55 yıl önce Amerika Birleşik Devletleri, Kuzey Vietnam ve Vietnam gerillalarına karşı düzenli çatışmalar başlattı. Sonuç olarak, Amerikalılar tek bir önemli savaşı kaybetmemiş olsalar da savaşı kaybettiler.
Washington, yüzünü kurtarmak için Kuzey Vietnam ile barış görüşmelerine başlamak ve savaştan "onurlu" şartlarla çekilmek zorunda kaldı. 27 Ocak 1973'te, Amerikan ordusunun Vietnam'dan ayrıldığı Paris Barış Anlaşması imzalandı (bu zamana kadar tüm kara kuvvetleri çoktan geri çekilmişti). Mart ayının sonunda Amerikalılar son güçlerini de Güney Vietnam'dan geri çekti. ABD'nin askeri desteğini kaybeden Güney Vietnam hızla düştü. 30 Nisan 1975'te komünistler Saygon'u aldı.
Korsanlar Savaşçılara Karşı
Amerikan süper gücünün Kuzey Vietnam'a ve Amerika yanlısı kukla rejimin olduğu Güney Vietnam'daki direniş güçlerine karşı tam üstünlüğüne rağmen, ABD savaşı kaybetti. Amerikalılar askeri teknolojide, silahlarda, havada, denizde ve karada mutlak üstünlüğe sahipti. Güney Vietnam ordusu (bir milyondan fazla insan) göz önüne alındığında niteliksel ve niceliksel avantaj. 1969'da Amerikalıların Vietnam'da 500'den fazla insanı vardı. Ancak Amerikalılar utançla dövüldü ve kaçtı.
Açıktır ki, tarihsel gelişim kalıpları ve Amerika Birleşik Devletleri ile Vietnam arasındaki farklılıklar etkiledi.
Vietnam, geniş kıyı şeridine rağmen, uygun askeri geleneklere sahip bir bütün olarak kıta ülkesidir. Vieta yüzyıllarca komşularıyla, Çin ile, Fransız sömürgecileriyle ve Japon işgalcilerle savaştı. Onlar için, ağır kayıplarla kafa kafaya çarpışma normdur.
ABD, eski bir İngiltere kolonisi olarak, tipik bir denizcilik cumhuriyeti. Anglosaksonlar baskın, baskın operasyonlarını tercih ediyor. Düşman uyanana kadar ani bir baskın, soygun ve uçuş. Tipik korsanlar ve yağmacılar. İngiltere ve ABD, "temassız" savaşların kurucularıdır. Düşman "savaş gemisi diplomasisi" ile bastırılabildiğinde, güçlü filoları... Ordu kurulduktan sonra havacılık Bu stratejide hava filoları kullanıldı.
Amerikalılar hiçbir zaman iyi savaşçı olmadılar. Korsanların, soyguncuların, haydutların, köle tüccarlarının, kafa derisi avcılarının torunlarıdır. Amerikan Devrim Savaşı (Amerikan Devrimi) sırasında, zayıf İngiliz ordusu bile her yerde Amerikalı isyancıları yendi. Amerikalılar yenilgiden ancak Fransa'nın müdahalesiyle kurtuldu. Fransızlar Amerika için özgürlüğü kazandı.
Yine 1780'de Rus hükümeti, çoğu Avrupa ülkesi tarafından desteklenen "Silahlı Tarafsızlık Bildirgesi" ni kabul etti (tarafsız ülkelerin gemileri, savaşan bir ülkenin filosu onlara saldırdığında silahlı savunma hakkına sahipti) ve böylece deniz ablukasını ihlal etti. İngiltere geri çekilmek zorunda kaldı. Dahası, Amerika Birleşik Devletleri'nin tüm savaşları, Kızılderililer gibi zayıf rakiplerle yaşandı. Düzensiz bir yapıya sahiplerdi.
Birinci Dünya Savaşı'nda Washington ilk başta ihtiyatlı bir şekilde müdahale etmedi; malzeme ve kredi bakımından zengin oldu. Amerikan tümenleri Avrupa'ya indiğinde, düşük savaş etkinliği gösterdiler. Aynı zamanda, İkinci Reich'in savaş potansiyeli zaten tükenmişti.
