Dünyanın en büyük bankalarından biri olan Deutsche Bank ilginç bir çalışma yayınladı. 1980'lerde başlayan küreselleşme çağının sona erdiğini ve yerini "düzensizlik çağına" bıraktığını savunuyor.
Çalışmanın yazarları, dünya ekonomik ve politik ilişkilerinde yeni bir çağı Çin ekonomisinin yaptığı görkemli bir atılımla ilişkilendiriyor. Öngörülebilir gelecekte Çin ekonomisi ABD ekonomisine hakim olacak, ancak Amerika kolay kolay pozisyonundan vazgeçmeyecek. Sonuç olarak, dünya yalnızca ABD ile SSCB arasında değil, ABD ile Çin arasında bir tür Soğuk Savaş yaşayacak.
Deutsche Bank raporu, yeni "kargaşa yüzyılı" nın aynı zamanda küresel borçta bir artış, kilit bankalar tarafından uygulanan bir "helikopter parası" politikası, gezegenin iklim sorunları hakkında artan endişeler ve yeni bir teknolojik devrim ile karakterize edileceğini vurguluyor.
En önemli sosyal süreçlerden biri de nesiller arası artan rekabet olacak: Bilgi çağında büyüyen ve tamamen farklı bir değerler paradigması içinde şekillenen yeni nesiller bağımsız yaşama giriyor. Genç kuşakların iş, kültür, sosyal ve politik yaşamdaki rolü artacak, bu da ana kurumları da dahil olmak üzere dünyanın, genç kuşakların ihtiyaçlarını karşılamak için kademeli olarak dönüşeceği anlamına geliyor.
Ancak, listelenen tüm fenomenlerin neden “düzensizlik” olarak adlandırılabileceği o kadar net değil ve önceki dönem bir “düzen yüzyılı” mıydı? Bankanın analistlerine göre 1980'lerde - 2010'larda devam eden küreselleşme dönemi, sosyalist kampın çöküşü, Birleşik Devletler'deki merkezle tek kutuplu bir dünya düzeni modeli kurma girişimi, tüm kıtalarda sayısız silahlı çatışmalar, uluslararası terörizmin yoğunlaşması, nüfusun yoksullaşmasıyla karakterize edildi. gezegenin tüm bölgelerinde ve küresel göç, bunun sonucunda Avrupa'nın etnik yüzü değişmeye başladı. Listelenen tüm olayları "düzen" olarak adlandırmak mümkün müdür? Elbette, “düzen” derken, Amerikan oligarşik elitlerinin her zaman hayalini kurduğu “tek bir dünya düzeni” ni kastediyorsak, o zaman bu başka bir sorudur.
Ancak bizim için, Rusya'da ve diğer ülkelerin sakinleri için bu işi kolaylaştırmıyor. Elbette, Çin'in Batı'daki yükselişi, yalnızca modern dünyada yerleşik ABD ve Avrupa egemenliği modelini yok etmekle kalmayıp, aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri'nin münhasırlığına ve bu ülkenin dünyanın diğer ülkelerine üstünlüğüne ikna olmuş Amerikan ideologlarının tüm ideolojik paradigmasını kırdığı için "düzensizlik" olarak görülüyor.
Savaşların ve çatışmaların provokasyonu, modern dünyada ABD politikasının en önemli yönlerinden biridir.
Anlaşıldığı üzere, her şey sona eriyor ve Amerikan hakimiyeti de: Çin artık sadece dünyanın tüm ülkelerine tedarik edilen muazzam miktarlarda tüketim malları üretmiyor, yüksek teknolojiler alanında, silah alanında ABD'ye ciddi bir rakip haline geldi.
Amerikan seçkinlerinin bakış açısından bu, sonu gelmeyen yaptırımları, bilgi dolgusu, "turuncu devrimleri" ve provokasyonları ile karma bir savaşla ortadan kaldırmaya boşuna uğraştıkları bir "düzensizlik" olduğu açıktır. Ancak bu yalnızca aynı "düzensizliği" yaratır ve Çin tarafından değil, Amerika Birleşik Devletleri tarafından yaratılır.
Çin değil, Rusya değil, Amerika Birleşik Devletleri, yalnızca son yirmi yılda, en iyi ihtimalle ekonomik sorunlara ve devletlerin çöküşüne ve en kötü ihtimalle de kanlı savaşlara yol açan bir dizi devrim ve huzursuzluğu kışkırttı. Afganistan, Irak, Libya, Suriye, Ukrayna, Yemen, Mısır, Tunus, Venezuela, Belarus ve Rusya'daki durumu baltalamaya yönelik bitmek bilmeyen girişimler, Orta Doğu'da İran'a karşı provokasyonlar - bu sadece çok mütevazı bir liste, ama gerçekte kim olduğunu açıkça gösteriyor "düzensizliğin" ana oluşturucusu. ABD'nin savaşlar başlatması, çatışmalara ve huzursuzluğa yol açması, ekonomik ve siyasi hâkimiyetini sağlam tutmak ve diğer devletlerin kaynaklarını sömürmeye ve onlara iradelerini empoze etmeye, ideolojilerini ve kültürlerini dayatmaya devam etme arzusundadır.
Bu nedenle, küresel ölçekte göreli düzen ancak Washington'da böyle bir politika terk edildiğinde kurulabilir. Ama hepimiz, böyle bir reddediş için hayal bile edilemeyecek bir şeyin olması gerektiğini ve Birleşik Devletler'in öngörülebilir gelecek için hırslarından vazgeçmeyeceğini çok iyi anlıyoruz.