We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Helmut Schmidt'in Sosyal Demokrat hükümetinin 1982'de düşmesinden bu yana Batı Almanya'nın geçici başbakanı olan Helmut Kohl, Hristiyan Demokrat Birlik (CDU) partisinin yeniden iktidara gelmesiyle birlikte Almanya başbakanı seçildi.
1969'da Ren-Pfalz eyalet başbakanı olarak seçilen Kohl, CDU'nun federal başkanı olduğu ve Şansölye Schmidt hükümetine muhalefeti yönettiği 1976'ya kadar bu görevde kaldı. 1982'de, Almanya'nın sürekli ekonomik zorluklarla boğuşmasıyla, Batı Alman Parlamentosu'nda Schmidt'e karşı başarılı bir gensoru oylaması düzenledi ve ardından geçici şansölye seçildi. Mart 1983'te Batı Alman halkı onu şansölye olarak onayladı ve 1987'de Alman ekonomik toparlanması yeniden seçilmesine yol açtı.
1989 sonbaharında, Doğu Almanya'nın komünist hükümeti çöktü ve Kohl, iki Almanya'yı yeniden birleştirme çabalarına öncülük etti. Mart 1990'da, altmış yılın ilk tüm Almanya seçimlerinde Kohl, yeniden birleşmiş bir Almanya'nın ilk başbakanı seçildi. Şansölye olarak üçüncü döneminde Kohl, Doğu Almanya'nın sakat ekonomisini Batı'ya çekmenin zorlu görevini üstlendi ve birleşik bir Avrupa hareketinin savunucusuydu. 1994'te Kohl dördüncü dönem için seçildi, ancak Almanya'da artan işsizlik ve ülkenin refah sisteminde yaptığı kesintiler, 1998'de Gerhard Schroder ve Sosyal Demokratlar tarafından yenilgiye uğramasına yol açtı. Kohl, 2017'de 87 yaşında öldü.
Almanya'nın savaş sonrası seçimlerinin tarihi
Eylül ayında Almanlar yeni bir parlamento seçecek. Bugün ülke, Alman Federal Cumhuriyeti'nin 1949'da kurulmasından bu yana Bundestag seçimlerinin damalı geçmişine bakabilir.
Almanlar 1949'dan beri en az dört yılda bir sandık başına gidiyor.
Batı Alman vatandaşları Ağustos 1949'da sandık başına gitti. 1933'te Weimar Cumhuriyeti'nin sona ermesinden bu yana ilk kez erkekler ve kadınlar yeni bir parlamento için demokratik bir seçimde oy kullanabiliyorlardı.
Katılım, diğer birçok ülkenin sadece hayal edebileceği bir şeydi. Seçmenlerin yaklaşık yüzde 80'i sandık başına gitti.
Konrad Adenauer, 20 Eylül 1949'da Başkan Erich Koehler'den göreve başladı.
Muhafazakar Hristiyan Demokrat Birlik (CDU) ve Bavyera'daki kardeş partisi Hristiyan Sosyal Birlik (CSU), oyların yüzde 31'ini alarak en iyi sonuçları aldı. CDU başkanı Konrad Adenauer, CDU/CSU, Hür Demokratlar (FDP) ve çok muhafazakar Alman Partisi (DP) koalisyonuna dayanarak ülkenin ilk başbakanı seçildi.
Oyların yüzde 29,2'sini alan Sosyal Demokratlar (SPD), muhalefette 17 yıllık bir döneme başladı.
Adenauer'in politikaları, Almanya'nın piyasa ekonomisini sağlamlaştırmaya ve ülkeyi batı kampına entegre etmeye odaklanmıştı. Bu amaca yönelik önemli bir adım, Almanya'nın 1955'te NATO'ya girmesiydi.
1957 seçimlerindeki seçmenler, "deney yok" sloganıyla hareket eden hükümeti doğruladı. CDU/CSU oyların yüzde 50,2'sini aldı. Almanya'nın savaş sonrası tarihinde bir partinin federal seçimlerde parlamentoda mutlak çoğunluğu elde edebildiği tek zamandı.
Ancak 1957, SPD'nin 1972'ye kadar devam eden destekteki yükselişinin başlangıcını da işaret etti.
1965: Büyük koalisyon
Koalisyon ortakları CDU/CSU ve FDP, 1965 federal seçimlerinde önemli bir zafer kazandı. Ancak bir yıl sonra ortaklar, yaklaşan bütçe boşluğunun nasıl doldurulacağı konusunda anlaşmaya varamadı. FDP, Birliğin hedeflediği vergi artışlarına direndi ve koalisyon çöktü.
Bu, CDU/CSU ve SPD'nin üç yıllık büyük koalisyonunun başlangıcı oldu. Kurt-Georg Kiesinger (CDU) şansölye seçildi. SPD başkanı ve eski Berlin belediye başkanı Willy Brandt, onun yardımcısı ve dışişleri bakanı oldu.
Willy Brandt'in Doğu Almanya ile ilişkilere itmesi, düşmesine neden oldu
1969 seçimleri, CDU/CSU'yu savaş sonrası Alman tarihinde ilk kez muhalefete çekilmeye zorladı. SPD, FDP ile koalisyon kurdu ve Brandt başbakan oldu.
1972: Brandt için Onay
Şansölye Brandt, iç reformları vurguladı ama daha da önemlisi, Doğu Bloku ülkeleri ve Alman Demokratik Cumhuriyeti (GDR) ile ilişkileri geliştirmek istedi.
Bu tartışmalı Doğu Politikası şiddetli iç çekişmelere ve neredeyse Brandt'ın 1972'de düşmesine yol açtı. SPD ve FDP'den birkaç milletvekili partilerinden ayrıldı. CDU/CSU zamanının geldiğini hissetti ve gensoru önergesi için oylama talep etti.
Girişim son derece dar bir farkla başarısız oldu. Ancak hükümet artık parlamentoda gerekli çoğunluğa sahip değildi. Federal Meclis feshedildi ve 1972 sonbaharında yeni seçimler yapıldı. Bunlar SPD'ye yüzde 45,8 oyla, federal düzeyde şimdiye kadarki en iyi sonucu verdi. SPD/FDP koalisyonu iktidarda kaldı.
Helmut Schmidt, Şubat 1982'de güvensizlik oyu aldı, ancak daha sonra Kohl tarafından yenildi.
Brandt, 1974'te bir casusluk skandalı sonrasında istifa etmek zorunda kaldı. Yerine yine bir Sosyal Demokrat olan maliye bakanı Helmut Schmidt getirildi.
1983: Kohl iktidara geldi
CDU/CSU fraksiyonu parlamentodaki en güçlü grup olmasına rağmen, SPD, FDP ile koalisyon kurarak Schmidt'le birlikte yönetmeye devam etti. Ancak 1980'deki seçimlerin ardından, FDP ile ekonomik meselelerin ele alınmasında artan anlaşmazlıklar, birkaç FDP bakanının 1982'de Schmidt'in kabinesinden ayrılmasına neden oldu.
Schmidt, yalnızca SPD'den oluşan bir azınlık hükümetiyle devam etmeye çalıştı. Ancak 1 Ekim 1982'de yapıcı bir güvensizlik oyu ile istifa etmek zorunda kaldı - Alman tarihinde başarılı olan ilk.
FDP, CDU/CSU'ya katıldı ve Helmut Kohl'u şansölye olarak seçti. Alman seçmenler bu yeni koalisyonu 1983'teki erken seçimlerde onaylayarak CDU/CSU'ya yüzde 48,8 ve FDP'ye yüzde 7 oy verdi. SPD sadece yüzde 38,2 kazandı.
1983 yılında çevreci Yeşiller partisi oyların yüzde 5,6'sını alarak ilk kez parlamentoya girdi.
Batı Almanya Şansölyesi Helmut Kohl, Aralık 1982'de bir parlamento güven oylaması öncesinde
1990: Birleşik bir Alman oyu
1990'da Almanya'nın birleşmesinden sonraki ilk federal seçimler parlamentoya yeni bir yüz kazandırdı. Yeşiller partisi Federal Meclis'te sandalye sahibi olmak için gereken yüzde beşlik engeli yapmamış olsa da, bu ilk birleşik Almanya seçimine ilişkin özel kurallar, Yeşillerin doğu Alman ortağı Buendnis 90'ın sekiz temsilciye sahip olmasına izin verdi.
Bu kurallara göre, reformcu komünist Demokratik Sosyalizm Partisi (PDS) de oyların yalnızca yüzde 2,4'ünü kazanmasına rağmen 17 milletvekili ile temsil edildi.
İktidardaki CDU/CSU yüzde 44,3'ten yüzde 43,8'e kadar hafif bir oy kaybı yaşadı. Ancak FDP ile koalisyonunu sürdürebilir. 1994 seçimlerinde bu çoğunluk daha da dardı. CDU/CSU oyların sadece yüzde 41,4'ünü kazandı.
Ancak Yeşiller, 1994'te yüzde 7,3 oy alarak parlamentoya geri döndüler. Bu sonuç, yüzde 11'den yüzde 6,9'a düşen FDP'yi bile geride bıraktı.
1998: SPD-Yeşil gücünün başlangıcı
1998'deki federal seçimler, savaş sonrası Alman tarihinde gerçek bir kırılmayı temsil etti. İlk kez hükümet değişikliği eski hükümetin tüm partilerini muhalefete zorladı.
