Konu Dizini: Fransız Din Savaşları
Savaşlar
Din, Birinci Savaş, 1562-3
Din, İkinci Savaş, 1567-8
Din, Üçüncü Savaş, 1568-70
Din, Dördüncü Savaş, 1572-73
Din, Beşinci Savaş, 1575-76
Antlaşmalar
Amboise Fermanı, 18 Mart 1563
Beaulieu, Fermanı, 5 Mayıs 1576
Champigny-sur-Veude, ateşkes, 21 Kasım 1575
Ocak veya Saint-Germain, Ocak 1562 fermanı
Hampton Court, antlaşma, 20 Eylül 1562
Longjumeau, fermanı, 23 Mart 1568
Pasifleştirme (Boulogne), Ferman, Temmuz 1573
St.-Germain, barış, 8 Ağustos 1570
Troyes, barış, 11 Nisan 1564
Savaşlar ve Kuşatmalar
Amboise, komplo, Mart 1560
Arnay-le-Duc, muharebesi, 25 Haziran 1570
Bourges, kuşatma, 19-31 Ağustos 1562
Chartres, kuşatma, 24 Şubat-Mart 1568
Dormanlar, Muharebe, 10 Ekim 1575
Dreux savaşı, 19 Aralık 1562
Jarnac, savaşı, 13 Mart 1569
La Roche-Abeille, muharebesi, 25 Haziran 1569
La Rochelle, kuşatma, Aralık 1572-Temmuz 1573
Le Havre kuşatması, 22 Mayıs-31 Temmuz 1563
Le Pouzin, kuşatma, 5-15 Ekim 1574
Livron, ilk kuşatma, 23 Haziran-? 1574
Livron, ikinci kuşatma, 17 Aralık 1574-24 Ocak 1575
Lüzinyan, kuşatma, Eylül 1574-25 Ocak 1575
Meaux, Sürpriz, Eylül 1567
Mensignac muharebesi, 25 Ekim 1568
Moncontour, savaş, 3 Ekim 1569
Orleans, kuşatma, 4 Şubat-Mart 1563
Poitiers, kuşatma, 27 Temmuz-7 Eylül 1569
Rouen, kuşatma, 29 Eylül-26 Ekim 1562
St.-Denis savaşı, 10 Kasım 1567
St.-Jean d'Angély, kuşatma, c.10 Ekim-3 Aralık 1569
Sancerre, kuşatma, 3 Ocak-19 Ağustos 1573
Sommières, kuşatma, 11 Şubat-9 Nisan 1573
Toulouse, 22 Ocak-20 Şubat 1570 kuşatması
Biyografiler
Bourbon, Antoine de, Duke de Vendome, Navarre Kralı Eşi (1518-1562)
Coligny, Gaspard II de (1519-1572)
Silahlar, Ordular ve Birimler
Kavramlar
Fransız Din Savaşları - Tarih bibliyografyaları - Harvard tarzında
Bibliyografyanız: Clark, 2013. Fransız Din Savaşları. [video] Şu adresten erişilebilir: <https://www.youtube.com/watch?v=74YG3fcuxG4> [Erişim tarihi 3 Nisan 2016].
Davis, N.Z.
ŞİDDET AYİNLERİ: ON ALTINCI YÜZYIL FRANSA'DA DİNİ İSYAN
1973 - Geçmiş ve Bugün
Metin içi: (Davis, 1973)
Bibliyografyanız: Davis, N., 1973. ŞİDDET AYİNLERİ: ON ALTINCI YÜZYIL FRANSA'DA DİNİ İSYAN. Geçmiş ve Şimdiki, 59(1), s.51-91.
Üç Henry'nin Savaşı | Fransız tarihi
Metin içi: (Üç Henry'nin Savaşı | Fransız tarihi, n.d.)
Bibliyografyanız: Britanika Ansiklopedisi. n.d. Üç Henry'nin Savaşı | Fransız tarihi. [çevrimiçi] Şu adresten ulaşılabilir: <http://www.britannica.com/event/War-of-the-Three-Henrys> [Erişim tarihi 3 Nisan 2016].
Fransız Din Savaşları
Metin içi: (Fransız Din Savaşları, n.d.)
Bibliyografyanız: Fakülte.ucc.edu. n.d. Fransız Din Savaşları. [çevrimiçi] Şu adresten ulaşılabilir: <http://faculty.ucc.edu/egh-damerow/french_wars_of_religion.htm> [Erişim tarihi: 14 Mart 2016].
Green, J. ve Green, H.
Luther ve Protestan Reformu: Hızlandırılmış Kurs Dünya Tarihi #218
Metin içi: (Yeşil ve Yeşil, 2014)
Bibliyografyanız: Green, J. ve Green, H., 2014. Luther ve Protestan Reformu: Hızlandırılmış Kurs Dünya Tarihi #218. [video] Şu adreste bulunabilir: <https://www.youtube.com/watch?v=1o8oIELbNxE> [Erişim tarihi 3 Nisan 2016].
Halstall, P., Cheek, B. ve de Thou, J.A.
İnternet Tarihi Kaynak Kitapları
Metin içi: (Halstall, Cheek ve de Thou, 1998)
Bibliyografyanız: Halstall, P., Cheek, B. ve de Thou, J., 1998. İnternet Tarihi Kaynak Kitapları. [çevrimiçi] Legacy.fordham.edu. Şu adresten ulaşılabilir: <http://legacy.fordham.edu/halsall/mod/1572stbarts.asp> [Erişim tarihi 3 Nisan 2016].
Knecht, R.
Son Valois: Trajik Bir Hikaye | Tarih Bugün
Metin içi: (Knecht, n.d.)
Bibliyografyanız: Knecht, R., n.d. Son Valois: Trajik Bir Hikaye | Tarih Bugün. [çevrimiçi] Historytoday.com. Şu adresten ulaşılabilir: <http://www.historytoday.com/robert-knecht/last-valois-tragic-story> [Erişim tarihi 3 Nisan 2016].
Din Savaşları, Bölüm 1
Metin içi: (Din Savaşları, Bölüm 1, n.d.)
Bibliyografyanız: Le Poulet Gauche. n.d. Din Savaşları, Bölüm 1. [çevrimiçi] Şu adresten ulaşılabilir: <http://www.lepg.org/wars.htm> [Erişim tarihi 14 Mart 2016].
Din Savaşları, Bölüm 2
Metin içi: (Din Savaşları, Bölüm 2, n.d.)
Bibliyografyanız: Le Poulet Gauche. n.d. Din Savaşları, Bölüm 2. [çevrimiçi] Şu adresten erişilebilir: <http://legacy.fordham.edu/halsall/mod/1572stbarts.asp> [Erişim tarihi 3 Nisan 2016].
Matanzas'ın Huguenot Şehitlerini Anma, 1565
Metin içi: (Matanzas'ın Huguenot Şehitlerini Anma, 1565, 2015)
Bibliyografyanız: Martyrsofmatanzas.blogspot.com.au. 2015. Matanzas'ın Huguenot Şehitlerini Anma, 1565. [çevrimiçi] Şu adresten ulaşılabilir: <http://martyrsofmatanzas.blogspot.com.au/> [Erişim tarihi 3 Nisan 2016].
Sekiz din savaşı (1562-1598) | Mus'233e erdeml du Protestanlık
Metin içi: (Sekiz din savaşı (1562-1598) | Musée desirel du Protestantisme, 2014)
Bibliyografyanız: Museeprotestan.org. 2014. sekiz din savaşı (1562-1598) | Musée erdeml du Protestanlık. [çevrimiçi] Şu adresten erişilebilir: <http://www.museeprotestant.org/en/notice/the-eight-wars-of-religion-1562-1598/> [Erişim tarihi 3 Nisan 2016].
Sekiz din savaşı (1562-1598) | Mus'233e erdeml du Protestanlık
Metin içi: (Sekiz din savaşı (1562-1598) | Musée erdeml du Protestantism, n.d.)
Bibliyografyanız: Museeprotestant.org. n.d. sekiz din savaşı (1562-1598) | Musée erdeml du Protestanlık. [çevrimiçi] Şu adresten ulaşılabilir: <http://www.museeprotestant.org/en/notice/the-eight-wars-of-religion-1562-1598/> [Erişim tarihi 3 Nisan 2016].
Fransız Katliamı - Fort Matanzas Ulusal Anıtı (ABD Ulusal Park Servisi)
Metin içi: (Fransızların Katliamı - Fort Matanzas Ulusal Anıtı (ABD Ulusal Park Servisi), n.d.)
Bibliyografyanız: Nps.gov. n.d. Fransız Katliamı - Fort Matanzas Ulusal Anıtı (ABD Ulusal Park Servisi). [çevrimiçi] Şu adresten ulaşılabilir: <https://www.nps.gov/foma/learn/historyculture/the_massacre.htm> [Erişim tarihi 3 Nisan 2016].
Din: Navarre Henry
Metin içi: (Din: Navarre'lı Henry, 2014)
Bibliyografyanız: Religionchristian.blogspot.com.au. 2014. Din: Navarre Henry. [çevrimiçi] Şu adresten ulaşılabilir: <http://religichristian.blogspot.com.au/2014/04/henry-of-navarre.html> [Erişim tarihi 3 Nisan 2016].
Rickard, J.
Metin içi: (Rickard, 2011)
Bibliyografyanız: Rickard, J., 2011. [çevrimiçi] Beşinci Din Savaşı. Şu adresten ulaşılabilir: <http://www.historyofwar.org/articles/wars_fifth_war_religion.html> [Erişim tarihi 3 Nisan 2016].
Rickard, J.
Birinci Din Savaşı
Metin içi: (Rickard, 2011)
Bibliyografyanız: Rickard, J., 2011. Birinci Din Savaşı. [çevrimiçi] Şu adresten ulaşılabilir: <http://www.historyofwar.org/articles/wars_first_war_religion.html> [Erişim tarihi 3 Nisan 2016].
Rickard, J.
Dördüncü Din Savaşı
Metin içi: (Rickard, 2011)
Bibliyografyanız: Rickard, J., 2011. Dördüncü Din Savaşı. [çevrimiçi] Şu adresten ulaşılabilir: <http://www.historyofwar.org/articles/wars_fourth_war_religion.html> [Erişim tarihi 3 Nisan 2016].
Rickard, J.
İkinci Din Savaşı
Metin içi: (Rickard, 2011)
Bibliyografyanız: Rickard, J., 2011. İkinci Din Savaşı. [çevrimiçi] Şu adresten ulaşılabilir: <http://www.historyofwar.org/articles/wars_second_war_religion.html> [Erişim tarihi 3 Nisan 2016].
Rickard, J.
Üçüncü Din Savaşı, 1568-70
Metin içi: (Rickard, 2011)
Bibliyografyanız: Rickard, J., 2011. Üçüncü Din Savaşı, 1568-70. [çevrimiçi] Historyofwar.org. Şu adresten ulaşılabilir: <http://historyofwar.org/articles/wars_ Third_war_religion.html> [Erişim tarihi 3 Nisan 2016].
Ritter, R.
IV. Henry | Fransa kralı
Metin içi: (Ritter, 2016)
Bibliyografyanız: Ritter, R., 2016. IV. Henry | Fransa kralı. [çevrimiçi] Britannica Ansiklopedisi. Şu adresten ulaşılabilir: <http://www.britannica.com/biography/Henry-IV-king-of-France> [Erişim tarihi 3 Nisan 2016].
