ilginç.
"Ve şimdi doksanlarında yaşlı bir beyefendiden geldi, yıllar önce tatillerinde ilgili bir doğa tipi insan olarak masumca aldığı bir şey, şimdi aniden Elgin Mermerleri oldu."
Bayan Forsey şunları ekledi: "Sir David, George'a 23 milyon yıllık bir köpekbalığı dişi verdi, muhtemelen yaşlı bir köpekbalığının aldığını söylememeliyiz, oldukça yaşlı, çok eski bir köpekbalığı dişi.
“Kraliçeden bile daha yaşlı!
“Ve Kensington Sarayı'na geldiğinde çok hoş olan Prens George'a sundu.
AC Milan taraftarları, Parthenon Mermerlerinin iadesini talep eden bir pankart taşıyor (Resim: GETTY)
“Ama belli ki Malta haberlerde görmüş ve 'bekle, bu buradan, geri almalıyız' dedi.
"Böylece kültür bakanları olaya dahil oldu ve onu bir müzede sergileyebilmeleri için onu geri almak için topu yuvarlayacağını söyledi."
"Ama sanırım birkaç gün sonra her şey biraz sakinleşti ve Malta George'un hediyesini koruyabileceğini söyledi."
Çevreciyle tanışan ailenin sevimli fotoğraflarında, George kesinlikle dişten büyülenmiş görünüyordu.
33 Yorum »
Elgin Mermerlerinin Atina'ya iade edilmesi gerektiğini düşünüyorum. Atina halkı koruyucu tanrılarına çok sadıktır ve Mermerler dinlerinin bir parçasıdır. Haç heykellerini veya Buda figürlerini kaldıracak olsak, diğer dinler üzülür ve eşyaların iade edilmesini isterdi. Elgin Mermerleri ile aynı. Hangi durumda oldukları ve nasıl bakıldıkları önemli değil, onlar haklı olarak Atina halkına aittir ve Parthenon'a iade edilmelidirler.
Evet, şüphesiz Elgin Mermerleri gerçek sahiplerine, Yunanistan'a iade edilmelidir.
Anlaşmazlık, Yunan devriminden kısa bir süre sonra ilk Yunan valisi Ioannis Kapodistrias'ın Lord Wellington'dan Yunanistan'ın daha fazla bölgeyi özgürleştirmesine yardım etmesini istemesi ve Lord Wellington'ın reddetmesiyle başladı. Yunanistan daha sonra misketleri geri istedi, ancak İngilizler reddetti ve onlara İngiliz ulusal hazinesi demeye devam etti.
O zamandan beri kaydedilen ilerleme önemsizdi, son günlerde İngiliz hükümetleri gerçekten de Yunanistan'a Osmanlı Türkleri tarafından işgal edilen bazı topraklarını geri kazanmasına yardım etse de ve Yunanistan 1. dünya savaşı ve 2. dünya savaşında Büyük Britanya'ya yardım etse de.
Yunanlılar, bu antik mermerlerin sahibinin Yunan milleti olduğuna inanıyorlar, çünkü 1815'te Atina Türkler tarafından işgal edilmişti.
Konu günümüzde arkeolojik bir kan davası olarak canlılığını koruyor ve bundan memnun olanlar sadece şurada burada aşırılık yanlısı siyasi partiler.
Basit bir çözüm var ve mermerleri dönüşümlü olarak Atina ve Londra'da sergilemek.
Mermerler, hangi müzede sergilenirse sergilensin elbette Yunanistan'a aittir, çünkü bugün var olmayan kayıp bir ülkede değil, Yunanistan'da yapılmıştır.
Ancak paylaşmak iyi bir çözümdür ve uygulamanın pratik yolları bulunursa yararsız kan davasına son verir.
Elgin Mermerlerinin Yunanistan'a iade edilmesi gerektiğine kesinlikle inanıyorum. Nasıl bakıldıklarına, kimlerin bildiğine veya bu nedenle hangi büyük müzelerin yaratıldığına bakılmaksızın, aslen Yunan kültürünün ve toplumunun bir parçasıdırlar ve ait oldukları yere geri gönderilmeleri gerekir. Sanat yapıtlarının yaratıldıkları topraklarda olmamasının, sanata daha az “aww” verdiğini, büyük olması ve gerçek bir deneyim yaşaması için bir değişiklik yapılmadığını hissediyorum.
Elgin, İngiltere'nin en büyük hırsızıydı. hırsızların efendisi.
Kanunlar, fikrin hiçbir şey için önemli olmadığını garanti eder.
O dönemde yürürlükte olan yasal sürecin bugün uygulanması doğru ve yerindedir. Yasa hem siyah hem beyazdır ve uygulanabilirdir ve bu nedenle tarih boyunca – olarak görülmelidir, aksi takdirde toplumu baltalama tehlikesiyle karşı karşıya kalırız.
Anladığım kadarıyla Elgin yasal olarak (uluslararası hukuka göre) mermerleri aldı ve bu nedenle eşyaların hak sahibi oldu. Bu nedenle, eşyaların gelecekte nasıl ele alınacağına karar verme hakkı vardı. Bunun Yunanistan ile alakası yok.
Örneğin benim başkası tarafından yapılmış bir evim var.
Evi satma hakkına sahip bir satıcıdan satın alarak yasal olarak edindim. Kanun şimdi beni evi geri almaya çalışan birinden koruyor, örneğin müteahhitlerin torunları gibi miras almaları gerektiğine karar verip mülkümü geri almaya çalışacak kişilerden.
Mermerler konusunda kanun aynıdır. Birisi misketleri, o zamanlar ürünleri satma hakkına sahip olan bir satıcıdan satın aldı - kabul etseniz de etmeseniz de - Elgin onları iyi niyetle satın aldı ve yasal sahibi. Daha sonra onları İngiliz müzesine vermeye karar verdi.
Bu nedenle Yunanistan'a ait değiller ve hukuktaki görüşünüz önemli veya dikkate alınmaz.
Argümanınızın tamamen doğru olmadığına inanıyorum (ve öyle olsaydı, yüksek nitelikli avukatlar bu davaya bakarak zaman kaybetmezlerdi).
Elgin, heykellerin mülkiyet hakkı konusunda hiçbir zaman özellikle ikna edici bir kanıt sunmadı – Sözde bir Firman'ın farklı dillerde sadece 2 versiyonu, bunların hiçbiri son versiyon gibi görünmüyordu. İki belge arasında küçük farklılıklar vardı, bu konuda, her ikisi de resmi bir mektuba daha yakındı #038, gerçek bir fermanın hiçbir özelliğini taşımıyordu.
Elgin'in meclise sunduğu belgeler usulüne uygun olsa bile doğru makamlardan yetki vermiş olmasına rağmen, heykellerin binadan fiziki olarak kaldırılmasına izin verilmemiş, sadece yerde duran eşyaların taşınmasına izin verilmemiş, ve eskizler yapmak için #038 dökümleri.
Buna ek olarak, George Canning (Elgin'in Konstantinopolis'teki halefi) bir mektupta, Elgin'in heykeller üzerindeki mülkiyet hakkından ikna olmadığını belirtti – Konuyla ilgili yakın zamanda bir blog yazısı yaptım.
Neden onları geri vermiyorsun ama depolama için ücret alıyorsun.
Atina'da el konulan bir yabancı araba için günlük aldıkları ücretin aynısı bana makul görünüyor.
Emperyalizm Çağı 100 yıl önce sona erdi ve İngilizlerin 21. yüzyıla, yasadışı ya da yasal olarak alınan hazineleri menşe ülkelerine iade ederek girme zamanı geldi. Ahlaki güç alacaktı ve umarım diğer ülkeler de aynısını yapar. Yunanistan, Britanya'da yaratılmış tarihi sanat eserlerine sahip mi? Herhangi bir ülke var mı? Britanya, Mısırlılar, Yunanlılar veya Romalılarla karşılaştırılabilir sanat eserleri mi yarattı? Yoksa Britanya, deniz gücü ve 1500'lerden 1800'lere kadar güç, kâr ve prestij hedefi nedeniyle, dünya çapında geçmiş egemenliğinin kalıntılarını elinde tutmaya çalışan bir alıcılar ulusu mu? İngiltere, lütfen 21. Yüzyıla adım atın ve tarihi eserleri kendi ülkelerine iade ederek liderlik gösterin.
elgin mermerleri dinlerinin bir parçasıysa, o zaman Atina'ya iade edilmeleri gerektiğini düşünüyorum ama İngiltere onu adil bir şekilde satın aldı, bu yüzden her iki taraf için de iyi bir argüman var
Bunlar oldukça garip argümanlar. İngiltere onu adil bir şekilde satın almadı – Lord Elgin'in sadece yere düşmüş olan taş parçalarını almak için sadece kalıplar yapma izni vardı. Benzer şekilde, Yunanistan'da hiç kimse (hiçbir mantıklı insan) heykellerin iade edilmesini önermeye çalışmıyor, çünkü onlar dinlerinin bir parçası.
Bence olayla ilgili daha fazla araştırma yapmalısın.
Babıali tarafından imzalanan bir belgenin hukuken bağlayıcı olduğuna Yunanlıları ikna etmekte zorlanacağınızı düşünüyorum.
Mermerler Yunanistan'ın mirasının bir parçası ve ait oldukları yer orası.
Ancak, bir müzede tutulmalı ve korozyondan korumak için Parthenon'a geri konmamalıdırlar. Belki Floransalıların David ve diğer heykellerle yaptığı gibi kopyalar yapılabilir.
Elgin mermerlerinin Yunanistan'a iade edilmesi gerektiğini düşünmüyorum.
Bir ülke müzede sergilenen eşyaların iade edilmesini ve taleplerinin karşılanmasını istiyorsa, diğer tüm ülkelerin aynı şeyi yapmasını ne engelleyebilir? Bu senaryoda, gezegendeki tüm müzeler, orijinal olarak diğer ilçelerden gelen yüzlerce eserden arındırılacaktır. Bu, mecazi bir ‘Pandora’s Kutusu’ açar ve Elgin’'nin misketlerini iade etmek haklıysa, o zaman tüm uluslararası eserlerin kaldırılması da haklıdır. Bu, dünya çapında yüzlerce müzeye önemli zararlar verecektir.
Sonuç olarak, İngiliz müzesi Elgin'in mermerlerini iade etme eğiliminde olsa bile, müzelerin büyük bölümlerinin iade edilmesi gerekecek ve geçiş ücreti uluslararası mirasa zarar verecek ve yüzlerce müzenin finansmanını mahvedecek.
Artık British Museum'da olduklarına göre, önemli bir hasara yol açmadan bu konuda çok az şey yapılabilir.
Yedinci sınıf öğrencisiyim, 12 yaşındayım ve bu konuda bir tartışma yapıyorum. British Museum'un Elgin Mermerlerini geri vermek zorunda olmadığını düşünüyorum. İngilizlerin elinde çok iyi bakılıyor ve tutuldukları müzeler turistler ve ziyaretçiler için ücretsiz. Yunanlılar, Parthenon Heykelleri'ne karşı kendilerini hak sahibi hissediyorlar ve Yunanlılar onları British Museum'dan almış olsaydı, yerleştirilecekleri müzeler özgür değil. Bu kısa paragrafı sonuçlandırmak için, Parthenon ve Elgin Mermerleri tanrının elindedir ve İngilizlerin onları gerçekten hak ettiğini.
Ama bir müze için en iyi şey özgür olmak mı? Yoksa bir şeyin nasıl görüntülendiği ve bakıldığı daha mı önemli?
Yunanlıların kendilerini hak sahibi hissettiklerini söylüyorsunuz –, elbette bu onların ayrıcalığıdır, çünkü ilk başta heykelleri yaratanlar onlar mı?
Emsal teşkil eden Mermerlerin iadesi konusuna şimdiden birçok kez itiraz edildi.
Durum böyle olsa bile, gelecekte bu eylemi tekrarlamak ve doğru olanı tekrar yapmak zorunda kalabileceğinizi düşünerek, şimdi doğru olanı yapmaktan çekinir misiniz?
İade edilmeleri gerektiğine katılıyorum.
Lord Elgin'in ‘yasal olarak’ ‘doğru süreçlerden geçtiği ve bilyeleri daha fazla yıkımdan kurtardığı‘’ olduğu gerçeğine dayanan birçok argüman görüyorum. British Museum tarafından zaten zarar gördüklerinden bahsetti) sorun değil ve kalmaları gerekiyor.
Elgin bunların kaldırılması için başvuruda bulunduğunda, konuyla çok daha ilgili ve duyarlı olacak Yunan hükümetinden değil, padişahtan onay istediğini belirtelim. Yunanlılardan herhangi bir onay veya tartışma olmadan, tarihlerinin bir sembolü olarak çıkarıldılar.
İngilizlerin Big Ben'e bakmakta gerçekten berbat bir iş çıkardığını veya Fransızların Eyfel Kulesi'ni doğru kullanmadığını düşündüğüm örneği alalım, bu yüzden gecenin karanlığında içeri giriyorum, tam altında burunlarını ve anıtları çalmak. Big Ben'in veya Kule'nin çevresine 'Benim Mülküm' diyerek büyük bir çit çektim, bir sürü gardiyan ve turistleri getirdim. İyi bakılıyorlar ve herkes beni onlar için tanıyor.
Ama sabah İngiltere veya Fransa'dan bir telefon alıyorum ve çok üzülüyorlar. Anıtımızı aldınız! Ne halt?! Onları geri ver!”
“Hayır. Niye ya? Onları aldım çünkü onlara doğru düzgün bakmadın, bana çok yakışıyorlar ve üzerlerinde benim ismim var ve bu yeni turistlerle ekonomim harika.'
“Ne! 200 yılı aşkın süredir mirasımızın bir parçası onlar
“Oh, ve bu üstün güçten bir arama iznim var. Güzel sohbet, UNESCO ile çözmeyi deneyebilirsiniz ama muhtemelen hiçbir yere varamazsınız. Bu arada, onları oluşturduğun için teşekkürler.”
Açıkçası bu biraz teorik ama Lord Elgin ve British Museum'un eski güzel bulucu koruyucularından gözlemlediğim şey bu. Lord Elgin, bakımları için endişeleri üzerine onları kaldırdı Atina, onları doğru bağlamlarında saklamak için uygun bir yer buldu, böylece bu sorun çözüldü.
Mermerler ayrıca, mimarinin muhteşem bir örneği oldukları için Parthenon ve Akropolis'i doğru bir şekilde restore etmeye çalışmak için önemli bir referans olacaktır ve ayrıca nasıl inşa edildiğine dair daha fazla tarihi ve arkeolojik kanıt sağlayacaktır. mermer kaynakları vb.
British Museum, bazı argümanlarını, Mermerlerin çok uzun süredir Müzede olduğu, aslında onların Britanya kültürünün bir parçası olduğu temelinde inşa etti. İlk olarak, İngilizlerin Yunan halkıyla olan duygusal ve vatansever bağları tartıldığında, Yunanlıların, ülkeleriyle büyük gurur duydukları ve 2002'de yapılan bir kutupta kazandığı açıktır (yaklaşan Olimpiyatlara yanıt olarak, I& #8217m emin), İngiliz nüfusunun %40'ı geri gönderilmeleri konusunda hemfikirdi, %18'i ise katılmadı. Neredeyse tüm Yunanlıların onları geri isteyeceğinden eminim. Bu nedenle, Yunanlılar, İngilizlerden çok daha fazla miraslarının bir parçası oluyorlar ve aslında Parthenon'un kendisi Yunanistan'ı kutlamak için inşa edildi.
Ve ayrıca, tüm Mermerler bulunmadığı için koleksiyonun asla tamamlanmayacağı iddiası üzerine, bu yüzden onları Britanya'da bırakın. Pekala, sakatlanmış çocuğunuzu savaş alanında bırakacağız çünkü onların kollarına ya da ayaklarına asla sahip olamayacaksınız. (Ne mantık!) Herkesin hiçbir şeye sahip olmayı tercih edeceğini söylememe izin verin ve 2000 yılında Yunanistan Kültür Bakanı'nın yaptığı bir çağrıda, Müzenin Yunan koleksiyonundan başka bir şey değil, sadece Mermerleri istediklerini belirttiler.
Harika yorumlar –, ne yazık ki kaç kişi hikayeyi sadece çitin kendi tarafından görmek istiyor ve geri çekilmiyor ve mağdur olan tarafın durumunda olsaydı nasıl hissedeceklerini düşünmüyordu.
Yunan kültürünün tarihini devam ettirmek için iade edilmeleri gerektiğine inanıyorum.
Mermerlerin Yunanistan'a ait olduğunu söylemek için pek çok neden var, Yunanlılar dünyaya birçok kişiye hepimizin unuttuğunu ya da bugünün yaşam biçiminin bile eski zamanları ve insanları kopyaladığını söylemek için yeterince şey verdi. bilenler bunun neye yol açtığını anlıyor. Onları geri verin çünkü Helen kültürünün batı dünyası için yaptıklarıyla hepimiz çok iyi olmalıyız.
hadi ama şimdi onları geri vermeli ve bitirmeliler
Akropolis Müzesi onlara güvenli ve uygun bir yuva sağlayabildiği için Parthenon Mermerlerinin iadesini destekleme eğilimindeyim. Ancak bunlar, uluslararası düzeyde tüm müze koleksiyonları için sonuçları olan çok karmaşık sorunlardır. Yalnızca Atina'da, Benaki ve Ulusal Arkeoloji Müzesi de dahil olmak üzere –, eski Yunan İmparatorluğu'nun her köşesinden yağmalanan eserlerin sergilendiği galeriler var. Bu, şu anda Türkiye, Makedonya, Arnavutluk, Ukrayna, Mısır, Libya, İtalya, İspanya, Suriye ve benzeri yerlerden gelen paha biçilmez antikaları, hatta Afganistan ve İran kadar uzaklardan gelenleri içeriyor. Kendi ülkelerine iade edilmeliler mi? Değilse, neden olmasın?
Onu saklamalıyız çünkü müzede çok daha güvenli
Hazinelerin ulusal "sahipliği" (ve fikirlerin #8211fikirlerin eserler kadar kültürün bir parçası olmadığı?) kavramını meşrulaştıran bir dönüşün potansiyel zararının #8221 yapılması gereken doğru şey olduğunu düşünüyorum. California, Meksika'ya iade edilmelidir. tarihi yeniden yazmaya başladığımızda olasılıklar sonsuzdur. Kültüre karşı kabilecilikten ziyade daha evrenselci bir tutum tercih edilebilir (kabileciliğin bugünün dünyasında bizi nereye götürdüğünü görüyoruz). Tüm dünya, özellikle Batı dünyası, antik Yunan kültürünün katkılarını onurlandırıyor ve hatta tersine çeviriyor ve onun korunmasına yardımcı oldu. Aristoteles'in yazıları, Araplar olmasaydı, Aeschylus, Sophocles, Euripides'in büyük oyunlarının çoğu, eğer yabancılar müdahale etmemiş olsaydı, kaybolabilirdi. Daha birçok örnek var. Ya Kilise Roma Panteonunu korumasaydı? Veya eskilerin bazı fikirlerini kendi fikirlerine dahil ederek. (Bu son noktayı çok hararetli bir şekilde tartışmaya hazır değilim). Bronzdan yapılmış Yunan heykellerinin çoğu olmasa da çoğu eritildi ve önceki Roma kopyaları olmasaydı kaybolacaktı. Romalılar, Helen kültürünün başarılarına saygı duymuş ve hayranlık duymuş ve onların korunmasına yardımcı olmuştur. Bu olmadığında Irak'ta neler olduğunu görüyoruz. Dışarıdan bir müdahale olmasaydı, muhtemelen binlerce kilometrekarelik yağmur ormanı yok olacaktı. Mülkiyet üzerinde yasal ve kabilesel bir savaş vermek yerine, dünyada değerli olanı kurtarmak için yapılan çağdaş ve geçmiş müdahaleleri kutlamalıyız.
