Yangın bankası
“İmparator Alexander I” kalesi düşmanlıklara asla katılmadı, ancak Kırım savaşını Baltık'ta Rus konumlarına saldırma riskini almayan müttefik filo komutanı Amiral Charles John Nepira üzerinde büyük bir etki yarattı.
Hakkında düşünme hikayeler deniz savaşları, çok ilginç bir sonuca varır. Deniz silahlarının sürekli gelişmesine ve deniz savaş taktiklerinin gelişmesine rağmen, çoğu durumda kıyı kalesinin denizden saldırılarının sadece aşırı derecede zor ve riskli olmadığı, aynı zamanda genel olarak irrasyonel olduğu da ortaya çıktı: Kıyı topçularının bariz nedenlerden ötürü çok büyük ve sayısız olduğu ortaya çıktı. Doğru, gemideki kadar hızlı hareket edemedi, ama her birine kendi yaptı.
Roma ordusu ve Syracuse'u denizden fırtına etme girişimi şanlı bir şekilde sona erdi filo MÖ 212'de Marcellus komutasında. e. ve 1763'te Charleston yakınlarında gerçekleşen kıyı tahkimatı ile zırhlı gemilerle savaşmaya yönelik ilk girişimlerden biri. Philip Colomb, “Deniz Savaşı” adlı çalışmasında şöyle tarif etti: “3 Mart'ta üç yeni gemi (bunlar monitördü. - Yaklaşık. Yazarın) Fort McAleister'a sekiz saat boyunca ateş ederek, düzeltilenden daha fazla zarar vermemesine neden oldu gece boyunca her seferinde bazı gemilerin düzeltmeleri ay sonundan önce bile bombalamadan sonra da devam edecekti. ”
Uzun yıllar boyunca filo ile yapılan sahil savaşında zafer, sahilin ötesinde kaldı. Bu nedenle, Napolyon bir keresinde şöyle dedi: "Bankadaki bir silahı gemideki on silaha tercih ederim." Ne hakkında konuştuğunu biliyordu - sadece bir kaptan olmak, Aralık 1793’te, Napoleon, Fort Egillet’i ele geçirdi, silahlarını baskın yönünde çevirdi ve güçlü Anglo-İspanyolca Amiral Hood filosunu Toulon’dan çıkmaya zorladı.
Gelecekteki Amiral Horatio Nelson, Haziran 19 - 10 Ağustos 1794 arasındaki Calvi kuşatması sırasında, kuşatma grubuna komutan generalin önerisinde, kaleyi denizden belirleyici bir saldırı ile almayı önerdi: Zaten önemli ölçüde geç. " Ne hakkında söylenecek iki başarısızlık girişimi, Çanakkale Boğazı'nın savunma yapılarını 1807 ve 1915'ta yalnızca gemilerin yardımı ile alma girişimleri.
Kıyı kale saldırılarına ancak deniz komutanının yetkin bir saldırı planı olması, kalenin zayıf noktalarını ve saldırı için kilit kaleleri doğru bir şekilde tespit etmesi ve gemi topçusu ile deniz kara kuvvetinin kuvvetleri arasında etkili bir etkileşim organize etmesi durumunda başarılı olmuştu. Örneğin, uzun bir süre için, 1799'te bir deniz kalesi olan Korfu'lu Rus amiral Fyodor Ushakov, XNUMX'teki kuvvetle güçlendirilmiş bir deniz kıyısı kalesini ele geçirmek için klasik bir kombine operasyon örneği olarak kabul edildi. Nihayetinde karadan alınmasına rağmen - yakın ablukanın kurulmasından sonra, kaleyi savunan ve denizden basan ve Fransız mühendisler tarafından Napolyon'un kişisel talimatı üzerine takviye edilen ada kalesi Vido'ya saldırı belirleyici bir rol oynadı.
“Bu sırada adada olan sekiz yüz Fransızdan yalnızca birkaç kürekli gemi kaleye dönerken diğerleri dövüldü ve battı. Ushakov savaştan sonra, adanın komutanı Tuğgeneral Pivron ve aralarında 422 görevlisi olan 20 adlı bir adam daha esir alındı. ”Dedi.
“Ships Storm Bastions” filmini izleyen Ushakov'un raporunu alan Alexander Suvorov'un cevabını şöyle yazdığını hatırlıyor: “Neden en azından Korfu'da Korfu olmadım!”
