Çevirmen: SnBurak
Editör: ÇHY
Canavarların ve savaşçıların tam güçle çatıştığı savaşın ortasında, bu sahnenin yavaşça açıldığını gördüler.
[... Shhik?]
Şu anda ortaya çıkan en yüksek rütbeli canavardan hava kaçtı ve vücudu ikiye dikey olarak dilimlendiğinde düştü. Choi Hyuk'un kılıç darbesi devam etti ve arkasındaki et topaklarına girdi. Et topakları açılınca koyu kırmızımsı kahverengi pis bir hava buhar gibi yükseldi.
Chiiik!
Kırmızımsı kahverengi pis hava, iki parçaya kesilmiş en yüksek rütbeli canavarı kapladı.
İki parçaya bölünmüş olsa bile canavar büyük ellerini salladı ve mücadele etti ama görünmez bir ağız tarafından yutulmuş gibi kırmızımsı kahverengi pis bir hava vücudunu eritti ve kayboldu.
Ancak Choi Hyuk mutlu olamazdı.
“Kahretsin... Şu anda ortaya çıkıyor...”
Kolu yığıldı. Anında en yüksek rütbeli bir canavarı dilimlemesine rağmen bir et kalkanı gibi davrandığı için arkasındaki et topaklarını tamamen yok edemedi. Ayrıca, daha fazla gücü yoktu.
Dudağını ısıran Choi Hyuk bir emir gönderdi.
“İlerleyen grup, geri dönün! İşaretli Kahur Kabkunları yok etmeyi bitirdikten sonra geri çekiliyoruz.”
Sesi pişmanlık doluydu.
Ancak cevapları inanılmaz bir tezahürat gibiydi.
“Woaaaah!”
En yüksek rütbeli canavarı ilk gördüklerinde, çoğunluğu mağlup edildiklerini ve çaresiz kalacaklarını düşünmüşlerdi.
Genç ustalar ya da en iyi dört kabilenin hanımları olarak yenilgiyi bilmiyorlar mıydı? Bu büyük savaşta kendileri için kıymetli olan birini kim kaybetmemişti? Tanıdıkları insanların çoğunun ya da bir veya iki kişinin ölüp ölmediği konusunda bir fark olsa da yenilginin ölüm anlamına geldiğini ve bunun korkunç derecede güçsüz bir deneyim olduğunu bilmeyen kimse yoktu.
Bunu bildikleri için umutsuz bir savaşta savaşmak istemiyorlardı.
Kendilerine yakın olanların öldüğünü görmek istemiyorlardı ve ölümleriyle kendilerine yakın olanlara zarar vermek istemiyorlardı. İttifaktaki konumları ne kadar yüksek olursa tehlikeli savaşlardan ne kadar çok kaçınsalar da bunu yaparak ittifakın savaş güçlerini korumalarına yardımcı olduklarını doğrulamışlardı.
En yüksek rütbeli canavar, tüm çabalarını parçalayan bir varlıktı.
Karşılaştıkları anda savaşçıların modları düştü. Anıları ve mücadeleleriyle onları yok ettikçe alay edecek bir varlıktı.
Umutsuzluk.
Ve bu umutsuzluğun üzerine bir çizgi çizildi.
Bir yalan gibi en yüksek rütbeli canavarın varlığı ortadan kayboldu. Onlara verdiği korku yok edildi. Bu kısa sürede dünyaları iki kez döndü.
Bir şeyler döndükten sonra geri dönen Choi Hyuk'u gördüler.
'Ah...'
İçlerinde aniden bir şey yükseldi.
Şu an gözlerinin önünde açılan büyük başarı.
Yüksek rütbeli bir savaşçı anında en yüksek rütbeli bir canavarı öldürmüştü. O kişi onların lideriydi. Ordusunu toplamıştı ve onlara doğru koşuyordu.
“Woaahhh!”
Vücutlarından geçen ürperti kısa sürede tezahüratlara dönüştü ve sonra heyecan verici bir karşı saldırı başladı.
Savaşçılar mantıklarını kaybettikleri için vücutlarındaki çaresizlik daha da güçlü bir heyecanla patladı. 'Nasıl oldu?' 'Yüksek rütbeli bir savaşçı en yüksek rütbeli bir canavarı nasıl öldürdü?' Bu sorular önemli değildi. Savaşçılar olanları anlamaktan vazgeçtiler ve bedenlerini kaynayan kanlarına bıraktılar.