Müttefik'e, modern Yunanlıların Mermerlere iyi bakabileceklerinin oldukça açık olduğunu ve onları Parthenon'un tabanında bulundurmanın muhteşem bir gösteri olacağını söyleyebilirim! Ancak Big Ben veya Eyfel Kulesi'nin sahipleri tarafından bakıma muhtaç hale gelmesine izin verilmesi örneğinin biraz düzeltilmesi gerekiyor: Dışarıdan gelen işgalcilerin Londra ve Paris'i ele geçirdiğini ve özellikle korumayla ilgilenmediklerini varsaymak daha doğru olur ( ya da belki kulelerin dinlerine karşı kibirli bir hakaret olduğunu düşündü ve onları yok etmek istedi). Bu varsayımda bir birey veya devletin bu hazineleri kurtarma şansı olsaydı, yardım etme şansından vazgeçip yeni “sahiplerinin” yapacaklarını yapmasını mı tercih etmelilerdi? Daha büyük sorunun mülkiyet değil, koruma olduğunu hissediyorum. Pek çok koruma, yerel yetkililerin daha fazlasını yapabilmesi için mali yardım şeklini almıştır ve bu, her zaman mümkün olmasa da, gidilecek en iyi yol olabilir. Parthenon ve Mermerlerinin büyük bir koruma başarı öyküsü olduğunu düşünüyorum. Fiziksel olarak nerede bulunursa bulunsun, sanat ve mimari dünya tarafından paylaşılıyor.
Geçmişte yaşadığım kötü tecrübeler bu uyarıyı yapmama izin verdiği için British Museum, hükümet veya British Archaeological Society ile hiçbir şekilde ilgili değilim. Aslında ben olsaydım, üyelerin Elgin mermeri tartışması hakkında yorum yapmasına izin verilmediği için üyeliğimi bir sonraki gönderi yüzünden kaybedebilirdim.
Mermerlerin British Museum'da kalması gerektiğini düşünüyorum. İlk bakışta iyi bir yasal sebep var gibi görünüyor. Partenon'dan mermerlerin çıkarılması sırasında, hem o hem de Yunanistan'ın tamamı aslında Osmanlı İmparatorluğu'nun bir parçasıydı. Bu nedenle, uluslararası hukuka göre, Babıali'nin Elgin'e verdiği belgeler gerçekse ve ona heykelleri kaldırma hakkı vermişse, Elgin'in yasal unvanı vardır ve British Museum'u vermesi yasaldır ve müzenin artık yasal adı vardır. Bu nedenle, yukarıdakilerin tümü doğruysa, Yunanistan'ın mermerler üzerinde yasal bir iddiası yoktur.
İkincisi, hem Akropolis Müzesi'ni hem de British Museum'u ziyaret etme lüksüne sahip oldum, İngilizlerin mermerleri çok daha iyi bir şekilde koruduğu açık değil. Onları sadece Yunan bağımsızlık savaşından değil, aynı zamanda 200 yılı aşkın hava kirliliğinden de koruyor. Yunanistan'ın elindeki tüm akropolis mermerleri, kirlilik tarafından yok edilen heykellerin tüm yüzlerini Elgin mermerleri kadar değil (görsel kanıt için Wikipedia sayfasına bakın caryatid'e bakın ve British Museum'daki Caryatid'in Sundurması ile karşılaştırın) Yunanistan'da Erectheion'daki Karyatidler). Antik Yunan-Roma tarihini seven biri olarak, söz konusu nesneleri en iyi şekilde koruyabilenler, bana nesnenin uygun koruyucusu gibi görünüyor.
Ayrıca Atina'daki yepyeni Akropolis Müzesi, mermerleri koruma konusunda aynı yeteneğe sahip değil. Atina'daki o müzeyi gezerken, ziyaretçilerin Akropolis'ten bir Karyatid heykeline dokunması ve dolayısıyla ona zarar vermesi mümkün oldu. Buna izin verilmeyebilir ama en azından benim deneyimime göre müze çalışanları böyle bir olayın olmasını engelleyemez ya da engelleyemez. British Museum'da öyle değil. Bu nedenle, önceki paragrafta belirtildiği gibi, İngilizlerin heykelleri koruma ve koruma konusunda daha iyi yetenekleri olduğu sürece, heykellerin olduğu gibi kalması gerektiğine inanıyorum.
Mermerler Yunan olduğu ve dolayısıyla Yunanistan'a ait olduğu için koruma nedeninin bazılarında fazla ağırlık taşımadığını biliyorum. Bu iddiaya meydan okurdum. Heykelleri yapan Yunanlılar artık yok. Aslında biyolojik araştırmalar, Türkler ile günümüz Yunanlıları arasında Perikles'in benzerlerinden daha yakın bir genetik ilişki olduğunu gösteriyor. Bu nedenle, nesnelerin korunması gereken ortak bir insanlık tarihine ait olduğunu ve bu durumda nesneleri insanlık için en iyi şekilde koruyabilecek kişilere ait olması gerektiğini kuvvetle hissediyorum.
Bu arada, Antik Yunanistan'a odaklanan ve o sırada Atina'da yaşayan bir Arkeolog olarak eski bir profesörümün bana aşağıdaki haberden bahsetmesinden sonra, Yunan davasına da pek sempati duymuyorum. . Bu profesöre göre, yeni Akropolis Müzesi'nin tamamlandığı sırada, İngilizler mermerleri aşağıdaki şartlar altında Yunanlılara geri teklif ettiler. British Museum, mermeri sonsuza kadar Yunanlılara ödünç verecekti, yani asla iade edilmeleri gerekmeyecekti, Yunanlıların tek yapması gereken, parçanın British Museum'dan ödünç alındığını belirten küçük bir plaket koymaktı. Mermerler hala Londra'da bulunduğundan, Yunanlılar teklifi reddetti. Benim düşünceme göre, durum gibi görünen gururdan bu tür bir uzlaşmayı reddeden biri aptaldır ve onların kötü durumuna sempati duymayı hak etmez. Bunun biraz ikinci el kanıt olduğunu ve belki de yanlış olduğunu kabul edeceğim, ancak durumun böyle olduğuna inanmıyorum.
Atina'daki o müzeyi gezerken, ziyaretçilerin Akropolis'ten bir Karyatid heykeline dokunması ve dolayısıyla ona zarar vermesi mümkün oldu.
Elbette bu, Caryatid'e de dokunulabilen British Museum'da daha kötü, ancak personel tarafından doğrudan izlenmeyen bir galeride gizleniyor mu?
İngiltere, Elgin Mermerlerinin tamamı olmasa da kısmen geri dönmelidir. David Wright'ın daha önceki yorumlarına özellikle katılıyorum, özellikle “emperyalizm bitti”. İngiltere, uluslararası ilişkilerinde, özellikle de Avrupa Birliği'nin yoksul kuzenleri olan Yunanlılara karşı yatıştırıcı bir yaklaşım benimsemekten fayda sağlayabilir.
British Museum Act (1963) İngiliz Hukuku için geçerlidir, Yunanistan'ın toprak kanunları üzerinde yargı yetkisi yoktur. Paris Miliopulos'un Lord Elgin'i hırsız olarak niteleyen yorumlarını, konuyla ilgili ve yasal bir organa tartışılabilecek bir konu olarak görüyorum.
Britanya'nın konuları çok sayıda sanatsal parlaklık üretti, resim ortamında gösterilen yaratıcılık dünyanın en iyisidir. John William Waterhouse'un ‘The Lady of Shalotte’ adlı mükemmel tablosunun edinilmiş bir kopyasına sahibim. British Museum koleksiyonundaki herhangi bir boşluk, eğer bazı mermerler Yunanistan'a iade edilirse, İngiliz kültürünü kutlayan öğelerle doldurulabilir: kostüm, heykel, teknoloji ve edebi, drama ve film sahnelerinin yeniden canlandırılması.
Korsan Seksisakal dedi ki,
Yar'8230 Korsan Seksisakal olacağım. Yedi Berber Dükkanını yağmaladım, bana ait olmayan pek çok şeyi aldım. Dungeon Busters ile takıldıktan sonra Havin beni değiştirdi ve berber dükkânlarına ganimet iade ettim ve elimden geleni yaptım.
Politikadan pek anlamam, Trump'ın saçının tüylerimi diken diken ettiğini kabul ediyorum. Ama İngilizlerin o sırada yaptıklarının mantıklı olduğunu düşünüyorum. Para ya da şan için değillerdi, ki ben de bunu yapardım, bu doğru. Sadece Yunan Hazinelerini korumaya çalıştılar. Ama o yaş savaşı sona erdi ve artık korunmaya ihtiyaçları yok. Bu nedenle, İngiltere bu misketleri geldikleri yere hiçbir telaş ve pazarlık olmadan geri getirebilseydi, Yunanlıların onlara bir teşekkür borçlu olabileceğini düşünüyorum. İngilizler de hoş geldiniz diyebilir. Herkesin kıçına neden bir mizzen direği taktığını tam olarak anlamıyorum. Bu durum gerçekten çok basit, benim gibi yıkanmış bir korsan için bile.
Büyük Britanya'nın IŞİD saldırısına uğraması ve Britanya'nın mermerlere zımpara kağıdı ve asitlerle de keski kullanarak zarar vermesinin bir başka nedeni olduğu için iade edilmeleri gerektiğini düşünüyorum.
İngilizlerin Elgin mermerlerine verdiği hasar onarılamaz.
Bazı durumlarda, “aşırı ovalama ve cilalama”, heykellerin tarihi yüzeylerini tahrip etmekle kalmamış, aynı zamanda onları şok edici derecede “deforme etmiştir”.
Duygulara hitap eden ve karşı çıkan argümanların çoğu rasyonel olmaktan ziyade öfke yaratır. En zayıf olanı, Britanya'nın İmparatorluk geçmişini düzeltmek için mermerlerin iade edilmesi gerektiğidir. Hemen hemen her ülke bir noktada diğerini sömürgeleştirmiştir. Atina ilk etapta Parthenon'u inşa etmek için zenginliği nasıl yarattı? Savaş, yağma ve sömürü işte böyle! Çok daha iyi bir argüman, mermerleri ortak kültürel mirasın tanınmasında bir iyi niyet ve dayanışma jesti olarak iade etmektir. Bunun özel bir durum olduğu açıklığa kavuşturulabilir, bu nedenle diğer eserler için geçerli değildir.
İçindekiler
Sanat yağmacılığının uzun bir tarihi vardır, silahlı çatışmaların kazanan tarafı genellikle kaybedeni yağma eder ve sosyal düzenin yokluğunda yerel nüfus da sıklıkla katılır. Firavunların neredeyse tüm mezarlarının içeriği zaten mezar soyguncuları tarafından tamamen yağmalanmıştır. MÖ 332'de Büyük İskender'in Mısır'ı işgalinden önce. Toplamda yedi Roma görevden alındı. Eski Ahit'te, Tarihler Kitabı'nda yağma ve sanat ve hazinelerin yağmalanmasıyla ilgili çeşitli referanslar bulunur: "Mısır Kralı Shishak Kudüs'e saldırdı ve Rab'bin tapınağının ve kraliyet sarayının hazinelerini aldı, her şeyi aldı, Süleyman'ın yaptığı altın kalkanlar da dahil",[4] ve Yeremya Kitabı 15:11'de Rab şöyle diyor: "Kudüs, kesinlikle seni kendi iyiliğin için göndereceğim. Sıkıntı ve sıkıntı vakti. Mallarını ve hazinelerini ganimet olarak vereceğim. Ülkende işlediğin günahlar için onu karşılıksız vereceğim." [5] Diğer ünlü örnekler arasında MÖ 146'da Roma'nın Korint Yağmalaması, Dördüncü Haçlı Seferi'nin Konstantinopolis Yağmalaması, 1258'de Bağdat Yağmalaması, Hernán Cortés ve Aztek altınının yağmalanması sayılabilir. Bunların sadece bazılarında, sanat eserlerinin (örneğin malzemelerinin değerinden ziyade) kendileri için kaldırılması birincil motivasyondu.
Anıtsal heykel için bir sanat pazarının yükselişinden bu yana, tüm dünyada terk edilmiş anıtlar, özellikle İran, Mezoamerikan kültürünün eski bölgeleri ve Kamboçya'da risk altında. [6]
Avrupa'nın Napolyon tarafından yağmalanmasından sonra, diğerleri kurumsallaşmış sistematik yağma ve yağma modelini kopyaladılar. Amerikan İç Savaşı sırasında, muhalif partilerin ve ulusların yağmalanmasını ve yağmalanmasını meşrulaştıran ve yasallaştıran yasal çerçeveler ve yönergeler ortaya çıktı.Bir Birleşik Devletler Ordusu subayı, bilgin ve avukat olan Henry Wager Halleck şunları savundu: askeri harekatın tesadüfi veya zorunlu sonucu.) Ancak, düşman devlete ait olan ve taşınabilir nitelikte olan bu tür deha ve zevk eserlerini ele geçirip kendi kullanımına uygun hale getiremez mi?”. [7]
Temmuz 1862'de, Halleck ile gerilla savaşı için yönergeler üzerinde çalışmış olan Columbia Koleji'nde profesör olan Francis Lieber'den, şimdi Birlik ordularının başkomutanı olan Halleck, silahlı kuvvetler için bir davranış kuralları geliştirmesini istedi. kuvvetler. Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Abraham Lincoln tarafından imzalanan ve 24 Nisan 1863'te 100 No'lu Genel Emirler olarak yayınlanan davranış kuralları, daha sonra Lieber Yasası [8] olarak tanındı ve Birleşik Devletler Ordularını yağmalamak ve yağmalamak için özel olarak yetkilendirdi. düşman - Hitler'in ordularının bir yüzyıl sonra kopyaladığı bir zihniyet. Lieber Yasası 36. maddede şöyle diyor: "Düşman bir ulusa veya hükümete ait bu tür sanat eserleri, kütüphaneler, koleksiyonlar veya araçlar zarar görmeden kaldırılabilirse, fetheden devletin veya ulusun hükümdarı bunların ele geçirilmesini emredebilir ve söz konusu ulusun yararına kaldırıldı. Nihai mülkiyet, müteakip barış antlaşması ile karara bağlanacaktır." [9] [10] Rus ve Amerikan kuvvetleri, Nazilerin yenilgisinden sonra Almanya'yı yağmalarken benzer çerçevelere güvendiler. [11]
Lieber Yasası ayrıca yağmanın koşullarını ve özel yağma ile ganimet ile kurumsallaşmış yağma arasındaki ilişkiyi tanımladı "Modern savaş yasasına göre tüm ganimetler ve ganimetler öncelikle esir edenin hükümetine aittir." (Madde 45), "Ne subayların ne de askerlerin, düşman ülkedeki konumlarını veya güçlerini kişisel çıkarları için, hatta aksi takdirde meşru olan ticari işlemler için bile kullanmalarına izin verilmez." (Madde 46) ve ". Mahkûmların üzerlerinde veya ellerinde bulunan büyük meblağlar bulunursa, onlardan alınır ve fazlalık, kendi destekleri sağlandıktan sonra, mahpusların kullanımına tahsis edilir. ordu, hükümet tarafından aksi emredilmedikçe, komutanın yönetimi altında." (Madde 72) [8]
İkinci Dünya Savaşı sırasında büyük sanat yağmalamaları meydana geldi, bkz. İkinci Dünya Savaşı sırasında sanat hırsızlığı.
