Yenilikçi olmak veya yenilik yapmak, diğerleri gibi bir beceridir.
Yeni fikirlerle köpüren, her geçen gün onları çöpe atan insanlar var, ya da öyle görünüyor. Biraz pratik yaparak hepimiz inovasyon becerilerimizi geliştirebiliriz.
Yenilikçi düşüncenin becerileri ve teknikleri sadece işte hayati önem taşımaz, aynı zamanda günlük yaşamda da yararlıdır, yeni durumlarda büyümemize ve gelişmemize ve değişime daha kolay nasıl adapte olacağımızı düşünmemize yardımcı olur.
İçindekiler
İnovasyon nedir?
İnovasyon bu nedenle ve en önemlisi, sadece yeni fikirlerin üretilmesi değil, aynı zamanda bunları günlük olarak faydalı uygulamaya koyabilmektir.
İnovasyon Türleri
Örgütsel düzeyde, sorunun iyi tanımlanıp tanımlanmadığı ve bunu çözmek için kimin en iyi konumda olduğunun açık olup olmadığı ile ayırt edilebilen dört ana yenilik kategorisi vardır.
Bu yenilik kategorileri şunlardır:
- Açıkça tanımlanmış bir sonucun olmadığı temel araştırma. Fikir, bir şeyin nasıl çalıştığını keşfetmektir. Birçok yorumcu, temel araştırmanın yenilik olmadığını, çünkü yeni bulguların uygulanmasını içermediğini düşünüyor. Bununla birlikte, birçok yeniliğin temel bir habercisidir, çünkü genellikle yalnızca yeni fikirlerin ortaya çıkması veya uygulanabilmesi için şeylerin nasıl çalıştığını anlamakla olur.
- Sorunun açıkça tanımlandığı yenilikçiliği sürdürmek ve bunu çözmek için kimin en iyi konumda olduğu da açıktır. Bu tür bir yeniliğin bir örneği, Steve Jobs’un ‘cebinize 1000 şarkı koymanıza’ izin veren bir cihaz için bir pazar olduğu konusunda net bir fikre sahip olduğu iPod’dur. Sorunların doğası ve bunları ele almak için gereken beceriler açıktı.
- Eski ürün veya hizmetlere yeni yaklaşımlar getiren yıkıcı yenilik. Buna iyi bir örnek, insanların değer vermeme eğiliminde olduğu ve maliyeti kökten düşüren hizmetin pahalı kısımlarını ortadan kaldıran bütçeli havayollarının geliştirilmesi olabilir.
- Çığır açan yenilik, bir paradigma değişikliğini içerir ve her zaman olmamakla birlikte çoğu zaman dışarıdan birinin yeni bir bakış açısı getirmesini gerektirir. Watson ve Crick’in önceki düşünceyi tam anlamıyla tersine çevirdiği DNA yapısının keşfi buna bir örnek olabilir.
Bu kategoriler bir matris üzerine eşlenebilir:
İnovasyona Çevresel Etkiler
Farklı ortamlar, farklı inovasyon kategorilerini destekleyecektir. Örneğin, temel araştırma en iyi, belirli sorunları çözmek için çok az baskı olan, ancak üniversite gibi bilgi arayışının kendi iyiliği için değerli olduğu bir ortamda yapılır. Bununla birlikte, birçok şirket, genellikle üniversitelerdeki yerleştirmelere ve öğrencilere sponsorluk yaparak temel araştırmalara yatırım yapmaktadır.
Sürdürülebilir yenilik, büyük bir şirkette yerleşik bir Ar-Ge programından ortaya çıkma olasılığı en yüksek olanıdır. Büyük şirketler, mevcut teknolojiyi kullanmanın yeni yollarını geliştirmeye veya mevcut teknolojiyi daha ucuz veya daha kaliteli hale getirmek için iyileştirmeye yatırım yapabilir ve bu tür bir yatırımdan makul bir getiri bekleyebilir.
