Hava anında olduğu yerde donar donmaz, Xie Lian sorusunun çizgiyi aşmış olabileceğini anladı.
Son birkaç gündür ikisi iyi anlaşıyor ve oldukça tanıdık görünse de, Hua Cheng gerçek yüzünü asla açıklamamış ve kimliği ortaya çıktıktan sonra bile geri dönmemiş ve göstermemiş olsaydı, o zaman Bunun kesinlikle bir nedeni vardı ve Xie Lian, bunu daha da ileri götürebilecek durumda olmadığını biliyordu. Genç adamdan bir cevap beklemeden Xie Lian gülümsemesini genişletti, “Sadece soruyorum, bunun hakkında fazla düşünme.”
Hua Cheng gözlerini kapattı ve birkaç dakika sonra hafifçe gülümsedi, “Eğer bir şans varsa, bir gün onu görmene izin vereceğim.”
Aynı şeyi söyleyen başka insanlar varsa, o zaman sadece orijinal ve amaçsız sözler olacaktır; ‘bir gün’ derler genellikle ‘lütfen unut gitsin’ anlamına gelir. “bu asla olmayabilirdi” Ama Hua Cheng bu sözleri söylediyse, Xie Lian bir şekilde “bir gün” kelimesinin “bir gün” anlamına geldiğini hissetti ve bu kesinlikle olacaktı. Bu onu daha da meraklandırdı ve sırıttı, “O zaman bana gösterene kadar bekleyeceğim. Şimdi dinlenelim.”
Gecenin yarısı boyunca etrafta oynadıktan sonra, Xie Lian artık herhangi bir şey pişirmekten vazgeçmişti ve daha önce hazırladığı hasır hasıra geri döndü. Hua Cheng de onun yanında yatıyordu. İkisi de birbirlerinin kimliklerini ifşa ettikten sonra, bir tanrı ve bir Şeytan’ın neden o karmakarışık hasır üzerinde yan yana yatıp, birbirleriyle gülüp sohbet edip, birlikte seyahat edebildiklerini kimse sorgulama zahmetine girmedi.
Hasır hasırın yastığı yoktu, bu yüzden Hua Cheng kendi kolunu kafasına yastık olarak kullandı ve Xie Lian da kendi kolunu kullanarak bunu taklit etti. Rasgele bir şekilde gevezelik etti, “Hayalet diyar çok boş görünüyor ve çok fazla boş vakti var. Yaşadığınız veya yaptığınız veya buna benzer bir şey hakkında rapor vermek zorunda kalmıyor musunuz?”
Hua Cheng sadece kolunu yastık gibi kullanmakla kalmadı, aynı zamanda bacak bacak üstüne attı ve cevap verdi, “Kime rapor ver? Biz kendi işimize bakarız, kimse kimseyi rahatsız etmez.”
Hayalet diyarı birçok kayıp ruh grubu ve vahşi şeytan tarafından oluşturulmuştu, bu yüzden Xie Lian bu cevaba şaşırmadı. “Öyle mi? Sanırım yöneten merkezi bir hükümetin olduğu cennet gibi bir mahkeme olacak. Yani durum buysa, daha önce başka iblis lordlarıyla tanıştın mı?”
“Ben hiç.” dedi Hua Cheng.
“Hatta Yeşil Hayalet Qi Rong”
“O iğrenç, şiddeti az olan pislikten mi bahsediyorsun?”
“Peki, buna ne demeliyim?” Xie Lian düşündü ama Hua Cheng devam ederken hiçbir şey söylemesine gerek yoktu, “Onu selamladım ve kaçtı.”
Xie Lian, burada atıfta bulunulan ‘selamlar veya selamlar’ın şimdiye kadar yaptığınız selamlar veya selamlar gibi olmadığını hissetti ve tabii ki, dedi Hua Cheng gelişigüzel bir şekilde, “Ve sonra ‘Kan Yağmuru Çiçeklere Ulaşıyor’ unvanını aldım.”
“…”
Bu yüzden daha önce başka bir iblisin inini yok etmekten bahsettiğinde, Yeşil Hayalet Qi Rong’dan bahsediyordu ve buradaki “selamlama”, yıkım anlamına geliyordu. Xie Lian, “İnanılmaz selamlar,” diye düşündü. Çenesini ovuşturdu ve “Seni Yeşil Hayalet Qi Rong ile dövüşmek zorunda bırakan bir şeyin mi var?” dedi.