16 yıllık iktidardan sonra Helmut Kohl istifa etmek zorunda kaldı. CDU/CSU seçimlerde yüzde altıdan fazla puan kaybetti ve oyların yalnızca yüzde 35,1'ini kazandı.
Kohl, "Bu seçimi kazanmak için koştuk ve kaybettik" dedi. "Bu seçimi Sosyal Demokratların kazandığı çok açık. Bu sonuç hakkında tartışılacak bir şey yok."
SPD, oyların yüzde 41'in biraz altında, 1949'dan bu yana ikinci en iyi sonucu aldı. O zamana kadar Yeşiller, doğudaki Buendnis 90 ile tek bir parti olmak için güçlerini birleştirmişti, SPD'nin hızla bir koalisyon oluşturduğu ve Sosyal Demokrat Gerhard Schroeder'in seçildiği bir partiydi. Almanya'nın yedinci başbakanı.
27 Ekim 1998'de şansölye olarak onaylandıktan sonra Schroeder, parti meslektaşları Oskar Lafontaine ve Rudolf Scharping'e teşekkür etti.
2002: Sonun başlangıcı mı?
Dört yıl sonra, rahat SPD/Yeşiller çoğunluğu 2002 seçimlerinde CDU/CSU ve FDP karşısında sadece küçük bir çoğunluk kazanarak önemli ölçüde düştü. Halen olumlu olan sonuç, kısmen Schroeder hükümetinin 2002'de doğu Almanya'daki Elbe ve Oder nehirlerinin taşması sırasında başarılı kriz yönetimine bağlandı.
Ama hepsinden öte, Berlin'in Irak'taki ABD önderliğindeki savaşa "hayır"ı, seçmenlerin Schroeder'e bağlı kalmaları için önemli bir nedendi.
Ancak bu popüler destek, hükümetin 2003 baharında uygulamaya koyduğu sosyal ve işgücü piyasası reformlarıyla azaldı. Almanya'nın sosyal ağındaki kesintilerden özellikle SPD sorumlu tutuldu. Parti, kalesi Kuzey Ren-Vestfalya da dahil olmak üzere bir dizi eyalet seçimini kaybetti. Mayıs 2005'te, eyalet düzeyindeki son SPD-Yeşil koalisyon hükümeti oylandı. Aynı gün Şansölye Schroeder erken seçim çağrısında bulundu.
2005: İlk kadın başbakan
2005 seçimlerinde net bir kazanan çıkmadı. SPD anketinin 34,2 ve CDU/CSU'nun yüzde 35,2'yi eve getirmesiyle, iki partinin de tercih ettikleri ortaklarla koalisyon oluşturmak için yeterince büyük bir yetkisi yoktu. Gerhard Schroeder ve Hıristiyan Demokrat parti başkanı Angela Merkel arasında siyasi üstünlük için üç haftalık bir savaşın ardından, iki parti birlikte "büyük bir koalisyon" kurma konusunda anlaştılar. Merkel, Almanya şansölyesi olan ilk kadın olarak zirveye çıktı.
Almanya'nın geleneksel müttefikleri Fransa, İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri'ne bir diplomasi turu başlatarak büyümeye devam eden bir popülerlik dalgasıyla başladı ve başbakanlığı devraldıktan sonraki aylar içinde bir Avrupa Birliği bütçe anlaşmasına aracılık etti.
Merkel ve Steinmeier birlikte karar verdiler ama istemiyorlar
Afganistan, hükümetin görev süresi boyunca büyük görünüyordu ve ortaklar, Alman askerlerinin ülkeyi istikrara kavuşturmak için NATO liderliğindeki misyonun bir parçası olarak kalması konusundaki ısrarlarında kararlı.
Büyük koalisyon hükümetine de küresel mali kriz damgasını vurdu. 2008'in sonlarında vergi mükellefleri, ülkelerinin resesyona girdiğini gördükleri için tek bir banka olan Hypo Real Estate'in kurtarılması için 100 milyar avro ödediler.
Federal Meclis'teki küçük muhalefet partileri hükümete zorlukla meydan okudu. Aksine, büyük koalisyon kendi en büyük düşmanı oldu ve kamuoyu yoklamaları bir devamı dışlıyor. Bunun yerine, Angela Merkel'in serbest piyasa liberal FDP ile bir CDU/CSU koalisyonunun başında şansölye olarak bir dönem daha kazanması muhtemel. Sosyal Demokratlar ve şansölye adayları Dışişleri Bakanı Frank-Walter Steinmeier, muhtemelen on yıldan fazla bir süredir ilk kez muhalefet rolüne geri dönecekler.
Normale dön
Helmut Kohl, 1946 yazında şehri normale döndüğünde okula döndü. Öğrenci birliği başkanıydı, birçok ders dışı etkinliğe katıldı ve Hıristiyan Demokrat Birlik (CDU) adlı bir siyasi partinin üyesi oldu. 1950'de liseden mezun olan Kohl, Frankfurt Üniversitesi'ne geçti ve ardından Heidelberg Üniversitesi'ne geçti. Hukuka başlayan Kohl, hem anayasa hukuku hem de siyaset bilimine ağırlık vererek anadalını tarihe çevirdi. 1958'de Heidelberg Üniversitesi'nden onur derecesiyle doktora aldı. Kohl'un tezi veya mezuniyet makalesi, 1945'te Nazizmin çöküşünden sonra Batı Almanya'daki siyasi partilerin yeniden ortaya çıkışına odaklandı.
Ertesi yıl Kohl, Ludwigshafen'deki bir demir dökümhanesinde yönetici asistanı olarak işe alındı. Daha sonra 1959'da Rheinland-Pfalz-Saar Kimya Endüstrisi Derneği'nde ekonomi ve maliye politikasından sorumlu departman başkanı olarak görev yaptı ve 1969'a kadar burada kaldı. Bu terfi Kohl'a uzun zamandır sevgilisiyle evlenmek için ihtiyaç duyduğu finansal güvenliği sağladı. Hannelore Renner. 1948'de Friesenheim'da, o on beş, o on sekiz yaşındayken bir dans sınıfı balosunda tanışmışlardı. Yabancı dil okumaya devam etti ve İngilizce ve Fransızca becerilerini kullanarak yabancı yazışma memuru olarak çalıştı. İkisi yazarak iletişim halinde kaldı ve onun için doktora tezini yazmayı teklif etti. Sonunda 1960'da evlendiler ve iki oğlu oldu: Walter 1963'te ve Peter 1965'te doğdu.
1990'larda Durgunluk
Almanya, eski Doğu Almanya'nın rehabilitasyonuna 2 trilyon markın üzerinde yatırım yaparak piyasa ekonomisine geçişine yardımcı oldu ve çevresel bozulmayı temizledi. 2011'e gelindiğinde sonuçlar, hem batı hem de güney Almanya'daki hızlı ekonomik büyümenin tam tersine, Doğu'daki yavaş ekonomik gelişme ile karıştırıldı. Doğu'da işsizlik çok daha yüksekti, genellikle %15'in üzerindeydi. Ekonomistler Snower ve Merkl (2006), Alman hükümetinden gelen tüm sosyal ve ekonomik yardımların, özellikle vekaleten pazarlık, yüksek işsizlik yardımları ve sosyal yardım hakları ve cömert iş güvenliği hükümlerine işaret ederek, rahatsızlığın uzadığını öne sürüyorlar. [1]
Alman ekonomik mucizesi 1990'larda söndü, öyle ki yüzyılın sonunda ve 2000'lerin başında "Avrupa'nın hasta adamı" olarak alay konusu oldu. [2] 2003'te kısa bir durgunluk yaşadı. 1988'den 2005'e kadar ekonomik büyüme oranı yıllık %1.2 çok düşüktü. İşsizlik, özellikle doğu bölgelerinde, yoğun teşvik harcamalarına rağmen inatla yüksek kaldı. 1998'de %9,2'den 2009'da %11,1'e yükseldi. 2008-2010 dünya çapındaki Büyük Durgunluk, GSYİH'de keskin bir düşüş olduğu için koşulları kısaca kötüleştirdi. Ancak işsizlik artmadı ve toparlanma hemen hemen her yerden daha hızlı oldu. Kömür ve çelik endüstrilerinin önemi azaldıkça, Rheinland ve Kuzey Almanya'nın eski sanayi merkezleri de geride kaldı.
2010'dan sonra diriliş
Ekonomi politikaları ağırlıklı olarak dünya pazarına yönelikti ve ihracat sektörü çok güçlü olmaya devam etti. [3] Refah, 2011'de 1,7 trilyon ABD doları veya Almanya GSYİH'sının yarısı veya dünyadaki tüm ihracatın yaklaşık %8'i ile rekor seviyeye ulaşan ihracat tarafından çekildi. Avrupa Topluluğu'nun geri kalanı mali sorunlarla boğuşurken, Almanya 2010'dan sonra olağanüstü güçlü bir ekonomiye dayalı olarak muhafazakar bir pozisyon aldı. İşgücü piyasası esnek oldu ve ihracat endüstrileri dünya talebine uyum sağladı. [4] [5]
Beş Yeni Durum Düzenle
3 Ekim 1990'da Demokratik Alman Cumhuriyeti feshedildi, beş eyalet yeniden kuruldu (Brandenburg, Mecklenburg-Vorpommern, Saksonya, Saksonya-Anhalt ve Thüringen) ve yeni eyaletler Federal Almanya Cumhuriyeti'nin bir parçası haline geldi. Almanya'nın Yeniden Birleşmesi.
