“Gazete”nin İngilizcesi Journal’dır, yani günlük haber. Gazeteci de journalist, yani jurnalleyen, haber veren.
Gazeteler haber verir. Asli görevleri budur.
Türkiye’de ise gazetecilik dava adamlığı gibi algılanıyor. Gazeteciler haberci değil de bir siyasi hareketin savunucusu ya da sözcüsü gibi davranıyor.
Televizyonlardaki tartışma programlarının katılımcıları genelde gazeteciler oluyor.
Bu gazeteciler boyun damarlarını şişire şişire bir siyasi hareketi savunuyorlar. Bunun karşılığını da alıyorlar; önemli görevlere getiriliyorlar, milletvekili oluyorlar.
Bir yanda ise gerçek gazeteciler var. Örneğin, Bob Woodward.
Woodward, ABD’de 1972’de Watergate skandalını ortaya çıkartıp başkan Nixon’ın istifa etmesini sağlamıştı.
Halbuki Nixon ikinci kez seçilmişti. Aldığı oy oranı yüzde 60 gibi rekor bir düzeydeydi.
Yaklaşık 10 yıl önce, Bob Woodward ve gazetesi Washington Post’un üst düzey yöneticileri seçimlerde oy bile kullanmayacaklarını açıkladılar.
Gazetenin yayın yönetmeni Leonard Downie Jr. şöyle diyor:
“Ben artık oy vermeyeceğim. Özel hayatımda bile kimin başkan olup olmayacağına, belediye meclisine kimin gireceğine, sağlık veya vergi konusunda ne gibi politikalar uygulanacağına karar vermek istemiyorum. Haberleri verişimizi denetlerken beynimin her tarafa ve ihtimale açık olmasını istiyorum.”
Biz de gazetecilerin asli işlerine dönmelerini istemeliyiz.
Neler yapabiliriz?
1) Gazetecilerin katıldığı tartışma programlarını izlemeyebiliriz.
2) Gazetecilerin milletvekili adayı olmalarına karşı çıkabiliriz.
Bu şekilde gazeteciler parti sözcüsü olmaktan çıkıp gazetecilik yapmaya başlayabilirler. Belki.