Makalenin amacı, cephe hattındaki asker Peter Matveyevich Vshivkov'un anılarında günlük yaşamın belirli yönlerini incelemektir.
Bu kaynak tarafımızdan “Oral” projesi üzerinde çalışırken bulundu tarih: Yirminci yüzyılın günlük hayatındaki adam. Anıların yazarı, 1990'lerin başında öldü ve el yazmasını Peter Petrovich Vshivkov'un oğlu ailesinde bıraktı.
Hatıralar, beyaz ve siyah iplikli okul not defterlerinden dikilmiş, çeşitli mavi tonlarında bir tükenmez kalemle yazılmış el yazısı metin sayfasının toplam 1062 cildinde ince tel olan el yazısıyla yazılmış bir kitaptır.
Yazının metni genellikle okunabilir, yazı tipi büyük, sağa doğru eğimlidir. Anılar, birden çok gramer ve yazım hatasıyla birlikte edebi ham metin olarak yazılır. Bu, yazarın eksik bir ilköğretime ve çalışan mesleklere sahip olmasından kaynaklanmaktadır.
Vshivkov Petr Matveyevich, 1923'ta, Krasnoyarsk Bölgesi, Kuraginsky Bölgesi, Zherbatikha köyünde köylü bir ailede doğdu. 1941'ten 1947'e kadar kaldığı Kızıl Ordu'nun saflarına taşınırken, 1667 sayfa taburu, 456 sayfa alayı ve 134 muhafızlarında görev yaptı. sayfa raf topçusu ve hafif makineli tüfek. Askeri rütbeler: Kızıl Ordu askeri, ml. Çavuş, Çavuş
Anıların metni, ilk çocukluk anılarından gelen yaşamın bir tanımını ve 1920-1979'in ek bir bölümünü içeren, 1988-s'in 89'in ikinci yarısının izlenimlerini içerir. Yazının okunması yazarın hayatını üç hayat olarak görme vizyonundan bahsetmenizi sağlar: savaş öncesi, Büyük Vatanseverlik Savaşı dönemi ve savaş sonrası yaşam. Yazar ailelerinde, akrabalar çemberinde, biyografisinde, ülkesinde ve yerel ikamet bölgelerinde meydana gelen her şeyi yazar. Peter Matveyevich, yaşamını gerçekçi bir şekilde, süslemeden, nahoş olayları gizlemeden anlattı. Eylemlerini açıklamaya ve motive etmeye, on yıllardan sonra, zamanın genel psikolojisi ve yaşlı bir insanın bakış açısıyla, akıllıca bakış açısıyla analiz etmeye çalışıyor.
Peter Vshivkova'nın anılarındaki savaşın doğası, yalnızca Alman saldırganlığını, ideolojik muhalefetini değil, düşmanın insanlık dışı eylemlerinin kanıtlarını da engelliyor. “Krasnoselsk'in kenarında, su içmek için kuyuya yaklaştık. Kapak parçalandığında su yerine korkunç bir şey gördük. Tam bir kuyu Sovyet çocuklarımız tarafından yaklaşık üç ila yedi yaşları arasında olan nakidandı ... Kuyuda çok küçük çocuklar vardı, erkekler ve kızlar vardı, vurulmamışlardı, ama yaşayan kapakta birbirleri tarafından devrildiler ve üstleri bir kapakla kapatıldı ve ölümle kaplandı ... korku kalbime çarptı, her dövüşçünün başındaki kapaklar yükseldi ... Savaşçıların ve subayların kalpleri bu tür korkuların kalbini ele geçirdi ... Düşmanlarının intikamını almaya yemin ettik ... " Aynı zamanda, hatıraların yazarı Sovyet döneminin tipik bir insanı, bir vatansever, ideolojik olarak oluşturulmuş bir sosyal sistem, bir çevre, bir ideoloji olarak görünür. Komutanların ve politik işçilerin, savaşçıların mücadele ruhunu sürdürmedeki rolünü kabul eder.
