Her iki durumda da, her iki “gerçek” de sebepsiz değildir. Ve sizi Rusya'nın gıda güvenliğini tam olarak sağlayıp sağlayamayacağı konusunda tekrar düşünmeye zorluyorlar? Sonuçta, 1990'in ekonomik reformları sonucunda. tarım ve Rusya tarımsal sanayi kompleksi yenilmez bir durumda olduğu ortaya çıktı ve gıda maddelerinin önemli bir kısmı Avrupa, Asya, Latin Amerika ve hatta Afrika ve Avustralya'dan ithal edilmeye başladı. Ancak sonuçta, bir ülke gıda arzını gıda ithalatına bağımlı hale getiremez. Bu, gıda güvenliği için doğrudan bir tehdit oluşturmaktadır ve siyasi veya askeri çatışmalar durumunda, artan gıda fiyatları, gıda kıtlığı ve diğer olumsuz sonuçların eşlik ettiği nüfusun gıda arzında keskin bir bozulmaya yol açabilmektedir.
Dünyada yaklaşık bir milyar aç insan var.
Genel olarak, aşırı gıda üretiminin modern dünya için daha tipik olmasına ve gelişmiş ülkelerde yüz binlerce mağazanın her gün “tipik” olmasına rağmen, bir ya da iki gün boyunca geçmiş olan çok büyük miktarda ürünü “kapatıyor” ve “üçüncü dünyada” açlığa dönüşen gıda sıkıntısı var. Açlık sorunu ve XXI. Yüzyılda insanlık ile ilgilidir. Gezegendeki yaklaşık bir milyar insan sağlıklı bir yaşam tarzı sağlamak için yeterli yiyecek alıyor. Her şeyden önce, bunlar Güney ve Güneydoğu Asya ülkelerinin (dünyanın aç insanlarının yarısı) ve Tropikal Afrika’nın (dünyanın aç insanlarının dörtte biri) sakinleridir. Dünya Sağlık Örgütü raporlarına göre, beş yaşın altındaki üçüncü dünya ülkelerinde ölen çocukların en az üçte biri açlık kurbanı. Milyonlarca insanın açlığı gerçeği, dünyadaki birçok devletin, en azından uluslararası örgütlerden insani yardım almadan, nüfuslarının gıda arzı sorunlarını çözeme konusundaki yetersizliğini göstermektedir. Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü (FAO) Genel Müdürü José Graziano da Silva, 2015'te gezegendeki aç insanların sayısının 795 milyona düştüğünü, ancak bunun çok yüksek bir sayı olduğunu vurguluyor; kronik açlık yaşıyor. Bütün bu çabalara rağmen, BM ve diğer uluslararası kuruluşlar, Asya ve Afrika ülkeleri nüfusunun büyük kitlelerinin açlığı sorununu henüz çözemiyor. Dünyada önemli miktarda yiyecek üretilmesine rağmen, dünyadaki bazı ülkelerde nüfusun birçok kategorisi için gıdaya erişim yeterli değildir. Bunun birçok nedeni var ve bunlar ekonomik, sosyo-demografik, iklim-coğrafi, politik nitelikte.
Güney ve Güneydoğu Asya'nın gelişmekte olan ülkelerindeki açlığın nedeni, her şeyden önce aşırı kalabalık, kitlesel işsizlik ve devletlerin nüfus için temel sosyal güvenlik sağlama fırsatlarının olmaması ile bir araya geliyor. Tropikal Afrika ülkelerinde en kötü durum Somali, Eritre, Kenya, Sudan'da ve sadece aşırı nüfusla değil, aynı zamanda kanlı savaşlar, siyasi istikrarsızlık, tarımın gelişimini engelleyen iklim koşulları ve ihtiyaçlara cevap verebilecek bu kadar miktarda gıda üretimi ile de ilgili. nüfus. Ancak bugün açlık riski sadece “üçüncü dünyanın” geri kalmış ülkelerinin önünde değil, aynı zamanda eski Sovyet cumhuriyetlerinin önünde duruyor. Orta Asya, Moldova ve 2014 ve Ukrayna cumhuriyetlerinin, ekonomik problemlerle ve siyasi istikrarsızlıkla ilişkili çok zor bir durumda oldukları açıktır. Ancak Rusya, 1990'lerde açlık sorunuyla karşı karşıya kalabilir. Nüfusun gıda arzı seviyesindeki keskin bir düşüşün yanı sıra, diğer şeylerin yanı sıra gerçek bir ekonomik felaket yaşandı.
