Alman yöneticiler sık sık anlar konusunda şanslılar. Eşsiz Bismarck dahi dahi, “Avrupa konseri” nde (Fransa'dan genel yorgunluk, Fransız-Avusturya farklılıkları ve Moskova’nın Kırım Savaşı’nda ihanet için Viyana’nın intikamını alma arzusu) uygun koşullar olmasaydı, Almanya’yı birleştirmek için yeterli olmazdı. İngiltere ve hatta Fransa bile SSCB'yi restore edilmiş bir Almanya'nın elleriyle yenmekle ilgilenmediyse, Hitler, Versay şartlarını asla gözden geçiremezdi. Ve şimdi cömert görünüyordu tarih Almanlara, AB’deki statükoyu gözden geçirmelerine (Fransa’nın siyasi lider ve Almanya’nın rol oynaması - ekonomik)) ve Avrupa Birliği’nde mutlak, baskın bir güç haline gelmelerine olanak tanıyan tarihi bir an sundu. Rus-Alman eksenini vuran Kırım olayları Angela Merkel için tatsız bir an oldu, ancak şansölye sonunda durumu kendi lehine çevirmeyi başardı. Fransa’nın genel zayıflamasını kullandı ve aslında AB’deki Rus karşıtı güçleri yönetti ve ardından Paris’i yavaş yavaş diğer siyasi meselelerden (örneğin Yunanca) uzaklaştırdı.
Ancak, AB’nin önderliğini kaldırması, Fransızlar tarafından terkedilmiş, tabandan, Almanya yüksek güvenini haklı gösteremez. Sorun şu ki, liderlik sadece sistemin mevcut yönetimini değil aynı zamanda modernizasyonu ve modifikasyonu için bir stratejinin geliştirilmesini de ima ediyor. Öte yandan Merkel, bir dümenci işlevini yerine getiremedi, başarısızlıkla sonuçlandı ya da en azından AB'nin karşılaştığı temel sorunları çözemedi.
Rus yanlış hesaplama
Ekran görüntüsü www.economist.com tarafından
Rus yönünde Angela Merkel sadece ahşabı kırmakla kalmadı, seleflerinin kazandıklarının çoğunu da sorguladı. İngiliz Ekonomistinin haklı olarak belirttiği gibi, önceki Alman politikasının SSCB / Rusya'ya (sözde Ostpolitik, Doğu politikası) yönelik en önemli anlarından biri “yakınlaşma yoluyla değişim” ilkesiydi. Ve yakın zamanda, bu yakınlaşma yoluyla, bir bütün olarak Avrupa Birliği ve özellikle Almanya, Rusya'dan - eşitlik için ABD'ye karşı mücadeledeki desteğinden ve orta sınıfın ve taleplerinin büyümesiyle Rus hükümetinin değiştirilmesine kadar çok şey başarmış olabilir. Yakınlaşmayı ve yapıcı diyalogu reddeden Merkel, bu prensibi “baskı yoluyla değişim” ile değiştirmeye karar verdi.
Beklenildiği gibi sonuç önemsizdi - Batılı siyasetçilerin Putin'i Kırım ve Donbass'ı Ukrayna'ya, Ukrayna da Batı'ya bırakmaya zorlama umutları. Moskova ayağa kalktı ve şimdi Avrupa Birliği’nin Ukrayna’daki Batı hatalarını tanımasını öneren Kiev’deki şu anki karmaşaya dikkat çekerek başını salladı. Bu durumda Berlin'in Moskova ile normalleşme sürecini başlatması gerektiğine benziyordu, ancak Merkel tereddüt ediyordu. ABD’nin çıkarlarına aykırı olmak, Polonya’yı ve Baltık devletlerini üzmek ve AB’de bir tür siyasi krize neden olmak istemiyor. Ve ayrıca, muhtemelen Avrupa’nın ortak güvenliği konusundaki etki ve çıkarlarıyla Rusya’ya tam teşekküllü bir Avrupa gücünün statüsünü tanımayı reddetti.