Yazar, korkaklık, yağma, emir ve komutanların emirlerine ilişkin itirazlarına ilişkin savaş, ciddiyet ve merhametsizlik yasalarının zorunlu olduğu gerçeğini gizlememektedir. “Onu burada ifşa ettiler: Anavatanını düşmandan korumak için değil, bir hastanede yatmak için elinde ekmek ile“ kendi kendine çekim ”yaptı. Çukurun kenarına getirildiğinde soluk, ağladı ve affetmeyi istedi. Ancak binbaşı şöyle dedi: “Ham dünya affedecek. Anavatana hainin, ateşe göre ”, - ve onu tabancadan vurdu, gömdü ve gömdü. Ve ambulansı beklerken sigara içtik. ”
Veya başka bir bölüm, daha az önemli değil: “O zaman, tıbbi taburun ana başkanı, sağlık hizmetinin ana tarafına yaklaştı, ona silah talimatını verdi, beyazlaştı ve şöyle dedi:“ Yaralıları alıp daha hızlı ya da dokuz gram alın. Genel olarak, herhangi bir veya-veya "... seçin
Ancak o zaman kız kardeşlere bizi kabul etmesini ve bize yardım etmesini emretti. ”
Metin, askerlerin karşılıklı sorumluluk fikrini ve hayatta kalma uğruna cephedeki acımasızlık anlayışını ortaya koyuyor: “Eğer Alman pilot yanan bir sigarayı fark ederse, ihmalkar savaşçılardan biri ölebilir. Bu nedenle sigara içmeme konusunda çok katı bir emir vardı. ”
Olayların analizinde her gün cephenin yönünün, maddi bağlamın, ekstremite durumlarında iletişimin özelliklerinin, deneklerin zihinsel özelliklerinde, savaş öncesi, arka ve hatta ön günlük yaşamdan temelde farklı olduğu bize açıktır. Sadece ordunun doğası, uzmanlık alanı, cinsiyet, duruş ve rütbe ve hatta yılın zamanı ve arazinin doğası gereği bir savaşçı için bireyseldir. Ancak, savunma, saldırı, keşif, hastane, yürüyüş, yemek, yıkama, uyku vb. Gibi belli durumlar için tipik olabilir.
Askerlik mesleği ve profesyonel meslek olarak yaşam tarzı, hiç bir şekilde "kendi türlerini" öldürme zorunluluğuyla uyuşmuyor ... Ancak yaşamdan yoksun bırakılma süreci, savaşan tarafların temas hattının çevresinin düzenlenmesi koşullarında gerçekleşiyor. Bu nedenle, ön-hayat, “emek” ve dinlenmenin tüm tezahürlerinde bulunan her şeyin, eğlence ve tatillerin, sosyal hiyerarşinin, duyguların ve duyguların, ölüm korkusu ve üstesinden gelmenin devam etmeyi sürdürdüğü gerçek hayattır.
Dolayısıyla, emeği askeri yaşamın bir parçası olarak gördüğümüz tesadüf değildir. İş sadece cephenin altyapısını oluşturmak değil, aynı zamanda “zafer” oluşturma süreci olarak da çalışmaktır. Basit bir asker Vshivkov bizden önce iki kılıkta hatıralarda gözüküyor: bir köylü ve bir asker. Çok renkli ve tam olarak kırsal olan yazar, Rus askerleri tarafından yapılan savaşın dünya görüşü açısından psikolojik bir değerlendirmesini yapıyor.
