Konu: İtalyan Edebiyatı
-
07-07-2008, 02:05 AM #1
İtalyan Edebiyatı
İtalyan Edebiyatı İtalyan yazarlarca İtalyanca yazılmış edebiyat yapıtlarını kapsar. İtalyanın siyasal birliğini 19. yüzyıla kadar kuramaması ve Katolik Kilisesinin etkisiyle yazılı metinlerde uzun süre Latince kullanılmış ve yerel bir dilin yaygınlaşması öbür Avrupa ülkelerine göre daha geç başlamıştır. 12. ve 14. yüzyıllar arasında İtalyada Fransızca düzyazı ve koşukla yazılmış romanslar okunmuş ve klasik metinlerden uyarlamalar yapılmıştır. Böylece 13. yüzyılda bir Fransız-İtalyan edebiyatı gelişmiştir. İtalyanlar Fransız öykülerini çoğu zaman uyarlayarak ve bunlara çeşitli eklemeler yaparak kaleme almışlardır. Bu edebiyatta Fransızca kullanılmakla birlikte yazarlar yapıtlarına yer yer kendi lehçelerinin özelliklerini de katmışlardır.
Aynı dönemde Fransadaki Provence yöresinde yazılan lirik şiirler İtalyada da yaygınlaştı. 1208-1250 arasında Sicilyayı yöneten Kutsal Roma-Germen İmparatoru II. Friedrichin sarayında Sicilya Okulu olarak adlandırılan bir grup şair Provence şiir biçimleri ve konularını örnek alarak yerel dilde şiirler yazdı. II. Friedrichin ölümünden sonra kültürel merkez Toskana oldu. Burada Guittone dArezzo ve onu izleyen şairler Sicilya Okulu tarzı şiirler yazdılar. Daha içten bir dille aşk şiirleri yazan ve Dolce Stil Nuovo (Tatlı Yeni Üslup) şairleri olarak adlandırılan yeni bir grup oluştu. Bolognalı Guido Guinizellinin başlattığı bu yeni akımın öbür önemli temsilcileri arasında Guido Cavalcanti Dante Alighieri ve Cino da Pistoia sayılabilir. Bu şairler İtalyan edebiyat dilinin gelişimini başlattılar. Öte yandan Rustico di Filippo ve Cecco Angiolieri gibi bazı şairler de aynı dönemde bu ciddi aşk şiiri geleneğinin tam karşıtı olan ve aşk konusunu komik ve kaba bir dille işleyen şiirler yazdılar.
Assisili Aziz Francesconun ölçülü düzyazıyla Umbria lehçesinde kaleme aldığı Cantico di frate sole İtalyan şiirinin en eski örneklerinden biridir. Bu yüzyılda din felsefe hukuk siyaset ve bilim konulu metinlerde hâlâ Latince kullanılmakla birlikte yerel dille yazılmış düzyazı edebiyatı da başlamıştı.
14. Yüzyıl
Dante Alighieri
Bu dönemde ortaya koyulan İtalyan edebiyatı örnekleri birkaç yüzyıl boyunca Avrupayı etkiledi ve Rönesansın başlangıcı sayıldı. Dante Petrarca ve Boccaccio adlı üç büyük yazarın yaşadıkları dönemde kazandıkları ün günümüze kadar sürdü.
Dantenin Toskana lehçesiyle kaleme aldığı ve cennet ile cehenneme yapılan bir yolculuğu anlattığı uzun şiiri La divina commedia içerdiği karmaşık imgeler şiirsel zenginlik ve anlam yoğunluğuyla bir başyapıt sayılmaktadır. Felsefeden çok edebiyata ilgi duyan ve aynı zamanda bir hümanist olan Petrarca ise ortaçağ felsefesine karşı çıktı ve yapıtlarında klasik Latin yazarlarını örnek aldı. Boccaccio ise büyük bir edebi değer taşıyan düzyazı yapıtlarında yetkin bir üslup kullandı ve Decameron Hikâyeleri adlı 100 öykü içeren yapıtıyla Rönesans edebiyatını etkiledi.
14. yüzyılın ikinci yarısında edebiyat etkinliklerinin merkezi olarak kalan Floransada halka yönelik yapıtlar verildi. Boccaccionun etkisiyle öykü türü canlılık kazandı.
