16 Nisan 2018
Dawn, bulutlu bir gökyüzüne ulaştı. Ev harika. Isıtıcı çalışıyor. Daisy mutfağa girdi ve yumuşak, yumuşak ağzına bir çorap aldı. Bu bize olan sevgisinin bir ifadesi. Çoraplarımızı koleksiyonu. Onları bulur ve bir süre dürtmek ve koklamak için bir köşeye veya masanın altına taşır. Bulaşık makinesi mutfakta yumuşak ve ritmik bir şekilde tıklar. Tek bir kuş cıvıl cıvıl. Zemin dışarıda ıslak, asfalt yol suyla karanlık.
İtalyan moka kabında bir kahve yaptım. Ondan önce ilk önce meditasyon yaparak yoga yaptım. Yoga hocam Cybele'nin bana yirmi yıldır öğrettiği şekilde nefes al. Derinden. Nefes hissi burun deliklerimden içeri girip göbeğime inip göğsümü dolduruyor. Beni yere sürükleyen nefesi hayal ediyorum. Nefes dolaştıkça göğsümü boşaltmak. Bir sonraki nefese başlamadan önce boşluğa düşmek.
Evdeyiz ve şimdi heyecan verici bir şey oluyor. Komşunun evinin tarafı aniden parlıyor. Bir hurda mavi gökyüzü camı gösterir. Güneş, bulut örtüsündeki boşluklarla mücadele ediyor, dünyaya yararlı ışık ve renkler getiriyor. Daisy şimdi ilerliyor. Top için çorap alışverişinde bulundu. Yürümek için her zaman günün en iyi zamanını seçer. O bilir.
Her zamanki gibi, onu görmezden geleceğim ve zamanım boyunca yürüyeceğim. Haklı olmasına rağmen. Şimdi gitme zamanı.
Birkaç gün önce İtalya'dan eve döndük. Perşembe gecesi. Bugün Pazartesi. Dört gün. Ancak, sonsuzluk gibi geliyor. Asla ayrılmadığımız gibi hissediyor. Bunun neden veya nasıl olabileceğini bilmiyorum. Ama işte orada.
Kuzey İtalya'ya gittik. Çocuklarımın ailesini görmek, onlarla ilk kez tanışmak için ülkenin Veneto bölgesindeki Vicenza'ya gittik. Ryan ve Magda, İtalyan vatandaşıdır. Küçük çocuklarken, bazı Avrupa ülkelerinde bir büyükbaba veya büyükbaba aracılığıyla vatandaşlık talep etmenin mümkün olduğu durumlarda, vatandaşlıklarını aldım. AB pasaportumu bu şekilde çektim - İrlandalı dedemler aracılığıyla. Ve bu, çocuklara AB pasaportlarını alma yöntemim - babalarının yanında İtalyan dedeleri aracılığıyla.
Yine de, İtalyan vatandaşı olmalarına rağmen, çocuklar hiçbir zaman İtalya'ya ya da Avrupa'ya gitmediler. Her zaman onlarla seyahat etmek istemiştim. Onları dünyaya götürmek için. Onlara, babamın Orta Doğu’daki çalışmaları aracılığıyla, kutsandığım uluslararası eğitimi vermek için. Bunu onlar için istedim. Fakat hiçbir zaman bu kadar paramız olmadı ya da yaptığımız şey bu kullanım için uygun şekilde kaydedilmedi.
Birden, Ryan 20 yaşındaydı, Magda neredeyse 17 yaşındaydı. Ryan üniversiteye transfer okuluna gitmeye hazırlanıyor, sonra kaput, ben yarı boş bir nesterim. Seyahat hayalleri, en azından çocuklarım hala evdeyken, gitti. Bu yüzden kendime geldim, emekliliğimin bir kısmını paramparça ettim (biliyorum, biliyorum - asla iyi bir fikir değil ama hey) ve biletleri satın aldım.
Çocuklarla tanışmak için ilk kez Avrupa'ya gideceksek, yeri hissetmek için yeterince uzun kalacağımızı düşündüm. İki haftayı hedef aldım, ancak daha ucuz biletler hafta sonları yerine hafta ortası gerçekleşen uçuş kalkışları ile görünmeye devam ettiğinde, bu güzergahı seçtim ve 17 gün boyunca rezervasyon yaptırdım.
Bu beni duraklattı. Çok fazla zaman olduğu, çok gün olduğu konusunda endişeliydim. Ancak her iki ucunda bir günlük seyahat süresi ile İtalya'da sadece iki hafta sağlamdı. Her nasılsa, onu haklı çıkarmak için her yolu denesem de, korkunç derecede uzun bir zaman gibi görünüyordu. Aslında, ilerici hissettirdi.
Ne yazık ki, yolculuk sırasında bu konuda çok düşündüm. İnanılmaz, çocuklar da öyle. Gerçek şu ki, kabul etmekten nefret ediyorum, rahatlamak bizim için zordu. Hepimiz kancalı çalıyormuş gibi hissettik.
Şimdi yağıyor, bezelye büyüklüğünde buz peletleri bahçenin her tarafında, bollukta zıplıyor ve oldukça raket yapıyor.