Topçu tarihinde Rus izleri
Kıyı topçu tarihi konusunda Rusya özel bir iz bıraktı. Burada gelişimi sadece kendi başına gitmedi, aynı zamanda kıyı topçu akülerinin derin yapılışı teorisi ilk olarak geliştirildi ve uygulamaya kondu, en yüksek ateş yoğunluğu için yoğunlaştırılmış yangın sorunları yapıldı ve ordunun, donanmanın ve kıyı topçuluğunun etkin etkileşimi yapıldı.
Dahası, Rus topçuları resmen Peter I'in altındaki büyük (kuşatma), garnizon (kale, kıyı), tarla ve denizcilik (gemi) olarak bölünmüşse, Batı Avrupa topçusunda benzer bir organizasyon neredeyse yarım yüzyıl sonra başlatıldı. Birçokları için “kale” teorisinin geliştirilmesindeki önceliğin ve pratikte uygulanmasının öncülüğünün Fransız mareşal Vauban'a değil, Rus imparatoru Peter I'e ait olduğu, Rus askeri sanatına dikkatlice yabancı bir deneyim okudu. "Kale" ve "Tahkimat" terimleri ve kıyı tahkimat bilimini yarattı. Kronstadt kalesinin inşası sırasında uygulanan temel ilkeleri yirminci yüzyıla kadar ilgili kalmıştır.
Peter, bu alandaki fikirlerini, 1724 yılında yayımlanan “Çetelerin ve Kalelerin Söylemleri” başlıklı bölümde açıkladı. Ancak, Avrupa’daki modern tahkim biliminin kurucusu olarak kabul edilen Fransız askeri mühendisi, bölüm genel komutanı Montalembert, neredeyse 70 yıl sonra ve sadece Rus Kronstadt ile detaylı bir bilgi sahibi olduktan sonra Cherbourg kalesinin inşası için bir plan yaptı. Ardından bu fikirleri "Rus kökenli" Fransız Maginot Hattı, Alman Siegfried Hattı, Fin Hattı - Mannerheim ve Sovyet Savaş Öncesi Güçlendirilmiş Alanları gibi ülkenin planlarının temelini oluşturdu.
Yapısal olarak, kıyı topçu silahları uzun süredir kara kalelerinde ve kuşatma topçularında kullanılan muadillerinden farklı değildi - sadece demir takviyeli arabaları yaptılar. Böylece, düz bir yörüngeye sahip uzun namlulu toplar, dikey yapıları - geminin yanını ve hafunitleri (howitzers) ve mohorları (harçları) kısa bir varil ve monte edilmiş bir yörüngeyle etkin bir şekilde bombardıman etmeyi mümkün kılmıştır, örneğin bir gemi güvertesinde kapalı hedeflere ve yatay yüzeylere ateş etmeyi mümkün kılmıştır. Ortalama ateş atış menzili, 1000 - 5000 metre arasında değişmektedir. Dahası, Rus silahları, hafunitler ve mozhory tasarımları ve özellikleri ile yabancı meslektaşlarına göre daha üstündü.
18. yüzyılın başında, çok kalibreli topçuların ortadan kaldırılması ve silahların özelliklerinin iyileştirilmesi için Rusya'da önlemler alındı: sınırlı sayıda kalibre yerleştirildi, “Rus topçu ağırlığı” temel alınarak bir ağırlık ölçeği geliştirildi. Çekirdek ağırlığı, çapı 2 inç (yaklaşık 5 santimetre) olan bir dökme demir çekirdeği olarak alındı ve topçu pound'u, 1,2 ticaret pounduna eşitti (ancak, patlayıcı mermilerin ağırlığı, ticari pound cinsinden ölçüldü). Silahların ateşlenme hızının çarpıcı şekilde arttığı için suçlamaların kendileri sepete konmaya başladı.
O dönemin en büyük kıyı topçu silahı, 24 kalibreli bir milimetreye sahip bir 151,6 kalibreye sahip, 21 kalibrelik bir namlu uzunluğuna sahip olan ve başlangıçta bir 592 m / s hızıyla bir mermi gönderen topudur. Ayrıca kalelerde, 2 ve 5 pood harçları kullanıldı: ikincisi, bir milimetre 245,1 kalibreli, bir 3,1 kalibreli uzunluğa ve 214 mermisinin başlangıç hızına, m / s'ye sahipti. Bu silahlar, zaten en iyi ricochet özelliklerine sahip olan dökme demir üzüm suyunu ateşledi ve yeni mermiler kullandı - aydınlatma.