St. Bartholomew's Day Katliamı Ölü Sayısı
Metin içi: (Aziz Bartholomew's Day Katliamı Ölüm Ücreti, 2016)
İçindekiler
Kronolojik istatistikler Düzenle
Bunların, muhtemelen farklı metodolojilere sahip farklı kaynaklardan geldiğini unutmayın.
|Din |
grup
|Nüfus |
% 1986 [4]
|Nüfus |
% 1987 [5]
|Nüfus |
% 1994 [4]
|Nüfus |
% 2001 [5]
|Nüfus |
% 2004 [6]
|Nüfus |
% 2006 [7]
|Nüfus |
% 2010 [5]
|Nüfus |
% 2012 [8]
|Nüfus |
% 2016 [9]
|Hristiyanlık||82%||76%||69%||71%||66.2%||66.1%||67%||59%||51.1%|
|–Katoliklik||81%||75%||67%||69%||64.3%||64.0%||64%||56%||-|
|–Protestanlık||1%||1%||2%||2%||1.9%||2.1%||3%||3%||-|
|–Diğer ve bağlantısız Hıristiyanlar||-||-||-||-||-||-||-||-||-|
|İslâm||-||-||-||-||4.3%||3.0%||-||-||5.1%|
|Yahudilik||-||-||-||-||0.6%||0.6%||-||-||0.8%|
|diğer dinler||2.5%||3%||8%||6%||1.9%||2.3%||5%||8%||2.5%|
|Dindar değil||15.5%||21%||23%||23%||27.0%||27.6%||28%||32%||39.6%|
Anket verileri Düzenle
2015 yılında Avrupa Birliği tarafından finanse edilen bir anket olan Eurobarometer, ankete katılanların %54,3'ünün dininin Hristiyanlık olduğunu, %47,8 ile Katolikliğin ana mezhep olduğunu, bunu %4,1 ile diğer Hristiyanların, %1,8 ile Protestanların ve %1,8 ile Protestanların izlediğini ortaya koydu. %0,6 ile Doğu Ortodoks. %3,3'ünü Müslümanlar, %0,4'ünü Yahudiler ve %1,6'sını diğer dinlere mensup kişiler oluşturdu. Bağlı olmayanların %40,4'ü, %22.8'i ateist ve %17,6'sı agnostik olarak ilan edildi. [10]
2017 yılında, Pew Araştırma Merkezi kendi Küresel Tutum Anketi Fransızların %54,2'sinin kendilerini Hıristiyan olarak gördüğü, %47.4'ü Katolik Kilisesi'ne, %3,6'sı Bağımsız Hıristiyan, %2,2'si Protestan, %1,0'ı Doğu Ortodoksudur. %37,8'i bağlı olmayan kişiler, %24,8'i Ateist, %8,2'si özel olarak hiçbir şey ve %4,8'i Agnostik olarak ayrıldı. Müslümanlar %5.0, Yahudiler %0.4 ve diğer dinlere mensup olanlar %1.4 idi. %1,1'i ya kararsızdı ya da soruyu yanıtlamadı. [11]
Eurobarometer, Mayıs 2019'da Fransa'da bir anket yaptı, Eylül 2019'da Özel Eurobarometer 493 içinde yayınlandı ve şu sonucu gösterdi: Hristiyan %47, ana mezhep %41 ile Katoliklik, ardından Ortodoks Hristiyan, Protestanlar ve diğer Her biri %2 olan Hristiyanlar. Müslümanların %5, Yahudilerin %1, Budistlerin %1 olduğu tespit edilmiştir. Bağlı olmayan kişilerin %40'ı Ateist %21 ve İnançsızlar veya agnostikler %19'unu oluşturuyordu. Diğer dinlere mensup kişiler %5'ti ve %1'i yanıtlamayı reddetti. [1]
Gençler arasında din
Avrupa Değer Araştırması'na göre, 2010 ve 2012 yılları arasında Fransız gençliğinin %47'si kendilerini Hıristiyan olarak ilan ederken, 406 kişilik bir örneğe dayanan IFOP araştırmasına göre, 11 ila 15 yaşındakilerin yaklaşık %52'si kendilerini Katolik olarak ilan etti ve buna göre CSA anketine göre, 18 ila 24 yaşındaki Fransızların yaklaşık %65,4'ü kendilerini Hıristiyan olarak ilan etti. [18] [19] 2010 Pew Araştırma Merkezi araştırması, 15 ila 29 yaş arasındaki Fransızların %60'ının (7 milyon) kendilerini Hıristiyan olarak tanımladığını ortaya koydu. [20]
2018'de Fransız anket ajansı tarafından yapılan bir araştırma Fikir Yolu 1.000 kişilik bir örneklem üzerinden üç Katolik kurum tarafından finanse edilen, 18 ila 30 yaş arasındaki Fransızların %41'inin kendilerini Katolik, %3'ünün Protestan, %8'inin Müslüman, %1'inin Budist, %1'inin Yahudi ve %3'ü diğer dinlere bağlıydı, %43'ü kendilerini bağımsız olarak görüyordu. Tanrı inancına ilişkin olarak, %52'si Tanrı'nın varlığının kesin veya olası olduğuna inanırken, %28'i olasılık dışı olduğuna ve %19'u ise hariç tutulduğuna inanmaktadır. [21]
Aynı yıl, Londra'daki St Mary's Üniversitesi Benedict XVI Din ve Toplum Merkezi ve Institut Catholique de Paris tarafından ortaklaşa yürütülen ve 600 kişilik bir örneklem üzerinde toplanan 2014-2016 Avrupa Sosyal Araştırması verilerine dayanan bir araştırmaya göre, 16 ila 29 yaşındaki Fransızların %25'i Hristiyan (%23 Katolik ve %2 Protestan), %10'u Müslüman, %1'i diğer dinlere mensup ve %64'ü dindar değildi. [22] Veriler, biri "Kendinizi belirli bir dine veya mezhebe ait olarak görüyor musunuz?" diye soran iki sorudan elde edildi. tam örneğe ve diğeri "Hangisi?" "Evet" diye cevap veren örneğe. [23]
Fransa din özgürlüğünü anayasal bir hak olarak garanti eder ve hükümet uygulamada bu hakka genel olarak saygı gösterir. Kilise karşıtlığı geleneği, devletin 1905'te Katolik Kilisesi ile bağlarını koparmasına ve tamamen laik bir kamu sektörünü sürdürmeye yönelik güçlü bir taahhüt benimsemesine yol açtı. [24]
Devlet dini olarak Katoliklik
Katoliklik, Fransa'daki en büyük dindir. 1789 öncesi sırasında eski rejim, Fransa geleneksel olarak Kilisenin en büyük kızı olarak kabul edildi ve Fransa Kralı her zaman Papa ile yakın bağlarını sürdürdü. Ancak, "Gallikanizm" politikası, kralın piskoposları seçmesi anlamına geliyordu.
Fransız Din Savaşları (1562–1598)
Fransa'da güçlü bir Protestan nüfus, esas olarak Reformcu itiraftan oluşuyordu. Çoğu zaman devlet tarafından zulme uğradı, geçici hoşgörü dönemleri yaşandı. Bu savaşlar 16. yüzyıl boyunca, zirvesi 1572 St. Bartholomew's Day katliamı olmak üzere, IV. Henry tarafından yayınlanan 1598 Nantes Fermanı'na kadar devam etti.
İlk kez, Huguenotlar devlet tarafından sadece sapkınlardan daha fazlası olarak kabul edildi. Nantes Fermanı böylece laiklik ve hoşgörü için bir yol açtı. Ferman, bireylere genel bir vicdan özgürlüğü sunarken, örneğin, herhangi bir alanda veya Devlet için çalışma ve şikayetleri doğrudan devlete iletme hakkı da dahil olmak üzere, af ve medeni haklarının iade edilmesi gibi birçok özel taviz verdi. Kral. [25]
Nantes Sonrası Fermanı (1598-1789)
1598 Fermanı ayrıca Protestanlara elli güvenli yer verdi (sûreté yerleri), kralın yılda 180.000 écus ödediği La Rochelle gibi askeri kaleler ve 150 acil durum kalesi (sığınak yerleri), masrafları Huguenots'a ait olmak üzere muhafaza edilecektir. Böyle yenilikçi bir hoşgörü eylemi, standart uygulamanın bir hükümdarın tebaasını, hükümdarın resmi olarak benimsediği herhangi bir dine uymaya zorladığı bir Avrupa'da (Polonya-Litvanya Topluluğu hariç) neredeyse tek başına duruyordu. cuius bölgesi, eius dini.
17. yüzyılın sonunda, "Güneş Kralı" Louis XIV'in Huguenotlara karşı zulmü başlatmasıyla, dini çatışmalar yeniden başladı. ejderhalar 1681'de. Bu şiddet dalgası, Protestanları Katolikliğe geçmeye korkuttu. Nantes Fermanı'nın 1685'te iptal edilmesiyle politikayı resmileştirdi. Sonuç olarak, çok sayıda Protestan - tahminler 200.000 ila 500.000 arasında değişiyor - izleyen yirmi yıl boyunca Fransa'yı terk ederek İngiltere'ye, Birleşik Eyaletlere, Danimarka'ya ve Kutsal Roma İmparatorluğu'nun Protestan eyaletlerine (Hesse, Brandenburg- Prusya, vb.) ve Kuzey Amerika ve Güney Afrika'daki Avrupa kolonileri. [26]
Nantes Fermanı'nın 1685'te yürürlükten kaldırılması, Fransa'da, dönemin hemen hemen tüm diğer Avrupa ülkelerinde olduğu gibi, yalnızca çoğunluğun devlet dinine müsamaha gösterildiği bir durum yarattı. Avrupa'da dini hoşgörü deneyi şu an için fiilen sona erdi. Pratikte, iptal, Daniel Marot gibi önemli tasarımcılar da dahil olmak üzere çok sayıda yetenekli ustayı kaybettiği için Fransa'nın beyin göçüne maruz kalmasına neden oldu. [27]
Fransız Devrimi Düzenle
Fransız Devrimi, Katolik Kilisesi'nin zenginliğinin, gücünün ve etkisinin çoğunu elinden aldı. [28] İlk devrimciler, Voltaire'in yazılarından ve felsefesinden ilham alan bir çabayla tüm Fransız toplumunu laikleştirmeye çalıştılar. [29] Ağustos 1789'da, yeni Ulusal Meclis, Katolik Kilisesi'ne ödenen %10'luk zorunlu vergi olan ondalıkları kaldırdı. Kasım 1789'da Kilise'nin bağışlar, araziler ve binalardaki muazzam zenginliğine el koymak için oy kullandılar. [30] 1790'da Meclis, manastır tarikatlarını kaldırdı. Heykeller ve azizler, bir ikonoklazm patlamasıyla reddedildi ve çoğu dini eğitim sona erdi. [31]
1790 Ruhban Sınıfının Sivil Anayasası, Katolik Kilisesi'ni devlet denetimine soktu. Papazların ve piskoposların, Kilise'nin geleneksel otoritesini gasp eden Fransız halkı tarafından seçilmesini gerektiriyordu. Cumhuriyet boşanmayı yasallaştırdı ve doğum, ölüm ve evlilik kayıt yetkilerini devlete devretti. [30] Katolik din adamları, 1792-1795 Paris Komünü ve görevdeki bazı Temsilciler tarafından zulüm gördü. En önemlisi, Jean-Baptiste Carrier, Loire nehrinde rahip ve rahibelerin büyük çaplı boğulmalarını gerçekleştirdi. [32]
1793'te hükümet, pazar günleri, evliya günleri ve dini bayramların hafızasını silmek ve 10 günlük bir hafta oluşturarak çalışma günlerini artırmak için laik bir Cumhuriyet Takvimi oluşturdu. Geleneksel olarak, her yedinci günde bir - Pazar - bir dinlenme günüydü ve diğer birçok gün kutlama ve rahatlama içindi.Hükümet, yeni takvimin rahatlamak için sadece 10'da bir güne izin verdiği her şeye son vermeye çalıştı. İşçiler ve köylüler kendilerini aldatılmış ve fazla çalışmış hissediyorlardı. Yeni sistem günlük rutinleri alt üst etti, işsiz günleri azalttı ve sevilen kutlamalara son verdi. Reformcular devrildikleri veya idam edildiklerinde, radikal yeni takvimleri çabucak terk edildi. [33] [34]
Dini azınlıklara -Protestanlara ve Yahudilere- tam medeni ve siyasi haklar verildi; bu, bazılarına göre daha laik bir hükümete geçişi ve bazılarına göre Katolik Kilisesi'ne yönelik bir saldırıyı temsil ediyordu. [30] Yeni dinler ve felsefelerin Katoliklikle rekabet etmesine izin verildi. Devrimci dönemde öne çıkan kültlerin ortaya çıkması - Akıl Kültü ve Yüce Varlık Kültü - din ve siyasetin sorunsuz bir şekilde kaynaşması gerektiği inancına yanıt verdi. Bu, çeşitli dini inançlara hoşgörülü laik bir hükümeti savunan Devrim'in orijinal Aydınlanma ideallerinden bir kaymadır. [35] Maximilien Robespierre, Cumhuriyet'e dini bir vakfı tercih ederken, yolsuzluk ve karşı-devrimle olan bağlantısı nedeniyle Katolikliğe karşı sert bir duruş sergiledi. [30]
Tarikatlar, kiliseleri kapatarak, kilise çanlarına el koyarak ve dini uygulamalar için günleri hariç tutan yeni bir Cumhuriyet Takvimi uygulayarak dinin eski yollarını silmeye çalıştılar. Birçok kilise Akıl Tapınaklarına dönüştürüldü. Akıl Kültü, ilk önce Tanrı'nın varlığının önemini ortadan kaldıran ve bunun yerine kutsal, ilahi veya ebedi değil, doğal, dünyevi ve zamansal varoluşu öne çıkaran deizme odaklanandı. [35] Kilise ve devleti birbirine bağlamak için kültler, geleneksel dini ideolojiyi siyasete dönüştürdü. Yüce Varlık Kültü dini politik bir koz olarak kullandı. Robespierre, siyasi muhaliflerini Tanrı'nın arkasına saklanmak ve Devrim'e karşı muhalif duruşlarını haklı çıkarmak için dini kullanmakla suçladı. Bu, kültün yeni deist inançları siyasi ivme için kullanmasına izin veren ideolojideki bir değişimdi. [35]
Thermidorian Reaction'ın ardından Katolik din adamlarının zulmü sona erdi ve yeni kültlerin rolü pratikte sona erdi.
