nükleer silâh 20. yüzyılın ikinci yarısından beri, nükleer enerji mühendisliği, insan uygarlığının kültürel, askeri ve teknolojik alanlarının ayrılmaz bir parçası haline gelmiştir. Nükleer teknolojinin gelişmesi ve yeni tipte nükleer silahların yaratılmasıyla, bölge sakinleri, siyasi ve kamuoyuna ait şahıslar, askerler, bilim adamları ve mühendisler arasında tutumlar değişti.
1945'te Amerika Birleşik Devletleri'nde “süper silah” olarak görünen atom bombası hemen hemen Sovyetler Birliği üzerinde politik bir baskı aracına dönüştü. Ancak, SSCB'de nükleer silahların ortaya çıkmasından sonra, rezerv birikimi ve nükleer yüklerin minyatürleştirilmesinden sonra, stratejik hedeflerin korunması ile birlikte bir savaş alanı olarak görülmeye başlandı. Birincisi, ABD'de ve daha sonra SSCB'de, taktik füze sistemleri ve "nükleer dolgulu" topçu mermileri ortaya çıktı. Nükleer savaş başlıkları uçaksavar ve havacılık füzeler, torpidolar ve derinlik yükleri, nükleer mayınlar, düşman birliklerinin ilerlemesine karşı aşılmaz engeller yaratmak için geliştirildi.
Amerika Birleşik Devletleri ve SSCB / Rusya’daki nükleer savaş başlığı sayısı
Geçen yüzyılın 60'inde, kıtalararası balistik füzeler, bu görevdeki uzun menzilli bombardıman uçaklarının yerini alan stratejik görevler için ana araç oldu. İki dünya sistemi arasındaki yüzlerce yıl boyunca, nükleer savaş başlığı ve dağıtım araçlarının sayısının birikmesi, 80'in ikinci yarısına kadar devam etti. Bunların keskin düşüşü, SSCB'nin çöküşünden ve Soğuk Savaş'ın resmi sona ermesinden sonra gerçekleşti. Ancak, XXI. Yüzyıldaki bazı "hümanist idealistlerin" tahminlerine rağmen nükleer silahların tamamen ortadan kalkması gerçekleşmedi. Dahası, ülkemizin savunma kapasitesini düşüş ve Rusya ordusunun sınırsız "reformu" yıllarında sağlamadaki rolü daha da artmıştır. Rusya'da nükleer silahların varlığı, Batılı ve Doğu “ortaklarımızın” siyasi ve bölgesel anlaşmazlıkları zorla çözme girişimlerini engelledi. Rus nükleer üçlüsünün stratejik caydırıcılığına ek olarak, taktik nükleer silahlar oynadı ve oynuyorlar, büyük ölçüde NATO’nun geleneksel silahları ve ÇH’nin PLA’sı alanındaki üstünlüğü devalüe ediyorlar. ABD liderliğinin Rusya taktik nükleer silahları sorununu defalarca gündeme getirdiği, taktik nükleer silahların karşılıklı olarak ortadan kaldırılması konusunda bir anlaşma yapılmasının yanı sıra, konumları hakkında kesin olarak veri yayınlamayı teklif etmesi şans eseri değildir.
Şu anda dünyada “nükleer klübün” resmi ve gayri resmi üyelerinin emrinde 15000 nükleer suçlamaları yaratmaya yetecek miktarda parçalanabilir ve bölünebilir malzeme var. 5000 hakkında nükleer savaş başlıkları hızla taşıyıcıya yerleştirildi veya birkaç gün içinde kullanıma hazır hale getirilebilir. Amerikan Bilim Adamları Federasyonu, yalnızca Rus silahlı kuvvetlerinde 2015'in başlangıcından itibaren 1800'in konuşlandırılmış suçlamalarının bulunduğunu tahmin ediyor. 700 hakkında stratejik savaş başlıkları, depolama tesislerinde taşıyıcılardan ayrı olarak bulunur. 3200 birimlerinde, geri dönüşüm sırasını bekleyen nükleer ücretlerin sayısı tahmin ediliyor. Her ne kadar bu savaş başlıkları artık savaş kullanımı için uygun olmasa da, yeniden işleme tabi tutulduktan sonra içlerinde bulunan nükleer malzemeler yeni yükler oluşturmak için kullanılabilir. ABD ve Rusya cephaneliğinde, tüm dünya nükleer silah stoklarının yaklaşık% 90'i bulunuyor.
Bunun canlı bir örneği İran ve DPRK gibi ülkelerdir. İran nükleer programının, en azından resmen, uluslararası diplomasinin çabaları sayesinde, barışçıl bir uçağa aktarılması mümkün olsaydı, o zaman Kuzey Kore, ABD, Japonya ve Güney Kore’nin aşırı baskısı nedeniyle, aksine bir tavır göstermezlik gösteriyor. Anlaşılan, bir zamanlar kendi nükleer silahlarını yaratmayı reddeden ve nihayetinde Batı saldırganlığının kurbanı olan Irak ve Libya liderlerinin kaderi, DPRK liderliğine olumsuz bir örnektir.