II.Dünya Savaşı'nda durum hemen hemen aynıydı. Amerikalılar ve İngilizler ikincil ve yardımcı cephelerde ve yönlerde savaştılar. Çoğunlukla deniz ve hava filolarıyla düşmanı ezmeye çalıştılar. Amerikalılar Eski Dünya'ya indiğinde, Almanlar (zaten güçlerinin sonuna gelmişti) onlara iyi saldırdı. Prensip olarak, askeri operasyonların analizinin gösterdiği gibi, Naziler, 1944'te - 1945'in başlarında, Ruslar tarafından çoktan kanları alınmış ve tükenmişken, Doğu'da bir ateşkes olması durumunda Anglosaksonları pekala ezebilirlerdi. Ancak Hitler, Batı ile "pazarlık" umuduyla en son ana ve en iyi güçlerini Ruslara karşı savurdu.
Orman savaşı
Sonuç olarak, Amerikalılar hiçbir zaman iyi savaşçı olmadılar. Askeri stratejileri: sürpriz, hain saldırı, düşmana karşı tam üstünlük, "temassız" deniz ve hava savaşı. Düşman cezasız bir şekilde vurulabilir, yakılabilir ve bombalanabilir. İdeolojinizi, "özgürlük" ve "insan hakları" olan bir yaşam biçimini empoze etmek. Kırık düşmanın dizlerinin üstüne çökmesini ve "demokrasinin zaferi" ni kabul etmesini bekleyin.
Vietnam'da Amerikalılar başka bir savaşla karşılaştı. Askerleri ve memurları iyi beslenmiş ve bakımlıydılar, eğlenmek için yürüyüşe geldiler. Spor, şarap ve Asyalı kadınlar. Amerikalılar psikolojik olarak ölümüne savaşmaya hazır değildi. Pasifik Okyanusunda İkinci Dünya Savaşı deneyimi olan ABD ordusunun sadece küçük bir yüzdesi (Deniz Piyadeleri subayları), ormanda cehennem bir diskoya hazırdı. Ama azdılar.
Buna karşılık, Vietnam Demokratik Cumhuriyeti'nin (DRV) askerleri ve subayları orman savaşında deneyime sahipti. 1930'lardan 1940'lardan beri vatanlarının kurtuluşu için savaştılar. Savaş deneyimi muazzamdı. Artı, halk adına fedakarlığa, ölüme hazır olma. İyi yerel bilgi. Vietnam komutanlığı doğrudan savaşmaya çalışmadı. Partizan, sabotaj yöntemlerine güvendiler. Mükemmel kılık değiştirme, pusular, tuzaklar. Amerikalılar yeraltı savaşını kaybetti. Düşmanın havadaki ve ağır silahlardaki üstünlüğünden Vietnamlılar yer altına indi. Bütün bir yeraltı tünelleri, iletişim ve sığınaklar sistemi yarattılar. Merkez, kışla, hastane ve depolar yer altına inşa edildi.
Bu nedenle, güçlerdeki ezici üstünlüğe rağmen ve silahVietnam gerillalarını diz çöktürmede başarısız oldular. Halının bombalanması ve Vietnam'a atılan milyonlarca ton bomba bile onlara yardımcı olmadı. Kimyasal silahların kullanımının yanı sıra - Amerikalılar tarafından "Ajan Portakal" denen şey - herbisitlerin ve yaprak dökücülerin bir karışımı, bunun milyonlarca litresi savaş sırasında Vietnam ormanlarının üzerine helikopterlerden döküldü. Milyonlarca Vietnamlı zehir kurbanı oldu. Savaşa cari fiyatlarla 1 trilyon dolardan fazla harcandı. Aynı zamanda, Amerikalıların ve müttefiklerinin kayıpları da sürekli artıyordu. Savaş yıllarında, Birleşik Devletler 360 binden fazla kişiyi kaybetti (58 binin üzerinde ölü dahil).
Düşmanın teslim olmadığını ve güçlerdeki muazzam avantajın yardımcı olmadığını gören Amerikalılar, ahlaki olarak çürümeye başladı. Firar, kitlesel bir fenomen haline geldi. Amerikan toplumu bölünmüş durumda.
Pasifistler, hippiler, gençler, savaşın muhalifleri, birliklerin geri çekilmesini ve çatışmanın sona ermesini talep etti.
