Beni bir kere kandır, utanmalısın. Beni iki kere kandır, üzerimde olsun. Beni üç kez kandırdım - Tamam, burada öğrenmem gereken ders nedir?
Böylece aşk sekiz ay içinde aşk hayatımı değiştirdi, yıldızlar üç-dört iyi randevuya üç tane 30 tane erkek çocuğu göndermek için sıraya dizildi, her biri ortaya çıktıkça hızlıca arka plana dönüştü .
20'li kadınlardan oluşan bu 30 erkeğe mensup olmak, yurt dışına çıkmak gibi bir şeydi - ev konforundan çok yabancı, eğlenceli ve meraklı. Hepsinin ilginç, kurulmuş kariyerleri, hoş daireleri vardı, daha yüksek dereceli alkollü içecekleri tercih ediyorlardı ve iyi yolculuklar yapmışlardı. “Kuruldu”, “yüksek dereceli” ve “iyi yolculuklar”, şimdiye kadar benim 20-şey varoluşumun, ne de kolejden bu yana çıktığım genç insanların hayatlarının değiştiricileri değil. Ne kadar egzotik.
Bu benim eski tarihlerimin özellikle yüksek merdaneler olduğunu söylemem, ama 20'li yaşlardakiler ve ben ile karşılaştırıldığında, onlar (ya da dolayısıyla algıladığım) zihinde huzur içinde. “Pek çok başka konu hakkında tartışmak için bizi özgürleştiren “ hayatımla ne yaptığımı bilmiyorum! ” Konuşmasına gerek kalmadan bütün gece gidebiliriz. Kariyeri konuşmaya geçtiğimizde, sessiz bir karşılaştırma ya da rekabet duygusu yoktu - zaten profesyonel engelleri temizlemişlerdi ve bana da güvenebileceğimi söylediler. Stabilite addicting oldu.
Ama benim 3'lük kaydımı yaptığım için, başka bir ülkeyi ziyaret etmek gibi, bu yaşlı adamların anlamadığım gümrüklerle geldiğini, kurallara uymadığımı hayal etmeye başladım. Notre Dame Katedrali'nde mum yakmaya çalışan bu sarhoş turist miydim? Vizem neden iptal edilmeye devam etti?
Her erkeğin kademeli olarak ortadan kaybolmasıyla, yabancı topografiyi anlamak, her bir soruyla daha çok suistimal ve kendine acıma hissi duymak için daha fazla çaba harcamıştım: Yaşım beni otomatik olarak sürekli bir kaçıştan mı yoksa (Tanrı korusun) anlamlı bir ilişkiden mi uzaklaştırdı? Mesele bu muydu? 20'li bir şeyle çıkmak, 30'lu bir şeyin taahhüdünden kaçınmak için yapabileceği en kolay şey mi? Neyse, bende ne gördüler?
Belki de bu yaşı kendime ulaşana kadar cevabı almadığım sorulardır. Eğer bir tahminde bulunmak zorunda kalsaydım, her şeyin seyahat metaforuna geri döndüğünü söylerdim: 30'luk bir set için benim için olduğu kadar gerçek bir tatil gibiydim.
Her şeyden önce, hayatları üzerinde gerçek olamayacak bir güvenlik duygusunu yansıtmaktan tamamen suçluydum - herhangi bir yaşta kimsenin “rahat etmesine” inanması zor. Şirketlerini bu kadar cazip buldum çünkü 20'li hayatımdan ve psikolojimden bir kopuştu. Neden bu ikisi de işe yaramaz? Son konuşmamda eski tarihlerimden biriyle geçirdim, son işinden ayrıldığını söyledi. Belki de bizim küçük tatilimizi bırakmalı ve gerçeğe dönmeli ve 30-şey meselesini daha iyi anlayabileceğini düşündü.
Bende aynı şekilde düzgün bir şekilde yapılmasını önermiyorum. Ama şahsen ben kendi yaşıma daha yakın bir tarihte geleceğime söz verdim. Yerel dalış barındaki PBR'leri bölmek çekici değil ve birilerinin iş sorunlarını kendi berbatlarınızın üzerine koymaya çalışıyor. Aynı zamanda, ev kalbin olduğu yerdir.