bazen o kadar dipte olursun ki, yapmak istediğin hiç bir şey olamaz. simsiyah ortamda, soğuk duvarlara dokunarak sıcaklık ararsın. çevrenin küf kokusu sarar seni. bakışlarının ilişmesi için hiç bir neden olmaz. kapatırsın gözlerini o an, hafızandakı en güzel hatırana dönüp hafif tebessüm etmek istersin, hatta dudakların bile kıpırdar, ısırırsın belki de. kendinde yeni güç buldun diye düşünürsün, hafif eğilip ileriye zıplamak istersin, dizlerinin bağı çözülür ama, düşe kalırsın aynı yerinde, daha da düşersin, ellerin artık toprağa bulaşmış olur, kafan önüne eğik, sanki son defa nefes alıyormuş gibi çekmeye çalışırsın zorlukla bir azcık oksijen ciğerlerine, yutkunursun. ellerinle toprağı avuçlayıp sıkarsın, gözlerini o kadar sıkarsın ki, içine birikmiş damlalar bile akamaz. kıpırdarsın bir anlık, nefes darlığını hafif atlatmışsın diye düşünürsün… daha saniyeler önce kaybetmemene rağmen, yeni bir umut var diye düşünürsün, oysa yine kendini kandırdığının farkındasındır. boşuna içinde yapıcam, başarıcam da demiceksin, çünkü olmucağını köpek gibi biliyorsun. artık hiç bir şeyin olmayacağını, istesen de başaramıcağını çok iyi biliyorsun.