Amerikan halkının ve (II.Dünya Savaşı'nın dehşetini hala hatırlayan) Avrupa aydınlarının önemli bir kısmı barış talep etti. Savaşa karşı çıkan ünlü İngiliz müzisyen John Lennon, "Dünyaya Bir Şans Ver" şarkısını yazdı. En ünlü Amerikalı boksör Cassius Clay, kariyerinin zirvesinde Müslüman oldu ve orduda görev yapmamak için Muhammed Ali adını aldı. Bu eylem için, üç yıldan fazla bir süredir tüm unvanlardan ve yarışmalara katılma hakkından mahrum kaldı. Binlerce Amerikalı, ABD ordusunda hizmet vermeyi reddetti.
Ateşkesin imzalanmasından sonra, ABD Başkanı D. Ford tüm asker kaçaklarına ve asker kaçaklarına af ilan etmek zorunda kaldı. 27 binden fazla insan teslim oldu. 1977'de bir sonraki ABD Başkanı D. Carter, askere alınmamak için ülkeden kaçanları affetti.
Amerikan ordusunun dağılmasının diğer belirtileri şunlardı: bir intihar dalgası (gaziler dahil - "Vietnam sendromu"), yaygın alkolizm ve uyuşturucu bağımlılığı. Vietnam'da savaşan on binlerce asker uyuşturucu bağımlısı oldu.
İnsanların savaşı
Vietnam'daki Amerikalılar bir halk savaşına girdiler.
Viet Cong, Viet Cong olarak da bilinen Güney Vietnam Ulusal Kurtuluş Cephesi tarafında savaşan bir Vietnam Savaşı gazisidir. Eski Vietcong aktivisti Bei Cao, Amerikalı tarihçi ve Çinhindi savaş gazisi David Hackworth'a şunları söyledi:
"Savaşçılarımızın morali olmadan bomba ve füzelerin biteceğini biliyorduk."
Vietnamlı savaşçı ayrıca şunları bildirdi:
"Evet, maddi açıdan daha zayıftık, ama savaşma ruhumuz ve irademiz sizinkinden daha güçlüydü. Bizim savaşımız adildi, seninki değildi. Amerikan halkı gibi piyadeleriniz de bunu biliyordu. "
İnsanların çoğu önce Fransızlara, sonra da Amerikan işgalcilere karşı mücadeleyi destekledi. İnsanlar partizanlara yiyecek, bilgi sağladı ve saflarına katıldı. Savaşçılar ve emek verdiler. Komünist hareket, ulusal kurtuluş hareketiyle birleşti.
Böyle bir savaşa ancak tam bir soykırıma karşı çıkılabilir. SSCB-Rusya topraklarındaki Naziler gibi. Amerikalılar denedi - halı bombalama, kimyasallarla zehirlenme, toplama kampları, büyük baskı ve terör. Fakat tarihsel an farklıydı. Savaş suçlarıyla ilgili bilgiler dünya medyasına sızdırıldı. Amerikan toplumunun bir kısmı bile Amerika Birleşik Devletleri'nin insan karşıtı yöntemlerine karşı çıktı. Ek olarak, Sovyetler Birliği, komünist Çin ve diğer sosyalist ülkeler vardı. Yani, "dünya toplumu", Vietnam halkının önemli bir kısmının toptan bastırılmasına ve yok edilmesine gözlerini kapatamadı.
Ayrıca Vietnam yalnız kalmadı. Çin ve Sovyetler Birliği (Rusya) yardım sağladı. Çin insan gücü ve maddi yardım sağladı. Çinliler, ulaşım altyapısının inşasında teknik destek sağlayan bir hava savunma sistemi düzenlemeye yardımcı oldular. Amerikalılarla doğrudan çatışmalardan kaçındılar. ÇHC de büyük askeri malzeme yardımı sağladı. SSCB'den gelen ana askeri kargolar, Göksel İmparatorluk topraklarından Kuzey Vietnam'a geldi. Ancak Mao Zedong, Vietnam liderliğinin Pekin'den çok Moskova'ya yöneldiğini görünce, arz hacmi azaldı.
Vietnam halkına en büyük ölçekli askeri ve teknik yardım Sovyetler Birliği - Rusya tarafından sağlandı. Hava savunma sistemleri, uçaklar, tanklar, silah. Uçaksavar topçularımız DRV'nin gökyüzünü savundu. Binlerce Sovyet subayı, çavuş ve asker Vietnamlılar tarafındaki düşmanlıklara katıldı. Binlerce Vietnam askeri Sovyet askeri okullarında ve akademilerinde eğitildi. O zamandan beri Vietnam ve SSCB-Rusya kardeş ülkeler haline geldi. Uzun yıllar boyunca Vietnamlılar Ruslara büyük saygı duydular.