Müzik pedagogu Edwin Gordon diyor ki, dil öğrenme süreci ile müzik öğrenme süreci birbirine çok benzer. Bir düşünelim dili nasıl öğreniyoruz? Hayatımızın ilk yılları hemen konuşmuyor, önce dinliyor, yavaş yavaş sesler çıkarmaya başlıyor, sonra o sesleri sırayla kelimelere ve cümlelere dönüştürüyoruz. Okul çağına geldikçe de yavaş yavaş okuma-yazmayı öğreniyoruz. Aslında müzik eğitimini de benzer bir şemaya oturtabiliriz. Fakat farkındaysanız dilde okuma-yazma tüm bu sürecin son halkası ile iken müzik eğitimi deyince işe nota öğrenmekle/öğretmekle koyulabiliyoruz. Halbuki nasıl ki çocuklara dili içselleştirmeleri için bol bol vakit tanıyoruz, müzikte de aynısını yapabiliriz. Nasıl?
🎈Hayatlarının ilk yıllarında onlara bol bol müzik dinletelim.
🎈Şarkı söylemelerine ve dans etmelerine olanak sağlayalım.
🎈Evde müzik enstrümanı varsa, kurallara boğmadan, eğlenerek onları denemelerine izin verelim.
🎈Evdeki günlük eşyaları (tencere, tava, içi pirinçle doldurulmuş kavanozlar vb) müzik enstrümanlarına dönüştürüp, sesler çıkarmalarına ve bunları deneyimlemelerine izin verelim.
🎈Ve en önemlisi çıkardıkları sesler konusunda onları özgür bırakalım. Ne olursa olsun “müziğe yeteneğin yok”, “sen yapamıyorsun, anlamazsın”, “sesin çok çirkin” gibi olumsuz cümlelerle şevklerini kırmayalım. Sabırla ve zamanla kendi yollarını bulmalarına izin verelim.
Haftaya çocuklarla küçük yaşta şarkı söylemenin dil eğitimine katkılarından bahsedeceğiz. Seriyi faydalı buluyorsanız ve devamı gelsin istiyorsanız, bana bir ses verirseniz sevinirim. Eşle, dostla, arkadaşlarla da paylaşabiliriz. Sevgiler.
Kaynaklar: Gordon, E. (2004). The Aural/Visual Experience of Music Literacy. USA: GIA Publications, Inc.