Son on yılda, Rusya daha iyi hale geldi
İstatistikler, 1990 ile 2001 arasındaki dönemde meydana gelen korkutucu değişiklikleri açıkça göstermektedir. Böylece, bu süre zarfında et tüketimi 75'tan 48 kg'a düşmüştür. yılda, balık - 20 den 10 kg ye. yılda süt ve süt ürünleri - 370'tan 221 kg'a. kişi başına yıllık. Ve bu, Rusya nüfusunun azalmasına rağmen, büyük ve çok büyük geliri olan insanların sayısı artmıştır. Bu durum ancak ülkenin ekonomik durumu düzeldiğinde 2000’ten sonra değişmeye başladı ve aynı zamanda nüfusun yiyecek tüketim seviyesi de artmaya başladı. Yani, 2003 den 2012'e kadar olan süre için. Et tüketimi 73 kg'a yükseltildi. yılda - yani, neredeyse geç Sovyet seviyesine ulaştı, balık - 22 kg'a kadar. yılda süt ve süt ürünleri - 247 kg'a kadar. kişi başına yıllık.
Bununla birlikte, genel göstergelerin belirli gıda gruplarının belirli sosyal grupların gerçek tüketim düzeyini yansıtmayabileceği akılda tutulmalıdır. Ayrıca, 1990 ve 2015 arasındaki dönemde nüfus sayısındaki azalma da rol oynamaktadır. Ancak, her durumda, son on yılda, nüfus reformlardan sonraki ilk on yıldan daha iyi yemeye başladı. Bununla birlikte, bu, modern Rusya'daki gıda sorununun çözümü hakkında iddialı gerekçeler sunmamaktadır. Tabii ki, ülkedeki genel gıda güvenliği düzeyi önemli ölçüde artmıştır - bu nedenle, Rusya Ulusal Ekonomi ve Kamu Hizmeti Akademisi Tarımsal Sanayi Politikası Merkezi Müdürü Natalia Shagaida'ya göre, Rusya Federasyonu'ndaki gıda güvenliği seviyesi% 1999'ten daha azdı ve şimdi 80 %. % 89'in Rusya'yı gıda ihtiyaçları için karşılayamadığı ortaya çıktı - ve bu çok küçük bir rakam değil. Bununla birlikte, bir bütün olarak Rusya Federasyonu, gıda ihtiyaçlarını karşılayabilecek, bu nedenle, herhangi bir siyasi veya ekonomik çelişki durumunda kaçınılmaz kıtlığın öngörüleri, abartılı, abartılı. Evet, elbette, bazı gıdalar ve bazı enflasyon sıkıntısı olabilir, ancak bu felaket sonuçlara yol açmaz - aslında, tüm modern Ruslar Avrupa Birliği ülkelerinde, ABD'de ve uydularında Rusya Federasyonu'na karşı ekonomik yaptırımların bir örneği olarak görebilecekler. . Rusya Ulusal Ekonomi ve Kamu Hizmeti Akademisi'nin, kalkınma trendlerini izlemeye ve Rusya Federasyonu'nun gıda güvenliğine yönelik tehditleri tespit etmeye yönelik yaptığı çalışma, ülkemizin gıda bağımsızlığı seviyesinin oldukça yüksek olduğunu bildirdi. Yani, süt için% 11, et için -% 80. Rusya kendisini domuz ve tavuğun kendisi ile sağlayabilir, ancak sığır eti arz seviyesi çok düşük - Rusya sadece% 75,9 üretiyor. Aynı zamanda, tahıl, şeker ve bitkisel yağ gibi ürün türlerinde, Rusya Federasyonu eşik değerlerini önemli ölçüde aşmaktadır. Bu, bu tür yiyecekler için ihtiyaçlarını bolca karşılayabileceği anlamına gelir. Rusya, diğer ülkelere ihraç edilebilecek önemli miktarda tarım ürünleri üretmektedir. Şu anda, Rusya dünyanın en büyük üçüncü tahıl ihracatçısıdır, yani hala “küresel ekmek sepeti” olarak kalmaktadır. Rusya, bitkisel yağ ihracatında önemli bir rol oynamaktadır, çünkü yukarıda belirtildiği gibi, üretimi Rus popülasyonunun bu ürün için ihtiyaçlarını aştığı için. Ayrıca, Rusya Federasyonu dışında üretilmeyen veya pratik olarak üretilmeyen birçok benzersiz havyar ve balık türünü de ihraç etmektedir.