Çeşitli zamanlarda, nükleer emelleri göstermiştir: Arjantin, Brezilya, Libya ve İsveç. Kendi nükleer programlarının geliştirilmesinin farklı aşamalarında, bu ülkeler bir atom bombası oluşturmayı reddetti. Irak, Osirak nükleer reaktörünün Fransa'dan İsrail Hava Kuvvetleri tarafından imha edilmesinin ardından nükleer silah geliştirmeyi durdurmak zorunda kaldı.
Arjantin'de atom bombasının yaratılması ile ilgili çalışmalar Perron diktatörlüğü döneminde 1951 yılı ile başladı. 70-x'in başlamasından önce, dört araştırma reaktörü ve ışınlanmış nükleer yakıtın radyokimyasal işlemesi için bir laboratuvar ünitesi görevlendirildi. 1973 yılında, yaklaşık 1 kg plütonyum elde edildi, ancak dış politika nedenleriyle, 1974'te plütonyum üretimi durduruldu. O zamanlar Arjantin zaten ağır su elde etmek, nükleer yakıt üretmek, uranyum zenginleştirmek, kullanılmış nükleer yakıtın radyokimyasal işlenmesi ve plütonyumun ayrılması için gerekli bilimsel ve teknik temel ve üretim tesislerine sahipti.
General Jorge Redondo başkanlığındaki askeri hükümetin 1978’te iktidara gelmesinden sonra, Arjantin’de atom silahlarının yapıldığı resmen açıklandı. Ülkenin o zamanki liderliğine göre, ulusal nükleer programın uygulanması sadece Arjantin'in prestijini arttırmakla kalmamalı, aynı zamanda bölgesel liderlik için Brezilya ile rekabetçi bir ortamda ulusal güvenliği de sağlamalıdır. Arjantin nükleer silah programının uygulanması sırasında uranyum dioksit, nükleer yakıt ve ağır su üretimi için fabrikalar kuruldu. Bununla birlikte, Arjantin’in Falkland ihtilafındaki yenilgisinden sonra, bir sivil idare iktidara geldi ve Brezilya ile işbirliği ve Arjantin’in nükleer silahların yayılmasının önlenmesine yönelik uluslararası rejime dahil edilme süreci başladı. Arjantin ve Brezilya'da 1991 yılında Barışçıl Amaçlı Atom Enerjisi Kullanımı İçin Guadalajara Anlaşmasının imzalanmasından sonra, Arjantin nükleer silah programı sadece barışçıl amaçlarla çöktü. Bundan sonra, Arjantin’in liderliği, ulusal nükleer silah yaratılmasının devletin çıkarlarına aykırı olduğunu, ancak ülkedeki mevcut nükleer altyapının ve nitelikli personelin göreceli olarak kısa sürede yapılmasına izin vereceğini açıkladı.
Brezilya'da yeterince uzun bir süre boyunca, IAEA tarafından kontrol edilen barışçıl nükleer araştırmalara paralel olarak, 1957'tan bu yana gizli bir nükleer silah programı uygulandı. Brezilya nükleer endüstrisinin gelişmesi için ilave bir ivme, 1983'te Arjantin'de önceden sınıflandırılmış uranyum zenginleştirme tesisinin inşasının tamamlanması gerçeğini duyuruyordu. Brezilya'daki 80'lerin başında uranyumun endüstriyel madenciliği ve zenginleşmesi başladı. 1986 yılında,% 20'e zenginleştirilmiş uranyum elde edildi. Aynı zamanda, SNF'den plütonyum çıkarılması için bir laboratuvar tesisi faaliyete geçti.
Askeri egemenliğin sona ermesi ve sivil idarenin 1985'te iktidara gelmesinden sonra, Arjantin'de olduğu gibi, Brezilya da uluslararası nükleer silahların yayılmasının önlenmesine yönelik rejime katılmak için aşamalı olarak 90'in ortasında, Brezilya temsilcileri, 70 - 80’te “Project Solimoes” kod adı altında bir nükleer silah programının olduğunu resmen açıkladılar. Bu program çerçevesinde, Brezilya Devlet Başkanı FK tarafından kapatılan “resmen” resmi olan 300 sayaç mili, Kachimbo yakınlarındaki (Amazon ormanlarında) ülkenin uzak bir bölgesinde nükleer testler yapmak üzere kuruldu. de Melo 17 Eylül yılın 1990. Brezilya ve Arjantin’in Guadalajara’da Huzurlu Amaçlar İçin Atom Enerjisi Kullanımı Anlaşması’nın Temmuz 18’inde 1991’in imzalanması sırasında, Hava Kuvvetleri temsilcileri, iki adet nükleer bombanın tasarımlarını 12 kt ve 20 kt tasarım kapasitesine sahip, ancak monte edilmediler.