Devrimci Fransa'da Hıristiyanlığın yerini alması önerilen devlet dinlerinden biri olan Yüce Varlık Deist Kültü'nün standardı.
Hiç inşa edilmemişler için proje metropolYüce Varlık Kültü'nün ana kilisesi olacaktı.
Birçok Katolik kilisesi, Ivry-la-Bataille'deki bir kilisenin üzerindeki bu yazıtın hatırlattığı gibi, Devrim sırasında Akıl Tapınaklarına dönüştürüldü. Akıl Kültü, Yüce Varlık Deist Kültüne ateist bir alternatifti.
Vatikan Edit ile Napolyon ve konkordato
Katolik Kilisesi, Devrimden çok zarar gördü. [28] 1800'e gelindiğinde, fakir, harap ve dağınıktı, tükenmiş ve yaşlanan bir din adamları vardı. Genç nesil çok az dini eğitim almıştı ve geleneksel tapınmaya aşina değildi. Ancak, dış savaşların dış baskılarına tepki olarak, özellikle kadınlar arasında dini şevk güçlüydü. [36]
Napolyon 1800'de kontrolü ele geçirdi ve Fransa'yı birleştirmek için dini bölünmenin en aza indirilmesi gerektiğini anladı. 1801 Konkordatosu, Napolyon ve Papa Pius VII arasında, Temmuz 1801'de imzalanan ve 1905'e kadar yürürlükte kalan bir anlaşmaydı. Devrimciler ve Katolikler arasında ulusal bir uzlaşma sağlamaya çalıştı ve Roma Katolik Kilisesi'ni Fransa'nın çoğunluk kilisesi olarak sağlamlaştırdı. medeni durum geri yüklendi. Dindar Katoliklerin devlete karşı düşmanlığı o zaman büyük ölçüde çözülmüştü. Devrim sırasında el konulan ve satılmış olan geniş kilise topraklarını ve bağışlarını geri getirmedi. Katolik din adamları sürgünden ya da saklanmaktan döndüler ve geleneksel kiliselerindeki geleneksel konumlarına devam ettiler. Çok az mahalle, Devrimci rejimin Ruhban Sınıfının Sivil Anayasasını kabul eden rahipleri istihdam etmeye devam etti. Konkordato papalığa büyük ölçüde güç sağlarken, kilise-devlet ilişkilerinin dengesi sıkıca Napolyon'un lehine döndü. Piskoposları seçti ve kilise maliyesini denetledi. [37]
Bourbon Restorasyonu (1814-1830) Düzenle
Bourbon Restorasyonu ile Katolik Kilisesi yeniden Fransa'nın devlet dini haline geldi. Diğer dinlere hoşgörü gösterildi, ancak Katoliklik mali ve politik olarak tercih edildi. Toprakları ve mali bağışları iade edilmedi, ancak hükümet şimdi normal kilise faaliyetleri için maaş ve bakım masraflarını ödedi. Piskoposlar Katolik işlerinin ve eğitimin kontrolünü yeniden ele geçirdiler. Devrimden önceki aristokrasi, dini doktrin veya uygulamaya yüksek bir öncelik vermese de, onlarca yıllık sürgün, bir taht ve sunak ittifakı yarattı. Geri dönen kralcılar çok daha dindardı ve Kilise ile yakın bir ittifaka ihtiyaçları olduğunun çok daha farkındaydı. Modaya uygun şüpheciliği bir kenara bırakmışlardı ve şimdi de Meryem Ana, Azizler ve tespih gibi popüler dini ritüellere yeni bir bakış açısıyla Avrupa'yı kasıp kavuran Katolik dindarlık dalgasını desteklemişlerdi. Adanmışlık kırsal alanlarda çok daha güçlüydü ve Paris ve diğer şehirlerde çok daha az fark ediliyordu. 32 milyonluk nüfusta yaklaşık 680.000 Protestan ve 60.000 Yahudi vardı. Onlar tolere edildi. Aydınlanma ve Voltaire gibi yazarlar tarafından desteklenen türden din karşıtlığı ortadan kalkmamıştı, ama durgunluk içindeydi. [38]
Seçkin düzeyde, entelektüel iklim, entelektüel yönelimli klasisizmden duygusal temelli romantizme dramatik bir şekilde değişti. François-René de Chateaubriand'ın bir kitabı. Genie du hristiyanlık ("Hıristiyanlığın Dehası") (1802), Fransız edebiyatını ve entelektüel yaşamını yeniden şekillendirmede muazzam bir etkiye sahipti. Avrupa yüksek kültürünü yaratmada dinin gücünü vurguladı. Chateaubriand'ın kitabı, Hıristiyanlığın entelektüel çevrelerde itibarını ve prestijini geri kazandırmak için diğer tüm çalışmalardan daha fazlasını yaptı ve Ortaçağ'ın ve onların Hıristiyan uygarlığının modaya uygun bir yeniden keşfini başlattı. Bununla birlikte, canlanma hiçbir şekilde entelektüel bir seçkinlerle sınırlı değildi, ancak Fransız kırsalının eşitsiz de olsa gerçek yeniden Hıristiyanlaştırılmasında belirgindi. [39]
Napolyon III (1848-1870) Düzenle
Napolyon III aynı zamanda Katolik çıkarlarının güçlü bir destekçisiydi, kiliseyi finanse etti ve gelişmekte olan Fransız İmparatorluğu'ndaki Katolik misyonerleri destekledi. Öncelikli hedefi, Fransa'daki tüm dini ve din karşıtı çıkarları uzlaştırmak, devrim sırasında meydana gelen ve iktidarı kaybettikten sonra yeniden ortaya çıkacak olan şiddetli nefret ve savaşlardan kaçınmaktı. [40] [41]
Dış politikada, Fransız ordusu, 1860'ta ortaya çıkan ve papalık devletlerinin bazı kısımlarını ilhak eden din karşıtı İtalya Krallığı'nın Roma'nın tam kontrolünü ele geçirmesini engelledi. Paris'te İmparator, Kilise'yi bir reform aracı olarak kullanmak isteyen liberal Katolik aydınlara karşı, Fransa içindeki halkın rolünü en aza indirmek için muhafazakar Gallican piskoposlarını destekledi. Sorun 1846-1878 arasında hüküm süren Papa Pius IX ile geldi. Bir liberal olarak başladı, ancak 1860'larda aniden, modern liberalizmin tüm biçimlerine karşı Avrupa'da gerici siyasetin önde gelen şampiyonu oldu. Kilise, din ve eğitim işleri için tam özerklik talep etti ve Birinci Vatikan Konseyi'nin (1869-70) papalığın yanılmazlığına karar verdirdi. Napolyon III'ün dış politikası, Papa'dan kopması için Roma'nın desteğine çok bağlıydı, ancak bu ittifak onu içeride ciddi şekilde zayıflattı. 1870'de Prusya'ya savaş ilan ettiğinde ordusunu eve getirdi ve İtalya krallığı papalık topraklarını yuttu ve Papa Vatikan'ın tutsağı oldu. Vatikan'ın ilerlemeye, sanayileşmeye, kapitalizme, sosyalizme ve neredeyse her yeni fikre saldıran açıklamaları, yalnızca Fransa'daki liberal ve muhafazakar Katolik unsurları kızdırmakla kalmadı, aynı zamanda laik liberalleri (birçok profesyonel dahil) ve kilise karşıtı sosyalist hareketi harekete geçirdi, kiliseye yönelik saldırılarını artırdı. okulların kontrolü. [42]
Üçüncü Cumhuriyet (1870–1940) Düzenle
Üçüncü Cumhuriyet'in (1870-1940) ömrü boyunca, Fransa'daki Katolik Kilisesi'nin statüsü konusunda cumhuriyetçiler, monarşistler ve otoriterler (Napolyonistler gibi) arasında savaşlar oldu. Fransız din adamları ve piskoposlar, monarşistlerle yakından ilişkiliydi ve yüksek hiyerarşisinin çoğu asil ailelerdendi. Cumhuriyetçiler, Kilise'nin monarşistlerle ittifakını cumhuriyete siyasi bir tehdit ve modern ilerleme ruhuna bir tehdit olarak gören ruhban karşıtı orta sınıfa dayanıyordu. Cumhuriyetçiler, siyasi ve sınıfsal bağlılıklarından dolayı Kilise'den nefret ediyorlardı, Kilise, Fransız tarihinde çoğu cumhuriyetçinin çok geride kaldığını umduğu Ancien Régime'ı temsil ediyordu. Cumhuriyetçiler Protestan ve Yahudi desteğiyle güçlendiler. Sayısız yasa art arda Katolik Kilisesi'ni zayıflattı. 1879'da rahipler hastanelerin idari komitelerinden ve 1880'de hayır kurullarından çıkarıldı, 1880'den 1890'a kadar dini cemaatlere karşı yeni tedbirler alındı, 1882'de birçok hastanede rahibelerin yerini alan laik kadınlar, Vapur okulu yasaları çıkarıldı. Napolyon'un 1801 tarihli Konkordatosu kilisenin devlet tarafından finanse edilmesini sağlamaya devam etti, ancak 1881'de hükümet sevmediği rahiplerin maaşlarını kesti. [43]
Cumhuriyetçiler, okulları kontrol eden dini tarikatların -özellikle Cizvitler ve Varsayımcılar- çocuklara cumhuriyet karşıtlığını aşılamalarından korkuyordu. Bunu kökünden sökmeye kararlı olan cumhuriyetçiler, Fransa'nın ekonomik ve askeri ilerleme sağlaması için devletin okulların kontrolüne ihtiyaç duyduğunda ısrar ettiler. (Cumhuriyetçiler, 1870'teki Alman zaferinin başlıca nedenlerinden birinin üstün eğitim sistemleri olduğunu düşündüler.)
Erken Katolik karşıtı yasalar büyük ölçüde 1882'de cumhuriyetçi Jules Ferry'nin eseriydi. Din eğitimi tüm okullardan atıldı ve dini emirlerin bu okullarda öğretilmesi yasaklandı. Daha fazla devlet okulu inşa etmek için dini okullardan fon tahsis edildi. Yüzyılın sonlarında, Ferry'nin halefleri tarafından kabul edilen diğer yasalar, Kilise'nin Fransız toplumundaki konumunu daha da zayıflattı. Medeni evlilik tek yasal evlilik oldu, boşanma getirildi ve papazlar ordudan çıkarıldı. [44]
Leo XIII, 1878'de papa olduğunda, Kilise-Devlet ilişkilerini sakinleştirmeye çalıştı. 1884'te Fransız piskoposlarına Devlete karşı düşmanca davranmamalarını söyledi ('Nobilissima Gallorum Gens' [45]). 1892'de, Fransız Katoliklerine Cumhuriyet'e katılmalarını ve cumhuriyetçi siyasete katılarak Kilise'yi savunmalarını tavsiye eden bir ansiklopedi yayınladı ('Au milieu des sollicitudes' [46]). İlişkiyi iyileştirmeye yönelik bu girişim başarısız oldu. Her iki tarafta da köklü şüpheler kaldı ve Dreyfus Olayı (1894-1906) tarafından alevlendi. Katolikler çoğunlukla Dreyfus karşıtıydı. Varsayımcılar, La Croix dergilerinde Yahudi karşıtı ve cumhuriyet karşıtı makaleler yayınladılar. Bu intikam almak isteyen cumhuriyetçi politikacıları çileden çıkardı. Genellikle Mason locaları ile ittifak halinde çalıştılar. Waldeck-Rousseau Bakanlığı (1899–1902) ve Combes Bakanlığı (1902–05), piskoposların atanması konusunda Vatikan ile savaştı. 1903 ve 1904 yıllarında papazlar deniz ve askeri hastanelerden kaldırıldı ve 1904'te askerlere Katolik kulüplerine gitmemeleri emredildi.
