Bu, 1966 tarihli “Bir Dile İlahi” adlı şiirinde anlattığı dille olan uzun aşk ilişkisinin başlangıcıydı:
Ey Keşmir dili!
sana yemin ederim
sen benim farkındalığımsın
görüşüm de algımın parlak ışını
vicdanımın dönen kemanı!
Ayrıca Keşmir dilini daha somut yollarla tanıttı. Dili okullara geri getirme kampanyasının en büyük destekçilerinden biriydi ve bu çaba sonunda 2000 yılında başarıya ulaştı. Keşmirce öğretmek için öğretmen ve bilim adamlarının işe alınmasına yardım etti ve çocuklara öğretmek için bir kurs oluşturdu.
Daha yakın zamanlarda şiirleri, Hindistan ile Pakistan arasında uzun süredir devam eden acı bir anlaşmazlığın kalbinde yaşayan Keşmir halkının çaresizliğine değindi.
İsimsiz bir şiir şöyledir:
Konuşmak mümkün olmayabilir, ne yapabiliriz?
Gönül yükünü taşımak mümkün olmayabilir, ne yapalım?
Çiçek açmayı reddedebilir ama buna hakkı var mı?
Bağrında yanan bir ateş var, ne yapalım?
Rehman Rahi, 6 Mayıs 1925’te Srinagar şehrinin Wazpora bölgesinde fakir bir Müslüman ailenin çocuğu olarak Abdul Rehman Mir olarak dünyaya geldi.
Gündelik işçi olan babası Ghulam Muhammed Mir, Rehman 14 yaşındayken öldü; annesi Rahat Begüm ev hanımıydı. Babasının ölümünden sonra bir dayısı tarafından büyütüldü.
Rehman, ikisi de Srinagar’da bulunan Sri Pratap Koleji’nde Farsça ve Keşmir Üniversitesi’nde İngilizce okudu ve her dilde bir yüksek lisans derecesi aldı. Kolejdeyken Rehman Rahi takma adını benimseyerek yazmaya başladı.
Bayındırlık Departmanında kısa bir süre katip olarak çalıştı, ayda sadece birkaç sent kazandı ve bazen işi için kuzey Keşmir’e düzinelerce mil yol kat etti.
Daha sonra Urduca yayınlanan bölgesel bir gazete olan Khidmat’a fikir yazarı olarak katıldı. 1947’de Hindistan Yarımadası, Hindistan ve Pakistan olarak ikiye bölündü, bu da Müslümanlar ve Hindular arasında yaygın şiddete yol açtı ve bir zamanlar asil devlet olan Keşmir’i parçaladı.
Kaynak : https://www.nytimes.com/2023/01/11/world/asia/rehman-rahi-dead.html