Komşu Arjantin’de olduğu gibi, Brezilya’da şu anda nispeten kısa sürede kendi nükleer silahlarını oluşturma olasılığı var. Reseda belediyesinde (pc. Rio de Janeiro), 2006'te bir uranyum zenginleştirme tesisi kuruldu. Üretim kapasitesi, 1000 MW kapasiteli hafif su reaktörleri için yakıt düzenekleri üretmek veya yılda yaklaşık 30 uranyum nükleer şarjı oluşturmak için yeterlidir. Brezilyalı uzmanlar gerekli niteliklere sahip ve nükleer yakıt döngüsünün tüm kilit unsurları için ellerinde nükleer teknolojiler harcadılar. Ülkenin Brezilya liderliği tarafından uygun bir kararın alınması durumunda, müteakip olarak nükleer patlayıcı cihazların üretimine dayanarak yüksek derecede zenginleştirme derecesine sahip parçalanabilir malzemelerin üretimine nispeten hızlı bir şekilde devam etmek mümkündür.
1970 iktidara geldikten kısa bir süre sonra, Libya devriminin lideri M. Kaddafi nükleer emelleri göstermeye başladı. Ülke gerekli bilimsel ve endüstriyel temele sahip olmadığından, önce Çin'e, sonra da SSCB'ye atom bombası oluşturma konusunda yardım istedi. Ancak bu itirazlar anlayışla karşılanmadı. 1975’te, Libya NPT’ye katıldı ve 1977’te Sovyetler Birliği, bir araştırma laboratuvarı kurulmasına ve 1981’te yüksek oranda zenginleştirilmiş uranyum ile birlikte 10 MW kapasitesine sahip bir hafif su araştırma reaktörü kurulmasına yardımcı oldu.
Ancak Libya, yakın gelecekte kendi kuvvetleriyle atom bombası yaratamadı. SSCB'de bir ağır su reaktörü edinme girişimleri, 10-x'in sonunda önerilen 70 milyarının olmasına rağmen, ışınlanmış nükleer yakıtın radyokimyasal işlemesi için bir hat olan ağır su üretimi için ekipman başarılı değildi. ABD’nin muhalefeti nedeniyle, Belçika ve Alman şirketleri ile anlaşmaları engellendi. Sonuç olarak, Libya, "İslami bir nükleer bomba" kazanma umuduyla Pakistan’a önemli maddi yardımlarda bulundu. Gerekli ekipman ve malzemeleri yasal olarak satın alamayan Libya, nükleer teknoloji için karaborsaya döndü. Pakistan'ın nükleer bombasının “babası” olarak tanınan Abdul Kadir Khan, kendisi tarafından oluşturulan yasadışı bir ağ aracılığıyla, 20 uranyumun zenginleştirilmesi için santrifüjler ve nükleer bir şarjın tasarımına ilişkin teknik belgeler Libya'ya teslim edildi. Aynı zamanda, Libya temsilcileri yasadışı uranyum alımları yaptılar.
Ancak, Libyalı bilimsel ve teknolojik temelin zayıflığı ve uluslararası yaptırımlar, Libya'nın silah sınıfı çatlaklı malzemelerin üretiminde ciddi şekilde ilerlemesine izin vermedi. 2003’te, Libya, yaptırımları kaldırma vaadi karşılığında, bir nükleer silah programını uygulamayı reddettiğini açıkladı. Daha sonra yapılan IAEA denetimleri, Libya'da silah sınıfı nükleer madde üretimi eksikliğini doğruladı. Mevcut özel teçhizat ve yayılma rejimini ihlal eden malzemeler ülkeden kaldırıldı. M. Gaddafi için nasıl bittiğini hepimiz biliyoruz.
Japonya’nın nükleer bombalamasından kısa bir süre sonra İsveç’in askeri-politik liderliğinin girişimi üzerine ülkede nükleer araştırmalar başladı. 1946'te, bu alandaki tüm çalışmalar İsveç Ulusal Savunma Araştırmaları Merkezi'nde toplanmıştır. Başlangıçta, araştırmanın amacı, İsveç'in nükleer silahla yapılan bir saldırıya karşı kendini nasıl savunabileceğini bulmaktı. Sonuç olarak, İsveç silahlı kuvvetlerinin liderliği, saldırganlığa karşı en iyi savunmanın kendi atom bombasına sahip olacağı sonucuna vardı.
40'in sonunda İsveç, uranyum zenginleştirme teknolojisi de dahil olmak üzere ABD nükleer sırlarına erişmek için birçok girişimde bulundu, ancak kibar bir ret aldı. Bundan sonra, İsveç liderliği Amerika Birleşik Devletleri'nde hazır hale getirilmiş nükleer savaş başlıkları almaya çalıştı. 1955'te, öngörülen satın alma hacmi - 25 nükleer bombalar - bile duyuruldu.