Afganistan'ın Yağmalanması
Afganistan'dan birçok sanat eseri ve eser, birkaç savaş sırasında yağmalandı, çok sayıda sanat eseri İngiltere'ye kaçırıldı ve zengin koleksiyonerlere satıldı. "Ayrıca bir zamanlar Kabil Müzesi'nde bulunan koleksiyonun büyük kısmının şimdi kaçakçıların veya koleksiyoncuların elinde olduğuna dair korkular da var. En ünlü sergiler, Fransızlar tarafından kazılan yaklaşık 2.000 yıllık bir dizi zarif Hint paneli olan Begram fildişiydi. Otuzlu yıllarda arkeologlar (1930'lar)". [12] Kasım 2004'te, 22.513 parça numaralı eksik koleksiyonun çoğu, güvenli bir şekilde gizlenmiş olarak bulundu. Sovyet işgalinin sonunda, Baktriya altını ve Bagram Fildişi dahil olmak üzere 200'den fazla sandık, depolanmak üzere şehir merkezine taşınmıştı. [13] Bactrian Gold parçaları ve Bagram Fildişilerinin birçoğu da dahil olmak üzere bu hazinelerin yaklaşık 228'i 25 Mayıs - 7 Eylül 2008 tarihleri arasında Washington DC'deki Ulusal Sanat Galerisi'nde sergilendi. [14]
Kıbrıs'ın Yağmalanması
1974'te Kıbrıs'ın Türkiye tarafından işgal edilmesi ve adanın kuzeyinin işgal edilmesinin ardından, Kıbrıs Ortodoks Kilisesi'ne ait kiliseler, “Dünya Savaşı'ndan bu yana sanatın yağmalanmasının en sistemli örneklerinden biri” olarak nitelendirilen olayda yağmalandı. II”. [15] [16] Birkaç yüksek profilli vaka uluslararası sahnede manşetlerde yer aldı. En dikkate değer olanı, orijinal kiliseden çıkarılan, ABD'ye kaçırılan ve bir müzeye 20.000.000 ABD Doları karşılığında satışa sunulan MS 6. yüzyıl freskleri olan Kanakaria mozaikleri vakasıydı. [17] Bunlar daha sonra Indianapolis'teki bir davanın ardından Ortodoks Kilisesi tarafından kurtarıldı. [18]
Adanın kuzey kısmı, kilise ve sanat yağmalarının yoğunlaştığı yerdir. [19] Söylentilere göre Kıbrıslı Türk liderlerin, Kıbrıs Rum hükümetinin kendilerine çok uzun süre baskı uyguladığını düşündükleri için kuzeydeki tarihi eser ve anıtları koruma zorunluluğu hissetmediler. [16]
Arkeolojik alanlar, müzeler, kiliseler, manastırlar, kaleler, kütüphaneler ve özel sanat koleksiyonları, Kıbrıs'ın kuzey bölgesinin yağmalanmasından etkilenmiş, ikonlar, freskler, arkeolojik eserler ve kültürel miras, adanın çevresindeki alanlardan soyulmuş ve kültürel mirasa sahip olmuştur. dünyanın her yerindeki yerlere götürüldü ya da basitçe yok edildi. [20] Bazıları bunun ülkenin kuzey bölgesini 'Türkleştirmek' ve Kıbrıslı atalarının özelliklerini silmek için yapıldığına inanırken, Aydın Dikmen gibi insanlar kültürel miras eserlerini uluslararası pazarlarda satarak para kazanmaya çalışıyorlar. pazarlar. [21] [20] [22] İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana sanatın yağmalanmasının en sistematik örneklerinden biriydi. [23]
Hristiyan olmayan önemli yerler
Hristiyan olmayan birçok yerleşim yeri, kuzey Kıbrıs'ın yağmalanması ve yıkımından etkilendi. İşgal sırasında arkeolojik alanlardaki çalışmalar durduruldu. Kıbrıs Rum güney bölgesindeki projelere kısa bir gecikmenin ardından yeniden başlanırken, Türk kuzeyindeki projelere bir daha başlanmadı. Kuzeydeki arkeolojik projelerle ilgili evlerin ve atölyelerin çoğu yağmalandı, bu yüzden yapılan çalışmalar araştırmacıların eline geçti. [24] Kıbrıs adasındaki birçok bölge bombalama ve makineli tüfek ateşi nedeniyle hasar gördü ve bu sorunlar nedeniyle Baf'taki Dionysos Evi'nin döşeme mozaikleri büyük hasar gördü. Savaş sadece Bizans ve Hıristiyan kültürel mirasını yok etmekle kalmıyor, aynı zamanda çok daha uzun süredir var olan kültürü bile yok ediyordu. Adada kalan kültürel mirasın korunmasına yardımcı olmak için UNESCO, ICOM ve ICOMOS'a başvurular yapıldı ve 1976'ya kadar UNESCO'nun bir temsilcisi yardım için atandı.[24]
Yağmalanan dini siteler ve simgeler Düzenle
İşgalden önce Kıbrıs adasında yaşayanların çoğunluğu Kıbrıslı Rumlardı ve bu vatandaşlar için Rum Ortodoks Kilisesi kimlik ve inançlarının merkezindeydi ve bugün de olmaya devam ediyor. [15] Kuzeyde, kiliseler ve manastırlar yıkıldığı, dönüştürüldüğü veya yıkıldığı için Hıristiyanlığın ölmekte olduğuna dair bir korku var. Kuzey Türk sakinleri bazı eski dini mekanları cami, kışla, ahır, gece kulüpleri ve otellere dönüştürmüşler ve 520 kilise ve manastırdan şu anda sadece 3 kilise ve 1 manastırın onurlu bir durumda olduğu belgelenmiştir. Türk işgalinden önce ülkenin kuzey bölgesinde. [25] [26] En az 55 kilise camiye, 50 kilise ve manastır da Kıbrıslı Türklere hizmet etmek üzere başka yapılara dönüştürülmüştür. [21] Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nden bir sözcü, binaların yıkılması nedeniyle binaların dönüşümlerinin gerçekleştiğini belirterek, diğer dinlere atfedilen binaların camiye dönüştürülmesinin bir Osmanlı geleneği olduğunu belirtti. Kudüs, İsrail'deki Kubbet-üs Sahra gibi diğer İslami sitelerle bağlantılı. [26]
Lefkoşa Bizans Müzesi müdürü Yannis Eliades, Türk ordusunun 1974'te adayı ilk kez işgal etmesinden bu yana 25.000 ikonun ortadan kaybolduğunu tahmin ederken, diğerleri 15.000 ila 20.000 ikonun yanı sıra düzinelerce fresk ve mozaiklerin kayıp olduğunu tahmin ediyor. 6. ve 15. yüzyıllar arasında binlerce kadeh, ahşap oyma, haç ve İncil. [22] [26] Bununla birlikte, Kıbrıs Kilisesi'nin ikonaları veya mozaikleri geri alabildiği bazı durumlar olmuştur ve bu onların kültürel mirasının reformu için ileriye doğru atılmış büyük bir adımdır. [15]
Dini mekanların dönüştürülmesi, kuzey bölgede hâlâ yaşayan birkaç yüz Kıbrıslı Rum'un da dava açmasına neden oldu. Rum Ortodoks Kilisesi, Hristiyanların daha önce dini olan, ancak şu anda dönüştürülmüş binalarda ibadet etmelerini engelledikleri için Türkiye'yi Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne götürdü. Binalar yıkılmış veya dönüştürülmüş olsa da, Kıbrıslı Rumlar yıkıma bakılmaksızın inançlarının devamlılığını sağlamak için bu mekanlarda ibadet edebilmek istiyor. [25]
Aydın Dikmen kilit zanlı olarak kabul edildi
Aydın Dikmen, Kıbrıs adasından yağmalanan malları yağmalamak ve satmakla ilgili olarak tutuklanan 60 yaşında bir erkektir. 1982'den beri yağmalanmış sanat eserlerinin satışına karıştığından şüpheleniliyordu, ancak düşük bir profil tuttu ve bir süre radardan düştü. [22] Peg Goldberg'in mozaikleri Dikmen'den satın aldığını bildiği için Kıbrıs Kilisesi tarafından 1989'da dava açılmasıyla ilişkisi daha da pekiştirildi. Kıbrıs'ın kuzey kesiminde arkeolog olarak çalışıyordu. [22] [27] Dikmen'in Amerika Birleşik Devletleri'ndeki sanat koleksiyoncularıyla çalıştığı, Houston, Teksas'taki Menil Koleksiyonu'ndan Dominique de Menil'in, Dikmen Kilisesi adına Dikmen'den 13. yüzyıldan kalma iki fresk satın aldığı başka bir işleme ait belgelere sahibiz. Kıbrıs 1983 yılında. [22]
Bu önceki iki dava, Dikmen'in varlığının daha birçok işleme karıştığının ileri sürüldüğü ancak bu suçlamaların henüz kanıtlanmadığı iki dava. Ancak 1997'de Dikmen'in eski meslektaşları, yetkililerin Dikmen'i tutuklamasına ve birçok dairesine baskın yapmasına yardım etti. Dikmen'in bazılarını sahte isimlerle kiraladığı ve depo olarak kullandığı bu dairelerde yetkililer, Kıbrıs'tan çok sayıda ikona, fresk, eski İncil, antik çanak çömlek, heykel ve madeni para buldu. Dikmen'in başka bir konutunu öğrendikten sonra yetkililer, ikonlar, freskler, mozaikler ve eserlerle dolu 30 ila 40 kasa daha buldu. [22] Yine konutlardan birinde, yetkililer, dini figürlerin yüzlerini sağlam tutmak için mozaiklerin nasıl kesileceğine dair bilgiler içeren çizimler buldular ve bu, parçayı orijinal mekandan almaya devam ederken, bu, mozaiğin ne kadar sistematik ve planlı olduğunu gösteriyor. Kıbrıs'ın kuzeyindeki kilise ve manastırların yağmalanması Dikmen ve yandaşlarının işiydi. [16] [22] Örgüt ve ilgili yoğun planlama, Kıbrıs'ın kuzeyindeki Türk makamlarından gelebilecek olası yardım konusunu gündeme getiriyor, hükümetin ve ordunun yağmalamayı bildiği ve bu konuda hiçbir şey yapmamayı seçtiğine dair söylentiler var. . Bu rahatsız edici fikir, Yunanistan, Türkiye ve Kıbrıs arasındaki bağları sürekli olarak germektedir. [16]
Dikmen'in 1998'de tutuklanmasından bu yana Antiphonitis freskleri ve Kanakarian mozaikleri Kıbrıs'a iade edildi ve yakın zamanda Houston'daki Menil Koleksiyonu'nda bulunan 13. yüzyıl freskleri de adaya iade edilecek. [22] [28] Kıbrıs'ın yağmalanan sanat eseri arayışı devam ediyor ve Dikmen'in uluslararası yağmalanmış sanatın diğer işlemlerindeki varlığına dair giderek daha fazla kanıt var gibi görünüyor. Birçok [ kim? ] Dikmen'in sadece daha bilgili ve zengin patronlar adına çalışan bir orta adam olduğunu düşünüyor, ancak gizem hala çözülmedi. [22]
Geri dönüş vakaları Düzenle
Menil Koleksiyonu ve 13. yüzyıl freskleri Düzenle
Kıbrıs Kilisesi için bir geri dönüş vakası, Houston, Teksas merkezli Menil Koleksiyonu ile ilişkilidir. [29] Bu özel koleksiyon, Yunanistan, Balkanlar ve Rusya gibi bölgelerde ortaya çıkan ve 6. yüzyıldan 18. yüzyıla kadar çeşitli zamanlara yayılan en önemli ikon koleksiyonlarından biridir. [30] Menil Koleksiyonu'nun kurucusu Dominique de Menil, 1983'te satılık üç 13. yüzyıl Bizans freskini buldu ve o zamana kadar 38 farklı parçaya ayrılmışlardı. [28] [31] [32] De Menil, freskleri 2012 yılına kadar özel olarak inşa edilmiş bir şapelde sergilemek üzere anlaşma yaptığı Kıbrıs Kilisesi adına satın aldı, ancak koleksiyon freskleri daha uzun süre tutmayı teklif etti, ancak Kıbrıs Başpiskoposu bunun yerine bir ikonografın Houston şapelinin kubbesi ve apsisindeki freskleri yeniden yaratmasını ve 13. yüzyıl ikonlarının korunması karşılığında Houston şapeline 19. ve 20. yüzyıl ikonlarını vermesini kabul etti. [29]
Kıbrıs'ın kuzeyindeki Lysi köyündeki Saint Euphemianos Kilisesi'ndeki orijinal Kıbrıs şapeli, merkezi kubbeli ve sivri beşik tonozlu küçük bir kireçtaşı yapıydı. [33] Freskler de Menil koleksiyonuna geçici olarak verildiğinde, freskleri barındırmak ve onları güvende tutmak için bir şapel inşa ettiler. Bu özel olarak inşa edilmiş şapel, Lysi'deki orijinal şapelden geleneksel Bizans mimarisi ve mekansal düzenlemeyi inceleyen De Menil'in kocası François de Menil tarafından tasarlandı. [34] Şapelin iç kısmında, genişlik ve sonsuzluk hissi yaratmak için aydınlatılan siyah duvarlar vardır ve siyah duvarlar, izleyicinin dikkatini fresklere odaklamaya ve izleyici için ilahi bir deneyim yaratmaya yardımcı olur. [34]
Simgeler önemlidir, çünkü daha büyük öneme sahip görüntüleri tasvir ederler ve ibadeti öğretmek ve ilham vermek için kullanılırlar. [35] [28] [31] [34] Bu özel Kıbrıs freskleri üç farklı dini imgeyle tanımlanmıştır: Meleklerden oluşan bir friz ile çevrili Pantokrator İsa, Meryem Ana ve Vaftizci Yahya'nın katıldığı Tahtın Hazırlanması, ve Meryem Ana, Başmelekler Mikail ve Cebrail tarafından kuşatılmıştır. [29] Koleksiyon, 15 yıl boyunca uzun süredir sergilenen freskleri Houston'daki yerinde görmek için 4 Mart 2012'nin son gün olacağını duyurdu. [28] [31] [36] Bu koleksiyondaki freskler, Batı Yarımküre'de görülebilen en büyük sağlam Bizans freskleridir. [30]
Boy George ve İsa'nın Altın İkonu Düzenle
Bulunan bir Kıbrıs eseri, George O'Dowd olarak da bilinen pop şarkıcısı Boy George'un evinde bulundu. [37] İsa'nın altın bir simgesi olan eser, şarkıcının oturma odasında kaydedilen O'Dowd'un bir TV röportajını izleyen bir patron tarafından parça tanınana kadar 26 yıldır şarkıcının şöminesinin üzerinde asılıydı. [37] [38] [39] [40] Simgenin, Kıbrıs'ın kuzey kesiminin Türk işgalinin kaotik döneminde, 1974 civarında çalındığı düşünülüyor ve simgenin bir zamanlar barındırıldığına dair belgeler var Neo Chorio-Kythrea'daki St. Charalambos Kilisesi'nde. [37] [38] [39] [40] O'Dowd, eseri 1985 yılında bir sanat tüccarından “iyi niyetle” satın aldığı için ikonun çalındığından habersizdi. [38] [39] [40] şarkıcı, parçanın orijinal yuvasına geri dönmesinden memnun çünkü herkesin onu hak ettiği yerde sergilemesini istiyor. Ancak, Brüksel, Belçika'da tutulmakta olan Kıbrıs'ın kuzeyindeki orijinal Kilise'ye geri dönmeyecek ve daha sonraki bir tarihte Kıbrıs Kilisesi'nin girebileceği uygun bir alana sahip olduğu zaman Kıbrıs'a dönecektir. saklanabilir. [37] [38] [39] [40] Bu dava, Kıbrıs Kilisesi'ne ve Kıbrıs'taki anavatanlarından gelen “çalınmış manevi hazineleri” ülkelerine iade etme çabalarına katkıda bulunmuştur. [37]
Peg Goldberg ve Kanakaria mozaikleri
Bu vaka çalışması, 1989 yılında Indianapolis, Indiana'da yerel bir sanat tüccarı olan Peg Goldberg ile Kıbrıs Kilisesi arasında Goldberg'in “mülkiyet” kazandığı ve ardından 6. yüzyıldan kalma Kıbrıs mozaiklerini satmaya çalıştığı sırada meydana gelen olayları özetlemektedir. Bu mozaikler, 8. ve 9. yüzyıllarda ayakta kaldıktan sonra Kuzey Kıbrıs'ta Lythrangomi köyündeki Kanakaria Meryem Ana Kilisesi'nden yağmalanmıştır. [21] [20] Bu mozaikler, Bizans dünyasında 8. ve 9. yüzyıl ikonoklazmından sağ kurtulmuş ve diğer mozaiklerden, hatta İtalya'nın Ravenna kentinde bulunan mozaiklerden ve Sina'daki St. Catherine manastırındaki mozaiklerden bile daha ince olarak kabul edilmiştir. . [20] Kanakaria mozaikleri, orijinal kiliseden yağmalandığında parçalara ayrıldı ve Peg Goldberg, Aydın Dikmen'den bu erken dönem mozaiklerinden dört parça satın alabildi. Bu mozaikler Kıbrıs'ın kültürel, sanatsal ve dini mirası için önemlidir, çünkü adadan kalan birkaç Bizans mozaiğinden bazılarıdır, çünkü bu mozaiklerin Kıbrıs'tan ne zaman ve nasıl alındığı bilinmiyor çünkü hala sağlam olduklarını gösteren belgeler var. 1976'da, Türk birliklerinin ilk işgalinden iki yıl sonra. [20] [27]
Bu mozaikler, Goldberg'in mozaik parçalarını satın almak için Getty Müzesi'ne yaklaşmasıyla Kıbrıs Kilisesi'nin görüş alanına girdi. Getty Müzesi onları kayıp Kanakaria mozaikleri olarak tanıdı ve Kıbrıs'a ABD'de olduklarını bildirdi. Kısa bir süre sonra, Kıbrıs Kilisesi mozaikleri geri almaya çalışmak için bölge mahkemesine dava açtı. [27] Indiana'daki federal mahkeme Kıbrıs Kilisesi lehine bir karar verdi ve mozaikler 1991'de Kıbrıs Lefkoşa'daki Bizans Müzesi'ne iade edildi. [22] Karar, Dikmen'in mozaikleri çaldığı ve çalınan mozaiklerin mülkiyetini devretme hakkı olmadığı için Goldberg'in parçalara sahip olamayacağını gösterdi. Goldberg, parçaların, terk edilmiş bir kilisede mozaikleri bulan bir "Türk antika satıcısı"ndan "iyi niyetle" satın alındığını, ancak yargıç, satıcının geçmişine ve işleyişine bakmamanın kabul edilemez olduğuna karar verdi. birlikte çalıştığı insanlara bakma sorumluluğu. [20] [27] Bu dava, mevcut tüm tarafları kurtarmaya ve iade etmeye yardım etmeye çağıran, Kültürel Varlıkların Yasadışı İthalat, İhracat ve Mülkiyet Transferinin Yasaklanması ve Önlenmesine Dair 1970 UNESCO Sözleşmesi'nin çok taraflı anlaşmasında yer almaktadır. Bu uluslararası kararname ile menşe ülkenin talep ettiği eşyalar, anavatanları Kıbrıs'a gönderilmesi gereken bu eserlerin öneminin gösterilmesine yardımcı oldu. [27] İnsanlar, Kanakaria davasıyla ilgili bu karardan memnun oldular, çünkü başkalarının dünyanın kültürel mirasının satılık olmadığını anlamasını ve umarız uluslararası pazarda yağmalanan sanat eserlerinin daha fazla satılmasını engellemek istiyorlar. [41]
Kanakaria davasında yer alan mozaik parçaları dört farklı dini imgeye sahiptir.İsa'yı genç bir çocuk olarak tasvir ederler, baş melek Mikail, Matthew ve James son ikisi 1. yüzyıldan havarilerin görüntüleridir. [22] [27] Mozaikler, 530 civarında orijinal olarak yerleştirildikleri kiliseden sonra isimlendirilmiştir. [41] Bu mozaikler, kiliseden çıkarılma sürecinde uğradıkları hasar nedeniyle yıkıma uğramıştır. ve Goldberg'in yaptırdığı restorasyon çalışmaları sırasında. Kıbrıs'taki siyasi durumda değişiklikler olsa bile bu mozaiklerin orijinal evlerine yeniden yerleştirilmesi pek olası değildir, çünkü büyük olasılıkla şu anda bulundukları durumda yeniden yerleştirme sürecini başaramayacaklardır. [22]
Almanya'nın Yağmalanması
Dünya Savaşı'ndan sonra Almanya, Müttefikler ve Sovyet güçleri tarafından yağmalandı, Müttefikler (özellikle Sovyetler Birliği) tarafından sistematik olarak yağmalanması ve yağmalanması, Almanya, Rusya ve Amerika Birleşik Devletleri arasında hala anlaşmazlıklara ve çatışmalara neden oluyor, çünkü birçok nesne daha önce hiç olmadığı gibi. Almanya'ya döndü.
Sovyetlerin Avrupa'nın sanat hazinelerini [42] yağmalaması kurumsallaşmış intikamı oluştururken, Amerikan ordusunun Avrupa'nın hazinelerinin çalınmasındaki rolü [43] çoğunlukla kişisel kazanç için yağmalayan bireyleri içeriyordu. [11]
Almanya'nın Sovyetler Birliği tarafından yağmalanması, resmi Kupa Tugayları ile sınırlı kalmayıp, kişisel nedenlerle yağmalayan birçok sıradan asker ve yetkiliyi içeriyordu. En az 2,5 milyon sanat eseri ve 10 milyon kitap ve el yazması, Sovyetler Birliği'nde ve daha sonra Rusya'da, bir zamanlar Alman özel koleksiyonlarında bulunan Gutenberg İncilleri ve İzlenimci resimler dahil ancak bunlarla sınırlı olmamak üzere kayboldu. Buna göre Zaman dergisinde Sovyetler, özel "Sovyetler Birliği'nin istediklerine dair ölüm listeleri" oluşturdu [44] ve Napolyon, Hitler, İngiliz ve Amerikan orduları tarafından verilen tarihi "örnekleri" takip etti. Diğer tahminler, 200.000 sanat eseri, üç kilometrelik arşiv malzemesi ve üç milyon kitaptan oluşan, 2. [45] [46]
Almanya'nın koleksiyonları, kültür uzmanlarına göre "Rusya ve Polonya'daki gizli depolarda tutulan" 180.000 sanat eserini kaybetti. [47] Çalınan sanat eserleri arasında Nicola Pisano'nun heykelleri, Donatello'nun kabartmaları, Gotik Madonnas, Botticelli ve Van Dyck'in tabloları ve taş ve ahşaptan yapılmış Barok eserler yer alıyor. 2007'de Almanya, kapsamı belgelemek, yeniden satışını önlemek ve savaş ganimetinin geri dönüşünü hızlandırmak için eksik sanat eserlerinin bir kataloğunu yayınladı. [48] Sadece Berlin Devlet Müzesi, II. Dünya Savaşı sırasında yaklaşık 400 sanat eserini kaybetti. Almanya'nın Saksonya-Anhalt eyaleti (Toprak) hâlâ başlıklı bir liste tutuyor. Beutekunst ABD veya Sovyetler Birliği tarafından el konulduğuna inanılan 1000'den fazla kayıp tablo ve kitaptan ("Yağmalanan Sanat").
