Albatroslar açık denizlerde ve okyanuslarda yaşarlar. Kanatlarını rüzgara karşı tamamen açarak havada durmak albatrosun uçması için yeterlidir. Kuş bunu kanatlarını olabildiğince geniş açarak gerçekleştirir ve bu esnada kuşun kanatlarının genişliği 3.5 metreye ulaşır ki bu, kuşlar arasında en geniş kanat uzunluğudur. Albatrosların kanat kemiklerinde kanatlarını açık pozisyonda tutmaya yarayan bir çeşit kilit sistemi vardır. Böylece günlerce, haftalarca hatta aylarca en az düzeyde enerji kullanarak hiç durmadan uçabilirler. Albatros yukarıya doğru yükselen dalgaları ve rüzgarı kullanarak, onların yönünde ilerler ve rüzgarın içinden zigzaglar çizerek bir dalganın tepesinden diğerine geçer. Bu şekilde albatros tek bir kanat bile çırpmadan saatlerce su üstünde uçabilir. Ayrıca Albatroslar kuşların ve hayvanların içinde en uzun yaşayanlarından biridir. Bazı albatrosların 85 sene yaşadığı görülmüştür.
Kanatları hariç albatrosların vücutları beyazdır. Pek az gri ve kahverengi olanları vardır. Hayatlarının çoğunu açık denizlerde saatlerce avlanmakla geçirirler.
Albatroslar açık deniz kuşları olup suda uyur ve beslenirler. Ancak yumurtlamak ve kuluçkaya yatmak için karaya çıkarlar. Eşler birbirlerine son derece saygılı ve centilmendir. Saatlerce birbirlerine sevgi gösterilerinde bulunurlar. Dişi albatros senede bir tek beyaz yumurta yumurtlar. Eşler nöbetleşerek kuluçkaya yatarlar. Eşlerden birisi denizde iken diğeri yumurtanın üzerinde bir hafta kadar oturabilir. 80 günlük kuluçka devresinden sonra çıkan yavruyu 8-9 ay sindirilmiş besinleri gagasına kusarak itina ile beslerler.
Rivayetlere göre yeni uçmaya başlayan bir Albatros Kuşu kendine bir eş bulana kadar havada uçarmış. Eşini bulmadan inmezlermiş. Uyku ihtiyacını uçarken havada giderirmiş.
çok eski çağlarda ufuk çizgisinin üzerinde süzülmekten başka bir şey düşünmeyen, düşlerinde uçmaktan - uyanıkken rüzgara karşı durmaktan başka bir şey bilmeyen bir insanmış albatros. bebekken ağlamasını dindirebilen tek şey rüzgarın yüzüne dokunmasıymış. çocukluğu kollarını iki yana açarak uçsuz bucaksız yeşil tepelerden aşağı koşmakla geçmiş. koşmaktan yorulduğunda kenarına oturup ayaklarını salladığı, topladığı yaprakları rüzgara bırakıp peşlerinden gitmeye can atarak seyrettiği denize doğru uzanan bir uçurum varmış. bu uçurumun kenarına oturur, ufku seyreder, bir yandan da nereden öğrendiğini hiç bilmediği şarkıları söylermiş. şarkıların müziği büyülü bir rüzgar sesine benzermiş. sözlerini kimse anlamaz, ama ne zaman bir denizci bu şarkılardan birini duysa yolculuğa çıkma isteği duyar, denize yelken açarmış. kadim lisandaymış aslında sözler ve ufuktan, gökyüzünden, uçmaktan, sonsuzluktan dem vururmuş şarkılar... bir gün bir ilkbahar başlangıcı sabahı, uçurumuna yakın bir tepede sert bir rüzgarla uyanmış albatros. rüzgar denizden çarpıyormuş yüzüne. bir şarkı mırıldandığını farketmiş albatros, uyanmadan önce söylemeye başladığı bir şarkıyı mırıldanıyormuş. yüreğinde bir sıkışma hissetmiş derin bir nefes aldığında rüzgardan. göğüs kafesine sığmayacak gibi gelmiş rüzgar, ona rağmen yaşamasına yetmeyecek gibiymiş aldığı nefes... doğumunda tepeye dikilen çınardan bir büyük yaprak kopmuş o anda. ve birden bırakmış kendini yaprağın peşinden tepeden aşağı doğru. şarkısını duyup irkilmiş kumsaldaki balıkçılar, ardından bir ok gibi fırladığını görmüşler yaprağın peşi sıra albatrosun uçurumdan öteye... işte tam o anda denizden bir dalga, gökyüzünden bir rüzgar birer el biçimini alıp sarmalamışlar albatrosu. yüzünü ufuktan bir an bile çevirmemiş kolları kanat, gövdesi kuş bedenine dönüşürken ve gözleri olduğu gibi kalmış albatrosun yüzünde. hep önüne, hep ufka bakar biçimde.
kimileri denizlerin efendisi - bulutlar kralı gibi tanımlamalar yakıştırmış olsalar da, ne denizden ne gökten mesul olmayan, özgürlüğün ta kendisidir o! uçmak özgürlük ise albatros özgürlüğün elle tutulur hale gelmişidir