Rönesans
Niccolò Machiavelli
15. yüzyılda edebiyat bir önceki yüzyılın coşkunluğunu yitirirken klasik elyazmalarının bulunması sonucunda Platon başta olmak üzere Eski Yunan felsefesine büyük bir ilgi doğdu. İnsanın evrendeki konumu yeniden değerlendirilerek insanı temel alan yeni bir dünya görüşü benimsemeye başlandı. 15. yüzyılın ilk yarısında yerel dili küçümseyerek Latince ve Yunanca yazmaya özen gösteren birtakım yazarlar klasik metinlerden örnek alarak çok sayıda ama değersiz yapıtlar ortaya koydu. Oysa yüzyılın ortalarında doğru edebiyat dili olarak İtalyanca Latincenin yerini almaya başladı. Toskana lehçesinin Latince kadar önemli olduğunu savunan hümanist Leon Battista Alberti Floransanın kültürel önderliğini sürdürmesine katkıda bulunurken Venedikli Pietro Bembo da İtalyancadaki ilk dilbilgisi kitaplarından birini yazdı. Ludovico Ariosto Niccolò Machiavelli ve Francesco Guicciardini hümanist edebiyatın önde gelen adları arasındadır. Ariosto en çok Orlando furioso (1517) adlı epik şiiriyle anımsanırken Machiavelli ile Guicciardini tarih ve siyaset konulu yapıtlarında yerel dili kullanarak Toskana lehçesinin yerini sağlamlaştırdılar. Machiavellinin Hükümdar (1513) adlı yapıtı hükümdarların nasıl başa geçtikleri ve ülkelerini nasıl yönettikleri gibi konuları ele alır.
İtalyan Rönesansının son büyük şairi Torquato Tassonun Gerusalemme liberata (1581) adlı klasik destan tarzındaki yapıtı Rönesansın en önemli ürünlerinden biridir.
16. yüzyılda lirik şiirde Petrarcanın etkileri sürerken tiyatro dalında Yunan ve Roma tiyatrosunu örnek alan oyunlar yazıldı. Gian Giorgia Trissinonun Sofonisba (1524) adlı oyunu yerel dille yazılan ilk trajedi oldu. Trajedilerden daha üstün sanatsal değer taşıyan komediler ise çağdaş Avrupa tiyatrosunun başlangıcını oluşturdu. Bu türde yazanlar arasında Ariosto Machiavelli Pietro Aretino ve Giordano Bruno sayılabilir.
17. ve 18. Yüzyıllar
Bir gerileme dönemi olarak nitelendirilen 17. yüzyılda yazarlar abartılı ve gösterişli üslup oyunlarıyla duygudan yoksun yapıtlar ortaya koydular. Bu dönem İtalyan edebiyatının başlıca temsilcisi abartılı birçok söz sanatıyla yüklü lirik şiiriyle tanınan Giambattista Marinodur. Gene bir şair olan Tommaso Campanella ise La Citta del Sole (1602) adlı yapıtında düşsel bir din devleti çizdi. Ünlü bilim adamı Galileinin yazıları ise bilim dilinde de Latincenin yerini İtalyancanın almasını sağladı.
Müzikli oyunların ve operanın gelişmesi üzerine birçok şair opera besteleri için söz yazmaya başladı. Tiyatro türünde asıl önemli gelişmeler ise 18. yüzyılda gerçekleşti. Vittorio Alfieri klasik ve kutsal konulu trajedileriyle Rönesansın yurtseverlik anlayışına canlılık verirken Carlo Goldoni ince bir güldürü anlayışına dayanan modern gelenek ve karakter komedisini kurdu. Carlo Goldoninin La Locandiera (1753) adlı komedisi günümüzde bile geçerli olan düşünceler içeriyordu.
19. Yüzyıl
İtalyada Romantizm Akımı ulusal kurtuluş hareketine paralel bir gelişim gösterdi. Bu dönemde ortaya koyulan yapıtların çoğu bu hareketin yarattığı yurtsever duygusallığı yansıtıyordu. Ugo Foscolonun yapıtlarında tutkulu bir duygusallıkla biçimsel yetkinlik birleşti. İtalyan Romantizminin önde gelen temsilcisi ise Alessando Manzoniydi. Şiir ve öykü türünde yapıtlar veren Manzoninin en ünlü yapıtı I promessi sposi (1825-1827) 17. yüzyılda Milanoda geçen ve yurtseverliğe değinen tarihsel bir romandır.