Amerikalılar toplantıya katılmayı kabul ettiler, ancak iki temel şartla. Bunlardan biri, ABD'nin İsveç nükleer savaş başlıkları üzerindeki kontrolünün korunmasıydı, bir başkasına göre - İsveç, ABD ile savunma konusunda bir antlaşma imzalamak ve tarafsızlığı bırakmak zorunda kaldı. Bu koşulların her ikisi de İsveç hükümeti için kabul edilemezdi ve anlaşma gerçekleşmedi. ABD ile nükleer anlaşmanın imzalanmasından sonra İsveç liderliği kendi başına bir atom bombası yaratmaya karar verdi. İsveç'te bunun için ihtiyacınız olan her şeyin olduğunu söylemeliyim - bilimsel, laboratuvar, endüstriyel ve hammadde temeli.
Ulusal İsveç nükleer silahları üretim programı, 100-400 kg ağırlığındaki 500 plütonyum bombalarının ve güç 20 CT'nin kurulması için çağrıda bulundu. Bu amaçla, Kvarntorp ve Ranstad'da uranyum zenginleştirme tesisleri inşa edildi ve ilk ağır su nükleer reaktörü Stockholm'de 1954'te kuruldu. Reaktör için ağır su Norveç'ten ithal edildi.
ABD Barışçıl Atom Programı kapsamında sivil nükleer enerji alanında ABD ile ikili bir işbirliği anlaşması imzaladıktan sonra, 1956'a R-2 araştırma reaktörü kuruldu. Ayrıca, İsveç'in nükleer enerji alanındaki Amerikan araştırmalarına erişme şansı var. Zenginleştirilmiş uranyum ve ağır su ABD'den Norveç'ten daha düşük fiyatlarla küçük miktarlarda gelmeye başladı. Dahası, anlaşma ayrıca İsveç’in ABD’den gelen ve Amerikan’dan elde edilen bilgi ve materyalleri nükleer silah üretmek için kullanamayacağını öngördü.
60'te İsveç'teki nükleer araştırma yeterince ileri gitti ve Amerika Birleşik Devletleri'nden ithal edilen IBM 7090 yarı iletken bilgisayarı ciddi şekilde yardımcı oldu. 1964’te İsveç’te bağımsız olarak oluşturulan Agesta reaktörü faaliyete başladı. 68 MW'lık termal kapasiteye sahip bu reaktör, ayda 2 kg'a kadar plütonyum üretebilir ve bu da zaten nükleer silah yaratma konusunda gerçek olanaklar yarattı. Marviken'deki yapım aşamasında olan reaktörde daha büyük hacimlerde plütonyum alınması planlandı, ancak bu reaktör nükleer silah yaratmayı reddettiği için asla başlatılmadı.
60'in ikinci yarısında, İsveç’in nükleer programı o kadar gelişti ki, nispeten kısa bir sürede gerekli miktarda silah sınıfı plütonyum biriktirmek ve nükleer patlayıcı cihazlar monte etmeye başlamak mümkündü. O zamana kadar, Nausta nehri havzasında önemli miktarda konvansiyonel patlayıcı kullanılmasıyla, bir nükleer test yöntemi çoktan çalışılmıştı ve Lapland'deki Kjelen Yaylası'ndaki yeraltı testleri için aditlerin inşası için bir yer seçilmişti. Nükleer bir yük oluşturmaya ve testler yapmaya başlamak için, eksik olan tek şey ülkenin liderliği tarafından verilen siyasi bir karardı.
İsveç hükümeti bir nükleer cephaneliğin yaratılmasının ve korunmasının ekonomiye ağır bir yük getireceğini anlamıştı. Ayrıca, NATO ile Varşova Paktı arasında bir ihtilaf olması durumunda ülkenin nükleer statüsü Sovyetler Birliği'nin İsveç'te önleyici bir nükleer saldırı başlatmasına neden olabilirdi. Bu bağlamda, protesto karşıtı duyguları İsveç'in kendisinde büyüdü. 1968'te İsveç NPT'ye katıldı ve Ocak ayında 9, 1970 onayladı. Ancak, silah programındaki çalışmalar sonunda yalnızca 1974 yılında katlandı. Son zamanlarda İsveç, nükleer silah bulundurmaya ilgi göstermedi, ancak ülkenin bilimsel ve üretim potansiyeli nispeten kısa sürede tamamen modern tipte nükleer silahlar yaratmayı mümkün kılıyor.
Özel söz İran nükleer programını hak ediyor. Geçen yüzyılın 50-60'lerinde, İran Şah Reza Pahlavi, ülkedeki yaşamı Avrupa ölçeğinde yeniden inşa etmeye çalıştı. 1957'te İran ABD Barış için Atom programına katıldı ve IAEA'ya katıldı. 1967’te ABD’den bir araştırma reaktörü Tahran Nükleer Araştırma Merkezi’nde faaliyete geçti. 70-ler'de İran, uranyum zenginleştirme ve yakıt hücresi üretimi için teknolojik ekipman aldı ve nükleer enerji alanında bir program başlattı.
