Berlin Ablukası hakkında, o günleri anlatan bir yazı hazırladık. Batı Berlin'de gazete ofislerindeki makineler, 25 Haziran 1948 günü şehrin Rus kontrolündeki doğu bölgesinden gönderilmiş kısa ve şaşırtıcı bir mesaj geçti: "Sovyetler Birliği yönetimi teknik güçlükler nedeniyle yarın 06:00'dan itibaren Berlin'e yönelik tüm yolcu ve yük trafiğini durdurmak zorundadır."
Bu basit duyuru Rusya'nın Batılı güçleri Berlin'den sürme kararının ifadesi olarak anlaşıldı. Yani Berlin Ablukası başlamıştı. Batılı devletler üç yıldır hayal içinde yaşamıştı. 1945'te savaş biterken, Almanya düşmen, Rusya ise birlikte mücadele edilen müttefikti. Şimdi, aradan 3 yıl geçtikten sonra, Almanlar dost, Ruslar düşman olmuştu. 1945'te Batılı Müttefikleriyle anlaşan Ruslar Berlin'i işgal ettiler ve daha Amerikalılar gelmeden şehri, tıpkı Almanya'nın kendisi gibi Rus, Amerikan, İngiliz ve Fransız işgal bölgelerine ayırarak, askeri bir yönetim kurdular.
Ancak Berlin Almanya'nın Sovyet işgal bölgesinin içindeydi. Yosif Stalin mecbur kalmadıkça şehri paylaşmaya niyetli değildi. İlk işi Berlin'e ulaşmanın bir hak değil, ayrıcalık olduğunu hissettirmek oldu. Batılılara ancak tek bir karayolu, demiryolu, kanal ve üç hava koridoru kullanabilecekleri bildirildi. Batılı yetkililer kendilerine destek olacak askerlerden yoksun olduklarından ve resmen işbirliği içinde olmaları gerektiğinden, kabul ettiler.
Paylaşılamayan şehir Berlin
O andan itibaren Sovyetler Batı'nın kararlılığında çatlaklar ararken, mengeneler de amansız bir şekilde sıkıştı. Sovyet bölgesindeki Sosyalist ve Komünist partiler birleşmeye zorlandı. Yeni Kent Meclisi'nin yetkisini kabul etmediler. Kısıtlamalar ve bürokratik kurallar koydular. Köprüleri, yolları ve demiryollarını kapattılar. Batılı ülkeler, Batı Berlin'deki kendilerine bağlı üç bölgenin Batı Almanya'daki üç bölgeyle birleşmesine karar verdiklerinde son noktaya gelindi. Berlin Kent Meclisi Doğu ve Batı'nın para birimlerinin rekabet etmesine izin verme kararı aldı. Ruslar, bu girişimin Doğu'nun parasının değerini düşüreceğini ve sonuçta ekonomik olarak zorluklara ve hatta çöküntüye yol açacağını biliyorlardı.
Sovyet liderleri ancak son dakikadaki bir karşı hamleyle bu girişimi boşa çıkarmanın yolunu buldular. Aynı akşam duyuru geldi: Ertesi sabah saat 06:00'dan itibaren Berlin ile Batı arasındaki tüm trafiğe son veriliyordu. Ancak daha o akşam, Almanya'daki ABD Askeri Valisi ve Avrupa'daki Amerikan güçlerinin komutanı General Lucius Clay ne yapması gerektiğine karar verdi. Bir hava köprüsü, bir Lüftbrucke kurulacaktı.
Şehre normalde günde 15000 ton mal girdiğini biliyordu, ama yine de açlığa engel olacak kadar malzemenin havadan iletilebileceğine emindi. 1945'te savaş bittiği sırada Avrupa'da bulunan toplam 12000 Amerikan uçağından geriye ancak 100 kadarı kalmıştı. Bunlar da DC-3'lerin asker taşıyan tipleriydi.
Ablukanın başladığının ertesi günü Batı Berlin'e 32 uçuşla 80 ton süt, un ve ilaç getirildi. İlk ay organizasyon ve uygulamanın zaferi oldu. Yarım düzine üsten kalkıp Berlin'in iki büyük havaalanı Gatow ile Tempelhof'a gelen Amerikalı ve İngiliz pilotlar, gecede birkaç saat uyuyup haftanın yedi günü uçuyorlardı. Başlangıçta tek bir çimen pisti olan Gatow'a üstü metal şerit kaplı dolgu malzemesinden yapılma ikinci bir pist eklendi. Alman işçiler ellerinde kürek ve el arabalarıyla fırlayıp pisti düzgün tutmaya çalışıyorlardı. Temmuz ortasına gelindiğinde Berlin'e günde 2250 ton malzeme taşınıyordu.
Berlin Ablukası son buluyor
General Clay, İkinci Dünya Savaşı'nda Amerikan fabrikalarında üretilmiş binlerce uçağın savaş bölgelerine gönderilmesinden sorumlu olan Tümgeneral William Turner'dan destek alıyordu. Turner moralleri yüksek tutuyor, rekabetçilik ruhunu teşvik ediyordu. Teknisyenler, mühendisler, sürücüler, hava kontrolörleri gibi çok önemli yer personelinin sayısını artırdı. Her gün mal taşıyan 500 kamyonla baş edebilmek için havaalanı pistleri, servis yolları ve demiryolları yaptırdı. ABD'den bakım desteği alınması için gerekli planlamayı yaptı. Gıda paketlerinin boyutlarını standartlaştırdı. Yapılan çalışmalarla yükleme, boşaltma ve yakıt doldurma yarış pistlerindeki kadar hızlı hale getirildi. Uçağa 20 ton gıda maddesi yüklenmesi çoğu zaman yer ekibinin yalnızca 20 dakikasını alıyordu.
Şehrin içinde elektrik günde ancak birkaç saat geliyordu. Çocuklar yalın ayaktı. İnsanlar yakmak için ağaç köklerini kızıyor, sebze bulmak için çöpleri karıştırıyordu. Cam, yedek parça, boya veya hırdavat gibi en basit şeylerin sıkıntısı çekiliyordu. Ancak, Doğu ve Batı arasındaki uçurum her hafta genişlese de, Berlinliler inatla direniyordu. Bu süre içinde her iki bölgede de ayrı ayrı polis güçleri kuruldu.
Doğu bölgesindeki komünistler planlanan seçimleri beklemeden kendi kent yönetimlerini oluşturdular. Ocak 1949'a gelindiğinde şehrin bir haftalık kömürü kalmıştı. Ancak kış bitince tekrar nefes aldılar. Ruslar sonunda ablukayı sürdürmekle hiçbir şey elde edemeyeceklerini anladılar. Müffetiklerin de hava köprüsünü sonsuza dek sürdürmeye niyetleri yoktu. Dolayısıyla her iki taraf da duruma bir son verilmesinden yanaydı. Aylar süren görüşmeler anlaşmayla sonuçlandı.
12 Mayıs 1949 günü sabahın erken saatlerinde yüzlerce insan Berlin otoyolunun kontrol noktasında toplandı. Önce gazetecilerin bindiği arabalar, çiçeklerle süslenmiş bir dizi kamyon Batı'dan Doğu Almanya topraklarına girdi. Çok geçmeden şehre elektrik geldi, tüccarlar ihtiyaç ürünlerini getirdiler ve vatandaşlar, ya da en azından elinde Batı Alman parası olanlar alışverişe yöneldiler.
Berlin Ablukası – Batı Berlin'i Hava Köprüsü kurtarıyor yazımız burada son buldu. Benzer içerikler için: https://2ladd.com/k/tarih-kultur/