1833 modelinin Rus üç su birikintisi tabancası, 3,63 m uzunluğunda namluya sahipti ve bir 50 kg bomba ile bombalar attı. Daha sonra, namlu uzunluğunu artırarak ve namlu deliğindeki toz gazlarının daha verimli hareket ettiği için konik bir oda ile donatılarak silah modernize edildi.
1836'te, Albay Wenglovsky, 24 kiloluk top için bir demir demir tabanca taşıyıcısı yarattı ve daha sonra çeşitli kalibre tabancaları için demir taşıyıcılar inşa etti. 10 yıl sonra, Wenglovski'nin taşıtları kıyı ve kale topçularına tanıtıldı - dövme demirden yapıldı ve döner bir çerçeveye monte edildi. Yatay gezintiyle, taşıyıcı ve döner çerçeve manuel olarak döndürülür. Dikey kılavuzluk için kaldırma mekanizması, makatın altına yerleştirilmiş bir sap ile bir vidadan meydana gelmiştir. Sapın dönmesi, tabancanın yükselme açısında yumuşak bir değişiklik sağladı. Pişirildiğinde, taşıyıcı, döner, öne eğik bir çerçeve boyunca yuvarlanmış özel silindirlerin üzerine monte edilmiştir. Böyle bir eğim, taşıyıcının kendi yuvarlanmasını ve sınırlı bir geri alma sağladı.
19. yüzyılın ilk yarısı, barutla doldurulmuş ve üst kısmında bir darbe bileşimi pastası olan içi boş bir kuş tüyü çubuğundan oluşan şok ateşleme borularının kullanımını da içerir. Atıştan önce, tüp ateşleme kanalına sokuldu, ateşleme aygıtının çekicisi pastayı vurdu, tüpün toz yükü ateşlendi ve ateş silah yüküne aktarıldı.
1857 yılında yayınlanan E. Wessel "Topçu" nun çalışmasında şöyle yazılmıştır: "Kıyı pilleri üzerine yerleştirilmiş olan silahların toplarında, örneğin deniz topçusu, hızlı ateş tüplerinin, darbeden yanabilen, ateş etmek için, gözü çekmek için kullanılan O, vurulmaya başladığında, o sırada ateş edebilirim. "
Biraz önce, 1833'te, Rus deniz kaleleri, özellikle kıyı topçuları için tasarlanan ilk top olan 3 bomba bombasını aldı. O zamanlar için önemli bir menzili vardı - yaklaşık 2000 metre - ve büyük yıkıcı güçte büyük kalibreli bombalar kullandı. Silahın kalibresi, namlu delik uzunluğu 273 kalibreli 10 milimetre, maksimum yükseklik açısı 9 dereceye ulaştı ve merminin başlangıç hızı - 357 m / s idi.
Yeni silahın güçlü bir yıkıcı etkisi vardı, düz bir yörüngeye ve yeterli kuvvete sahipti, tasarım açısından basit ve üretimi nispeten ucuzdu. Savaş yetenekleri aşağıdaki örneklerle karakterize edilir: 1834'te, Kronstadt'da, 1-unicorn unicorn'un blok delikinde, 36-pound topunun ve 3-pood bomba-bombanın 1300 metrelik bir mesafede ateşlenmesi gerçekleştirildi. Blokshiv, ilk iki silahtan 48 vuruşu aldı, ancak 20 bir bomba bombasından vurduktan sonra en altına gitti. 1849'ta, tabancanın tasarımı değiştirildi, namlu deliği uzunluğunu iki kalibre ile arttırdı; bunun sonucunda başlangıç hızı ve atış aralığı (2500 metrelere) arttı.
1850'lerin ikinci yarısında, topçu bilim adamı N. Mayevsky, gemilere ateş etmek için uzun menzilli bir top tasarlamaya başladı. Silahı, Batı Avrupa ülkelerinin kıyı silahlarını geçen, son derece düzgün topçu silahının en gelişmiş silahıydı. Çelikten üretildi, dayanıklıydı, yüksek bir atış hızına ve merminin menziline sahipti, ayrıca iyi ateş doğruluğu vardı. Çeşitli tasarımlardaki bombalama tabancalarının testleri, İngiliz modeline göre yapılan silahın, 400 atışlarına dayanarak yapılan, Rus Baumgart topunun (yılın örnek 1854'i), 780 atışlarından sonra kırıldığını ve aynı Mayevsky silahının, 1000 atışlarından sonra bile bozulmadan kaldığını gösterdi.
