Ağustos ayında, ilk kargo gemileri, kamyonlar, ekipman, ilaçlar, gıda ürünleri Arnavutluk'ta SSCB 1945'tan geldi.
Böylece, Arnavutluk’un on yıldan fazla süren Sovyetler Birliği ile işbirliğine başladı. Enver Hoca’ya göre, Sovyetler Birliği’nin geçtiği yol Arnavutluk’a örnek olmaktı. Sanayileşme ve kollektifleşme, Arnavutluk Komünistlerinin önderliği tarafından savaş sonrası dönemde Arnavut devletinin en önemli gelişme alanları olarak görülüyordu. Bu arada, 1948’te, Stalin’in tavsiyesi üzerine, Arnavutluk Komünist Partisi, Arnavut Çalışma Partisi’ni yeniden adlandırdı ve bu ad altında Doğu Avrupa’daki sosyalizmin çöküşüne kadar var olmaya devam etti. Böylece, Arnavutluk savaş sonrası ilk yıllarında, SSCB'ye sadık bir müttefik olarak ve SSCB'nin dış politikasının ardından takip etti. Ancak, Arnavutluk'taki "sosyalist kamp" ilişkilerinin bütün ülkelerinden uzakta bulutsuz bir şekilde gelişti.
Yugoslavya ile Çatışma ve “Titos” a karşı mücadele
Savaş sonrası Arnavutluk’un varlığının ilk günlerinden neredeyse, komşu Yugoslavya ile ilişkiler ciddi biçimde kötüleşti. Arnavut-Yugoslav ilişkilerinde yaşanan sorunlar, Arnavut ve Yugoslav partizanlarının Nazi ve İtalyan işgalcilere karşı birlikte savaştıkları İkinci Dünya Savaşı sırasında belirlendi. Arnavut ve Yugoslav komünistleri arasındaki anlaşmazlıklar, ilk olarak, hem Sırpların hem de Arnavutların yaşadığı bir bölge olan Kosova ve Metohija sorunuyla ve ikincisi de uzun süredir devam eden Josip Broz Tito'nun “Balkan Federasyonu” hakkında düşüncesiyle bağlantılıydı.
Arnavutlar, “Balkan Federasyonu” nda Yugoslavların egemen olma arzusunu gördü ve yarattılar ve Arnavutluk buna katılırsa, Arnavut nüfusunun azınlıkta olacağından ve Slav komşuları tarafından ayrımcılığa maruz bırakılacağından korktu. Josip Broz Tito ve Milovan Djilas, Enver Hoxha'yı Balkan Konfederasyonu fikrini kabul etmek için ikna etmeye çalıştı, ancak Arnavutluk'un Yugoslavya ile entegrasyon durumunda avantajlarını açıkladı, ancak Enver Hoxha, egemen bir şekilde, Yugoslavya'nın vatanseverliğini ilan etti. Arnavutluk ile Yugoslavya arasındaki ilişkiler, özellikle Hoxha, Tito’nun Moskova’nın planlarını anlattığından ve Stalin’i Tito ve Titoist çizgisinin sadece Arnavutluk için değil aynı zamanda “sosyalist kamp” için de tehlikeye ikna etmeye çalıştığı için hızla kötüye gitti.
Sovyet ve Doğu Avrupalı komünistlerin savaş sonrası planlarına göre, Yugoslavya, Bulgaristan, Romanya ve Arnavutluk'u da içerecek bir ülke olan Balkan Yarımadası'nda bir Balkan federal cumhuriyeti kurulmalı. Balkan Federasyonu'na üyelik için potansiyel bir aday da 1940’lerin ikinci yarısında Yunanistan’dı. Yerel komünistler tarafından aktif bir partizan mücadelesi başlattı. Komünistlerin zafer kazanması durumunda, Yunanistan 'ın Balkan federal cumhuriyetinin kompozisyonuna dahil edilmesi de önerildi. Joseph Stalin'in başlangıçta Balkan federasyonunun kurulmasını savunması da dikkat çekicidir, ancak daha sonra sadece Yugoslavya, Bulgaristan ve Arnavutluk’un bir parçası olarak federasyon oluşturma yolunda “ilerleme kaydetti”. Öte yandan, Josip Broz Tito, Romanya ve Yunanistan'ın federasyona dahil edilmesine karşı çıktı, göreceli olarak politik olarak gelişmiş ve kültürel açıdan bağımsız ülkelerin Balkan federasyonunda lider olduğunu iddia eden Yugoslavya'ya karşı bir ağırlık oluşturacağından korkuyordu. Bulgaristan ve Arnavutluk Tito, Balkan Federasyonu'ndaki federal cumhuriyetleri Belgrad'daki merkeziyle gördü. Arnavutluk Komünist Partisi’nin ülkenin Yugoslavya’da yer alması konusundaki liderliğini harekete geçiren Titoistler, Arnavut