Yıkıcı inovasyon, kısmen yeni bir şirketin farklı düşünebilmesi nedeniyle, yerleşik bir sektörde yeni rakiplerin ortaya çıktığı yerde ortaya çıkma eğilimindedir. Yıkıcı bir şekilde kasıtlı olarak yenilik yapmak çok zordur, çünkü çözmeye çalıştığınız sorunun ne olduğu çoğu zaman net değildir. Bu kadar başarılı olan şirketler, mevcut teklife bakma eğilimindeydiler ve sonra çok bilinçli olarak karşılamadığı alanları hedef aldılar.
Misal
Fransa’daki Formule 1 Otelleri, otoyolların yanındaki mevcut otellerine baktılar ve kimsenin kullanmadığı büyük salon alanlarına ve çok yer israfına neden olan büyük yatak odalarına sahip olduklarını, dolayısıyla nispeten yüksek maliyetlere sahip olduklarını fark ettiler.
Şirket bu alanı küçülttü, daha fazla odaya sığdı ve daha ucuz konaklama sunmalarını sağladı, bu da ucuz yol kenarı pansiyonları arayan müşteriler tarafından tercih edildi.
Çığır açan yenilik, yabancılara ihtiyaç duyma eğilimindedir çünkü zaten bölgede çalışanlar ‘bir tuğla duvara çarpmıştır’. Yerleşik şirketler, bu yeni düşünceyi ortaya çıkarmanın bir yolu olarak, belirli sorunları çözmek için genellikle inovasyon ödüllerine sponsor olurlar.
İnovasyonu ve Değişimi Yönetme Yaklaşımları
Çok sayıda organizasyonu inceledikten sonra Rosabeth Kanter, inovasyon ve değişime yönelik iki organizasyonel yaklaşım olduğunu öne sürdü: bütünleştirici ve segmentalist.
Bütünleştirici kuruluşlar yeniliği bir tehdit olarak değil bir fırsat olarak ele alır. Sorunları ayrı bölümler yerine bütün bir organizasyon olarak ele alma eğilimindedirler ve yeni fikirler konusunda heveslidirler. Genel olarak, bu organizasyonlar daha esnektir ve değişmeye isteklidir.
Segmentalist organizasyonlar, organizasyonun her bir parçasının değişiklikle ilgili problemlerle ayrı ayrı ilgilenmesi ve yönetimin genel bir bakış açısına sahip olmamasıyla, silolarda çalışma eğilimindedir. Bu tür kuruluşlar genellikle yapılarını veya kuruluşun farklı bölümleri arasındaki ilişkileri değiştirmeye isteksizdir, bu da onları çok esnek kılar.
Kanter, bütünleştirici kuruluşların değişimi ve yeniliği çok daha iyi ele aldığı sonucuna vardı. Ayrıca, bütünleştirici kuruluşlardaki kişilerin yeniliği yönetmek için hayati öneme sahip üç temel beceri gösterdiklerini öne sürdü.
Kişisel İnovasyon Becerileri
Kuruluşlar ve içlerinde çalışanlar için en önemli olan şey olarak yenilik ve değişim hakkında sık sık konuşsak da, yenilikçi çalışmak için gerekli beceriler günlük yaşamda çok önemlidir.
Bütünleştirici kuruluşlar tarafından yeniliğe yönelik kullanılan, esnek ve uyarlanabilir olma ve değişimi bir fırsat olarak görme yaklaşımı, bir birey için de yararlı bir yaklaşımdır.
İnovasyon için üç temel beceri: güç becerileri, insan yönetimi ve değişim yönetimi, eğer geliştirilir ve güçlendirilirse, yeni durumlara daha güvenli ve dolayısıyla daha rahat bir yaklaşım sergilemenize yardımcı olacaktır. Bu da değişimle daha kolay başa çıkmanıza yardımcı olacaktır.