1979 İslam Devrimi, bu alandaki çalışmaları ciddi bir şekilde yavaşlattı, sadece tüm yabancı uzmanlar ülkeyi terk etmedi, aynı zamanda birçok İranlı fizikçi ve mühendis de yaptı. 80-lerde, silah yönelimli İran nükleer programı, Çin ve Pakistan'ın yardımıyla uygulamaya başladı. İsfahan'daki 80 in ikinci yarısında, PRC'den tedarik edilen bir reaktör temelinde nükleer bir araştırma merkezi faaliyete geçti. Bununla birlikte Çin ile ABD baskısı altında aynı yerde hafif su reaktörlerinin inşası konusundaki anlaşma iptal edildi.
90-ler’de, İran yasadışı bir şekilde Pakistan’dan uranyum zenginleştirmesi için santrifüjler ve bir teknik dokümantasyon paketi aldı. İran'da uranyum zenginleşmesinin başlamasının kesin tarihi bilinmemekle birlikte, 80'teki 90-2012 metrelerin derinliklerindeki kayalarda bulunan Qom kenti yakınlarındaki Fordo'da, yaklaşık 2000 santrifüjlerinden bir üretim hattı vardı. İlk hesaplanamayan İran santrifüjleri, 2004 yılında İran'daki IAEA müfettişleri tarafından keşfedildi. İran İslam Cumhuriyeti cumhurbaşkanı olan 2005’ten sonra, Mahmud Ahmedinejad oldu, ülkenin nükleer meselelerdeki konumu daha da zorlaştı. Uluslararası müzakerelerdeki İranlı temsilciler, harcanan nükleer yakıtın tüm zenginleştirilmesi ve yeniden işlenmesi yelpazesinin oluşturulması ihtiyacında ısrar etti. Rusya, İran uranyumunu zenginleştirme ve tesislerinde Bushehr nükleer santralindeki atık malzemeleri geri dönüşüm girişiminde bulundu. Bu, silah sınıfı plütonyumun nükleer santrallerde harcanan yakıttan çıkarılma olasılığını dışlar.
Google Earth Anlık Görüntüsü: Bushehr Nükleer Santrali
Fransa, Almanya ve İngiltere, Amerika Birleşik Devletleri, Amerika Birleşik Devletleri, Rusya ve PRC’yi içeren uluslararası müzakereler durduktan sonra, BM Güvenlik Konseyi, İran’ın uranyumun zenginleştirilmesini ve işlenmesini durdurmasını, dördünün bu ülkeye yönelik yaptırımların başlatılması ve sıkılaştırılmasını talep eden altı karar aldı.
Uygulanan uluslararası yaptırımlara rağmen, İran taviz vermedi. Ayrıca, 2006’te ağır su üretim tesisleri devreye alındı ve IAEA ile işbirliğinin 2009’te sınırlı kaldığı ve ülkede on yeni uranyum zenginleştirme tesisi inşa etme planlarının açıklandığı bildirildi. 2010’te, Mahmud Ahmedinejad,% 20’e kadar zenginleştirilmiş ilk uranyum partisinin Natanz’daki nükleer merkezde alındığını ve ülkenin daha yüksek oranda zenginleştirme ile uranyum üretme olanağına sahip olduğunu söyledi. 2011'in ikinci yarısında, IAEA uzmanları İran'ın uranyum zenginleştirme kapasitesini arttırdığı ve nükleer silah ürettiği şeklinde yorumlanabilecek çalışmalar olduğu sonucuna varmıştı.
Nisan ayında, 2013, İran, bir 15 nükleer santral kaskadı yapımı için 16 yıllık programını açıkladı.
2010 ile İran'da bir dizi araştırma ve laboratuvar merkezi ile uranyum madenciliği ve zenginleştirme fabrikaları kuruldu. İran’ın nükleer endüstrisi Sagand ve Gachin’deki madenlere, Ford ve Erdekan’daki uranyum zenginleştirme tesislerine, İsfahan, Tahran, Natanz ve Parchin’deki nükleer merkezlere dayanıyor. IAEA'nın tahminlerine göre, İran, 2013 düzeyinde uranyum zenginleştirme oranını korurken, 2020 yılına kadar birkaç uranyum nükleer yükü almış olabilir.
İran nükleer programına ilişkin gerginlikler, 2013'un sonunda Hassan Rohani'nin Mahmud Ahmedinejad'i ülkenin cumhurbaşkanı olarak değiştirmesinin ardından azalmaya başladı. Cenevre’deki görüşmelerde, İran’ın% 5’in üzerindeki uranyumun zenginleştirilmesini ve bu eşiğin üzerinde zenginleştirilen tüm nükleer madde rezervlerinin yok edilmesinin yanı sıra yeni uranyum zenginleştirme tesislerinin inşa edilmesinin durdurulması gerektiğini belirten ortak bir eylem planı uygulamak mümkündü. Buna cevaben, İran ekonomisinin gelişimini ciddi şekilde engelleyen İran'a karşı yaptırımlar zayıflatıldı. Altı aylık bir süre için yapılan anlaşma, yılın Ocak 20 2014’inde yürürlüğe girmiş, daha sonra geçerliliği iki kez uzatılmıştır - ilk önce yılın 24’in Kasım 2014’ine, daha sonra da yılın 30’in Haziran 2015’ine. İranlı nükleer işletmeler tarafından yapılan incelemeler ve IAEA'nın olumlu sonuçlanmasının ardından, Ocak ayındaki 2016'ta İran'a karşı uluslararası yaptırımlar kaldırıldı.
