İlk Brenda Ueland'ı ve kitabını duydum Sanat, Bağımsızlık ve Ruh Hakkında Bir Kitap Yazmak İstiyorsanız, yıllar önce, okuldan kısa bir süre sonra. Başlığı, kadınların yazdığı diğer nasıl yazılır rehberleriyle birlikte bazı akıl hastanelerinde dosyaladım: Natalie Goldberg’in Kemikleri Yazmak ve Vahşi Zihin , Anne Lamott's Bird by Bird , Julia Cameron’ın Sanatçının Yolu —Ve daha fazlasını düşünmedim. O günlerde, bu tür rehberlere (ya da bunların değerlenmesine) şüpheliydim; en kötüsü, kendini beğenmiştim. Bu şeyler için okula gitmiştim. Beni teşvik etmelerine ihtiyacım yoktu (veya istememeliydim). Sağ?
İleri sar. Zaman işini yaptı, beni sersemletti. Ben - bekle - şimdi daha yaşlıyım ve hala güreşiyorum - mutlulukla, çoğunlukla - yazma hayatı olarak bilinen bu zor şeyle. Ancak şimdi evde bir çocuk var ve yaratmak için yaratmaya ayırmak için her zamankinden daha az saat var. Öğrettiğim öğrenciler çoğu zaman kendi yazılarına çok benzer konumlardalar, bu yüzden (yine, mutlu bir şekilde) onlara aktardığım bilgelik için sürekli avlanmaya devam ediyorum. Son zamanlarda kendimi çatırdarken buldum Yazmak İstersen Ueland'ın neler sunabileceğini merak ediyor. Keşfettiğim şey, diğer en tanınmış ilham verici rehberlerin muhtemelen kendi metinleri kadar kız kardeşi olmayan bir kitap.
İlk olarak 1938'de yayınlandı, Yazmak İstersen hem Kişisel Gelişim / Kendi Kendine Yardım hem de İş türlerini kapsayan sağlam bir kitap endüstrisi niş olan modern yaratıcılık kılavuzlarının uzak bir öncülüdür. Bu kılavuzlar, bazı yazarlar, özellikle acemiler veya yaratıcı ateşi yeniden canlandırmak isteyenler için karşı konulamaz olan büyüleyici bir motivasyon ve pratik ipuçları karışımı sunar. Bazıları özellikle yazıya değinirken, daha çok sanatsal çabayı en geniş anlamda dile getiriyorlar. Ueland’ın çalışması hepsini önceden şekillendiriyor. Kitabının başlığına 'yazmak' için hemen hemen tüm diğer sanat eserlerini ekleyin ve mesajı hala uyuyor. Graywolf Press'in yönetmeni ve yayıncısı Fiona McCrae, Yazmak İstersen 1980'lerin ortalarından beri, kitabın müze mağazalarında iyi satıldığını söylüyor ve bu da kitabın 'çok çeşitli yaratıcı sanatçılara hitap ettiğini' gösteriyor.
Twyla Tharp'ın vaaz vermesinden on yıllar önce Yaratıcı Alışkanlık veya Austin Kleon bizi Bir Sanatçı Gibi Çalın Steven Pressfield piyasaya sürülmeden önce Sanat Savaşı ve 99U bize talimat vermeden önce Günden Güne Yönetin: Rutininizi Oluşturun, Odağınızı Bulun ve Yaratıcı Zihninizi Geliştirin, Ueland, okuyucularını korkudan sıyrılmaya, kararlılıkla yazmaya ve gerçek benliklerinden başarısız olmaya devam etmeye çağırdı. 'Sizi seven bir arkadaşınızla konuşuyormuşsunuz gibi özgürce ve yuvarlanarak çalışın' diye yazıyor. 'Zihinsel olarak (günde en az üç veya dört kez) burnunuzu her şeyi bilen, alaycı, eleştirmen, şüpheci . '
Yazmanın bir performans değil, cömertlik olması gerektiğini savunuyor. Yanlış dönüşler ve kalp değişiklikleri yolculuğun bir parçası olacak ve olmalıdır:
[Y] ou, özgürce ve pervasızca yeni hatalar yapmalı - yazılı ya da hayatta - ve onlar için endişelenmemeli, daha çok aktarmalı ve yazmalıdır. Aktif kötülük pasif iyiden çok daha iyidir, bu sadece uysallık, zayıflık ve çekingenliktir.
Ve tutarlı olmaya çalışmayın, çünkü bugün sizin için doğru olan yarın hiç doğru olmayabilir, çünkü daha iyi bir gerçek görüyorsunuz.