“Evet. Yüzünü beğenmedim.” Hua Cheng yanıtladı.
Xie Lian gülse mi ağlasa mı bilemedi, Hua Cheng otuz üç göksel memura yüzlerini beğenmediği için meydan okuduğunda mı diye düşündü. İstediği halde bu soruyu sormaz ve sadece “Bütün gökyüzü ona şiddetle seslenir ve hatta hayaletler dünyası bile onun varlığını reddeder. Öyle mi?”
“Doğru. Kara Su bile ondan tiksiniyordu.” Hua Cheng yanıtladı.
“Kara Su kimdir?” Xie Lian sordu, sonra hatırladı, “Ah, o sözde ‘Gemiyi batıran Kara Su mu?’
“Bu doğru. Kara Su Şeytanı He Xuan olarak da bilinir.”
Xie Lian, He Xuan’ın Kara Su Şeytanının da “En Yüksek” gruplardan biri olduğunu hatırladı, ancak Yeşil Hayalet Qi Rong sadece bir “Yüce” idi.
Bu konuyla ilgilendiğini hissederek, “Bu He Xuan Şeytanına yakın mısın?” diye sordu.
“Olumsuz.” Hua Cheng tembelce cevap verdi, “Hayaletler dünyasında bana yakın olan çok fazla hayalet veya şeytan yok.”
Şimdi Xie Lian daha fazlasını öğrenmek istiyormuş gibi hissetti, “Öyle mi? Bir sürü astınız olacağını düşünmüştüm. Belki ‘yakın’ derken kastettiğimiz şey farklıdır?”
Hua Cheng kaşlarını kaldırdı, “Evet. Hayalet diyarında, ‘En Yüksek Olan’dan daha aşağıda olanların benimle konuşmaya hakkı yok.”
Bu çok kibirli bir ifadeydi ama Hua Cheng bunu tartışılmaz ve apaçık bir şekilde ifade etti. Xie Lian hafifçe gülümsedi. zaten yüksek mahkemede anılması gereken o kadar çok göksel görevlinin ismi ve orta mahkemede yükselmeyi bekleyen daha niceleri var, onlar bir isim denizi gibiler, öksürmedikleri kadar öksürmüyorum bile isimlerini hiç hatırla. ” Ve isimlerini hatırlamıyorsan onları gücendirme riskini alıyorsun.
Bir süre sohbet ettikten sonra Xie Lian, hassas bir şeye dokunmamaları için sorunun konusuna fazla girmek istemedi, bu yüzden konuyu ikisi arasında farklı bir yöne çekmeye karar verdi. Kapalı ahşap kapıya baktı ve merak etti, “O çocuk Ban Yue, ne zaman döneceğini merak ediyorum.”
Cesur “Dünyayı kurtarmak istiyorum” sözleri geri döndü ve kafasında yankılandı, zihnine milyonlarca kaotik görüntü aktı ve Xie Lian onları zorlamak zorunda kaldı. O anda Hua Cheng konuştu, “Bunlar güzel sözler.”
“Hangisi?” Xie Lian sordu.
“Dünyayı ve halkı kurtarmak istiyorum.” Hua Cheng gelişigüzel bir şekilde yanıtladı.
“…”
Xie Lian yıldırım çarpmış gibi hissetti.
Yüzünü ve kulaklarını kapatabilecek kadar büyük bir çift kol kullanmayı umarak vücudunu çevirdi ve bir karidese dönüştü ve inledi, “… San Lang …”
Hua Cheng kendini Xie Lian’a yaklaştırmış gibi göründü ve hemen arkasından ciddi bir ses tonuyla “Hm? Bu sözlerin nesi var?”
Hua Cheng geri adım atmadı ve Xie Lian ona karşı kazanamadı, bu yüzden arkasını döndü ve çaresizce, “Bu çok saçma,” dedi.
“Korkacak ne var?” Hua Cheng, “Kurtarmak ya da yok etmek, dünya hakkında konuşmaya cesaret etmek inanılmaz bir şey. İlkini yapmak sonuncusundan daha zor, bu yüzden daha da onurlu.”
Xie Lian güldü ve başını salladı, “Bir şey hakkında konuşmaya cüret etmek için onu takip edebilmelisin ve gerçekten başarmalısın.”
Gözlerini kapattı ve oturdu, “Ah, iyi. Sanırım bir şey yok. Ban Yue’nin söylediği yeterince iyiydi. Gençken daha saçma şeyler söylemiştim.”