Yılın 1857 modelinin silahı altında N. Maiyevski'nin silahı aynı yıl kıyı topçusu tarafından kabul edildi. Kalibresi 196 mm, deliğin uzunluğu 15 kalibreli, maksimum yükseklik açısı 22 derece, maksimum ateşleme aralığı 4300 metre ve merminin başlangıç hızı 427 m / s'dir. Bu arada, biraz önce, 1848'te, Kronstadt'ta, kalelerden birinin alt katında, 22 roket cihazları, gemilere salvo ateşlemesi için kuruldu. Aynı yılın Ağustos ayında, ilk 2600 metre aralığını gösteren ilk deneysel ateşleme gerçekleşti. Kıyı savunma sisteminde ilk defa füze kullanımı söz konusuydu.
Ana kalibrede 14-inç tabanca M1909'e sahip olan efsanevi "beton savaş gemisi", Amerikan "Davul" Kalesi, ancak Japon birliklerinin güçlü baskısına dayanamadı
XX yüzyıl başlıyor
Birinci Dünya Savaşı ile, gemi topçu niteliksel bir gelişme geçirdi (kalibre 381 milimetreye çıkarıldı, ilk mermi 950 m / s'ye yükseldi, büyük kalibreli silahların ateş hızı 1 - 2 mermi hızına, mermilerin ağırlığı 900 kilograma çıkarıldı) ve ayrıca önemli ölçüde arttı Kıyı savunma topçularının daha da geliştirilmesi için katalizör görevi görmüş gelişmiş gemi savunma sistemleri. Cevap, örneğin, 12-inç (305-mm), 52 kilometrelik bir atış menzili olan ve 22,8 kilogram (446,9 kilogram ağırlığına sahip) bir başlangıç 61,5 m / s ağırlığına sahip olan namlu uzunluğu 778 kalibreli silahlardır.
Bununla birlikte, yirminci yüzyılın başında dünyanın önde gelen ülkelerinde, kıyı savunma alanındaki lider konumlarının kıyı savunma topçularının kaybı konusunda sürekli bir görüş vardı. Bu sonuç, filoların komutasının filoların kıyı bataryaları ile mücadelesinin uygunsuzluğuna hâkim olduğu fikrine dayanarak yapıldı. Alt satır: 1914 tarafından Almanya, Fransa, İngiltere ve Rusya'daki kıyı topçuları esas olarak eski aletler ile donatıldı.
Ancak Birinci Dünya Savaşı sırasında kıyı topçularının artan rolünün açıkça ortaya çıktığı görüldü. Özellikle, kampanyanın başlangıcında, durum, Rus komutanının, Baltık ve Karadeniz’deki deniz üsleri ve sahilin güçlü bir topçu savunması yaratması için acil önlemler almaya zorladı. Tarihte ilk kez, Finlandiya Körfezi'nde mayın tarlaları ve kıyı bataryalarından oluşan görülmemiş bir derinlik savunması oluşturuldu: Muazzam bir sayısal üstünlüğe sahip olan Alman filosu, bu pozisyonları kıramadı.
Oldukça olağandışı görevler, Alman kıyı topçu birlikleri tarafından yerine getirilmek zorundaydı: sahili savunmadılar, ama düşman gemilerini ihlal ettiler. 1914'un sonunda, Almanların batıya saldırısı durdu ve Kaiser birlikleri, İngiliz Kanalı ve Pas-de-Calais'ta Fransız limanlarına binmeyi başaramadı. Bu nedenle, Müttefikler geceleri İngiliz ve Fransız kıyıları arasında neredeyse serbestçe dolaşan birlikler ve gereçler getirerek taşıyorlar.
Bu gönderileri önlemek için Almanlar, biri Ostend'in güney batısına kurulmuş, biri kilitlerden birinin parkında (Pomerania bataryası) ve diğer üçünün Kuzey Denizi kıyısındaki (Deutschland bataryası) dört adet 380-mm'lik deniz savunma silahı çekti. . “Pomerania” inşaatı yarım yıl boyunca yapıldı - 7 metre derinliğinde ve 20 metre çapında bir hendek kazıldı, kazıklar sürüldü ve üzerine alt direk makinesini yerleştirdikleri betonla döküldü. 400-kg merminin atış menzili 45 kilometre ve 750-kg mermi 35 kilometredir.