Polonya ayrıca, Almanya'nın Doğu Almanya'daki (1945'ten beri Polonya'nın bir parçası olan "Kurtarılmış Topraklar" olarak adlandırılan) ve işgal altındaki Polonya'daki uzak yerlere tahliye ettiği bazı koleksiyonlara da sahiptir. Bunlar arasında, Berlin'den Polonya'da olarak anılan geniş bir koleksiyon var. Berlinka. Polonya'nın sahip olduğu bir diğer önemli koleksiyon, Hermann Göring'in 25 tarihi uçak koleksiyonudur (Deutsche Luftfahrt Sammlung) - ironik bir şekilde, Almanlar tarafından Polonya'yı işgalleri sırasında ele geçirilen iki Polonya uçağını içeriyor (Kraków Ordusuna ait bir PZL P-11c dahil). [49] Almanya, Polonya'da yağmalanan ve karşılığında hala elinde bulunan koleksiyonların bir kısmını iade etmedikçe, Polonya bu koleksiyonları Almanya'ya iade etmeyi reddediyor. [49]
Avrupa'nın her yerinden dosyaların bulunduğu kütüphaneler ve arşivler yağmalandı ve dosyaları Sovyet Trophy Tugayları tarafından Rusya'ya götürüldü. Rus Devlet Askeri Arşivi (Rossiiskii Gosudarstvenni Voennyi Arkhiv-RGVA) hala Yahudi örgütleriyle ilgili belgeler de dahil olmak üzere çok sayıda yabancı kökenli dosya içermektedir. [50]
Berlin'in Friedrichshain'deki Gemäldegalerie'si, aralarında Peter Paul Rubens'in yedi eseri, üç Caravaggios ve üç Van Dyck'in bulunduğu 441 büyük tabloyu kaybetti. Yağmalanan sanat eserleri hâlâ "Moskova ve St Petersburg'daki gizli depolarda" olabilir. [51] Emekli BBC dış muhabiri Charles Wheeler, o zamanlar BBC'nin Alman Servisi'nin Berlin muhabiri, 1952'de Doğu Alman bir çiftçiden bir miktar patates karşılığında düğün hediyesi olarak küçük bir tablo aldı. Avrupa'da Yağmalanmış Sanat Komisyonu'ndan bulduğu, Napoli valisinin kızı ve ilk Floransa Dükü Cosimo di Medici I'in karısı olan Toledo'lu Eleonora'nın (1522-1562) portresi Gemäldegalerie'den yağmalanmıştı. . Galeri kapanmadan önce Alessandro Allori'nin (1535-1607) fotoğrafını çekmiş ve 1939'da koleksiyonunu savaşın sonunda Sovyet birliklerinin girdiği güvenli depolama alanlarına yerleştirmişti. Wheeler süreci şurada ele aldı: Bu Benim Hikayem: Yağmalanmış Sanat BBC Radio 4 için, Yağmalanmış Sanat Komisyonu ile temasa geçilmesi, tablonun Almanya'daki gerçek sahibinin tespiti ve Berlin'de teslim edilmesi. 31 Mayıs 2006'da, Berlin devlet müzelerini temsil eden komisyon, Prusya Kültür Mirası Vakfı, tablonun iadesini duyurdu. [51] [52]
Eberswalde Altın Hazineleri ve Alman Merovenj Sanat Hazineleri Berlin'den Sovyet Rusya'ya götürüldü.
İngiliz birlikleri ve Deniz Savaşı Kupaları Komitesi, deniz sanatçısı Claus Bergen'in ("Jutland Savaşı Anısına Kuzey Denizi'nde Çelenk", "Komutan U-Boat", "Amiral Hipper's Battle" adlı birkaç resmi de dahil olmak üzere, Almanya'dan sanat eserlerini yağmaladı. Jutland'da Kruvazör" ve "İspanya Sahillerini Bombardıman Alman Cep Savaş Gemisi Amiral Von Scheer"), Carl Saltzmann ("Açık Denizlerde Alman Donanması Manevraları") ve Ehrhard ("Apia Samoa'daki Kasırgadan Önce" ve "Apia Samoa'daki Kasırgadan Önce" ve Apia"). [53] Birleşik Krallık Ulusal Arşivlerindeki 1965-66 Savunma Bakanlığı dosyasında belgelendiği gibi, fotoğraflar Flensburg-Mürwik'teki Deniz Harp Okulu'ndan yağmalandı. Kupalar İngiliz müzelerine gönderildi, beş tanesi Londra'daki Ulusal Denizcilik Müzesi'nde (NMM) kaldı [54] ve bir resim ("Apia'daki Kasırgadan Önce") 1959'da HMS Calliope'ye ödünç verildi, kayboldu ve resmi olarak silindi Ulusal Denizcilik Müzesi, Ocak 2007'de, yağma yönergelerine göre "NMM ve Ulusal Arşivlerdeki belgelerin tamamlanmadığını", resimlerin "yanlış çekilmiş" olarak kabul edilmesi gerektiğini itiraf etti. [53] [55]
25 Ağustos 1955'te Sovyet görevlileri, Doğu Almanya temsilcilerine Dresden Galerisi'nden 1240 tablo teslim etti. sistine madonna ve Uyuyan VenüsBerlin Savaşı'ndan sonra Sovyetler tarafından kurtarılmış ve restore edilmişti. [57] Puşkin Müzesi'nin uzun süredir devam eden ünlü müdürü Irina Antonova'ya göre, (Bergama Sunağı'nın friz kabartmaları ve Grünes Gewölbe hazineleri dahil) 1.500.000'den fazla kültürel değer parçası, Sovyetler Birliği'nin emriyle Alman müzelerine iade edildi. 1950'ler ve 1960'larda hükümet. Antonova 1999'da "Karşılığında hiçbir şey almadık" dedi. [58]
Sovyetlerin Almanya'yı yağmalamasının ve müteakip Rus girişimlerinin nedenleri, Irina Antonova'nın Almanlara verdiği bir röportajda ortaya çıkıyor. Kalıp Welt Gazetedeki röportaj, özellikle Rusya'nın yağmalama kavramına odaklanıyor ve tarihi Napolyon örneğini, Rusya'nın Almanya Yağmalaması'nı haklı çıkarmasına doğrudan bir referans olarak kullanıyor: "Louvre'daki tüm İtalyan sanatının dörtte üçü Paris'e Napolyon ile geldi. Bunu herkes biliyor ama eserler Louvre'da duruyor. Veronese'nin Vicenza manastırında asılı olduğu büyük resmin yerini biliyorum. Şimdi Louvre'da kalacağı yer. Londra'daki Elgin Mermerleri ile aynı. olduğu gibi." [59]
1998 konferansında, Eizenstat, Boris Yeltsin'in hükümeti "Naziler tarafından yağmalanan ve ardından Stalin'in askerleri tarafından Almanya'nın savaş zamanı saldırısı için 'tazminat' olarak yağmalanan sanatı tespit edip iade edeceğine" söz verdiğinde "etkilendi. neredeyse bunalmıştı". [60] Bu müzakerelerden endişe duyan Rusya Federasyonu Devlet Duması, "İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra SSCB'ye taşınan kültürel değerlerin" Rusya Federasyonu'nun ulusal mirası olarak ilan edildiği ve bunların her vesilesiyle bir yasa yayınladı (15 Nisan 1998). yabancılaşma Rus parlamentosu tarafından onaylanacaktı. [61] Yasanın önsözünde, Priam'ın Hazinesi gibi kalan değerli eşyalar, "Almanya'nın eşi görülmemiş doğasının" ve Alman işgalcilerin savaş sırasında Rus kültürel mirasına verdiği onarılamaz hasar için bir tazminat olarak sınıflandırılıyor. [62]
Devlet Duması tarafından 17 Nisan 2002'de kabul edilen yasanın ardından, Hermitage Müzesi, Marienkirche'nin yağmalanmış ortaçağ vitray pencerelerini Frankfurt an der Oder'e iade etti, ancak 117 ayrı parçadan altısı hala kayıp. Müzenin eski Akademik Sekreteri Andrei Vorobiev, 2005'te onların hâlâ Rusya'da (Puşkin Müzesi'nde) olduğu varsayımını doğruladı. [63] Hermitage'a göre, "Karşılık olarak, Alman şirketi Wintershall ödedi. İkinci Dünya Savaşı sırasında yıkılan bir kilisenin restorasyonu, Novgorod'un Volotovoe Kutbundaki Varsayım Kilisesi". [63] Buna ek olarak, Hermitage "pencereleri restore etmek ve sergilemek" için 400.000 ABD Doları tazminat talep etti ve aldı. [63]
18 parçadan oluşan gümüş bir koleksiyon, ölümünden sonra rehabilite edilmeden önce hem Naziler hem de Bolşevikler altında acı çeken Alman Anhalt Prensi'nden II. Dünya Savaşı'ndan sonra NKVD tarafından yağmalandı. Sözde "iyi niyet jesti", Rus savcısının rehabilite edilen prensin çocuklarının talebini başlangıçta reddetmesine rağmen, koleksiyon Kültür Bakanlığı tarafından Prens'in torunlarına iade edildi. [66]
Tartışmalı bir tarihçi ve Moskova askeri akademisinde profesör olan Rus subay ve tercüman Lev Bezymenski [67] 26 Haziran 2007'de Moskova'da 86 yaşında öldü. Beyaz Rusya Cephesi'nin Mareşal Georgy Zhukov'un askeri istihbarat subayıydı, Alman Generalfeldmarschall Friedrich Paulus'un sorgusuna katıldı ve Adolf Hitler'in Stalin için ölümünü onaylayan mesajı tercüme etti. Kızıl Ordu 1945'te Berlin'i ele geçirdikten sonra, Adolf Hitler'in ölümünü ve karargahını araştırdı. Birçok makale ve kitabında (Bezymenski, L. Stalin ve Hitler (2002), Bezymenski, L. (1968). The Death of Adolf Hitler: Unknown Documents from Sovyet Archives. Harcourt Brace. ISBN 978-0-7181-0634- 8), Reich Şansölyesi'nden 100'e yakın gramofon kaydıyla dolu birkaç konteynırı, Avrupa'nın ve Almanya'nın en iyi orkestraları tarafından çağın en iyi solistleriyle gerçekleştirilen kayıtları yağmaladığını söylemedi. [68] [69] [70] Kendisi de Yahudi olan Bezymenski'nin [67] çaldığı koleksiyonda birçok Rus ve Yahudi sanatçı yer aldı. Bezymenski, Führer'in en sevdiği disklerin yağmalanmış koleksiyonunu Moskova'ya getirdi ve burada "hırsızlık konusunda suçlu hissetti ve kayıtları bir tavan arasına sakladı, kızı Alexandra Besymenskaja onları 1991'de kazara keşfetti." [67] [71] Bezymenski, eylemlerinin siyasi sonuçlarını anladı ve "hayatı boyunca yağmalamakla suçlanacağı korkusuyla kayıtlar hakkında sessiz kaldı." [72] Koleksiyon hala Rusya'da.
Baldin Koleksiyonu Düzenle
Başka bir yüksek profilli vakada, İkinci Dünya Savaşı'nda bir Sovyet ordusu yüzbaşısı olan ve daha sonra Moskova'daki Shchusev Devlet Bilimsel Araştırma Mimarlık Müzesi'ni yöneten Viktor Baldin, 29 Mayıs 1945'te Brandenburg'daki Karnzow Kalesi'nden 362 çizim ve iki küçük resim aldı. orada Kunsthalle Bremen tarafından saklanmıştı. [73] Rusya Kültür Bakanı Mikhail Shvydkoi, Baldin Koleksiyonu'nun değerinin 1,5 milyar ABD doları olduğunu tahmin ediyor. [74] [75] Kunsthalle'nin tüm koleksiyonundan 1500'den fazla sanat eseri hala kayıp [76] 1991 ve 1997'de Kunsthalle, İkinci Dünya Savaşı'ndaki tahliye sırasında kaybolan sanat eserlerinin basılı kataloglarını yayınladı . [77]
Irak'ın Yağmalanması
Daha yakın zamanlarda, bu terim, Irak Ulusal Müzesi dahil ancak bununla sınırlı olmamak üzere, Amerikan liderliğindeki işgalden sonra Irak'taki yağmayı tanımlamak için kullanılmaktadır [78]. [79] Savaş kargaşası sırasındaki yağmanın ardından, İngiliz ve Amerikan birlikleri [79] Irak'ın mirasının yağmalanmasını engellememekle suçlandılar. Ayrıca, birçok ABD askeri ve sivil personeli daha sonra çalıntı eserleri getirmeye çalışırken ABD havaalanlarında yakalandı. [ kaynak belirtilmeli ] Muharebe görevleriyle meşgul olan işgal kuvvetleri, Bağdat'taki Ulusal Müze ve Kütüphaneyi Iraklı hırsızlardan koruyamadı. [78] Irak Petrol Bakanlığı binası, rapor edilen zengin jeolojik haritaları nedeniyle işgali takip eden saatlerde hızlı ve ünlü bir şekilde güvence altına alınırken, müzeler, ulusal arşivler ve devlet daireleri Iraklılar tarafından tahrip edildiğinden ABD birlikleri savaş görevleriyle meşguldü. . Askerler eleştirildi: "Amerikalı yetkililer, medeniyetin ilk şehirlerinden bazı eserlerden oluşan geniş bir depo olan müzeyi güvence altına almadıkları için arkeologlar ve diğerlerinden sert eleştirilere maruz kaldılar." [80] [81]
ABD askerleri 9 Nisan 2003'te Bağdat'a girdikten sonra, Iraklılar tarafından yağma sırasında en az 13.000 eser çalındı, [82] bunların çoğu başka yerlerden güvenlik amacıyla Ulusal Müze'ye taşındı. ABD birlikleri ve tankları o bölgede konuşlandırıldı, ancak kendilerini saldırılara karşı korumakla ve yağmayı durdurmak için emir almadan "hırsızlara karşı harekete geçmeden önce birkaç gün izledi." [82] 1. Deniz Taburu'ndan Çavuş Jackson, "Bizim emirlerimiz, silahsız dindar Müslümanları meşgul etmekten kaçınmaktı. O halde, imamlardan oluşan gruplar, kafirler tarafından kirletilmelerini önlemek için dini eşyaların kaldırılmasını talep ettiğinde, biz nasıl zannettik? Hırsız olduklarını bilmek için mi? Kaptanımız dini liderleri tutuklayarak uluslararası bir olay yaratmak istemedi."
Boston Küresi şöyle yazıyor: "Savaştan sonra güvenlik boşluğundan yararlanan savaşçılardan değil yağmacılardan oluşan ordular Babil'i yağmaladı." Irak Ulusal Müzesi'nin küratörü Donny George, sanat yağmacılığı hakkında şunları söylüyor:
"Yüzyılın suçu çünkü tüm insanlığın mirasını etkiliyor." [83]
George'un yorumları, müzenin 170.000 envanterli partisinin (yaklaşık 501.000 parça) yüzde 100'ünün Iraklı yağmacılar tarafından kaldırıldığına dair yaygın bir haberin ardından geldi. Aslında, müze içeriğinin yaklaşık yüzde 95'i müzeden hiç ayrılmadı. Hırsızlığı araştıranlara göre, müze parçalarının yaklaşık yüzde ikisi koruma için başka bir yerde saklandı. Diğer yüzde ikisi, ABD birlikleri gelmeden hemen önce, bariz bir "iç iş" ile çalındı, yaklaşık yüzde bir veya yaklaşık 5.000 ürün, dış yağmacılar tarafından alındı. Yağmalanan eşyaların çoğu küçük boncuklar ve tılsımlardı.
Genel olarak sanat yağmacılığının dehşeti, kuzey Irak'ın Kürt kontrolündeki bölgesindeki Süleymaniye'deki eski eserler müzesi müdürü Hashem Hama Abdoulah tarafından açıkça ortaya konmuştur.
"Tarihiniz sizden çalındığında, o tarihe olan duygunuzu kaybedersiniz. Sadece Irak halkı değil, kökleri bu bölgeye kadar uzanan tüm medeniyetler." [83]
Yağmalanan diğer birçok sanat eseri, 2006'da çoğunlukla Amerika Birleşik Devletleri, Büyük Britanya, [81] İtalya [81] ve Suriye'de [81] zengin sanat koleksiyoncuları ve sanat tacirleri ile karaborsada sona erdi, Hollanda Irak makamlarına üç kil geri verdi. Müzeden çalındığına inanılan tabletler. [81] Irak Ulusal Müzesi'nin yağmalanması sırasında yağmalanan en değerli eserlerden biri olan Sümer kralı Lagaşlı Entemena'nın başsız bir taş heykeli, New York'ta bir sanat tüccarı olan Hicham Aboutaam'ın yardımıyla Amerika Birleşik Devletleri'nde bulundu. York. Binlerce küçük parça Irak'ta kaldı veya İtalya ve Hollanda dahil diğer ülkeler tarafından iade edildi.
Eserlerin bir kısmı kurtarıldı, [84] Amerika Birleşik Devletleri'ndeki gümrük memurları en az 1.000 parçaya el koydu, ancak birçoğunun reklamı hala eBay'de ya da bilinen koleksiyoncular ve karaborsalar aracılığıyla sağlanıyor. Yasaklı hediyelik eşyalarla yakalananlar arasında Irak'tan dönen ABD askerleri, gazeteciler ve müteahhitler de var" dedi. [85] ABD Dışişleri Bakanlığı, Eğitim ve Kültür İşleri Bürosu, Irak Kültür Varlıkları Resim Koleksiyonu'nda Irak'tan yağmalanan sanat eserlerinin bir listesini ve resim galerisini tutuyor. [86]
Irak ve Amerikan yönetimlerinin kamuoyuna açıklamalarına ve geçici çabalarına rağmen, Irak Müzeleri ve arkeolojik alanlardaki durum düzelmedi. Amerikan işgalinin ardından Irak'taki yağma konusunda sesini yükselten ve dünyayı alarma geçiren ilk kişi olan Irak Ulusal Müzesi'nin küratörü Donny George, "Irak liderlerinin ve Amerikan ordusunun Irak'ı korumaktaki başarısızlığı konusundaki görüşlerini kamuoyuna açıkladı. siteler", [82] ülkeyi terk etti ve Ağustos 2006'da istifa etti. Ayrılmadan önce müzeyi kapatıp mühürledi ve kapıları betonla kapattı. [82] Bir makalede Haber HaftasıHatta, çalınan eşyaların bu şartlar altında Irak'a iade edilmemesi gerektiğini de belirterek, "Onları geri almak için şu an doğru zaman olmadığına inanıyoruz. Her şeyi bildiğimiz ve istediğimiz zaman geri alacağımıza söz verdiğimiz için, onları bu ülkelerde tutmak daha iyidir." [87]
İtalya'nın Yağmalanması
İtalyan sanatının yağmalanması yalnızca Napolyon ile sınırlı değildi İtalyan suçlular uzun süredir bu alanda son derece aktifler ve hala da öyleler ve İtalya'nın ülkeden yağmalandığını ve dünya çapındaki müzelere ve sanat koleksiyonerlerine satıldığını söylediği eski eserleri geri alma savaşı hâlâ sürüyor. devam ediyor. İtalyan hükümeti ve İtalya'nın askeri polis gücü olan Carabinieri Sanat Ekibi, Amerikan müzelerine tedarik sağlayan "yağmacılar, kaçakçılar ve tüccarlar ağını [kırmak] için" özel çabalar sarf etti, "dağlarca kanıt, binlerce eski eser, fotoğraf, ve belgeler—bir dizi dramatik baskınla yağmacılardan ve satıcılardan ele geçirildi." BBC'ye göre, İtalyan yetkililer birkaç yıldır, özellikle Amerika'daki zengin müze ve koleksiyonerlerden çalınan veya yağmalanan sanat eserlerinin iade edilmesi konusunda ısrar ediyor. [88] İtalya, New York'taki Metropolitan Museum of Art, J.Los Angeles'taki Paul Getty Müzesi, Cleveland Sanat Müzesi, Minneapolis Sanat Enstitüsü, Princeton Sanat Müzesi, Toledo Sanat Müzesi ve Leon Levy ve eşi Shelby White'ın özel koleksiyonu. [89]
İtalyan ve Türk hükümetleri tarafından açılan davaların yanı sıra araştırmacı gazeteci Peter Watson ve arkeolog Vernon Silver'ın çalışmaları sonucunda hem Metropolitan Müzesi hem de J. Paul Getty Müzesi dünyanın en büyük iki kurumsal kurumu olarak defalarca teşhir edildi. yağmalanmış ve çalınmış Akdeniz eserlerinin alıcıları ve müzeler, hem doğrudan satın alma yoluyla hem de büyük özel koleksiyonculardan bağış ve vasiyet yoluyla yasadışı antika ticaretinden yararlandı. En az 40 yıllık bir süre boyunca önemli sayıda Met ve Getty alımının, İtalyan sanat satıcısı Giacomo Medici merkezli büyük bir uluslararası yasadışı antika ticaret ağından kaynaklandığı her zaman gösterildi. 1960'ların sonlarından itibaren Medici, büyük bir suç komplosunda merkezi figür haline geldi ve çeteler arasında aracılık yaptı. tombaroli (mezar soyguncuları) - İtalyan ve diğer Akdeniz arkeolojik alanlarından on binlerce önemli eseri sistematik olarak yağmalayan ve ayrıca müzelerden, kiliselerden ve özel koleksiyonlardan nesneler çalan - ve Medici'nin "aklama yapmasına" yardım eden seçkin bir Amerikan ve İngiliz tüccar grubu " onun kaçak malını satar ve Met, Getty ve önde gelen Amerikan özel koleksiyoncuları gibi büyük alıcılara satar.