Gıda güvenliği sorunları
Aynı zamanda, Rusya Federasyonu bölgeleri arasında var olan ve ülkenin belirli bölgelerinin iklimsel, coğrafi, ekonomik, sosyal, politik özelliklerinden dolayı ortaya çıkan muazzam farklılıkları dikkate almak gerekir. Özellikle, ülkenin bazı bölgeleri, gıda güvenliği alanındaki ciddi problemlerle karakterize edilir. Öncelikle bunlar İnguşetya, Kalmıkya ve Tyva gibi bölgelerdir. Rusya Federasyonu’nun ekonomik olarak geriye dönük ulusal cumhuriyetleri, nüfus tarafından düşük düzeyde bir gıda tüketimi ile nitelendiriliyor ve yerel halk, yiyecek satın almak için önemli miktarda para harcamak zorunda kalıyor, ancak bu maliyetler, gıda kalitesinin iyileştirilmesine katkıda bulunmuyor. Bu durum, az gelişmiş bir tarımsal sanayi sektörüne sahip olan ya da ana transit yolların dışında kalan bölgelerin yaşadığı genel sosyo-ekonomik sorunlardan kaynaklanmaktadır. Listelenen cumhuriyetlerde, Rusya ortalamasının altında olan nüfusun maddi refah düzeyi, yüksek bir işsizlik seviyesine sahip olduklarından ve çalışanlara ödenen ücretlerin düşük olması nedeniyle de etkilenmektedir.
Gıda Güvenliği Doktrini'nde, 2010'te o zamanki devlet başkanı tarafından onaylanan D.A. Medvedev, “Rusya Federasyonu’nun gıda güvenliğinin orta vadede ülkenin ulusal güvenliğini sağlamanın ana yönlerinden biri olduğu, devlet devletinin ve egemenliğinin korunmasında bir etken, demografik politikanın en önemli bileşeni, stratejik ulusal önceliğin uygulanması için gerekli bir koşul - Rusya vatandaşlarının yaşam kalitesinin iyileştirilmesi” vurgulandı. yaşam destek standartları. " Gıda güvenliğinin stratejik hedefi, güvenli tarım ürünlerinin temin edilmesidir. Burada "güvenli" kelimesi boşuna kullanılmaz - nüfusa gıdayla sağlıklı bir yaşam tarzı için yeterli gıda sunmasının yanı sıra, devlet aynı zamanda üretilen ve ithal edilen tarımsal ve tarımsal ürünlerin kalitesinin düzenlenmesine de hitap eder. Batılı ürünlerin ülkeye ithalatında getirilen kısıtlamaların nedenlerinden biri haline gelen ürünlerin kalitesine iddia ediliyor.
Rusya Federasyonu, gıda güvenliği alanında bazı risklerle karşı karşıya. Birincisi, tarımsal üretimin büyük şirketlere tekelleşmesi ve küçük işadamlarının tarımsal sanayi kompleksinden sıkıştırılmasıdır. Bu tehdit, vatandaşların kişisel iştiraki çiftliklerine kısıtlamalar getirme girişiminden sonra medyada özellikle aktif olarak geri çağrıldı. Önerilen kısıtlamalar, 5 sığır başından ve 20 küçük ruminant başından daha fazlasını içeren çiftlikleri kapsamalıdır. Projeye göre, çok sayıda hayvanı olan tüm çiftlik sahiplerinin bireysel girişimciler olarak tescil ettirilmesi gerekecek. Eleştirmenler, projenin yazarlarını, kırsal nüfusun hali hazırda düşük maddi güvenlik seviyesini düşürmek için küçük işletmeleri yok etmek amacıyla suçladı. Ancak, belirtilen projede garip bir şey yok - aksine, sahiplerin 1000 hayvancılık başlarında sürüleri olduğu durum anormal değil, ancak girişimci olarak kayıtlı değil, vergi ödemiyor, et ve süt ürünleri için gerekli kalite kontrolünü geçmiyor ve çiftliklerini kendilerine veriyor. kişisel yan kuruluşlar. Tabii ki, sığır başları ve büyükbaş hayvanların 5 ve 20'indeki rakamlar tartışmalıdır, ancak bu rakamlar değişebilir ve tarım sektörünün modernize edilmesi gerektiği çok açıktır. Aynı zamanda, tarımsal üretim üzerindeki kontrolün düzenlenmesi, büyük şirketler tarafından tarımın gerçek tekelleşmesine yol açmamalı ve küçük ve orta ölçekli girişimcileri tarım sektöründen atmalıdır. Aksine, tarım alanında küçük işletmelerin gelişimi ve teşviki, ikincisinin gelişmesinin en önemli güvencelerinden biridir. Oluşan çiftlikler için devletten ve vergi indirimlerinden hibe ve sübvansiyonlar yapılmamalıdır - eğer sadece tarım sektörü gelişiyorsa.