Hua Cheng güldü, “Ah? Ne gibi? Dinleyelim.”
Xie Lian bir an dalgındı ve hatırasının peşinden koşarken hafifçe gülümsedi, “Uzun yıllar önce biri bana hayatlarına devam edemeyeceklerini söyledi. yaşadıkları hayatın..”
Hua Cheng’e baktı, “Nasıl cevap verdiğimi biliyor musun?”
Bu sadece Xie Lian’ın hayal gücünde var olabilirdi ama Hua Cheng’in gözlerinde ışık yandığını görmüş gibiydi. Oğlan nazikçe sordu, “Buna nasıl cevap verirsin?”
Xie Lian, “Onlara ‘Hayatınızı nasıl geri alacağınızı bilmiyorsanız, benim için yaşayın’ dedim” dedi.
“Yaşadığın hayatın anlamını bilmiyorsan, anlamın kendisi beni yap ve hayatta kalma sebebin olarak beni kullan!”
“Ha ha…”
Xie Lian biraz gülmekten kendini alamadı ve başını iki yana salladı, “O zamanlar ne düşündüğümü şimdi bile anlamıyorum. Birine onları hayatta tutmak için bana bir anlam vermesini söyleme cesaretini nasıl bulabilirim? “
Hua Cheng’in dili tutuldu ve Xie Lian devam etti. “Bu gerçekten ancak o zamanlar söylenebilecek bir şeydi. Eskiden gerçekten yenilmez ve korkusuz olduğumu düşünürdüm. Şimdi aynı sözleri benden sorarsanız, o kelimelerin ağzımdan çıkıp söylenmesine imkan yok. yine dudaklarım.”
Xie Lian yavaşça devam etti, “Daha sonra o kişiye ne oldu bilmiyorum. Ama birinin yaşama sebebi olmak zaten ağır bir sorumluluk, dünya hakkında konuşmaya nasıl cüret edebilirim?”
Pu Qi tapınağının içini sessizlik kapladı ve bir süre sonra San Lang yumuşak bir sesle, “Dünyayı kurtarmak gibi bir şey, nasıl yaptığınız önemli değil. Ama ne kadar cesur olsa da, aynı zamanda aptalca da.” dedi.
“Evet.” Xie Lian kabul etti.
Hua Cheng devam etti, “Aptalca olsa da cesurca.”
Xie Lian bu sözlere gülümsedi, “Teşekkürler.”
“Rica ederim.” Hua Cheng yanıtladı.
İkisi de Pu Qi tapınağının içindeki içi boş tavana dostça bir sessizlik içinde baktılar ve Hua Cheng tekrar konuştu. “Biliyorsun, birbirimizi sadece birkaç gündür tanıyoruz. Bana bu kadar çok şey söylemenin senin için bir sakıncası var mı?”
Xie Lian içini çekti ve elini salladı, “Sorun nedir? Her neyse. Birbirimizi onlarca yıldır tanıyanlar bir günde yabancı olabilir. Tesadüfen tanışırız ve tesadüfen ayrılabiliriz. Birbirimizden hoşlanırsak o zaman ayrılırız. Görüşmeye devam, yoksa ayrılacağız, ikimiz de akışa bırakalım, ben de söylemek istediklerimi söyleyeceğim.”
Hua Cheng kıkırdadı ve aniden, “Eğer…” dedi.
Xie Lian yüzünü ona çevirmek için başını çevirdi, “Eğer?”
Hua Cheng arkasına bakmadan tapınağın harap tavanına bakmaya devam etti ve Xie Lian yakışıklı genç adamın yüzünün sol tarafını inceledi.
Hua Cheng usulca, “Eğer ben çirkinsem ..” dedi.
“Ha?” Xie Lian ağzı açık kaldı.
Hua Cheng sonunda Xie Lian’a biraz bakmak için başını çevirdi, “Gerçek yüzüm çok çirkinse, yine de onu görmek ister misin?”
Xie Lian şok olmuştu, “Gerçekten mi? Gerçek bir nedeni olmasa da gerçek yüzünün o kadar da kötü olmadığını düşündüm.”
“Kim bilir,” dedi Hua Cheng yarı şaka yollu, “Ya rengim atmış, deforme olmuş, çirkin, devasa ve korkunç olsaydım, ne yapardın?”