Medici genellikle ödedi tombaroli yağmalanan ve çalınan mallar için küçük meblağlar ödedi ve sonra bunları İtalya'dan kaçırarak İsviçre'ye geri getirdiler. Başta Londra'daki Sotheby's olmak üzere 'kooperatif' müzayede evlerinin gevşek tutum ve uygulamalarından yararlanan Medici, İngiliz satıcı Robin Symes, Roma merkezli Amerikalı satıcı Robert E. Hecht ve Hollywood satıcısı ve yapımcısı Bruce McNall. TPC (Carabinieri'nin sanat suçları bölümü) tarafından 1990'larda başlayan ve sonunda Medici'nin mahkûm edilmesiyle sonuçlanan büyük bir soruşturma, on binlerce yağmalanmış eser ve yolculuğunu gösteren binlerce ardışık fotoğraf da dahil olmak üzere kapsamlı belgesel kanıtlar buldu. bu yağmalanmış nesneler kazıdan restorasyona ve müze koleksiyonlarındaki son yerleştirmelerine kadar ve ayrıca Medici'nin operasyonunun tüm üyelerini adlandıran ve birbirine bağlayan çok önemli bir el yazısı 'organigram' (organizasyon şeması). TPC soruşturmaları ayrıca, Medici'nin piyasayı manipüle etmek ve aynı zamanda çok önemli Sotheby's kökenlerini elde etmesine izin vermek için birçok ürünü isimsiz olarak satmak ve ardından birçok kez geri almak için paravan şirketleri kullandığını da ortaya çıkardı. Şubat 2016'da TPC yetkilileri, Robin Symes'ın Cenevre Freeport'taki deposuna yapılan bir baskının, neredeyse tamamının Medici'den geldiği düşünülen ve Symes'in oraya yaklaşık olarak gizlice yerleştirdiği 17.000 yağmalanmış eski eserden oluşan büyük bir koleksiyonu ortaya çıkardığını duyurdu. 2000 yılında, 1999 yılında vefat eden eski sevgilisi ve iş ortağı Christo Michelaides'in terekesini yönetenlerden varlıklarını gizlemek için.
2006'da Metropolitan Sanat Müzesi, TPC'nin nesnenin bir Etrüsk'ten yağmalandığını tespit etmesinin ardından, Euphronios tarafından boyanmış bir krater olan Euphronios krater olarak bilinen 2.500 yıllık bir Yunan vazosunun mülkiyetinden vazgeçmeyi kabul etti. Mezarı ve Medici çetesi tarafından İtalya'dan kaçırıldı. Met ayrıca, diğer antikaların uzun vadeli borçları karşılığında 15 parça Sicilya gümüşü ve dört antik gemiyi teslim etti. Göre New York Times, "kendi türünde, belki de Yunanistan ile Büyük Britanya arasındaki Elgin mermerleri konusundaki anlaşmazlıktan sonra ikinci" olan dava, "eski sanatın büyük müzeler tarafından edinilmesiyle ilgili etik sorunların simgesi haline geldi." [90]
Metropolitan Müzesi, aşağıdakiler de dahil olmak üzere, yağmalandığına veya çalındığına inanılan veya kanıtlanmış eski eserleri içeren diğer birçok büyük tartışmaya dahil olmuştur:
- Mors fildişinden oyulmuş büyük bir Romanesk haç olan Cloisters Cross'un İngiltere'de oyulduğu, ancak muhtemelen Almanya'da yapıldığı söyleniyor. İlk olarak 1961'de British Museum'a o zamanki sahibi, Ante Topić Mimara adlı gölgeli bir Yugoslav 'koleksiyoncusu' tarafından teklif edildi. Münih'teki Merkez Toplama Noktası'ndan, Naziler tarafından yağmalanan malzemelerin geri gönderilmesi için Müttefik takas odası. British Museum sonunda Haçı satın almayı reddetti çünkü Topić Mimara nesnenin tam mülkiyetine sahip olduğunu kanıtlayamadı, ancak 1963'te British Museum'un opsiyonunun sona ermesinden hemen sonra, haç Met için küratör Thomas Hoving tarafından GBP £ karşılığında satın alındı. 200.000. Haç halen Met'in Cloisters Müzesi ek binasındaki koleksiyonundadır. [91]
- Morgantina hazinesi, MÖ 3. yüzyıla ait 16 parçalık bir Roma gümüşü hazinesi, 100 milyon ABD Doları değerinde. 1980'lerin başında satın alınan, daha sonra Sicilya'daki Morgantina'daki önemli bir arkeolojik sit alanından yağmalandığı gösterildi. Uzun bir başka davadan sonra, Met de hazineden vazgeçmek zorunda kaldı ve 2010'da Sicilya'ya geri gönderildi. [91][92]
ile bir röportajda ArkeolojiAraştırmacı gazeteci Peter Watson, Haziran 2006'da Amerika Arkeoloji Enstitüsü'nün bir yayını olan İtalyan savcı Paolo Ferri'ye göre, yalnızca İtalya'da 500 milyon ABD Doları değerinde 100.000 mezarın yağmalandığını yazdı. Yunanistan, Türkiye, Irak, Ürdün, Suriye, Mısır, Kıbrıs, Batı Afrika, Orta Amerika, Peru ve Çin dahil olmak üzere yağmalanan sanat eserlerinin toplam parasal değerinin İtalyan rakamının en az dört katı olduğunu tahmin ediyor. [93] Peter Watson ve Cecilia Todeschini yazdı Medici Komplosu, yağmalanmış sanat, sanat ve antika pazarları, müzayede evleri ve müzeler arasındaki bağlantıyı ortaya çıkaran bir kitap. [93]
2007 yılında, Los Angeles J. Paul Getty Müzesi, İtalyan yetkililerin ülkeden kültürel eserlerin yağmalanmasıyla ilgili iddiaların ve diğer tartışmaların merkezinde yer alırken, [94] MÖ 5. yüzyıldan kalma bir heykel de dahil olmak üzere 40 eseri iade etmek zorunda kaldı. Sicilya'daki eski bir Yunan yerleşim yeri olan Morgantina'dan yağmalanan tanrıça Afrodit'in. [95] [96] Getty, heykeli 1988'de 18 milyon ABD Doları [96] karşılığında belirsiz bir köken ve kökene odaklanan tartışmanın tamamen farkında olan anonim bir koleksiyoncudan satın aldı. [97] [98] [99] [100] Getty, İtalyan hükümetinin taleplerine yaklaşık yirmi yıl direndi, ancak daha sonra "satın almayla ilgili 'sorunlar' olabileceğini" kabul etti. [92] 2006'da, İtalyan üst düzey kültür yetkilisi Giuseppe Proietti, ancak İtalyan hükümetine "Getty'ye karşı tüm kültürel işbirliğini askıya alarak kültürel yaptırımlar almasını" önerdikten sonra, "Müzakereler ileriye doğru tek bir adım bile atmadı" dedi. 101] Getty Müzesi eski eserleri iade etti mi? Göre New York TimesGetty, Mayıs 2007'de heykelin "büyük olasılıkla İtalya'dan geldiğini" doğruladı. [96]
Boston Güzel Sanatlar Müzesi, Helenistik gümüş eşyalar, Etrüsk vazoları ve Roma heykelleri dahil olmak üzere 34 çalıntı eseri iade etmek zorunda kaldı. Söz konusu kurumlar, diğer hazinelerin kredisi karşılığında sanat eserlerini teslim etmeyi kabul etti.
2005'te Getty Müzesi'nin eski küratörü Marion True ve sanat tüccarı Robert E. Hecht, Roma'da yargılandılar ve İtalya, onları çalıntı ve yasadışı sanat eserlerini (Afrodit heykeli dahil) satın alıp kaçakçılığı yapmakla suçladı. [95] [96] [102] Her ikisine de karşı kanıtlar 1995 yılında İsviçre'nin Cenevre kentindeki bir depoya yapılan ve birçok çalıntı eser içeren bir baskında ortaya çıktı. Eylül 2007'de İtalya, True aleyhindeki hukuk davalarını düşürdü. [103] True aleyhindeki mahkeme duruşmaları Ekim 2010'da ve Hecht aleyhindeki davalar, İtalyan yasalarına göre, iddia edilen suçlar nedeniyle zaman aşımı süresi sona ermişti, Ocak 2012'de sona erdi. [104]
Depolar, polisin İtalyan sanat tüccarı Giacomo Medici'ye kadar takip ettiği Editions Services adlı bir İsviçre şirketine kayıtlıydı. Carabinieri, depoların 50 milyar lire (yaklaşık 35 milyon dolar) değerinde 10.000 eser içerdiğini belirtti. [105] 1997'de Giacomo Medici tutuklandı, operasyonunun "dünyanın en büyük ve en gelişmiş antika ağlarından biri olduğuna inanılıyor, yasadışı bir şekilde binlerce en çekmeceli parçayı kazıp çıkarmaktan ve onları eski eserlere teslim etmekten sorumlu." uluslararası sanat piyasasının en elit ucu." [106] Medici, 2004 yılında bir Roma mahkemesi tarafından on yıl hapis ve 10 milyon euro para cezasına çarptırıldı, "İtalya'da tarihi eser suçları için şimdiye kadar verilen en büyük ceza." [106]
1999'daki alakasız başka bir davada Getty, çalındıklarını belirledikten sonra üç antik eseri İtalya'ya teslim etmek zorunda kaldı. Nesneler arasında, ressam Onesimos tarafından imzalanmış MÖ 5. yüzyıldan kalma bir Yunan kırmızı figürlü kyliks ve çömlekçi Euphronios, Cerveteri'nin Etrüsk bölgesinden MS 2. yüzyıldan tanrı Mithra'nın bir gövdesi ve bir çömlekçinin başı yağmalandı. Yunan heykeltıraş Polykleitos'un gençliği. [107] göre New York TimesGetty, birkaç yıl boyunca antikaları gerçek sahiplerine iade etmeyi reddetti. [88] [108]
2007'de, İtalya'nın sanat hırsızlığı soruşturma ekibi, erken gladyatörleri tasvir eden antik mermer oymaların gizli bir önbelleğini, togalı bir adamın mermer bir heykelinin alt kısmını ve bir sütun parçasını keşfettiğinde, 2007'de ortaya çıktı. İtalya Kültür Bakanı Francesco Rutelli, vakayı bu eserlerin İtalya için öneminin altını çizmek için kullandı. [109]
Güney Doğu Asya'nın Yağmalanması
Çinhindi'yi işgalleri sırasında, Fransız hükümeti bölgeden çeşitli heykelleri ve diğer nesneleri kaldırdı. Varlığı sırasında, Khmer İmparatorluğu komşuları tarafından düzenli olarak baskınlara uğradı ve bu da kültürel mirasının bölge genelinde yaygın bir şekilde dağılmasına neden oldu. [110] Khmer İmparatorluğu'nun önde gelen tarihçisi Lawrence Palmer Briggs, düzenli olarak bu baskınlardan söz eder - örneğin, Siyam'ın 1430-31'de ganimetlerini Ayutthaya'ya götüren Angkor'u yağmalaması, [111] ardından "insanlar kaçtı" Kmer medeniyetinin 'büyük ve şanlı başkentinden' vebalı gibi". [112] Sonuç olarak, Fransızlar 1864'te Çinhindi'nde kendi himayelerini kurduklarında bölgenin kültürel mirası zaten geniş çapta yayılmıştı. Briggs, Preah Khan Kompong Svay'ı 19. yüzyılın sonlarında Louis Delaporte tarafından "utanç verici bir şekilde yağmalanmış" olarak tanımlıyor. ganimetleri Fransız müzelerine taşıdı (böylece Avrupa ve Amerika'nın kamu ve özel koleksiyonlarının yararına Kamboçya tapınaklarının sistematik olarak yağmalanmasına başladı)". [113] Ayrıca Fransız turistlerin 20. yüzyıla kadar pek çok heykeli nasıl götürdüğünü anlatıyor. [114] Bu nedenle, 20. yüzyılın başlarında, Kmer nesnelerini in situ bulmak nadirdi [ kaynak belirtilmeli ] ve özellikle Fransa'daki yerli ve yabancı koleksiyoncular, Khmer objelerinin koleksiyonlarını oluşturmuşlardı. Bölgeden birçok nesne Avrupa'ya ve başka yerlere ihraç edildi ve Guimet gibi müzelerde sona erdi. [115]
İkinci dünya savaşı sırasında, Fransa Nazi Almanyası tarafından işgal edilirken, Çinhindi bölgesi yerel olarak Japonlar tarafından çeşitli şekillerde kontrol edildi ve savaştan sonra Fransızlar kontrolü yeniden ele geçirdi. Bunu Dien Ben Phu ve Vietnam savaşı da dahil olmak üzere 35 yıllık bir bozulma ve savaş dönemi izledi. Bundan sonra Kamboçya, kötü şöhretli Kızıl Kmer rejiminin kontrolü altına girdi. Bu dönemde bazı nesneler ya yıkımdan kurtarmak ya da yağma amacıyla ülkeyi terk etti. Raporlar, nesnelerin taşındığı yerlerden yerel yetkililerin ve silahlı kuvvetlerin (kargaşa dönemlerinden önce ve sonra) sorumlu olduğunu ileri sürdü. [116]
1992 yılında bir rapor Hıristiyan Bilim Monitörü sanat uzmanlarının Kamboçya'daki savaş ve bölgedeki istikrarsızlığın bir sonucu olarak "arkeolojik alanların yaygın bir şekilde bozulması ve Güneydoğu Asya'yı süpüren çalıntı eserlerde hızlanan bir ticaret" konusundaki endişelerini anlattı. [117] Angkor Wat ve diğer bölgelerden heykeller, Chiang Mai'de eski bir hükümet bakanı tarafından yönetilen büyük bir ağ da dahil olmak üzere, genellikle askeri ve siyasi yetkililerle gizli anlaşma içinde çalışan kaçakçılık çeteleri tarafından soyuluyordu. [117]
İngiliz doğumlu Taylandlı koleksiyoncu Douglas Latchford, kendisi ve diğer koleksiyoncular 1960'larda Kamboçya ve Tayland'ı geçerek Kamboçya antikalarını alıp satarken, köken konusunda endişe duymadıklarını, kendilerini başka türlü bulunabilecek eserlerin kurtarıcıları olarak gördüklerini söylüyor. ihmal edilmiş veya tahrip edilmiştir. [118] Satın aldıkları nesnelerin çoğu daha sonra bağışlandı veya müzelere satıldı. 2000'lerde, eserlerin yağmalandığına dair kanıtlar, dünya çapında bir dizi büyük müzeyi nesneleri Kamboçya'ya iade etmeye ikna etti. [119]
Latchford tarafından büyük müzelere satılan veya bağışlanan nesneler arasında, Kamboçya'daki Koh Ker tapınak alanından yağmalandığı bildirilen bir dizi nadir antik Khmer heykeli ve antik Hint şehri Mathura'dan yağmalanan en az iki Hintli Kushan Budası var. Oturan Budalardan biri ilk olarak - Manhattan satıcısı Nancy Wiener aracılığıyla - Kanada'daki Royal Ontario Müzesi'ne teklif edildi, ancak sonunda şüpheli kökeni nedeniyle satın almayı reddettiler. 2000 yılında Avustralya Ulusal Galerisi tarafından satın alındı, ancak sonraki araştırmalar oturan Buda'nın yağmalanmış bir sanat eseri olduğunu ortaya çıkardı ve o zamandan beri Hindistan'a geri gönderildi. Latchford'dan yağmalanmış Asya eserleri aldığı bildirilen diğer ABD müzeleri arasında Denver Sanat Müzesi, Ft. Worth, Teksas ve Norton Simon Müzesi. [120]
2013'te Met, 1987 ve 1992'de Latchford'dan (parçalar halinde) aldığı "Diz Çöken Görevliler" olarak bilinen iki antik Khmer heykelini Kamboçya'ya geri göndereceğini duyurdu. [121] Met'in bir sözcüsü şunları söyledi: müze, nesnelerin Koh Ker'den yağmalandığına ve yasadışı bir şekilde Amerika Birleşik Devletleri'ne ihraç edildiğine dair "olumsuz" kanıtlar almıştı. [122]
2015 yılında, Cleveland Sanat Müzesi gönüllü olarak Kamboçya'ya Hindu maymun tanrısı Hanuman'ın 10. yüzyıldan kalma bir heykelini iade etti, müzeden bir küratör, heykelin yağmalandığına dair kanıtları ortaya çıkardıktan sonra, heykelin başı 1968'de Bangkok'ta pazarda göründü. Vietnam Savaşı sırasında ve gövdesi 1972'de Kamboçya İç Savaşı sırasında piyasaya çıktı. Müze müdürü, "Araştırmamız, müzenin Kamboçya krallığı için son derece önemli olan bir siteden korkunç bir zamanda kaldırıldığını ve geri dönüşünün en yüksek yasal ve güvene dayalı standartlarla tamamen tutarlı olduğunu çok gerçek bir olasılık ortaya koydu" dedi. [123] Arkeolog ve Antik Eserler Koalisyonu avukatı Tess Davis, müzenin kararını övdü, ancak “Hanuman piyasaya ilk kez Kamboçya bir savaşın ortasında ve soykırımla karşı karşıyayken çıktı. Bunun çalıntı mal olduğunu kimse nasıl bilmez? Tek cevap, kimsenin bilmek istememesi." [124]
Polonya'nın Yağmalanması
Polonya'daki ilk halk kütüphanesi olan Załuski Kütüphanesi, iki kardeş, Kiev taç referansı ve piskoposu Józef Andrzej Załuski ve Krakov piskoposu Andrzej Stanisław Załuski tarafından kuruldu. Kütüphane, yaklaşık 400.000 basılı eser, el yazması, sanat eseri, bilimsel alet, bitki ve hayvan örneğinden oluşan bir koleksiyona sahip, dünyanın en önemli kütüphanelerinden biri olarak kabul edildi. Varşova'daki Daniłowiczowski Sarayı'nda bulunan bu yapı, Polonya'nın ikinci Bölünmesi ve 1794'teki Kościuszko Ayaklanması'nın ardından Rus birlikleri tarafından Rus Tsarina II. Catherine'in emriyle yağmalandı, çalınan sanat eserleri St. Petersburg'a nakledildi ve Rus İmparatorluk Kütüphanesi'nin bir parçası oldu. , bir yıl sonra kuruldu. 1921'de Sovyetler Birliği tarafından bazı parçalar iade edilmiş ve Alman kuvvetlerine karşı Varşova Ayaklanması sırasında yakılmış olsa da, koleksiyonun diğer parçaları hala Rusya tarafından iade edilmemiştir. Polonyalı bilim adamlarının nesnelere erişmesine ve incelemesine izin verildi. [128]
Kasım Ayaklanmasının çöküşünden sonra, Polonya'dan edebiyat ve sanat hazineleri çıkarıldı. [130] Polonya, Riga Antlaşması'ndan sonra Varşova Kalesi ve Wawel Kalesi'nin mobilyalarından oluşan bazı eserleri geri aldı. [131] [132]
İkinci Dünya Savaşı sırasında Almanya, Polonya'yı tamamen yok etmeye ve nüfusunu ve kültürünü yok etmeye çalıştı. Almanya, düşmanlıklar başlamadan önce bile hazırladığı bir yağmalama planını sistematik olarak uyguladığı için sayısız sanat eseri yağmalandı. kaynak belirtilmeli ] (ayrıca bkz. Nazi yağması). [133] Yirmi beş müze ve diğer birçok tesis yıkıldı. [133] Alman hırsızlığının ve Polonya sanatının yok edilmesinin toplam maliyetinin 20 milyar dolar olduğu tahmin ediliyor, [49] veya 516.000'den fazla Polonya kültürel mirasının tahmini %43'ü yağmalandı (Avrupalı ressamların 2.800 tablosu dahil Polonyalı ressamlar 1.400 heykel, 75.000 el yazması, 25.000 harita, 20.000'in üzerinde 1800'den önce basılmış olmak üzere 90.000 kitap ve yüz binlerce sanatsal ve tarihi değere sahip diğer öğeler). [133] Daha sonra Sovyet birlikleri de yağmaya katkıda bulundu. [134]
Latin ve Güney Amerika'nın Yağmalanması
Orta ve Güney Amerika'nın fatihler tarafından yağmalanması, dünyanın en bilinen yağmalarından biridir. [ kaynak belirtilmeli ]
Roger Atwood yazıyor Hırsızlık Tarihi: Tomb Raiders, Kaçakçılar ve Antik Dünyanın Yağmalanması: "Maya taş işçiliği, Amerika'daki iyi sanat müzelerinin sahip olması gereken şeylerden biri haline geldi ve güney Meksika ve Guatemala ormanlarındaki yağmacılar talebi karşılamak için fazla mesai yaptılar." [135] [136] [137] [138] (Bakınız: Maya stelleri#Yağma)
Mesoamerica'da yağma uzun bir geleneğe ve tarihe sahiptir. Mezarlar genellikle arkeologlar onlara ulaşamadan yağmalanır ve eserler daha sonra Amerika Birleşik Devletleri, Japonya veya Avrupa'daki zengin koleksiyonculara satılır. Lima'da yaşayan arkeolog Guillermo Cock, Peru'nun başkenti Lima'nın eteklerinde son zamanlarda bulunan düzinelerce mükemmel korunmuş İnka mumyası hakkında şunları söylüyor: "Gerçek sorun yağmacılar" dedi. "Mezarlığı terk edersek, birkaç hafta içinde yıkılacak." [139]
İspanya'nın Yağmalanması
Yarımada Savaşı Düzenle
Napolyon'un İspanya'yı işgali sırasında I. Joseph, İspanya'nın en iyi sanat eserlerini bir müzede barındırmayı planladı, bu yüzden mümkün olan tüm sanat eserlerini toplamasını emretti.