27 Haziran 1917, sabah altıda Pomeranya'dan gelen ilk mermi Dunkirk'e düştü. Bundan sonra, liman ve kent surları Alman topçularından sürekli ateş altındaydı. "Deutschland" adlı bir batarya, İngiliz monitörlerine karşı başarılı bir şekilde kullandı ve kıyıdaki Alman pozisyonlarını ateşledi. Mesela, 22 Eylül 1917, Almanların, bir İngiliz monitörü pilden bir kilometrelik 28,1 mesafesinden, Ostend'in bombardımanını durdurup uzaklaşmaya zorlamak için sadece altı atış yapması gerekiyordu.
Sovyet taşımacılığının TM-1920-356 tasarımının temelini büyük kalibreli bir 1-mm tabanca ile yılın 14 modelinin Amerikan sahil savunma rayı taşıyıcısı oluşturdu
Tekerlekli "Gemiler"
1857’de, Teğmen Albay P. Lebedev’in “kıtayı korumak için demiryollarının kullanılması” çalışması, kıyı savunmada demiryolunda top kullanımı konusunda ilk temel araştırma haline getirildi. Özellikle Lebedev, demiryolu topçuluğunun en önemli savunma aracı olacağını ve bazı durumlarda sabit kıyı topçularının yerini alacağına dikkat çekti: “... anakara filosuyla mücadelede, kıyıların tahkimatına yardım etmenin en iyi yolu olarak görülebilir ve Onları değiştir. "
Lebedev tarafından önerilen demiryolu hattının cihazı ilginç görünmeli. Planda çift raylı bir demiryolu vardı. Kıyıya yakın yerleştirilen ve bir bodrum tarafından korunan ilk yol, bataryaları katlamak zorunda kaldı ve ikincisi, denizden uzak, mühimmat getirmek, yaralıları boşaltmak, vs. yapmak zorunda kaldı. Ancak, benzersiz olmasına rağmen, Lebedev’in önerisi hükümet tarafından tamamen göz ardı edildi. ve askeri komuta ve bilim topluluğu. Ancak, 1860 yılında X. NXX tarafından ifade edilen teklif gibi, Siyah ve Baltık Denizi kıyılarını korumak için oluşturulmuş olan 35, siyah ve Baltık denizlerinin savunması için dört silahlı demiryolu bataryaları. Projeyi değerlendiren Deniz Bilim Komitesi, arşive göndermeye karar verdi.
Kaderin, yalnızca inşaat programı 356'ta başlayan savaş nedeniyle uygulanmayan Izmail muharebe kruvazörlerine yönelik olan 52-mm kalibreli 1914 toplarının montajı için uygun olduğu ortaya çıktı.
SK L / 150 45 1914 mm X-gun, Norveç'in Frey adasındaki Qalvik kıyı savunma piline takıldı
1927'te, Sovyet tasarımcıları A. Dukelsky'nin öncülüğünde 356-mm silahlarını demiryolu taşımacılığına yerleştirmek için taslak bir tasarım geliştirdiler. Kısa süre sonra proje müdürü, ünlü XrashX mm konveyör projesi için hazırlık çalışmalarını yaptığı ünlü sharashkaslardan birine girdi. 356'in ortasında, Topçu Denizcilik Araştırma Enstitüsü'nde, 1930-mm'lik silahları demiryollarına yerleştirme olasılığını haklı çıkardığı bir rapor verdi. Ve Ekim ayında, A.Dukelsky önderliğinde Leningrad Metal Fabrikasının özel üretimine dayanan yılın 356'i, TM-1930-3 topçu konveyörünün teknik tasarımının geliştirilmesiyle görevlendirilen 1 Gemi İnşa Merkezi Tasarım Bürosu'nu yarattı. Çalışma Mart ayı başında 14 tarafından tamamlandı.
Sovyet konveyörü, yılın 1920 örneğinin Amerikan eşdeğerine dayanıyordu. TM-1-14'in temel amacı düşmanın doğrusal filosuyla savaşmaktı: Taşıyıcı, çok yönlü bombalama sağlayan beton temellerden ya da sınırlı bir sektördeki bir demiryolu rayından ateş açabiliyordu. TM-1-14, 60 düğümlerine kadar hızla hareket eden hedeflerin yanı sıra, denizde görülebilen ve görünmeyen hedeflerde, sabit hedeflerde ve hedeflerde ateşleme ve merkezi rehberlik sağlayan ateşleme kontrol cihazlarıyla donatıldı.