Ekonomist OA “Rusya Federasyonu'nun gıda güvenliği: riskler ve tehditler, devlet iktisat politikasının ana yönleri” başlıklı makalesinde Glotov, bence Rusya gıda güvenliğine yönelik riskleri ana listeler. Her şeyden önce, ülke ekonomisinin yatırım çekiciliğindeki düşüşü ve yerli ürünlerin rekabetçiliğinin yanı sıra gelişmiş ülkelerin ardındaki teknolojik gecikmenin (ülkemizin topraklarının önemli bir kısmının tarımsal gelişme için düşük doğal koşullarla nitelendirilmesi şartıyla, Rusya için özellikle önemli olan olumsuz koşullar). şartları). Ek olarak, Glotov'a göre, nüfusun gıda talebinin düşük olmasına neden olan düşük ödeme gücü, Rusya Federasyonu'ndaki gıda güvenliği düzeyini etkilemektedir; iç pazar altyapısının yetersiz gelişimi; Rusya Federasyonu'nun kentsel ve kırsal nüfusunun sosyal kutuplaşması; Yabancı ürünlerin rekabet avantajları, bir dizi uygun yönde Rus ürününden farklı olan; Ulusal hayvan ve bitki genetik kaynaklarının azaltılması; tarım alanında yenilikçi teknolojilerin zayıf gelişimi; Tarımda zayıf yatırım akışı. Elbette, bu faktörlerin Rusya Federasyonu'nun gıda arzı üzerinde olumsuz bir etkisi var, ancak Rusya Federasyonu topraklarında bulunan gıda üretim tesislerinin önemli bir bölümünün yabancı şirketlere sahip olması gibi bir noktaya dikkat edilmelidir. Tarımsal üretim ve tarımsal ticaretin bir kısmının, aynı zamanda rahatsız edici bir etken olan bazı etnik diaspora temsilcilerinin elindeki yoğunluğuna dikkat çekmemesi mümkün değil - diaspora temsilcilerinin menşe ülkeleriyle siyasi veya ekonomik bir çatışma durumunda nasıl davrandıklarını söylemek zor. En azından, kimse yerli tarım kaynaklarının tekelleşmesine izin vermemelidir. Aynı şekilde, bu tarımsal ticaret için de geçerlidir.
Yiyecek kendi kendine yeterlilik nasıl sağlanır?
Izborsk Kulübü’nün Rusya Federasyonu’nun gıda güvenliği konularındaki raporu, çeşitli gıda güvenliği modelleri olduğunu vurgulamaktadır. Birincisi, toplumun gıda ihtiyacını karşılama konusundaki kendi kendine yeterliliğini ima eden, otarki bir model. Kural olarak, bu model çoğu feodal toplumun ve dünyanın modern döneminde karakteristikti. hikayeler Autarkiç modeline göre, bize göre DPRK'ya atfedilebilir. İkincisi, ülkeye ithal edilen gıda ürünlerinin ucuzluğuna, yani kolonilerden ve ülkelere ait metropollere - uydular üzerine kurulu emperyal bir modeldir. Bu model, sömürge imparatorluklarının (XVIII - yirminci yüzyılın ilk yarısı) döneminin karakteristiğiydi ve üçüncü dünya ülkeleri sömürge haline geldiğinde geçmişte kaldı. Üçüncü model - dinamik - tarım sektörünün gelişmesiyle birlikte tarım sektöründeki ileri teknolojilerin tanıtılması. Bu model yirminci yüzyılın ikinci yarısının tamamının özelliğidir. Son olarak, dördüncü model yenilikçidir; İzborsk kulübünün uzmanlarına göre, biyoteknolojilerin geliştirilmesi ve çevre dostu tarım ürünlerinin üretimini sağlamada kullanımı. Bu sınıflandırmayı Rusya gıda güvenliğinin şu anki durumuna uygularsak, Rusya’nın hala dinamik modeli geri yüklemek için mücadele ettiği ve yenilikçi bir modele geçmeye çalıştığı açık, ancak, 1990’lerde ülkedeki tarımın ve tarımsal sanayi sektörünün yıkılmasının ve bir hammadde ekinin olmasının sonuçları ile karşı karşıya olduğu açık. Batı. Bu arada, yenilikçi bir gıda güvenliği modeline geçiş yapılmadığında, Rusya Federasyonu hiçbir zaman nüfusun gıda ihtiyaçlarını tam olarak karşılayamayacak, bu da dış politik ve ekonomik baskılara karşı savunmasız olacağı anlamına geliyor.
