Büyükada bungalovlarından birinde, iki kişilik bir yatağın tek kişilik tarafındayım. Elimde bir ağaç dalı, toprağı eşeliyorum hafif şapşal.. Güneş bir gemi gibi batıyor. Sormak-cevaplamak arasındayım. Arkamda bir çalı, arkamda bir tarih.. An'ı yaşamaktayım.
Dondurma yemek, tavla oynamak, biraz uyumak, biraz salt karanlıkta kalmak istiyorum. Edip Cansever okuyorum yine, yine bazı dizelerde başım öne eğiliyor ve "o kadın da kim?" diye soruyorum. Günün gece olması kadar doğal şeyler var hayatta. Kremalı tavuk kadar doğal; üzerinde uğraşacak kadar zaman harcaman kâfi: Bütün eski fotoğrafları yakıyorum.
Bazı fotoğraflar eskimesin istiyor insan.. Otobüs durağından o'nu yolculadığın ân ya da herhangi bir sıradan olay.. Kasmamak gerekiyor! Fide-fidan arasındayım ve hislerim, bir çocuğun küfretmesi kadar normal. Ellerim dolu, biralar dolu. Gözlerimizi dolduracak bak bu şarkı, sen gelip bamteline dokunacaksın uzamaktaki saçlarımın.. bak diyeyim, kollarım uzar bir cinsaçı gibi, uzar da kollarını kaplar. Sarmaşık bir harmanlık ân'ı.. Baksana salıncaklar da boş! Sallanmak-düşmek arasındayım..
Orada gözlerin var. Orada gözlerin iyi ki var.