devletinin ekonomik zayıflığının, Arnavutluk’taki sanayi eksikliğinin ve bölgenin genel sosyal ve kültürel geri kalmışlığının entegrasyonu için önerilerini haklı çıkardılar. Arnavutluk, Balkan federasyonu kurma planının uygulanması durumunda, Enver Hoxha da dahil olmak üzere pek çok Arnavut siyasi liderinin yapamayacağı Yugoslavya'nın devralınmasını bekliyordu. Ancak, Arnavutluk'ta, “yüzü” Arnavutluk İçişleri Bakanı ve Arnavutluk İşçi Partisi Merkez Komitesi üyesi olan Kochi Dzodze (1917-1949) olarak kabul edilen güçlü bir Yugoslav lobisi vardı. Buna ek olarak, Yugoslav yanlısı düşünceler, Ajitasyon, Propaganda ve Basın Ofisi'nden Nuri Huta ve Devlet Kontrol Komisyonundan Pandy Christo gibi parti görevlileri tarafından yapıldı. Yugoslav yanlısı lobinin yardımı ile Tito ve çevresi, Arnavutluk ekonomisinin Yugoslavya'nın çıkarlarına tam olarak indirilmesine yönelik tüm olası adımları attı. Yugoslavya modeline göre, Tito 'ya göre ülkenin Belgrad' a hızlı bir şekilde boyun eğmesine katkıda bulunması gereken Arnavutluk silahlı kuvvetleri yeniden inşa edildi. Buna karşılık, Kochi Dzodze’nin Yugoslav yanlısı pozisyonlarını ve çevresini paylaşmayan pek çok Arnavut komünisti, Arnavutluk’un Josip Broz Tito’ya tam olarak bağdaştırılmasının planlarını genişletme planlarını gördüklerinden, komşu Yugoslavya’nın politikalarından son derece memnun değildi. Bu korkular, Yugoslavya'nın, Yugoslav ordusu bölünmesini Arnavutluk’a getirme fikrinin güçlü bir şekilde lobi yapmaya başlamasının ardından görünüşte Arnavutluk’un sınırlarını Yunanistan’dan gelebilecek saldırılara karşı korumak için yoğunlaştı.
- Arnavutluk'un özel hizmetlerinin kurucusu ve Komünist Partinin liderlerinden Kochi Dzodze
1949’te, Sovyetler Birliği, Yugoslavya’yla ilişkilerini kopardı. Bu, iki devlet arasındaki sayısız anlaşmazlıkla kolaylaştırılmıştır, her şeyden önce - Balkanlar'da liderlik pozisyonları ve bağımsız bir dış politika olduğunu iddia eden Tito'nun büyüyen hırsları, her durumda SSCB'nin dış politikasıyla tutarlı değildir. Arnavutluk'ta Sovyet-Yugoslav ilişkilerinin dağılması, Yugoslavya ile işbirliğine karşı çıkan Enver Hoca'nın tutumunun daha da güçlendirilmesine yansıdı. Parti içi mücadelede, Sovyetler Birliği tarafından yönlendirilen Hoxha taraftarları kazandı. Arnavutluk Çalışma Partisi Birinci Kongresi'nde, Arnavut “Titoitler” in faaliyetlerinin bir kanıtı vardı. Kochi Dzodze ve destekçileri tutuklandı, 10 Ocak ayında, 1949, bir duruşma ve Kochi Dzodze'nin ölüm cezasıyla sona eren Titovites vakasının soruşturmasına başladı. Yugoslav lobisinin bastırılmasından sonra, Enver Hoca, ülkenin tam kontrolünü ele geçirdi. Arnavutluk, Lenin-Stalin'in ilkelerine sadakat beyan eden her olası yolla, Sovyet yanlısı bir oryantasyonda bulundu. Sovyetler Birliği'nin yardımı ile Arnavutluk sanayisinin modernleşmesi, ordunun ve devlet güvenlik kurumlarının güçlendirilmesine devam edildi. Arnavutluk Karşılıklı Ekonomik Yardım Konseyine katıldı, Sovyet ürünlerinin alımı için kredi aldı. Sovyetler Birliği'nin yardımıyla, Tiran'da bir ototraktör fabrikası kuruldu. Sovyetler Birliği’nin dış politikasına uygun olarak, faşist ve polisten başka bir şeyle nitelendirilmeyen Tito’nun sert bir biçimde eleştirilmesi, Arnavutluk’ta, Yugoslav’da lider ve Yugoslav’da sosyalizm modeline sempati duyduğundan şüphelenilen parti üyelerine ve hükümet görevlilerine zulmetmeye başladı. Ülkedeki siyasi rejim, Enver Hoxha ve en yakın ortağı Mehmet Shehu'nun Yugoslav özel servisleri tarafından yıkıcı faaliyetlerin olası tezahürleri konusunda son derece endişelendikleri için sertleşti.
