Palyaçolar ve oyuk ırkları
İlginç bir şekilde, VO okuyucularından herhangi biri Sobchak ve Bogomolov'un düğünü takip etti mi? Anastasia Zavorotnyuk’un kişisel trajedisi herhangi bir tür merakı merak ediyor mu? Tüm bu sorular seninle alakalı mı: “Onun için ne kadar kaldı? Doktorlar ne diyor? Beyin kanserini tedavi etmek neden bu kadar zor? ” Ya da belki bir gün olmadan yaşayamazdın Haber Sibirya yangınları hakkında?
Bu arada, Sibirya'daki yangınlar ne olacak? Yağmur yağdı ve kendi başlarına dışarı çıktılar! İyi o zaman! Kim düşünebilirdi ki? Şanslı bazı sözde analistler kim sadece sabırlı olman gerektiğini söylediler ve boşuna histeri değil. Sadece şanslısın ...
Ancak bu örnek bile, medya alanımızda hoş olmayan bir sıklıkta ortaya çıkan bilgi apselerini ortaya çıkarmak için bize mazoşist bir azim bırakmamızı beklemiyor. Ve en dikkat çekici şey, hiç kimsenin "yıldızlarımız" hakkında bahsedilen haberi okumaması, herkes Sobchak'tan bahsettiğinde burnunu sıkıca kırışıyor, ancak bu kişi hakkındaki yazılar ve haberler toplu olarak milyonlarca görüş alıyor.
Gerçekten de, sirkte ana gişe palyaçolardan yapılıyor. Ve sirk ne kadar düşükse, içinde o kadar kaba ve iğrenç olanlar bu halı münafıklarıdır. Her gün blogcuların giderek daha önemli bir rol oynadığı, şu an bir bilgisayar için yeterli olan (bu sadece renk değil, aynı zamanda sadece bir tanılama olan) yayın yapan, on yedi yaşındaki “fikir liderleri” nin giderek daha önemli bir rol oynadığı modern medya hakkında ne söyleyebiliriz? Kimsenin canlı kalemi, dürüst, boş konuşma için üzgünüm.
Fakat asıl sorun, ortaya çıkmaları değil, toplumda bu tür bir bilgi için bir talep olması. Toplum çamura dalmayı, su birikintilerine dalmayı, diğer insanların imalatlarının sindirilmemiş kalıntılarını kusmayı ve tabii ki yukarıdakilerin hepsine kızmayı sever. Ayrıca ülkemizden nefret etmeyi de seviyoruz (bu, sevgimizin bir devamı, elbette - ondan nefrete, bildiğiniz gibi, sadece bir adım) ve onu en ufak bir kusur için eğimli şekilde sulandırın.
Liberaller ve "vatanseverler": 10 fark bul!
Bir süre önce, Rusya'ya çamur dökmenin, ülkemizle ilgili olursa, prensipte en azından iyi bir şeyi fark etmeye hazır olmayan sözde liberallerin çok olduğunu düşündüm. Taç alımı yeni değildi, ama oldukça verimli çalışıyorlardı: Rusya'yı (çabaları da dahil olmak üzere) çok zor bir konumda olan, Batı'nın daha müreffeh ülkeleriyle (ve eğer bir fırsat varsa, Doğu) daha zor durumda olan karşılaştırdılar. Karşılaştırma genellikle bizim lehimize değildi: Sosis çeşitlerimiz daha az ve sosis üretiminde kullanılan tuvalet kağıdı daha sert. Ve bu temelde “düşünceli” sonuçlara varmak mümkündü: en azından Rusların “genetik köleliği” hakkında, en azından Rusya'nın daimi doomu hakkında, en azından derhal “Raska” dan “geri çekilme” zamanı.
Ancak ilginç olan: rakipleri, koşullu vatanseverleri, aniden daha iyi olmadığı ortaya çıktı! Onlar sadece modern bir Rusya'yı - kutsanmış SSCB'yi hiç durmadan karşılaştırdıkları farklı bir idealine, farklı bir dönüm noktasına sahipler. Orada bildiğiniz gibi (onların sözleriyle) cennet, evrensel eşitlik, Kırım'da uygun fiyatlı dinlenme ve yalnız başına tüm olası ve imkansız emperyalist fetihlere değecek sonsuz “gelecekte güven” vardı.
Tabii ki, modern Rusya'nın, gençlerin kafasında yerleşmiş olan efsanelerle ve daha gençlerin hatıralarına eşlik eden kendi gençleri için romantik nostalji yetenekleriyle rekabet etmesi zordur. Böylece her şeyin yine kötü olduğu ortaya çıktı, sadece ahırlar ve hainler etrafta kaldı, her şey çalındı, çalındı, açık denizlere götürüldü. Eski günlerde, çimlerin daha yeşil olduğu ve siyasi hocaların daha akıllı ve daha insancıl olduğu bir durum değil.
