iki haber son birkaç gün içinde bizi Rus-Alman ilişkilerinin geleceğine daha yakından bakmaya zorluyorlar. Birincisi, korvet projesinin 20385 inşası ile ilgilidir. Severnaya Verf fabrikasının pazarlama direktörü Leonid Kuzmin'e göre, ithal bileşenlerle ilgili sorunlar nedeniyle kısıtlanacak. İkincisi, Rusya pazarından çekildiğini yüksek sesle ilan eden GM, Belarus fabrikası CJSC Unison'da Opel Mokka'nın üretimine başladı.
Birbirlerine geri
Alman endüstrisinin ürünleri ile ilgili her iki haber. 20385 projesinin gemileri Alman MTU firması tarafından üretilen güç üniteleri ile donatılmalıdır. Geçen yıl bu sözleşme yaptırımlar nedeniyle bozuldu. Şimdi Rus motorları inşa edilmiş iki korvet “Gremyashchy” ve “Agile” üzerine kurulacak. L. Kuzmin tarafından kabul edildiği gibi, RIA Novosti'den alıntı yapıyorum: “Değişim eşit olmayacak, bu yüzden bazı sorular var, ama bu korkunç değil.” Sonuçlar pazarlamacı gemi yapımcıları haklı. Gerçek şu ki, bu sınıfın mevcut yerli elektrik santralleri, Almanların iktidarında yetersiz kalıyor.
Doğru, Kolomna Fabrikası'nın baş tasarımcısı (Rus Donanması'nın gemileri ve denizaltıları için en büyük dizel enerji santrali tedarikçilerinden biri) Valery Ryzhkov, montajı kendi inisiyatifleriyle yaptıklarını, hatta MTU'yu aştıklarını söyledi. “Artık bu motorun deneysel bir sürümü standa zaten kurulmuş durumda. Deneme lansmanları tamamlandı, ”diyor V. Ryzhkov.
Bununla birlikte, gemi yapımcıları haklı olarak inanmaktadırlar: yılın enerji santrallerinin ikiye katlanması, gemilerin yapımını geciktirecek (Savunma Bakanlığı, altı tanesini emretti). Kalan korvetler, ithalat ekipmanı için hiçbir hüküm bulunmayan 20380 projesi kapsamında Severnaya Verf tarafından yapılacaktır.
Opel ile durum biraz farklı. Rusya'da düşük fiyatlı otomobillerin üretimini ve satışını bıraktığını açıklayan General Motors, şimdi Opel Mokka konveyör montajını Minsk'te sundu. Belarus fabrikasının otomobilleri Rusya'da satılacak. Gümrük Birliği'nin bir parçası olarak, vergileri ödemeden bize ithal edilebilirler. Diğer bir deyişle, Opel Rusya pazarından (yılda beş milyon araç kapasitesine sahip) reddetmiyor, sadece bizimle çalışmayı reddediyor.
Birbirlerine olan bu geri dönüş, Rus-Alman ilişkilerinde aktif işbirliği yapmak yerine, sadece genişleyen bir çatlak ortaya çıktığını göstermektedir. Bunun sebebinin Batı tarafından uygulanan yaptırımlarda yatması muhtemel değildir. Politikacılar, mevcut kısıtlamaların geçici olduğunu ve belirli koşullar altında kaldırılabileceğini açıkça kabul etmişlerdir. Bununla birlikte, gemi yapımcılarımızın ve Alman otomobil üreticilerinin eylemleri, ortaklığın sona erdiğine dair tam bir güven olduğunu gösteriyor. Yani bu sonucun başka derin bir mesajı var. Kökenleri nelerdir?
Yenilgi mi yoksa kalıtsal mı?
