Ahmet Haşim, Suat Derviş’in Ne Bir Ses Ne Bir Nefes adlı romanı hakkında kaleme aldığı -22 Şubat 1923 tarihli Akşam gazetesindeki- yazısına şu satırlarla başlar:
“Haşyet (korku) hissi hayatımızı doğrudan doğruya tehdit eden müsbet tehlikelerden gelmediği zaman, bir zevk menbaı ve bir güzellik mevzuudur. Onun için birçok çocuk masalları, halk efsaneleri, ciddi san’at eserleri bu mevzudan mülhem olmuşlardır, “Korku edebiyatı” dünyanın her tarafında en çok rağbet bulan meta’dır. Bütün medeni merakizde bir nevi tamaşa müesseseleri vardır ki oraya gayet ağır başlı kimseler, karılar ile kızlar ile, akşam yemeğinden sonra, henüz iyi ölmemiş bir ölünün diri diri mezara konuluşunu veyahut canlı bir insan sırtından, lime lime, et ve deri parçalarının koparılışını seyir için giderler.”
İnsanların korkularını “bir zevk menbaına ve bir güzellik mevzuuna” dönüştürmeleri çok eskilere -mağara resimlerine- kadar uzanır. Sonrasında efsanelere, mitolojiye ve masallara ilham veren yine korkular olmuştur. En büyük korku kaynağı ise hiç kuşkusuz ölümdür.