Tarımın ekonominin stratejik olarak önemli bir sektörü olduğu, belki de sanayiden çok daha fazla olduğu anlaşılmalıdır. Yerli tarımın gelişmesi olmadan, ülkenin gıda güvenliği her zaman düşük olacaktır. Buna göre, tarımsal sanayinin yönetiminde birkaç temel ilke izlenmelidir. Birincisi, devlet, tarım alanındaki ana düzenleyici ve hatta yönetim rolünü üstlenmelidir. Bu, tarımsal üretimin tamamen kamulaştırılması gerektiği anlamına gelmez, ancak devlet tarımsal sanayi kompleksindeki varlığını önemli ölçüde arttırmalıdır. İkincisi, devlet, sübvansiyonlar, yatırımlar, tarımsal üreticiler için teşvikler yoluyla yerel tarımın ve tarımsal sanayi kompleksinin gelişmesi için koşullar yaratmalıdır. Devlet desteği, tarım sektörünün refahının temel koşullarından biridir ve dünyanın birçok gelişmiş ülkesinde devlet, tam olarak hibe ve sübvansiyonlar yoluyla kabul edilebilir bir tarımsal gelişme seviyesi sağlar. Üçüncüsü, devletin gıda pazarındaki yabancı şirketlerin varlığını sınırlamak için çaba sarf etmesi gerekiyor - özellikle “temel” ürünler, yani. Et ve mandıra, tahıl, bitkisel ürünler. Aynı zamanda, bu, ülkede üretilmeyen, kıt ya da lezzetli olan bu tür yiyeceklerin ithalatından vazgeçilmesi gerektiği anlamına gelmez. Son olarak, devlet, tarımsal ticareti kontrol etmek için, özellikle belirli tarımsal ürün türlerinde depolama ve ticaretin tekelleşmesini önlemek için bir dizi önlem geliştirmelidir, çünkü politik veya ekonomik bir krizde, tekelci tüccarların varlığı, ülkenin gıda güvenliği için çok tehlikeli sonuçlar doğurabilir.
Yaptırımlar ve ülkenin gıda güvenliği
Bununla birlikte, bu önlemlerin uygulanması ancak ulusal siyasi seçkinlerin devletlerinin geleceği konusunda gerçekten endişelendiği ve ülkenin ulusal güvenliğini sağlama listesinin öncelikli listede yer alması durumunda mümkündür. Kompresörlerin ve kukla elitlerin kontrolünde hâkim olmaları durumunda, ülkenin gıda güvenliğinin sağlanması mümkün değil - yine de, iklim koşulları uygun, ancak, gerçek gıda refahı sağlamayan birçok Üçüncü Dünya ülkesinin kaderi örnek teşkil ediyor. Bu nedenle, plantasyonlarda kayda değer miktarda tarımsal ürün üreten Orta Amerika veya Afrika ülkeleri, kendi gıda ihtiyaçlarını karşılayamazlar. Bu, bu ülkelerin her birinin ihraç edilen belirli bir tarımsal ürün türünde "uzmanlaştığı" ve çoğunlukla gıda ürünlerinin geri kalanının yurt dışından ithal edildiği gerçeği ile açıklanmaktadır. Buna göre, dünya pazarlarını kontrol eden ulusötesi şirketler ve gelişmiş Batı ülkeleri, bu ülkelerdeki ekonomik durumu tam olarak kontrol etme ve yaptırımlar uygulayarak bu ülkelerin politikalarını kontrol etme becerisi kazanmaktadır. “Endüstri uzmanlığı”, ülkenin zengin Batı’nın “hammadde ekleri” sayısına ait olduğunun bir işaretidir. “Muz cumhuriyetleri” ifadesinin, bu tür devletler için bir isim olarak yayılması tesadüf değildir - 20. yüzyılın ilk yarısında Orta Amerika devletlerine bir ima. Amerika Birleşik Devletleri Şirketi gerçek kontrolü altında. Yaptırımlar, yalnızca kendi özerk gıda tabanlarını yaratabilen devletlere, en azından gıda ürünleri popülasyonunun yaşamı için en gerekli olanı üretme alanında korkunç değildir.
