NATO Güvenlik Gücü tarafından (KFOR) kontrol edildiği günlerde, Dominique isimli Fransız jandarmaya epeyce yalvardıktan sonra Kosova'ya girebilmiştim. Her yerde Türkçe ağırlıklı tabelaları görünce şaşırmıştım açıkçası. Bayraklı Camii'ne gitmem gerekiyordu ve sora sora bulmak zorundaydım, beni bekleyen kişiyle orada buluşacaktım. Arnavutluk'ta tek kelime dahi Türkçe bilinmemesine rağmen Kosova'daki durum beni şaşırtmıştı. Derken küçük bir dükkana girdim, camiyi soracaktım. Eh, en azından el işaretiyle dahi olsa tarif edebilirlerdi. "Bayraklı Camii?" dedim, yerini sorduğumu ima eden bir vücut diliyle. Kadın Arnavutça tarif etti. Dükkandan ayrılırken de, herhalde bu kadar Türkçe kelime tabelalarda olduğuna göre, "Teşekkür"ü de biliyorlardır diye düşünerek, "Teşekkür" dedim. Kadın dönüp "Te be çocuğum sülesene sen Türksün!"
"Adriyatik'ten Çin Seddine kadar" meselesinin sadece bir laftan ibaret olmayabileceği ilk o zaman kafama dank etmişti. Makedonya'da da hatrı sayılır ölçüde Türkçe bilirler. Bosna-Hersek'e giderseniz, Fatih'in torunu gibi karşılanma ihtimaliniz hiç de az değildir. Bildiğim kadarıyla Suriye'de de hayli Türkçe bilen var.
Bizim hafızamızla ilgili de ciddi sorunlarımız var maalesef.
Acaba kim bizim hafızamızın bir şekilde yerine gelmesini istemez? Kim Türk-Kürt, Alevi-Sünni, laik-anti laik gibi kamplara ayrılarak enerjimizi içeride çökertmek suretiyle kafamızı kaldırmamamızı, tabii nüfuz alanlarımızla ilgilenmememizi ister?
Bugün uğruna savaşların çıktığı dünyanın en önemli enerji koridorlarında, Türkiye'nin de bir şekilde pazarlık masasında olması kimlerin rüyalarını kabusa çevirir? Kendi içinde çatışan ve sorunlarını çözememiş bir Türkiye'nin büyük santranç tahtasında yeri yok.
Tabi başkaları her zaman plan yapacaktır, biz kendi işimize bakmalıyız.