Savaş sonrası ilk on yılda, Arnavutluk’un ekonomik gelişimi büyük ölçüde Sovyetler Birliği’nin desteğiyle yapıldı. Arnavutluk ekonomisini modernize etme görevleri, Arnavut toplumunun ülkedeki komünistlerin zaferinin aslında doğada feodal olmasına dek aşırı geri kalmışlığı yüzünden karmaşıktı. Proletaryanın sayıca azlığı, parti liderliğinin kadro bileşimini oluşturmaya layık temsilcilerinden oluşmasına izin vermedi, bu nedenle savaş öncesi dönemde, özellikle Fransa'da, halen Arnavutluk Çalışma Partisi'nin başında bulunan Arnavut toplumunun zengin kesimlerinden insanlar. Arnavut ekonomisinin gelişmesi için ilk beş yıllık plan, Sovyet Gosplan'ından uzmanların katılımıyla geliştirildi. Dahası, aslında, Sovyet bilim adamları Arnavutluk ekonomisinin gelişimi için programın yazarı oldu. Enver Hoxha ve Joseph Stalin planı kişisel olarak onayladılar. Beş yıllık plan uyarınca Arnavutluk, tarımın kollektifleşmesini ve sanayinin yoğun gelişmesini, başta ülkeye elektrik sağlayacak elektrik santrallerinin inşasını bekliyordu. Tiran'da, Sovyetler Birliği'nin yardımıyla ülkede demiryolu yapımı geliştiren ZIS ve ZIM modeli üzerine tesisler kuruldu. Sovyetler Birliği'ne ek olarak, 1950'lerin başında. Arnavutluk, Alman Demokratik Cumhuriyeti, Kuzey Vietnam ve Çin ile ilişkiler geliştiriyor. Daha sonra, soğuk savaş döneminde Arnavutluk'un gelişmesinde önemli rol oynayacak olan Çin ile ilişkiler. Enver Hoxha, Stalin'in sempatisini ve güvenini kazanan Sovyetler Birliği'nde sık sık misafir oldu.
Joseph Vissarionovich Stalin Mart 1953'te öldüğünde, bu haberi şok eden Enver Hoxha, Sovyet liderinin Arnavut devleti için ölümünün daha ileri sonuçlarını düşünmeye başladı. Stalin'in en yakın çevresinden olan birçok insana karşı bir dereceye kadar güvensizlikle makul derecede muamele etti. O çıktı - boşuna değil. Stalin’in ölümü, Sovyetler Birliği’nin iç ve dış politikasında, Sovyet-Arnavut ilişkilerini yansıtan önemli değişiklikler gerektirdi. Çin lideri Mao Zedong gibi, Enver Hoxha da I.V’in cenazesi için Moskova’ya gitmedi. Stalin, hayatı hakkında muhtemel bir girişimden korkuyor. Sovyet liderinin ölümünde Hoca, anti-Stalinistlerin CPSU önderliğinde entrikalarını gördü ve sosyalist kampın Stalinizle daha da kirletilmesi uğruna, Stalin'in Sovyet liderliğindeki muhaliflerinin bu gibi durgun Stalinistleri onun gibi veya Mao Zedong'u nasıl ortadan kaldırabileceğine inandı.
SSCB'nin Stalinleşmesi ve Sovyet-Arnavut ilişkilerinin bozulması
İlk başta, göründüğü gibi, Sovyet-Arnavut ilişkileri, oluk boyunca gelişmeye devam etti. SSCB Arnavutluk’a ekonomik ve teknik yardım sağladı, resmen bir kardeş ülke olarak nitelendirdi. Bununla birlikte, gerçekte, iki devlet arasındaki gerilim artıyor ve sonuç, ikili ilişkilerin kaçınılmaz patlamasıyla yaklaşıyordu. Aslında, Sovyetler Birliği Komünist Partisi'nin 20. kongresi, Sovyet Komünist Partisi'nin yeni lideri Nikita Sergeevich Kruşçev'in Stalin kişilik kültüyle ilgili konuştuğu Sovyet-Arnavut çatışmalarının başlangıç noktasıydı. Bu rapor, Sovyet liderliğinin “sosyalist kamp” ın bazı devletlerinin liderleri tarafından Lenin-Stalin'in ideallerinin ve Sovyetler Birliği'nin “gerici” yola dönüşünün bir ihaneti olarak algılanan Stalinizasyon politikasına geçişi anlamına geliyordu. Kruşçev'in anti-Stalinist konuşmasına karşı, Çin Zhou Enlai'yi temsil eden ve Arnavutluk'u temsil eden protestoda Enver Hoxha, kongre mekanını resmi olarak kapatılmasını beklemeden işaret etti. Aynı 1956’te, Enver Hoxha ve Mehmet Shehu’ya yönelik eleştirilerin yapıldığı Arnavutluk Çalışma Partisi’nin Üçüncü Kongresi yapıldı. Anlaşılan, bazı Arnavut Komünistlerinin konuşmaları Moskova'da yapıldı ve Sovyetler Birliği'nin çizgileri boyunca Arnavutluk'un “Stalinizasyonu” olarak belirlediler. Ancak, SSCB'den farklı olarak, Arnavutluk'ta "kişilik kültü" eleştirisi Enver Hoca, başarısız oldu. Ve her şeyden önce, ülkenin fakir köylü nüfusunun sıradan kitleleri, Hoxha'yı partizan bir komutan olarak hatırladı, ona büyük bir saygıyla davrandı ve Sovyet yanlısı ve Yugoslav yanlısı düşünceler sadece birkaç parti entelijensiyası arasında yayıldı. Üçüncü APT Kongresi’nden sonra ülkede “gericilerin” temizliği gerçekleşti, bunun sonucunda yüzlerce insan - Arnavut İşçi Partisi üyeleri ve partizan olmayanlar - tutuklandı. Arnavutluk, Sovyet’in Stalinizle mücadele etme sürecinden vazgeçti ve Enver Hoxha’nın Stalin Nişanı'nı bile oluşturduğunun kanıtı olarak Stalin'in ilkelerine bağlılık ilan etti.
