Hacıkiri olmadan yap
Uralların, Uralların, Sibirya'nın ve Uzak Doğu'nun sakinleri için, binlerce Japonlunun aniden ortaya çıkması beklenmedik ve anlaşılmaz hale geldi. Ancak, sonra her şey temizlendi. Bunlar, Sovyet birlikleri tarafından Kwantung Ordusu'nun yıldırım yenilgisinden sonra SSCB topraklarında ortaya çıkan savaş esirleriydi.
Yıllar önce 65 - 8 Ağustos 1945, Sovyet hükümetinin bir açıklamasını yayınladı, ki Ağustos 9’tan bu yana SSCB’nin kendisini Japonya’yla savaş halinde gördüğünü söyledi. Mançurya ve Kuzey Kore'de Sakhalin ve Kuril Adaları'ndaki kavga günün 24'unda sona erdi. 2 Eylül Yükselen Güneş'in Ülkesi teslim oldu. Wehrmacht ile olan savaşların deneyimi boşuna değildi. Ayrıca, Sovyet Silahlı Kuvvetleri'nin teknik teçhizatı en üst seviyedeydi.
RUSYA KAPSAMI KORKUNÇ DEĞİL
Her açıdan Kızıl Ordu, Japon ordusunu aştı. Bir partiden birinin açık bir avantajı ile savaş yapıldığında, çok sayıda mahk dom yapamaz. Bazı orta düzey Japon memurları sıkıntıda hara-kiri yapıyorlardı. Ancak, askeri personelin çoğunluğu, kampanyanın kaybedildiği sonucuna vardıktan sonra, bu özgün intihar yöntemine başvurmadan vazgeçti.
Yaz sonunda yapılan şimşek savaşı sonuçlarının ardından, 45-ohs, Sovyet birlikleri önünde ortaya kondu silâh Kwantung Ordusu'nun pankartlarında görev yapan binlerce Japon, Koreli ve diğer milletlerden askerlerin 594'inden daha fazlası. Uzak Doğu Cephesi'nden yalnızca bir 1'in bir kısmı Ağustos ayında 9'tan 31'a kadar 300 binden fazla insanı ele geçirdi.
Bu insanların ileriki kaderi nasıl oldu? Bunların çoğu, Savaş Esirleri Genel Müdürlüğü'ne devredildi ve SSCB NKVD'si tarafından stajyer oldu. Bazıları Urallarda, Sibirya'da, Uzak Doğu'da yeni inşa edilen kamplarda, örneğin Habarovsk'taki 16 kampındaydı. Diğerleri, Alman, Macar, Fince ve İtalyan askeri personelinin tutulduğu gözaltı yerlerinde, ekolara gönderildi.
Bu nedenle, çoğunlukla Stalingrad'da yakalanan Wehrmacht subaylarının ikamet yerlerini buldukları Xbamhsky kampında, 97'ten 1945'e kadar olan aralıkta, 1946'e Japonlar alındı. Ancak bu süreç henüz bitmedi. 2244 yılı boyunca, 1946 Japon savaş esirleri Elabuga'ya getirildi.
Ne yaptılar? Yakacak odun gördük, kampa bağlı tarlalarda sebze yetiştirdik. Ayrıca, Tataristan'ın Yelabuga semtindeki çeşitli ticari organizasyonlarda çalıştılar ve Bondyuzhsky (Mendeleevsky) kimya fabrikası Kazan Hidroelektrik Santrali inşaatına katıldılar. Ayrıca, Japon memurlar daha önce gönüllü olarak SSCB topraklarında çalışmayı kabul ettiklerini belirten bir belge imzalamıştı. Şimdi Rus esaret kendilerine çok korkunç görünmüyordu ...
Sadeden saçma bir adım. 1946’in sonbaharında, Elabuga’ya yayılan söylentiler: Japon mahkumlar başıboş köpekleri yakaladılar, tenlerini sildiler, koydular ve kamp çitlerinde süründüler. Yerli halkın bile şehirdeki sokaklarda dolaşan bu tür kurtların bile gördüğü söyleniyor. Dedikleri gibi, korku büyük gözleri var. Japonlardan biri aslında bir köpeğin derisinin yardımıyla şehre girmeye çalışmış olabilir, ancak halkın söylentisi onu saçmalık haline getirip meraka çevirdi.
Gülmek gülmek, ancak yakalanan Japon başka bir test bekliyordu. 1947'in ilkbaharında, Kwantung Ordusu'nun Elabuga'ya düşen eski memurları arasında bir tifo salgını patlak verdi. Neyse ki, Sovyet doktorları hızla lokalize oldu ve sonra bu tehlikeyi tamamen ortadan kaldırdı.