1810'da Sevilla'da Fransız Ordusu tarafından 1000 tablo yağmalandı. Çoğu resim dini binalardan geldi.Mareşal Soult, aralarında Murillo'nun da bulunduğu 180'den fazla tabloyu çaldı. [140]
Madrid'deki El Escorial da yağmalardan zarar gördü, işgalci ordu tarafından birçok değerli sanat eseri toplandı.
Joseph İspanya'dan ayrılırken İspanyol kraliyet koleksiyonundan 200'den fazla tabloyu terk etti. Bu resimlerden bazıları Ferdinand VII tarafından Wellington Dükü'ne hediye edildi.
En iyi bilinen yağmalanmış eser Los Venerables'ın Immaculate Conception'udur. 1813 yılında Mareşal Jean-de-Dieu Soult tarafından yağmalandı ve Fransa'ya götürüldü. Daha sonra, 1852'de Louvre tarafından satın alındı. Vichy Rejimi, İspanyol Hükümeti ile bir sanat eseri alışverişi yaptı ve İspanya'ya döndü. [141]
20. yüzyıl
1970'lerde yağmaların çoğu fark edilmedi ve cezasız kaldı. Arkeolojik alanları koruyan gerçek bir mevzuat yoktu ve bu yerlerde yasanın uygulayıcıları da yoktu. 1978 yılından bu yana kültürel mirasın yasal olarak korunması çerçevesinde büyük bir gelişme olmuştur. [142]
21. yüzyıl
2010'ların on yılında, arkeolojik alanlarda metal dedektörlü birkaç yağmacı vakası oldu. [143] [144]
Afrika'nın Yağmalanması
Afrika sanatının yağmalanması, öncelikle birçok Avrupalı gücün Afrika kıtasını sömürgeleştirdiği Afrika için Scramble'ın bir sonucu olarak geldi. Yağmalanmış Afrika sanatının kayda değer bir örneği, Benin Krallığı'ndan (şimdi güney Nijerya) yağmalanan Benin Bronzlarıdır. Bu bronz sanat eserlerinin binlercesi, 1897'deki Benin Seferi sırasında İngilizler tarafından Benin kraliyet sarayından alınmıştır.
Yağmalanan diğer Afrika eserleri arasında, İngilizler tarafından talep edilmeden önce Mısır'daki Fransız kampanyası sırasında yeniden keşfedilen hiyeroglifleri çevirmenin anahtarı olan Rosetta Taşı yer alıyor. Bir başka örnek de İngilizlerin Etiyopya'dan aldığı Maqdala hazineleridir.
Britanya İmparatorluğu tarafından yağma
Hırsızlık ve yağmanın askerler için askeri çatışmayı takiben kurumsallaşmış, ayrım gözetmeyen yağmalama için bir teşvik olarak dönüşümü, İngilizlerin Asya, Afrika ve Hindistan'daki fetihlerinin ardından gözlemlenebilir. Bir bilim adamına göre, eserlerin "hem kişisel hem de kurumsal nedenlerle" yağmalanması, Doğu ve Afrika toplumlarını "ötekileştirme" sürecinde "giderek daha önemli hale geldi ve keşif profesyonelliğinde ve müzelerde etnografik bölümlerin büyümesinde örneklendi. yeni 'İmparatorluk tapınakları'." Yağma, mutlaka sanatın değil, gücün ve İngiliz emperyalinin "egzotik" kültürler ve ilkel kabileler hakkında bilgi toplama ve sağlama arzusunun bir aracı haline geldi. [146] [147] En ünlü örneklerden biri, İngiliz büyükelçisinin Osmanlı hükümetinin izniyle Elgin Mermerlerini Atina'daki Parthenon'dan uzun yıllar sonra Mısır'a satılması konusundaki kişisel girişimidir. İngiliz müzesi. Diğer örnekler arasında 1897'de Benin Krallığı'ndan (şimdi Güney Nijerya) İngilizler tarafından yağmalanan Benin Bronzları sayılabilir.
Ünlü olarak, Rosetta Taşı ve diğer çeşitli eserler, Napolyon'un Fransız işgali sırasında onları Mısır ortamından çıkaran Fransızlardan savaş yağması olarak alındı.
Napolyon tarafından yağma
Napolyon'un Avrupa'daki fetihlerini, fethedilen ulusların en iyi sanat eserlerini tüm Avrupa'nın büyük bir merkezi müzesi için Paris'teki Louvre'a geri götürmek için daha sonra Hitler tarafından daha geçici olarak yankılanan sistematik bir girişim izledi. Napolyon övündü:
Artık Torino ve Napoli'deki birkaç nesne dışında İtalya'da güzel olan her şeye sahip olacağız. [148]
Düşüşünden sonra birçok eser iade edildi, ancak diğerleri iade edilmedi ve Fransa'da kaldı. Fransız işgali altındaki dini kurumlardan el konulan birçok eser artık ulusal müzelerin bel kemiğini oluşturuyor: "Napolyon'un sanat ganimet depoları Venedik'in Accademia'sının, Milano'nun Brera galerilerinin temeli oldu. Kardeşi Louis, Amsterdam'ın Rijksmuseum'unu kardeşi Joseph, Madrid'in Prado'sunu kurdu". İspanyol kraliyet koleksiyonu). [148]
Napolyon komutanı ve Marechal Nicolas Jean-de-Dieu Soult, Murillo tarafından 1668'de Sevilla'daki Hospital de la Caridad için boyanmış altı büyük resmi 1810'da çaldı. Bir resim, Prodigal Oğlunun Dönüşü, şimdi Washington'daki Ulusal Sanat Galerisi'nde yağmalanmış ikinci bir tablo, Felçlilerin İyileşmesi, Londra'daki Ulusal Galeri'de, orijinal tablolardan sadece ikisi Sevilla'ya geri döndü. [55]
Başka bir Fransız general, dört Claudes ve Rembrandt'ın da dahil olduğu birçok fotoğrafı yağmaladı. Haçtan İniş, 1806'da Hesse-Kassel Landgrave'den. Çalınan mallar daha sonra İmparatoriçe Josephine ve ardından çar tarafından satın alındı. Rusya'nın Almanya ve Avusturya ile barış anlaşması imzaladığı 1918'den beri, Alman müzakereciler tabloların iadesini talep ediyor. Bu reddedildi, resimler hala Hermitage'da kalıyor. [55]
Amerikan İç Savaşı Sırasında Birlik ve Konfederasyon Ordularının Yağmalaması
7 Kasım 1863'te, Birlik ordusundan Edward D. Townsend, 360 No'lu Genel Emir'i yazdı: “Savaş Departmanına, Fredericksburg'daki özel bir evden hukuka aykırı bir şekilde alınan bronz bir binicilik heykelinin, savaş zamanında O yerin Birlik güçleri tarafından ele geçirilmesi, o şehrin Bay Douglas Gordon'un özel mülküydü, yani... başvurusunu yapmıştır.” [149] Gordon'un bazı sanat eserleri, Birlik gizli polisi şefi Lafayette C. Baker aracılığıyla ele geçirildi. [150]
Amerika Birleşik Devletleri Kongresi, 4 Temmuz 1864'te mülk kayıpları için talepte bulunulmasına izin veren bir yasa çıkardı. İddialar sadık vatandaşlarla sınırlıydı.
Nazi Almanyası Tarafından Yağma
1933 ve 1945 yılları arasında Üçüncü Reich, 1933'te Almanya'nın Yahudi nüfusuyla başlayarak tarihin en büyük sanat hırsızlığını gerçekleştirdi. [151] II. Dünya Savaşı sırasında Naziler, özellikle Baltık ülkeleri, Ukrayna, Macaristan ve Yunanistan. St. Petersburg çevresindeki Rus imparatorluk konutları tamamen yağmalandı ve kasıtlı olarak havaya uçuruldu, böylece restorasyonları hala devam ediyor. Catherine Sarayı ve Peterhof, dünyaca ünlü Amber Odası sayısız kupa arasında için için yanan harabelere indirgendi. [153] Novgorod ve Pskov'un ortaçağ kiliseleri, 12. yüzyıldan kalma benzersiz freskleriyle sistematik olarak yağmalandı ve moloz yığınlarına dönüştürüldü. Moskova çevresindeki Yasnaya Polyana, Joseph-Volokolamsk Manastırı ve Yeni Kudüs dahil olmak üzere büyük müzeler, mimari bütünlükleri geri dönülmez şekilde bozularak benzer bir kaderle karşı karşıya kaldı.
Almanya'nın kullandığı yasal çerçeve ve talimatların dili Lieber Yasası'na benziyor, ancak Nürnberg Davası yargılamalarında galip gelen Müttefik orduları farklı standartlar uyguladı ve ilgili Nazileri savaş suçlusu olarak mahkum etti. Nürnberg Uluslararası Askeri Mahkemesi Şartı'nın Yargı Yetkisi ve Genel İlkeleri detaylandıran 6. Maddesi, "kamu veya özel mülkiyetin yağmalanması"nı bir savaş suçu olarak ilan ederken, [154] Lieber Kanunu ve Müttefik ordularının Dünya Savaşı'nın ardından yağmaya izin verdi veya tolere etti. Yağmanın ana amacı, tüm Polonya sanat hazinelerinin güvence altına alınmasından sorumlu olan Dr. Muhlmann tarafından açıkça belirtilmiştir: "Sanat hazinelerinin. Alman sanatsal mülkiyetini tamamlamak için kullanılır." [155]
Naziler tarafından hazırlanan ve Nürnberg davaları sırasında tartışılan yağmalanmış sanat ve antikaları içeren 39 ciltlik bir envanter, "21.903 Sanat Eseri: 5.281 resim, pastel, sulu boya, çizim 684 minyatür, cam ve emaye resim, ışıklı kitap ve el yazmaları 583 heykel, pişmiş toprak, madalyon ve plaket 2.477 sanat eseri tarihi değeri olan mobilya 583 tekstil ürünü (goblenler, kilimler, işlemeler, Kıpti tekstilleri) 5.825 dekoratif sanat objeleri (porselenler, bronzlar, fayanslar, mayolika, seramikler, mücevherler, madeni paralar) , değerli taşlı sanat objeleri) 1.286 Doğu Asya sanat eseri (bronzlar, heykeller, porselenler, resimler, paravanlar, silahlar) 259 antik sanat eseri (heykel, bronz, vazo, mücevher, kase, oymalı taşlar, pişmiş toprak)." [155]
Müttefik kuvvetler Almanya'nın şehirlerini ve tarihi kurumlarını bombaladığında, Almanya "Müttefik bombalamalarından korunmak için sanat eserlerini tuz madenlerinde ve mağaralarda depolamaya başladı. Bu madenler ve mağaralar sanat eserleri için uygun nem ve sıcaklık koşullarını sundu." [156] Bu sanatın çoğu, New York'ta 1995 yılında yapılan bir konferansta ve yayınlanan tutanaklarda detaylandırıldığı gibi, Birleşik Devletler Askeri Hükümet Ofisinin Müttefik Anıtlar, Güzel Sanatlar ve Arşivler Bölümü tarafından kurtarıldı. [157]
Sovyetler Birliği Tarafından Yağma
Sovyetler Birliği, II. Dünya Savaşı sırasında, özellikle Almanya'yı sistematik olarak yağmaladı - bunu Almanya'nın Sovyetler Birliği'nde yaptığı hasar ve yağma tazminatı olarak görüyordu. [45] [158] Sovyetler ayrıca diğer işgal altındaki toprakları da yağmaladı, örneğin Sovyetler tarafından yağma, teorik olarak müttefiki komünist Polonya'ya tahsis edilen topraklarda yaygındı. [159] [160] Polonya Devlet Konseyi'nin gelecekteki Başkanı Aleksander Zawadzki'nin 1945'te olduğu gibi, Polonya Komünistleri bile huzursuzdu, "Sovyet ordusunun tecavüz ve yağmalarının bir iç savaşı kışkırtacağından" endişeliydi. [161] Sovyet kuvvetleri, Almanya'nın Polonya'ya nakledilecek olan eski doğu topraklarını yağmaladı ve onu değerli her şeyden mahrum etti. [162] [163] Yakın zamanda ortaya çıkarılan bir şaheser, Gustave Courbet'nin Femme Nue Kanepe1945'te Budapeşte, Macaristan'da yağmalandı.
Sovyet birlikleri tarafından yağmalanan resimler ayrıca Otto Gerstenberg, Bernhard Koehler, Friedrich Carl Siemens (1877–1952), Otto Krebs, Eduard von der Heydt, Eduard Lorenz Lorenz-Meyer veya Paul Sachse gibi sanat koleksiyoncularının özel Alman koleksiyonlarından geldi. . [164]
1998'de ve önemli tartışmalar sonrasında, Rusya, Rus kurumlarının sanat eserlerini ve müze parçalarını yağmalamalarına izin veren, İkinci Dünya Savaşı Sonucunda SSCB'ye Yerinden Edilen ve Rusya Federasyonu Bölgesinde Bulunan Kültürel Değerler Federal Yasasını kabul etti. 2. dünya savaşı sırasında
Çok sayıda kurum ve müze, çeşitli zamanlarda hem ahlaki iddialara hem de varlıklarının menşei ile ilgili yasal iddialara maruz kalmış ve ara sıra inceleme ve itirazlara tabi tutulmuştur. Böyle bir vaka çalışmasına bir örnek, Metropolitan Sanat Müzesi'nin, ara sıra yağmalanmış ve çalınmış antikaların kurumsal bir alıcısı olarak statüsüyle ilgili bir dizi iddia ve davaya maruz kalan itibarı ile sağlanabilir. 1990'lardan bu yana Met, Met'i eleştiren çok sayıda araştırma raporunun ve kitabın konusu oldu. bırakınız yapsınlar edinme tutumu. [165] [166] Met, toplam değeri yüz milyonlarca dolar olan yüzlerce antik Akdeniz ve Orta Doğu eserinin ülkelerine başarılı bir şekilde geri gönderilmesini talep eden İtalya ve Türkiye hükümetlerine karşı başta olmak üzere birçok büyük davayı kaybetti. [165]
1990'ların sonlarında, İtalyan Carabinieri'nin sanat suçları bölümü Tutela del Patrimonio Culturale (TPC) tarafından uzun süredir devam eden soruşturmalar, Metropolitan Müzesi'ni "karaborsa" antikalarını elde etmekle suçladı. İtalya'daki TPC araştırmaları, 1960'lardan 1990'lara kadar edinilen birçok eski Akdeniz nesnesinin, İtalyan sanat tüccarı Giacomo Medici'nin liderliğindeki suç çetesinden, karmaşık bir paravan şirketler ve vicdansız satıcılar ağı aracılığıyla satın alındığını ortaya çıkardı." [165] The Met aynı zamanda Tayland merkezli İngiliz "koleksiyoncu" Douglas Latchford'dan yağmalanmış eserler aldığı bilinen birçok kurumsal alıcıdan biri." [167] 2013'te Met, 1987 ve 1992'de Latchford'dan (parçalar halinde) aldığı "Diz Çöken Görevliler" olarak bilinen iki antik Khmer heykelini Kamboçya'ya iade edeceğini duyurdu. Met'in bir sözcüsü şunları söyledi: müze, nesnelerin Koh Ker'den yağmalandığına ve yasadışı bir şekilde ABD'ye ihraç edildiğine dair "olumsuz" kanıtlar almıştı. [168]
İtalyan polisi (TPC) tarafından devam eden soruşturmalara ek olarak, İtalya, Türkiye ve Kamboçya Hükümetleri tarafından Metropolitan Sanat Müzesi'ne karşı açılan davalar, Euphronius kraterinin satın alınmasının, krater hakkında titiz bir soruşturmadan daha az bir model sergilemiş olabileceğini iddia ediyor. müze koleksiyonları için oldukça arzu edilen eski eserlerin kökeni ve meşru menşei. Örnekler arasında, mors fildişinden oyulmuş büyük bir Romanesk haç olan Cloisters Cross, [165] Lidya Definesi olarak da bilinen Karun Hazinesi, MÖ 7. yüzyıldan kalma 200 altın, gümüş, bronz ve toprak eşya koleksiyonu, ve 1966-67'de Türkiye'de Sardeis yakınlarındaki dört antik kraliyet mezarından yerel mezar soyguncuları tarafından yağmalanan yaklaşık 450 nesnenin daha büyük bir bölümünün parçası. [169] Türk hükümetine 25 milyon İngiliz Sterlini'ne [170] mal olduğu bildirilen altı yıllık bir hukuk mücadelesinden sonra dava, Met'in kendi satın alma komitesinin tutanaklarının bir küratörün yağmalanan cenazeyi gerçekte nasıl ziyaret ettiğini anlattığının ortaya çıkmasıyla dramatik bir şekilde sona erdi. Nesnelerin gerçekliğini doğrulamak için Türkiye'deki höyükler. Met, personelin eşyaları satın alırken çalındığını bildiğini kabul etmek zorunda kaldı ve koleksiyon 1993 yılında Türkiye'ye geri gönderildi. [165]
Morgantina hazinesi, 1980'lerin başında Met tarafından satın alınan, belki de 100 milyon ABD Doları değerinde olan, MÖ 3. yüzyıla tarihlenen süslü Helenistik gümüş eşyalardan oluşan bir istiftir. Daha sonra Sicilya'daki Morgantina arkeolojik alanından yağmalandığı gösterildi. Uzun bir davadan sonra, Met yağmalandığını kabul etti ve 2006'da onu Sicilya'ya geri göndermeyi kabul etti ve Met, 2006'da geri dönüşün "satın alma sürecindeki geçmişteki uygunsuzlukları giderdiğini" belirtti. [165] [171]
Elgin Mermerlerinde Zamanda Kaybolmuş Yüzler Ortaya Çıktı - Tarih
|James Bregman tarafından |
Çevrimiçi BBC Haberleri
Parthenon heykellerinin haklı mülkiyeti konusundaki dolambaçlı tartışma sadece yirmi yıllık olabilir, ancak 19. Yüzyılda Atina Akropolisini ilk terk ettiklerinde anlaşmazlık tohumları ekildi.