Tek sorun bir “katılım boşluğu” olduğudur ve Merkel doldurmazsa, diğerleri bundan faydalanacaktır. Potansiyel adaylar arasında, örneğin iktidar koalisyonundaki müttefikleri Almanya Sosyal Demokrat Partisi. “Ostpolitik'in ruhu, sosyal demokrat Frank-Walter Steinmeier liderliğindeki Alman Dışişleri Bakanlığı'ndaki Merkel'in ofisine taksiyle 10 dakika içinde yaşıyor. Baltık-Kuzey Akımı-2 ile ikinci bir boru oluşturmak projenin arkasında kalan Sosyal Demokratlardır. Bu proje resmen Alman Ekonomi Bakanı Zigmar Gabriel - Sosyal Demokratların lideri olarak ilan edildi, ”diyor Ekonomist Yayın kurulu, Sosyal Demokratların Rusya ile yapıcı ilişkiler kurma uğruna Doğu Avrupa’nın çıkarlarını görmezden gelmesinden korkuyordu. Ancak, dış ve iç politikadaki ana kemanı çalmak için Steinmeier ve Gabriel'in seçimleri kazanması gerekiyor.
Bir diğer aday ise AB ile Rusya arasında köprü olmaya çalışan Fransa. Mevcut Cumhurbaşkanı Francois Hollande, Nicolas Sarkozy’nin kalibreli liderinin yerinde olsaydı, süreç çok daha hızlı ilerlerdi ve Paris, Berlin’i yenebilirdi. Bu arada, Rus-Fransız yakınlaşması süreci oldukça durgun ve Merkel'in hala böcekler üzerinde çalışmak için vakti var.
Avrupa kilitlenmeleri
Merkel'in çözemediği bir başka sorun da AB kalkınma vektörünün seçimi oldu. Almanlar, organizasyonu sistemik bir krizden nasıl çıkaracaklarına henüz karar vermedi. Aslında, çok fazla seçenek yok. Birincisi, daha fazla merkezileştirme fikrini bastırmak (ki bu, bazı seçkinlerin yanı sıra, AB nüfusunun önemli bir kısmının aksine, entegrasyonun zaten faydalarla değil, insanların çıkarlarından ve diğerlerinin hatalarına karşı kolektif sorumluluktan uzak olan Avrupa bürokratlarıyla ilişkili olduğu). İkinci olarak, içinde çeşitli entegrasyon seviyelerinin oluştuğu “Farklı hızlarda Avrupa” kavramı. Doğu Avrupa ülkelerinden gelen uzmanlar (anlaşılabilir nedenlerle, entegrasyon açısından “hızlı” ülkeler listesine dahil edilmeyeceklerdir), bu yaklaşımın AB'yi mahvedeceğini, ancak korkularının bir ölçüde abartıldığını iddia ediyor. Daha ziyade, bu yaklaşım AB'nin Avrupa entegrasyonuna hazır olmayan siyasi, ekonomik, sosyal ve kültürel olarak saflarına kabul edildiğinde yaptığı stratejik hatayı düzeltebilir. Ve son olarak, İngiltere senaryosuna kadar koşabilirsiniz - AB'yi bir tür foruma çevirin ve güçleri Avrupa Birliği'nin merkezi organlarından ulusal hükümetlere iade edin. Sadece bu seçeneklerden birini seçmeniz gerekiyor.