Moskova'da, Arnavut liderliğinin davranışı keskin bir olumsuz tepkiye neden oldu. Ne de olsa, Stalinizmin açık destekçilerinin uluslararası komünist harekette ve hatta marjinal gruplardan ziyade devlet düzeyinde temsil edilenlerin varlığı, Sovyet liderliğinin ve bir bütün olarak Sovyet Komünist Partisinin ideolojik doğruluğunu ve yeterliliğini sorguladı. Dahası Çin, SSCB'den sonra “sosyalist kampın” devletinden en güçlü olanı Stalinist pozisyonlarda kaldı. Çin ile Arnavutluk arasında 1950'in ikinci yarısından itibaren. Sovyet-Arnavut bağlarının kademeli olarak dağılmasıyla çakışan ikili ilişkiler gelişmeye başladı. 1959'te Nikita Kruşçev, Arnavutluk'a bir gezi yaptı; bu sırada Enver Hoca'yı ve diğer komünist liderleri Stalinizmi terk etmeleri ve CPSU hattını desteklemeleri konusunda ikna etmeye çalıştı. Ancak Kruşçev'in ikna etmesi ve hatta Arnavutluk’u Sovyetler Birliği’nden ekonomik destekten yoksun bırakma tehdidi, Arnavutluk İşçi Partisi’nin liderlerini (özellikle Arnavutluk’tan Çin’den ekonomik yardım beklediğinden beri) etkilemedi. Hoca, Kruşçev'in teklifini reddetti. Arnavutluk ve Sovyetler Birliği açık ideolojik yüzleşme aşamasına girdi.
Komünist Partilerin bir toplantısında Moskova'da Enver Hoca'nın konuşması. 1960 yılı.
1962’te Arnavutluk, Karşılıklı Ekonomik Yardım Konseyi’nden çekildi ve gelecek yıl resmen “Sovyetler Birliği’ni,“ İV’nin iktidarında toplananların Moskova’ya geri dönmeyeceğini açıkladı ”. Stalin'in borçları. Arnavutluk'un kaybı, Sovyetler Birliği için ciddi ekonomik, askeri-politik ve imaj sorunları olarak ortaya çıktı. Birincisi, SSCB Balkanlar'daki ikinci sosyalist ülke üzerindeki etkisini kaybetti (Yugoslavya, SSCB'nin 1940'ler kadar erken etkisinden düştü). İkincisi, Sovyet-Arnavutluk ilişkilerinde yaşanan kırılmadan sonra Arnavutluk, SSCB Donanmasını Adriyatik Denizi'ndeki stratejik konumlarından mahrum bırakan topraklarında bir Sovyet deniz üssü tutmayı reddetti. 1958'te, Vlora kentinde, ayrı bir denizaltı tugayının yanı sıra yardımcı ve denizaltı karşıtı birimlerin bulunduğu bir Sovyet deniz üssünün konuşlandırıldığını hatırlayın. 1961’te SSCB ile Arnavutluk arasındaki ilişkilerde sert bir bozulma yaşandıktan sonra, Sovyet donanması ülkeden çekildi. Üçüncüsü, Enver Hoxha’nın, Sovyetler Birliği’nin kapitalist dünya ile “uzlaşmaya” yönelik sert eleştirilerinin eşlik ettiği Stalin’in fikirlerine olan açık sadakati, dünya komünist hareketinin radikal bir kısmı arasında ve hatta Sovyet vatandaşlarının Şruşçu ve sendika karşıtı politikasının bir parçası arasında yer aldığı Arnavut lider popülaritesine ekledi. “Uzun süre Leninist hükümeti konuşmacı ve hain Kruşçev olmadan yaşa. Çılgın adamın politikası, Çin, Arnavutluk ve milyonlarca eski dostumuzun kaybına neden oldu. Ülke çıkmazda. Ralli rütbeleri. Anavatanı Kurtarın! ”- örneğin, 1962'taki bu tür broşürler, Kiev'de toplu çiftlik başkanı 45 yaşındaki Boris Loskutov tarafından Kiev'de dağıtıldı. Yani, Sovyet vatandaşları arasında Arnavutluk'un kaybının, Nikita Kruşçev'in politik aptallığı veya Lenin-Stalin'in fikirlerine olan açık düşmanlığının bir sonucu olarak algılandığını görüyoruz. Ekim ayında, 1961, Nikita Kruşçev'in Arnavutluk Çalışma Partisi'nin politikasını sert bir şekilde eleştirdiği XXII. Aralık ayında, 1961 Arnavutluk, Sovyetler Birliği ile diplomatik ilişkilerini başlattı. O zamandan beri ve otuz yıl boyunca Arnavutluk, Sovyet siyasi etkisi alanı dışında kaldı.