Yeni eyalet parlamentoları için seçimler 14 Ekim'de beş eyalette yapıldı ve Almanya Hıristiyan Demokrat Birliği, Almanya Sosyal Demokrat Partisi'nin en büyük parti olduğu Brandenburg hariç tüm eyaletlerde en büyük parti oldu.
Yeniden birleşen Berlin, 3 Ekim'de Almanya'nın başkenti oldu, ancak hükümet 1999'a kadar Bonn'da oturmaya devam etti. 2 Aralık, yeniden birleşmeden sonra şehir parlamentosu için ilk seçimleri işaret ediyor.
Kohl'un Dördüncü Dönemi Düzenle
Yeniden birleşmeden sonraki ilk federal seçim olan 1990 federal seçimleri, o yıl 2 Aralık'ta gerçekleşti. CDU %43.8 ile en büyük parti olurken, onu SPD (%33.5) ve Almanya Hür Demokrat Partisi (%11) izledi. [6] [7]
20 Haziran 1991'de Federal Meclis, parlamentonun ve hükümetin bazı bölümlerinin ve merkezi yönetimin Bonn'dan başkent Berlin'e taşınmasına karar verdi. Bu sırada, "Berlin Cumhuriyeti" terimi (Soğuk Savaş dönemi "Bonn Cumhuriyeti" ve iki savaş arası dönemi "Weimar Cumhuriyeti"ne atıfta bulunarak) ortaya çıktı.
Kohl'un beşinci dönemi
1994 federal seçimlerinin ardından, Helmut Kohl beşinci ve son dönemi için yeniden Şansölye seçildi.
İlk dönem Düzenle
CDU/CSU ve FDP'den oluşan iktidardaki liberal-muhafazakar koalisyon hükümeti 1998 federal seçimlerini kaybetti ve Gerhard Schröder, kendi SPD partisi ve Yeşiller'den oluşan bir koalisyon hükümetinin başkanı olarak Şansölye seçildi. Önde gelen bir Yeşil politikacı olan Joschka Fischer, Şansölye Yardımcısı ve Dışişleri Bakanı oldu.
Hükümetin kurulmasından kısa bir süre sonra, eski bir SPD başkanı ve Schröder'in rakibi olan Maliye Bakanı Oskar Lafontaine kabineden istifa etti. Hans Eichel tarafından Maliye Bakanı oldu.
1998'de CDU/CSU'nun isimsiz fon aldığı öğrenildi. Helmut Kohl daha sonra onursal parti başkanlığından istifa etti ve 2000 yılında Wolfgang Schäuble parti başkanlığından istifa etti. 1998'den beri CDU'nun Genel Sekreteri olan Angela Merkel, partinin önde gelen isimlerinden biri olarak ortaya çıktı ve 2000 yılında başkan seçildi.
1999 yılında Johannes Rau Almanya Cumhurbaşkanı seçildi. Rau birkaç yıldır başkan seçilmeye çalışmıştı.
2000 yılında büyük bir vergi reformu uygulandı. 2003'ten sonra federal hükümet, Gündem 2010 olarak bilinen sosyal ve sağlık politikasında bir dizi reformu yürürlüğe koydu. Schröder hükümeti ayrıca çevre sorunlarını vurguladı ve sera gazının azaltılmasını teşvik etti.
Almanya, Alman kuvvetlerinin II. Dünya Savaşı'ndan bu yana ilk kez savaş gördüğü 1999'da Yugoslavya'ya karşı NATO savaşına katıldı. Şansölye Schröder, ABD'ye yönelik 11 Eylül saldırılarının ardından teröre karşı savaşı destekledi ve Almanya, Afganistan'a kuvvet gönderdi. Almanya ayrıca Kosova'ya ve dünyanın diğer bölgelerine de asker gönderdi.
1999'da Almanya, 2002'de Almanya'nın para birimi olarak Deutsche Mark'ın yerini alan Euro'yu kısmen benimsedi.
Bazı Alman şehirleri, özellikle Dresden ve Magdeburg, 2002 Avrupa sellerinde şiddetli sel yaşadı.
İkinci dönem Düzenle
2002'de Edmund Stoiber, 1980'de Franz Josef Strauss'un adaylığından bu yana ilk kez bir CSU politikacısının şansölye adayı olduğu CDU/CSU Şansölyesi adayıydı. 2002 federal seçimlerinde hem CDU/CSU hem de SPD %38.5 oy aldı. . Yeşiller liberallerden daha büyük hale geldiğinden, Gerhard Schröder'in hükümeti yeniden seçildi.
Almanya ve Fransa, 2003 Irak Savaşı'na şiddetle karşı çıktılar ve George W. Bush yönetiminin Almanya ve Fransa'yı savaşı destekleyen ülkelerin (esas olarak eski doğu bloğu ülkeleri) aksine Eski Avrupa olarak etiketlemesine yol açtı. Ancak Almanya, Amerika Birleşik Devletleri'ni dünyanın diğer bölgelerinde, özellikle Afrika Boynuzu ve Kuveyt'te askeri olarak destekledi.
2000'lerin başında artan işsizlik ve yaşlanan bir nüfus görüldü. Hükümet, Hartz reformları olarak bilinen bu zorlukların üstesinden gelmek için daha fazla reform başlattı. Bununla birlikte, Almanya Federal Meclisi CDU/CSU çoğunluğuna sahip olduğundan, Gerhard Schröder hükümeti yasa çıkarmak için muhafazakarların desteğine bağımlıydı.
23 Mayıs 2004'te, Uluslararası Para Fonu'nun eski başkanı ve CDU'lu bir politikacı olan Horst Köhler, Almanya Cumhurbaşkanı seçildi. Daha önce Almanya'da pek tanınmayan Köhler, kısa sürede ülkenin en popüler politikacılarından biri haline geldi.
Kuzey Ren-Vestfalya eyaletindeki eyalet seçimlerinde (22 Mayıs 2005) SPD'nin ağır bir yenilgisinden sonra, Şansölye Schröder Alman Federal Meclisi'nden (parlamentonun alt meclisi) gensoru önergesi istedi. Schröder, parlamentonun üst kanadı olan Bundesrat'taki muhalefet çoğunluğunun yanı sıra kendi partisi içindeki gerilimler nedeniyle gerekli sosyo-ekonomik reformları zorlamanın giderek zorlaştığını savundu. Bu oyu, amaçlandığı gibi kaybettikten sonra, 1 Temmuz'da Şansölye Schröder, Başkan Horst Köhler'den yeni federal seçim çağrısı yapmasını istedi. 21 Temmuz 2005'te Başkan, Şansölye'nin talebini kabul etti ve parlamentoyu feshederek erken parlamento seçimlerinin 18 Eylül'de yapılmasına karar verdi.
İlk dönem Düzenle
2005 federal seçimleri, her iki büyük parti, SPD ve CDU/CSU için neredeyse aynı sayıda sandalye kazandıkları, ancak birkaç küçük partinin desteği olmadan çoğunluğu oluşturmak için yeterli olmadığı için bir çıkmaza yol açtı. Bu sorun, her iki tarafın da Almanya'nın ilk kadın Şansölyesi olan Angela Merkel liderliğindeki büyük bir koalisyon kurmayı kabul ettiği 11 Kasım 2005'te çözüldü. [8]
Ocak 2009'da Alman hükümeti, birkaç sektörü bir gerilemeden ve ardından işsizlik oranlarındaki artıştan korumak için 50 milyar Euro'luk bir ekonomik teşvik planını onayladı. [9]
İkinci dönem Düzenle
2009 federal seçimlerinde, CDU/CSU ve FDP çoğunluğu kazandı ve Angela Merkel liberaller, Kabine Merkel II ile bir koalisyon kurabilir. Guido Westerwelle yeni Rektör Yardımcısı oldu. Sosyal Demokratlar özellikle seçimlerde kötü bir performans sergilediler. [10]
Bu dönemde başlatılan büyük Alman siyasi projeleri arasında enerji geçişi (Energiewende) [Aslında nükleer enerjiden çıkışı başlatan önceki hükümetti. Bu politika, Fukushima tarafından bir U dönüşüne zorlanmadan önce Merkel tarafından tersine çevrildi.] Sürdürülebilir bir enerji arzı için “Borç Freni” (Schuldenbremse) dengeli bütçeler, Alman göçmenlik yasalarının reformu ve Alman ekonomisinin bilgilendirilmesi ve gelecekteki geçişi için yüksek teknoloji stratejileri için Endüstri 4.0 olarak özetlenmiştir. [11]
Üçüncü dönem Düzenle
Aralık 2013'te, Üçüncü Merkel kabinesinde büyük koalisyon yeniden kuruldu. FDP Liberalleri ilk kez Federal Meclis'te bulunmuyor. 2014'ten bu yana, yeni kurulan sağcı popülist Almanya için Alternatif (AfD) partisi çeşitli Landtag görevlerine seçildi.