Almanya Başbakanı A. Merkel'in Türkiye'ye ziyareti
Ayrıca, Berlin göç sorununa kabul edilebilir bir çözüm öneremedi. Merkel'in göçmenleri ağırlama fikri (bu yıl bir milyonu daha bekleniyor) kimseye ilham vermiyor. Macaristan, Polonya, Çek Cumhuriyeti ve Slovakya, sözde Balkan rotasını engellemek için - yani, göçmenlerin ülkelerine akışını engellemek için sınırları kapatmaya hazır olduklarını açıkladı. Fransızlar bile destek vermeyi reddetti - Beşinci Cumhuriyet Başbakanı Manuel Weiss, ülkesinin kararlaştırılan 30’in binlerce mültecisini kabul edeceğini, daha fazlasının kabul edeceğini söyledi. 18-19 Şubat 2016, AB astlarının Alman patrondan göç konusunda gerçek bir eylem planı duymak isteyeceği Avrupa Zirvesi'nde düzenlenecek. Bu konu sıradan Almanların da ilgisini çekecektir - Alman nüfusun% 81'i Berlin’in şu anki problem çözme çizgisine katılmıyor. Gerçek bir plan yok gibi görünüyor. Roma Sezarlarının en iyi geleneklerinde, Almanya Şansölyesi, sorunu çözmek yerine Türkiye’deki “barbarları” satın almayı tercih ediyor. Ve Alman barbarların en iyi gelenekleri olan Türkler, hizmetlerinin fiyatını yırtıyorlar - ilk 3 milyar avro ilk önce 5'e dönüştü ve şimdi de 10 milyarlardan bahsediyorlar. Anlaşılan, Suriye’deki Türk konumunun siyasi desteği (örneğin, Merkel, Ankara’nın Suriye Arap Cumhuriyeti’nin kuzeyinde uçamayan bir bölge oluşturma önerisini desteklediğini belirtti). AB'deki çoğu (özellikle İtalya) bu planlara katılmıyor ve Türklere haraç ödemeyecekler.
Kim yönetecek?
Merkel'in hataları zaten derece yüksek 70-80 yüzde 40'ten daha yüksek bir dereceye düşürdü (elbette, kesin rakam değil, ama burada dinamikler önemlidir). Mart 13, Baden-Württemberg, Rheinland-Pfalz ve Saksonya-Anhalt'da toprak seçimleri yapacak ve sonuçları ilişkinin bir tür barometresi olarak algılanacak. Sadece Merkel'e değil, aynı zamanda yeni “Almanya İçin Alternatif” adlı yeni partiye de. Seçimler nüfusun ne kadar yorgun olduğunu, Merkel'in (göçmenler dahil) desteklediği siyasi doğruluktan ve II. Dünya Savaşı'nın psikolojik travmasının üstesinden gelmenin ve doğru güçleri desteklemenin ne kadar hazır olduğunu gösterecek. Bazı sorular için ADG, oyların% 7’inden 15’e kadar.
Şimdi Batı siyasi ve akademik ortamında, Merkel, Almanya ve Avrupa Birliği'nin bu durumdan nasıl liderlikle çıkabileceği konusunda çok ciddi bir tartışma var. Sobriety ve pragmatizm Avrupa siyasetine nasıl iade edilir? Ne de olsa, Merkel’in Şansölye’nin görevinden ayrılması ve AB’nin lideri olarak Almanya’dan ayrılması aslında hiçbir şeyi çözmeyecek - bir kuruluş olarak Avrupa Birliği’nin demokrasiye ihtiyacı yok, ancak ciddi yapısal reformları başlatan ve yürüten sağlam bir el. Bazı politikacılar (örneğin, eski Almanya Şansölyesi Gerhard Schroeder) Paris ve Berlin’in birbirlerini dengede tutabilecekleri Fransız-Alman eksenine geri dönme ihtiyacından bahseder. Sorun, bu getirinin ancak Fransa’nın 2017’taki Fransa’daki cumhurbaşkanlığı seçiminden sonra ve hatta en azından bazı liderlik niteliklerine sahip bir politikacının Hollande’a gelmesiyle mümkün olması. Ve Avrupa Birliği bir yıl daha ciddi kararlar bekleyemez - burada ve şimdi ihtiyaç var. Dolayısıyla gerçek şu ki: ya Merkel lider rolünü üstlenebilecek gücü bulacak ya da AB'nin çok, çok, çok zor bir yılı olacak. Belki bazı anlarda bile ölümcül olabilir.