Millennials'ın evrensel olarak sevdiği bir şey varsa, bu 90'lardır. Ama nostalji ile (niçin benim alçakgönüllü düşüncemle) en azından on yıl boyunca doldurulmuş olsam da, itiraf etmeliyim: 90'lı yıllarda tek çocuk olmanın bazı gerçek mücadeleleri vardı. Kardeşlerin varsa, muhtemelen neler olup bittiğini merak ediyorsun: Sadece çocuklar Full House'u izleyemez miyiz? Kesinlikle! Ama işte bu şey ... Bizler de aynı şeyi yaptık, sadece, bilirsin, yalnız, arkadaşlarımız için tam o anda hazır bulunacak kadar şanslı olmadıkça. Bummer, doğru mu?
Kuşkusuz, tek bir çocuk olmak kendi başına oldukça nadir bir şeydir. Tarihsel olarak, daha fazla çocuğun aile işinde çalışmasını istemekten ya da çocukluktaki ölüm riskinin çok yüksek olmasından dolayı, büyük aileleri tercih etmeliydi. Tarihin diğer noktalarında, büyük aileler kültürel ve dini nedenlerden dolayı norm haline gelmiştir; Örneğin, bazı dinler cinsel ilişkide kontraseptif kullanmamaya vurgu yapar veya insanları büyük aileler için çabalamaya teşvik eder.
Yani, Amerika'da kaç tane çocuk var? Amerika Birleşik Devletleri Sayımı'na göre Amerika'da sadece 14 milyon çocuk var. Bu aslında büyük bir artış. daha önce, sadece çocuklar Amerika Birleşik Devletleri'ndeki tüm çocukların sadece yüzde 10'unu oluşturuyordu; Bu artış 14 milyona, aslında önceki ortalamayı ikiye katlıyor. Yani sadece arkadaşlarım için: Merhaba! Yalnız değilsin! (Yine de, sen öyle birisin, ama sorun değil, anladım). Bu yüzden sadece arkadaşlarım - ve meraklı olan herkes için - 90'lı yılların tek çocuğu olma mücadelesi ile bellek şeridinin biraz daha karanlık tarafını bir yolculuğa çıkarıyorum.
1. Gerçekten Korkutmak Başlarken Karanlıktan mı korkuyorsunuz? Yalnız
Aksi taklit bile yapamam: Bu gösteriyi düzenli olarak izlemek bana kabuslar verdi, ama tabii ki bir yetişkine bunu söylemek üzereydim ve televizyonu kapattılar! Çığlık atmak için bir kardeşi olması muhtemelen deneyimi biraz daha az korkutucu yapardı.
2. Tinkerbell'in Kozmetik Ürününü Çalıştırmak İçin Herkesin Olmaması
Kim kiddie makyaj setinin etrafında oturup sevişmeyi sevmiyordu? Kesinlikle yaptım. Ancak en kötüsü hiç kimsenin gelemeyeceği bir zamandı ve yüzümün her tarafındaki iğrenç tonlarını kendim almam gerekti. Yol, daha az eğlence.
3. Her Baharat Kız Kendin Olmak gibi davranarak
Tamam, bu yüzden başlangıçta okuldaki arkadaşlarımla Baharatlı Kızların bir parçası gibi davrandığım fikrini aldım, ama daha sonra kendimi takıp evdeki aynı şeyi tek başıma aldım. Ne kadar yorucu bir pop grubundan kaç kişi olduğunu iddia ediyor musunuz? Bu etkinlik kaçınılmaz olarak yarı varlıklı bir erimede sona erdi.
4. Inline Skate öğrenirken Dengede Tutmak İçin Kimsenin Olmaması
Evime geri dönmeden önce kendimden kaymayı "öğrenme" yaparken kaç kez düştüğümü ve gözlerimi ağladığımı itiraf etmek bile istemiyorum. Çok. Birçok. Zamanlar.
5. Kimse için Kolay Fırında Fırın Tatlılar Tüm Pişirme
Doğal olarak, annem ve büyükannem beni şaşkına çevirdi ve bazen benim küçük fırınlanmış ürünlerimi yediler, ama çoğunlukla sevilmediler. Küçük ben o zamanlar bu konuda çok üzgündüm.
6. Spor Yapacak Kimse Yok
Ben en iyi atlet değilim (silindir bladingindeki maceralarıma bakınız) ama yine de teoride sporu severim. Ancak, kimsenin dışarı çıkmasına ve oynamasına izin verilmediğinde, tam anlamıyla - evimin kenarına bir top atmak zorunda kaldım. Eğlenceli, değil mi?
7. Hiç kimse üzerinde büyük bir karışıklık yapmak suçlamak mümkün olamaz
Evim, çocukken bile sorumluluğu ile ilgiliydi. Bu muhtemelen bana sorumluluk ve yetişkinlik hakkında gerçekten iyi bir hayat dersleri öğretti, ama o zamanlar bir kardeşim olsaydı, kendimden almadığım zamanlarda onları suçlayabilirdim.
8. Her 90'lı Sitcom'da olduğu gibi kardeşlerin olmasını istemek
En sevdiğim 90'ların tüm sitcom'ları ailede bir ton çocuğa sahipti. Tabii ki, bazen üvey kardeşler, kuzenler ya da geçici olarak hareket eden bir aile dostuydular, ama bu kurgusal insanların televizyonda olmadıkları için kıskanıyordum, ama her zaman başka çocukları vardı.
9. Mahalle Çocukları Dışarı Çıkmazsa Evde Kalmak
Sadece bir çocuk olarak, zamanımı nasıl geçireceğimi çok iyi öğrendim: Bir kitap okumak, bir sanat projesi yapmak ya da çok fazla dikkat gerektirmeden bir yemek hazırlamak için her zaman biriydim. Bununla birlikte, dışarıda oynayabildiğim veya dışarı çıkıp "şeker almak için dükkana doğru yürümek anlamına gelen" bir kardeşe özlem duyduğum zamanlar vardı, çünkü ben değildim tek başıma dışarı çıkmasına izin verdim.
10. M * A * S * H Oynarken Her Şey Kendiniz
Evet, birbirinizin gelecekteki evlerini, eşlerini ve eşyalarını seçebileceğiniz tüm oyunları hatırlıyor musun? Onları yalnız oynarken eğlenceli değil. Güven Bana.
11. Baby-Sitter's Club- Inspired FOMO'ya sahip olmak
Tabii ki, okuma kesinlikle yalnız bir faaliyettir, ama bir süreliğine garip bir şekilde iç karartıcı olan birbirleriyle birbirleriyle takılan insanlar hakkında bir dizi kitap okumakla ilgili bir şey var. 90'lı yıllarda okudukları popüler kitap serilerinin çoğu bu şekilde oldu: Hardy Boys, Nancy Drew, Sweet Valley High ve diğerleri, sadece birden fazla kardeşi olan çocuklara (veya en azından açıklanamayan arkadaşların çoğuna) sahipler. Beni biraz daha yalnız bırak. En azından ben eğlendim.