kredi, kendisi yapay bir kavram olan para kavramının türevi olup, özellikle dar ve orta gelirli kesim, tüketim zincirine dahil olsun, aynı zamanda da geleceğini ipotek ettirerek üretim maliyetlerinin önemli bir kalemini oluşturan işgücü ucuz kalsın diye icad edilmiş bir üründür.
bu, genel bir tanım olarak dursun.
peki, eski bir bankacı olarak, kredi verirken nelere dikkat edilir; kısaca ve özetin özetinin özeti olarak değinelim.
1- kredi verirken, talep edenin geçmişi elbette önemli bir yer tutar ancak daha da önemlisi, kredinin geri ödenip ödenmeyeceği, nasıl ödeneceği ve teminatların neler olduğu, kısacası talep edenin geleceği
dir.
2-sonsuz kredi
diye bir kavram yoktur; olamaz. keza kredi, başkalarının yine belli bedeller karşılığında emanet ettiği değerin, yine belli değerlerle talep edene emanet edilmesi
dir. emanete sahip çıkılmıyorsa, bu işin dünü yoktur.
futbola uyarlarsak eğer, yine basitçe, yükümlülükler yerine getirilmediyse kredi geri çağrılır.
keza, aslolan krediyi verendir; kredi tahsis edilen değil.
kişisel kredilere söyleyecek bir şey yok elbette; arzu eden evini, arabasını, parasını, ruhunu, zamanını, hatta istiyorsa bedenini, istediği insana, koşulsuz ve geri ödemesiz istediğine tahsis edebilir.
size hayırlı temerrütler.