Bu sefer kimse hayatını umursamadı. Sadece zafer. Sadece zafer için umut ettiler. Daha büyük bir şeyin parçası olmak istediler.
“Parçalayın onları! Parçalayın!”
Çat!
Duygular bir zayıflık olabilirdi ancak zaman zaman kişinin sınırlarını aşmada bir katalizör oluyordu. Yavaş yavaş canavarları geri iten savaşçılar, canavarları hemen geri itmeye başladılar.
Choi Hyuk'un ilerleyen grubu gelmeden önce, canavar cesetleri etraflarını parçalanmış yıldız parçaları gibi doldurdu ve hedefleri, Kahur Kabkunlar, yok edildi.
“Dönüyoruz!”
Choi Hyuk'un bağırmasıyla birlikte, karma-cılların evrenine giden yol, başarılı dönüşlerine giden yol açıldı.
***
[... Ölümcül rütbe bir canavar. Bunun anlamını biliyor musun?]
“Kendi gözlerimle gördüm ve yok etmeyi başaramadım. Ruhu, affedersin ama daha önce tanıştığım Yüce Kanat Karanlık Ses'i aşıyordu.”
[Yüce Kanat Karanlık Ses’in tam gücünü göstermesinin bir yolu yok!]
“Ama o canavar da tamamlanmış değildi.”
[Hmm...]
[Hayır, yine de bir sorum var. Ölümcül rütbe bir canavar, yüksek rütbeli bir savaşçı tarafından mı yaralandı?]
[Yüce Kanat Alev Cehennemi! Choi Hyuk, Yemin Kılıcı'na sahip yüksek rütbeli bir savaşçı! Bunun ne anlama geldiğini açıkça biliyorsun, değil mi? Bir kılıç saldırısı ile en yüksek rütbeli bir canavarı yok etti. Raporuna inanmamızda sorun yok.]
[…]
Tanrı Ejderha Leviathan'ın desteğiyle 'Beyin' sessizleşti. Sessizlik, Yüce Kanatların onayladığını gösterdi.
Choi Hyuk gökyüzünü delen taş plakaların ortasında duruyordu.
[... O zaman sadece ödül kaldı. Böyle katkılarda bulunduğu için İttifak Şehri'nde bir üs kurmasına izin vermemiz gerekmiyor mu? Ayrıca, askeri geçit sistemi haklarını ırkını, dünyalıları, genişletmesine ve İttifak Şehri’ne girmelerine izin vermemiz iyi olur.]
Tanrı Ejderha Leviathan hızlanmaya devam etti ve bir ödül teklif etti.
‘İttifak Şehri’, burası Choi Hyuk'un Marronnier Park'ta intikam almaya karar vermesinden bu yana amaçladığı 'merkez' idi. İttifaktaki tüm gücü elinde tutan şehirdi. 'Beyin'in yapıldığı şehirdi.
Choi Hyuk bilinçsizce yumruğunu sıktı. Ancak Karanlık Ses katıldı.
[Ödülü daha sonra tartışalım. Yüksek rütbeli Savaşçı Choi Hyuk, ona verdiğim görevi henüz tamamlamadı.]
Choi Hyuk, canavarların evreninden döner dönmez ölümcül rütbe canavarla ilgili durumu bildirmişti. Meselenin ciddiyeti nedeniyle doğrudan Karanlık Ses’e bildirilmişti ve Choi Hyuk hemen 'Beyin'e çağrılmıştı.
Karanlık Ses’in şu anda bahsettiği görev, Shapley ve Laniakea Süper Kümelerinin tam kolonileşmesiydi. Choi Hyuk sadece Çürük Sınır'ı devirmişti, henüz bunun ötesine geçmemişti.
[Bu olduğu gibi gelişecek, ödülü hemen tartışmalıyız!]
[Tanrı Ejderha Leviathan, Yüksek rütbeli Savaşçı Choi Hyuk'a değer vermeni anlıyorum... Ama lütfen dediğim gibi yap. Benim yetkim altında olduğu için.]
[... Hım. Kim kime değer veriyor...]
Bir süre homurdandıktan sonra Leviathan sessizleşti. Karanlık Ses’in teklifini kabul etti.
Yüce Kanatlar bir karara varır varmaz Karanlık Ses, Choi Hyuk'a herhangi bir kutlama olmadan ayrılmasını emretti.