Merkel liderliğindeki ikinci büyük koalisyonun başlıca siyasi projeleri, Almanya'da genel bir asgari ücret yasası ve emeklilik reformları da dahil olmak üzere çeşitli refah reformları. İkinci dönemde Liberallerle başlatılan projeler büyük ölçüde devam ediyor.
2015 yılında Avrupa göçmen krizinden etkilenen Almanya, Afrika ve Orta Doğu'dan AB'ye giren birçok sığınmacının nihai tercihi haline geldi. Ülke bir milyondan fazla mülteci ve göçmeni kabul etti ve göçmenleri vergi gelirlerine ve mevcut nüfus yoğunluğuna göre federal eyaletleri arasında yeniden dağıtan bir kota sistemi geliştirdi. [12] Merkel'in sınırsız girişe izin verme kararı, Almanya'da olduğu kadar Avrupa'da da ağır eleştirilere yol açtı. [13] [14]
Dördüncü dönem Düzenle
2017 yılında Angela Merkel, Şansölye olarak dördüncü kez seçildi. FDP yeniden Federal Meclis'e girdi ve ilk kez sağcı popülist AfD de girdi.
'Biz Bir Halkız' -- Frauenkirche Harabeleri Öncesi Konuşmam
Almanya'nın yeniden birleşmesi sürecinde benim için en önemli an, 19 Aralık'ta Dresden'e yaptığım ziyaretti. Arkadaşlarımla birlikte Dresden-Klotzsche Havalimanı'nın engebeli beton pistine indiğimde, benim için hemen anlaşıldı: Bu rejim bitti. Birleşme geliyor!
Binlerce insan bizi havaalanında bekliyordu, siyah-kırmızı-altın bayrak denizi soğuk Aralık rüzgarında, neredeyse unutulmuş bir Sakson Eyaleti bayrağının arasında dalgalanıyor. Uçak durduktan sonra yürüyen merdivenden indim ve basamaklardan yaklaşık 10 metre ötede yüzünde boş bir ifadeyle beni bekleyen Hans Modrow'u gördüm. Daha sonra Şansölye Bakanı Rudolf Seiters'a "Bitti" demek için arkamı döndüm.
Şehre girerken on binlerce insan sokaklarda sıralandı, tüm iş gücü işe gitmemişti, tüm okul sınıfları orada durup bizi neşelendirdi. Pankartlarda "Kohl, Alman Şansölyesi" veya "Saksonya Eyaleti Şansölyeyi Karşılıyor" yazıyordu. Arabada yanımda oturan Modrow çok tedirgin görünüyordu.
Hotel Bellevue'nin önünde, adeta bir insan denizinin tuzağına düştük. İnsanlar sürekli "Helmut, Helmut", "Almanya, Almanya" veya "Biz tek bir halkız" diye sesleniyorlardı ama benim de insanlarla konuşmam gerekiyordu.
Başlangıçta bir konuşma yapmayı planlamamıştım ama şimdi insanlarla konuşmam gerektiği açıktı. O zamanın belediye başkanı Wolfgang Berghofer, Frauenkirche harabelerinin önünde konuşmamı tavsiye etti.
Ofis müdürüm Walter Neuer, birkaç Dresden yetkilisinin güçlü desteğiyle, görünüşüm için her şeyi hazırlarken, başbakanla Hotel Bellevue'de özel olarak görüştüm. Modrow, GDR liderliğinin resmi görüşlerini temsil ederken, ben Federal hükümetin iyi bilinen konumuna atıfta bulundum. İkimiz de reform sürecinin geri döndürülemez olduğu konusunda hemfikirdik.
Hayatımın en zor konuşması
Öğleden sonra geç saatlerde Eduard Ackermann, Horst Teltschik ve Juliane Weber ile Frauenkirche harabeleri önündeki konuşmama hazırlanmak için otel odamda tekrar bir araya geldim. Binlerce kişi hala otelin önünde durmuş, "Helmut Kohl pencerelere - hayaletler olmadan" sloganları atıyordu.
İçeride çok gergindim çünkü bunun hayatımda yapacağım en zor konuşmalardan biri olacağını anladım. Sırasıyla gergin bir durumda, konuşmam için notlar aldım, oldukça konsantre, çünkü her kelime önemliydi. Her yanlış dil sürçmesi Paris, Londra veya Moskova'da milliyetçi olarak yorumlanırdı. Hiçbir koşulda on binlerce kişinin duygularının veya ruh hallerinin kaynamasına izin veremezdim.
Birden aklıma şu soru geldi: Kitleler milli marşın üçüncü dizesi "Birlik, Adalet ve Özgürlük" yerine "Almanya, her şeyden önce Almanya" ilk dizesini söylemeye başlasa ne olurdu? Tüm dünyanın gözü Dresden'deydi. Yabancı gazeteciler oradaydı ve neredeyse tüm televizyon kanalları muhabirlerini göndermişti.
Milliyetçi coşku olarak görülebilecek her şey, Alman davasına feci olmasa da büyük zarar verebilirdi. Bunun olmasına kesinlikle izin verilmedi!
Sonra aklıma, yıllar önce Dresden'de bir ayin sırasında tanıştığım mahkeme şapelinin baş papazı ile temasa geçme fikri geldi. Bize hemen bir koro şefi göndermeyi kabul etti. Kalabalıktan biri milli marşın ilk mısrasını söylemeye başlayacaksa, eski kilise şarkısı "Şimdi Allah'ımıza Şükürler Olsun" diye söylemeye başlaması gerekiyordu.
Frauenkirche'nin önünde duygu yüklü atmosfer
Cebimde sadece birkaç notla kendimi kalabalığın arasından ittim. Güvenlik görevlilerim yolu açmakta zorluk çekti. Kilise harabelerinden önce meydana yüz bin kişi gelmişti. Dalgalanan bir siyah-kırmızı-altın bayrak denizi etrafımı sardı. İnanılmaz, duygu yüklü ama kesinlikle fanatik olmayan bir atmosferdi.
Küçük derme çatma sahnenin önünde, bu kadar kısa sürede bir trombon korosunu beyhude bir şekilde organize etmeye çalışan ve şimdi bu kadar çok sayıda insanı bir araya getirmenin imkansız olduğuna inandığı için perişan olan, istenen koro şefi Konrad Wagner ile tanıştım. onunla bir kilise şarkısı söyle.
Tahta sahneye çıkarken insanların benden büyük umut ve beklentilerini hissettim. Vatandaşlarımı Federal Almanya Cumhuriyeti'ndeki hemşehrileri adına selamladım. Bu sözler şimdiden büyük tezahüratlara yol açtı. Bir jestle konuşmaya devam etmek istediğimi işaret ettim. Çok hareketsiz hale geldi. Sonra devam ettim:
"Söylemek istediğim ikinci şey, Doğu Almanya'daki bu barışçıl devrim için bir takdir ve hayranlık sözü. Alman tarihinde ilk kez insanlar gelecek için barışçıl bir şekilde, ciddiyetle ve dayanışmayla gösteri yaptılar. Bunun için ben hepinize çok ama çok teşekkür etmek istiyorum."
Yine şiddetli bir alkış koptu ve devam ettiğimde yine çok sessizleşti. Demokrasi, barış, özgürlük ve halkımızın kendi kaderini tayin hakkı için bir gösteriydi, dedim ve devam ettim:
"Ve sevgili dostlar, kendi kaderini tayin hakkı aynı zamanda Federal Cumhuriyet'te sizin fikirlerinize de saygı duyduğumuz anlamına gelir. Kimseye hükmetmek istemiyoruz. Bu ülkenin geleceği için ne karar verirseniz verin saygı duyuyoruz [. ] Kazanacağız' Doğu Almanya'daki hemşerilerimizi terk etmeyiniz. Ve biliyoruz ki -- beni çok mutlu eden bu coşkuya şunu söyleyeyim -- geleceğe giden bu yolun ne kadar zor olacağını da size sesleniyorum: birlikte başarılı olacağız. bir Alman geleceğine sahip olun."
Daha sonra 100.000'e GDR başbakanı ile bu baharda Federal Cumhuriyet ile Doğu Almanya arasında bir sözleşme imzalayacağımız müzakeremin sonuçlarını ilettim. Ayrıca, tüm alanlarda yakın bir işbirliği planladık:
"GDR'de yaşam kalitesini olabildiğince çabuk iyileştirmek için açık bir hedefle, özellikle ekonomiyle ilgili olarak mümkün olduğunca yakın çalışmak istiyoruz. İnsanların burada kendilerini rahat hissetmelerini istiyoruz. İnsanların burada kalabilmelerini istiyoruz. Almanya'da insanların artık bir araya gelebilmesi ve seyahat özgürlüğünün her iki yönde de garanti altına alınmış olması çok önemli.Almanya'da insanların nerede olurlarsa olsunlar birbirleriyle buluşmalarını sağlamak istiyoruz. "
Frauenkirche harabelerinin önünde toplananların şimdiden birleşik bir Almanya'ya yöneldikleri izlenimine kapıldım. Bu olasılık onları müzakeremin sonuçlarından daha çok heyecanlandırdı.
