Düşününce ben hiçbirşeydim.
Duyan kulaklarım vardı yalnızca bir de gören gözlerim,
Alabildiğine kırmızılara bürünmüş ağaçıklıkların üstündeyim.
Bir günün sabahı mı akşamı mıydı geçen içimden?
Beni yoran ve yücelten hislerim,
Şimdi bensiz huzura yürüyorlardı.
Duyduğum acı var olduğumu hissettirirken,
Sınırdaki insanlara bakakaldım.
Bilmek sonunu getiriyordu kimilerinin.
Yeşil ve solgun toprakları araladım,
Belli belirsiz bir cismin içinden.
Bakınca ben hiçbirşeydim.