Emile Combes, 1902'de Başbakan seçildiğinde, Katolikliği tamamen yenmeye kararlıydı. Göreve başladıktan kısa bir süre sonra, Fransa'daki tüm dar görüşlü okulları kapattı. Daha sonra parlamentoya tüm tarikatların yetkisini reddetmesini sağladı. Bu, Fransa'daki elli dört siparişin tamamının feshedilmesi ve çoğu İspanya'ya gitmek üzere yaklaşık 20.000 üyenin hemen Fransa'yı terk etmesi anlamına geliyordu. [47] Combes hükümeti, dindar Katoliklerin terfi ettirilmemesini sağlamak için tüm ordu subaylarının gizli bir gözetimini oluşturmak için Mason locaları ile çalıştı. Affaire Des Fiches olarak ortaya çıkan skandal, Combes hükümetine verilen desteği zayıflattı ve istifa etti. Aynı zamanda, subayların özel hayatlarını inceleyen düşman casusların kariyerleri için kendi mesleki başarılarından daha önemli olduğunu fark etmeleri ordudaki morali de sarstı. [48]
1905: Kilise ve Devletin Ayrılması
Radikaller (kendilerine verdikleri adla) 1905'te ana hedeflerine ulaştılar: Napolyon'un 1801 Konkordatosunu yürürlükten kaldırdılar. Kilise ve Devlet nihayet ayrıldı. Tüm Kilise malına el konuldu. Dini personele artık Devlet tarafından ödeme yapılmamaktadır. Kamusal ibadet, kiliselere erişimi kontrol eden Katolik meslekten olmayan derneklere verildi. Ancak uygulamada ayinler ve ayinler yapılmaya devam edildi. [49]
1905 tarihli bir yasa, Kilise ve Devletin ayrılmasını başlattı ve hükümetin herhangi bir dini tanımasını, maaş almasını veya sübvanse etmesini yasakladı. 1926 Briand-Ceretti Anlaşması sonradan bir süre için devlete Katolik piskoposların atanmasında resmi bir rol verdi, ancak bunun uygulanmasına ilişkin kanıt kolayca elde edilemedi. 1905'ten önce, 1801-1808 Konkordatosu, Devleti Katolik Kilisesi'ni, Lutheran Kilisesi'ni, Kalvinist Kilisesi'ni ve Yahudi dinini desteklemeye ve bu yerleşik dinlerde kamu din eğitimini finanse etmeye zorladı.
Tarihsel nedenlerden dolayı, bu durum 1905'te bir Alman bölgesi olan ve ancak 1918'de Fransa'ya yeniden katılan Alsace-Moselle'de hala geçerlidir. Alsace-Moselle, Concordat'ı da içeren 1918 öncesi tüzüklerin yerel bir yasasını sürdürmektedir: ulusal hükümet öder devlet memurları olarak, Metz ve Strasbourg Katolik piskoposluğunun, Augsburg Alsace ve Lorraine İtirafı Lutheran Protestan Kilisesinin, Alsace ve Lorraine Protestan Reform Kilisesinin ve üç bölgesel İsrail meclisinin din adamlarını ve artık bu dinlerde devlet okullarında ve üniversitelerde zorunlu olmayan din eğitimi vermektedir. Ayrıca tarihsel nedenlerden dolayı, Fransız Guyanası'ndaki Katolik rahipler yerel yönetimin memurlarıdır.
1905'ten önce vergi mükelleflerinin pahasına inşa edilen dini yapılar, yerel veya ulusal hükümet tarafından alıkonulur ve dini kuruluşlar tarafından ücretsiz olarak kullanılabilir. Sonuç olarak, çoğu Katolik kilisesi, Protestan tapınağı ve Yahudi sinagogunun mülkiyeti ve bakımı hükümete aittir. 1905'ten beri hükümetin 1905 sonrası herhangi bir dini yapıyı finanse etmesi yasaklanmıştır ve bu nedenle dinler tüm yeni dini binaları masrafları kendilerine ait olmak üzere inşa etmeli ve desteklemelidir. Bazı yerel yönetimler fiili daha büyük "kültürel dernekler"in bir parçası olarak mescitleri sübvanse etmek.
Son gerginlikler Düzenle
Devam eden bir tartışma konusu, hükümetin Müslüman ibadethanelerini ve imamların eğitimini sübvanse edebilmesi için Kilise ve Devlet ayrılığının zayıflatılıp zayıflatılmayacağıdır. Zaman zaman Nicolas Sarkozy gibi bu tür tedbirlerin savunucuları, Müslüman nüfusu Fransız toplumunun dokusuna daha iyi entegre olmaya teşvik edeceklerini ilan ediyorlar. Muhalifler, devletin dinleri finanse etmemesi gerektiğini iddia ediyor. Ayrıca, devlet okullarında İslami kadın başörtüsü gibi göze çarpan dini sembollerin giyilmesine ilişkin devlet yasağı, bazı Fransız Müslümanları yabancılaştırdı, küçük sokak protestolarını kışkırttı ve bazı uluslararası eleştirilere yol açtı.
1950'lerin sonlarında Cezayir savaşının sona ermesinden sonra, bazıları Fransa'yı (Harkis) desteklemiş olanlar da dahil olmak üzere yüz binlerce Müslüman kalıcı olarak Fransa'ya yerleşti. Sübvansiyonlu toplu konutlarda yaşadıkları daha büyük şehirlere gittiler ve çok yüksek işsizlik oranlarıyla karşılaştılar. [50] Ekim 2005'te, Paris, Lyon, Lille ve diğer Fransız şehirlerinin ağırlıklı olarak Arap göçmen banliyölerinde, çoğu ikinci veya üçüncü nesil göçmenlerden oluşan, sosyal olarak yabancılaşmış gençlerin ayaklanması patlak verdi. [51] [52]
Amerikan Üniversitesi profesörü C. Schneider şöyle diyor:
Sonraki üç sarsıntılı hafta boyunca, isyanlar banliyöden banliyöye yayıldı ve üç yüzden fazla kasabayı etkiledi. Dokuz bin araç ateşe verildi, yüzlerce kamu ve ticari bina yıkıldı, dört bin isyancı tutuklandı ve 125 polis memuru yaralandı. [53]
Geleneksel yorumlar, isyanların radikal Müslümanlar veya işsiz gençler tarafından teşvik edildiğini söylüyor. Başka bir görüş, ayaklanmaların Fransa'daki daha geniş ırkçılık ve polis şiddeti sorununu yansıttığını belirtiyor. [53]
Mart 2012'de Muhammed Merah adlı Müslüman bir radikal, Toulouse ve Montauban'da üç Fransız askerini ve aralarında çocukların da bulunduğu dört Yahudi vatandaşını vurdu.
Ocak 2015'te, Muhammed'le alay eden hiciv gazetesi Charlie Hebdo ve bir Yahudi bakkalı, Paris bölgesinde doğup büyüyen radikal Müslümanların saldırısına uğradı. Dünya liderleri, ifade özgürlüğüne desteklerini göstermek için Paris'e yürüdüler. Analistler, olayın Fransa üzerinde derin bir etkisi olduğu konusunda hemfikir. New York Times devam eden tartışmayı özetledi:
Fransa acı çekerken, geleceğiyle ilgili derin sorularla da karşı karşıya: Avrupa'nın en büyük Müslüman nüfusunun radikalleşmiş kısmı ne kadar büyük? Fransa'nın laiklik, bireysel, cinsel ve dini özgürlük, basın özgürlüğü ve şok etme özgürlüğü değerleri ile bu değerlerin çoğunu din adına reddeden büyüyen bir Müslüman muhafazakarlığı arasındaki uçurum ne kadar derin? [54]
Budizm Düzenle
2000'ler itibariyle, Fransa'da Budizm'in 1 milyon (İçişleri Bakanlığı) arasında katı taraftarı olduğu ve Budist doktrinlerden etkilenen 5 milyon insanın olduğu tahmin ediliyordu, [55] bir Batı ülkesi için çok büyük sayılar. Birçok Fransız Budist kendilerini "dini" olarak görmezler. [56] Paris Dinler Bilim ve Teoloji Enstitüsü'nün müdürü olan bilim adamı Dennis Gira'ya göre, Fransa'daki Budizm misyoner bir yapıya sahiptir ve "inkültürasyon" sürecinden geçmektedir. Dharma Çarkı", doktrinin yeni bir enkarnasyonunun - bir "Fransız Budizmi" - muhtemelen ortaya çıkacağı Çin ve Japonya'da uygulananlara benzer. [55]
2012 yılında, Fo Guang Shan manastır düzeninin Avrupa merkezi, Paris yakınlarındaki Fransa'da açıldı. O zamanlar Avrupa'nın en büyük Budist tapınağıydı. [57]
Kont Jean de Pontevés liderliğindeki bir grup fanatik Katolik leş&gravür.
Protestanlar, kendilerini "razatlar" olarak ilan eden, yani "razeacutes" veya sürekli yağmalananlar olarak bir araya geldiler. Razatlar, Marachal de Retz tarafından yönetiliyor ve lordlar tarafından destekleniyordu. Zıt&kazar, kehanet ve allemagne. Razatların saflarında tüm Provence Protestanları ve Kraliyet hükümetini destekleyen ılımlı Katolikler vardı.
Bu iki grup Provence'ı yakma, tecavüz ve diğer vahşetlerle perişan etti.Bölgeye barış getirmek amacıyla Kral III. Henri, 1576'da Protestanların dinlerini özgürce yaşayabileceklerini ilan etti.
Bununla birlikte, Provence nüfusunun büyük bir kısmı silaha sarılıp Karsist katliamlarına başlayınca, savaş bir iç savaşa dönüştü.
1579'un başlarında, Jean de Pontevée'nin yeğeni Vins lordu emrindeki bir Karsist çetesi bir kuşatma başlattı. Lorgues. "Lorguailer", duvarlarla örülmüş kapıları, yiyecek rezervleri ile savunmalarını iyi hazırlamıştı ve kadınlar, çocuklar ve yaşlılar tahliye edildi. Brignoles. Karsistler, içme suyu getiren kanalın kaynağını kesmek de dahil olmak üzere, kasabanın tam bir ablukasını denediler. Ancak kasabanın "la Pompe" kuyusundan gelen su, yardım gelene ve Karsistler geri çekilene kadar bir ay boyunca onları destekledi.
Protestan Razatlar sadece birkaç gün içinde bir dizi "başarı" ile üstünlük elde ediyorlardı. İçinde Cuer'lar 600 Karsist öldürüldü. İçinde Kabas, 400 kılıç ve tüm garnizon tarafından kesildi Trans kılıçtan geçirildi. Lorgues yakınlarındaki Valon de San Peyre'deki St Jeaume'deki bir savaşta 400 Karsist öldü.
Altıncı Fransız Din Savaşı
Fransız Din Savaşları yaklaşık 40 yıl sürdü. Bir iç savaşın standartlarına göre, bu en uzunlardan biri olarak kabul edilmelidir.
Hiçbir tarafın savaşları çabucak bitirme yeteneği yoktu. Her iki tarafın da askeri nüfuzu o kadar büyük değildi ki, hiç kimse savaşta belirleyici bir darbeye tanık olmadı. Bu, her iki tarafın da uygun bir mola verildiğinde savaşa devam etmek için yeterince toparlanabileceği anlamına geliyordu. O sırada savaş bölgesel olduğundan, Fransa'nın belirli bir bölgesi savaşta olabilir ve Fransa'nın geri kalanı bu etkiyi hiç yaşamamış olabilir, bu nedenle her zaman savaşa elverişli bir bölge vardı, orada adam ve teçhizat mevcuttu. Savaşlar hiçbir zaman tüm Fransa'yı hiçbir zaman etkilemedi ve bir bölge savaşa devam edemeyecek olsa da, bunu yapabilecek başka bölgeler de vardı.
Ayrıca hareketliliğin olmaması, savaşları çok bölgesel ve yoğun hale getirdi. Savaşların kendisi hiçbir zaman bir rakibi tamamen yok edecek kadar yoğun değildi ve savaşların bazıları gerçekte değil, ismen savaşlardı. Yedinci Savaş - sözde "Aşıklar Savaşı" - bu iç savaş içinde bir savaş olarak sınıflandırıldı ve sınıflandırıldı, ancak gerçekte bu türden bir şey değildi ve diğer savaşlar da bu şekilde uygun bir şekilde sınıflandırılabilir. Dokuz savaş gerçekten iki büyük savaşa (üçüncü ve sekizinci) indirgenebilir, bu sayede her iki taraf da zarar görmüştür, ancak her ikisinin de toparlanması ve savaşmaya devam etmesi için yeterli zaman vardı. Dokuzuncu savaş teknik olarak dokuz yıl sürdü, ancak bu yılların çoğu yabancı güçlerle (öncelikle İspanya) savaşmakla geçti ve bu nedenle Fransız Din Savaşları olarak bilinen iç savaşın bir parçası olarak sınıflandırılamaz. Aslında İspanya, Fransa'nın geleneksel düşmanı olarak görüldüğünden ve şimdi Katolik olan yasal hükümdara sadakat Fransa genelinde yaygın olduğundan, İspanya'ya karşı kampanya muhtemelen IV. Henry'den daha fazla destek kazandı.