Dönemin öbür önemli temsilcisi ise Giacomo Leopardidir. Duygusal şiire tepki olarak doğan Gerçekçilik Akımı ise Doğalcılık Akımına bağlı Fransız yazarlarının etkisini taşıyordu. Yaşamı özellikle toplumun yoksul kesimlerinin yaşamını olduğu gibi aktarmayı amaçlayan bu akımın ilk kurumsal açıklamasını 1872de Luigi Capuana yaptı.
Çağdaş Dönem
İtalyanın siyasal birliğe kavuşmasından sonra siyaset ve edebiyat konulu yazılarıyla tanınan Il piacere (1889) adlı romanında üstün insan konusunu ele alan Gabriele dAnunzio yeni toplumun gereksinimlerini karşılıyan yazarlardan biriydi. Bu arada Benedetto Croce de yayımladığı La Critica adlı dergide çıkan yazılarıyla ve 70ten fazla kitabıyla edebiyat eleştirisi alanında ün kazandı. Poesia adlı derginin editörü olan Filippo Tommaso Marinetti ise geleneksel sanat anlayışına şiddetle karşı çıkan Gelecekçilik Akımını başlattı.
I. Dünya Savaşından sonra yeniden geleneksel sanat anlayışı egemen oldu. Bu dönemde İtalyadaki faşist yönetimin engelleyici etkisiyle yaratıcılık da durakladı. Gene de bazı yazarlar bu olumsuz koşulları aşarak özgün yapıtlar vermeyi başardı. Bunlar arasında Coscienza di Zeno (1923) adlı yapıtıyla Italo Svevo ve Fontamara (1930) ile Ignazio Silone sayılabilir.
Luigi Pirandello ise başlangıçta iletişim kopukluğu delilik ve akıllılık arasındaki sınır görünüş ile gerçeklik arasındaki ayrım gibi kavramları ele aldığı öykülerinden sonra Sei personaggi in cerca dautore (1921) ve Enrico IV (1922) gibi birçok oyununda geleneksel oyun kurallarını da değiştirdi.
20. yüzyıl başlarında Fransadaki Simgecilik Akımının etkisiyle sözdizimi kurallarına uymaksızın şiirler yazılmaya başlandı. Bu akımın kurucusu Guiseppe Ungarettiydi. Gene bu anlayışı benimseyenlerden biri olan Eugenio Montale ise 1975te Nobel Edebiyat Ödülünü aldı.
II. Dünya Savaşı ise edebiyatta yeniden gerçekliğe dönüşü başlattı. Bu dönemin ünlü adları arasında Cristo si e fermato a Eboli (1945) adlı yapıtın yazarı Carlo Levi Il quartiere (1945) adlı yapıtın yazarı Vasco Pratolini ile La luna e i falo (1950) adlı romanın yanı sıra Il mestiere de Viviere (1935-1950) başlıklı günlüğüyle tanınan Cesare Pavese sayılabilir. Son yıllarda ün kazanan yazarlar arasında La storia (1974) yazarı Elsa Morante ve Il nome della rosanın (1981) yazarı Umberto Eco vardır.
alıntıdır
BU KATOGORİDEKİ POPÜLER KONULAR:
Her Hakkım Saklıdır®
|l|lllll|lll||ll||lll||ll||
³³°¹³²¹³ °¹²¹²²³
© σяigiиαL-ρяσfiLє ®
Supermeydan
Benzer Konular
-
dogangunes Tarafından Eğitim Öğretim ForumaYorum: 0Son mesaj: 21-12-2011, 07:00 AM
-
dogangunes Tarafından Atasözleri ForumaYorum: 0Son mesaj: 10-03-2011, 01:33 AM
-
dogangunes Tarafından Supermeydan Mutfağı ForumaYorum: 0Son mesaj: 03-09-2010, 08:52 AM
-
dogangunes Tarafından Ev Dekorasyonu ForumaYorum: 1Son mesaj: 04-10-2009, 05:37 PM
-
Nil@y Tarafından İtalyan Mutfağı Yemekleri ForumaYorum: 0Son mesaj: 18-12-2006, 06:44 AM