Çin ile olan birlikten izolasyona
Sovyetler Birliği'nin dış politika ve Arnavutluk'un dış ekonomik ilişkileri sistemindeki yeri Çin tarafından hızla işgal edildi. Arnavutluk ve Çin Halk Cumhuriyeti, her şeyden önce, I.V kişiliğinin rolüne karşı tutumlarıyla daha da yakınlaştırıldı. Dünyadaki Stalin komünist hareketi. SSCB’nin komünist hareketin Stalinizle işten çıkarma hattını destekleyen çoğu Doğu Avrupa ülkesinden farklı olarak, Çin, Arnavutluk gibi, Kruşçev’in Stalin’in kişilik kültüne yönelik eleştirisi ile aynı fikirde değildi. Kademeli olarak, komünist harekette iki ağırlık merkezi kuruldu - SSCB ve Çin. Daha radikal komünist partiler, hizipler ve Stalinist rotasından uzaklaşmak istemeyen gruplar ve dahası, kapitalist Batı ile Çin'e barışçıl ilişkiler kurmak için Sovyet çizgisini takip ediyorlar. Arnavutluk'la ilişkileri kesen Sovyetler Birliği ülkeye gıda, ilaç, makine ve teçhizat sağlamayı bıraktığında Çin, Moskova tarafından Tiran'a vaat edilen malların% 90'ini teslim aldı. Aynı zamanda, PRC daha uygun koşullarda Tiran'a büyük finansal krediler sağladı. Buna karşılık Arnavutluk, ÇHC’nin politik yönünü destekledi ve Maoist dış politikanın “Avrupa’nın ağızlığına” döndü. 1962’tan 1972’e Arnavutluk’tur. Birleşmiş Milletler’deki Çin Halk Cumhuriyeti’nin çıkarlarını temsil etti. Çok sayıda uluslararası politika meselesinde PRC ve Arnavutluk, ikili ekonomik ilişkilerin gelişmesine katkıda bulunan benzer konumlara sahiplerdi. Bununla birlikte, Çin-Arnavut ilişkileri güçlenirken, Çin'den gelen uzmanların Sovyet uzmanlarına bilgi ve nitelik bakımından önemli ölçüde yetersiz kaldıkları, ancak Sovyetler Birliği ile kopmuş ilişkileri nedeniyle Arnavutluk’un hiçbir şey yapamayacağı, ülkenin ekonomisinin ve savunmasının Çin’in yardımından memnun olması gerektiği ortaya çıktı. Çin'den tedarik edilen danışmanlar ve ekipmanlar.
1960'te - 1980 - s. Arnavutluk'ta siyasi rejim nihayet konsolide edildi ve kendisini hem Batı'nın kapitalist ülkelerine hem de SSCB liderliğinde “sosyalist kampa” karşı koydu. 1968’te, SSCB’nin Çekoslovakya’ya işgalinden sonra Arnavutluk, Varşova Paktı Örgütü’nden çekildi ve sonunda kendisini Avrupa’nın “sosyalist kampı” ülkelerinden askeri-politik terimlerle özdeşleştirdi. Arnavut-Çin ilişkilerinde her şey yolunda gitmedi. Kapitalist ülkeler de dahil olmak üzere diğer ülkelerle dış ilişkilerin geliştirilmesi yoluyla mümkün olan ekonominin daha da güçlendirilmesi gerektiğinin bilincinde olan Çin, yavaş yavaş Batı ülkeleriyle ilişkilerin serbestleşmesine yöneldi, Arnavutluk PRC ile ilişkileri bozdu. İki ülke arasındaki dış ticaret hacmi keskin bir şekilde azaldı. Nitekim, komünist kampta Arnavutluk'un tam teşekküllü ortağı, Çin ile aradan sonra, Romanya'da kaldı. Romanya, Karşılıklı Ekonomik Yardım Konseyi ve Varşova Paktı üyesi olmasına rağmen, Romen lider Nicolae Ceausescu bağımsız bir dış politika çizgisine bağlı kaldı ve “rezil” Arnavutluk ile arkadaş olmayı göze alabildi. Buna karşılık, Arnavutluk Romanya'da meşru bir müttefik gördü - Balkanlar'daki tek Slavik olmayan sosyalist devlet. Aynı zamanda, Arnavutluk, Macaristan ve Çekoslovakya da dahil olmak üzere bir dizi diğer Doğu Avrupa sosyalist devletiyle ticari ilişkilerini sürdürdü. Arnavutluk’un kendisini mümkün olduğunca uzaklaştırmak istediği tek şey, ABD ve Avrupa’nın kapitalist ülkeleriyle olan ticari ilişkilerin gelişmesiydi. Bunun istisnası Fransa'ydı çünkü Enver Hoxha, General Charles de Gaulle'un figürü hakkında oldukça olumluydu. Ayrıca, Arnavutluk, Stalinist grupların da resmi Sovyet yanlısı çizgisine karşı çıktığı, Türkiye ve Etiyopya'dan “sosyalist kampın” ülkelerine Türkiye ve Etiyopya'dan çok sayıda Stalinist partiye ve gruba somut destek verdi. Üçüncü dünya ülkelerinde bir dizi ulusal kurtuluş hareketi de Arnavutluk’tan destek gördü.