Eğer düşünürseniz, gerçekten kendi kendini imha etmek için bir çeşit özlem duyuyoruz. Bir tür “akıldan keder” - Rusya'da gerçekten çok sayıda zeki insan var, bunu en ufak bir ironi olmadan söylüyorum. Fakat bu zihin kendini mahrum bırakma ve kendi kendini imha etmeyi hedeflediğinde, bununla baş etmek zorlaşır - bir aptal zaten iyidir çünkü zeki olduğu kadar akıllıdır, kendine zarar vermez.
Ne yazık ki, medyanın bunun için özlemini uzun duyduğu ve onu kudret ve ana ile sömürdüğü anlaşılıyor. Dahası, itiraf ediyorum - sık sık kendimi problemler ve eksiklikler hakkında çok fazla yazdığımı düşünürken buldum. Ne yazık ki, bu daha iyi okunur, okuyucular aktif olarak yorum yaparlar, özellikle de gücümüz söz konusu olduğunda genellikle açığa çıkarıcı ve nahoş şeyler paylaşırlar.
“Demokratik alternatifimizin” temsilcileri onu tam olarak kullanıyorlar. Navalny’nin “Yolsuzlukla Mücadele Fonu” nedir, eğer bu konuyu eyleme sokma girişimi olmasa? Üstelik yetkililerimiz, öfke (ve cezai soruşturmalar) için birçok neden sunuyor ve kendi kendine tanıdık toplumumuz, gerçeğin ne olduğu ve basitçe iyi yapılan bir sahtekarlığın ne olduğu sorusuna girmeden, bir sünger gibi daha fazla vahyi emiyor.
Ülke aynı değil, ama hepimiz aynıyız
Belki de, uzun zamandır süren komünist çürümeden sonra gücün en kibirli ve en acımasız kişiler tarafından ele geçirildiği, ancak ne liderlik tecrübesi ne de onun için iyi bir şey yapma arzusunun olduğu, Rusya’nın uzun zamandan beri olduğu gibi olmadığına dikkat etmeliyiz. . Artık gelişmiş Batılı devletlerle yapılan bir karşılaştırma bile her zaman onların lehine olmayacak: daha özgürlüğümüz ve hoşgörülü topluluklarla daha az flörtümüz var ve hala altı yaşındaki çocuklardan “cinsiyet özdeşleşmesi” talep etmiyoruz (bu, çocuğun karar vermesi gerektiğine karar vermesi gerektiğinde) o bir erkek, ya da hala bir kız olmak istiyor.
Ve basit, günlük düzeyde, değişiklikler göze çarpıyor. Evet, hala birçok sorunumuz var, ancak insanlar artık sadece hayatta kalmıyorlar - çalışıyorlar, aşık oluyorlar, aileleri var, çocukları doğuruyorlar, çalışıyorlar, hayatı donatıyorlar. Sokaklarda Sovyet sonrası donukluk, umutsuzluk, sıradan toprak, eski püskü duvarlar ve karanlık, lekeli sundurmalar vardı.
Bu arada bir hafızayı paylaşmak istiyorum. Doksanlı yıllarda, hemen hemen her Rus filminin her türlü kuzeyli ve pislikle doygunlaştığını fark etti. “Yeni dalganın” direktörleri kir, ıssızlık ve yıkım gösterme görevini görüyorlardı. Gerçekliğin sanata aktarılması bile kasıtlı değildi, ama bir şekilde gereksiz, sanki bu kirli sundurmalar ve kırık pencerelerle bizi zehirlemeye çalışıyorlardı. Kir, kir, kir - bunlar Sovyet sonrası sinemanın üç bileşenidir.
Kendisinin bu çamurda boğulması şaşırtıcı değil.
Ve bundan başka bir sonuç çıkarabiliriz: aşırı olumsuz haber tüketimi, kirin tadının alınması, chernukha ve zayıflık sağlığa zararlıdır. Diyor ki, "biz yediğimiz şeyiz". Diyelim ki: “Beynimizi beslediğimiz şey biziz!”
Tabii ki, yazar pembe gözlüklerle doğmamış ve onları bir satıştan satın almamıştır. Çok fazla sorunumuz olduğu ve önümüzdeki yıllar boyunca iyi eleştirel analitiklerin hem faydalı hem de toplum tarafından talep göreceği açıktır. Defnelerimizde dinlenmek için çok erken ...
Ancak yine de eleştiriyi desekten ayırmak ve en azından sıkıntıların, sorunların ve eksikliklerin bırakılmasının tadını çıkarmamaya çalışmak gerekir. Çünkü aksi halde bir gün yine de olumsuzlukta ve özverililikte boğulacağız.
Ve kesinlikle bu konuda, başka hiçbir yerde olmadığı gibi, “tüketim kültürü” de önemlidir. Birisi bizi “yetkin tüketiciler” olarak yetiştirmek istiyor, bu yüzden hayalini gerçekleştirelim! Ancak yalnızca bilgi tüketim kültürünü ilgilendiren bu bölümde ...
Bu arada, akıllı biri dediği gibi, sadece iyi haberlere bakalım. Kötü bizi bulacaklar.