“Ve uzaktan bir parlama gibi görünüyordu ve harman sırasında olduğu gibi, savaştan önce olduğu gibi, [sesler] duyulabilirdi. (Sayfanın en altındaki not: “Dünya titriyordu, kabukları yırtıldı”). Yanan bir saman ateşi yerine, ateşli mermiler tarafından tutuşmuş bir şeyi yaktı. Dünya titredi ve aniden sızdı. “Ama harman ediyorlar,” dedi yaşlı bir çavuş, şaka yaparak, savaşçıları eğlendirmeye çalışıyor. Başka bir kısa, küçük teğmen, “Bu harman tekrar başlasın” dedi. Kıdemli teğmen, “Evet, bu harap henüz durmadı” dedi. Çavuş, “Ve bu harman durduğunda” dedi. “Ama bütün tarlaları çöpe attığında davul çalmaya son verecek.” Ve hepsi güldü.
[-] Evet, çavuş haklı olarak dedi ki .. "
Rusya Federasyonu Savunma Bakanlığı Merkez Dairesi'nin ödül gösterimlerinde profesyonel dil cümlelerinin her zaman görünüşte tesadüfi olmadığı görülmüştür: “siyasi amaçlar için müfettiş yardımcısı komutanı olarak çalışıyor”, “mühimmat olarak çalışmak için operasyonel grupta çalışmak”, “işaretçi olarak çalışmak,” .
Yazının tüm bölümlerinde, Sovyet iktidarının haklarında, faşizme karşı zaferin kaçınılmazlığında ve düzeninde, sosyalizm ve komünizmin inşasında açık bir inanç var. Yazarın argümanları hayatın anlamı ve onların kaderi hakkındaki sorulardan sonra gelir.
Anılarda Vshivkova sürekli olarak insan kaderinin önceden belirlenmesi olan ölümcül meseleyi gündeme getiriyor. “... kıdemli bir çavuş bize doğru, farklı bir yolda sağa doğru yürüyordu ve aniden eridi, ancak bir patlama oldu, görünüşe göre göğsüne doğrudan isabet eden bir faşist mermi çarptı. Çavuştan hiçbir şey bulamadık, hiçbir işaret yok. Sadece geldi, şapkalarını çıkardı, birkaç dakika ara verdikten sonra içini çekti. Ve kaptan, “Evet, ölüler böyle” dedi.
Özellikle yazar, ikinci yaralanmadan sonra kendisini hatırlayarak ölümle ilgili konuşur. Zaten dışarıdan başkalarını görüyor, geleceğini değerlendiriyor gibi görünüyor: “Şirketimden birinin iz bırakmadan kalması pek mümkün değil” diye düşündüm. Çoğu zaman, sübjektif bir ruh hali içinde olayın “kaydırılmasını” görüyoruz: “Kalp bile herkesi sıkıştı. Ama nasıl başardık ve bu bir talihsizlik olsaydı ve başka bir Alman herhangi bir yönden seyahat etseydi ve hepimiz her şeyin sonu olurduk. ”
Geriye baktığımızda, emektar anılarında zafer kazanmadaki önemini sürekli olarak vurguluyor, gurur duysa bile, piyadede bulunduğunu vurguluyor: “Sonra yine savaş. Yine ileride piyade. Piyade ilk önce hepsini karşılar. Ve mermiler ve mermiler, mayın ve bombaları, piyadelerin özü için. " “Piyade için bir şey önemlidir, kendinizin üstesinden gelin, ayağa kalkın ve ilerleyin. Kırmızı bir roket servis edildiğinde, kahramanlar ve korkaklar değil, kalplerimizde herkes yürekleri için heyecanlanmış olmalı. ”
Anılarda, yazar, yaş, sosyal statü, milliyetten bağımsız olarak sürekli ön cephe birliğinin bir veya başka bir yönüne döner. İşte gördüğü şey için hem kişisel pozisyonunu hem de hayranlığını en iyi ortaya çıkaran bölüm: “Ve bunların arasında bir dövüşçü çalışıyor; Elinde bir sağ tüfek ve sol elinde bir tencere lapası var. Kıdemli teğmen, “Yine de püresi atın.” Dedi. Bir Rus savaşçısı, bir Özbek değildi ve Rusça'da yetersiz cevap verdi. “Nat tavarish kıdemli letenan, yemeğimi yeriz. Orada yemek için zaman olmayacak, savaş devam ediyor, duyuyor musunuz? Kavgadan sonra yeneceğim "ve ileri koştu. "Bu ısrarlı şeytan," dedi kaptan.
