Adam İsviçre'den Grozni'ye aktarmalı olarak gitmek üzere Sabiha Gökçen Havalimanına iniyor.
Grozni uçağı İstanbul Yeni Havalimanından kalkacağı için yeni Havalimanına gitmek isteyen adamı sınırdışı işlemi yapmak üzere güvenliğe veriyorlar.
Adamcağız Rusça, İngilizce, Almanca olarak derdini anlatmaya çalışıyor.
-Türkiye'ye girmek istemiyorum, ben diğer Havaalanından Rusya'ya uçacağım. Biletim bu, uçağımın kalkış saati şu...
Anlatamıyor kendisini tutan güvenlik arkadaşa.
İstanbul'daki bir tanıdığı aracılığıyla bana ulaşıyor,
'Ben bu ülkeye daha önce girmedim. Ben aktarmalı olarak uçacağım, biletim var. Bunlar beni tekrar İsviçre'ye göndermek istiyorlar. Aptal mı bunlar? Kendi aldığım biletle Rusya'ya gitmeme izin vermiyorlar, kendileri masraf yapıp beni tekrar geldiğim yere, İsviçre'ye gönderecekler.
Telefonu oradaki bir yetkiliye ver diyorum. Verdiği adama adamın zaten bileti olduğunu ve yurtdışına çıkacağını anlatıyorum,
Karşımdaki adam duvar.
-Yasah gardaşım, sen ganunu bilmeyon mu? Diyor.
Kanun öyleymiş, iki havaalanı olan şehrin bir havaalanından diğerine geçmek isteyen adam geldiği yere gönderilirmiş.
Hava alanı polisine, Göç İdaresi birimine ulaşmaya çalışıyorum,
Gecenin yarımı... belli ki herkes uykuda.
Tekrar adamı arıyorum, yahu yanlış iş yapıyorsunuz diyorum.
-Sınırdışı işlemi başlatıldı diyorlar.
Şaka yapıyorlar sanıyorum, bugün öğrendim ki adamı geldiği yere tekrar İsviçre'ye göndermişler.
Yol masrafı Türkiye'ye ait olmak üzere.
. . .
Ülkenin doğu ve güney sınırı keçi ağılı gibi. Her gelene açık,
Ülkenin batı sınırı Berlin Duvarı.
Göğünden kuş geçirmeyecekler elden gelse.
. . .
İşin acısı şu ki, bu durumu soracak bir tek mercii yok.