Bu anlamda iç savaşlar 1598 tarihinden daha erken bitmiştir. Mercoeur'a karşı kampanya 1598'e kadar sürdü AMA bunun bir iç savaştan ziyade asil bir hizip için çok özel bir eylem olduğu iddia edilebilir. Bununla birlikte, buna karşı bir argüman, hükümdara bu tür bir sadakatsizliğin iç savaş sürecinin bir parçası olduğu ve Mercoeur'a karşı bu kampanyanın sadece onun son kısmı olduğu ve Fransız siyasetinin klasik semptomu ile karakterize edildiği olabilir. C16'da kral, gücünü soylular pahasına ilerletiyordu ve soylular buna karşı koymaya çalışıyordu.
Savaşların bu kadar uzun sürmesinin bir başka nedeni de öfkenin bu kadar derine kök salmış olmasıdır.
1572 Katliamı'ndan sonra Huguenotlar, herhangi bir savaşın neredeyse kesinlikle sona ereceğini ve müzakerenin söz konusu bile olamayacağını anladılar. Bu nedenle savaşlarda sürekli rol alırlar. Aynı şekilde, Guise ailesinin örneklediği gibi Katolik katılımı, uzlaşmayı neredeyse imkansız hale getirdi.
Bu şekilde çizilen bu çizgilerle her iki taraf da kendi hayatta kalmak için savaşmak zorunda kaldı ve nüfusun %90'ından fazlasını oluşturan Katolikler ile Huguenotlar, hayatta kalmak için yapılan herhangi bir zorluğun, kendi yaşamları için savaşma arzusuyla eşleşmesi gerektiğini varsaymak zorunda kaldılar. hayatta kalma ve bu onları Katoliklerin giriştiği algılanan ve düşmanca bir yanıtla karşılanması gereken herhangi bir olası düşmanca eyleme dahil edecekti.
Bu vesileyle, Katoliklerin köklü bağnazlığı öyleydi ki, Huguenots'u herhangi bir şekilde anlamak ve kabul etmek neredeyse imkansızdı. Avrupa'nın katolik devletlerinde katliamın kutlanması (papanın emriyle yapılmıştır), bir tarafın diğerini kabul etmedeki başarısızlığının veya reddetmesinin açık bir göstergesidir ve bu, bir taraf için savaşların, bir taraf için, savaşları güvence altına almak için yapılan savaşlar olduğu anlamına gelir. Huguenotlar için savaşlar sadece hayatta kalmak için yapılırken, sapkınlığa karşı inançlarının hayatta kalması.
Kral Sarayında Entrika
Bu noktadan itibaren, Fransız hükümeti, 1545'te Merindol köyünde tahminen bin Fransız'ın katledilmesi de dahil olmak üzere, Fransa'daki Protestanlara açıkça zulmedecekti. I. Francis oğlu II. Henry (1547-1559), 1547'de tahta çıkacak ve devam edecekti. katı politikalar. 1551'de, Protestanların ibadet etme ve hatta dini kamusal ve özel alanda tartışma haklarını keskin bir şekilde kısıtlayan Châteaubriant Fermanı'nı çıkaracaktı. Ancak bu, Fransız Kalvinizminin yayılmasını engelleyemezdi.
1535'te Fransa'dan kaçtıktan sonra Calvin, Alman şehri Strasbourg'a giderken Cenevre'ye gitmişti. Sonunda, oradaki Kiliseyi reforme etmek için bir süre Cenevre'de kalmaya ikna oldu. Başlangıçta bunu yapmakta başarılı oldu, ancak diğer İsviçre şehirleriyle olan dini anlaşmazlıklar, Calvin'in 1537'de Cenevre'den ayrılmasının istenmesine yol açtı. Calvin, Strazburg'da Fransız Kalvinist mülteciler tarafından oluşturulan bir kiliseye liderlik etmesi için davet edilecekti. Oradayken, kapsamlı bir şekilde vaaz verdi ve kapsamlı ve sistematik bir teoloji geliştirdi. Cenevre'ye geri çağrıldıktan sonra, Cenevre şehir konseyi tarafından kabul edilen ve laik ve dini otoriteyi yakından birleştiren bir dizi reform önerecekti. Cenevre Kalvinist kilisesinin organizasyonu, gizlice buluşmaya başlayan Fransız Protestanları harekete geçirecekti. Sonunda, Fransız soyluları, 1560'a kadar soyluların kabaca yarısı Protestan olana kadar Kalvinizm'e dönüşmeye başlayacaktı. Bu Fransız Kalvinist soyluları ve orduları “Huguenots” olarak bilinecekti. Fransız tacının Katolik kilisesiyle yakın uyumu göz önüne alındığında, Huguenotlar monarşi için büyük bir tehditti.
Henry II, altı yüz yıldır Fransız tahtını elinde tutan Capet ailesinin bir kolu olan Valois Hanedanındandı. Ana kaygısı, monarşinin gücünü ve her şeyden önce ailesini korumaktı. Bu, Huguenotların yükselişi tarafından tehdit edildi. En belirgin Huguenot kraliyet hanesi, o sırada Navarre Krallığı tahtını elinde tutan Antoine de Bourbon liderliğindeki Bourbon Evi idi. Antonie'nin erkek kardeşi, Fransız general Louis I de Bourbon, prens de Condé, Bourbon Evi'nin yeni Condé şubesinin başıydı. Louise, Huguenot'un en önemli askeri lideri olacaktı. Bourbon Hanedanı'nın kendisi, Capet Hanedanı'nın bir öğrenci koluydu; bu, bu evin liderlerinin, Capet Hanedanı'nın lideri bir erkek varis üretmediyse, Fransız tahtının yasal halefleri olduğu anlamına geliyordu.
Bu, Katolik Kilisesi ile uyumlu en güçlü Fransız ailesi olan Guise Hanedanı'nın liderlerine pek uymadı. Guise ailesi, Charlemagne'den geldiğini iddia etti ve Fransa tahtında tasarımları vardı. Ailenin başında iki erkek kardeş vardı: Guise Dükü Francis ve Lorraine Kardinali Charles. Francis, kraliyet ordusunda önde gelen bir askeri komutandı ve Charles, kralın mahkemesinde ve diplomatında danışman olarak işlev gördü. Sonunda, II. Henry'yi oğlu ve varisi II. Francis'i Guise'nin yeğeni İskoç Kraliçesi Mary ile nişanlamaya ikna edeceklerdi. Bu, Guise kardeşlere kralın sarayında rakipsiz bir nüfuz kazandırdı.
Henry II, 1559'da bir mızrak dövüşü kazasında ölecek ve 15 yaşındaki Francis kral olacaktı. Guise ailesi, genç ve deneyimsiz bir kralın yükselişini, gücü pekiştirmek ve Bourbonları marjinalize etmek için mükemmel bir fırsat olarak kullandı ve sözde dini bir anlaşmazlığı Fransız tahtının kontrolü için bir hanedan mücadelesine dönüştürdü. II. Francis, yönetim yetkisinin çoğunu Guise kardeşlere devredecek, Francis de Guise ordunun kontrolünü ve Charles finans, mahkemeler ve dışişlerin kontrolünü üstlenecekti. Etkili bir şekilde Fransa krallığının koruyucuları oldular. Fransız yasalarına göre, Francis, annesinin ve II. Henry'nin dul eşi Catherine de Medici'nin resmi rolünü sınırlayan bir naibe ihtiyaç duymayan bir yetişkindi. Ancak nüfuzunu Guise'nin hırsını frenlemek ve monarşiyi korumak için Fransız tahtı için yarışan farklı hizipleri dengelemek için kullanmaya çalışacaktı.
Antoine de Bourbon, Guise ailesinin tahtı gasp ettiğine ve ailesinin Capet Hanedanı ile akrabalığı göz önüne alındığında, kralın kıdemli danışmanı olma hakkını iddia etmeye çalıştığına inanıyordu. Bu başarısız olduğunda ve Guise, Henry II'nin Huguenotlara zulmetme konusundaki sert politikalarını sürdürdüğünde, Protestan Fransız soyluları Amboise komplosu olarak bilinen bir darbe düzenledi. II. Francis'in kaçırılması ve Guise kardeşlerin tutuklanması girişimini içeren darbe, kötü organize edilmiş ve çabucak engellenmiştir. Kraliçe annenin talimatıyla, gerilimi azaltmak için Protestanlara karşı bir uzlaştırma politikası başlatıldı. Bu, kral tarafından darbe planına karıştığı şüphesiyle tutuklanması emredilen Louise de Bourbon'un tutuklanmasını durdurmadı.
Francis II, hastalık nedeniyle 1560 yılının Aralık ayında ölecekti. Küçük kardeşi Charles IX (1560-1574), yönetemeyecek kadar genç olduğundan, ana kraliçe kraliçe vekil oldu. Fransa hükümdarı olarak ilk eylemleri, Katolik ve Protestan soylu aileleri arasındaki gerilimi azaltmak ve yakın bir iç savaşı durdurmak için tasarlandı. Louise de Condé'yi hapishaneden serbest bıraktı ve Antoine de Bourbon'un naiplik iddiasından vazgeçmesi karşılığında ona müsamaha gösterdi. Antoine, Fransız ordusunda korgeneral oldu ve Guise kardeşlerin mahkeme üzerindeki etkisine bir denge sağladı. Ardından, Katolik Kilisesi ile Huguenotlar arasındaki doktrinel farklılıkları çözmek için ulusal bir din adamları konseyi topladı. Ek olarak, Bourbon liderlerinin ısrarı üzerine Catherine, Katolikliği devlet dini olarak kabul eden ancak her türlü dini zulmü yasaklayan Saint Germain Fermanı'nı yayınladı.
Bu eylemler, dini iç savaşı önlemek için iyi ilk adımlardı. Ancak, Guise kardeşlerin hırsı, Huguenotların ve onların Bourbon liderlerinin bu uzlaşmasına müsamaha göstermezdi. Catherine'in barınma girişimleri, dikiş atılamayacak kadar derin bir yarada yara bandı olduğunu kanıtlayacaktı.
FRANSIZ DİN SAVAŞLARI - Tarih
Fransız Din Savaşları
Tanıtım: Hıristiyanlığın ve uygulayıcılarının üzücü bir zayıflığı, kalp meselelerinde uzlaşmaya varamamaktır. Nihai sonuç, din adına amansız bir kan dökülmesi oldu, genellikle diğer Hıristiyanlara karşı uygulanan şiddetin sonucu. Tarihsel olarak çok az sayıda Hristiyan, dini konulardaki çeşitli görüşlere hoşgörü göstermek için bir isteklilik sergiledi, uzlaşma yerine şiddet genellikle kural olmuştur. Reform Sonrası Avrupa bu üzücü gerçeğin bir istisnası değildi.
Erken modern Avrupa'daki birçok insan için, inanç konularında diğer görüşlere hoşgörü göstermek, zayıf bir dini inancın, hatta sapkınlığın bir işaretiydi. Önde gelen pek çok kişide, kilise doktrini konularında kendilerini haklı ilan etme ve muhaliflerini sadece haksız değil, belki de kötü niyetli olarak ilan etme eğilimi vardı. Martin Luther bir istisna değildi. Papa'dan düzenli olarak "şeytanın vücut bulmuş hali" ve "kota genelev bekçisi" olarak söz ederdi.
Dönemin siyasi liderleri, başkalarının dini uygulamalarına karşı hoşgörüsüzlüğü ifade etmede (ve politikaları izlemede) daha az vurgulu değildi. Bunun en önemli örneği, bir zamanlar Protestan Reformu'ndan "insanları sahte doktrinlerle baştan çıkaran ve isyana teşvik eden şeytani bir hareket" olarak bahseden Kutsal Roma İmparatoru V. Charles'tır. Kilise mülkiyetini ve otoritesini ele geçirme fırsatı, diğerleri bunu kanun, düzen ve kendi güçlerine yönelik bir tehdit olarak gördü. Charles'ın oğlu, İspanya Kralı II. Philip, ruhları ebedi lanetten korumanın tek yolunun onları Katolik olmaya (veya yeniden dönmeye) zorlamak olduğuna kesinlikle inanıyordu. Tartışmanın her iki tarafı da çözümleri zorlamak için güç kullanmaktan çekinmedi. Sonuç, Avrupa'yı harap eden bir savaş dalgasıydı. En iyi tahminler, nüfusun neredeyse üçte birinin, Kara Veba'ya rakip olan bir sayıdaki dini şiddet nedeniyle öldüğü yönünde.