Bu nedenle, yakında Doğu Almanya'da yapılacak olan özgür seçimlerden bahsettiğimde çok alkış aldım, ancak ortaya çıkan beklentileri ortaya koyduğumda insanların coşkusu neredeyse tarif edilemezdi:
"Özgürce seçilmiş bir hükümete sahip olacaksınız. O zaman benim kon-federal yapılar olarak adlandırdığım şeyin zamanı gelecek. Geleneklerle dolu bu yerde şunu söylemek istiyorum: Amacım, tarihi saat izin verirse, milletimizin birleşmesi olarak kalır.Ve sevgili dostlar, bu hedefe ulaşabileceğimizi ve geleceğimiz saatin de geleceğini biliyorum. Mantıkla, orantı duygusuyla ve mümkün olanın duygusuyla yaparsak, ona doğru birlikte çalışırız."
Bu blog yazısı ilk olarak The Huffington Post Almanya'da yayınlandı ve Almanca'dan çevrildi.
Almanya'yı yeniden birleştiren Şansölye Helmut Kohl hayatını kaybetti.
Berlin - Soğuk Savaş tarafından bölünmüş bir ulusun yeniden birleşmesiyle Almanya'yı birleşik bir Avrupa'nın kalbine yerleştiren, fiziksel olarak heybetli Alman şansölyesi Helmut Kohl 87 yaşında öldü.
Kohl'un Hristiyan Demokrat Birlik partisi, Twitter'dan yaptığı paylaşımda, "Üzüntü içindeyiz. #RIP #HelmutKohl.”
Günlük Bild gazetesi, Kohl'un Cuma günü Ludwigshafen'deki evinde öldüğünü bildirdi.
1982'den 1998'e kadar ülkenin başındaki 16 yılı boyunca - önce Batı Almanya için ve sonra birleşik bir Almanya için - Kohl, keskin bir tarih içgüdüsü ile Avrupa birliği arayışını azimli bir şekilde birleştirdi. Kasım 1989'da Berlin Duvarı'nın yıkılmasından bir yıldan kısa bir süre sonra, Almanya'nın Avrupa siyasetinde yeni bir çağı başlatarak, Almanya'nın onlarca yıldır Doğu ve Batı olarak bölünmesinin sonuna öncülük etti.
Kohl'un hem anti-komünist Batılı müttefikleri hem de çökmekte olan Sovyetler Birliği'nin liderlerini güçlü, birleşik bir Almanya'nın nihayet komşularıyla barış içinde yaşayabileceğine ikna etmesine yardımcı olan diğer dünya liderleriyle kurduğu yakın dostluklardı.
“Helmut Kohl was the most important European statesman since World War II,” Bill Clinton, the former U.S. president, said in 2011, adding that Kohl answered the big questions of his time “correctly for Germany, correctly for Europe, correctly for the United States, correctly for the future of the world.”
“The 21st century in Europe really began on his watch,” Clinton said, describing Kohl as “a man who was big in more than physical stature.”
Famed for a massive girth on his 6-foot-4 frame, Kohl still moved nimbly in domestic politics and among rivals in his conservative Christian Democratic Union, holding power for 16 years until his defeat by center-left rival Gerhard Schroeder in 1998.
That was followed by the eruption of a party financing scandal which threatened to tarnish his legacy and for a time plunged the CDU into crisis.
For foreigners, the bulky conservative with a fondness for heavy local food and white wine came to symbolize a benign, steady — even dull — Germany.
Kohl’s legacy includes the common euro currency that bound Europe more closely together than ever before. Kohl lobbied heavily for the euro, introduced in 1999, as a pillar of peace — and when it hit trouble more than a decade later, he insisted there was no alternative to Germany helping out debt-strapped countries like Greece.
Once viewed as a provincial bumbler, Kohl combined an understanding of the worries of ordinary Germans with a hunger for power, getting elected four times.
Kohl served longer than Konrad Adenauer, West Germany’s first post-World War II chancellor and his political idol. Only Otto von Bismarck, who first unified Germany in the 1870s, was chancellor longer, for 19 years.
“Voters do not like Kohl, but they trust him,” Rita Suessmuth, a former speaker of parliament, once said.
Often harsh and thin-skinned, Kohl also could display a quick wit and jovial earthiness that served him well in building up German clout. He ate pasta with Clinton and took saunas with Russia’s Boris Yeltsin.
Kohl linked his dedication to a united Europe to his roots in a part of Germany close to France and his memories of a wartime boyhood. He celebrated the European Union’s eastward expansion in 2004 with a speech declaring that “the most important rule of the new Europe is: There must never again be violence in Europe.”
Still, the “blooming landscapes” that Kohl promised East German voters during reunification were slow to come after the collapse of its communist economy, and massive aid to the east pushed up German government debt. He also drew criticism for failing to embark on economic reforms.
Born on April 3, 1930, in Ludwigshafen, a western industrial city on the Rhine, Kohl joined the Hitler Youth but missed service in the Nazi army. As a 15-year-old, he was about to be pressed into service in a German anti-aircraft gun unit when World War II ended. His oldest brother, Walter, was killed in action a few months earlier.
A Roman Catholic, Kohl joined the CDU in his teens shortly after its postwar founding. He earned his doctorate in 1958 at the University of Heidelberg with a dissertation on the politics of Rhineland-Palatinate and became governor of that western state in 1969.
His first attempt to unseat Social Democratic Chancellor Helmut Schmidt failed in 1976, but Kohl seized his chance six years later, taking power on Oct. 1, 1982 when a junior coalition party switched sides.
He won elections in 1983 and 1987, then rode to an election triumph in 1990 on a wave of post-unity euphoria.
Kohl was reluctant to view united Germany as a major power because of the Nazi past. Still, he slowly edged his country toward greater responsibilities in the 1990s, as Germany sent troops for U.N. humanitarian missions in Cambodia, Somalia and elsewhere, and deployed peacekeepers to Bosnia.
He pursued reconciliation with Germany’s eastern neighbors, though some critics said he moved too slowly after the fall of the Iron Curtain.
Kohl was helped in securing German unity by his friendships with French President Francois Mitterrand and Soviet leader Mikhail Gorbachev, who approved NATO membership for a united Germany and agreed to pull Soviet troops out of East Germany.
Kohl’s earlier bridge-building with the U.S. also paid off. The stationing of U.S. Pershing II missiles starting in 1983, despite huge domestic protests, had established trust in Washington that was crucial to creating a single German state.
“It was a stroke of luck that there were about four to six leaders in power in the mid-80s who really trusted one another and could really make things happen,” Kohl later recalled. In his memoirs, he described former U.S. President George H.W. Bush as “the most important ally on the road to German unity.”
He praised former British Prime Minister Margaret Thatcher for her honesty, even as he recalled a confrontation with her just a few days after the fall of the Berlin Wall.
“I cited a 1970s-era NATO statement and said that NATO supported reunification. … Thatcher stamped her feet in anger and screamed at me, ‘That’s how you see it! That’s how you see it!’” he wrote.
In a poignant gesture of reconciliation in 1984, Kohl held hands with Mitterrand during a ceremony at a World War I cemetery in Verdun, France.
Another gesture of friendship and reconciliation the following year turned into a public relations fiasco. Kohl’s trip with then-U.S. President Ronald Reagan to a war cemetery in Bitburg where SS troops were buried alongside ordinary German soldiers generated international indignation.
Kohl’s relationship with Gorbachev, the last Soviet leader, also had to overcome early turbulence. In a 1986 interview, Kohl was quoted as comparing Gorbachev’s public relations skills with those of Nazi propaganda minister Joseph Goebbels. The Soviet Union protested.
Elation over German reunification ebbed amid the harsh realities of its cost and the difficulties of integrating east and west, but Kohl’s coalition squeaked by again in 1994. Yet high unemployment and Germans’ yearning for change gradually sapped his authority, provoking a humiliating loss to the younger Schroeder’s center-left Social Democrats in 1998.
The following year, Kohl plunged his party into crisis when he admitted accepting undeclared — and therefore illegal — donations during his time as chancellor. Kohl refused to identify the donors, to whom he said he had given his word.
His silence helped trigger a parliamentary inquiry and was condemned by many, both inside and outside his party, but Kohl vehemently denied that any decisions by his government were bought.
When Bonn prosecutors launched an investigation into possible breach-of-trust charges in January 2000, Kohl was pressured to give up his party’s symbolic honorary chairmanship — notably by Angela Merkel, a longtime Kohl protegee who served for seven years in his Cabinet and followed him into the chancellery in 2005.
In a 2001 deal with Bonn prosecutors, the probe was dropped in exchange for a 300,000-mark fine (about $140,000 at the time) — giving Kohl the legal stamp of innocence. That was a common German practice, not considered special treatment, but judicial investigations into other figures in the murky financing scandal continued.
In another battle after his departure from power, Kohl fought and won a lengthy legal fight to prevent the release of most of the files held on him by East Germany’s secret police. Journalists and historians had asked to see the material, prompting speculation it could shed light on the financing scandal. Kohl, however, argued successfully that the wiretaps used by the Stasi to spy on him were illegal and that he deserved protection from damage to his “human dignity.”
Kohl’s estrangement from his party lasted until 2002, when its new leaders invited him to speak at a convention as they sought to regain power.
The former chancellor was married for 41 years to Hannelore Renner, an interpreter of English and French who stood firmly but discreetly by his side throughout his political life. They had two sons, Peter and Walter.
In July 2001, Hannelore killed herself at age 68 in despair over an incurable allergy to light. In 2005, Kohl introduced his new partner Maike Richter, an economist some 35 years his junior. The couple married in May 2008.