Sanat yapma konusundaki yaklaşımı her şeyden önce son derece demokratik ve bu nedenle zamansız bir cazibeye sahip. 'Brenda Ueland'ın çok kapsamlı bir mesajı var: herşey söyleyecek güzel bir şeyim var ”diyor McCrae. 'Yürekten liderlik ediyor ve bütünlükle birleşen hırsına ilham veriyor.'
Ueland’ın hayatının büyüleyici ve derinlemesine araştırdığı 'Gölün Leydisi' adlı yazar ve profesör Alice Kaplan, ortaya çıkan The American Scholar 2007 yılında Yazmak İstersen 'Seçkin eğitimi olmayan veya edebi kültürü olmayan binlerce insanı kendilerini ifade etmeleri için teşvik eden ve işe koyulmak için belirli stratejiler veren' 'aldatıcı bir kitap'. Devam ediyor: 'Ve profesyonel yazarlar için, öz bilinçli düzyazı ve mükemmeliyetçiliği sağlıklı bir şekilde düzeltiyor. Temelde bir çelişki var: Öğretmenleri dinlemeyin, yazar uyarıyor ve sonra öğretmeye devam ediyor. '
Ueland’ın yazıları tekil bir çekiciliği koruyor, düzyazısı temiz ve ateşli, argümanı yaşına göre tahmin edilebilecek örümcek ağlarından uzak. Birkaç bölüm, alıntılar yapmak ve çevrimiçi olarak küçük boyutlu ilham verici görüntü grafikleri olarak yayınlamak için özel olarak hazırlanmış görünüyor. (Onun için bir Pinterest araması verimli olacaktır.) Yazmak İstersen Sesi beni hemen etkiledi: acil, uzlaşmaz, biraz anaç. Bu kadın kimdi? Farklı bir zihinsel imaj geliştirdim ve bunun gerçeklerden uzak olmadığını anladım. Ueland’ın makalelerinin arşivlendiği Minnesota Tarih Derneği'nden bir portre, yazarı beyaz bir bluzla gösteriyor: kısa siyah saç, güçlü çene, keskin bakış, düz omurga. Sınıfta uzun adımlarla yürüdüğünü, avuçlarını masaüstüne bastırmak için durakladığını, eve bir noktaya kadar çekiçle vururken kolları sertleştiğini hayal ediyorum. Bir sigara sallandığını görüyorum. O yazar:
Yaratıcı dürtü içimizde nasıl ölür? Mavi kurşun kalemle temanızın kenarına şiddetle yazan İngilizce öğretmeni: 'Trite, yeniden yaz,' onu öldürmeye yardım etti. Eleştirmenler onu öldürür, ailen. Aileler, özellikle kocalar olmak üzere, yaratıcı dürtülerin büyük katilleridir. Büyük kardeşler, küçük kardeşlere alay edip onu öldürür. 'Şaka' olarak bilinen bir Amerikan eğlencesi var - bunun sonucunda herkes herhangi bir şey hakkında en ufak bir coşku veya tutku ya da içten hisler göstermekten utanıyor ve asılıyor. Ama size bundan sonra daha fazlasını anlatacağım.
Başka yerlerde, okuyucusuna özgüven ve bastırılmış hırs konularında daha fazla hitap ediyor:
Aptal ve yeteneksiz olduğuna karar vereceğinden çok korktuğumu görüyorsun. Ya da kocanızın tam maaşla emekli olabileceği ve tüm çocuklarınızın üniversiteden ayrıldığı o zamana kadar, harika yetenekli birçok insanın yaptığı gibi çalışmayı erteleyeceğinizi.
Erken gelen bu pasaj Yazmak İstersen ve kitapta birkaç kez aşağı yukarı yinelenmiş, hem Ueland’ın amaçlanan okuyucusunu hem de aynı endişeye olan bağlılığını açıklığa kavuşturuyor. Gelecek vadeden kadın yazarlardan oluşan bir izleyici kitlesine böylesine doğrudan bir teklif vermek, Ueland’ın çalışmalarını, özellikle o dönem için, açık bir şekilde feminist kılıyor; bu belki de kitabın modern yaratıcılık rehberleriyle en büyük karşıtlığıdır. Ancak Ueland’ın söylemi tozlu görünse de, geçmiş bir dönemin mücadelelerine uygun görünse de, onun ilgisi bugün hala hassas bir akordu. Dorothy Allison'ın birkaç yıl önce AWP konferansında yaptığı ve çoğunlukla kadın izleyicilere yazılarını ev işlerinden önce yazmaları için yalvardığı bir konuşmasını hatırlıyorum. Oda gözyaşları ve kükreyen bir alkışla patladı.
