Başlangıçta bu sorunun cevabının kocaman bir “Ben!” Olacağını düşündüm. korku temalarıyla karıştırılmış şirin görsellerin birleşimi benim için çok fazla. Ama krediler yuvarlandıkça, sadece sinirli ve tatminsiz hissettim – eğer istersen, yüne boyanmış bir şüpheci.
Oyun senin ölümünle başlar. “Eski İnanç” olarak adlandırılan bir şeyin dört eldritch tanrısı, bir kehaneti önlemek hakkında gizemli bir şekilde konuşarak takipçilerine sizi idam etmelerini emrediyor. Ruhunuz gizemli bir varlık tarafından kurtarıldı – “Aşağıda Bekleyen” – diğer tanrılarla bariz bir ilişkisi var; onları vuracak bir sonraki dünyevi gemi olmak için Faustvari bir pazarlık yaparsın. Size savaş alanında Lovecraftian dehşetlerini çağıran korkunç silahlar ve korkunç lanetler kullanma yeteneği veriyor, ancak daha da güçlenmek için, sizin adınıza hayatlarını feda etmeye istekli dindar adanmışlardan oluşan bir takipçi yetiştirmeniz gerekecek.
Oynanış, haydut benzeri zindan tarama ve sürü ve kült alanlarınızı yönetme arasında bölünmüştür. Prosedürel olarak oluşturulmuş zindanlar veya Eski İnanç topraklarındaki her haçlı seferinde, düşmanları parçalamak, kaynak toplamak, diğer dört tanrıdan bağlılık çalmak ve şeytani olarak çarpık takipçilerini amacınıza dönüştürmek için yeni keşfedilen yeteneklerinizi kullanacaksınız.
Adanmışlık, ana üssünüzde yeni binaların ve dekorasyonların kilidini açmak için kullanılan bir kaynaktır. Orada, zindanlarda bulduğunuz ruhlar aşılanabilir ve türbeler inşa etmek, çemberleri ve diğer yapıları çağırmak veya bağlılık kazanmak için heykelinize tapmak için kullanmak üzere ahşap veya taş gibi madencilik kaynaklarına işlenebilir. Takipçilerinizi mutlu etmek için, onların dünyevi ihtiyaçlarını karşılamanız gerekir – örneğin onları beslemek, hasta olduklarında onlara bakmak, kutsal alanları temiz tutmak – manevi ihtiyaçları kadar. Liderlerine olan inançlarını kaybederlerse, ayrılırlar ve muhtemelen geri kalanını kendilerine katılmaya ikna ederler. Günlük vaazlar verin, nimetler verin ve onları sadık tutmak için diğer şeylerin yanı sıra haçlı seferlerinizde hayatta kalın, bu da sürünüz büyüdükçe daha güçlü silahların ve yeteneklerin kilidini açar.
‘The Last of Us Part II’, oyunlarda dinin daha dürüst bir tasvirine işaret ediyor
Geliştirici Massive Monster’ın önceki oyunu “Adventure Pals”ın büyüleyici bir mizah anlayışı olduğu için 2021’de ilk ortaya çıktığından beri “Cult of the Lamb” oynamak için can atıyordum. “Psychonauts”un keskin zamanlaması ve sunumu – böylesine karanlık bir oyun konseptine dahil edildiğini görmek için sabırsızlanıyordum. Ancak bu oyun kaotik ve kesin olmayan dövüşlerden muzdaripti ve ne yazık ki bu aynı zamanda “Cult of the Lamb” ile ilgili bir sorun.
Eski İnanç topraklarında iblisleri öldürmek, bir kayma ve kayma üzerinde savaşmak gibi geliyor. Düşman saldırıları sizi geri iter, saldırılarınız onları uzaklaştırır ve oyunun 2.5D perspektifi, savaş alanının her yerinde sürekli kaymasanız bile nerede olduğunuzu tahmin etmeyi zorlaştırır. Bir vuruş yaptığınızı düşünebilirsiniz – yalnızca son vuruşunuzun düşmanı biraz kenara ittiğini fark etmek için; hala önünüzdeyken, şimdi biraz solda, yani tamamen ıskalıyorsunuz.
Oynanabilir alanı çevreleyen sarmaşıklar, ağaçlar ve diğer manzaralar, çok yakına saparsanız görüşünüzü engeller. Pek çok düşmanın ortamla aynı renkte olmasına yardımcı olmuyor ve onları oynanabilir alanın dışına çıkarabilirsiniz. Perspektif, yolunuza çıkan bir nesneyi, uzaklaşıp ilerleyemeyeceğinizi anlayana kadar söylemeyi zorlaştırır.
