Yıllar ve on yıllar geçti ve bir taklitçi ve alıcıdan gelen Sovyet otomobil endüstrisi, yavaş yavaş diğer ülkeler için bir ürün tedarikçisi haline geldi. Tabii ki, genel olarak, Sovyet teknolojisine sahip olma arzusu, sözde teknik olarak az gelişmiş ülkeler tarafından ifade edildi. "ikinci dünya". Ama Avrupa pazarında gösteriş yapmak istedim. Bunu yapmak göz korkutucu bir görev gibi görünüyordu: Sonuçta, otomotiv ürünlerimiz, en hafif deyimiyle, önde gelen Alman, İtalyan veya Alman modellerinden daha düşüktü. Ve sonra harika bir pazarlama hilesi kullandılar.
Hayranlar, araca ihracat versiyonuna benzer bir görünüm veriyor. Fotoğraf: youtube.com
SSCB'de ticaretin olmaması, orada tüccar olmadığı anlamına gelmiyordu. Girişimci bir çizgiye sahip insanlar bazen Vneshtorg enstitülerinde kendileri için mükemmel bir kullanım alanı buldular. Evet, onlarsız yapamazdık. Bu adamlar, arabalarımız kalite veya tasarım nedeniyle almak istemiyorsa (çoğunlukla her ikisinin de olmaması nedeniyle), o zaman "diğer yoldan gideceğimizi" anladılar.
Evet, müşterinin reddedemeyeceği kadar düşük bir fiyat sunabilirsiniz. Söylendiği anda yapılır ve iç pazardaki arabaların maliyetini biraz artırarak kayıpları kolayca telafi edebilirsiniz. Sovyet halkı, araba kıtlığı koşullarında tükürmeye başlayacak, ancak yine de satın alacaklar. Bu kurnaz hamlenin ne gibi yan etkilere yol açacağı kimin aklına gelirdi.
Avrupa için "Moskvich-412" - en keyifsiz mini arabanın fiyatına
Sovyet Moskvich'in kesin olarak satın alınabilmesi için yerli bir MINI Cooper fiyatına İngiliz pazarına sunuldu. İkincisinin iç pazardaki maliyetinin 600 lirayı geçmediğini hatırlayın. Bir zamanlar Japonlar, Honda N600'ü piyasaya sürerek ve benzer bir fiyata bir mini araba sunarak İngilizlerle "güreşmek" istedi. Bu arabaların her ikisi de çalışan motorun hacmi açısından bizim "kamburluğumuza" yakın. İki kat güç ünitesine sahip olan Moskvich, Foggy Albion'da da 600 poundun altında fiyatlandırılmıştı.
Sovyet arabaları piste çıktı ve başarıyla bitirdi. Fotoğraf: youtube.com
Ve şimdi, konunun özüne inmenin zamanı geldi. 60'ların sonlarında Britanya Adaları'nda birçok motor sporları müsabakası vardı. Bunların arasında seri ekiplerin değiştirilmiş versiyonlarında bir tur şampiyonası da vardı. 1958'den beri çalışıyor. Bu yarışların kurallarına göre arabalar hacme veya motor gücüne göre değil ... fiyata göre dağıtılıyordu. Anı yakaladınız mı? Evet, bazı yerel kurnazlıklar da onu kullanmakta başarısız olmadı.
Yarışmanın resmi kurallarına göre, "Moskvich-412" ihracatı bu popüler yarışmaların D grubuna aitti. Bunlar sadece 600 pounddan daha az değere sahip arabalardı. Daha önce bahsedilen çok daha zayıf mini arabalar rakipleri oldu.
Gördüğünüz gibi, grup en düşük seviyedeydi, gerçek rakipler yoktu. Geriye sadece ülkemizin başkentinde monte edilmiş bir arabayı kullanacak kurnaz bir İngiliz pilotu beklemek kaldı. Uzun süre beklememiz gerekmedi, "üç" ve "bir" "formülleri" yarışında zaten deneyime sahip olan Tony Lafranchi idi.
Yarış yaralanması: mutluluk olmazdı ama talihsizlik yardımcı oldu
Tony, otuz yaşına geldiğinde deneyimli bir pilot olarak kabul edildi ve 24 Saat Le Mans yarışlarına ve İngiliz Formula 3 şampiyonasına katıldı. Çok başarılı olamadı, çok güçlü bir orta köylüydü. Kaza sırasında aldığı yaralanma olmasaydı, büyük olasılıkla kariyeri genel halk tarafından fark edilmeden kalacaktı. Bunun sonucu, yüksek hızlı araba kullanmanın yasaklanmasıydı. Sürücü için çok daha mütevazı bir şey düşünmesi gereken karanlık bir dönemdi.