Aynı zamanda, ülkenin gıda ile tam olarak sağlayamadığı koşullarda ithal gıda ithalatına yasak koymak, sıradan vatandaşların ihtiyaçlarına iktidarın ihmal edilmesinin bir tezahürü gibi görünüyor. Yurtdışına seyahat edebilmek için finansal yeteneği olan toplumun seçkin tabakaları temsilcileri, en azından diğer ülkelere seyahat ederken, yurtdışında üretilen yiyecekleri ve diğer tür ürünleri ithal etmeyi göze alabilirler. Bütün bunlar ülkeden ayrılma imkânı olmayan sıradan vatandaşlardan mahrum kaldığı ortaya çıkıyor. İthal edilen gıdanın ithal edilmesine ilişkin yasaklı bir yasak durumunda devletin yapay olarak toplumun sosyal kutuplaşmasının daha da ağırlaştırılmasını teşvik ettiğini ve en belirgin düzeyde - yiyecek tüketimi düzeyinde ortaya çıktığı ortaya çıktı. Bu tür önlemler devletin ulusal güvenliğine zarar vermekte, çünkü makamların radikal düşünceler de dahil olmak üzere muhalefetin yayılmasına yol açabilecek politikalarının hoşnutsuzluğunun artmasına katkıda bulunmaktadır. Bu nedenle, yabancı gıda ithalatına yasak getirilmesi konusunda, böyle bir kararın olası olumlu ve olumsuz sonuçlarını analiz etmek ve karşılaştırmak gerekir. Yaptırımlar uygulanan gıda türleri için yeni kaynaklar tanımlandıktan sonra yasakları getirmeniz tavsiye edilir. Örneğin, daha önce AB ülkeleri tarafından sağlanan tarımsal ürünlerin önemli bir kısmı, devletimizin kabul edilebilir ekonomik ve politik ilişkilerini sürdürdüğü Asya, Afrika ve Latin Amerika'daki ülkeler tarafından Rusya'ya sağlanabilir. Rusya Tarım Bakanı Alexander Tkachev, Rusya'nın kendisinin daha önce başka ülkelerden ithal edilen gıda maddelerinin üretimiyle başa çıkabileceğini iddia ediyor. Özellikle, ünlü İzlandalı ringa balığı, Rus sularında üretilen Uzak Doğu ringa balığı ile değiştirilebilir ve İzlanda'dan sağlanan Atlantik somon balığı, yaptırımların yerine, Rusya'nın başarıyla ticari ve ekonomik ilişkiler geliştirdiği Şili'den gelen somonun teslimatı ile değiştirilebilir.
Alman girişimci Stefan Duerr, yaptırımların tarım endüstrisi pazarında iyi bilinen bazı şirketlerin çalışmalarındaki değişikliklerin bir örneği olarak göstererek, Rus tarımının eline geçtiğini iddia ediyor: “Batı gıda ithalatı yasağı, Rusya tarım sektörüne yardımcı oluyor. Son zamanlarda, Rusya'nın en büyük metro alıcısı bana geldi. Önceden, yerli ürünlerin Metro mağazasının tezgahlarına ulaşması inanılmaz derecede zordu. Sözde kabul edildi ve malların kendileri genellikle sadece iki veya üç ay içinde ödendi. Bu arada, Metro aktif olarak Rus tedarikçileri arıyor. Şirket, yeni ürünlerin gelişimini finanse etmeye bile hazır ”(alıntı: Yaptırımlar, Rus tarımını teşvik etti // http://www.bragazeta.ru/).
Güçlü bir köy olmadan, gıda güvenliği tehdit altında olacak
Başka bir sorun, Rusya köyünün sosyo-demografik krizi olan Rusya'nın gıda güvenliğini sağlama sorunu ile yakından ilgilidir. Sanayileşmenin başlamasıyla birlikte ülkedeki kırsal nüfus hızla azalmaya başladı. En aktif, zeki ve yetenekli temsilcileri olan genç nesil köylüler, şehirlere taşındı ve tarımsal üretimle ilgili olmayan meslekleri seçtiler. Kırsal alanlardaki demografik durum, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından bu yana kötüleşti. Bilindiği üzere, tarımsal sanayi kompleksi, 1990'in ekonomik reformlarının en sert "kurbanlarından" biri haline geldi. Bu nedenle, 1990-e - 2000-e. Nüfusun kırsal alanlardan çıkışı arttı. Şehirlere göç etmenin temel nedeni, sosyal ve yaşam koşullarını iyileştirme isteği ve ağır ve düşük ücretli tarım işlerine katılma isteksizliğidir. Kırsal nüfusu azaltma eğilimi çok hayal kırıklığı yaratıyor, çünkü Rusya’yı aşılmaz bir sorunla karşı karşıya bırakıyor - toprak üzerinde çalışacak, kırsal gençlik şehirlere göç ederse ülkenin tarımını artıracak. Bazı yerel politikacılar bile Rus köylülerin yakın ve uzak ülkelerdeki ülkelerden gelen göçmenlerle değiştirilmesini düşündü. Bu eğilimin, Sovyet sonrası Rusya'da halihazırda gerçekleştiğine dikkat edilmelidir. En azından, ülkenin iklimsel olarak elverişli bölgelerinde, daha önce bu bölgelerde yaşamamış olan