Layers of Fear Hikayesi
Adam, piyanist karısını resimlerinde model olarak kullanan hırslı genç bir ressam olarak gösterilir. Geçmişte, adamın karısı hamile kalmıştır ve bir kızı olmuştur. Doğum yaptıktan sonra, resimlerinde daha fazla zaman geçirmeye karar veren adam, ailesi ile ilgilenmeyi bırakır. Ailesi için bir köpek satın aldıktan sonra, atölyesinin dışında sürekli stres ve gürültü nedeniyle içme sorunları yaşamaya başlayan adam; köpeğe bir ağızlık takar, ancak kısa süre sonra, muhtemelen şizofrenisinin bir ürünü olan fareler tarafından rahatsız edilir. Köpek daha sonra onun tarafından öldürülmüş olabilme ihtimalini taşıyor.
Yeteneği yavaş yavaş azalmaya başlayan adamın resim vizyonu çarpıtılır ve Kırmızı Başlıklı Kız için bir dizi illüstrasyon da dahil olmak üzere basit işler için kanlı ve korkunç işler yaparak arkadaşlarını kendisinden uzaklaştırır. Uzun bir ihmal döneminden sonra karısı, en sevdiği eseri Siyahlı Kadın da dahil olmak üzere resimlerini yakmaya karar verir. Sarhoş adam bir nöbet geçirir ve o sırada karısını döver. Bunun sonucunda kadın, çocuğuyla birlikte gitmeye zorlanır. Adam, onu defalarca aramayı dener ama uzlaşamaz. Bir süre sonra, bir yangında ciddi şekilde yaralandığını söyleyen bir telefon alır. Sonunda korkunç bir şekilde kadın sakatlanır ve kızları hayatta kalır.
Yangından sonra, tekerlekli sandalye kullanıcısı olan karısını ve kızını onlara bakabilmesi için eve götürür. Varlıklarının sürekli dikkati dağılması nedeniyle içme sorunları devam eden adamın karısı, yürüme kabiliyetini geri kazandıktan sonra, eşi güzellikten yoksun olduğunu düşündüğü için daha da ihmal eder. Karısı, yine adam sarhoş olduktan sonra banyoda bileklerini keserek intihar eder. Günümüzde, adamın delirdiği ve muhtemelen karısının vücudunu resmi üzerinde çalışmak için kullandığı ortaya çıkar. Tuval olarak teni, kaplama olarak kanı, astar olarak kemik iliği, saçından yapılmış bir fırça, parmağı ve gözü kullanılır. Çalışmalar, bu ögeler kullanılarak gösterilir, ancak sonlardan birinin döngüsel doğası ve hikaye boyunca gösterilenlerin genel belirsiz doğası göz önüne alındığında, bunun kelimenin tam anlamıyla alınmaması muhtemeldir.
Sonsuz döngü sonu, sanatçının başyapıt olarak karısının portresi üzerinde çalıştığını gösterir. Adam, resmi yaratmayı başarıyor ve sadece karısının figürünün onunla alay etmeye devam eden sakatlanmış bir figüre dönüştüğünü görmek için geri adım atıyor. Dehşete kapılan adam, tabloyu alır ve birbirinin aynısı tablolarla dolu bir odaya fırlatır, tabloların hepsi gülmeye başlar. Ressamın, takıntılı bir zihinsel bozulma döngüsü içinde onu mükemmelleştirmeye çalışırken, aynı resim üzerinde defalarca çalışarak yıllarca evinde kapalı kaldığı ortaya çıkar. Oyuncu, sanatçının tabloyu attığı odaya girerse, tüm portrelerin iyi yapıldığı ve sanatçının karısına benzediği ortaya çıkar, ancak onları yalnızca şekli bozulmuş bir karmaşa olarak görebilir. Stüdyoya döndüğünde boş bir tuval ortaya çıkarır ve bir sonraki resim üzerinde çalışmaya başlar ve ekran kararmaya başladığında kendi kendini yok etme döngüsünü daha da sürdürür.
Aile ile alakalı son da hemen hemen aynıdır ama bu sefer tabloda çocuk da yer alır. Adam, daha sonra yaptığı korkunç hataları ve ne kadar denerse denesin bir daha geri getiremeyeceğini anlar. Üst kattaki odaya gider ve yatıp, yangında ölmeden önce önceki tüm resimlerini bitmiş işiyle birlikte her şeyi yakar. Bencil son, son denemesi olarak kendi portresiyle sona erer. Sonunda tatmin olunca, onu üst kattaki odaya asmaya karar verir. Bir sonraki sahne, diğer ünlü Viktorya dönemi sanatçılarının arasında bir müzede sergilenen resmin gösterilmesi ile biter.