Karşıt taraflar tek bir konuda hemfikir: Elgin Mermerleri, klasik sanatın var olan en önemli koleksiyonlarından birini oluşturuyor.
Yunanlılara göre sorun, bina ve heykellerin parçalanamayan tek bir varlık oluşturmasıdır.
Yunanistan Kültür Bakanı Evangelos Venizelos'a göre, "Partenon mermerleri bağımsız heykeller değil, Parthenon Tapınağı'nın ayrılmaz parçalarıdır".
Sanatsal içerikleri kanıt olarak gösteriliyor: geniş friz, Parthenon'un da dahil olduğu eski bir Atina törenini tasvir ederken, oymalı paneller, kalenin efsanevi başlangıcından sahneler içeriyor.
Hepsinin Atina tarihine ve özellikle Parthenon'a sıkı sıkıya bağlı olduğu söylenir.
Kampanyacılar ayrıca misketlerin iadesi için bir başka önemli gerekçe daha ileri sürüyorlar - sözde yasadışı şekilde kaldırıldılar.
Sorumlusu İngiltere'nin Türkiye Büyükelçisi Lord Elgin'di.
1801'de ziyaret ettiği Parthenon yarı harap durumdaydı. 2.250 yıllık bina, 50 yıl önce işgalci Türkler tarafından içine kurulan barut deposunun ateşlenmesi sonucu meydana gelen patlamada büyük hasar görmüştü.
Kime sorduğunuza bağlı olarak, Elgin elinden geleni "kurtardı" veya "yağmaladı" ve British Museum'a sattı, bu da kaldırmanın yasal olarak yapıldığını iddia ediyor.
Yunanlılar, Türklerin işgal ettikleri halkın iradesine karşı hareket eden yabancı bir güç olduğunu söyleyerek aynı fikirde değiller.
Yakın tarihli bir Mori anketi, Yunan Hükümeti belirli koşulları yerine getirirse İngiltere'deki insanların %50'sinden fazlasının heykellerin iadesini destekleyeceğini öne sürdü.
Böyle bir koşul, herhangi bir geri dönüşün diğer hazinelerin geri alınması için emsal teşkil etmemesi gerektiğidir.
Yunan kampanyacılar, mermerlerin tek seferlik bir vaka olduğuna yemin ediyor ve iadelerinin British Museum ve ötesindeki diğer eserlerin durumunu tehdit etmeyeceğini söylüyorlar.
Eski İngiltere Eğitim Bakanı Alan Howarth gibi muhalifler ikna olmadı. Restorasyon, 2002'nin başlarında "benzer taleplerin bir setini açacağı" konusunda uyardı.
Kısasa kısas savaşı devam ediyor.
British Museum, her yıl altı milyon insanın heykelleri görmesini sağladığını iddia ediyor. Yunanlılar, ziyaretçilere sanatı, sözde haklı olan ortamında görmenin değerli deneyimini vaat ediyor.
Kampanya yürütenler, müzenin bazı heykellere beceriksiz restorasyon teknikleriyle zarar verdiğini iddia ediyor.
Müze, Atina'nın kötü şöhretli kirliliğinin Parthenon'a bağlı kalan birkaç heykele daha fazla zarar verdiğini söylüyor.
Bu arada British Museum, Parlamentonun heykelleri tutmasını gerektirdiğini söylüyor. Yunanistan, BM Eğitim, Bilim ve Kültür Örgütü (Unesco) düzenlemelerinin iade edilmesini talep ettiğini düşünüyor.
Birbirini izleyen İngiliz Hükümetleri, Yunanlıların 2004 Olimpiyat oyunları için heykelleri zamanında geri kazanma kararlılığından etkilenmemiş görünüyorlar.
Her iki taraftaki politikacılar, tarihçiler ve ünlü kampanyacılar, tartışmayı her iki yönde de kararlı bir şekilde savuşturamazken, anlaşmazlık misketlerin kendisi kadar kalıcı olabilir.
İngiltere Sonrası Brexit
Şahsen, AB bütçesine harcanmayan milyarlarca sterlinden büyük olasılıkla yararlanacakları, ancak bu fonları vatandaşlarının endişelerine daha iyi yönlendirebilecekleri için ayrılmanın doğru seçim olduğuna dair oylamanın sonucuna katılıyorum. . Ayrıca zamanla Birleşik Krallık'ın (dünya çılgın bir yer olduğu ve bu zamanlarda artık güvenlik garantisi olmadığı için yapmalı diyorum) sınırlarını, özellikle göçmen ve mültecilerden daha fazla güvence altına alabilmesi gerektiğini düşünüyorum. AB'nin baskısıyla sürekli İngiltere'ye akın ediyor. Brexit'in belirsizliğiyle ilgili sorunun bir kısmı tam da bu, kafa karışıklığı. Sonrası için gerçek bir plan yoktu. Evet, “50. Madde” olması gerekenler için prosedürler varmış gibi görünmeye çalışıyor&hellip
Elgin Mermerleri buraya nasıl geldi?
Elgin Mermerleri'nden bir heykelin, Lord Elgin'in 1800'ün başlarında Yunanistan'a gelip onları Parthenon'dan çıkarıp İngiltere'ye sevk etmesinden bu yana ilk kez Birleşik Krallık'tan ayrılmasına izin verildi.
British Museum'un müdürü Neil MacGregor Cuma günü The Times'da "Elgin, heykelleri daha fazla hasar görme riskinden kurtardığına inanıyordu" diye yazıyor.
Antik Yunanlılar tarafından inşa edilen klasik bir tapınak olan Atina'nın 27 Partenon'u, yedinci Elgin Kontu Thomas Bruce'un 1799'da Osmanlı İmparatorluğu'nun İngiltere Büyükelçisi olmasıyla harap durumdaydı.
İlk Hıristiyanlar tarafından kısmen tahrip edilen, camiye dönüştürülen ve daha sonra Osmanlı Türkleri tarafından silah deposu olarak kullanılan Parthenon'un 2.250 yıllık heykellerinin yaklaşık %40'ı, Elgin Konstantinopolis'teki diplomatik görevine başladığında yok edilmişti. .
Bir sanat aşığı olan Elgin, heykellerin İngiltere'de onları bulduğu tehlikeli ortamdan daha iyi durumda olduğunu iddia etti.
1801'de, Parthenon'dan heykelleri kaldırmak için o zamanlar Atina'yı kontrol eden Türklerden izin aldığını iddia ettiği şeyi müzakere etti.
Elgin'in yasallık iddiasında bulunduğu belgeye, tartışmanın her iki tarafındaki kampanyacılar tarafından atıfta bulunuldu ve bunların yorumları kaçınılmaz olarak farklı.
British Museum, Elgin'in resmi bir diplomat olduğunu ve Türk makamlarının izniyle hareket ettiğini iddia ediyor.
Yunan kampanyacılar, Türklerin işgal ettikleri halkın iradesine karşı hareket eden yabancı bir güç olduğunu savunuyorlar.
Karşıt taraflar tek bir konuda hemfikir: Elgin Mermerleri, klasik sanatın var olan en önemli koleksiyonlarından birini oluşturuyor.
Britanya'ya götürülen Mermerler arasında, bir zamanlar binanın etrafını saran yontulmuş frizin yaklaşık yarısı (yaklaşık 75 metre), artı üçgen uçlarından (veya alınlıklarından) 17 gerçek boyutlu mermer figür ve 92 metoptan 15'i yer alıyor. veya orijinal olarak sütunlarının üzerinde yüksekte görüntülenen heykel paneller.
Klasik sanatı yağmalamak, Grand Tour'dakilerin düzenli olarak antik alanlardan "hediyelik eşyalar" çaldığı o dönemde yaygın bir uygulamaydı.
Sadece Parthenon'dan gelen parçalar yaklaşık 10 Avrupa ülkesinde sona erdi veya tamamen kayboldu.
İngiltere'ye dönüşünde, Elgin bir Parlamento soruşturmasına, hazineden geriye kalanları koruma arzusunun, onları alma motivasyonunun bir parçası olduğunu söyledi. Türklerin, harç yapmak için heykelleri bile parçaladıklarını iddia etti.
Ancak, Elgin'in ajanları, hâlâ yerinde kalan bazı parçaları çıkarırken kaçınılmaz olarak kırılgan harabeye daha fazla zarar verdi.
Elgin'e atfedilen, Mermerlerin yeni yerlerinde dünyanın her yerinden insanlar tarafından beğenilebileceği argümanı, aynı zamanda, onları özel evinde barındırma konusundaki orijinal niyetiyle de çelişmektedir.
Heykeller 1801 ve 1805 yılları arasında İngiltere'ye taşındı ve 1807'de Londra'da sergilendiler.
En azından Elgin için zafer kısa sürdü.
Alımla iflas eden ve zengin karısından aşağılayıcı bir boşanmanın sancıları içinde olan Elgin'in nakit paraya ihtiyacı vardı.
Böylece, müze objeleri olarak Mermerlerin tarihinde yeni bir bölüm başladı.
1816'da Parlamento, çoğu Elgin'in birçok alacaklısına giden Parthenon Mermerleri için 350.000 £ ödedi ve başlangıçta bir kulübede de olsa British Museum'da yeni bir ev bulundu.
- Editörün Notu: Bu makale, Kane County'nin muhteşem tarihi üzerine bir dizinin parçasıdır. Bugünkü makale E.C. “Mike” Alft tarafından yazıldı ve Elgin Tarih Müzesi Eğitimcisi Rebecca Miller tarafından yeniden sunuldu.
Şehrin sokak tabelalarından bazıları kullanılarak Elgin'in kısa bir tarihi yazılabilir. James Talcott HEDİYE1835'te bir erkek kardeşiyle gelen kasabanın kurucusuydu. Fox Nehri'nin doğu yakasındaki yerleşimini kurarak, ilk sokak isimlerimizden bazılarının sorumlusuydu.
BÖLÜM Sokak, onun iddiası ile kuzeydeki Phinehas Kimball'unki arasındaki ayrım çizgisini işaret ediyor. Gifford, ana iş yolunun nehirden tepenin yukarısında ve bahar taşkınlarının ulaşamayacağı bir yerde olacağını varsayıyordu. o yaptı MERKEZ onun platosundan. Simon Newton DEXTER New Yorklular, 1838'de Gifford'un iddiasının bir kısmını satın aldı.
NS KIMBALL New Hampshire aileleri nehrin batı yakasına yerleşti. Joseph Kimball, oğlu Samuel'in aşıladığı elma ağaçlarından aşı satın aldı. JEWETT Kimball, büyük bir BAHÇE.
Galena & Chicago Union Demiryolunun 1850'de gelişi, Sam'in erkek kardeşi William C. Kimball'ı, The Guardian adlı bir tatil oteli inşa etmeye teşvik etti. WAVERLY, Eyalet ve West Highland Bulvarı'nın güneybatı köşesinde. Şikago'ya giden demiryolu bağlantısı, Fox'un Batı Şeria boyunca barajın yukarısındaki bir içki fabrikasının konumunda bir faktördü. Sahiplerinden biri Benjamin Franklin'di. LAWRENCE.
Elgin askerleri savaş alanında ağır kayıplar verdiler. SHILOH İç Savaş sırasında. Çatışmanın sona ermesinden kısa bir süre sonra, Gail BORDEN civardaki birçok mandıradan temin edilen sütü yoğunlaştırmak için bir fabrika kurdu. Bunlar arasında Cyrus'un çiftlikleri vardı. LARKIN ve John McLEAN, ayrıca TODD ÇİFTLİK.
Saat endüstrisi bir zamanlar şehrin en büyüğüydü. 1864'te faaliyete başlamak için Doğu'dan zanaatkarlar geldi. ULUSAL Şirketi izle. İlk başkan Benjamin W. RAYMONDve firmayı ilk yıllarda ayakta tutan Chicago kapitalistlerinden biri Martin'di. RYERSON. George avcı, üretim sorumlusu, 1872-1903, yaşadı İZLEMEK Sokak, diğer şirket yöneticileri gibi. Yusuf HECKER ünlü Elgin Ulusal Saat Fabrikası Askeri Bandosu'nun yöneticisiydi.
Douglas ve Highland
Sanayileşmiş bir Elgin, saatten daha fazlasını üretti. Bir gayrimenkul alt bölücü olan William Grote, Chicago'dan birkaç üreticiyi cezbetti. En büyüğü Illinois Watch Case Company idi.
Genel müdür Thomas W. DUNCAN, daha sonra firma başkanının karısıyla kaçtı. George W. LUDLOW ve George R. TUT 1891'de kuzeydoğu ucunda bir ayakkabı fabrikası açtı. Bayan Ludlow'un evlenmeden önceki adı HARTWELL. RS DICKIE, Milton V. KIRK, E.E. HOUSTON ve Philip D. ZIRH 1892'de kutu etiketleri basmak için Bluff City Bulvarı'nda bir fabrika kurdu.
Elgin Yol Yarışları ilk kez 1910'da yapıldı. İlk kazanan Ralph oldu. MULFORD ve TRİBÜN Yer, insanların ve makinelerin zorlu testlerini izlemek için bu şehre gelen binlerce izleyicinin bir hatırlatıcısıdır. 50 yıldan fazla bir süre, 1979'da sona erene kadar Carl Parlasca, Song of the Song'un yapımcılığını ve yönetmenliğini yaptı. HIAWATHA yarışmalar.
Güneydoğu ucunda ELGİN Sokak ve ILLINOIS Bulvar. Şimdi bu isimleri harekete geçiren ne olabilir?
Elgin, ilahiden adını almıştır. Elgin, Presbiteryen ilahi kitabında. Kasaba kurucusu James Gifford'un en sevdiği şarkıydı. Şarkının adı, Inverness'in hemen doğusundaki Lossie Nehri üzerinde kuzeydoğu İskoçya'da bulunan Moray'ın başkenti olan Elgin'den (el-Gin olarak telaffuz edilir) geliyor. Adını 10. yüzyılda Elgin'i kuran İskandinav generali Helgyn'den almıştır. Veya başka bir hikaye, Elg veya Eilg'in İrlanda için ve küçük İrlanda anlamında şiirsel bir isim olduğudur.
Elgin, 12. yüzyılda Kral I. David tarafından yaratılan ilk İskoç kasabalarından biriydi. Daha sonra bir kraliyet tüzüğü alan Elgin, Moray piskoposunun katedral koltuğu oldu. Holy Trinity Katedrali 1300'lerde inşa edilmiştir. Elgin'in yıkık kalesi, Kral Duncan'ın Macbeth tarafından öldürülmesinin ünlü sahnesiydi.
Belki Elgin Mermerlerini Duymuşsunuzdur
Elgin Mermerleri, İngiltere'nin Konstantinopolis büyükelçisi olan Elgin'in altıncı kontu Thomas Bruce'un adını almıştır. 1806'da Parthenon'daki heykelleri kaldırmak için padişahtan izin aldı. O dönemde Yunanistan'ı Türkler yönetiyordu ve Parthenon'a kötü muamele yapılıyordu.
Türkler burayı mühimmat deposu olarak kullanıyor, turistler bulabildikleri her şeyi alıp yanlarında götürüyorlardı ve yerel Yunanlılar harç yapmak için bazı heykelleri öğütüyorlardı. Lord Elgin, Parthenon heykel frizinin bir kısmını kaldırdı ve toplam on yıl ve bir servet harcadı ve İngiltere'ye Parthenon sanat eserlerinin tamamını geri getirdi.
İngiltere'ye döndüğünde, Lord Elgin heykelleri, İngiliz Hükümeti isteksizce British Museum için satın alana kadar yıllarca mülkündeki bir kömür kulübesinde sakladı. Lord Elgin, burnunu ve yüzünün bir kısmını yiyen bir hastalık (muhtemelen frengi) geliştirdi. Boşanma sırasında karısını zina suçundan mahkemeye çıkardı ve 1840'larda yoksul olarak ölmeden önce vahşice, herkesin önünde küçük düşürüldü.
Oğlu, bir sonraki Lord Elgin, Kanada valiliği ile ünlendi. Lord Elgin aynı zamanda ünlü bir Elgin saat serisinin adıdır. Elgin Academy kampüsündeki Sears Gallery, Elgin Mermerlerinin bir reprodüksiyonu ile dekore edilmiştir.
Leydi Elgin'in Gemi Enkazı Nasıl?
Lady Elgin, 1860 yılında Winnetka açıklarında Michigan Gölü'nde harap olmuş bir vapurdu. Birlik Muhafızları, Milwaukee, WI'da bir grup milisti.
Eyalet o zamanlar kölelik karşıtıydı ve eyalet haklarıydı ve federal hükümet köleliği sona erdirmezse eyalet hükümeti ciddi olarak ayrılmayı düşünüyordu. Bu siyasi iklimde, milisler, hangisinin devleti ve hangisinin federal hükümeti destekleyeceğini belirlemek için araştırıldı.
İrlandalı bir Katolik grup olan Birlik Muhafızları, köleliğe karşı olmalarına rağmen ülkelerini destekleyeceklerini söyledi. Devlet, milislerin komisyonunu hızla iptal etti ve Birlik Muhafızlarını silahsızlandırdı. Dağılmayı reddettiler ve birimlerini yeniden silahlandırmak için para toplamaya kararlıydılar.
