NEVÂKIDUL - İSLÂM ŞERHİ (KİŞİYİ DİNDEN ÇIKARAN İNANÇ SÖZ VE AMELLER)
5. BÖLÜM : İSLÂM’DAN BAŞKA BİR YOL VE HÜKÜM KABUL ETMEK
Rahmân ve Rahîm olan Allâhu Teâlânın ismiyle
Metin:
اَلرَّابِعُ: مَنْ اعْتَقَدَ أنَّ غَيْرَ هَدْيِّ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَكْمَلُ مِنْ هَدْيِهِ، أَوْ أَنَّ حُكْمَ غَيْرِهِ أَحْسَنُ مِنْ حُكْمِهِ، كَالَّذِي يُفَضِّلُ حُكْمَ الطَّوَاغِيتِ عَلَى حُكْمِهِ، فَهُوَ كَافِرٌ.
Tercüme:
Dördüncüsü: Her kim, başkasının yolunun Nebî sallallâhu aleyhi ve sellemin getirdiği yoldan daha kâmil olduğuna ya da başkasının hükmünün Nebî sallallâhu aleyhi ve sellemin hükmünden daha iyi olduğuna inanırsa, kâfir olur. Tıpkı tâğûtların hükmünü Nebî sallallâhu aleyhi ve sellemin hükmünden üstün tutmak gibi
Şerh:
Kişinin Başkalarının Yolunu Ve Hükmünü Nebînin Yolundan ve Hükmünden Üstün Tutması:
Müellif rahîmehullâh, her kim, başkasının yolunun Nebî sallallâhu aleyhi ve sellemin getirdiği yoldan daha kâmil olduğuna ya da başkasının hükmünün Nebî sallallâhu aleyhi ve sellemin hükmünden daha iyi olduğuna inanırsa, kâfir olur diyerek kişiyi İslâm Dîninden çıkaran şeylerin dördüncüsünü zikretmiştir. Hiç şüphesiz ki kim, başkasının yolunun Nebî sallallâhu aleyhi ve sellemin getirdiği yoldan daha kâmil olduğuna ya da başkasının hükmünün Nebî sallallâhu aleyhi ve sellemin hükmünden daha iyi olduğuna inanırsa, kâfir olur. Ehli Sünnet ulemâsı bu hükümde icmâ etmiştir.
Yolların Ve Hükümlerin En Hayırlısı, Nebînin Yolu Ve Getirdiği Hükümlerdir:
Yolların en hayırlısı, kıyâmete kadar devam edecek olan Rasûlullâh sallallâhu aleyhi ve sellemin tüm insânlık için getirdiği yoldur. Câbir bin Abdullâh radîyallâhu anhdan rivâyet olunduğuna göre, Rasûlullâh sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur:
Sözlerin en hayırlısı Allâhın Kitâbıdır. Yolların en hayırlısı da Muhammedin yoludur. İşlerin en kötüsü sonradan çıkarılandır. Her bidât sapıklıktır. [(SAHÎH HADÎS:) Müslim (867); Nesâî (1578) ]
Hadîs-i şerîfte Muhammed aleyhisselâmın yolunun en hayırlı yol olduğu ve ondan başkasının ise sapıklık olduğu ifâde edilmiştir. Nasıl olmasın ki? Zîrâ o yol, Allâhu Teâlânın kendisine vahyettiği, desteklediği ve âlemlere rahmet olarak gönderdiği Nebîsinin yoludur. Nebîsinin bildirdiği hükümler ise Allâhu Teâlânın kendi vahyinden başkası değildir. Nitekim O, şöyle buyurmaktadır:
O, hevâdan (kendi istek, düşünce ve tutkularına göre) konuşmaz. O (söyledikleri), yalnızca vahyolunmakta olan bir vahiydir. [en-Necm: 53/3-4]
Mikdâm bin Madî Kerb el-Kindî radîyallâhu anhdan rivâyet olunduğuna göre, Rasûlullâh sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur:
Dikkat edin, bana Kurân ve bir de onunla beraber onun misli bir daha (sünnet) verilmiştir. [(SAHÎH HADÎS:) Ebû Dâvûd (4601); Ahmed (17174) ]
Allâhu Teâlâ, âyet-i kerîmesinde Nebîsi Muhammed aleyhisselâmın dîne dair söylediklerinin vahiy olduğunu beyân etmiştir. Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem ise Kurân ile birlikte Kurânın tefsîri niteliğinde olan Sünnetinde kendisine verildiğini bildirmiştir. Bu sebeble onun bildirdiği tüm hükümler, adalettir, haktır. Hikmet üzere olup, cağlar üstüdür. Onun helal olarak bildirdikleri helal, haram olarak bildirdikleri de haramdır. Bu sebeble de yol ve hüküm arayana Nebî sallallâhu aleyhi ve sellemin getirdiğinden ayrı doğru ve hak olan başka bir yol; Nebî sallallâhu aleyhi ve sellemin bildirdiğinden ayrı adalet ve hikmet olan başka bir hüküm yoktur.
Başkalarının Yolunu Ve Hükmünü Nebînin Yolundan Ve Hükmünden Üstün Tutmak Küfürdür:
Tâğûtların yolunu ve hükmünü Nebî sallallâhu aleyhi ve sellemin yolundan ve hükmünden üstün tutmak gibi başkalarının yolunu ve hükmünü Nebî sallallâhu aleyhi ve sellemin yolundan ve hükmünden üstün tutmak küfürdür. Zîrâ Nebî sallallâhu aleyhi ve sellemin yolu, Allâhu Teâlânın tevhîd dîni İslâmdır. Hükmü ise, Allâhu Teâlânın kendisine indirdiği vahiyden başkası değildir. Allâh Azze ve Celle şöyle buyurmaktadır:
Allâh katında dîn İslâmdır. [Âli İmran: 3/19]
Bugün sizin için dîninizi kemâle erdirdim. Size nimetimi tamâmladım ve sizin için dîn olarak İslâmı seçtim. [el-Mâide: 5/3]
Kim İslâmdan başka bir dîn ararsa, (bilsin ki o dîn) ondan kabul edilmeyecek ve o âhirette hüsrana uğrayanlardan olacaktır. [Âli İmran: 3/85]
Bu sebeble her kim, Nebî sallallâhu aleyhi ve sellemin yürüdüğü yol olan İslâma tâbi olmazsa yahut İslâmdan başka bir yol ararsa, diğer yolları İslâmdan üstün tutmuş olup, kâfir olur. Allâhu Teâlânın kendisinden asla kabul etmeyeceği bir yola sapmış olarak âhirette hüsrana uğrar. Bu hükme İslâmın cağa uymadığını zannedenler, demokrasiyi yahut laikliği İslâma tercih edenler ve bunlar gibi çeşitli beşerî ideolojileri benimseyenler öncelikli olarak dâhildir.
Nebî sallallâhu aleyhi ve sellemin bildirdiği hükümler ise yukarda ifâde dildiği üzere Allâhu Teâlânın kendisine indirdiği vahyinden başkası değildir. Bu sebeble Muhammed aleyhisselâmın bildirdiği hükümlere -onları benimseyerek- tabi olmak îmân; aksi ise mutlak surette küfürdür. Nitekim Allâhu Teâlâ şöyle buyurmaktadır:
Rasûl size ne verdiyse onu alın, neyi de size yasak ettiyse ondan vazgeçin. Allâha karşı gelmekten sakının. Şüphesiz, Allâhın azâbı çetindir. [el-Haşr: 59/7]
Kim de Allâha ve Rasûlüne isyan eder ve Onun koyduğu sınırları aşarsa, Allâh onu ebedî kalacağı cehennem ateşine sokar. Onun için alçaltıcı bir azâb vardır. [en-Nisa: 4/14]
Allâhu Teâlâ, âyet-i kerîmelerinde Rasûlullâh sallallâhu aleyhi ve sellemin verdiklerini almayı ve nehyettiklerinden de vazgeçmeyi emretmiştir. Zîrâ onun verdikleri Allâhu Teâlânın kısas ve zekât gibi helal ve hayır kıldığı şeylerdir. Nehyettikleri ise fâiz ve zina gibi haram ve şerli olan şeylerdir. Bu sebeble her kim, isyan eder konulan helal ve haram sınırlarını aşarak içki ve kumar gibi haramları helâl (serbest); dâvet ve cihâd gibi helâlleri de haram (yasak) kılarsa; beşerîn ceza ve hukuk(!) kanunlarını, İslâmın ceza ve hukuk kanunlarının önüne geçirirse, tâğûtların lanetli hükümlerini Rasûlullâh sallallâhu aleyhi ve sellemin getirdiği ilâhî hükümlerden üstün tutmuş olacağından -Rabbim bizleri korusun- kâfir olur.