[Şimdi... Onun muamelesine karar verme zamanı. Zamanımız olmadığı için Yüksek Rütbeli Savaşçı Choi Hyuk, şimdi gidebilirsin.]
“...Yaşam ve özgürlük için.”
Choi Hyuk başıyla onayladı ve 'Beyin'i terk etti. İfade etmemesine rağmen öfke doluydu.
Nedeni, Yüce Kanatların katkıları göz önüne alındığında kendisine yaptığı muameleden zarar görmesi kadar anlamsız değildi.
'Onlar benim nihai hedeflerim. Yüce Kanatlar...'
Fiziksel olarak mevcut olmalarına rağmen Yüce Kanatlarla tanışmıştı. İttifakın kalbi olarak bilinen 'Beyin’in üzerinde duruyordu. Böyle bir gün sonunda gelmişti.
Etkilenmiş miydi peki?
'Asla.'
Onlar Choi Hyuk'un düşmanlarıydı. Canavarlara karşı savaş yüzünden olduğunu söyleseler bile evrendeki eşitsizlik ve zulmün sebebi onlardı. Canavarlara karşı savaşta kaybederlerse tüm hayatın yok olacağını söylerken bir gezegeni veya bir türü cehenneme ittiklerinde gözünü kırpmayan varlıklardı.
Düşmanlarıyla az önce tanışmıştı.
Ancak Choi Hyuk, başını eğip durdu ve uygun şekilde rapor verdi. Söylendiği gibi geldi ve gitti.
Bu aşağılama... Yine de hiçbir iz gösteremedi.
Gulp.
Choi Hyuk yükselen öfkesini yuttu. Alkol içmiş gibi boğazında sıcaklık hissetti.
Choi Hyuk 'Beyin'i terk etti. 'Beyin'i İttifak Şehri’ne bağlayan yol şehir meydanı kadar geniş ve nehir kadar uzundu. Buna 'Zafer Yolu' deniyordu ve eğer biri orada olsaydı gölgelerini etraflarına dökülen kör edici ışıkların altında göremezlerdi. Burası sanki yüzüyormuş gibi hissettiren bir yerdi.
Choi Hyuk başını kaldırdı ve İttifak Şehri’ne baktı. Sakinleşen siyah gözleri, uzaktan sallanan aleve baktı. Alev, ışık dolu 'Zafer Yolu'ndaki orijinal parlaklığını kaybetmemişti.
Choi Hyuk şaşırmadı. Chu Youngjin'den duyduğu için zaten biliyordu.
Farkında olmadan yüzünde bir gülümseme oluştu.
Elini iç cebine koydu.
Döndükten hemen sonra 'Beyin' çağrısını almıştı. Yoğun bir savaş yaşadığını düşünmeden önce biraz dinlenip dinlenmemesinin önemi yoktu ama Choi Hyuk, Chu Youngjin'den haberleri aldıktan sonra çağrıları hemen kabul etmişti.
Önce buraya gelmek istemişti.
[Uzun zaman oldu. Bu ikinci mi?]
Chu Youngjin onunla Naro aracılığıyla temasa geçmişti. Ölen naro-culların teknolojisi ittifakın mevcut teknoloji sisteminden farklı olduğu için Naro, kimsenin iletişimini dinlemesini sağlayabileceği kararına varmıştı.
[Çünkü rapor edilecek çok şey yoktu. Geçenlerde İttifak Şehri’nde faaliyet gösteren bir birliğe katıldım. Merkeze yerleştiğim için ara sıra rapor verebileceğim haberlerim olur.]
[Güzel. Ne tür bir birlik?]
[O... Biraz tuhaf. Kesin olan şey, ittifakın kararlarına körü körüne uymayacakları. Buradaki en iyi dört kabileden gelen embesiller bile aileleri tarafından terk edildiklerini söylüyorlar... Yine de İttifak Şehri’nde bir üs kurmalarına bakılırsa arkalarında birileri var gibi görünüyor... Emin değilim. Neyse, rapor etmek istediğim şey buydu ama...]
Uzaylı yaşam tarzı ona uygun görünüyordu ya da belki de Lee Hyejin ile ilgili geçmişten ve acıdan kurtulmuştu ama sesi canlıydı.
Yaramaz bir çocuk gibi geliyordu.
[Sanırım bu haberi beğeneceksin.]
[Nedir?]
Chu Youngjin sesini kıstı.
[Prenses geri döndü. Şu anda bir çağrı aldığını duydum, bir saat içinde çağrılacak.]