Hocaizm - “Juche” nin Arnavutça versiyonu
Arnavutluk’taki savaş sonrası yıllarda, Arnavut İşçi Partisi lideri Enver Hoxha’nın yetki ve yetkisi güçlendirildi. Siyaset biliminde "Hokshaism" adını alan kendi ideolojik doktrinini formüle eden Lenin - Stalin'in fikirlerinin ateşli bir destekçisi olarak kaldı. Hocaizm, öncelikle kendi kendine yeterlilik ve belirli bir tecritizmin peşinde koşan Juche Kuzey Kore ideolojisi ile ortak özelliklere sahiptir. Arnavutluk, uzun süredir Avrupa'daki en kapalı ülke olmaya devam etti ve Enver Hoxha ile ortaklarının kendi topraklarında yeterince etkili bir komünist deney yapmalarını engellemedi. Halkını önemseyen bir siyasi liderin modeli Enver Hoxha, Stalin liderliğinde Joseph Stalin ve Sovyetler Birliği olarak kabul edildi, ideal bir yönetim şekliydi. Arnavutluk’ta, Doğu Avrupa’nın diğer sosyalist ülkelerinden farklı olarak, Stalin’e ait anıtlar, Stalin’in ismini taşıyan coğrafi isimler ve sokaklar tutuldu, Ekim devrimi yıldönümü, Vladimir Ilyich Lenin ve Joseph Vissarionovich Stalin'in doğum günleri ve ölümleri resmen kutlandı. Stalin adına, nispeten büyük Arnavut şehirlerinden biri olan Kuchova adı verildi. Arnavutluk, Stalinizmin uluslararası propagandası sisteminde önemli bir rol oynadı - Arnavutluk’ta, sonuncusu Rusça da dahil olmak üzere, Stalin’in yazılarının yanı sıra geniş propaganda literatürü yayınlandı. Hoxha'nın takip ettiği tecritçilik politikası, Arnavut toplumunun 1960-1980-ler'deki askeri seferberlik niteliği ile belirlendi. Kendisini pratikte tamamen tecrit altında bulduğu Arnavutluk, sosyalizmi kendi güçleriyle inşa etmeyi, aynı zamanda savunma potansiyelini arttırmayı ve devlet güvenlik sistemini geliştirmeyi hedefledi. Otuzlu yılların Sovyetler Birliği'nden Arnavutluk, parti ve devlet aygıtının revizyonizme karşı mücadelesinin düzenli “tasfiye” politikasını ödünç aldı.
Arnavutluk’un çok uluslu bir devlet olduğu biliniyor. Burada Müslümanlar tarihsel olarak yaşıyor - Sünniler, Müslümanlar - Şiiler, Hıristiyanlar - Katolikler ve Ortodoks. Arnavutluk'ta dinler arası ilişkiler temelinde hiçbir zaman ciddi çatışmalar yaşanmadı, ancak Enver Hoca'nın egemenliği döneminde, kurs Arnavut toplumunun sekülerleşmesi için kuruldu. Arnavutluk, resmi olarak "ateist" olarak ilan edilen, dünyada ilk ve tek devlet oldu. Resmen, bütün Arnavutlar ateistler olarak kabul edildi, dindarlık tezahürlerine karşı yoğun bir mücadele vardı. Camiler, kiliseler veya manastırlar olsun tüm dini kurumların tüm mülkü ve binalarına devlet tarafından el konuldu ve sosyal ve ekonomik altyapının ihtiyaçlarına aktarıldı. Vatandaşların çocuklarını vaftiz etme veya Hristiyan ya da Müslüman geleneklerine göre düğün törenleri yapma girişimleri, din karşıtı yasakları ihlal edenlerin ölüm cezası da dahil olmak üzere ağır şekilde cezalandırıldı. Arnavutluk'taki ateist ıslahın bir sonucu olarak, ülke vatandaşları nesiller, Arnavut halkına yönelik geleneksel dinlerin hiçbirine seslenmeden büyümeyi başardı. Dinde Enver Hoxha, yönetimi sırasında Arnavut toplumunda tüm yaşam alanlarına nüfuz eden komünist ideolojiye bir rakip gördü. En büyük ilgi çeken nokta, bazı eksikliklere ve aşırılıklara rağmen, Arnavut nüfusunun emekçilerinin çıkarlarına uygulanan Enver Hoca'nın sosyo-ekonomik politikasıdır. Bu nedenle, Hocalı doktrine göre, sosyalist bir ülkede, komünist parti ve devlet çalışanlarının temsilcileri, onları işçilerin, köylülerin ve emek aydınlarının genel ortamından ayıran ayrıcalıklara sahip olamazlar. Bu nedenle, Enver Hoxha, parti ve devlet işçilerinin ücretlerini kalıcı olarak azaltmaya karar verdi. Görevlilerin sürekli azalan maaşları nedeniyle, emekli maaşlarında, sosyal ödemelerde, çalışanların ve çalışanların ücretlerinde artış yaşandı. 1960’e geri dönersek, Arnavutluk’ta gelir vergisi kaldırıldı, bir dizi mal ve hizmet fiyatları yıllık olarak azaldı. Öyleyse, 1980'in sonunda. Ortalama bir Arnavut işçi veya çalışanı, yaklaşık 730 - 750 kredi kartı alıyor, bir apartman 10-15 kredi kartı alıyor. 15 yıldan daha fazla deneyime sahip işçiler, tatil köylerine yıllık ücretli ödeme kuponları ve tercihli olarak ilaç ödemesi alma hakkı kazandı. Tüm işçilere, öğrencilere ve öğrencilere iş ya da çalışma yerinde ücretsiz yemekler verildi.
