Sonunda ayık olmadan önce, bir içki problemim olup olmadığını kendi kendime tartışarak uzun yıllar geçirdim. Hayatımda pek çok bariz bağımlılık uyarısı işareti vardı, ama bir bağımlı olmamayı o kadar çok istedim ki, bir içki problemim olduğuna dair tüm belirtileri küçümsedim ve görmezden geldim. Sanırım bağımlılığımı kabul etmeyerek onu bir şekilde ortadan kaldırabileceğimi umuyordum.
Göz ardı ettiğim en bariz uyarı işaretlerinden biri, beni hasta edecek kadar çok içtiğim gerçeğiydi: Tuvalete diz çöküp bağırsaklarımı kusana kadar biradan sonra bira içerdim.
Dışarıdan bakan biri için kusacak kadar içki içmek iğrenç gelebilir ve bunu herhangi bir düzen ile yapma fikri haklı olarak korkunç gelmelidir. Ne yazık ki sarhoş arkadaşlarıma çok tanıdık gelebilir.
Hiç kusmayı sona erdirme niyetiyle veya beklentisiyle bir geceye başlamadım. İçme hedefim kusmak değildi - mümkün olduğunca sarhoş olmaktı. Aslında hedeflediğim herhangi bir hedef olsaydı, her geceyi hastalanmadan olabildiğince sarhoş olarak bitirecekti.
O zamanlar, elimden geldiğince sarhoş olma niyetiyle her zaman içmenin ne kadar anormal olduğunu gerçekten fark etmemiştim. Çoğu insanın benden daha az içtiğini biliyordum, ancak birçok insanın da sarhoş olma niyeti olmadan içtiğini gerçekten anlamadım. Ayık olduğum birkaç yıldan sonra bile, hala kafamı bu konseptin etrafına dolamakta güçlük çekiyorum, çünkü her zaman alkole bakış açımdan tamamen kopmuş durumda.
İçmekten kustuğum ilk birkaç sefer, genç olmam ve sınırlarımın ne olduğu hakkında hiçbir fikrim olmamasıydı. Bundan sonra, sınırlarımın nerede olduğunu bildiğim ve her gece onlara karşı koyduğum için oldu.
Yirmili yaşlarımın başındayken ve içmem en aşırı düzeydeyken, kusmak neredeyse her gece bir olaydı. Temelde bunu nihayet gece için yeterince içtiğimin işareti olarak kullandım.
Yaşlandıkça, günlük içkime devam ettim, ancak işleri çok fazla zorlamadım. Sık sık içmekten hastalanmaya devam ettim ama artık her gün değil. Bunun yerine, ayda bir veya iki kez kusardım. Bu içki seviyesi yıllarca devam etti.
Kusmaktan nefret ediyordum ve bunu tamamen iğrenç buluyordum, ancak çok sık ve uzun yıllar kustuktan sonra, normalleşti. Hastalandığım için içmekten kaçınmak için elimden geleni yaptım, ama bazen çok ileri gittiğimi de kabul ettim. Normalde kusarken o kadar sarhoştum ki ertesi gün bunu zar zor hatırlıyordum.
Geriye dönüp baktığımda, böylesine iğrenç bir deneyimin hayatımın çok normal bir parçası olması bana çılgınca geliyor. O kadar açık olmalıydı ki içkiyi bırakmam gerekiyordu. Kusana kadar düzenli olarak içmek alkol ile sağlıklı bir ilişki değildir.
O zamanlar bunların hepsini görmemiş olmam, gerçekten bir bağımlılığın ne kadar kör edici olabileceğinin bir kanıtı. Alkole o kadar bağımlıydım ki sonuçlarını mantıklı ve nesnel olarak düşünemiyordum. Bir problemim olup olmadığı konusunda kendimle tartışmak için harcadığım her zaman işe yaramazdı, çünkü alkolün hayatımda neden olduğu bariz zararları asla kabul edemeyecek kadar mantıksızdım.
Üç buçuk yıldan fazla bir süre önce 2016 yılının Aralık ayında içkiyi bıraktım. Alkolü bıraktığımdan beri sağlığımın birçok yönden iyileştiğini gördüm: Daha iyi uyuyorum, kilo verdim ve cildim daha net.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, kusma da sona erdi. Hatırlayabildiğim kadarıyla içkiyi bıraktığımdan beri tek bir kez kusmadım. Bu, çoğu insanın muhtemelen kabul gördüğü türden bir şey, ama benim için harika hissettiriyor.
Hastalanma noktasına kadar ne sıklıkla içtiğimi düşünmek şimdi çok garip geliyor. Bunu yapan kişinin şu anda olduğum kişi olması benim için neredeyse inanılmaz. Kulağa o kadar iğrenç ve açıkçası zararlı geliyor ki, eskiden içinde bulunduğum zihniyetten zar zor anlam verebiliyorum.
Alkol bağımlılığım, korkunç bir alışkanlığı bir şekilde kabul edilebilir hale getirdi. Beni hasta olana kadar düzenli olarak içmenin "önemli bir şey olmadığını" ikna etti.
İçkiyi bıraktığımdan beri defalarca öğrendiğim bir ders var: Ayık olana kadar bir bağımlılığın verdiği zararı asla gerçekten anlayamayacaksınız. Geçmiş halime bir tavsiye verebilirsem, kendimi ikinci kez tahmin etmeyi bırakıp içkiyi bırakmak olur.
Baskın kültürün alemlerinde tam bir bağımlılığa sahip olmanın, Kıvılcım'ımıza hala bağlı olduğumuzun kanıtı olduğuna inanıyorum; VE bu bağımlılık bu alanlar tarafından desteklenmiyorsa (para veya ayrıcalık biriktirmenin aksine) bu, genel olarak ve her ne sebeple olursa olsun, tüm gücümüzü egregore'a teslim etmeden önce kendi kendini yok etme yükünü taşımayı seçtiğimiz anlamına gelir. baskın kültürü doğurur. Bu, baskın kültür tarafından tamamen asimile edilmiş ve bu kültürde yaşamaya iyi adapte olmuş bir kişinin, yalnızca baskı makinesinden kurtulma yeteneklerini değil, aynı zamanda kendi Kıvılcımlarıyla (kesinti) olan bağlantılarını da kaybetmiş olması anlamına gelir.
Bu yazı yazarken, Ukrayna'ya yönelik Rus saldırıları iki haftadan biraz daha uzun bir süre önce başladı. Aradan bu kadar az zaman geçmiş olması gerçeküstü hissettiriyor.
Ocak ayı için alkolsüz trene atlıyorsanız, işte farkında olmak isteyeceğiniz yaygın tuzaklar. İlk ve son Kuru Ocak'ımı 2017'de yaptım.
İlk ayık olduğumda ikiyüzlülerden çok korkmuştum. Tedavideki danışmanlar bana içki içen arkadaşlarımın refakatsizliği olmadan yalnız günler geçireceğimi söylediler.
"Gerçeği söylersen, hiçbir şeyi hatırlamak zorunda değilsin." - Mark Twain Yaşam boyunca, her zaman kontrolümüz dışında görünecek bazı şeyler olacaktır.
Alkol, aşırı içki ve sağlık hakkında çok yazıyorum. Eski bir hemşire ve iyileşen bir alkolik olarak bu konu hakkında söyleyecek çok şeyim var.