[...]
[Görüşürüz. Bol şans.]
Chu Youngjin şaka yaparak söyledikten sonra telefonu kapattı.
Bu yüzdendi.
Çağrıları aceleyle kabul etmesinin nedeni buydu.
Choi Hyuk neden yaptığını bilmiyordu...
Ama iç cebinden bir şey aldı ve çıkardı. Yumruğunu sıkıca sıktı.
Uzaktaki sallanan alev yavaşça yaklaştı. Alev Yağmuru’nun saçları kolonizasyon için onu takip eden Kasırga Ateşi’ne kıyaslanamayacak kadar saf ve sertti.
“... Hmm...”
Ancak Choi Hyuk mırıldandı.
Uzaktan fark etmemişti ancak Alev Yağmuru yaklaştıkça görünüşünün perişan olduğunu gördü. Giysilerine kan bulaşmıştı ve yanakları kolayca silinmeyecek kadar kanla lekelenmişti.
Belki de Alevli Kanat Kabilesi'nin prensesi ya da asıl görgü kuralları olarak gururuydu ama saçları umutsuzca parlıyordu, zar zor kontrol altındaydı. Saçları yakında sönmeden önce alev alacaktı ve ne zaman olursa beyaza dönen saçları güçsüzce çırpınıyordu. Sol kolunun hareketi doğal görünmüyordu ve sağ kolu solunu destekliyordu. Eğimli omuzlarını düz tutmak için elinden geleni yapıyordu.
Alev Yağmuru yürürken dudaklarını ısırdı. Önlerinde zayıf görünmek istemiyordu.
Yoğun savaş alanından döndükten sonra, ona başarılı bir dönüş töreni ya da mola verilmemişti. Geri döner dönmez dışa dönük bir şekilde kibar ama sert bir tutum sergileyen değerlendirme görevlileri, onu astlarından uzaklaştırmışlardı ve değerlendirme odasına girer girmez, rapor adı altında şüpheli bir suçlu gibi sorguya çekilmişti.
Bunun olacağını bilmiyormuş gibi değildi ama onların muamelesi ona bir kez daha 'aşırı olduklarını' fark etmelerini sağlamıştı.
Değerlendirmeden sonra görevli olmadan 'Beyin'e çağrıldı.
Bu yüzden görünüşü bir avareden farklı değildi.
Zaten sınırındaydı bu yüzden Choi Hyuk'u tanımamıştı. Sadece bayılmamak için elinden geleni yaparak bir adım attı.
“Hey.”
Choi Hyuk’u geçmek üzereydi ama sesini duyunca durdu.
“... Ha?”
Başını kaldırdı.
Çırpınış.
Çiçek yaprakları gözlerinin önünde çırpındı. Choi Hyuk'un eli başının üstündeydi ve yavaş yavaş çiçek yaprakları bırakıyordu.
“Ha? Ha?”
Çiçek yapraklarını takip etti ve bakışlarını çevirdi.
Choi Hyuk iç cebinden bir avuç daha çiçek yaprağı daha aldı ve başının üstüne serpti.
Konuştu.
“Başarılı dönüşün için tebrikler.”
Alev Yağmuru avucunda bir çiçek yaprağı tuttu ve Choi Hyuk'a üzgün bir şekilde baktı.
“Başarılı bir dönüş değil... Geri dönen üye sayısı onda birden az...”
Choi Hyuk başını iki yana salladı.
“Eğer bir keşif birliği geri döndüyse başarılı bir geri dönüş olur.”
Sonra elini uzattı ve gitmeden önce kafasını okşadı.
“Eğer geç kalırsan cezalandırılırsın, acele et ve rapor et.”
Choi Hyuk yanından geçti. Alev Yağmuru’nun gözleri Choi Hyuk'u takip ederek hemen önündeki 'Beyin'i gözlemlemek için arkasına döndü.
Önüne bakarak bakışları sabitken bağırdı.
“Senin gibi çaylaklar bugünlerde 'Beyin'e mi geliyorlar? Çok çalıştın!”
Choi Hyuk dönmeden gülümsedi.
Alev.
Tehlikeli bir şekilde sallanan Alev Yağmuru’nun saçları temiz, yumuşak bir alevle parladı...
Kulak memelerini örttü...
Sonra omuzlarını.
Sırtını doğrulttu ve Zafer Yolu’na doğru yürüdü.