İlk batarya (No. 6) Uzak Doğu'ya aktarıldı ve üç taşıyıcıdan oluşan ikinci (No. 11) Baltık'ta kaldı. Tabii ki, taşıyıcılar temel olarak Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında yapmak zorunda kaldıkları yer hedeflerine de vurabiliyorlardı. Andrei Pervozvanny, Imperator Pavel I, John Chrysostom ve Saint Eustachy savaş gemilerine yedek olarak devrim öncesi Vickers tarafından yapılan taşıyıcılara gönderilen 305-mm toplarının yanı sıra. Yeni konveyörler TM-2-12 ve TM-3-12 (bu gemilerden alınan silahlar kullanılmış) adını aldı.
1-mm tabanca ile TM-180-180'in gerçek hedeflerine ve taşıyıcılarına, 1 uzunluğundaki B-57-P 1 uzunluğundaki piston cıvataları olan göstergelerle ateş etmek mümkün Üç silahlı taret MK-180-3 kruvazörü "Kirov". Bu araç, 180 kilogram kütlesini, ilk 97,5 m / s hızıyla ve 920 kablosunun maksimum atış menzili ile sağladı. Diğer taşıyıcıların aksine TM-206-1, demiryolu rayının herhangi bir noktasından dairesel ateşleme imkanı sağlamıştır. Bu tür taşıyıcıların 180'i üretildi; Leningrad'ın yakınında, Alman kuşatma silahları olan 20 - 150 milimetre kalibreli batarya karşıtı mücadelenin keskinliğini üstlendi.
L. Amirkhanov'un “Demiryolundaki deniz topları” adlı monografı, taşıyıcıların muharebe kullanımına bir örnek veriyor: “10 Haziran 1942, batarya taşıyıcılarından biri olan 19, Alman uçaklarının bulunduğu Gatchina'ya bir hava sahası atmakla görevlendirildi. Hava alanına ateş ederken, 19 No.lu batarya taşıyıcıları Alman akülerine karşı savaştı ve bu da hava sahasının bombalamasını önlemeye çalıştı. Hava fotoğrafçılığına göre, çekim sonuçları mükemmeldi. ”
TM-1-14 taşıyıcıları, 1952 yılına kadar hizmetindeydi ve TM-1-180 - 1961'e kadar.
Kıyı savunma kompleksi Bereg, 4-6 kendinden tahrikli top takozu, mobil merkezi direk ve muharebe görevi destek araçlarını içeriyor. Özerk veya birlikte havacılık kompleks düşman deniz saldırılarının inişini önleyebilir ve yarım saat içinde düşman gemilerinin büyük bir müfrezesini yok edebilir
Navarone Adası'nın Silahları
- Navaron kalesinin silahları. Onlarda bütün mesele. Kuzeyden her iki şeridin girişlerini kapsıyorlar. Bu silahları bastırmayı başarabilseydik, bu gece garnizonu Keros'tan kaldırırdık.
Mallory, asıl şeyi duyacağını farkeden bir kelime söylemedi.
“Bunlar sıradışı silahlar,” Jensen devam etti.
- Topçular kalibrelerinin en az dokuz inç olduğuna inanıyor. Bence bunlar 200 mm'lik silahlar. İtalyan cephesindeki askerlerimiz onlardan her şeyden daha çok korkuyorlar.
Mermilerin hızı çok küçük ama kesin bir şekilde uzanıyorlar. Olabildiği gibi kasvetli bir şekilde ekledi, "Sybaris" beş dakika boyunca battı.
- Sybaris? Bir şey duydum ...
- Ana kalibreli sekiz inç tabanca ile kruvazör. Dört ay önce Fritz'i kızdırmak için gönderdik. Bir zevk yürüyüşü gibi bir şey olacağını düşündüm. Ancak Almanlar gemiyi dibe gönderdi. Sadece on yedi kişiyi kurtardım.
- Lord! - haykırdı şok Mallory. - Bilmiyordum.
Bu nedenle, Akdeniz'deki opera tiyatrosunda yer alan dedektiflerin ustalarının en iyi kitaplarından biri olan Alistair McLean ve “Navaron Adası Silahları” nın askeri maceralarını başlatıyor. Özel kuvvetler grubuna Navaron adasındaki Alman kalesine girmesi ve büyük kalibreli silahların kıyı bataryasının kayaların derinliklerindeki kayaları tahrip etmesi ve böylece İngiliz garnizonunun komşu adadan tahliyesini önleyememesi görevini üstlendi.