ulusal azınlıkların kompakt ikametgahı çok uzun zamandır mevcuttu. Böylece, Ahıska Türklerinin diasporaları Rostov Oblastı, Krasnodar ve Stavropol Bölgelerinde, Krasnodar Bölgesi'nde, Adige'de ve bir dizi başka bölgede yaşıyor - Kürtler, Yezidiler, Hemshilyalılar ve Saratov Bölgesi - Dunganlar (Eski ABD Devletlerinden gelen Çin Müslümanları). Bununla birlikte, özellikle göçmenlerin hiç yaşamadığı bölgelerde etnik yerleşim bölgelerinin ortaya çıkması belirli risklerle doludur. Birincisi, daha başarılı göçmenler ve yerli nüfus arasındaki muhtemel ekonomik rekabetin neden olduğu bu bölgelerde etnik gruplar arası ilişkilerin potansiyel olarak artması. İkincisi, diğer devletlerin ve ayrıca siyasi ve dini örgütlerin yerleşim bölgeleri üzerindeki politik etkisini yayma riskidir. Dolayısıyla, kolluk kuvvetlerinin daha aktif çalışmasına ve ülkenin bu bölgelerinde özel hizmetlere ihtiyaç vardır. Ancak, diğer taraftan, birçok “etno-anklavy” ün tarımla oldukça başarılı bir şekilde meşgul olduğu ve iç pazarda talep gören önemli miktarda tarımsal ürün ürettiği gerçeği göz ardı edilemez.
Kırsal nüfusun demografik davranışını etkileyen modern köyün temel sorunları arasında: 1) tarımdaki düşük ücret düzeyi (sanayi işçileri Rusya'da en az ödenenler arasında kalmaktadır - elbette biz çiftçiler değil çalışanlardan bahsediyoruz); 2) kırsal alanlardaki zayıf sosyal ve yaşam koşulları (iletişim eksikliği, eğitim kalitesinin düşük olması ve sağlık hizmetlerinin yetersizliği, ya da belirli bir kırsal yerleşim yerindeki tıbbi ve eğitim kurumlarının muhtemel eksikliği); 3) Sovyet sonrası Rus toplumunda düşük tarımsal emek prestijine sahip; 4) kırsal nüfusun (ahlaki ve ahlaki olarak yüksek düzeyde bir ahlaki bozulma) (sosyoekonomik süreçler, yozlaşan - suç oranı arttıkça, kırsal kesimdeki gençlerde ahlaksız ve acımasız, alkolizm ve anestezi artar). Devletin köyün sorunlarına ihmali, kırsal kesimdeki sosyo-demografik krizin daha da derinleşmesini gerektiriyor ve elbette, yerel tarımsal sanayi kompleksinin etkili bir şekilde gelişmesini engelleyen ciddi engeller yaratıyor. Bu nedenle, Rus köyünün “yeniden canlandırılması” ülke için en önemli görevlerden biri olmalı ve başarılı çözümü hem sosyo-demografik hem de gıda güvenliği sorunları olan diğer sorunların çözümüne bağlı olacaktır.
Ne yapmalı?
Izborsk Kulübü Raporu, Rusya Federasyonu'nun gıda güvenliğine yönelik tehdidi ortadan kaldırmak için aşağıdaki önerileri sunmaktadır. İlk olarak, Rusya Federasyonu ülkesini yeniden kamulaştırmak ve modern uluslararası uygulamalarla birlikte Rus medeniyetinin tarihi geleneklerini toprak politikasının başına koymak önerilmektedir. Özellikle, belirli bir süre sonra kullanılmayan tarım arazileri devlete yabancılaştırılmalıdır. Aynı zamanda, 15 milyona kadar çalışma çağındaki nüfusun Rusya'nın kırsal alanlarına akması görevleri de çözülmeli. İkincisi, tarım ve tarımla ilgili endüstriler - tarım mühendisliği, mineral gübrelerin üretimi, zirai kimyasal maddeler alanındaki vergi ve kredi politikasının değiştirilmesi önerilmektedir. Üçüncüsü, yerli tarımsal üretimin teşvik edilmesi görevi de ithal edilen gıda gereksinimlerinin sıkılaştırılmasıyla çözülmelidir. Öncelikle ithal edilen gıdalarda insan sağlığına zararlı bileşenlerin varlığını izlemekten bahsediyoruz. Genetiği değiştirilmiş ürünlerin kotasyonlanması gerekirken, yerli tarımsal ürün üreticilerinin gereklilikleri uluslararası gerekliliklere uygun hale getirilmelidir (daha önce çok yüksekti, bu da gıda ithalatından Rusya Federasyonu'ndaki üretiminden daha büyük faydalar sağladı). Dördüncüsü, tarımsal üretimin büyümesini sağlayan altyapının geliştirilmesi için önlemler alınmalıdır. Gazlaştırma, elektrifikasyon, su temini ve kanalizasyon, işleme tesisleri, kırsal alanlardaki yol altyapısı hakkında konuşuyoruz, çünkü köyü modern altyapı gelişimi için yeterli olan altyapı durumuna getirmeden, tarımsal sanayi kompleksinde gerçek bir iyileşme beklemiyoruz. Son olarak, tarım sektörünün düzenleyici, finansal, bilgi, bilimsel, teknolojik ve personel desteği geliştirilmelidir.