Bu Mart ayında, Alman televizyon kanalı ARD tarafından yaptırılan DeutschlandTrend, Almanların Rus sorunlarına karşı tutumu hakkında bir kamuoyu araştırması yaptı. Bu gibi durumlarda olduğu gibi, soruların çoğu, katılımcıların oldukça tartışmalı görünen Rusya'daki demokratik haklar ve özgürlükler değerlendirmesine değindi; bu durum, yalnızca ülkedeki durumu, içeriden hissederek değil, Alman medyasının yayınlarından değil, çoğu zaman önyargılı hissederek değerlendirebilir. Ancak, anket, Almanların Rusya'ya gerçek tutumunu gösterdi. Örneğin, her beş katılımcıdan dördü, Rusya'nın çıkarlarını savunurken, araçları seçmekten vazgeçmeyeceği ve hiçbirini kullanmaya hazır olmadığına inandığını ifade etti. Aynı zamanda, ankete katılanların yarısından fazlası, Batı’dan Moskova’nın tehdit ve tacizde bulunmadığı konusunda kararlı bir görüşe sahipti ve yüzde 13 Rusya’yı Minsk anlaşmalarının uygulanmasıyla ilgilenmiyor.
Anketin ortaya koyduğu güvensizlik seviyesini analiz eden Alman DW, Almanların Rusya'ya karşı daha kötü ve daha kötü olduğu ve mevcut durumun Soğuk Savaş zamanlarının rakamlarıyla karşılaştırılabilir olduğu sonucuna varıyor. Karşılaştırma için DW, Allensbach'taki Almanya'daki en eski sosyoloji enstitüsünün arşiv verilerini gösteriyor. DAC ve Almanya Federal Cumhuriyeti vatandaşlarının sempatilerini SSCB sakinlerine ve daha sonra da Rusya'ya yaptı. “1981'ta," Rusları sever misiniz? " sadece yüzde 14 Almanlar olumlu cevap verdi, yüzde 46 olumsuz cevap verdi, geri kalan yüzde 20 karar veremedi. Almanların Ruslara duydukları sempati 2003 yılında zirveye ulaştı, Gerhard Schroeder hükümeti ile birlikte, Rusya Irak'taki savaşa karşı çıktı: "Rusları sever misiniz?" 41, Almanya'nın doğu ülkelerindeki yanıtlayanların yüzdesine ve batıdaki 30 oranlarına olumlu yanıt verdi. Ancak zaten 2011’te, Almanya’da ortalama yüzde 18’e düştü. ”
Kendimiz için, güven seviyesinin Mart ayı anketinden çok önce ve hatta Ukrayna krizinden önce düştüğünü not ettik. Alman Dış Politikalar Birliği (DGAP) Christian Wipperfürth'te Berlin merkezli siyasi analist ve serbest uzman olan “Güven kaybı, birkaç yıldır devam eden bir süreçtir” dedi. Ancak, bu kararını desteklemek için yalnızca geçen yılın olaylarını gerekçe olarak belirtir - Kırım'da, Doğu Ukrayna'da vb.
Örneğin Rus uzmanlar, Dünya Ekonomisi Enstitüsü ve Rusya Bilimler Akademisi Uluslararası İlişkiler Enstitüsü Alexei Kuznetsov'un direktör yardımcısı, Alman ruh halindeki değişikliği “Alman medyasında Rusya'ya karşı geleneksel olarak olumsuz tutumu” ile “Bu” diyor. Siyasi yaşam, Almanya'da görmeye alışkın olan şeyin kanonlarına uymuyor. Bir ülkenin başındaki parlak bir figür her zaman Almanya'da otoriter bir figür olarak algılanır. Bu nedenle, Putin'e karşı kişisel olarak çok olumsuz bir tutum genellikle ülkeye bir bütün olarak aktarılıyor. ”
Ancak, yalnızca medya propagandası, Rusya ve Rusların Almanya'daki olumsuz algılarını açıklamaz. Sonuçta, ilişkilerimizin en iyi yıllarında bile, Batı Almanların üçte birinden azı Ruslara karşı nazik olduklarını itiraf etti. Burada kalıtsal bir hafıza var - Almanlar askeri yenilgilerini unutmadılar.