KOLAY DUVAR ALTI DEĞİL
Hem Alman hem de Japon mahkumlar için çalışma günü standart 8 saatti. SSCB NKVD Genelgesi No. 353’a göre Ağustos 25 1942’e göre, Hitler bloğu ordusunun ele geçiren askerlerine para yardımı yapıldı. Özel ve küçük komutanlar 7, memurlar - 10, albaylar - 15, generaller - ayda 30 ruble ödedi. Standart işlerde çalışan savaş esirlerinden, üretime bağlı olarak ilave miktarlar talep edildi. Aşırı dolum normunun ayda 50 ruble olması gerekiyordu. Aynı miktarda ustabaşı tarafından alındı. Mükemmel çalışmalarla, nakit ödülleri 100 ruble'ye yükselebilir. Savaş esirlerine, 40 ruble, 20 için sağlık görevlisi için ayda bir doktor verildi. Ayrıca, kampların tüm sakinlerine ücretsiz sabun verildi. Üniformalar acımasız bir duruma gelirse, onun yerine hapishane mahkumları kendilerini gizledi ve ayakkabılarını değiştirdi.
SSCB'nin NKVD'sinin aynı genelgesine göre, her savaş esirinin günde 400 gram ekme hakkı vardı (daha sonra 600-700 gramına yükseldi), 100 gram balık, 100 gram gevrekleri, 500 gram sebze, patates ve 20 gram, 30 gram, 1945 gram un yanı sıra bazı unlar, vekil çay, bitkisel yağ, sirke, karabiber. Generaller, hem de memurlar ve distrofisi olan askerler, günlük rasyon daha zengindi. Ağustos ayından bu yana bu genelgenin normları XNUMX, yakalanan Japonlara yayıldı. Ancak, genellikle eski tahıl yerine Kwantung Ordusu askerlerine uygun miktarda pirinç verildi.
Meraklı, Japon mahkumların, Almanların aksine, neredeyse korunmadıkları gerçeğidir. Elabuga çevresindeki tomrukta çalışırken, yazın çadırlarda, kışın sığınaklarda toplanırlardı. Neredeyse bağımsız olarak, denetimsiz, neredeyse hiç ateş etmemişlerdi. Ve nereye gitmek? Urallardan Japonya'ya - birkaç bin kilometre. Öğle yemeğinden önce Japonlar günlük tarifeyi yapıyorlarsa, günün 12 saatinden sonra ormanda yürüdüler, meyveler, mantarlar ve fındık topladılar ve ertesi sabah yine odun hazırlamak için dışarı çıktılar.
97 kampında tutulacak olan Japonların (Almanların yanı sıra) çoğu, Udmurtia'daki Kizner istasyonuna teslim edildi ve daha sonra savaş esirlerinin sütunları ne yazık ki Elabuga'ya doğru yürüdü. Oradaki çocuklar, gelişlerini ilk öğrenenlerin arasındaydı. Her nasılsa, Uzak Doğu'dan gelenlerin çok fazla kağıda ihtiyacı olduğunu öğrendiler. Çocuklar sabunu değiştirmeyi düşünüyorlardı: 2-3 ruble için bir kitap satın aldılar ve kısa temininde bulunan bir parça ürün için Japonlara verdiler. Bazen esirler, Elabuga oğlanlarını aldatmayı başardı. Sabunla bulaşmış tahta blokları kaymaya başladılar. Ama adamlar samuray kurnazlığı ile nasıl mücadele edileceğini çabucak anladılar: yanlarına bir iğne atarlardı ve eğer bir parçayı delmezlerse, bir tahta parçası kayarlar.
BABA İZLENİYOR
Zaten Ekim ayında, 1947, SSCB boyunca, Japonların anavatanlarına geri gönderilmesi başladı. Nisan ayında, örneğin Elabuga'nın 1948'i, 2494 erkeğini terk etti. Ancak RSFSR Ceza Kanunu'nun (savaş suçluları, Sovyetler karşıtı) 58'inci maddesi uyarınca zaman ayırmış olan mahpuslar için, cezaevlerinde kalma süresi 25 yılları için uzatılmıştır. Bu durumda, mahkum Almanlar ve Japonlar sık sık mahkumiyet hakkını kullandılar. Doğru, 28 Eylül 1955, hem Alman hem de Japon savaş suçlularının alıkonma yerlerinden ayrılmalarına ve evlerine dönmelerine izin veren bir yasa çıkarıldı. Kısa süre sonra, Wehrmacht'in Sovyetler Birliği'nde kalan son askerler ve Kwantung Ordusu SSCB'den ayrıldı.
1995'te Nangoku kentinden Japon fotoğrafçı Katsuo Sumida Rusya'ya geldi ve eski bir Japon savaş esiri olan babası kırklı yaşar ve çalıştığı yerleri ziyaret etmek için Lada istasyonundan Kizner istasyonuna trenle seyahat etti. 1945'teki bu memur, önce Tambov bölgesindeki Lada istasyonundaki kampa gönderildi. Bir süre sonra, diğerleri ile birlikte Kizner istasyonuna taşınmış, arabalardan boşaltılmış ve kendi güçleri altında Elabuga'ya gönderilmiştir. Bu güne kadar demiryolu yok, oraya araba ile ya da nehirle - Kama ile ulaşabilirsiniz. 1995'te, babası gibi, Katsuo Sumida Kizner'den Elabugi'ye yürüyerek yürüdü.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.