Geçtiğimiz yıl, gözlerim dünyanın zulümlerine ve adaletsizliklerine açılmış gibi geliyor. 19 yaşındayım ve önümüzdeki sonbaharda çok seçici bir üniversiteye gideceğim.
Her şey bana bir çıkmaz gibi görünüyor. Hiç kimse mutlu görünmüyor. Hayatımın geri kalanını bir bölmede çalışarak harcayacağımı hissediyorum. Hiçbir gerçek becerim yok ve büyük ölçüde gerçek dünya için hazırlıksızım. Bana çekici gelen tek bir iş düşünemiyorum.
Neredeyse her şeyin düşüncesi beni korkutuyor. Röportajlar, düğünler, flörtler.
Bunu nasıl yapıyorsunuz? Herkes içeride öldü mü? Kalem iten vasat bir varoluşu yaşamaya uygun muyum?
Teşekkürler beyler.