Bireye dönüş
Bu özellikle reklam değil. Bununla birlikte, geçmiş sık sık günümüzdeki davranışını belirler. Bu özellikle bireysel ve hatta kişisel yaşam algısında kendini gösterir. Örneğin şu anki Almanya Şansölyesi Angela Merkel'i ele alalım. Hamburg'da bir Lutheran rahip ailesinde doğdu. Kısa bir süre sonra babası Brandenburg, Perlberg'deki kilise kilisesine atandı. Üç yıl sonra aile Doğu Alman Templin'e taşındı. Bununla birlikte, burada, GDR'de genç rahiplerin pastoral bir hizmeti yoktu - iç kilise eğitim merkezinde çalışmaktan memnundu, Latince ve İngilizce öğretmeni olan Angels annesi, okul sistemindeki bir uzmanlıkta çalışmayı tamamen reddetti;
Açıkçası, bu yaşam engelleri iz bırakmadan geçmedi. A.Merkel'in siyasi kariyerini muhafazakar batı CDU’ya bağladığı ve Almanya’nın birleşmesinden sonra neredeyse bütün Gader siyasetçilerinin bir araya geldiği sol güçlerle değil, tesadüfen değildir.
Alman hükümetinin bir sonraki karakteri - Başkan Joachim Gauck. Nazilerin oğlu. Annesi, 1932 yılından itibaren babası olan 1934 ile NSDAP üyesiydi. Savaştan sonra, babası Batı ülkeleri için casusluk yapmak, Sovyet karşıtı ajitasyon ve propaganda yapmakla suçlandı - tutuklandı. İşlem sona erdi ve ardından yaşlı Gauk ortadan kayboldu. Almanya Başbakanı Konrad Adenauer’in SSCB’ye yaptığı ziyaretten sonra yalnızca 1955 yılında serbest bırakıldı. Bu olaylar Joachim Gauk’un yaşamını doğrudan etkiledi. Muhalefeti mevcut hükümete götürdü, GDR'deki insan hakları hareketinin liderlerinden biri olan Protestan bir papaz oldu.
Ülkenin birleşmesinden sonra, Gauk, on yıl boyunca GDR Devlet Güvenlik Bakanlığı'nın arşiv yöneticisiydi. Şimdilerde yetkililer ve yeni Almanya halkı tarafından takip edilen vatandaşlarının işlerinin ellerinden geçti. Gauk, Prag Avrupa Vicdan ve Komünizm Bildirgesi'ni ve Komünizm Suçları Bildirgesi'ni aktif olarak destekledi. Bu, bir kez daha dünya görüşündeki vurguyu vurgulamakla kalmıyor, aynı zamanda Gauk'un bizim ve geçmişimiz için büyük sevgi için bir nedeni olmadığını gösteriyor. 2012'teki yüksek devlet ofisine tırmandığını gösterdiği gibi. Ukrayna krizinden çok önce, kısmen Rus aleyhtarı ifadeleriyle Soçi 'deki Olimpiyatların boykotu çağrısında bulundu.
Ertesi gün, örneğin Estonya Cumhurbaşkanı ile yapılan bir toplantıda Gauk, Batı ülkelerine Doğu Avrupa ülkelerinin Rusya’dan gelen tehditlerle ilgili endişeleri konusunda daha ciddi olmaları için çağrıda bulundu ve Almanya’nın Estonya ve Doğu Avrupalı komşuları ile olan dayanışmasını yineledi.
Almanya Dışişleri Bakanlığı'nın şu anki başkanı Frank-Walter Steinmeier'in ortaya çıktığı aile için zor bir kader. Savaştan sonra, Silezya Breslau'dan (şimdi Wroclaw) Polonya'ya Batı Alman Detmold'a transfer olmaktan kaçmak zorunda kaldı. Mülteciler, kural olarak, sosyal merdivenin dibinde bir niş işgal ediyor. Bu pozisyonlardan FV'nin politik yükseklerine doğru yol aldı. Steinmeier.