İlk başta Xie Lian bu sorunun oldukça ilginç olduğunu düşündü. Yani cennetin korktuğu o dönemin bir numaralı iblis kralı görünüşüne bu kadar önem verir miydi? Ama bunu derinlemesine düşündüğünde, artık onu komik bulmuyordu.
Doğru hatırlıyorsa, Hua Cheng ile ilgili birçok hikayede, onun doğum kusurları olan bir çocuk ya da buna benzer bir şey olduğunu söyleyenler var. Eğer durum buysa, o zaman kesinlikle başkalarından ayrımcılığa uğrayarak büyüyecektir. Belki de bu nedenle görünüşü konusunda çok hassastır.
Bu yüzden Xie Lian sözlerini çiğnedi ve “Bu konuda…” dedi.
En sıcak ve en içten üslubunu kullanıyor, “Dürüst olmak gerekirse senin gerçek yüzünü görmek istememin nedeni artık arkadaş olmamız, değil mi? Bak şimdi bile ikimiz de böyle buradayız… Yani, biz arkadaşız, o zaman birbirimize karşı dürüst olmalıyız. yani senin gerçek yüzünü görme arzumun görünüşünle hiçbir ilgisi yok. tabii ki umursamıyorum … neden gülüyorsun? ciddiyim! ! “
Xie Lian sözlerinin son kısmına geldiğinde yanındaki çocuğun titrediğini hissedebiliyordu. Başlangıçta bir an ‘sözlerim o kadar dokunaklı ki bu kadar duygulandı?’ diye düşündü ve dönüp ona bakamayacak kadar utandı. Ama bir süre sonra yanından hafif bir kahkaha geldi. Xie Lian hayal kırıklığına uğramış hissetti. “San Lang… neden gülüyorsun?”
Hua Cheng hemen titremeyi bıraktı ve döndü, “Hiçbir şey, kesinlikle haklısın.”
Xie Lian bu sözleri duyunca daha da sinirlendi, “Çok samimiyetsizsin…”
“Söz veriyorum, bu dünyada benden daha samimi birini bulamayacaksın.” Hua Cheng yanıtladı.
Xie Lian daha fazla konuşmak istemedi ve Ruoye’yi fırlattı. Beyaz ipek kurdele dalgalandı ve üstlerine indi ve Hua Cheng’e sırtını döndü. “Boş ver. Uyuma zamanı. Uyu ve bir daha konuşma.”
Hua Cheng tekrar güldü ve “Bir dahaki sefere.” dedi.
Uyumaya kararlı olmasına rağmen, Hua Cheng’in konuşmasını duyunca Xie Lian önce cevap verdi, sonra cevapladı. “Bir dahaki sefere ne olacak?”
Hua Cheng fısıldadı, “Bir dahaki görüşmemizde seni selamlamak için gerçek görünüşümle kullanacağım.”
Bu sözler üzerine düşünülecek çok şey vardı ve Xie Lian ona sorular sormaya devam etmeliydi ama uzun bir gecenin ardından onu durdurulamaz bir uyuşukluk takip etti, dayanamadı ve derin bir uykuya daldı.
Ertesi sabah Xie Lian uyandığında yanındaki yer boştu.
Belki kasırga aklını kaçırmıştı; Xie Lian hafif bir baş ağrısı hissetti. Uykusundan kalkmak istediğinde tökezledi ve kafası karışmış bir şekilde tapınağın etrafında yürüdü. Kapıyı açtığında, dışarıda hiçbir siluet görünmüyordu. Çocuk gerçekten ayrıldı.
Düşen yapraklar orada bir yığın halinde süpürüldü ve yanında küçük bir toprak çömlek vardı. Xie Lian tencereyi aldı ve sunak masasının üzerine koydu. Masanın üzerine biraz kum düştü; Gobi çölünden getirdiği kum olmalı. Xie Lian kapıyı kapattı, kıyafetlerini çıkardı ve kıyafetlerini değiştirmeye hazırdı. Kemerini gevşettiğinde aniden göğsünde bir şey buldu. Xie Lian nesneye dokunmak için elini kaldırdı ve lanet olası tasmanın hemen altında çok ince bir gümüş zincir olduğunu gördü.
Zincir gevşek bir şekilde boynundan sarkıyordu ve Xie Lian daha sonra onu boynundan çıkardı. Gümüş bir zincirdi, ince ve hafifti, daha önce vücudunda hiçbir şey hissetmemişti. Ve zincirde asılı duran kristal berraklığında ve çok ama çok güzel bir yüzüktü.