Though slowed by illness in his later years, Kohl still made occasional eye-catching interventions on the political stage. As Merkel struggled to convince center-right lawmakers in 2011 of the wisdom of having Germany finance further bailouts of other eurozone nations, Kohl weighed in firmly. “There must be no question for us that we in the European Union and the eurozone stand by Greece in solidarity,” he declared.
He also appeared to question Merkel’s approach at a time when conservatives were unsettled by her decision to speed up Germany’s exit from nuclear energy and by Germany’s abstention in a U.N. vote on a no-fly zone over Libya. “I ask myself where Germany stands today and where it wants to go,” he said.
In April 2016, Kohl welcomed Hungarian Prime Minister Viktor Orban — who had clashed with Merkel over Europe’s approach to a large influx of refugees — to his home. That coincided with the publication of a new foreword to a Kohl essay in which the ex-chancellor stated that “Europe cannot become the new home for millions of people in need worldwide.”
Kohl and Orban said, however, that they saw no conflict with Merkel’s efforts to solve Europe’s migrant crisis.
Copyright 2017 The Associated Press. Her hakkı saklıdır. This material may not be published, broadcast, rewritten or redistributed.
Helmut Kohl elected West German chancellor - HISTORY
Der Kämpfer: Helmut Kohl im Rückblick
Das Doku-Archive öffnet wieder seine Schublade 2.
Helmut Josef Michael Kohl (German: [ˈhɛlmuːt ˈkoːl] born 3 April 1930) is a Germanconservative politician and statesman. He served as Chancellor of Germany from 1982 to 1998 (of West Germany 1982–90 and of the reunited Germany 1990–98) and as the chairman of the Christian Democratic Union (CDU) from 1973 to 1998.
His 16-year tenure was the longest of any German chancellor since Otto von Bismarck, and oversaw the end of the Cold War. Kohl is widely regarded as the main architect of the German reunification, and together with French president François Mitterrand, he is also considered the architect of the Maastricht Treaty, which established the European Union.
Kohl and Mitterrand were the joint recipients of the Charlemagne Prize in 1988. In 1996, he won the prestigious Prince of Asturias Award in International Cooperation. In 1998, Kohl was named Honorary Citizen of Europe by the European heads of state or government for his extraordinary work for European integration and cooperation, an honour previously only bestowed on Jean Monnet.
Kohl was described as “the greatest European leader of the second half of the 20th century” by U.S. Presidents George H. W. Bush and Bill Clinton.
Life – Youth
Kohl was born in Ludwigshafen am Rhein (at the time part of Bavaria, now in Rhineland-Palatinate) Germany, the third child of Hans Kohl (1887–1975), a civil servant, and his wife, Cäcilie (née Schnur 1890–1979). His family was conservative and Roman Catholic, and remained loyal to the Catholic Centre Party before and after 1933. His older brother died in the Second World War as a teenage soldier. In the last weeks of the war, Kohl was also drafted, but he was not involved in any combat.
Kohl attended the Ruprecht elementary school, and continued at the Max-Planck-Gymnasium. In 1946, he joined the recently founded CDU. In 1947, he was one of the co-founders of the Junge Union-branch in Ludwigshafen. After graduating in 1950, he began to study law in Frankfurt am Main. In 1951, he switched to the University of Heidelberg where he majored in History and Political Science. In 1953, he joined the board of the Rhineland-Palatinate branch of the CDU. In 1954, he became vice-chair of the Junge Union in Rhineland-Palatinate. In 1955, he returned to the board of the Rhineland-Palatinate branch of the CDU.
Life Before Politics
After graduating in 1956 he became fellow at the Alfred Weber Institute of the University of Heidelberg where he was an active member of the student society AIESEC. In 1958, he received his doctorate degree for his thesis “The Political Developments in the Palatinate and the Reconstruction of Political Parties after 1945”. After that, he entered business, first as an assistant to the director of a foundry in Ludwigshafen and, in 1959, as a manager for the Industrial Union for Chemistry in Ludwigshafen. In this year, he also became chair of the Ludwigshafen branch of the CDU. In the following year, he married Hannelore Renner, whom he had known since 1948, and they had two sons.
Early Political Career
In 1960, he was elected into the municipal council of Ludwigshafen where he served as leader of the CDU party until 1969. In 1963, he was also elected into the Landtag and served as leader of the CDU party in that legislature. From 1966 until 1973, he served as the chair of the CDU’s state branch, and he was also a member of the Federal CDU board. After his election as party-chair, he was named as the successor to Peter Altmeier, who was minister-president of Rhineland-Palatinate at the time. However, after the Landtag-election which followed, Altmeier remained minister-president.
Minister-President of Rhineland-Palatinate
Helmut Kohl, 1969
On 19 May 1969, Kohl was elected minister-president of Rhineland-Palatinate, as the successor to Peter Altmeier. During his term as minister-president, Kohl founded the University of Trier-Kaiserslautern and enacted territorial reform. Also in 1969, Kohl became the vice-chair of the federal CDU party. In 1971, he was a candidate to become chairman of the federal CDU, but was not elected. Rainer Barzel remained in the position instead. In 1972, Barzel attempted to force a cabinet crisis in the SPD/FDP government, which failed, leading him to step down. In 1973, Kohl succeeded him as federal chairman he retained this position until 1998.
The 1976 Bundestag Election
In the 1976 federal election, Kohl was the CDU/CSU’s candidate for chancellor. The CDU/CSU coalition performed very well, winning 48.6% of the vote. However they were kept out of government by the centre-left cabinet formed by the Social Democratic Party of Germany and Free Democratic Party (Germany), led by Social Democrat Helmut Schmidt. Kohl then retired as minister-president of Rhineland-Palatinate to become the leader of the CDU/CSU in the Bundestag. He was succeeded by Bernhard Vogel.
muhalefet lideri
In the 1980 federal elections, Kohl had to play second fiddle, when CSU-leader Franz Josef Strauß became the CDU/CSU’s candidate for chancellor. Strauß was also unable to defeat the SPD/FDP alliance. Unlike Kohl, Strauß did not want to continue as the leader of the CDU/CSU and remained Minister-President of Bavaria. Kohl remained as leader of the opposition, under the third Schmidt cabinet (1980–82). On 17 September 1982, a conflict of economic policy occurred between the governing SPD/FDP coalition partners. The FDP wanted to radically liberalise the labour market, while the SPD preferred to guarantee the employment of those who already had jobs. The FDP began talks with the CDU/CSU to form a new government.
Chancellor of West Germany – Rise to power
On 1 October 1982, the CDU proposed a constructive vote of no confidence which was supported by the FDP. The motion carried. Three days later, the Bundestag voted in a new CDU/CSU-FDP coalition cabinet, with Kohl as the chancellor. Many of the important details of the new coalition had been hammered out on 20 September, though minor details were reportedly still being hammered out as the vote took place. Though Kohl’s election was done according to the Basic Law, some voices criticized the move as the FDP had fought its 1980 campaign on the side of the SPD and even placed Chancellor Schmidt on some of their campaign posters. Some voices went as far as denying that the new government had the support of a majority of the people. In answer, the new government aimed at new elections at the earliest possible date. As the Basic Law is restrictive on the dissolution of parliament, Kohl had to take another controversial move: he called for a confidence vote only a month after being sworn in, in which members of his coalition abstained. The ostensibly negative result for Kohl then allowed President Karl Carstens to dissolve the Bundestag in January 1983.
The move was controversial as the coalition parties denied their votes to the same man they had elected Chancellor a month before and whom they wanted to re-elect after the parliamentary election. However, this step was condoned by the German Federal Constitutional Court as a legal instrument and was again applied (by SPD Chancellor Gerhard Schröder and his Green allies) in 2005.
The Second Cabinet
Helmut Kohl in 1986
In the federal elections of March 1983, Kohl won a resounding victory. The CDU/CSU won 48.8%, while the FDP won 7.0%. Some opposition members of the Bundestag asked the Federal constitutional court to declare the whole proceedings unconstitutional. It denied their claim. The second Kohl cabinet pushed through several controversial plans, including the stationing of NATO midrange missiles, against major opposition from the peace movement. On 24 January 1984, Kohl spoke before the Israeli Knesset, as the first Chancellor of the post-war generation. In his speech, he used liberal journalist Günter Gaus’ famous sentence that he had “the mercy of a late birth” (“Gnade der späten Geburt”).
On 22 September 1984 Kohl met the French president François Mitterrand at Verdun, where the Battle of Verdun between France and Germany had taken place during World War I. Together, they commemorated the deaths of both World Wars. The photograph, which depicted their minutes long handshake became an important symbol of French-German reconciliation. Kohl and Mitterrand developed a close political relationship, forming an important motor for European integration. Together, they laid the foundations for European projects, like Eurocorps and Arte. This French-German cooperation also was vital for important European projects, like the Treaty of Maastricht and the Euro.
In 1985, Kohl and US President Ronald Reagan, as part of a plan to observe the 40th anniversary of V-E Day, saw an opportunity to demonstrate the strength of the friendship that existed between Germany and its former foe. During a November 1984 visit to the White House, Kohl appealed to Reagan to join him in symbolizing the reconciliation of their two countries at a German military cemetery. As Reagan visited Germany as part of the G6 conference in Bonn, the pair visited Bergen-Belsen concentration camp on 5 May, and more controversially, the German military cemetery at Bitburg, discovered to hold 49 members of the Waffen-SS.