İmparatorluk içindeki savaş: Bir grup Protestan lider, Aralık 1530'da Schmalkald kasabasında bir araya geldi ve Schmalkaldic Birliği'ni kurdu. Kanuni Sultan Süleyman imparatorluğu işgal etmiş ve Viyana kapılarına ulaşmıştı. Fransa Kralı I. Francis, Fransa'ya İmparatorluk içinde ticaret yapma hakkı veren bir anlaşmayı Avrupa'da büyük bir şoka uğrattı. En ürkütücü durum, bir Katolik Avrupa Kralının, başka bir Katolik hükümdarla savaş halinde olan bir kâfir (Müslüman) hükümdarla bir anlaşma imzalamasıydı.
Barış nihayet 1538'de kuruldu ve Charles dikkatini imparatorluk içindeki dini sorunlara çevirdi. Trent Konseyi'nin Protestanlarla arasındaki farklılıkları çözeceğini ummuştu, ancak bu mümkün olmadığında askeri seçeneğe karar verdi.
Schmalkaldic Savaşı olarak bilinen çatışma sonunda Augsburg Barışı, 1555'te. Şartlar, 1618'e ve otuz yıl savaşlarının patlak vermesine kadar imparatorluk içinde barışı sağladı. Diyet şartlarına göre, Yerel prensler uyruklarının dinini belirleyebilirdi. İmparatorluğun Lutheran bölgelerine yasal olarak tanındı ve edindikleri herhangi bir bölgeyi ellerinde tutmalarına izin verildi. Lutheran bölgeleri, Katoliklerin korunmasını garanti etmek ve istedikleri gibi ibadet etmelerine izin vermek zorundaydı. Ancak, yalnızca Lutheranizm ve Katoliklik tanındı. Kalvinistler veya Anabaptistler için hiçbir yer veya hüküm yoktu. Barışın uygulanmasının ardından yüz binlerce aile evlerini terk ederek dinlerinin kabul edildiği başka bölgelere gitti.
Çatışma yılları V. Charles için çok fazlaydı. 1556'da tahttan feragat eden ilk Kutsal Roma İmparatoru oldu. Oğlu Philip'i (Philip II) İspanya kralı ve kardeşi Ferdinand II'yi kalan imparatorluk üzerinde Kutsal Roma İmparatoru olarak adlandırdı.
Zorlukların Kökeni: Habsburg-Valois Savaşları, Kralı I. Francis'in kendini Rönesans resimleri ve mimarisiyle ulusun bütçesinin karşılayabileceğinden çok daha fazla savurduğu bir zamanda Fransa için pahalıydı. Francis, fon toplamak için geleneksel olarak soylular tarafından tutulan kamu ofislerini sattı. Satılan ofisler kalıtsal hale gelme eğilimindeydi ve bu da "cüppenin asaleti" olarak bilinen yeni bir sınıf yarattı. Vergi ödemekten muaf tutuldular. Buna ek olarak, Francis Papa ile bir anlaşma sağladı. Bologna Konkordatosu,Fransa'nın, Papa'nın bir kilise konseyi üzerindeki üstünlüğünü kabul ettiği şartlar altında, Fransız Kraliyetinin tüm Fransız Piskoposlarını ve Başrahiplerini atama hakkını kazanması karşılığında. Konkordato esasen Katolikliği Fransa'nın Devlet dini olarak kurdu ve Fransa'nın Protestan olma olasılığını etkili bir şekilde engelledi.
Francis'in Fransa'yı Katolik tutma çabalarına rağmen, Kalvinizm ülkede birçok mühtedi kazandı. Kralın gücünün genişletilmesine direnen birçok asilzade için cazip bir alternatif sundu. Fransız soylularının yaklaşık %40'ı, dini inançtan çok Kral'a siyasi muhalefet aracı olarak Kalvinizm'e dönüşmüş olabilir. Fransız Din Savaşlarına yol açan acil mesele Protestanların ibadet özgürlüğü ve yerleşme hakkı mücadelesi olmasına rağmen, aynı zamanda taç ve büyük Fransız soyluları arasında olduğu kadar birkaç önde gelen soylu aile arasında da bir güç mücadelesiydi. tacın kendisinin kontrolü için. Önde gelen Katolik aile, Guise Evi idi.
Francis'in yerine, Fransız Huguenotlarına karşı daha da az hoşgörülü olan oğlu II. Henry (h. 1547-1559) geçti. (Fransız Protestanlar kendilerine Huguenots dediler. Terimin kökeni bazı tartışmalardan biridir.) 1547'de sapkınlığı bastırmak için "yakma odası" olarak bilinen özel bir komite kurdu. sapkınlık için idam edilenler bu uğurda şehit oldular. Lorenzo de Medici'nin (İtalyan Rönesans ünüyle tanınan) kızı Catherine de Medici ile evliydi ve soylular tarafından sık sık "dükkan sahibinin kızı" olarak görülüyordu.
1559'da Henry, İspanya ile iki ülke arasında "sürekli barış"ı garanti eden ve Charles V tarafından savaşılan Hapsburg-Valois Savaşlarını sona erdiren bir barış antlaşması (Cateau-Cambrossis Barışı) imzaladı. Anlaşmayı imzalamak için Henry kızı Elizabeth of Valois, İspanya Kralı II. Philip ile evlendi. (Philip, eşi İngiltere Kralı I. Mary öldüğü için yakın zamanda dul kaldı). Haziran 1559'da düğünü kutlamak için büyük bir turnuva düzenlendi. Emektar bir dövüşçü olan Henry katıldı. Günün son mızrak dövüşünde rakibinin mızrağı paramparça oldu ve Henry'nin gözüne çarptı. On iki gün sonra yarasından kaynaklanan komplikasyonlardan öldü.
Henry'nin yerine, naibi kararlı annesi Catherine de Medici olan on beş yaşında hastalıklı bir çocuk olan oğlu II. Francis geçti. Catherine, Katolik ve Protestan soylular arasında bir denge kurmaya çalıştı ancak başarısız oldu. Katolik Kılık hizbi, Protestan etkisini ortadan kaldırmak konusunda giderek daha fanatik hale geldi ve söylentileri, Kralı kaçırmayı ve dinlerini resmi olarak kabul etmeyi ya da tahttan çekilmeyi planladıklarını yaydı.
Aziz Bartholomeos Günü Katliamı: II. Francis, Aralık 1560'ta beklenmedik bir şekilde öldü ve yerine küçük kardeşi Charles IX (h. 1560-1574) geçti. Yine, Catherine naipti. Katolikler ve Protestanlar arasındaki tartışmalara sponsor olmaya çalışsa da çabaları başarısız oldu. Her iki tarafın birbirine duyduğu yoğun nefret, on yıl süren kavgalarla sonuçlandı. 1572'de, her iki taraf da kan dökülmesini durdurmaya hazır görünüyordu ve 24 Ağustos 1572'de Aziz Bartholomew Günü için bir kutlama planlandı. Kralın kız kardeşi Valois'li Marguerite evlendiğinden barış umutları yüksekti. Henry Navarre (daha sonra Henry IV), bir Huguenot prensi. Bu evliliğin din savaşını bitireceğine inanılıyordu.
Paris'teki kutlamaya en etkili liderleri Fransa amirali Gaspard de Coligny de dahil olmak üzere binlerce Huguenot katıldı. Düğün kutlamasına giden müzakereler, Huguenotların silahsız olacağını belirtmişti, ancak onlar King'in Guise danışmanlarıydı (belki de annesinin onayı ile), genel bir Protestan ayaklanmasını önlemenin tek yolunun onu ikna etmek olduğuna ikna etti. Huguenotlara karşı vahşice saldırın.
Aziz Bartholomew Günü sabahı, Guise dükü liderliğindeki Kral'ın İsviçreli Muhafızlarından bir müfreze, Coligny'nin evinin kapısını kırdı. Coligny öldürüldü, cesedi dövüldü ve hadım edildi ve bir sokak çocuğu çetesi tarafından sokaklarda sürüklendiği sokağa atıldı. Guise Dükü, "Onları öldürün, hepsini öldürün, bu Kral'ın emridir!" diye bağırarak askerlerini başkalarını öldürmeye çağırdı. herhangi birinin bir "katetiği" öldürmesi yasaldı. Ayrıca on bin Protestan da Paris'in dışında katledildi. Navarre'lı Henry yakalandı ve sadece Katolikliğe geçme sözü vererek ölümden kaçtı.
Katliamın haberi İspanya'ya ulaştığında, genellikle espri anlayışı olmayan II. Philip, kendi kendine gülümsemeden edemedi. Roma'da, Papa olayı anmak için bir kutlama Ayini düzenledi.
Öyle olsa bile, birçok Katolik konunun ileri gittiğini hissetti ve din adına işlenen nefret ve şiddet karşısında dehşete düştü.
Henry III: Charles IX, 1574'te yirmi dört yaşında öldü ve yerini bir sonraki kardeş olan III. Açıkça eşcinsel olan Henry, bir kadın kılığına girmekten ve çevresinde toplanan bir grup yakışıklı gence gönül rahatlığıyla para harcamaktan zevk alırdı.Dini konularda, babası veya iki erkek kardeşinden daha fazla Protestanlığa karşı hoşgörülüydü ve bir anlaşmaya vardı. Protestanlığın yasallığını tanıyan ateşkes. Onun hoşgörü sergilemesi, ülkeyi Huguenotlardan kurtarmaya kararlı olan katı Katolikleri büyük ölçüde rahatsız etti. Fransa'da Kara Ölüm'den bu yana görülmeyen sayıda kamçı yeniden ortaya çıktı.
Üç Henries Savaşı: 1584 yılının Haziran ayında, Henry'nin Valois soyunun sonuncusu olan küçük kardeşi öldü. Henry'nin kendi çocuğu yoktu (belli ki!) ve sıradaki kişi, muhtemelen St. Bartholomew's Day katliamının ardından baskı altında din değiştiren, ancak o zamandan beri vazgeçen Huguenot olan Navarre'lı Henry'ydi.
Bir Huguenot Kralı olasılığı ile Fransa kısa süre sonra İç Savaş'a girdi. Üç büyük katılımcısının ardından Üç Henries Savaşı olarak biliniyordu: Henry III (Valois) Navarre'lı Henry, Huguenot ve olası varisi ve Katolik şampiyonu Guise'li Henry. Savaş iki yıl sürdü.
Henry III, İspanyol Armadasının yenilgisini öğrendi ve İspanyol desteğine sahip Guise'li Henry'den kurtulmanın en iyisi olduğuna karar verdi. Guise ve kardeşini barışı tartışmak için gizli bir toplantıya davet etti ve sonra onları öldürdü. Katolikler tarafından hain ilan edildi ve Protestan olan Navarre'lı Henry'nin kampına kaçtı. Paris'i geri almayı planladı, ancak 1 Ağustos 1589'da Kralın bir Protestan'ı halefi olarak kabul etmeye istekli olduğu için hain olduğunu düşünen bir rahip tarafından öldürüldü.
Henry III'ün ölümüyle, Navarre'lı Henry IV. Henry oldu. "Savaşmayı, sevişmeyi ve içmeyi bilen" yeni kral, bu sefer Katolikliğe dönüş olan beşinci bir dönüşümün uygun olduğunu görecek kadar pragmatikti. Güçlü, birleşik bir Fransa istiyordu ve Fransızların çoğunluğunun Katolik olduğunu biliyordu. Böylece, "Paris bir kitleye bedeldir" diyerek Katolikliği benimsedi. Siyasi çıkarlar için dini inançlarını feda etmeye istekli olması, Fransa'yı daha fazla kan dökülmesinden ve ulusun olası parçalanmasından kurtardı.
1598'de Henry IV, Nantes Fermanı Huguenotlara dini özgürlük veren. Yetmiş beş müstahkem kasaba ve din özgürlüğünü kullanacakları diğer müstahkem yerlere izin verilecekti. Kamu görevi için uygun ilan edildiler ve okulları ve diğer tesisleri Katoliklerle eşit olarak kullanma hakkı garanti edildi. Ferman ayrıca Katolikliği Fransa'nın resmi devlet Kilisesi olarak ilan etti ve kilisenin tüm eski gelir ve mülklerini geri verdi. Ferman aşırılık yanlılarını tatmin etmese de, uzun süredir savaşın harap ettiği bir ülkede güçlü bir Barış önlemi sağladı.
İyi bir kral olmasına rağmen, Henry'nin kişisel hayatı örnek alınacak türden değildi. Üç metresinden altı gayri meşru çocuğu ve kraliçesinden doğan üç çocuğu vardı. Dokuz çocuğundan gururla "çoban" olarak söz etti. Bir keresinde, metreslerinden birini karısıyla resmen tanıştırdı ve karısının biraz daha aşağı eğilmesi için reverans yapmasını ve üçünün birlikte yemek yemesini istedi. bu rahattan başka bir şey olmalıydı.