Biyografilerin bu tür ayrıntılarının politikacıların motivasyonunu etkilediğini düşünüyorum. Elbette, Alman seçkinlerinin bu insanları en yüksek devlet görevlerine taşıma kararını nasıl etkilediler. Onlarla birlikte, Alman politikası da değişti: ülkemizin konumlarının ciddi bir şekilde yakınlaşmasından ve eski Şansölye Gerhard Schröder altındaki ekonomik işbirliğinin güçlendirilmesinden Soğuk Savaş dönemine neredeyse bir geri dönüşe kadar.
Alman seçkinleri belirlendi
Gerçekler, Alman politikasının sadece yeni öncelikler değil, aynı zamanda iyi tanımlanmış bir kamu sözleşmesi olduğunu da göstermektedir. Elite birleştiriyor. Mesela, Alman endişe başkanı Siemens Joe Kaser uzun zamandır Rusya aleyhindeki yaptırımları desteklemeyi reddetti. Burada şirketin varlıklarının onda biri var. Kayıpları endişeye ağır bir yük düştü. D.Kezer, bunları çalışmaya davet edildiği CDU profil komitesinin toplantısında açıkladı. Ancak, çokuluslu şirket başkanının argümanları kabul edilmedi ve Kaser pes etti.
Vladimir Putin'in arkadaşı eski Şansölye Gerhard Schroeder de teslim oldu. Ayrıca Almanya'nın yeni siyasi söylemine katıldı. "Doğu'da bir değişiklik yok mu?" Konferansında Bad Boll kentindeki Evanjelik Akademisi'nde konuşan R. Schroeder, "Kırım'ın Rusya tarafından ilhak edilmesinin uluslararası hukuka aykırı olduğunu" söyledi. Anlaşılan, bugünün Almanya'sında öyle bir durum var ki, eski şansölye bile ulusal durumlara düşmemek için mevcut devlet politikasıyla dayanışma göstermek zorunda kalıyor.
Ülke ilişkilerinde değişiklikler ekonomide en iyi şekilde görülür. 2014’te, Alman şirketlerinin Rusya’ya ihracat hacmi, yüzde 18’ten daha fazla azaldı. Şimdi bu rakam üçte bir oranında düşmüştür. Uzmanlara göre, Rusya ile ticaret düşmeye devam edecek. Bu Almanların gelirine de yansımıyor. Ne de olsa bugün Rusya’ya yapılan teslimatlar, Alman ihracat hacminin yüzde birkaçını oluşturuyor. Geçen yıl yüzde 2,6 oldu. Almanları diğer pazarlarda kolayca telafi etti.
Örneğin, araba satışları yapın. 2014'te, yüzde 31,5 düştü. Deutsche Bank analist merkezi uzmanı Eric Hyman, "Sadece bir yılda, Alman otomotiv endüstrisi için en önemli satış pazarlarının listesinde yer alan Rusya, 5'inci sıradan (2013) 10-th'in (2014) 'e düştü," dedi. , ABD ve Batı Avrupa, özellikle İngiltere ve İspanya’ya, 2014’teki Alman otomobil endüstrisi yalnızca Rusya’daki zararları telafi etmekle kalmadı, aynı zamanda ihracat hacmini 6,5 oranında artırdı. ”
Kısacası, yaptırımlardaki kayıplara rağmen, diğer Avrupa ülkelerine kıyasla Alman ekonomisi çok neşeli görünüyor. Ulusal bir ürün büyümesi ve ihracat artışı var. Almanlar, Rusya’daki gelirlerini tamamen telafi etti.
... Ancak yakın zamanda A. Merkel, Lizbon'dan Vladivostok'a kadar tek bir ekonomik alan hakkında konuştu. Böylece geleceği görüyor. Ancak, bu projeyi öneren Rus liderlerin aksine, Bundeskanzlerin, onu oldukça farklı bir biçimde temsil ediyor - Alman şirketlerinin geniş alanımızdaki egemenliği olarak. Rusya buna katılacak mı? Kendine güvenen Almanların görünüşte yanlış cevabı verdiği soru ...
Alman-Rus ortaklığı sona erdi mi?
- Yazar:
- Gennady Granovsky