In 1986, more controversy was caused by an essay published in the Frankfurter Allgemeine Zeitung on 25 April 1986 entitled Land Without A History, written by one of Kohl’s advisors, historian Michael Stürmer, in which Stürmer argued that West Germany lacked a history to be proud of, and called for effort on the part of the government, historians and the media to build national pride in German history. Though Stürmer insisted that he was writing on behalf of himself and not in an official capacity as the Chancellor’s advisor, many left-wing intellectuals claimed that Stürmer’s essay also expressed Kohl’s views.
Chancellor Kohl at a 1987 European Council meeting with vice chancellor and foreign minister Hans-Dietrich Genscher
The Third Cabinet
After the federal elections of 1987 Kohl won a slightly reduced majority and formed his third cabinet. The SPD’s candidate for chancellor was the Minister-President of North Rhine-Westphalia, Johannes Rau.
In 1987, Kohl received East German leader Erich Honecker – the first ever visit by an East German head of state to West Germany. This is generally seen as a sign that Kohl pursuedOstpolitik, a policy of détente between East and West that had been begun by the SPD-led governments (and strongly opposed by Kohl’s own CDU) during the 1970’s.
The road to Reunification – German Reunification
Chancellor Kohl behind and to the right of U.S. President Ronald Reagan (center) at the Brandenburg Gate. President Reagan, challenging Gorbachev to “tear down this wall!” in 1987
Helmut Kohl in Krzyżowa (Kreisau), Poland, 1989.
Following the breach of the Berlin Wall and the collapse of the East German Communist regime in 1989, Kohl’s handling of the East German issue would become the turning point of his chancellorship. Kohl, like most West Germans, was initially caught unawares when theSocialist Unity Party was toppled in late 1989. However, well aware of his constitutional mandate to seek German unity, he immediately moved to make it a reality. Taking advantage of the historic political changes occurring in East Germany, Kohl presented a ten-point plan for “Overcoming of the division of Germany and Europe” without consulting his coalition partner, the FDP, or the Western Allies. In February 1990, he visited the Soviet Union seeking a guarantee from Mikhail Gorbachev that the USSR would allow German reunification to proceed. One month later, the Party of Democratic Socialism — the renamed SED — was roundly defeated by a grand coalition headed by the East German counterpart of Kohl’s CDU, which ran on a platform of speedy reunification.
By the spring of 1990, the East German economy had sunk into near-paralysis. Accordingly, on 18 May 1990, Kohl signed an economic and social union treaty with East Germany. This treaty stipulated that when reunification took place, it would be under the quicker provisions of Article 23 of the Basic Law. That article stated that any new states could adhere to the Basic Law by a simple majority vote. The alternative would have been the more protracted route of drafting a completely new constitution for the newly reunified country, as provided by Article 146 of the Basic Law. Over the objections of Bundesbank president Karl Otto Pöhl, he allowed a 1:1 exchange rate for wages, interest and rent between the West and East Marks. In the end, this policy would seriously hurt companies in the new federal states. Together with Foreign Minister Hans-Dietrich Genscher, Kohl was able to resolve talks with the former Allies of World War II to allow German reunification. He received assurances from Gorbachev that a reunified Germany would be able to choose which international alliance it wanted to join, although Kohl made no secret that he wanted the reunified Germany to remain part of NATO and the EC.
A reunification treaty was signed on 31 August 1990, and was overwhelmingly approved by both parliaments on 20 September 1990. On 3 October 1990, East Germany officially ceased to exist, and its territory joined the Federal Republic as the five states of Brandenburg, Mecklenburg-Vorpommern, Saxony, Saxony-Anhalt and Thuringia. These states had been the original five states of East Germany before being abolished in 1952, and had been reconstituted in August. East and West Berlin were reunited as the capital of the enlarged Federal Republic. After the fall of the Berlin Wall, Kohl confirmed that historically German territories east of the Oder-Neisse line were definitively part of Poland, thereby relinquishing any claim Germany had to them. In 1993, Kohl confirmed, via treaty with the Czech Republic, that Germany would no longer bring forward territorial claims as to the pre-1945 ethnic German so-called Sudetenland. This treaty was a disappointment for the German Heimatvertriebene (“displaced persons”).
Chancellor of Reunified Germany
Helmut Kohl in 1990.
Reunification placed Kohl in a momentarily unassailable position. In the 1990 elections – the first free, fair and democratic all-German elections since the Weimar Republic era – Kohl won by a landslide over opposition candidate and Minister-President of Saarland, Oskar Lafontaine. He then formed his fourth cabinet.
After the federal elections of 1994 Kohl narrowly defeated Minister-President of Rhineland-Palatinate Rudolf Scharping. The SPD was however able to win a majority in the Bundesrat, which significantly limited Kohl’s power. In foreign politics, Kohl was more successful, for instance getting Frankfurt am Main as the seat for the European Central Bank. In 1997, Kohl received the Vision for Europe Award for his efforts in the unification of Europe.
By the late 1990s, the aura surrounding Kohl had largely worn off amid rising unemployment. He was heavily defeated in the 1998 federal elections by the Minister-President of Lower Saxony, Gerhard Schröder.
German Reunification and the New Europe
The encounter between West Germany’s Federal Chancellor Helmut Kohl and the newly elected East German Prime Minister Hans Modrow at the 1990 Annual Meeting in Davos was decisive in determining the course of German reunification.
In October 1989, the Berlin Wall – the divide between East and West and stark symbol of the Cold War – was pulled down.
Helmut Kohl recognized the urgency to act. The German Democratic Republic was imploding and needed immediate economic support to maintain financial stability. For his part, the deeply affected Modrow realized that he could no longer insist on the post-reunification neutrality of Germany.
On his return to Bonn, Chancellor Kohl moved quickly. Days later, on 7 February, his cabinet confirmed officially the proposal for the monetary union of the two Germanies. Eight months later, the process was complete and, on 3 October 1990, Germany was reunified.
Spurred by the atmosphere of awakening and excitement that prevailed in Davos, an informal group of East and West German parliamentarians and business leaders joined forces under the leadership of Otmar Franz, Chairman of the Inter-Parliamentary Working Group on European Currency in the European Parliament. They called for immediate implementation of a monetary stabilization programme for the German Democratic Republic. This initiative became the basis for the economic reunification of West and East Germany.
At the Annual Meeting, a session on the “New Europe” took place, bringing together for the first time the heads of Western and Eastern European countries. In June, four months before the formal reunification of the Germany, the Forum organized its first East-West Germany meeting, which took place in a hotel in East Berlin. Participants from the West had to cross Checkpoint Charlie to reach the venue on the other side of the Berlin Wall. One week later, that infamous checkpoint was dismantled.
At Davos, another historic meeting took place. Singaporean Prime Minister Lee Kuan Yew, who would step down as his country’s leader in November, sat down with Vo Van Kiet, First Vice-Chairman of the Council of Ministers of the Socialist Republic of Vietnam, who would become prime minister from 1991 to 1997. Two years after this encounter, Vietnam signed the Association of Southeast Asian Nations (ASEAN) Treaty of Amity and Cooperation, a move that led the country to become a member of ASEAN in 1995.
Klaus Schwab invited the heads of all the political constituencies of South Africa to the Forum's headquarters in Geneva. They met together for the first time to discuss the post-apartheid future. This meeting led to the strong partnership of the Forum with South Africa and to a whole range of activities and initiatives relating to that country and the rest of the African continent.
Helmut Kohl, obituary: The man who reunified Germany and encouraged European integration
He was the youngest ever Chancellor of Germany, until Angela Merkel assumed the role in 2005. He was considered a poor public speaker, but his ruthless and shrewd back-room negotiating skills served him well
Makale işaretlendi
Profilimin altındaki Independent Premium bölümünde yer imlerinizi bulun
Helmut Kohl will be best known as the Chancellor who presided over German reunification in 1990 and as an influential proponent of European integration. Elected 6th Chancellor of the Federal Republic of Germany, in 1982, he held the record as the youngest until Angela Merkel was elected in 2005. Up to now he held the record as the longest-serving Chancellor. He was also the first of the post-war generation who were too young to have been involved in the Second World War.
Born 1930, in Ludwigshafen am Rhein, Helmut Kohl grew up in a family whose strong patriotism was tempered by Roman Catholicism. His father, a tax official, had been promoted from the ranks to officer in the First World War. His older brother was killed in the Second World War. Luckily for Helmut, the war ended just in time and he was able to leave his pre-military training camp and head for his devastated home town.
At 17, while still at the Max Planck Gymnasium (grammar school), he was one of the co-founders of the Junge Union branch, the youth movement of the Christian Democrats (CDU), in Ludwigshafen. Kohl studied history and politics at Frankfurt and Heidelberg universities being awarded a doctorate for a dissertation on the rebirth, after 1945, of political parties in the Palatinate.
On leaving university, he was appointed full-time official of the Chemical Industry Association. At the same time he was advancing his political career. He served on his local town council, in the regional parliament and, still only 35, was elected the CDU Chairman in Rhineland-Palatinate.