Yine de beni anlatan şey, iki hafta, biraz lüks olsa da, Avrupalıların nasıl tatil yaptıklarına göre bir şey değil. Ve beni daha da ileriye götüren şey, görev ve suçluluk duygusunun ne kadar derinden kökleşmiş olduğu hepimizde. Sadece tatilimizle ilgili olması gereken hayatımızdan bir ara çıkaramadık. Çocuklar okulu kaybettikleri için suçluluk hissediyorlardı. İşten uzak kalma süresi konusunda kendimi suçlu ve gergin hissettim.
Bu garip değil mi? Ve üzgün? Bu beni vurur.
Ne olursa olsun, hepimiz kaygımızla değişen derecelerde başarılarla başa çıktıkça, İtalya'da yapmak için yaptıklarımızı başardık ve bazı özel zamanlarımız oldu.
Şimdi yolculuğu işlemenin zamanı geldi. Benim için göze çarpan şey, sanatın bolluğuydu - güzel sanat, İtalya'dan daha çok ne yapması gerektiğini bilen sanat. Köşeye sıkıştırılmış bazı zarif oyma melek veya friz levhalarını görmek yaygındı. Titian, Tintoretto ve diğer harikaların orijinal sanat eserleriyle yapılan kiliseler şaşırtıcıydı. Neredeyse buna uyuşmuştun. Girdiğimiz her kilise (ve her yerdeler) etkileyiciydi.
Vicenza'da bir Van Gogh sergisine katıldık. Kalabalıktı. Binanın etrafında uzun bir çizgi kıvrıldı. Biletlerimizi ayrılmadan iki hafta önce almıştım, Vicenza'yı araştırırken duyduğum anda, hemen içeri girebildik. Galeriler kalabalıktı, ancak sessiz kaldı, saygıdeğer bir havası vardı. İzleyicinin ne kadar saygılı olduğunu not ettim. Kilisedaymış gibiydik. İnsanlar konuştuysa fısıldardı.
Daha önce hiç görmediğimiz ve bilmediğimiz çok güzel Van Gogh parçaları gördük ve onlar orada, duvarda, kordonsuz, camla kaplı olmayan, sayısız üniformalı görevliler tarafından korunmadılar. Sanatı deneyimlemek için çok medeni bir yöntemdi.
İtalya Rivierası'nda Liguria'daki Finale Ligure'ye gittiğimizde, seyahatimizin sona ermesinin yakınında, Cenova'daki Picasso sergisine katıldık. Bu daha az kalabalık olmasına rağmen benzer bir deneyimdi.
Çocukların sanatın, yer çekiminin, tarihin önemi hakkında bir fikir edindiğini düşünüyorum. Ve ben de hissettim. Kendimden çok daha fazlasını hissettim, aslında müzelerimizin, özellikle şimdi hissettiklerinde çok önemli olduğunu fark ettim. Bütün dünya, insan deneyimi, insan olmanın, hissetmenin, ifade etmenin, ne anlama geldiğiyle ilgili önemli bir şeyi kaybediyor. Sadece para kazanmak için değil, dünyayı kirletmek ve “öne geçmek” için de. Sadece çaresizce, etrafımızdaki adamımızın acısına tanık olmak için değil.
Avrupa'daki hava işbirliği yapmıyordu. Vardığımızda yağmur yağıyordu, gittiğimizde yağmur yağıyordu ve arada sırada yağmur yağıyordu. Diyelim ki dört gün güneş vardı. Yazarken, Kuzey Kaliforniya'nın doğu körfez bölgesinde muazzam bir dolu fırtına yaşadık. Sokaklar beyaz. Magda, Daisy ve ben dışarı çıkıp bir video çektik. Oldukça yuvarlak dolu taşlarla doluyken kaydık, kaydık ve güldük.
Her ikisi de Avrupa'da hastalandı. Ryan üşüdü ve yenisiyle gitti. Magda soğuk algınlığı ile geldi ve mide gribine maruz kaldı, uçuş evimizden bir gün önce yedi kez ve sabah bir kez havaalanında atıldı. Biz sürekli şemsiye altında toplanıp kuru kalmaya çalışıyorduk.
Aynı zamanda, olayları vardı. Milan’daki Duomo’da tesadüfen rastlamak paha biçilmezdi. Aniden bir plazaya açılan dar bir caddede yürüyorduk; Duomo, iskelet, pembe-beyaz, yükselen, savurgan olan. Çocuklar tamamen harikaydı. Şok zevkiyle soluştu.
Ailesiyle tanıştık - gezimizin nedeni. Oldukça naziktiler, ama biraz çekingenlerdi ve dil engeli önemliydi. Görünüşe göre, hikayesi devam eden çocuğun dedesi olan Nono'nun etrafında bir miktar gerginlik var, yıllar boyunca İtalya'ya bir kazık tutmak için para gönderdikten sonra (mütevazı) çiftlik parçası için ortaya çıktı. Bu, İkinci Dünya Savaşı'ndan kısa bir süre sonraydı ve nüfusun büyük kesimlerinin yiyecek yiyecekleri yoktu, bu yüzden çocuklarımın büyükbabası ayrıldı. Fakat, görünüşe göre, aile talebe karşı çok kibar davranmadı. Belki çocuklarımın da aynı şeyi yaptıklarını, onlardan bir miktar talepte bulunduklarını hissettiler.