Yazar, savaş tecrübesi, askeri beceriler ve yeteneklerin savaşta hayatta kalabilmek için önemli koşullar olduğunu düşünüyor. “İşte gençler, aptal hala genç. Alman seni öldürecek. Lahana nasıl kesilir. Bu yüzden teğmen şöyle diyor: “Sizler eski askeri askerlere bakıyorsunuz. Savaşta ne yapacaklar ve örnek olarak alıyorsunuz. Böylece daha iyi anlayacaksınız ve sonra tüm ön cephe alışkanlıklarını ve savaşlardaki eylemleri öğreneceksiniz… ”
Peter Vshivkov'un Sibirya outback'sinde büyüdüğü ve çocukluktan öğrendiklerini cephenin gerçeklerinde kullanması da önemlidir. “Açmada nemliydi, açmanın altında bazı yerlerde su vardı. Yakınlarda büyük bir iğne yapraklı orman değildi. Şövale makineli tüfek hesaplamasıyla iğnenin dallarını kırdım, siperin tabanına koydum, kuruydu ve hatta biraz daha sıcaktı. Şirket komutanı şaka yolunda elime çarptı ve şöyle dedi: "Aferin, Tayga adamı, sen." “Evet, Yoldaş Kaptan,” diye cevapladım. Ve şirketin bütün adamları örneğimizi takip etti. ”
Ön planda yer alan kişilerin durumu, gündelik doğanın zorluklarıyla ağırlaştı. Özellikle savaşın ilk aşamasında askerlerin yiyecekleriyle ilgili sorunlar vardı. Vshivkov’un hatıralarında sorun var, ancak nasıl çözüldüğü, sadece bir tahmin edilebilir: “Ustabaşı her dövüşçü için dört kraker getirdi:“ Ama işte en son, bir kerede yiyin, bilinmeyen bir zaman için tasarruf edin, ürünler tükendi ”.
Veya en çok savaşta uyumak isteyen önemli bir not. “Ben, ilk önce, yoldaşlarımın ayaklarınızdan yürüyüp, uyuyabildiğinize inanmadım. İkna oldum. Kendim denemek zorundaydım. Alnını önünüzde yürüyen bir yoldaşa sıkıştırıyorsunuz, uyanıyorsunuz ve tekrar uyuya kalıyorsunuz… ”.
Askerlerin Peter Vshivkov'a ait anıları, canlı bilgilendirme yetenekleri, “cilalama” durumlarının olmaması, nahoş ve hatta ahlaksızlığı gidermek için girişimlerde doğrudur. Ayrı bölümlerde gerçeklik, gerçeküstücülüğe sınır koyuyor. “Bir kıdemli çavuş ön cepheden geldi. Sol kolu dirsekten eksikti, tamamen bandajlandı. Bandajlandı, koşum takımı ile yukarı çekildi. Onlardan küçük bir çukur kazmalarını istedi. Delik hazır olduğunda sol elini çıkardı, Alman kabuğunu keserek, paltosunun paltosundan sağ eliyle kesti ve öptü. Sonra kağıda sarmasını ve bir deliğe koymasını istedi. Sonra çavuş gömmek istedi. Daha sonra, elin sahibinin sözlerinden kelimelerin yazıldığı bir başucu masası şeklinde bir sütun oydu. "Gurur savaşlarında Narva, sol eliyle (fırçanın üstünde) Nikolai Nikolayevich Nikolaev'den ayrıldı." Elinin mezarına gitti. Gözlerinde yaş vardı. ”
Ya da yirmi yaşındaki bir dövüşçünün stresli durumundan dolayı gerçekleşmemiş olan ikinci benzer arsa. “Savaştan sonra, teğmen bana sordu:“ Çavuş ne hakkında bağırdı, sana ne oldu? Ve nasıl ve ne olduğunu anlatmaya başladım. Açıklığın diğer tarafında sırtında öldürülen bir Alman yatıyordu. Gözleri mavi ya da donuk beyazdı. Çabucak koştum, ayaklarım bacaklarına sıkıştı, karnını karnına düşürdü ve sert bir darbeyle dudaklarını dudaklarına dokundu, sanki ölü bir Fritz'i öptüm. Uzun zaman önce öldürüldü ve çoktan kokuyordu. Ve görünüşe göre çığlık attığım bir nedenden ötürü bu kadar iğrenç bir şey yüzünden ve istihbarattaki yoldaşlarım güldü ve hatta tükürdüler .. ".