* * * *
24 Ekim 1891'de doğan Brenda Ueland, önde gelen oy hakkı savunucusu Clara Ueland'ın kızı ve Barnard mezunudur. Üniversiteden sonra, Minneapolis'teki ilk kadın muhabir olarak gazetecilikte dişlerini kesti. Tribün , daha sonra o noktadan sonra onu ayakta tutacak bir yazı kariyerine devam etmek için New York'a döndü. Greenwich Village'daki bohem hayatın tadını çıkardı; evli ve bir kızı olan Gabrielle; ama kocasıyla on yıl geçirdikten sonra ondan boşandı. Yıllarca kendini ve Gabrielle'i yazılarıyla destekledi. Sonunda yazmaya devam edeceği ve aynı zamanda yazma dersleri vereceği Minneapolis'e geri döndü. Yazmak İstersen , öğrencilerinin çalışmalarının birkaç örneğinin göründüğü yer. İki kez daha evlenir ve boşanırdı.
Ueland’ın bağımsızlık, cesaret, eksantriklik ve tutkuyla haritalanan yolu, öğrencilerinin çoğunun yolunu yansıtmamış olabilir. Ancak ihtiyaçlarını anladı ve savunuculuğunu ciddiye aldı ve okuyuculara verdiği mesajın, ömür boyu sürecek bir feminist öncülüğün karşılaştığı zorluklarla da beslendiğini varsaymak güvenli. Şaşırtıcı olan, onun tavsiyesinin, sanat yapma, kendi kendini motive etme, korkuyu yenme ve bilinçli, otantik, kasıtlı olarak yaşamanın gücü ve zevkleri hakkındaki popüler söylemde ne kadar yankılanmasıdır. Hala bizimle olsaydı, 'kişisel bakım' terimini kullandığını hayal edebilirsiniz.
Bununla birlikte, ilk yayınında, Yazmak İstersen pek çok eleştirmenin beğenisini kazanmadı. (Ueland’ın kendi türüne ilişkin acı değerlendirmesi düşünüldüğünde pek de şaşırtıcı değil.) Kaplan'ın belirttiği gibi, “ Edebiyatın Cumartesi İncelemesi çoğu insanın yazabileceği fikrine saldırdı ve Ueland'ın 'yeteneksizlere sahte umutlar beslediğinden' şikayet ederek. Vasat yazarların okumaya devam etmelerini tavsiye ettiler. '
Ancak 1987'de, Ueland'ın ölümünden iki yıl sonra, Graywolf kitabı yeniden yayınladığında Kaplan, kitabın 'giderek daha fazla Amerikalının yazma dersleri aldığı ve her türden kendi kendine yardım kitabının olduğu bir çağda' anında en çok satanlar 'haline geldiğini belirtiyor. edebi pazarda bir niş haline gelmek. '
İleri sar: 21 ikenst-yüzyıl yayıncılığı, kulağa daha az kuşatılmış olan 'Kişisel Gelişim' için 'Kendi Kendine Yardım' ı büyük ölçüde iptal etti, bu tür yeni adıyla eşleşecek farklı bir tonla da olsa güçlü kalmaya devam ediyor. Yogayı buldu; o farkındalığı buldu; sanatın terapötik değerini bulmuştur. Yaratıcılığı veya her türden 'yapıcılığı', herhangi birimizin daha iyi benliğimizi bulabileceği, daha iyi bir kariyer, arayış, yaşam inşa edebileceği bir strateji belirlemiştir. Bulunan bilgelik Yazmak İstersen her zamanki gibi alakalı görünüyor.