- Enver Hoxha ve öğrenci gençliği
Arnavut halkının Enver Hoxha'nın yönetimindeki koşulsuz kazanımları, her şeyden önce okuma yazma bilmeyenlerin ortadan kaldırılmasını içeriyor. 1950'in başında. Arnavutların ezici çoğunluğu, çocuklukları ve gençleri korkunç bir savaş döneminde veya savaş öncesi kraliyet Arnavutluk'ta geçtiğinden cahildi. 1970’in sonuna gelindiğinde, Arnavut Komünistlerinin çabalarıyla ülkedeki cehalet tamamen ortadan kalktı. Sosyalist Arnavutluk'taki okul ders kitapları ve okul üniformaları ücretsizdi ve bu da okul çağındaki çocukları büyüten ailelerin bütçelerini büyük ölçüde kolaylaştırdı. Ayrıca, sosyalist Arnavutluk’ta ilk kez doğum oranını Avrupa’daki en yüksek seviyeye çıkarmak - bin kişi başına 33 kişi ve ölüm oranı - bin kişi başına 6 kişi seviyesine çıkarmak mümkün oldu. Böylece, Arnavut milleti daha önce geriye dönük olması nedeniyle neredeyse soyunun tükenmesi nedeniyle gelişmeye teşvik etti. Bu arada, eşlerden birinin ölümü durumunda, kalan aile üyelerine ölenlerin aylık maaşları veya emekli maaşları ödendi; bu, “ayağa kalkmalarına” yardım etmeleri ve akrabalarının ayrılmasından sonra iyileşmeleri beklenirdi. Doğurganlığı uyarıcı önlemler ve maddi bir bileşeni vardı. Yani, ilk çocuğunu doğuran bir kadın,% 10%, ikinci - 15% arttı. Doğum ve çocuk bakımı için ücretli izin iki yıldı. Aynı zamanda, bazı kısıtlamalar vardı - Arnavutluk’ta özel bir araba ya da kuyruklu piyano, VCR ya da standart olmayan bir kır evi yoktu, Batı radyo ve müziği dinleyemiyor ve yaşam alanlarını yabancılara kiralıyordu.
1976’te Arnavutluk, kendi kendine yeteri kadar kapalı bir ekonomik sistemin inşasının tamamlanmasıyla açıklanan, dış kredileri ve kredileri yasaklayan bir yasa çıkardı. 1976 ile Arnavutluk, ülkenin gıda, endüstriyel ekipman ve ilaç ihtiyacını tam olarak karşılamasını sağlayacak bir iş modeli yaratabildi. Eskiden son derece geriye olan Arnavutluk'un, bazı mamul malları “üçüncü dünya” ülkelerine ihraç etmeye başlaması önemlidir. Zaman zaman ülkede, partinin ve devlet liderliğinin hangi üyelerin çıkarıldığı, herhangi bir Hoca'nın siyasi seyri nüansları ile aynı fikirde olmayan bir siyasi temizlik gerçekleşti. Böylece, Aralık 17 1981 Mecmet Shekha gizemli koşullar altında öldü. Arnavutluk Çalışma Partisi ve Arnavut devletinde Mehmet Shehu (1913-1981) çok ciddi görevler üstlendi - ülkenin Enver Hoca'dan sonra en önemli ikinci siyasi figürü olarak kabul edildi. Savaş öncesi dönemde bile, Shehu İtalya'da askeri eğitim aldı, daha sonra tugayın bir parçası olarak İspanyol İç Savaşı'na katıldı. J. Garibaldi. İkinci Dünya Savaşı sırasında Mehmet Shehu partizan bir bölünmeye komuta etti, ardından silahlı kuvvetlerin genelkurmay başkanı oldu ve ordu generaline yükseldi. Titovitlere ve Kruşçevitlere karşı tasfiyeye liderlik eden Mehmet Shehu idi ve 1974'ten beri Milli Savunma Bakanı olarak görev yaptı. Ancak, 1981'de Hoca ve Şeyh arasında Arnavutluk'un daha da geliştirilmesi yolları konusunda anlaşmazlıklar başladı. Sonuç olarak, 17 Aralık 1981'de Shehu, Yugoslav casusu olarak maruz kaldıktan sonra intihar ettiği iddia edildi. Ancak başka bir versiyon daha var - Mehmet Shehu, bir zamanlar Enver Hoca'ya en yakın kişi Arnavut İşçi Partisi Merkez Komitesi toplantısında sağa vuruldu. Mehmet Şeyh'in akrabaları tutuklandı. 1980'lerin başında olması muhtemeldir. Çin ve hatta SSCB ile ilişkilerin serbestleştirilmesini destekleyenler Arnavut liderliğinde ortaya çıktı. Bununla birlikte, Stalinist ideallere sadık kalan Enver Hoca, taviz vermek istemedi ve iktidar partisi arındırma savaşlarında eski ve denenmiş ve test edilmiş yöntemi kullanmayı tercih etti.