Kitabın temeli, On İki Adalar adaları mücadelesinin merkezi bir parçası haline gelen ve Batı'da Leros savaşı olarak iyi bilinen İkinci Dünya Savaşı sırasında, Leros adasının Almanlarını ele geçirme operasyonuydu. Hitler’in müttefikleri kontrolünde olan İtalyanlar, ada, Mussolini’nin “Akdeniz’in Koridoru” olarak adlandırdığı, kuvvetlendirilmiş bir deniz ve hava üssüne dönüştürüldü. Orijinal Correhidor, Filipinler'deki güçlü bir Amerikan deniz kalesidir.
Paradoksal olarak, Akdeniz kalesi Pasifik selefinin kaderi acı çekti. İlk olarak, yılın Eylül 1943'inde müttefikleri kontrol altına aldı (Eylül 8 İtalya, Hitler'den ayrıldı ve eski düşman kampına geçti) ve iki ay sonra Alman birlikleri, 3200 İngilizlerini ve 5350 İtalyan askerlerini ve subaylarını ele geçirdi. Bundan sonra Almanlar, Samos adasında bir Yu-87 armadası fırlattı ve 10 günlerinden sonra 2500'taki İtalyan garnizonu teslim olmaya zorlandı. Bu, Müttefikler Komutanlığı ve Anglo-Amerikan kuvvetlerinin en büyük yenilgilerinden ve Almanların Akdeniz'deki son büyük zaferinden biriydi. Müttefikler acımasızca garnizonları bu Yunan takımada adalarının diğer bölgelerinden tahliye etmek zorunda kaldılar ve Leros savaşına Sisli Albion'daki “ikinci Gelibolu” denildi (Winston Churchill'in suçlu olduğunu düşünüyorlardı).
Ancak en ilginç şey, Navaron adasında Alman mermisi büyük kalibreli silahların bulunmaması ve İngilizlerin garnizonu boşaltması için kolayca bir filo gönderebilmesiydi. Londra Leros'tan ayrılmayacaktı - İngiliz-İtalyan komutası adayı savunmayı ve Almanları yenmeyi umuyordu.
Dava müdahale etti: Leros mücadelesi fikrini onaylamayan ve İtalya'daki operasyonlara odaklanma kararı alan Amerikalılar müttefikleri havacılık desteği vermeyi reddettiler. Filolarının çoğunu kıtaya yaklaştırdılar ve buna göre Oniki Adalardan uzağa götürdüler. En önemlisi, Amerikalılar savaş uçaklarının neredeyse hepsini aldı, böylece İngiliz-İtalyan güçleri, düşmanı yenmek için ana katkı yapan Luftwaffe bombardıman uçaklarının “kara bulutlarına” karşı koyamadılar. Böylece Alistair Macklin, gerçek olayları temel alarak, biraz hayal gücü kattı ve harika bir tarihi savaşçıya sahip oldu. Ancak, güçlü Alman 12-inç'in veya 305-mm toplarının, radar rehberlik sistemi ile birleştiğinin açıklaması oldukça doğrudur: Bu iki silahın bir bataryası üçüncü voleybolun dibine ağır bir kruvazör gönderebilir.
Ölümcül "kıyı"
Novorossiysk bölgesinin Novorossiysk bölgesinde konuşlandırılmış ayrı bir kıyı topçu bölümünde güneşli yaz sabahı beklenmedik şekilde alarmlarla patladı. Düşmanın büyük amfibi saldırı kuvveti Rus sahiline yaklaşıyor ve Novorossiysk deniz üssünü engellemekle tehdit eden Novorossiysk-Hot Key hattında saldırmaya hazırlanıyordu. Filo komutasının kararı hızlı bir şekilde olgunlaştı - tüm mevcut kuvvetleri kullanarak kıyıdaki düşman birliklerinin inişini önlemek için.
Düşman zaten kolay bir başarı beklemekteydi, askerleri, aniden cehennemi kırdığı zaman botlarını Rus sularında yıkamak için hazırlanıyorlardı. Aniden, multimetre su padişahları iniş zanaat arasında yükseldi ve kıymıkların güçlü çelik doluları güverte ve üst yapıları birleştirdi. Düşman inişi AK-222 “Bereg” kıyı topçu kompleksi tarafından bozuldu. Düşman şartlı olmasına rağmen - büyük bir hedef kitlesi havadaki bir ayrılma rolünü oynadı, kendinden tahrikli silahlar gerçek mühimmatla ateşlendi.