* * * *
Elizabeth Gilbert'in yeni kitabı Ueland'ın derinliklerine daldığım gibi, Büyük Büyü: Korkunun Ötesinde Yaratıcı Yaşam , pub öncesi vızıltı oluşturmaya başladı. Gilbert, en çok satan anılarını okuyan ve seven milyonlarca insan için bir gurudur Ye Dua Et Sev ve okurken Büyük Büyü: Korkunun Ötesinde Yaratıcı Yaşam , Ben de dahil olmak üzere yeni bir hayran ordusu çekeceği kesin olan başka bir büyük hit yazdığını görebiliyordum. Ayrıca Gilbert’in yeni kitabının Ueland’ın en iyi bilinen eserleriyle pek çok paralellik paylaştığını da gördüm. Aslında yorumlamamak imkansız görünüyordu Büyük Büyü 21 gibist-yüzyılın yeniden yapımı Yazmak İstersen ya da Elizabeth Gilbert ve Brenda Ueland'ın akraba ruhlarını hayal etmek. Bunları paralel olarak okumak, sosyokültürel devrimlere rağmen, yaratıcılık konuşmasının yarım yüzyıldan fazla bir süredir ne kadar az değiştiğine hayret etmektir. Belki de Brenda Ueland zamanının ilerisinde olduğundan değil, konuştuğu arzu ve hayal kırıklıklarının sanatçılar için kadim ve her zaman yeşil olmasıydı. (Ayrıca Ueland’ın düşüncesinin büyük ölçüde William Blake’in yazılarından kaynaklandığı belirtilmelidir.)
Büyük Büyü Gilbert’in coşkusu, seçim metaforu ve mizahıyla dalgalanır. (Tanıdığım başka bir yazar, onu “şeker yemek” olarak okumayı tanımladı.) Akılda kalıcı bir başlık ve renkli patlayan bir kapak, güçlü buluşmalardır; İçeride, Gilbert’in ruhlu düzyazısı ve kitabın organizasyonu - atıştırmak için yapılandırılmış, diyebilirsiniz, mini-TED konuşmaları gibi kısa bölümler sayfaya yerleştirilmiş - modern bir okuyucu için mükemmel bir şekilde ayarlanmış. Ve eğer hiçbir yerde olduğu kadar açık bir şekilde ifade edilmediyse Yazmak İstersen Kitabın belirli hedef kitlesi, Ueland’ınki gibi açıkça kadınlar gibi görünüyor.
Ve Ueland gibi Gilbert, yaratıcı pratiğin yaşamı değiştiren potansiyeline yemin ediyor: 'Yaratıcı bir yaşam, güçlendirilmiş bir hayattır' diye yazıyor. 'Daha büyük bir hayat, daha mutlu bir hayat, genişletilmiş bir hayat ve çok daha ilginç bir hayat. Bu şekilde yaşamak - içinizde saklı olan mücevherleri sürekli ve inatla ortaya çıkarmak - dır-dir kendi başına bir güzel sanat. '
Şimdi şöyle yazan Ueland'ı ele alalım, “Yazmak, yaratıcı çaba, hayal gücünün kullanımı… kullanırsanız harika bir nimet olacak. Daha mutlu, daha aydınlanmış, canlı ateşli, gönülsüz ve herkese karşı cömert olacaksınız. Sağlığınız bile düzelecek. Soğuk algınlığı ve diğer tüm cesaretsizlik ve can sıkıntısı rahatsızlıkları ortadan kalkacak. '
Bu sadece bir tat. Karşılaştırmalar üst üste yığılmış. Her iki yazar da yaratıcı üretim konusunda sadık popülistler; her ikisi de ilahi olanı çağırır; her ikisi de yaratıcılığa karşı oyuncu bir tavrı teşvik ediyor. (Ueland: 'Anaokulunda boncuk dizen bir çocuk gibi - mutlu, emilmiş ve sessizce boncukları birbiri ardına takan' Gilbert: 'Yaratıcılığınıza yorgun ve mutsuz bir evlilik (eziyet, sürüklenme) gibi davranmayı bırakın ve başlayın tutkulu bir âşığın taze gözleriyle ele alıyor. ”) Her ikisi de korkuyla mücadele ediyor ve büyüklerden ilham alıyor, Ueland, Blake, Tolstoy ve Van Gogh'dan alıntı yaparken Gilbert, Jack Gilbert (ilişki yok) ve Tom Waits'i başlatıyor. Ve her ikisi de kendi yollarıyla okuyuculara hevesli yazarların asla çok sık duyamayacakları bir noktada yalvarırlar: reddedilmenin canı cehenneme; basın.
* * * *
Okurlarına kesinlikle kendi gerçeklerini anlatmaları için ilham veren ve Blake'den ilahi ve genel alınganlığı bilen bir başka yazar şair ve anı yazarı Mary Karr'tır ve onun da bu sonbaharda raflarda yeni bir kitabı var. Anı Sanatı . Karr'ın kitabı, bir yaratıcılık kılavuzu olmaktan çok, açık bir şekilde bir yazma kitabıdır ve kendisini Gilbert ve Ueland'ın yaptığı gibi motive edici konuşmacı olarak konumlandırmaz. Ama düzyazı içgüdülerinden geliyor ve yazdıklarının pek çok okuyucunun üzerindeki tutuşu, onun yeryüzündeki sesiyle ilgili her şeye sahip, temposu ve yerel dili ima ediyor sen de hikayeni sözlerinle anlatabilirsin . Bir anı yazmanın sunduğu ciddi zorlu görevlerle boğuşmaya hazır yazarlar için o, her anlamda ruhani rehberdir. Yazı hayatına bağlılık ve hepsinin yazılarıyla akıl hocalığı rolü oynadığı gerçeğinin yanı sıra bu üçünü bağlayan bir şey varsa, bu her birinin sesinin tekilliğidir, ateşli ve taklit edilemez, bastırılmamıştır.