Nükleer olanla eş zamanlı olarak İran'da bir füze programı uygulandı. Sovyet P-17’in Kuzey Kore kopyaları olan ilk balistik füzeler, 80’in ikinci yarısında İran’da ortaya çıktı. Irak şehirlerine saldırmak için İran-Irak savaşının kapanış aşamasında aktif olarak kullanıldılar. 90’te, İran’ın füze alanındaki DPRK ile işbirliğine devam edildi. Bu balistik füzelerin, İran nükleer silahlarının teslim edilmesinin ana yolu olacaktı.
DPRK'dan alınan füzelere dayanarak, İranlı uzmanlar Shahab ailesinin kendi temellerini temel alan füzelerini geliştirdiler. Yakıt ve oksitleyici tankların ve yeni Kuzey Koreli motorun artan kapasiteleri sayesinde, Shahab-3 roketi, yılın 2003'iyle birlikte kullanıldığında 1100 - 1300 kg ağırlığında bir kafa ağırlığı ile 750 - 1000 km uçuş aralığına ulaştı.
İran balistik füzesi Shahab-3’in lansmanı
Ağustos ayında, yılın 2004'i, İranlı uzmanlar olan modernleştirilmiş Shekhab-3M MRSD'nin testini geçti, roketin baş kısmının boyutunu azaltarak ve itme sisteminin gücünü ve yakıt tanklarının kapasitesini artırarak, 1600 km'nin fırlatma menziline ulaştı. Ancak bu İran füzelerinin doğruluğu düşüktür (QUO yaklaşık 2,5 km'dir), etkin savaş kullanımı ancak düşmanın şehirleri gibi alan hedeflerine karşı mümkündür. İsrail tahminlerine göre, IRI, 600 BR ailesi "Shehab" hakkında. Hem mobil şasiye hem de gizlenmiş silolara yerleştirilirler. Eylül 2007'teki askeri geçit töreninde, Gadr-1 roketi, 2000 km'ye kadar olan bir aralıkta gösterildi. İran kaynaklarına göre, Shehab-3M için bir başka gelişme seçeneği.
Sıvı yakıt "Shehab" üzerinde çalışan roket tahrik sistemlerinin kullanılmasıyla, fırlatma aracı "Safir" yaratıldı, üçüncü aşaması katı yakıt. Şubat 2 Semnan füze serisinden çıkan Safir-2009, ilk İranlı Omid uydusunu yörüngeye çıkardı.
Google Earth Anlık Görüntüsü: İranlı Semnan Füze Aralığı
Kasım ayında, Semnan test sahasından yaklaşık 2008 km mesafedeki sağlam bir tek aşamalı MRSD "Sajil-2000" piyasaya sürüldü. Yılın Mayıs 1'teki iki aşamalı Sajil-2 roketi, 2009 km lansmanını gösterdi. Yakıt ikmali ve fırlatılması için birkaç saat süren İran'ın orta menzilli sıvı yakıtlı füzelerinin aksine, Sajil katı yakıtlı füzeler bu dezavantajdan yoksun. İran ordusuna göre, sürekli olarak muharebe devriyeleri yapacak mobil katı yakıtlı füze sistemleri oluşturulması planlanıyor, bu nedenle İsrail’in füze caydırıcılığını caydırmak ve ani bir silahsızlanma grevinde İran’ın MRBD’nin hayatta kalmasını garanti altına almak amaçlanıyor.
Bir zamanlar İspanya, Romanya, Norveç, Mısır, Suudi Arabistan, Suriye, Cezayir, Myanmar, Güney Kore, İsviçre ve Tayvan'da nükleer silah yaratma çalışmaları yapıldı. SSCB'nin dağılmasından sonra, 1992 yılında imzalanan Lizbon Protokolü'ne göre Ukrayna, Belarus ve Kazakistan'da nükleer silahlar kaldı, nükleer silahsız ülkeler oldukları ilan edildi ve 1994 - 1996'te tüm nükleer silahları Rusya'ya devretti. İsteyerek nükleer silah yaratmaya çalışan ülkelere ek olarak, dünyada, arzu edilirse öngörülebilir gelecekte kendi nükleer silahlarını yaratabilen en az iki düzine devlet var. Öncelikle, bunlar Almanya, İtalya, Belçika ve Hollanda gibi Avrupa sanayileşmiş ülkeler, ayrıca Japonya, Avustralya ve Kanada. Birçok ülke SNF'den elde edilen büyük plütonyum stoklarını biriktirdi. Örneğin, Almanya ve Japonya'da biriken bölünebilir malzeme stokları, Rusya veya ABD'nin nükleer potansiyeli ile karşılaştırılabilecek bin'den fazla nükleer suçlama oluşturmak için yeterlidir.