Lafranchi, Moskvich'i ve kurallardaki boşluğu öğrendi ve mevcut içler acısı durumunu bu şekilde telafi etmeye karar verdi. Zaferin kesinlikle cebinde olduğunu anlayan yarışçı, bir İngiliz Sovyet ekipmanı satıcısıyla temasa geçti ve onu üç arabalık bir takım kurmaya ikna etti. Arkadaşlarını ikna ettikten sonra önceden bir kazan-kazan macerası gerçekleştirmek için piste çıktılar.
Bu arabalardan bazıları hala hareket halinde. Fotoğraf: youtube.com
ZAZ-965'imiz gibi arabaları sürerek çok az kişinin kendini utandırmak istediği açıktır (ve bunlar D grubuydu). Bu nedenle, yarış ekibi kıtlığı vardı ve eğer dörtten azsa, o zaman yarışın galibi kazanılan maksimum puan sayısına güvenemezdi. Bu, genel sıralamada liderlik mücadelesinin önünde bir engel haline geldi. Bu nedenle Lafranchi her zaman yanında aşağıdakiler arasından birkaç arkadaş almıştır:
✅ el altındaydı
✅ nasıl sürüleceğini biliyordu
✅ boş zaman vardı
Ortakları arasında yarış pistlerinden birinin yöneticisi bile vardı! Genel olarak, dedikleri gibi, kuralların kusurluluğundan yararlanmak isteyen olağan "servet beyleri". Ve başardılar. Tony, bir lider ve deneyimli bir binici olarak tam anlamıyla piste hakim oldu. 29 yarıştan sadece birini kazanamadı. Sadece durum karşısında rahatlayan binici çok züppece davrandı.
Hava yağmurluydu ve katılımcıları ıslak bir parkur bekliyordu. Buna rağmen, açık bir üstünlük duygusuna sahip bir adam (o zamana kadar zaten bir sürü yarış kazanmıştı), çok ihtiyatsız davrandı. Bana bir eğitim uçağına bağlanmak istemeyen ve ardından birkaç kez uçaktan inen "Sadece bekle!" filmindeki kurdu hatırlattı. Lafranchi, yine de işe yarayacağına inandığı için kauçuğu değiştiremeyecek kadar tembeldi. Böyle bir dikkatsizlik ona tüm yarış yarışlarında zafere ve koşulsuz liderliğe mal oldu.
Geçmişin yarış arabalarının modern rekonstrüksiyonu. Fotoğraf: youtube.com
Doğru, sonunda, böyle bir delik onun grubunda açık bir kazanan olmasını engellemedi. Ancak eğlence burada bitmedi. Her grupta, daha sonra genel kazananın belirlenmesine yardımcı olan zaferler için puanlar verildi. "Moskvich" hegemonyası, pilotlarının ünlü BMW 2002 Tii ve Ford Capri 3 GT'yi kolayca atlamasına yardımcı oldu. Evet, "dört yüz on ikinci" nin pilotu, yarışmanın mutlak şampiyonu oldu!
İhracatta ilerleme ve artış
Anladığınız gibi, bu yarışçıların son başarısı değildi. Kurallar değişmediği sürece yarışlara katılmak ve fazla çaba harcamadan kazanan olmak kolaydı. Tony ayrıca 1973 ve 1974 sezonlarında birinci oldu.
Ve züppe tavrını hiç bırakmadı. Bir röportaj veren sporcu, yarışlar sırasında tam bir "rahatlama" içinde sürmekle övündü:
✅ sakin bir şekilde manzarayı gözlemledi
✅ bir el açık bir pencereye maruz kaldı
✅ Keyifli bir atmosfer yaratmak için radyo sürekli açıktı
Lafranchi, değiştirilmiş bir arabadan bile 145 km / s'den fazla sıkamayacağını anladı. Ve onun için, yarış geçmişi göz önüne alındığında, bu tür hızlar ölçülü yürüyüşten başka bir şey değildi. Böylece hafif binici zafer üstüne zafer kazandı. Sporcu, hafif "meşe" arabaya daha iyi alışmak için onu günlük gezilerde de kullandı. Meslektaşları Horsfield ve Stubbs da Moskvich'te konuşarak onu taklit etmeye çalıştılar.
"Moskvich-2140" 80'lerde spor sopasını aldı. Fotoğraf: youtube.com
Geçmiş materyallerde bahsettiğim bu yarışlara katılım ve zafer ile rallideki performanslar gözden kaçamazdı. Sovyet arabaları daha fazla saygı göstermeye başladı. Moskvich-412'nin düşük fiyatına ek olarak sahibine güvenilirlik ve dayanıklılık sunduğunu herkes gördü. Bu, ihraç edilen araba sayısının iç pazarda satılan araba sayısını geçmesine neden oldu. Bazen sayıları toplam yıllık üretimin %60 ila %75'ine ulaşıyordu.