At 39 he was elected, 19 May 1969, Minister-President (Prime Minister) of the Rhineland-Palatinate, the youngest leader of West Germany’s 11 regional states. He was also Deputy Chairman of the Federal CDU. As Prime Minister, until 1976, Kohl reformed the administrative structure in the Rhineland-Palatinate, introduced job-creation schemes, presided over the establishment of a second university, Trier-Kaiserlautern, and, despite his Catholicism, abolished faith schools.
Recommended
In May 1972 Kohl was elected CDU Chairman. He was selected to be his party’s candidate for the Chancellorship in 1976 opposing the charismatic Social Democratic Chancellor Helmut Schmidt, with the slogan, ‘Freiheit statt Sozialismus’ (Freedom instead of Socialism). He was regarded as a shrewd back-room negotiator, ruthless, yet lacking a platform personality. He was considered a poor speaker, articulating as he did, with a strong regional accent. He was much underestimated.
Although the CDU made some progress, and Kohl was elected to the Bundestag, it was not enough to dislodge Schmidt. Kohl decided to not seek the Chancellorship at the election of 1980 and his career seemed to be in decline. However, the failure of the Christian Democratic challenger, Franz-Josef Strauss, to defeat Schmidt, improved Kohl’s chance of the top job in German politics. Schmidt’s SPD was divided over defence, nuclear policy, anti-terrorist strategy, and measures to combat rising unemployment following the oil crisis of 1979.
Its pro-business partner, the FDP, withdrew from the coalition and backed Kohl for Chancellor. He was duly elected, on 1 October 1982, by the Bundestag. He went to the country in March 1983, and to the surprise of some, the Christian Democrats won 244 seats with 34 for the FDP. The SPD was reduced to 198 and the Greens, cashing in on anti-nuclear feeling, entering the Bundestag for the first time, with 27 seats. Despite, considerable loss of support, on a lower turnout, Kohl’s Christian Democrats saw off a challenge in the election of 1987.
Kohl’s party was reduced to 223 seats, its FDP coalition partner improved its position to 46 seats, with the Greens gaining 42, and the SPD further reduced to 186. A new leader had appeared on the international stage, in 1985, Mikhail Gorbachev, and West German Foreign Minister and FDP leader, Hans-Dietrich Genscher, recognised him as a man of peace. At first Gorbachev did not appreciate Kohl. In 1986 he even likened him to Nazi propaganda minister Joseph Goebbels.
Their assessment of each other soon changed. When the Soviet leader and his wife flew to Bonn on 12 June, 1989, they received an ecstatic welcome. Ordinary Germans lined the streets shouting ‘Gorby’ ‘Gorby’. These scenes and the reception given to the Gorbachevs by Hannelore Kohl, in the Kohl’s modest home, convinced Gorbachev that West Germany was not revanchist. By then Gorbachev had made many reforms at home and promised not to intervene in the internal affairs of Soviet-bloc states.
Meanwhile, Kohl worked closely with French, Socialist, François Mitterrand, President since May 1981, and other European leaders to increase cooperation among the European nations. He was able to improve West Germany’s economy and the nation’s standing among European allies and with the United States led, since 1981, by Ronald Reagan. Kohl appeared to be more Atlanticist than his predecessor yet, in 1987, he received East German leader Erich Honecker - the first ever visit by an East German head of state to West Germany. This is generally seen as an indication that Kohl pursued Ostpolitik, a policy of detente between East and West,as vigorously as Schmidt had done.
Kohl was on an official visit in Poland when the Berlin Wall came down on the night of 9 November 1989. While the Chancellor encouraged movement towards democracy in the East and quietly supported the concept of German reunification, he had to tread carefully for fear of provoking a Soviet-backed crackdown in the GDR. Additionally, Kohl was concerned about the growing number of eastern refugees flooding into West Germany.
However, the changes came much faster than Kohl, Horst Teltschik, his foreign policy adviser, or most other people, had anticipated. When he visited the East German city, Dresden, in December 1989, he made an unscheduled speech to an East German crowd and was taken a back by the enthusiasm of his audience. This and other incidents convinced him of the desire of very many East Germans to gain reunification with West Germany. On 28 November, three weeks after East Germany’s border was opened, Kohl stunned the Bundestag — and the world — by unveiling a 10-point plan for German unity based on a confederation of the two states.
Early in 1990, Kohl threw his weight behind the GDR parties seeking reunification. In March 1990 the Alliance for Germany, which backed reunification, won the first democratic election. On 18 May 1990, Kohl signed an economic and social union treaty with the GDR. Against the will of the president of the German federal bank, he agreed a 1:1 conversion course for wages, interest and rent between the West and East Marks, a move that he hoped would prevent economic collapse in the GDR and slow down the increasing numbers going to the West. In the end, this policy would seriously hurt businesses in the GDR. Kohl later admitted that he had been taken in by Communist claims about the strength of the GDR economy.
On reunification, Kohl had to placate the leaders of the ‘big four’ nations, George Bush, Mikhail Gorbachev, Margaret Thatcher and Francois Mitterrand. In the event, Bush was the most supportive and Thatcher the least. All were under pressure from the East Germans themselves. On 23 August the East German parliament passed, with a large majority, entry of the GDR to the area of jurisdiction of the constitution (Basic Law) of the Federal Republic. The Two-Plus-Four talks followed, involving the foreign ministers of the US, Soviet Union, Britain and France, and the two German states. Hard-working Genscher signed for the Federal Republic. They were concluded in September in favour of reunification.
At the same time, Kohl’s government worked out another treaty with the GDR, the Eingigungsvertrag extending most West German laws to the territory of the GDR and making Berlin the future capital of the united country. Both agreements were approved in September. Reunification was achieved on 3 October, 1990. After the 1990 elections — the first free and democratic all-German elections since the Weimar Republic before 1933— Kohl won by a landslide over opposition candidate and Prime Minister of Saarland, Oskar Lafontaine, who had prevaricated on re-unification.
Because German reunification represented such a dramatic change in the European landscape Kohl was under greater pressure from Paris to further integrate Germany into the European Community. He was the architect, together with François Mitterrand, of the Maastricht Treaty, 1992, which created the European Union.
In elections in September 1998 the Social Democratic Party (SPD) of Gerhard Schröder, in alliance with the Green Party, defeated Kohl’s ruling coalition. The CDU/CSU lost 49 seats in the 669-seat lower house of parliament, to finish with 245. The SPD gained 46 seats, to finish with 298, and the Green Party garnered 47. As the head of the CDU, Kohl took responsibility for the defeat and resigned as party leader, although loyal party members immediately voted to name him honorary chairman.
Once out of office Kohl faced attacks on his integrity in late 1999 and early 2000 as a scandal involving millions of marks in illegal funds rocked the CDU. At the centre of the scandal was Kohl’s admittance that he had accepted large sums in secret campaign contributions between 1993 and 1998. He refused to identify the donors, violating German election laws. As the investigation widened, many called for Kohl to be expelled from the CDU, and in January 2000 he stood down as as honorary chairman of the party. In February 2001 prosecutors agreed to drop a criminal investigation into Kohl’s fundraising practices in exchange for his payment of a fine.
Separately, Kohl won a court battle to prevent publication of hundreds of his private conversations taped during the Cold War by the East German secret police, Stasi. Kohl’s political enemies have claimed that he feared the Stasi might have picked up details relating to a network funds and Swiss bank accounts set up by his party in the Seventies and Eighties.
Recommended
Kohl’s private life also came under the spotlight. On 5 July 5, 2001, Kohl’s wife, Hannelore, committed suicide, after suffering from photodermatitis for some years. Her excellent English and French were useful to Kohl who only spoke German. Born in Berlin (1933), she spent her childhood in Leipzig and this helped Helmut both before and during the reunification period. Attempts were made to link her death with Juliane Weber’s friendship with her husband for whom Weber had worked since 1965. Kohl was indirectly linked to a suspicious death in France. Diethelm Höner, a German millionaire friend of the Kohls, was found dead in his villa in Cannes in January, 2001. He had been their informal financial adviser, running the affairs of Hannelore Kohl’s charitable foundations. The financier, who had links to intelligence and business circles, had apparently fallen downstairs but French prosecutors investigated his death. Höner was connected with the Elf scandal, in which bribes were allegedly paid by the French oil company to Helmut Kohl’s CDU.
On 4 March, 2004, Kohl published the first volume of his autobiography, Erinnerungen, 1930-1982, (Memories, 1930-1982) which disappointed some as he wrote little about his childhood and youth. In the second volume, Erinnerungen, 1982-1990, published on 3 November, 2005, he did not deny his difficulties with British Prime Minister, Margaret Thatcher, who “always gave me headaches”.
Above all, during the process of German reunification in 1989 she played an unfriendly, dangerous role.’ A third volume Erinnerungen, 1990-1994 dealt with Kohl’s happiest years in office but also with such problems as the gulf war and the break up of Yugoslavia. In Mein Tagebuch 1998 – 2000 (My Diary,1998-2000) he sought to expose his enemies and justify his actions especially in relations to his party finances.
In 1998, Kohl was only the second person to be awarded the Grand Cross of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany, the other being Konrad Adenauer. Among Kohl’s many other awards was the American Presidential Medal of Freedom awarded in 1999 by President Bill Clinton.
Helmut Josef Michael Kohl, former Chancellor of Germany, born 3 April, died 16 June 2017