Tarımsal gelişim alanındaki İzborsk kulübünün tüm önerileriyle hemfikir olunabilir, ancak bazılarını yapmanın gerçek olasılığı pek çok soruyu bırakıyor. Her şeyden önce kırsal nüfusun sayısını artırmaktan bahsediyoruz, özellikle de hiçbir yerden kırsal kesime gelmesi gereken 15 milyon çalışma çağındaki nüfus gibi küresel ölçekte. Köye akını görmemekle birlikte, çok daha düşük bir düzeyde bile. Kırsal bölgelerdeki konut fiyatlarının kentlerden düzinelerce farklı olmasına rağmen, insanlar kentsel gayrimenkul satmak ve kırsal alanlarda konut almak için acele etmiyorlar. Kendi ekonomilerini geliştirmenin mümkün olduğu konut satış ve satın alımlarındaki farkın etkileyici bir miktarında olsalar bile. Nüfusun köye girişindeki artışın, ayrıcalıklar ve kırsal sağlık çalışanlarının ve eğitimcilerin maaşlarının artmasıyla çözülmesi gerekiyor. Ancak, doktorlar, sağlık görevlileri, öğretmenler, eğitimciler - bu bir tanesidir, tarımsal üretime doğrudan katılamazlar. Evet ve köye koşan özel sayıda genç profesyonel henüz gözlemlenmedi - ve bunun için sağlanan konut, normal maaş ve çok sayıda faydaya rağmen.
Doğrudan tarımsal üretim alanında, durum daha da kötüdür - milyonlarca tarım işçisini, aynı birleştiricileri ve sütçüleri nerede işe almayı planlıyorsunuz? Kentsel işçilerin bile, tarım sektöründeki düşük ücret düzeyi ve tarımsal emeğin bile düşük sosyal saygınlığı değil, kırsal alanlarda yaşamın düşük olması nedeniyle köye gitme olasılıkları düşüktür. "Köy" kelimesi hala hakaret olarak kullanılıyor, muhataplara hakaret edebiliyorlar. Buna göre, milyonlarca insanı tarım sektörüne ve kırsala çekmek için hedefler koymadan önce, köydeki insanların yaşam koşullarını, gündelik yaşamda bile şehirden çok farklı olmayacak kadar konforlu hale getirmek gerekmektedir. Her şeyden önce, kırsal kesimde devlet pahasına gelişmiş ve modern bir altyapı oluşturulmalıdır. Bu, ulaşım erişilebilirliğidir, çünkü Rusya'daki birçok köy, gelişmiş ulaşım bağlantılarından neredeyse yoksundur. Bunlar kırsal alanlardaki günlük konfor seviyesi son derece düşük kaldığından gazlaştırma, kanalizasyon ve kırsal yerleşimlerin su teminidir. Boş zaman altyapısını unutmamalıyız. Sovyet döneminde, kulüpler, sinemalar hemen hemen her köyde inşa edildiyse, reform sonrası dönemde köylerdeki eğlence tesislerinin büyük çoğunluğu ihmal edilmiş ve aslında tahrip olmuştur. Köylerdeki boş zaman altyapısı, modern insanın ihtiyaçlarını karşılayan normal bir duruma getirilmelidir. Ve en önemli şey, tarımda, normal çalışma koşullarının sağlanması gerektiğidir - finansal açıdan endüstriyel otomasyonun geliştirilmesine kadar. Tarım, Rusya'yı ve bu sektörde çalışan ve kırsal kesimde yaşayan insanları, ihtiyaç ve uygunluklarını hissetmeli ve devletten ve toplumdan hak ettiği saygının tadını çıkarmalı.