Avrupa’nın son Stalinist kalesinin yıkılışı
Bununla birlikte, ideolojik esnekliğe rağmen, fiziksel olarak Enver Hoxha, kim 1980-ler'in başında. yetmişin üstünden geçti, aynı değildi. 1983 tarafından sağlığı, özellikle kalp krizi ve felce neden olan diyabetin kötüleştiğini, kötüleşti. Aslında, 1983-1985 içindeki Enver Hoxha. yavaş yavaş Arnavutluk’un gerçek liderliğinden uzaklaştı ve görevlerinin çoğunu Ramiz Alia’ya devretti. Ramiz Aliya (1925-2011), Arnavutluk’taki eski komünist muhafızların genç neslinin bir üyesiydi. Partizan hareketine siyasi bir işçi olarak ve ardından 5 bölümünün bir komisyoncusu olarak katılma fırsatı buldu. 1949-1955’te, Ramiz Aliya, Arnavutluk Çalışma Gençlik Birliği’ne başkanlık etti, 1948’te, Arnavut Çalışma Partisi Merkez Komitesi’ne üye oldu ve 1960’te, Arnavutluk Çalışma Partisi Merkez Komitesi’nin sekreteri oldu. Hodge gibi, Ramiz Aliya, Arnavut liderden kendisine duyduğu sempatiyi açıklayan "kendine güven" politikasının destekçisi oldu. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Komünist Arnavutluk liderinin ölümü durumunda Enver Hoca'yı başarması öngörülen Ramiz Aliy idi.
Mart ayında, 1985 Sovyetler Birliği'nde iktidara geldi, Mikhail Gorbachev geldi, “yeniden yapılandırma” politikasına başladı. Gorbaçov'un Sovyetler Birliği'ne başkanlık etmesinden bir ay sonra, 11 1985 Nisan gecesi, beyindeki kanama sonucu, Arnavutluk Çalışma Partisi'nin uzun vadeli lideri ve Arnavut Devleti 76 yaşındaki Enver Halil Hoca Arnavutluk'ta öldü.
En güvenilen yabancı konukların Arnavutluk İşçi Partisi liderinin cenazesine - DPRK, Vietnam, Laos, Kampuchea, Romanya, Küba, Nikaragua, Güney Yemen, İran ve Irak'ın komünist partilerinin liderlerinin temsilcileri olan ülkede dokuz gün yas ilan edildi. Arnavut liderliği, SSCB, PRC ve Yugoslavya’dan başsağlığı telgrafları göndererek yalnızca Fidel Castro, Nicolae Ceausescu ve Kim Il Sung’a başsağlığı kabullerini iletti. 13 Nisan 1985, Arnavutluk Çalışma Partisi Merkez Komitesi'nin ilk sekreteri Ramiz Alia seçildi. Bir zamanlar Arnavut devletinin başına geçtiğinde, medyada katı sansürü olmasına rağmen, ülkede siyasi yaşamın serbestleştirilmesine başladı. Aliya, siyasi mahkumlar için iki büyük çapta af düzenledi - 1986 ve 1989'te kitle temizliği uygulamasını durdurdu ve ayrıca Yunanistan, Yugoslavya, Türkiye ve İtalya ile dış ekonomik ilişkiler kurmaya başladı. Dünyada gerçekleşen sosyalist rejimlerin parçalanma süreçlerinin arka planı karşısında, Arnavutluk'taki siyasi durum keskin bir şekilde istikrarsızlaştı.
Aralık ayında, 1990 başkentte toplu bir öğrenci gösterisiydi. 1991’te, ülkenin kuzey kesiminde muhalefetteki Arnavutluk Demokrat Partisi’nin ortaya çıktığı ve ülkedeki durum üzerindeki gerçek kontrolünü kaybeden Ramiz Alia’daki Nisan 3’in üzerindeki 1992 istifaya zorlandı. Ağustos ayında, 1992 ev hapsine alındı. Arnavutluk’un son komünist lideri 1994’te, 9 yıllarına hapis cezasına çarptırıldı, ancak 1996’te, periyodik olarak Arnavutluk’a gittiği (cezai kovuşturmanın sona ermesinden sonra) ve kalan yıllar boyunca 2011’te öldüğü için Birleşik Arap Emirlikleri’ne kaçmayı başardı. Arnavutluk'ta komünist rejimin uzun zaman önce olmasına ve Enver Huxha’nın toplumdaki tutumunun fikir ve faaliyetlerinin Arnavutluk devrimcisinin politik mirasına keskin bir biçimde olumsuzdan onaylamaya kadar farklı olmasına rağmen dünyanın çeşitli ülkelerinde um takipçileri.