2010 yılı itibariyle nükleer proliferasyon verileri
Rusya, Amerika Birleşik Devletleri, Fransa ve Büyük Britanya'daki nükleer savaş başlığı sayısındaki azalmaya rağmen, nükleer silahların bulunduğu devletlerin silahlı kuvvetleri düzenli olarak nükleer silah kullanımı ve bunlara karşı korunma eğitimi verilen eğitimler ve eğitimler düzenliyor. Nükleer silah bulunmayan gelişmiş ülkelerde, ordularını nükleer savaş koşullarında davranmaya hazırlıyorlar. Soğuk Savaş’ın ilan ettiği sonu ve nükleer test konusunda moratoryum olmasına rağmen, yeni tipte nükleer silahların geliştirilmesi ve yaratılması durmadı. Bunun nedeni, nükleer devletlerin askeri ve politik liderliğinin nükleer savaşın olası senaryolarını düşünmeye devam etmesidir.
Ne yazık ki, nükleer savaşın mümkün olduğunu kabul etmek gerekir. Amerika Birleşik Devletleri ile Rusya arasında, Amerikan NATO müttefiklerini (İngiltere ve Fransa dahil) kuşkusuz bağlayacağınız küresel bir nükleer çatışma olması durumunda, taraflar birbirlerine karşı nükleer savaş başlığı kullanabiliyorlar ve 4000'e kadar. Bunun, dünyanın gelişmiş ülkeleri için feci sonuçları olacaktır. Kısa bir süre içinde, yaklaşık 700 milyon insan ölecek, “Batı medeniyeti” nin endüstriyel ve altyapı potansiyelinin çoğu imha edilecek. Bununla birlikte, modern çalışmalara göre, bu gezegendeki yaşamın tahrip olmasına ve hatta insanlığın tamamen tahrip olmasına yol açmayacaktır. Amerika Birleşik Devletleri ve Rusya’nın kullanabileceği nükleer suçlamalar, Fransa’nın büyüklüğündeki bir ülkeyi sürekli yıkım alanına dönüştürmek için yeterli. Ancak, görünüşte, küresel "nükleer kış" gelmeyecek ve bölgedeki radyasyon kirliliği olması gerektiği kadar yıkıcı olmayacak.
Kuşkusuz, milyonlarca ton kurum ve tozun atmosferine salınımın, yeryüzünün yüzeyine düşen güneş ışığı miktarı üzerinde bir etkisi olabilir, bu, ılıman enlemlerde sıcaklığı kısa bir süre için biraz düşürecektir, ancak bu, genellikle kıyametsiz tahminlere inanıldığı kadar önemli olmayacaktır. . Kıyı ve subtropikal bölgelerde sıcaklıktaki değişiklikler neredeyse ihmal edilebilir. Bu, büyük ölçekli orman yangınları ve büyük hacimli katı parçacıkların atmosfere de atıldığı büyük volkanik patlamaların sonuçlarının uzun vadeli gözlemleri ile teyit edilir. Orman ve insan yapımı yangınlar sırasında ana kurum kütlesi stratosfere ulaşmaz ve hızlı bir şekilde atmosferin alt katmanlarından yıkanır.
Binlerce nükleer patlamanın gezegeni ikiye böbileceği düşüncesi de savunulamaz. 1945'ten beri, Dünya'da, 2500'in 12'inden 10 MT'ye kadar kapasiteye sahip 58'in etrafında nükleer patlama yaşandı, ancak bu herhangi bir küresel değişikliğe yol açmadı. Büyük volkanik patlamalar sırasında, salınan enerji miktarı Hiroşima'da on kez düşürülen bir bombanın gücünü aşıyor, yalnızca 20 yüzyılda, 3500 volkanik patlamalarından daha fazlası vardı, ancak bunun dünyadaki nüfus artışı üzerinde gözle görülür bir etkisi yoktu.
Nükleer bir patlamada en büyük yıkıcı etki, nükleer bir şarjın hava patlaması durumunda sağlanır. Modern nükleer savaş başlıkları yüksek oranda bölünebilir ve bölünebilir malzemelerin kullanım oranına sahiptir ve bir hava patlaması sırasında toprakla teması olmadığında, asgari miktarda radyonüklid oluşur ve ardından radyoaktif serpinti olarak düşer. Bu nedenle, 1961’te Novaya Zemlya’da test edildikten sonra, 58 Mt gücüne sahip bir termonükleer şarj, testlere katılanlar, bir termonükleer patlamanın meydana geldiği noktaya geldiler, iki saat sonra, buradaki radyasyon seviyesi çok tehlikeli değildi. Şu anda, hava testi nükleer patlamalarının yapıldığı yerlerdeki radyasyon arka planı, çok az farklı doğal değerlere sahip.