Henry IV, köylülerin yaşamını iyileştirmeyi umarak büyük bir ekonomik reform programı başlattı. Pazar akşam yemeği için her köylü ailesinin tencerede bir tavuk olmasını umduğunu belirtti. Çaba gösterdi, ancak büyük ölçüde başarısız oldu. Sadece çoğu hükümdarın köylülüğün refahını pek umursamaması dikkate değerdir. Fransızlar ona "Henry le Grande" dendiği ölçüde saygı duydular. 1610'da Henry'nin Katolikliğe geçmesinin samimiyetinden şüphe eden bir keşiş onu öldürdü.
Henry'nin yerine Fransa'ya mutlak kural getirmek için çok ileri giden, başka bir yerde tartışılan bir konu olan XIII. Louis geçti.
Giriş: Fransız Din Savaşlarını hatırlamak
2017 Fransa cumhurbaşkanlığı kampanyası sırasında, Ulusal Cephe adayı Marine Le Pen, bir televizyon röportajı sırasında Kardinal Richelieu'yu siyasi kahramanı olarak tanımladığında öfkeye neden oldu. Ona hayran olduğunu söyledi, çünkü hiçbir zaman bir azınlık dininin Fransa'ya egemen olmasına izin vermemişti - bu, La Rochelle kuşatmasıyla sonuçlanan son Din Savaşı (1621–29) sırasında Fransız Protestanlara karşı yürütülen acımasız askeri kampanyaya açık bir referanstır. en az 10.000 Protestan'ın ölümüne neden oldu. 1 Le Pen'in yorumları, Fransız Protestanlarının geçmişteki eylemlerini "kötü niyetli ve saygısız bir şekilde" uyandırmasının tek sebebinin Fransa'nın Müslüman nüfusuna gölge düşürmek olduğunu öne süren protestante de France Fédération'ın öfkesini çekti. 2 Bu, Ulusal Cephe ile Fransız Protestanları arasındaki tarihsel analojiler üzerindeki ilk çatışma değildi. 2015'te Le Pen'in yeğeni, Vaucluse milletvekili Marion Maréchal-Le Pen, Provence bölgesini “Protestan Reformu, Alman İşgali ve Avrupa Birliği'nin feci projesine karşı direnişi” nedeniyle övmüştü. Buna karşılık, Paris'teki Oratoire Protestan kilisesinin papazı James Woody, bu direnişin Lubéron'da 2.000'den fazla Protestan'ın 1545'te devlet onaylı katliamla sonuçlandığını hatırlattı. 3 Devam eden bu hafıza savaşları, Fransız Din Savaşları dört yüzyıl önce sona ermiş olsa da, sıkıntılarla ilgili rekabet eden anlatıların bugün Fransa'daki Katolikleri ve Protestanları hâlâ böldüğünü gösteriyor. Gerçekten de, çağdaş siyasi iddialarda bulunmak için Din Savaşları'na başvurmak, Ulusal Cephe'nin (şimdi Ulusal Yeniden Birleşme) laikliğe cumhuriyetçi bir bağlılığı ne ölçüde gergin tuttuğunu ortaya koymaktadır.laiklik) ağırlıklı olarak Katolik seçmenler arasında yerleşik bir destek geçmişine sahip. 4
1598 Nantes Fermanı, "her iki tarafta da olan her şeyin hatırası, sanki hiç yaşanmamış gibi söndürülecek ve bastırılacak" emrini veren tam da bu tür intikamcı hafıza kültürlerine bir son vermekti. 5 Kırk yıllık bir çatışmadan sonra IV. Henri, Katolikler ve Protestanlar arasında barışı yeniden sağlamanın tek yolunun travmatik geçmişten bir daha asla bahsetmemek olduğu sonucuna vardı. Savaşları, katliamları, sıkıntıları, kutsal emanetlerin ve kiliselerin yıkımını hatırlamak, unutulurken sadece iç çekişmelere yol açacaktır.isteksizlik), dini bölünmenin her iki tarafındaki Fransızların 'kardeşler, arkadaşlar ve hemşehriler olarak barış içinde yaşamalarına' izin verecekti. Yine de geçmişi gömmek için yapılan bu emre rağmen, erken modern Fransa'daki erkekler ve kadınlar, savaş sonrası nesillere, çatışma hakkında hiçbir kişisel hatırası olmayan, olanlara dair hikayeler aktararak, dini savaşların hatıralarını uyandırmaya devam ettiler. Gerçekten de, savaşlar sadece uzak savaş alanlarında değil, aynı zamanda insanların köylerinde ve kasabalarında da gerçekleştiği, arkadaşları, komşuları ve aile üyelerini birbirine düşürdüğü ve sahip oldukları her şeyi parçaladığı için, erken modern Fransa'da dini savaşlarla ilgili hatıralar geniş çapta dolaştı. bir zamanlar bilinen ve değişmez olarak tutuldu.
Genişleyen bellek çalışmaları alanındaki son çalışmalara dayanarak, erken modern Fransa tarihçileri, böylece, Katoliklerin ve Protestanların 1598'den sonraki din savaşlarına nasıl baktıklarını, anılarını nasıl kaydettiklerini ve bu anıların post-post üzerinde ne gibi etkileri olduğunu sormaya başladılar. savaş toplumu. Philip Benedict'in çalışmaları özellikle etkili olmuştur. Bir dizi yayında Benedict, hem Protestanlar hem de Katolikler tarafından almanaklar, anma törenleri, gravürler ve basılı tarihler şeklinde savaş anılarının inşasını araştırdı. 6 Bilginlerin, iç savaşların anılarını kaydetme ve aktarmanın mükemmel bir aracı olarak büyük ölçüde basılı tarihlere odaklanmış olmaları dikkate değerdir. Örneğin, Jean Crespin'in ünlü Protestan şehitolojisi üzerine pek çok araştırma vardır. Canlı Şehitlerve Lancelot Voisin de la Popelinière, Jacques-Auguste de Thou ve François Eudes de Mézeray gibi savaşları daha az itirafçı bir perspektiften anlatan tarihçilere artan ilgi. 7 Bu araştırmaları birleştiren şey, erken modern tarihleri iç savaşların önyargılı, kusurlu açıklamaları veya en iyi ihtimalle yararlı dipnot materyali olarak görme isteğidir: bunun yerine tarihçiler, Katolik ve Protestan yazarların kanıtlarını nasıl topladıkları, hangi anlatıların nasıl toplandığıyla ilgilenmeye başladılar. sundular ve okuyucuların onlara nasıl yanıt verdiği.
Basılı tarihler ve gravürler, geçmişin bir kaydını korumada kuşkusuz önemli olsalar da, halk bilincinde sorunların nasıl hayatta kaldığını anlamak isteyen tarihçilere de engel teşkil ederler. Fransız nüfusunun çoğunluğunun okuma yazma bilmediği bir zamanda, savaşlar yaşamış kadın ve erkeklerin anıları, resmi tarihlerden çok kendi deneyimleri ve duydukları hikayelerle şekilleniyordu - Daniel Woolf'un deyimiyle " geçmişin toplumsal dolaşımı". 8 Gerçekten de, ulusal ve yerel hafıza uygulamaları arasındaki ayrımlar hakkında, hatıraların sosyal hiyerarşi boyunca, bireyler ve gruplar arasında veya itiraflar içinde ve arasında nasıl değiştiği ve savaş anılarının Fransız toplumu üzerinde ne gibi uzun vadeli etkileri olduğu hakkında hala çok az şey biliyoruz. Son yıllarda tarihçiler bu nedenle yerel ve kişisel hatıralara yöneldiler ve krallık boyunca bireylerin ve toplulukların iç savaşları nasıl hatırladıklarını sordular. Ayrıca, hepsi popüler hafızanın vektörleri olarak hizmet eden özel hatıralar, ucuz baskı, resim galerileri, anıtlar, tören müziği ve kilise çanları gibi çeşitli kanıtları keşfederek hafıza alanını genişlettiler. 9 Birlikte ele alındığında, bu son araştırma, kraliyet yetkililerinin ve seçkin tarihçilerin barışı teşvik etme girişimlerine rağmen, Fransız Din Savaşları mirasının popüler düzeyde oldukça bölücü kaldığını, çünkü geçmiş çatışmaların hatıralarının günah çıkarma kimliklerini sağlamlaştırmaya yardımcı olduğunu ileri sürdü. ve Katolikler ve Protestanlar arasındaki gerilimleri sürdürmek.
Bu özel sayı, yalnızca Fransız Din Savaşları'nın popüler anıları üzerine ortaya çıkan araştırmaları, iç savaşlar üzerine bilimde önemli bir yeni yön olarak tanımlamakla kalmıyor, aynı zamanda hem yerel hem de uzun vadeli araştırmaları daha fazla araştırmak için Fransa, İngiltere ve ABD'den tarihçileri bir araya getiriyor. savaşların kalıcı mirası. Burada toplanan makaleler, 1598'den sonra barışa geçişin öncelikle Fransız monarşisinin otoritesini güçlendiren unutma politikası nedeniyle önemli olduğu şeklindeki yerleşik görüşe karşı çıkıyor. Bunun yerine, sıradan insanların yaşadıkları deneyimlerin anıların nesiller boyunca nasıl aktarıldığını nasıl şekillendirdiğini analiz etmek için el yazması ağları, mahkeme salonundaki tanıklığı, aile hafızasını ve yerel tarihleri dikkate alıyorlar. Bunu yaparken, bu özel sayıya katkıda bulunanlar, savaşların hatıralarının, bilgili ulusal tarihlerin dar sınırlarının çok ötesine geçtiğini ve savaş zamanı neslinin ölümünden sonra bile hayatta kalabileceğini gösteriyor.
Bu konuya katkılar yerel yaklaşımlarıyla birleşirken, yazarlar ayrıca daha geniş anlamda çatışma sonrasında anıların inşası ve dolaşımına dair dokunaklı içgörüler sunuyorlar. Makalelerde geçen ana tema, hatırlama ve unutma arasındaki gerilimdir. Tom Hamilton'ın mahkeme salonundaki tanıklığıyla ilgili makalesi bu noktada bir örnektir: Nantes Fermanı'nın Fransız tebaasının sıkıntıların hatırasını gömmelerini emretmesine rağmen, paradoksal olarak savaşları hatırlamak için bir boşluk da sunduğunu gösteriyor. 86 ve 87. maddeler, özel girişimle işlenen tecavüz, yağma ve cinayet gibi özellikle acımasız suçların mahkemede kovuşturulmasına izin verdi ve bu da sanıkların, savcıların ve tanıkların acı verici anıları araştırmasını zorunlu kıldı. Kraliyet yanlısı askeri yüzbaşı Mathurin de La Cange'ın davasına ilişkin bir vaka incelemesi, Fransız erkek ve kadınlarının sorunları hatırlamak ve tartışmalı savaş zamanı olayları üzerinde hesaplaşmak için yasayı aktif olarak kullandıklarını ortaya koyuyor.
Bellek çalışmaları alanındaki akademisyenler daha genel olarak geçmişi anmanın zorunlu olarak unutulmayı ima ettiğini savundular, çünkü insanlar sadece en unutulmaz olayları saklamak için seçecek ve diğerlerini atacaklar. Jan ve Aleida Assmann'a göre, insanlar tipik olarak, daha seçici bir kültürel bellek inşa etmek için iletişimsel ve arşivsel bellek olarak adlandırdıkları geniş bir rezervuardan yararlanırlar - belirli bir anda dolaşan tüm anıları içerirler. 10 Bu özel sayıdaki makalelerin birçoğu, geçmiş olayların seçilmesi ve yeniden tahayyül edilmesi sürecinden bahsediyor: savaş sonrası Fransa'daki Katoliklerin ve Protestanların, kendi mağduriyetlerini vurgularken istenmeyen olayları düzenleyerek, sıkıntılara ilişkin partizan anlatılar kurduklarını gösteriyorlar. ve rakiplerini dışlıyor.
Gautier Mingous'un Lyon'daki Saint Bartholomew's Day katliamının mirasına ilişkin makalesinde savunduğu gibi, partizan hatıralarını inşa etme süreci savaşlar sırasında zaten gerçekleşmişti. Hayatta kalan Protestanlar, katliamı bir şehitlik ve sürekli baskı hikayesi olarak çerçevelemek için hızlı davrandılar, Lyon'un Katolik belediye meclis üyeleri - şiddeti engellemeyi başaramadılar - sorumluluklarını yıkamak ve kraliyet valisi Mandelot'u suçlamak için yazışma ağlarına güveniyorlardı. Bununla birlikte, katliam raporları, gazetenin ardışık baskılarına girdiği için, nihayetinde zafere ulaşacak olan, olayların Protestan versiyonuydu. Yaşamak des şehitler. Savaş zamanı geçmişinin kanonlaştırılması, Barbara Diefendorf tarafından tartışıldığı gibi, 1598'den sonra yayınlanan birçok kentsel tarihte de belirgindi. Yaklaşık altmış tarihe ilişkin analizi, Katolik yazarların eski muhaliflerini on sekizinci yüzyıla kadar şeytanlaştırmaya devam ettiklerini, kendi dindaşlarını Protestan ikonoklazmının kurbanları olarak resmettiklerini ve katliamları meşru bir intikam olarak savunduklarını ortaya koyuyor. Savaşların anıları böylece günah çıkarma sınırları boyunca şekillenmeye devam etti ve bu, sıkıntılar sona erdikten çok sonra dini bölünmeleri körüklemeye yardımcı oldu.