Alçakgönüllü insanlar, eğitim olağanüstü bir değer değil, görünürde kitap yok. Bizi Paskalya yemeği için davet ettiler. Zürih havaalanından bir Paskalya pastası ve Sprüngli çikolata getirdik. Evin biraz kiremitli giriş holü, iki mutfak, bir nedenden ötürü ve başka bir kısmı vardı. Yetişkinler bir mutfakta geniş bir masada, diğerlerinde ise çocuklar yerdi. İletişim zordu, neredeyse imkansızdı. Ancak, iyi tezahürat hüküm sürdü. Bir süre beni dahil etmeye çalıştıktan sonra aile kendi aralarında konuşmaya başladı. Avukat kelimesini İspanyollara benzeyen abogado olarak tanıdım ve Luigi’nin babasını tanıyan eski muhafızdan en son yaşayan kişi olarak, anne babasının kızının birinin sıkıntısına dikkat çektim.
Bir koca ayrıldığını ve boşanma vakti geldiğinde toplandım. Orada yalnızdı, çekmekte olan kocası yoktu.
Öğle yemeğinden sonra, iletişim gerekmediği için bir rahatlama olan bisiklete bindik. Aileden sonra tembellik yaptık. Anne, 80 yaşlarında alayı yönetti. İneklerin “robot tarafından” sağılmalarını izlemek için durduk. Daha sonra, bir arkadaşın çiftliğinde (?) Bir traktör olan “aygırı” ziyaret ettik. Bir at aramaya devam ettik, aile bizi gezintiye çıkarırken büyük bir traktöre binmeye başladı; yavaş yavaş “aygır” olduğunu anladık. Akşama doğru, aile bizi bir saat beklediğimiz yakındaki bir otobüs durağına bıraktı. otobüsleri öğrenmeden önce Paskalya'da yayınlanmıyor. Kırsal kesimden Vicenza'ya geri pahalı bir taksi aldı.
Ancak gezimizin asıl amacı Giovanni Padula ve sevimli ailesini Finale Ligure'de, İtalyan Rivierası'nda Liguria'da tanımak ve hiç beklemeyeceğim bir şekilde daha önce hiç beklememiştim bir şekilde misafir edilmek oldu. tekrar ol. Görüyorsun ya, sadece üç ya da dört yıl önce tango iş parçacığındaki bir sohbette sohbet ederek tanıştığım bu olağanüstü adam, bize… Ve sadece çünkü. Zengin oldukları ve “yapabildikleri” olmadıkları için de değil (çünkü onlar değil. Zengin, yani.) Ancak Giovanni, kalbe, gerçekten ve kelimenin eski moda anlamında bir misafir ağırlama kavramını benimsemektedir.
Gitmeden birkaç hafta önce, birkaç yıl önceki sohbetimizi hatırlatarak, kuzey İtalya'da yaşadığını hatırlatarak mesaj atmıştım. Onu ziyaret etmenin eğlenceli olacağını düşündüm. Bizi evi Finale Ligure'ye davet ederek cevap verdi. Bizim ev sahibimiz olacağını söyledi. O bize bir otel rezervasyonu ve tren kapımızın açıldığı andan itibaren dört gün boyunca bizi kanatlarının altına aldı ve orada duruyordu, hemen yanında, 18 yaşındaki kızının yanında Dün gece, ailesiyle birlikte acıklı ve birkaç çeşitli bir öğle yemeğinden sonra, bizi deniz kıyısındaki gezinti yoluna yürüyüşe çıkardı ve bizi otelimize teslim etti. Dört günlük ziyaretimizin her detayını üstlendi, her gün için ajandaları planladı, cumartesi günü akşam yemeği, kahve, dondurma, pazar günü öğle yemeği, müze girişleri ve tüm masraflar için bizi ağırladı. Otel faturasını ödemek için Milano'ya ayrılışımızın sabahına indiğimde, bana ödeme yapıldığı söylendi. Giovanni tarafından. Şımartıldım.
Eve gelip arkadaşım Lindsey’e söylediğimde anladı. Tabii ki dedi. Bu ev sahipliği yapıyor. Seni ağırlayacağını söyledi ve yaptı.
Ona teşekkür ettiğimde, uzun zaman önce Yunanlılar ve Romalılar tarafından sömürgeleştirilen Güney İtalya'dan geldiğini söyledi. Giovanni, Homer’in Odyssey’nin dersini takip ettiğini söyledi. “Bize misafirleri onurlandırmak, güvende ve sevmek, iyi yemek yemek, neşe, dinlendirici zamanlar vermek için bize ders bıraktılar.” Dedi. “Ulysses, maceracı bir adam, bilgiye aç… nerede battıysa, nerede idi? ev sahipliği yaptı ve (eski) değişti, yaptığınız gibi yelken ve seyahatleriyle ilgili ilginç hikayeler verdi. ”