Bir nükleer patlama, 200 elementlerinin (çinkodan gadolinyuma) radyoaktif izotoplarından (çinkodan gadolinyuma) daha fazla kompleks bir karışım meydana getirir, en aktif olanı kısa ömürlü radyonüklidlerdir. Bu nedenle, patlamadan sonraki 36, 7 ve 49 günlerinde, SPP etkinliği, patlamadan bir saat sonraki etkinliğe kıyasla sırasıyla 343, 10 ve 100 oranında azalır. Nükleer fisyon ürünlerine ek olarak, bölgedeki radyoaktif kirlenme, indüklenen aktivitenin radyonüklidleri ve nükleer yükün fisyon reaksiyonuna katılmayan dağınık kısımlarından kaynaklanmaktadır. Havadaki nükleer patlamalarda, fizyon ürünlerinin% 1000-20'i hemen yakınlardadır. Radyonüklidlerin bir kısmı atmosferin alt kısmında kalmaktadır ve rüzgârın etkisi altında yaklaşık aynı enlemde kalarak uzun mesafeleri hareket ettirmektedir. Yaklaşık bir ay havada kalabilirler, yavaş yavaş Dünya'ya patlama noktasından önemli bir mesafede düşerler. Bir hava patlaması sırasında oluşan fisyon ürünlerinin ana kısmı stratosfere (25-12 km yüksekliğe kadar), küresel dağılmalarının ve önemli ölçüde bozulmaların meydana geldiği yere atılır. Kara kaynaklı nükleer patlama durumunda, bölgedeki radyasyon kirliliğinin on kat daha olabileceğini belirtmek gerekir. En büyük tehlike, Nükleer Santralleri ve nükleer işletmeleri işletmedeki nükleer grevdir, bu durumda, bir bölgedeki radyasyon kirliliği gerçekten de felaketli uzun vadeli olabilir.
Küresel bir nükleer savaş durumunda, büyük kayıplara maruz kalan insanlığın ortadan kalkmayacağı açıktır. Üçüncü Dünya’dan sonraki medeniyet merkezlerinin, nükleer bir çatışmaya dokunulmamış nispeten az gelişmiş Asya, Afrika, Orta ve Güney Amerika’nın yanı sıra Avustralya’nın olacağı varsayılabilir. “Dördüncü Dünya Savaşı” nın “taşlarla ve sopalarla” uygulanacağı kehanetleri aşikardır, çünkü biriken bilgi ve beceri tabanı insanlığın teknolojik gelişim yolunu koruyabilmesini sağlar.
Nükleer bomba V61
Küresel nükleer savaşın aksine, taktik nükleer silahların kullanımı gelecekteki askeri çatışmalarda daha muhtemel görünüyor. Nükleer silahların geliştirilmelerinin kullanım eşiğinde bir azalmaya yol açacağı garanti edilmektedir. ABD’de şu anda B61-12 nükleer bomba test ediliyor. Hizmete sokulduktan sonra, bu nükleer mühimmat, bu ailenin silahlı bombalarının çoğunu (B61-11 hariç) çıkarmalıdır: B61-3, B61-4, B61-7, B61-10.
Bir uydu veya eylemsizlik yönlendirme sisteminin kullanılması sayesinde, B61-12 bombalamasının doğruluğu birkaç kez artacaktır; bu, ABD ordusunun görüşüne göre, patlama gücünün kademeli olarak kontrol edilme olasılığı (0,3, 5, 10 ve 50 CT) taktik olarak kullanılmasına izin verecektir. ve stratejik silahlar. Ayrıca, birliklerini kullanmasından kaynaklanan teminatlı zararı en aza indirmek için.
Nükleer silahları iyileştirmenin bir başka yolu, örneğin hafniyum-178m2'a dayanan bir hafniyum bombası gibi nükleer izomerlere dayanan ücretlerin yaratılması olabilir. Tahribat etkisine göre, bir gram hafniyum, 50 kilogram TNT'ye eşdeğer olabilir ve aynı zamanda alanda radyasyon kirliliği yoktur. Bununla birlikte, Birleşik Devletler Gelişmiş Savunma Araştırma ve Geliştirme Ajansında 1998'ten 2004'e kadar yapılan çalışmalar, mevcut teknolojiler kullanılarak hafniyum-178m2 çekirdeğinden fazla enerjinin salınmasının henüz mümkün olmadığını göstermiştir. Ancak, bir şekilde ya da başka, nükleer silahlar, 70 yıldan uzun bir süredir askeri silahlarda bulunuyor ve yakın gelecekte terk edilmeyecek.
Göre:
http://fas.org/issues/nuclear-weapons/status-world-nuclear-forces/
http://www.bellona.ru/reports/1174944248.53
http://warspot.ru/4658-neudavshayasya-kovka-molota-tora
http://www.nationaldefense.ru/includes/periodics/armament/2012/0807/20358969/detail.shtml
http://zver-v.livejournal.com/133575.html
http://endoftheamericandream.com/archives/the-number-of-volcanoes-erupting-right-now-is-greater-than-the-20th-centurys-yearly-average