Karr'ı düşünerek - kitabı Yalancılar Kulübü genellikle aynı şekilde ulusal bir çılgınlığı başlatan anı olarak tanımlanır — Kaplan’ın Ueland’ın 'öncü' ikinci kitabını ele alışına dikkat çekmek ilginçtir. ben , bellekte:
… Otobiyografik gelenekte ilklerden biri, şimdi Amerikan yazısının merkezinde, günlük deneyime değer katıyor. Ueland ilişkilerini açıklamak, çalışma hayatını, bitmek bilmeyen disiplin arayışını ve dünyayı anlamak istiyor. ben lirik yeteneklerini, övünme eğilimini, kendini beğenme eğilimini ve sonunda onu okuyucuya sevdiren kendi eksikliklerinin bilgisini gösterir.
Belki de her şeyden önce zamanının ilerisindeydi. Ancak Kaplan, Ueland’ın daha iyi bilinen çalışmalarındaki kusurlara da işaret ederek, onu 'edebiyat ve edebi girişim konusunda kasıtlı olarak naif' olarak nitelendiriyor:
Ueland, yazıdaki hisler ve özgünlük konusunda o kadar heveslidir ki, yazmanın gücünü edebi gelenekten alan yazının taklidine dayanan kısmını - geçmişten modelleri kopyalamayı veya sizi taklit etmeyi içeren yazmanın kısmını - ya da inkar eder. beğenmek.
Hiç kimse Karr'ı edebi geleneğe kör olmakla suçlayamaz. Anı Sanatı Diğer erdemleri gölgede bırakacak kadar baştan çıkarıcı olsa da, gücü sadece Karr'ın sesinde ve kişisel hikayelerinde yatmıyor. Ağırlığı ve nihayetinde kullanışlılığı, Karr’ın kendi alanı hakkındaki bilgisinden, onu yazma ve öğretme sürecinde gözünü kamaştıran ve ona yön veren anılardan örneklerin elenmesi ve paylaşılmasından kaynaklanıyor.
* * * *
Ueland, 5 Mart 1985'te 93 yaşında öldü. Kaplan, onu Minneapolis'te Harriet Gölü çevresinde yaptığı uzun yürüyüşlerle tanınan tanınan bir figür olarak hatırlıyor. Yazma hayatının zorlu yamaları vardı — Kaplan, özellikle daha az kararlı bir yazarı sayfadan sonsuza kadar uzaklaştırmış olabilecek korkunç bir hatayı açığa çıkarır (bu hikayeyi Kaplan'ın anlatımına bırakacağım). Hem Gilbert hem de Karr gibi, zamanında hiçbir zaman ünlü bir edebi figür olmadı. Ancak ölümünden sonra ve kültürün hazırlandığı bir dönemde ilk kitabı için ikinci bir yaşamla, adı bir şöhrete yükseldi.
İmkansızı hayal etmeyi seviyorum: Ueland, Gilbert ve Karr bir içki içmek için buluşuyor. Gilbert için bir çiçek kokteyli olan Ueland için Scotch'ı düşünelim. Karr elbette kahveye yapışırdı. Elbette hızlı arkadaş olurlardı, sihirli öpücükleriyle öpüşen Gilbert ve Ann Patchett'in aksine, Giriş Gilbert tarihçelerini Büyük Büyü. Ueland, Gilbert'i keskin bakışlarına kilitleyecekti; Gilbert, Ueland'ın gırtlaktan kahkahalarla başını geriye atmasını isterdi; Karr ikisine de küfür ederdi. Elbette, yaratıcılık dediğimiz yaşlanmayan şeyin bu bilgeleri ünlü bir şekilde anlaşırdı.
Dinleyin: Elizabeth Gilbert, Paul Holdengräber ile tatil yerine meslek hakkında konuşuyor, ilham düşmanı olarak şikayet ediyor ve kendinden nefretin üstesinden geliyor.