Çoğu Katolik, savaşları günah çıkarma terimleriyle hatırlasa da, herkes parti çizgisine bağlı kalmadı. Buradaki makalelerin birçoğu bize bellek kültürlerinin nadiren tek parça olduğunu ve geçmişi anımsatmak için tek motivasyonun günah çıkarma düşmanlığı olmadığını hatırlatıyor. Hilary Bernstein'ın gösterdiği gibi, bazı Katolikler kendi topluluklarında saygı duyulan hatıraları sorguladılar. Makalesi, on yedinci yüzyıl Le Mans'ta sözde olay üzerine patlak veren hafıza savaşını vaka çalışması olarak alıyor. korku paniği. Savaşlar sırasında Katolikler, Protestanların 1562'de şehirden ani çıkışını kutlamak için bir anma töreni düzenlemişlerdi; bu, şehrin koruyucu azizi St Scholastique'e atfedilen bir mucizeydi. Bununla birlikte, 1667'de Katolik avukat Claude Blondeau, yerel bir avukatla bir söz savaşına kilitlendi. tedavi bu hafızayı destekleyen şüpheli tarihsel kanıtlara itiraz ettiğinde. Blondeau, Protestan iddialarını doğrulamış olsa bile, sağlam akıl yürütme ve doğrulanabilir kaynakların, alınan bilgeliğe göre öncelikli olduğunu savundu. Benzer bir şekilde, Tom Hamilton'un makalesi, savaş anılarını anımsamanın zorunlu olarak günah çıkarma nefretini körüklediği varsayımına karşı uyarıda bulunuyor. Fransa'nın barışa geçişinde davanın aslında kilit bir rol oynadığını öne sürüyor: La Cange aleyhindeki davaya katılan tüm taraflar mahkemeyi nihai hakem olarak tanıdı ve böylece mahkeme salonunu ihtilaf çözümü için partizan olmayan bir foruma dönüştürdü.
Bu makaleleri birbirine bağlayan üçüncü ve son tema, Din Savaşlarını yaşamış olanların ilk kohortunun ötesine aktarılan savaş anılarının uzun ömürlülüğüdür. Psikologlar, travmatik olayların çoğu zaman hayatta kalanlar tarafından -utanç, suçluluk ve ıstırap duygularıyla delik deşik olan- konuşulmazken, çocuklarının gömülü geçmişi kurtarmak için çalışabileceğini uzun zamandır biliyorlar. Holokost ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kölelik mirasını inceleyen bilim adamları, kurbanlık anlatılarının bu gecikmiş yeniden canlanmasını ve travmanın sonraki nesiller tarafından miras alınmasını tanımlamak için 'kuşaklararası bellek', 'kuşaklararası bellek' ve 'posthafıza' terimlerini icat ettiler. 11 Bu teorilere dayanarak, erken modern dönem tarihçileri, Hıristiyanlığın parçalanmasına tanık olmayan sonraki nesillerin on altıncı yüzyılın dini kargaşasını nasıl yeniden yorumladıklarını analiz ederek Reform'un uzun vadeli hafızasını keşfetmeye başladılar. . 12
Bu özel sayıdaki makaleler, erken modern anıların, ya geçmişteki adaletsizliklerin intikamını almak için kasıtlı olarak nesilden nesile aktarılan ya da ilk sessizlik döneminden sonra toparlanan uzun ve çetrefilli bir ölümden sonra yaşama sahip olabileceğine dair daha fazla kanıt sunuyor. Nicolas Breton'un gösterdiği gibi, 1572'de öldürülmesi Saint Bartholomew Günü katliamının korkunç başlangıcını oluşturan Amiral Gaspard de Coligny'nin torunları, ölümlerini asla unutmadılar. baba aileleri. Coligny'nin dul eşi Jacqueline ve çocukları - özellikle oğlu François - hayatlarının geri kalanını onun ölümünün intikamını almak ve aile onurunu yeniden kazanmak için harcadılar. Ancak sonraki nesilde aile hafızası önemli bir değişim geçirdi: Coligny'nin torunu Gaspard de Châtillon aile mücadelesinden vazgeçti ve din savaşları sırasında açılan çatlakları kapatmak için monarşiyle uzlaştı. Diefendorf ve Bernstein'ın makalelerinde, savaş anılarının aktarımı ve uzun süreli hayatta kalması da önemli bir rol oynamaktadır. Tartıştıkları yerel tarihçilerin çoğu, savaşları hiç yaşamamıştı, ancak yine de kasabalarındaki dini sıkıntıları anılmaya değer buluyorlardı, hatta on yıllar önce meydana gelen olaylardan dolayı haksızlığa uğramış hissediyorlardı. Gerçekten de, Diefendorf'un makalesinin çarpıcı sonuçlarından biri, Katoliklerin, savaşlardan bir asırdan fazla bir süre sonra, Nantes Fermanı'nın iptal edilmesinin 1685'te Fransız Protestanlığının kaderini belirlemesinden çok sonra, Protestan muhaliflerini karalamaya devam ettikleridir. Günümüz dünyasında sivil çatışmanın yıkıcı varlığına rağmen, bu özel sayıdaki makaleler, eski muhalifler arasında uzun vadeli bir uzlaşma sağlamak için savaş sonrası toplumların travmatik anıların yönetimini ciddiye almaları gerektiğinin zamanında bir hatırlatıcısıdır. unutulmaz, sonunda affedilemez hale gelebilir.
Yazarlar, Hollanda Araştırma Konseyi'nin (NWO) ve Institut Protestan de Théologie, Faculté de Montpellier'in Eylül 2018'de makalelerin bu özel toplantıda toplandığı 'Fransız Din Savaşlarını Hatırlamak' konferansını düzenlemeleri için cömert desteğini kabul etmek isterler. konusu sunuldu.
Tarihi ve Araştırmayı Severim
Huguenot Tarihi
Huguenotlar kimdi? Sözcüğün kökeni belirsizdir, ancak 16. yüzyılda Fransa'daki Protestanlara, özellikle düşmanları tarafından verilen isimdir.
Protestan Reformunun etkisi, 16. yüzyılın başlarında tüm Avrupa'da hissedildi. En büyük kahramanları Alman Martin Luther ve Fransız Jean Calvin'di. Fransa'da Kalvinizm toplumun tüm katmanlarına, özellikle de şehirlerdeki okuryazar zanaatkarların ve soylularınkilere nüfuz etti. Fransa'da 1562 ve 1598 yılları arasında sekiz iç savaş yaşandı – Din Savaşları.
Edward VI (1547-53) tüzüğü, ilk Fransız
İngiltere'de protestan kilisesi kurulacak. Bu kilisenin soyundan gelen, Soho meydanındaki kilisedir.
1589'da Navarre Kralı Protestan Henri de Bourbon, Catherine De Medici'nin oğulları olan üç Valois kuzeninin ölümünden sonra Fransız tahtını devraldı. İç savaş devam etti, bu nedenle 1593'te, ‘Paris bir Ayine Değer‘ ruhu içinde, Henri Katolikliğe geçti. Beş yıl sonra iç savaşlar sona erdi ve Henri, eski dindaşları ve silah arkadaşları olan Huguenotlara yaygın dini özgürlük de dahil olmak üzere önemli ayrıcalıklar veren Nantes Fermanı'nı yayınladı. Huguenotlar zamanla Fransız tacının sadık tebaası oldular.
Ancak, IV. Henri'nin torunu Kral XIV. Louis, kendisine bu büyük dini azınlığın varlığının hükümdarın mutlak otoritesi için bir tehdit olduğunu söyleyenleri giderek daha fazla dinledikçe, konumları giderek daha güvensiz hale geldi. Yavaş yavaş Huguenotların ayrıcalıkları aşındı. 1680'lerde Fransa'nın belirli bölgelerindeki Protestanlar, asi birliklerin evlerine [‘the Dragonnades’] gönderilmesiyle kasten terörize edildi. Sonunda, 1685'te Louis, tüm Protestan papazları sürgüne gönderirken ve aynı zamanda meslekten olmayanların Fransa'yı terk etmesini yasaklarken Nantes Fermanını iptal etti. Hükümetin dikkate değer bir sürpriziyle, çoğu zaman kendileri için büyük risk altında olan birçok kişi ayrıldı. Yakalanan adamlar idam edilmezlerse, Akdeniz'deki Fransız donanmasına kadırga kölesi olarak gönderildiler. Kadınlar hapsedildi ve çocukları manastırlara gönderildi.
Yaklaşık 200.000 Huguenot, Fransa'dan ayrılarak Katolik olmayan Avrupa'ya -Hollanda, Almanya, özellikle Prusya, İsviçre, İskandinavya ve hatta Huguenot ustalarının Çarların sarayında müşteri bulabileceği Rusya'ya kadar yerleşti. Hollanda Doğu Hindistan Şirketi, Güney Afrika'daki üzüm bağlarını geliştirmek için Cape'e birkaç yüz gönderdi. Yaklaşık 50.000'i İngiltere'ye geldi, belki 10.000'i İrlanda'ya taşındı. Yani bu adaların pek çok sakini, damarlarında Huguenot kanı taşıyan, buraya sığınanların yüzlerce Fransız adından birini taşısın ya da taşımasın – ve böylece ‘mülteci’ kelimesini İngilizceye getiriyor. dilim.
Louis'nin Fransa'sının amaçlarından şiddetle şüphelenen ve aslında bu hırsları dizginlemek için bir dizi savaşa başlamak üzere olan bir Britanya'da, zamanın siyasi iklimi nedeniyle, Huguenotlar burada genel olarak memnuniyetle karşılandılar.
Bu harita, Huguenot mültecilerinin kullandığı ana yolları, gittikleri ülkeleri ve her bir bölgeye yerleşen sayıları gösterir.
Ancak dönemin broşür literatürünün de gösterdiği gibi, çok eski zamanlardan beri göçmenlere yöneltilen -varlıklarının işleri, barınma standartlarını, kamu düzenini, ahlakı ve hijyeni tehdit ettiği, hatta tuhaf yiyecekler yedikleri- suçlamalarından tamamen kurtulamadılar! En az yarım yüzyıl boyunca Huguenotlar, bankacılıkta, ticarette, sanayide, kitap ticaretinde, sanatta ve orduda, sahnede ve öğretimde varlıklarını hissettirerek, tanınan bir azınlık olarak kaldılar. Pek çoğu, Kalvinist örgütlerini ve hükümet tarafından yerelde yetiştirilen uygunsuzluklardan daha cömertçe davranılan ibadetlerini muhafaza etseler de, 1760 civarında, bazılarının dinde Anglikan uygunluğunun yolunu takip etseler bile, yabancı olarak öne çıkmayı bırakmışlardı. En başta.
Fransız Din Savaşları (Kutsal Anlaşma)
Lütfen bu şablon etkinken bu makaleyi hiçbir şekilde düzenlemeyin veya değiştirmeyin. Tüm yetkisiz düzenlemeler, yöneticinin takdirine bağlı olarak geri alınabilir. Tartışma sayfasında herhangi bir değişiklik önerin.
- Angevin Bölgesi
- İngiltere Krallığı Savoy İlçesi Fransa Krallığı
- Occitania Margraviate
- Soleristler Fransezistler Fransezist Brittany (1535-1547) İsyancı Brest (1534-1549) Fransezist Flanders (1549-) İsyancı Limoges (1549) Fransezist Toulouse (1550-51)
NS Fransız Din Savaşları1506 ve xxxx yılları arasında Fransa'nın bölgesindeki Roma Katolikleri ve Remaearianlar arasında uzun süreli bir savaş ve popüler huzursuzluk dönemiydi. Fransız güçlerinin çoğunluğunu içeren, neredeyse sürekli Remaearian ayaklanmaları, bir dizi monarşinin Heterodoks inançlarına dönüştürülmesine yol açtı ve bunu tipik olarak Katolik güçlerin Katolikliği eski haline getirme girişimi izledi. Sırasıyla Brittany ve Occitania'daki Brest ve Limoges başta olmak üzere bir dizi şehir, Remaearians'ın popüler milislerinin devlete karşı isyan ettiği ve kendilerini yönettiği isyan dönemleri geçirdi.List of site sources >>>