Letonya topraklarında Vshivkov ve yoldaşları ile birlikte “Savaşta ve bu oldu” sözleriyle nitelendirdiği bir vaka ortaya çıktı.
“Dağda hızlıydık. Sonra iki uçaklarımızı Il 2'in uçtuğunu duyuyoruz ve hatta görüyoruz. Ve onlar bizim Alman olduğumuzu düşünüyorlardı, biri küme sonra diğeri üçüncü oldu. Çok sayıda yaralı ve hatta ölü vardı. Kırmızı roket dosyalanamaz, Almanlar hemen ortaya çıkar. Yeşil bir roket ver, uçaklar karaltı. Ancak alay bunu tahmin etti, uçaklar alayı pankartını açtı ancak anladılar. Uçup gitti. Fakat saldırıya girmek imkansızdı, çünkü uçaklar kaç askerini öldürdü. ”
Peter Matveyevich'in anılarında en trajik olan, 1945'in Mayıs günlerini ifade eder. Onların 134 Muhafızları Tüfek Alayı, 9'tan May 21'a kadar olan düşman Courland grubunun yenilgisini tamamladı. “Ve denize ulaştığımızda, şirketimizde çok az insan kalmıştı, sadece dört savaşçı, üç çavuş, üç memur ve bir ustabaşı vardı ... Savaşta ölen son kişi Zakharenko'daydı. Beş adımda denize ulaşmadan önce ve genel olarak şirkette on bir uykusuz gün süren savaş sırasında yüz seksen kişiden 11 kişi kalmıştı. ” Her hatıra satırında, savaştan sonra savaşta ölenler için acı hissedilir ...
Başbakan'ın anıları hakkında konuşmaya devam edebilirsiniz. Vshivkov, ancak makalenin formatı cephe yaşamının tüm yönlerini göz önünde bulundurmaya izin vermiyor. Ancak, onlar boyunca hendeklerin ve sığınakların düzenini, soluklanma sırasındaki ve savaş durumundaki günlük rutini, dinlenme, asker eğlencesi, mizah ve şakalar için ikmali veya savaşçıların geri çekilme sırasını takip etmek mümkündür.
Yazar, yoldaşlarına ve komutanlarına kesin özellikler verir, aralarındaki ilişkiyi gösterir. Uzun yıllar sonra, dört yıllık savaş boyunca Sovyet askerleri ve düşmanı moralindeki değişimi karşılaştırıyor.
Çavuş Vshivkova’nın hatıralarının ilgisi Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın katılımcılarının tanıklıklarının korunmasında daha önemli bir soruna yol açıyor. Anılar, günlükler, notlar, mektuplar araştırmacılar için gelecek nesiller için paha biçilmezdir. Olaylara tarih konularının gözüyle bakabilmenizi, düşüncelerini, değerlendirmelerini, eylemlerin motivasyonunu, savaşın önceki katılımcılarının kaderinde ön safha aşamasının rolünü anlamanızı sağlar. Burada, tarihin başka hiçbir yerde bulunamayan, ancak varsayılabilir ve yorumlanabileceği yönleri ortaya çıkar.