Sodom - Sodom
Bir grup albümüne kendi adını verdiğinde bunu bir cesaret gösterisi, bir meydan okuma olarak algılamışımdır hep. "Üç adam bir araya geldiğinde ne kadar gürültü yapabilirler?" sorusunun en çarpıcı cevaplarından biri olan Alman Thrash efsanesi Sodom'un 5 yıl gibi uzun bir aradan sonra çıkardıkları yeni stüdyo albümlerine kendi adlarını verdiklerini gördüğümde bu düşüncemi hatırladım ve merak içinde albümü dinlemeye başladım.
Ama beklediğimi pek bulduğumu söyleyemem. Albümün genel temposunda bir düşüklük var. Testament'in muhteşem "DNR"ını hatırlatan bir introyla başlayan "Blood On Your Lips" açılış için çok iyi bir seçim olmuş. "Wanted Dead" ile havamızı iyice buluyoruz. Thrash'ten uzak ritmiyle "Buried In The Justice Ground" tökezliyor biraz. Ama hissettirdiği öfke parçanın notunun düşmesini engelliyor. "City Of God"ın nakarat riffleri ve ortalarındaki kısa süren hüzünlü gitar geçişleri dikkat çekici. "Bibles And Guns": ne diyeceğimi bilemedim. Pek bir özelliği yok. "Axis Of Evil" ise albümün temposunu aksatan bir yavanlıkta. İlla da bir ilginçlik bulalım diyorsanız parçanın ortasında Tom'un clean vokalini ve sadece basını duyduğumuz kısa bölümü gösterebiliriz. Hemen ardından gelen "Lords Of Depravity" durumu toparlıyor. Albümün en sıkı parçalarından biri... Coşmamak imkansız! Ama sonra tempo tekrar düşüyor. "No Captures" ve "Lay Down The Law" ile. "Lay Down The Law" ve "City Of God" arasındaki benzerlikler kulaklardan kaçmıyor. Sonlara yaklaşırken "Nothing To Regret": eh durumu kurtarıyor işte. Albümün kapanış parçası "The Enemy Inside"ın karamsar havası kulaklarda bir acılık bırakıyor sanki. Tom Angelripper'ın Almancanın soğuk etkisinden kurtulamamış İngilizcesiyle ve kirli sesiyle söylediği parçaları özleyenler alsınlar bu albümü. Ama benden geçer not almadı. Nerede "Better Off Dead" be!