“Bereg” kompleksi, kıyı savunma topçu sistemlerinin özüdür. Büyük kalibreli (130 milimetre), hedeflerde ve kullanılmış mühimmatta çok yönlülük, her modda çalışma imkanı, tam otomatik, yüksek ateş hızı ve daha fazlası. Volgograd CDB "Titan" tasarımcıları ve aynı yerde bulunan "Barikatlar" Üretim Birliği çalışanları, dünyada eşit olmayan bir kompleks oluşturmayı başardılar.
130 mm kendinden itmeli topçu silahı, sahil savunma kompleksi “Bereg” in temelidir ve 23 km'ye kadar olan herhangi bir deniz hedefine vurabilir. Kütle SAU - 44,4 t, muharebe istifinde atış sayısı - 44, ateş oranı - 12 - 14 çekim / dak, muharebe ekibi - 8 kişi
“Sahil”, 130 milimetrelik kalibreli 54 mil çapına ve 195 namlu uzunluğuna sahip kendiliğinden tahrikli topçu bağlarından, MP-30 kontrol sistemine sahip bir mobil merkezi direk ve enerji kaynaklarına sahip bir ya da iki savaş görev destek aracından (iki adet 7,62 birimi) oluşur kW), mini kantinde, çeşitli aksesuarlarda ve bir adet 543 mm taret makinalı tüfek montajına sahip. Tüm araçlar için kullanılan araç arazisi MAZ8М 8хXNUMX tekerlek formülü ile.
130-mm kendinden tahrikli tabanca, merkezi direkten bir kilometreye kadar bir mesafeye yerleştirilebilir ve yüksek patlayıcı ve yüksek patlayıcı parçalanma kabukları ile hızlı ateşlemeli birleşik atışlar yapabilir. SAU mühimmatının standart bileşimi, yüksek patlayıcı mermilere (AZ-UV-44), uçaksavar mermilere (AZ-UZS-44), pratik bir mermiye (AZ-UPS-44), eğitim mermilerine (AZ-UCH-44) sahip 44 ünit ateşleri içerir. ) ve mermi boşaltma. Bu arada, geminin bu silahın analogları nükleer mühimmat da kullanabilir.
Enstrüman rehberliği, çeşitli toplama modlarına sahip bir elektromekanik sistem tarafından gerçekleştirilir: otomatik, merkezi direkten dijital kodlar kullanılarak yapılır ve kurulumun nişan alma aletlerini (balistik bilgisayar, optoelektronik kumanda gözlem cihazı ve lazer mesafe bulucu) kullanarak topçu tarafından uygulanan yarı otomatiktir.
Ametist Tasarım Bürosu uzmanları tarafından oluşturulan kontrol sistemi MP-195 "Pitch", optik bir kanal ve bir lazerli telemetre ile desteklenen yüzey, yer ve hava hedeflerini tespit etmek için bir radar etrafında inşa edilmiştir. 35 kilometrelik bir mesafeden, bu sistem aynı anda dört yüksek hızlı hedefi tespit edip eşlik edebilir, aynı anda ve hasar derecesini değerlendirmek için bombalamadan sonra iki hedefe atış yapmak için hedef gösterge verilerini hesaplamak için bir bilgisayarda hedef hareket unsurları yayınlayabilir. Ve “Plaj” tüm bunları operatörlerin yardımı olmadan otomatik olarak yapabilir. Kalan son şey, düşmanın birbiri ardına nasıl dibe gittiğini gözlemlemektir.
Kendinden tahrikli silah ateşinden kaçmak neredeyse imkansızdır - 23 kilometreye kadar olan bir mesafeden, kompleks 100 km / s hızdan daha yüksek olan 180 düğüm noktalarına ulaşan hedefleri etkili bir şekilde vurabilir. Bugün çok hızlı, sadece WIG'ler ve uçaklar hareket edebiliyor. Ayrıca, 0,8 olasılığı olan tipik bir deniz hedefinin yenilgisinin süresi iki dakikayı geçmez ve bir topçu tesisinin ateşlenme hızı dakikada 12 - 14 atışlarıdır.
- Yazar:
- Vladimir Shcherbakov
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter