Hz. Ali (a.s)ın şahadetinden sonra İmarenin kızı Sude, Muaviyenin kendilerine tayin etmiş olduğu zalim bir validen şikayet etmek için onun yanına gitti.
27/12/2010
Sude, Siffin savaşında Hz. Ali (a.s)ın ordusuyla birlikte idi ve halkı Muaviyenin ordusu aleyhine kışkırtıyordu.
Muaviye onun kim olduğunu öğrenince onun şikayetini dinlemedi ve onu kınayarak şöyle dedi:
Sıffin savaşında Alinin ordusunu aleyhimize kışkırtmış olduğunu unutmuş musun? Nihayet şöyle dedi: İsteğin nedir?
Sude cevaben şöyle dedi:
Allah-u Teala, bizim işimiz ve sana farz kıldığı hakkımız hakkında seni sorgulayacaktır. Sürekli senden taraf bazı kimseler (vali olarak) bize geliyor, senin onlara vermiş olduğun saltanat gücüyle bizlere baskı ve zulüm yapıyor, buğday sümbülü gibi bizi biçiyor, üzerlik gibi bizi çiğniyor, bizi hor-hakir ediyor ve ölümü bize tattırıyor. İşte bu Buşr b. Ertat sizden taraf gelerek erkeklerimizi öldürdü, mallarımızı yağmaladı. Eğer senin itaatini gözetmeseydik, ona karşı çıkabilirdik, zulmünün önünü alabilirdik. Onu azledersen teşekkür ederiz, aksi takdirde size karşı düşman kesiliriz. Muaviye onun bu sözlerine karşı şöyle dedi:
Ey Sûde, beni kavminle mi tehdit ediyorsun? Seni serkeş deveye bindirterek Buşr b. Ertatın yanına döndürmeği ve senin hakkında onun hüküm vermesini karar aldım!
Sûde, (Muaviyenin bu tavrına karşı) başını önüne eğip biraz düşündükten sonra şu iki beyt şiiri okudu:
Allah rahmet etsin o ruha ki, kabrin onu kuşatmasıyla adalet de onunla defnedildi.
O, hakkın dışında bir şey aramayacağına dair onunla ahitleşmişti; derken hakla iman (onun imanıyla hak) birleşmiş oluverdi.
Muaviye: Ey Sude! Bu sözden kimi kastediyorsun? diye sorduğunda, Sude cevaben şöyle dedi:
Allaha andolsun ki, o şahıs Emirul-Müminin Ali b. Ebi Talibdir. Onun hükümeti döneminde memurlardan biri sadaka toplamak için bizim bölgeye geldi. Bize zulmedince onu şikayet etmek için Hz. Alinin yanına gittim. Onun yanına vardığımda o namaz kılmak için ayağa kalkmıştı. Beni görünce namazdan vazgeçip şefkat ve merhametle benim yanıma gelerek: Bir işin mi vardır? diye sordu. Ben de Evet dedim. Sonra memurun bize yaptığı zulmü ona anlattım. Sözlerimi duyunca ağladı. Daha sonra şöyle buyurdu: Allahım, sen şahitsin ki ben onlara, yaratıklarına zulüm yapmaları için emretmedim.
Sonra bir deri çıkararak şöyle yazdı:
Rahman ve Rahim Allahın adıyla. Rabbinizden taraf size bir delil ve burhan (Kuran) gelmiştir. O halde muamelelerde ölçü ve terazileri doğru ve tam tutun; halkın eşyalarından bir şey azaltmayın, onları eksik ölçmeyin; yeryüzünde onu ıslah ettikten sonra bozgunculuk yapmayın; inanmış iseniz bu sizin için daha hayırladır. Mektubumu okuduğunda, emrimiz doğrultusunda toplamış olduğun malları, onları senden alacak birisi yanına gelene dek koru. Vesselam.
Sonra o mektubu, o şahısa ulaştırmam için bana verdi. Ben de o mektubu sahibine ulaştırdım. Derken o memur, mezkur mektupla azledilmiş olduğu halde bizden uzaklaşmış oldu.
Muaviye bu sözleri duyunca şöyle dedi: Bu kadına, istediği şekilde bir mektup yazın ve onu bir şikayeti olmaksızın razı olduğu halde kendi şehrine geri döndürün.
16- Ahiret Düşüncesinde
Suveyd b. Ğafle şöyle diyor:
Emirul-Müminin Hz. Ali (a.s)ın hilafeti için halktan biat alındıktan sonra, bir gün Onun huzuruna vardım. Huzuruna vardığımda Onun küçük bir hasır üzerinde oturmuş olduğunu gördüm. Onun oturduğu odada o hasırdan başka bir şey yoktu.
Bu durumu görünce şöyle dedim:
Ya Emirel-Muminin! Beytul-Mal sizin yetkinizde olduğu halde, odanızda hasırdan başka ihtiyaç duyulan diğer bir şey görmüyorum!
Emirul-Müminin Ali (a.s) cevaben buyurdular ki:
Ey Ğafle! Akıllı bir kimse, kendisinden başka bir yere göçüp gideceği bir evde ev eşyası toplamaz. Bizim, varacağımız huzurlu ve emniyetli bir ev önümüzde vardır; en iyi eşyalarımızı oraya gönderiyoruz. Biz yakında oraya göç edeceğiz.