Dövüşmek havada uçuşuyor, ataklarınız ve pozisyonunuz güvenilmez ve kaçış pencerenizin devreye girip girmeyeceği bir bok atışı. Bu tür bir dövüş, başka bir koşuyu denemenin ne kadar zorlayıcı olduğuyla yaşayan ve ölen bir tür olan roguelike olamaz. Size neyin çarptığını söyleyemediğinizde (ki çoğu zaman böyle olduğunu buldum) hareket kümelerini nasıl tanıyacağınızı öğrenmeye ve ne zaman saldırmanın güvenli olduğunu güvenilir bir şekilde tahmin etmeye çalışmak karanlıkta körü körüne karıştırmak gibi geliyor. Roguelike’ların eğlencesinin bir kısmı, bir zindanın sürekli değişen duvarları içinde saklanan gizli odaları ve diğer sırları ortaya çıkarmaktır, ancak “Kuzu Kuzu” hiçbirine sahip değildir – ya da en azından benim saatlerim boyunca toprakları kurcalarken bulduğum hiçbir şey yoktur. Eski İnanç – kısır ve ilhamsız hissettiriyor. Hem seviye hem de düşman tasarımındaki çeşitlilik eksikliği, zindanda gezinme bölümlerini bir hantal hale getiriyor.
En çok başarıyı takipçilerimi savaşa getirerek buldum (onları sağlık ve saldırı güçlendirmeleri vermek için geçici olarak iblislere dönüştürebilirsiniz). Öldüğümde, onlardan birini feda ederek fazladan bir can kazandım.
Köpeği Sevebilir misin? Birçok oyunda ve bu makalede yapabilirsiniz.
Zaten açık değilse, bu oyun karanlık. Takipçileriniz hem savaş alanı içinde hem de dışında bir yakıt kaynağıdır ve onları diğer oyunlarda envanterinizdeki eşyaları kullanabileceğiniz gibi kullanırsınız. Daha güçlü yeteneklerin ve silahların kilidini açmak için vaazları kullanarak onlardan güç alın. Takipçilerinizin inancını kaybetmeden daha hızlı çalışmasını veya günlerce açlıktan ölmesini sağlamak için katledilen düşmanlarınızın kutsal olmayan bedenlerinden alınan kemikleri kullanarak ritüeller gerçekleştirin. Ölü takipçiler, sürüyü beslemek için tabaklarda pişirilebilen et için hasat edilebilir. Güçlü patronlardan ve dindar takipçilerden kırık levha parçaları toplayarak kilidi açılan doktrinler yayınlamak, sürünüzün davranışını belirler – örneğin, bir üyeyi feda ettiğimde takipçilerim kaybetmek yerine inanç kazandılar.
Korkunçluk bir yana, “Cult of the Lamb’s” yönetim sistemlerinin Harvest Moon/Story of Seasons veya “Stardew Valley” gibi çiftçilik simülasyonlarına ne kadar benzediği beni etkiledi. Temizlemekten ve harika bir şeye dönüştürmekten sorumlu olduğunuz metruk bir arazide başlıyorsunuz. Harvest Moon oyunlarındaki Harvest Sprites’ta yaptığınıza benzer şekilde, kaynakları toplamak ve mülkü korumak için takipçilerinize görevler atayabilirsiniz. Bir ızgara düzeninde ekin, su ve çiftlik bitkileri. Elbette bir balık tutma mini oyunu var – ve “Stardew Valley’s” ile neredeyse aynı.
Evet, oyunda en çok kültümü sıfırdan inşa ederken eğlendim, ama bu aynı zamanda dağınık savaşını daha da sinir bozucu hale getirdi, çünkü her haçlı seferi sürünüzü etkiliyor. Savaşta ölürseniz size olan güvenlerini kaybederler ve inançları belirli bir noktanın altına düşerse, geri kalanlar arasında şüphe uyandıran muhalifler haline gelirler veya kilisenin kasasından fonlarla kaçarlar. Yetiştirdiğim inancın neredeyse anında buharlaştığını görmek, kaosa geri dönmek ve beni neyin öldürdüğünü bile söyleyemediğim başarısız bir haçlı seferinden sonra hasar kontrolü yapmak için acele etmek cesaret kırıcıydı.
Karanlık bir mizah anlayışınız varsa, “Cult of the Lamb” bu kaşıntıyı kaşıyabilir. Ama sürünüzü büyütmek adına yapabileceğiniz tüm korkunç şeylerin şok faktörünü bir kez aştığınızda, kemikte fazla et kalmaz.
Kaynak : https://www.washingtonpost.com/video-games/reviews/cult-of-the-lamb-review/?utm_source=rss&utm_medium=referral&utm_campaign=wp_business-technology