Birlik Muhafızları, para toplamak ve morallerini yükseltmek için Chicago'ya bir gezi düzenlemeye karar verdi. Şirketleri ve misafirleri için Chicago'daki bir demokrat parti mitingine Lady Elgin'de geçiş rezervasyonu yaptırdılar ve burada geçit törenine gidecekleri ve Illinois kongre üyesi ve başkan adayı Stephen A. Douglas'ın konuşmasını duyacaklardı.
Leydi Elgin, 8 Eylül 1860'ta Milwaukee'ye döndüklerinde geminin idare ettiği kötü hava koşullarıyla karşılaştı. Saat 2:30 civarında, kontrolden çıkmış bir yelkenli olan Augusta, Lady Elgin'e çarptı ve sonunda parçalanmasına ve batmasına neden oldu. Teknedeki yaklaşık 500 kişiden 380'i enkazda öldü ve 1915'te Eastland'e kadar Büyük Göller'deki en kötü kaza oldu.
O yılın Aralık ayına kadar cesetler kıyıya vurdu ve olay, kölelik ve devlet hakları konularında Demokratlar ve Cumhuriyetçiler arasındaki gerilimi daha da artırmaya hizmet etti. Birlik Muhafızlarının çoğu Milwaukee'deki St. John Katedrali üyesiydi ve her 8 Eylül'de Lady Elgin kurbanları için bir anma töreni düzenlemeye devam ediyorlar.
Lady Elgin aynı zamanda bir Elgin Saat serisiydi.
Elgin Tarih Müzesi Hakkında
Elgin Tarih Müzesi olarak bilinen 1856 dönüm noktası bir binada yer almaktadır. Eski Ana burası bir zamanlar Elgin Akademi kampüsünün bir parçasıydı. 1961 yılında kurulan Elgin Bölgesi Tarih Kurumu, müze bünyesinde faaliyet gösteren gelişen bir organizasyondur. Toplumun bir Yönetim Kurulu toplumu Elgin tarihi hakkında korumak ve eğitmek için yönlendirilen bir misyonla.
Elgin Mermerleri ve Parthenon
Bazen Parthenon heykelleri olarak anılan Elgin Mermerleri, orijinal olarak Atina, Yunanistan'daki Parthenon'un dışını süsleyen ve şimdi Londra, İngiltere'de bulunan bir mermer heykel koleksiyonudur.
Şu anda British Museum'daki Duveen Gallery'de halka ücretsiz olarak sergileniyorlar. Bugün heykeller beyaz görünse de, başlangıçta canlı renklerle boyanmışlardı, yeni araştırmaların ortaya çıkardığı bir şey.
Londra'daki mermerler, 19. yüzyılın ilk on yılında, yedinci Elgin Kontu Thomas Bruce'un himayesinde Parthenon'dan çıkarıldı ve ilk olarak 1807'de Londra'da sergilendi. Bunların kaldırılması son derece tartışmalı ve Yunan hükümeti talep etti. ülkelerine geri gönderilmeleri, medyanın geniş ilgisini çeken bir tartışma. Parthenon'daki tüm heykeller British Museum'da değil, diğer büyük bir kısmı hala Atina'da, diğer birkaç heykel ise dünyanın farklı müzelerinde.
Partenon
Tanrıça Athena'ya adanmış bir tapınak olan Parthenon, antik Atina'nın Akropolisinde yer almaktadır. Yaklaşık 228 fit (69,5 metre) uzunluğunda, 101 fit (30.9 metre) genişliğinde ve kabaca 65 fit (20 metre) yüksekliğindedir. Tapınağın inşaatı MÖ 447'de başlamış, süslemeleri MÖ 432'ye kadar devam etmiş, Sparta ile savaşın başladığı sıralarda. Parthenon oluşturulduğunda, Atina zirvesindeydi ve şehrin engin donanması Ege Denizi'ndeki bir imparatorluğu kontrol etmesine yardım ediyordu.
Parthenon'un dışında, şu anda Elgin Mermerleri'nin bir parçası olan üç ana heykel türü vardır.
Alınlıklar, Parthenon'un tepesinde bulunan etkileyici heykeller içeren büyük üçgen şekilli nişlerdir. Yapının doğu cephesinde birer alınlık, batı cephesinde birer alınlık yer almaktadır. Doğu alınlığındaki heykeller tanrıça Athena'nın doğum hikayesini anlatırken, batıdakiler Athena ile tanrı Poseidon arasında Atina'nın koruyucu tanrısının kim olacağını belirlemek için yapılan bir savaşı tasvir ediyor. Heykellerin boyutları, üçgenin tepe noktasına (en yüksek nokta) ne kadar yakın olduklarına bağlı olarak değişiyordu.
Elgin Mermerleri'nin bir parçası olan en etkileyici alınlık heykelleri doğu tarafından gelir ve Athena'nın doğuşuna tepkileri gösterir.
Efsaneye göre Athena, Zeus ile tanrıça Metis'in kızıdır. Zeus, Athena'nın kendisinden daha güçlü olacağından korktu ve Metis hamileyken onu bütün olarak yuttu. Bu hamileliği durdurmadı ve Athena o kadar büyüdü ki, Zeus'un kafası Yunan demirci tanrısı Hephaestus tarafından bir baltayla yarıldı ve tanrıça doğdu.
Ne yazık ki baş üflemeli doğumu betimleyen heykeller günümüze ulaşmamıştır ancak Elgin Mermerleri'nin parçası olan heykeller Yunan tanrılarının doğuma tepkilerini göstermektedir. British Museum küratörü Ian Jenkins, "The Parthenon Sculptures" (Harvard University Press, 2007) adlı kitabında, Athena'nın "gün ağarırken" doğduğunu ve heykellerin "güneş tanrısı Helios'u ve dört atından ikisinin başlarını" yerden yükselen "gösterdiğini" belirtiyor. alınlığın, yükselen &ldquoas denizden.&rdquo
Ayrıca olayı gözlemlemek, şarap ve şenlik tanrısı Dionysos'un çıplak bir görüntüsüdür. Sağda oturan iki tanrıça, Jenkins'in dediğine göre, muhtemelen Demeter ve kızı Persephone, daha sağda ise olayı izledikten sonra uçuşa geçen ölümlü bir insan olan, bol dökümlü bir Yunan kızı var.
Jenkins, Elgin tarafından çekilen üç tanrıça heykelinin kayıp doğum sahnesinin sağına yerleştirildiğini söylüyor. Bunlardan biri, muhtemelen Afrodit, başka bir tanrıçanın kucağına oldukça şehvetli bir şekilde uzanıyor ve "vücudunda uzun süre esneyerek, kendisini bol formuna göre ıslak doku gibi şekillendiren perdelik kumaşı ortaya çıkarıyor" diye yazıyor Jenkins. Daha sağda, ay tanrıçası Selene'ye ait bir atın başı var, canavar, tanrının arabasını gece gökyüzünde çekmeye yardım etmekten açıkça bitkin durumda.
Bu alınlıkta Athena'nın doğumunu adım adım atıyor gibi görünen tanrılar ile kaçıyor gibi görünen ölümlü Yunan kızınınki arasındaki karşıtlık dikkat çekicidir.
Jenkins, Parthenon'un sütunlarının üzerinde, her biri yaklaşık 1,3 metre genişlik ve yükseklikte "yüksek kabartma" ile oyulmuş paneller olduğunu belirtiyor. Yunan mitolojisinden sahneleri tasvir ediyorlar ve antik çağda 92 numaraya sahipler (15 şimdi Elgin Mermerlerinin bir parçası).
Londra'daki örnekler Parthenon'un güneyinden geliyor. Centaurlar, yarı insan ve yarı at yaratıklar ile &ldquoLapith&rdquo olarak bilinen efsanevi bir halk arasındaki savaşı tasvir ediyorlar.
Efsaneye göre, Metopes'te tasvir edilen savaş, Lapith kralı Pirithous tarafından düzenlenen bir düğün ziyafeti sırasında patlak verdi. Davet edilen centaurlar sarhoş olup Lapith kadın ve erkek çocuklarına tecavüz etmeye çalıştı. Boston Üniversitesi profesörü Fred Kleiner, "Gardner'ın Çağlar Boyunca Sanatı"nda (13. baskı) "Olağanüstü bir levhada, muzaffer bir centaur arka ayakları üzerinde yükselerek, yendiği Yunan'ın buruşmuş bedeniyle kıvanç duyuyordu," diye yazıyor. , Wadsworth Cengage Learning, 2010).
Parthenon'un üst dış tarafını saran, alçak kabartma olarak oyulmuş bir frizdir. Başlangıçta yaklaşık 524 fit (160 metre) kapsayan, yaklaşık yarısı şimdi Londra'daki Elgin Mermerlerinin bir parçasıdır. Panathenaic Festivali sırasında Athena'yı kutlamak için düzenlenen efsanevi bir alayı tasvir ediyor.
Alay, araba yarışlarını, ata binen insanları, kurban edilmek üzere olan inekleri, ritüel eşyaları taşıyan kızlar ve genç kadınları, alayı denetleyen mareşalleri ve tabii ki tanrıları içerir. Jenkins, Zeus'un oğlu ve "ilahi işlerin bahçıvanı" olan Hermes'in dizinde bir "güneş şapka" ile gösterildiğini, şarap tanrısı Dionysos ise "sarhoş kolunu" Hermes'in omzuna koyduğunu belirtir. Hasat tanrıçası Demeter, çenesini kafasına dayamıştır. Jenkins, kızı Persephone'nin "yeraltı dünyasında Hades'in gelini olmak üzere götürüldüğü" için üzgün görünüyor. &ldquoBu arada güçlü Zeus, kolunu buyurgan bir tavırla tahtının arkasına yaslıyor.&rdquo
geri dönüş tartışması
Elgin Mermerlerinin Yunanistan'a iade edilip edilmeyeceği konusunda uzun süredir devam eden bir tartışma var. Lord Elgin heykelleri kaldırdığında, Atina 300 yıldan fazla bir süredir Osmanlı İmparatorluğu'nun kontrolü altındaydı. 1832'de, bir bağımsızlık savaşının ardından ve heykellerin kaldırılmasından yaklaşık yirmi yıl sonra Yunanistan bağımsızlığını kazandı.
British Museum'un tutumu, Lord Elgin'in 19. yüzyılın ilk on yılında heykelleri kaldırdığı sırada, Osmanlı yetkililerinden gerekli izni almış olmasıdır.
1801'de, İngiltere'nin Fransız güçlerini o zamanlar Osmanlı İmparatorluğu'nun egemenliği altında olan Mısır'da yenilgiye uğratmasından dolayı kendisine diplomatik bir jest olarak bir ferman (lisans ve eğitim mektubu) verildi. British Museum'dan yapılan açıklamada, fermanın Atina'daki Türk yetkililerin Elgin'in çalışanlarını çizim, modelleme ve iskele kurma işlerinde engellememelerini ve ayrıca 'yazılı veya figürlü her türlü taş parçasını kaldırmalarına' izin vermeleri gerektiği belirtildi.
&ldquoŞubat 1810'da Sir Robert Adair (İstanbul Büyükelçisi) tarafından önceki fermanla aynı otoriteden temin edilen son bir ferman, Atina'daki yetkililere Lord Elgin tarafından toplanan kalan tüm eski eserlerin gemiye binmesine izin verme talimatı verdi.&rdquo
Müze ayrıca zamanın heykellere karşı nazik olmadığını ve Elgin'in onların güvenliğinden endişe etmek için iyi bir nedeni olduğunu savunuyor.1687'de Parthenon, Osmanlılar tarafından barut depolamak için kullanılmıştı ve bir Venedik kuvveti şehre saldırdığında bir patlamada yapı ağır hasar gördü.
Yunan hükümeti, Elgin'in eylemleri hakkında farklı bir görüşe sahip.
Aynı zamanda, Elgin, Konstantinopolis ve Atina'daki Türklere hediyeler ve para yağdırarak ve rüşvet ve dolandırıcılık yöntemlerini kullanarak Atina'daki Türk ileri gelenlerini göz yummaya ikna ederken, zanaatkarları Parthenon'un özellikle sevdikleri kısımlarını söktüler. Elgin, böyle bir izni tek başına verebilecek olan Padişahın kendi yetkisiyle anıtın heykelsi ve mimari süslemesini kaldırma iznini hiçbir zaman almamıştır,&rdquo Yunanistan Kültür Bakanlığı yaptığı açıklamada.
&ldquoO, o sırada Konstantinopolis'teki Sadrazam'ın yerine geçmekte olan bir Türk subayı olan Kaymakam'dan gelen dostça bir mektuptan yararlandı. Gayriresmi bir lütuf olarak dağıtılan bu mektup, Atina'daki Türk makamlarını yalnızca Elgin'in adamlarının çizim yapmasına, kalıpları almasına ve bir yazıtın veya kabartmanın bir kısmının gömülebileceği Parthenon'un temelleri etrafında kazılar yapmasına izin vermeye zorlayabilirdi. Elgin'in ekibinin anıtların kaldırılmasında heykellere ve Parthenon'un kendisine "önemli ölçüde zarar" verdiğini de iddia ediyorlar.
Şimdiye kadar British Museum, heykelleri ülkelerine geri gönderme niyetinde olduğuna dair hiçbir belirti vermedi, ancak Yunan hükümeti davayı sürdürmeye kararlı.
&ldquoPartenon vakası kesinlikle ayırt edicidir. Dönemin kültür bakanı Georgios Vulgarakis 2006 yılında yaptığı bir konuşmada, Mermerlerin yeniden birleşmesi tarihe karşı bir onur borcumuzdur, dedi. &ldquoMüzeler, Birleşik Avrupa'nın kültürel ve manevi tutarlılığına yönelik ahlaki yükümlülüklerini yerine getirmelidir.&rdquo
George Clooney, İngiltere'nin Elgin Mermerlerini Yunanistan'a GERİ DÖNMESİ gerektiği görüşündeBağlantı kopyalandı
George Clooney, İngiltere'nin Elgin Mermerleri'ni [PA] iade etmesi gerektiği görüşünü savundu.
Abone olduğunuzda, sağladığınız bilgileri size bu haber bültenlerini göndermek için kullanacağız. Bazen, sunduğumuz diğer ilgili haber bültenleri veya hizmetler için öneriler içerirler. Gizlilik Bildirimimiz, verilerinizi nasıl kullandığımız ve haklarınız hakkında daha fazla bilgi verir. İstediğiniz zaman abonelikten çıkabilirsiniz.
52 yaşındaki yıldız arkadaşı Bill Murray, kalıntıların Birleşik Krallık'ta "güzel bir konaklama" geçirdiğini ancak artık Atina'ya dönme zamanının geldiğini söyledi.
İkili, British Museum'un Vatikan ve Amerika'nın Getty Müzesi'nin izinden gitmesi ve sanatı iade etmesi gerektiğini söyledi.
Bay Clooney, bazı kişilerin görüşlerini dışarıdan biri olarak görmeyebileceğini, ancak Parthenon'dan alınan heykelleri teslim etmenin "muhtemelen iyi bir fikir" olduğunu söyledi.
Oscar ödüllü oyuncu, çalınan sanat sorununu ele alan yeni filmi The Monuments Men için Ulusal Galeri'de düzenlediği basın toplantısında konuşuyordu.
Bill Murray, Elgin Mermerleri [EPA] konusunda Bay Clooney ile anlaştı
Geri dönüş yolunu bulmaları muhtemelen iyi bir fikirdir.
Bay Clooney, "Geçen gün birine girdim, bir basın toplantısındaydım ve biri konuyu gündeme getirdi.
"Bu yüzden aklımı tamamen yitirmediğimden emin olmak için biraz araştırma yaptım ve İngiltere'de bile oylama misketleri iade etmekten yana.
"Vatikan bazı kısımlarını iade etti, Getty (Müze) bazı kısımlarını iade etti. Bu durumda bir sanat eserinin parçalanması ve o sanat eserinin mümkün olan en iyi şekilde bir araya getirilip getirilemeyeceği bir sorudur.
"Yani söylemek için bir argüman, belki de bu örneklerden biri."
The Monuments Men'in yazarı, yönetmeni ve yıldızına geçenlerde bir Yunan gazeteci tarafından 2500 yıllık heykellerin Atina'ya iade edilip edilmeyeceği soruldu.
7 Şubat Cuma günü Berlin Film Festivali'nde gazetecilere verdiği demeçte, 19. yüzyılın başlarında elde edilen mermerleri iade etmenin "doğru şey" olduğunu söyledi.
Klasik Yunan mermer heykel koleksiyonu, İngiliz Osmanlı İmparatorluğu büyükelçisi olarak görev yaparken Elgin Kontu Thomas Bruce tarafından İngiltere'ye taşındı.
Elgin Mermerleri, on dokuzuncu yüzyıldan beri British Museum'da bulunuyor [PA]
Bay Clooney şunları ekledi: "Baktığınız ve aslında muhtemelen yapılacak doğru şey olacağını düşündüğünüz bazı parçalar var.
"Dün birinin 'O bir Amerikalı ve anlamıyor' dediğini biliyorum. Muhtemelen haklıdır.
"Ama hakkında açık bir tartışma yapmaya değer olduğunu düşünüyorum. Geri dönüş yolunu bulmalarının muhtemelen iyi bir fikir olduğunu söyledim."
The Monuments filminde de rol alan Ghostbusters yıldızı Bill Murray, Bay Clooney ile anlaştı.
Lost In Translation ve Ghostbusters yıldızı, "Bu tüm dünyada bir sorun gibi görünüyor" dedi.
"Bu sanatı kim kazanıyor ve nereden geldi ve onu geri almaya hakları var mı?
"Kesinlikle burada çok güzel bir konaklama oldu, ancak Londra kalabalıklaştı ve Yunanistan'da çok fazla yer var.
"İngiltere bu tür şeylere öncülük edebilir - sanatın geldiği yere geri dönmesine izin verebilir.
"Ve sonra hepsi bir arada olsaydı, Yunanlılar cömertlikten başka bir şey değiller, insanların sanatla yaptığı gibi arada bir ödünç verirlerdi, değil mi?"
İngiltere'nin Elgin Mermerleri'ni iade edip etmeyeceği konusundaki tartışma on yıllardır sürüyor [EXPRESS]
2010 Genel Seçimlerinde Liberal Demokrat lider Nick Clegg, Elgin Mermerleri'nin Yunanistan'a iade edilmesi çağrılarını destekledi.
British Museum'u heykelleri barındırdığı için eleştirdi ve Big Ben'in saatini Lourve'de sergilemeye benzediğini söyledi.
2002'de Ipsos MORI tarafından yapılan bağımsız bir anket, Britanyalıların yüzde 40'ının Parthenon'un Atina'ya geri verilmesinden yana olduğunu ortaya koydu.
Lord Elgin, Osmanlı makamlarından parçaları çıkarmak için tartışmalı bir izin aldıktan sonra Partenon'dan mermerleri aldı.
1801 ve 1812 yılları arasında Lord Elgin'in ajanları heykelleri kaldırdı ve o, İngiltere'ye getirme maliyetinden daha düşük bir fiyata British Museum'a sattı.
Fransız Napolyon'un eski İmparatoru da dahil olmak üzere potansiyel alıcılardan gelen daha yüksek teklifleri reddetti.
Lord Elgin'in eylemlerinin yasallığı ve etiği o zamandan beri tartışılıyor.
2011'de Başbakan David Cameron, Avam Kamarası'ndaki bir tartışma sırasında Elgin Mermerlerinin Yunanistan'a iade edilmesi çağrılarını reddetti.
Muhafazakar lider, İngiltere'nin "misketlerini kaybetmesine" izin verme niyetinde olmadığını söyledi.