Tâğûtların Hükmünü Nebînin Getirdiği Hükümlerden Üstün Tutmak:
Müellif rahîmehullâh, şerh ettiğimiz bu maddenin sonunda tâğûtların hükmünü Nebî sallallâhu aleyhi ve sellemin hükmünden üstün tutmak gibi diyerek, başkasının hükmünü Nebî sallallâhu aleyhi ve sellemin getirdiği hükümlerden üstün tutmanın küfür olmasına misâl olarak zikretmiştir. Bu misâl, doğru ve güzel bir misâldir. Zîrâ tâğût ismi cins bir isim olup, Allâhu Teâlânın hükmüyle hükmetmeyen ve yönetmeyen her türlü şeyi ve kimseyi kapsamaktadır. Allâhın hükümleriyle yönetmeyen demokrasi gibi beşerî bir sistem, bu sistemin idarecileri, beşerî sistemlerin hükümlerini tasarlayanlar ve bu hükümlerle hükmeden hâkimler öncelikli olarak buna dâhildir. Zikrettiğimiz bu ve benzeri tâğûtların hükmünü, Nebî sallallâhu aleyhi ve sellemin hükmünden üstün tutmak gibi bir fiilin sâhibi olan kimse, Müellif rahîmehullâhın zikrettiği üzere kâfirdir. Bunun hükmederken yahut hüküm isterken olması arasında fark yoktur. Allâhu Teâlâ, Muhammed aleyhisselâmın getirdikleriyle değil de, tâğûtların aciz akıllarından uydurdukları lanetli kanunlarla hükmedenler hakkında şöyle buyurmuştur:
Her kim Allâhın indirdiği ile hükmetmezse işte onlar kâfirlerin ta kendileridir. [el-Mâide: 5/44]
Her kim Allâhın indirdiği ile hükmetmezse işte onlar zâlimlerin ta kendileridir. [el-Mâide: 5/45]
Her kim Allâhın indirdiği ile hükmetmezse işte onlar fâsıkların ta kendileridir. [el-Mâide: 5/47]
Âyet-i kerîmelerde Allâhu Teâlânın indirdikleriyle değil de, tâğûtların beşerî kanunlarıyla hükmedenlerin kâfir, zâlim ve fâsık olacakları açıkça beyân edilmiştir. Bu sebeble demokrasi ve benzeri beşerî sistemlerin kanunlarıyla yahut aşiretlerin beşer kaynaklı töreleriyle hükmedenler kâfirdirler. Beşer kanunlarıyla hükmeden hâkimlerin yaptıkları işin haram olduğuna inanmaları kendilerini küfre girmekten kurtarmaz. Zîrâ âyet genel olup, onda helâl görürse diye bir kayıt yoktur. Böyle bir kaydı teşrî yapan yöneticiler ve onların hâkimleri için zikretmek asrımızın vebâsı olan bir hastalıktır. Rabbim ümmete basîret ve ferâset versin. Ondan dünyâ ve âhiret esenlik ve âfiyet dileriz.
Allâhu Teâlâ, Muhammed aleyhisselâmın getirdiklerinden değil de, tâğûtların aciz aklından uydurduğu lanetli kanunlardan hüküm isteyenler hakkında ise şöyle buyurmuştur:
Eğer herhangi bir şeyde anlaşmazlığa düşerseniz Allâha ve âhiret gününe gerçekten îmân ediyorsanız onu Allâha ve Rasûlüne (Kurân ve Sünnete) götürün; bu hem hayırlı, hem de netice bakımından daha güzeldir. [en-Nisâ: 4/59]
Sana indirilene ve senden önce indirilene gerçekten îmân ettiklerini zannedenleri görmüyor musun? Bunlar, tâğûta muhâkeme olmayı istiyorlar. Oysa onlar onu reddetmekle emrolunmuşlardı. Şeytân da onları uzak bir sapıklıkla sapıttırmak istiyor. [en-Nisâ: 4/60]
Âyet-i kerîmelerde tâğûtlardan hüküm isteyenlerin Allâha ve âhiret gününe îmân şartını çiğneyen ve îmânlarında zan sâhibi olan kimseler oldukları açık olarak beyân edilmiştir. Bu sebeble her kim tâğûtlardan yani beşer kanunlarıyla hükmedenlerden gerek büyük, gerekse de küçük herhangi bir ihtilâfın hükmünü isterse -Rabbim bizleri korusun- kâfir olur. Allâhu Teâlâ, diğer bir âyet-i kerîmesinde şöyle buyurmuştur:
Hayır! Senin Rabbine andolsun ki; onlar, aralarında çıkan çekişmeli işlerde seni hakem yapıp, sonra da verdiğin hükme, içlerinde hiçbir sıkıntı duymaksızın, tam bir teslimiyetle boyun eğmedikçe îmân etmiş olmazlar. [en-Nisâ: 4/65]
Abdullâh bin Amr radîyallâhu anhdan rivâyet edilen hadîste, Rasûlullâh sallallâhu aleyhi ve sellem de şöyle buyurmuştur:
Nefsim, elinde olan Allâha yemin ederim ki; arzusu benim getirdiğime tâbi olmadıkça hiç biriniz îmân etmiş olmaz. [(SAHÎH HADÎS:) İbn Ebî Âsım (es-Sünne: 15); İbn Batta (el-İbâne: 279) ]
Âyet-i kerîmede ve hadîs-i şerîfte Rasûlullâh sallallâhu aleyhi ve selleme yani onun getirdiği Kurân ve Sünnete muhâkeme olmanın, verilen hükümden dolayı kalbte hiçbir sıkıntı duymamanın ve verilen hükme tam bir teslimiyetle tâbi olmanın îmânın şartlarından olduğu açıkça beyân edilmiştir. Bu sebeble her kim, ihtilaf ettiği şeyin hükmünü Kurân ve Sünnette değil de, tâğûtların lânetli kanunlarında ararsa, tâğûtların kanunlarını Nebî sallallâhu aleyhisselâmın inen hükümlerden üstün tutmuş olur. Böyle bir amelin sâhibi olan kimse, Ehl-i Sünnetin ittifakıyla kâfirdir.
Salât ve selam yaratılmışların en hayırlısı Muhammed sallallâhu aleyhi ve sellemin, âlinin ve ashabının üzerine olsun.
Yardım ve başarı, izzet ve şeref Allâhtandır.