

ABD: Demiryolu çatışması doruk noktasına yaklaşıyor
Burjuvazi zaferini yüksek sesle ilan ediyor: ulusal demiryolu grevi önlendi. Sendika temsilcileri ve şirketler arasında, federal hükümet yetkililerinin arabulucu olarak görev yaptığı ve kamuoyuna duyurulan grevin son tarihine kadar süren gece görüşmeleri bir son dakika anlaşmasıyla sonuçlandı. Bu geçici anlaşmanın taban tarafından onaylanıp onaylanmamasına bağlı olarak grev yine de gerçekleşebilir, ancak acil müzakere turu en azından bunu erteledi.
Son gelişmeler, ücretler, sağlık hizmetleri ve zamanlama gibi çeşitli konularda yıllarca süren ve birçok kez tıkanan toplu pazarlıkların doruk noktasını oluşturuyor. Son olarak hükümet bir Başkanlık Acil Durum Kurulu atayarak duruma müdahale etti. Kurul, hem sendikaları hem de şirketleri kendi önerileri için dinledikten sonra tavsiyelerini açıkladı. Şirketler lehine önyargılı olduklarının göstergesi, sendikalar önerileri oylamaya sunmakta bile tereddüt ederken, şirketlerin ilk günden itibaren bu önerileri kayıtsız şartsız desteklemesiydi; oylamaya sunduklarında ise, kamuya açık az sayıda bilgiye sahip de olsa tabanın ezici bir çoğunlukla önerileri reddettiğini gördüler.
Krizi çözmek için devletin daha fazla müdahalesi gerekliydi. Başkan Biden, çatışmanın düzen sınırları içinde kalmasını sağlamak ve mücadelenin uzamasını ya da şiddetlenmesini önlemek için her iki tarafla da görüşüp konuşurken, kendisi de eski bir sendika yetkilisi olan ve çok övülen "emek yanlısı" atamalarından biri olan Çalışma Bakanı Marty Walsh, gece boyunca süren görüşmelerde arabulucu olarak görev yaptı.
Kurulun tekliflerinin açıklanmasının ardından sendikaların greve gitmesine olanak tanıyacak otuz günlük bekleme süresinin dolmasına sadece saatler kala, şirketler kurulun tekliflerinde çalışanların sağlık katkı payı tavanları ve yılda bir gün ek izin talep etme hakkı gibi birkaç küçük değişiklik yapmayı kabul etti.
Mevcut hükümet, burjuvazinin proletaryaya karşı "işbirlikçi" stratejisinin mükemmel bir örneğidir. "İlerici" maskesi, devletin emek ve sermaye arasında tarafsız bir arabulucu, hatta işçi sınıfının hayırsever, koruyucu babası olarak görünmesini sağlamak gibi propagandif ve ideolojik bir işleve hizmet ederken, sermayenin barışçıl ve yasal yollarla işçi sınıfının yaşam ve çalışma koşullarını gerçekten iyileştirebileceği yanılsamasını da sürdürmektedir. Ancak gerçekte, geçici anlaşmanın şartlarında da görebileceğimiz gibi, sermaye "sol" bir rejimin baskısı altında bile ciddi bir taviz vermek zorunda değildir, bu nedenle işçiler günlük yaşamlarında çok az önemli değişiklik göreceklerdir.
Her ne kadar "emek yanlısı" hükümet sendikaları desteklese de, sendikalar da üyelerini grev yapmak yerine sandıkta söz konusu siyasi liderleri desteklemeye çağırarak bu iyiliğe karşılık verse de, bu destek sendikaların "iyi davranışları" koşuluna bağlıdır. Muhafazakâr, işbirlikçi sendikalar kayırılırken, militanlık bastırılmaya devam ediyor ve bağımsızlık her fırsatta sabote ediliyor. Dahası, devlet tarafından sunulan avantajlar çoğunlukla sendika bürokrasisinin üst kademelerindeki oportünistlere tahakkuk ediyor; örneğin, işbirliği karşılığında federal hükümette kazançlı ve rahat bir iş teklif edilebiliyor.
Mevcut sendikalar, üyelerinden aidat ve şirketten rüşvet alarak emek ve sermaye arasındaki asalak aracı rolünü büyük ölçüde benimsemiş durumdalar; aynı zamanda, işçilerin temsilcileri olarak sınıf mücadelelerini kontrol altına alabilecek ve böylece toplumsal barışı sağlayabilecek tek taraf oldukları gerçeğiyle devlete şantaj yapıyorlar - özellikle büyük güçler arasında patlak vermesi muhtemel bir savaş karşısında ikna edici bir tehdit.
Sendikaların yozlaşması, işçi sınıfının mevcut zayıflığının bir işaretidir ve yozlaşmışlar bunu sürekli kılmaya çalışmaktadır. Ancak aynı zamanda hem sendikalardaki oportünistlerin hem de hükümetteki siyasi liderlerin entrikaları, işçi hareketinin militan ve bağımsız bir sınıf çizgisi izleyerek yeniden canlanma potansiyelinden rahatsız olduklarının işaretidir. Yeniden canlanan bir işçi sınıfı, iç ve dış düşmanların kırılgan planlarını kolayca durdurabilir.
Her tarafta demiryollarında kitlesel bir grevi her ne pahasına olursa olsun
durdurmaya çalışan güçler -şirketler, sendika yetkilileri ve hükümet- var. Şimdi
onların bazı argümanlarını inceleyelim:
Koşullar o kadar da kötü değil
Ücretler, sağlık hizmetleri ve daha fazlasıyla ilgili sorunlar var, ancak
şimdilik sadece programlamaya bir göz atalım. Demiryolu çalışanları 7/24 nöbet
tutmaktadır. Amerika Birleşik Devletleri’nde tipik bir işçi haftada iki gün ve
yılda iki hafta tatil yaparak toplam 118 gün izin kullanırken, demiryolu
işçileri genellikle yılda 30 gün izin kullanmaktadır. O kadar çok çalışıyorlar
ki, bilim ve teknolojinin kapsamlı uygulamalarına ve şirketler için çok
maliyetli olan kazaları önlemek için yürürlüğe konulan düzenlemelere rağmen,
operatör yorgunluğu nedeniyle tren raydan çıkmaları oldukça yaygın. Buna ek
olarak, tren işletmeciliğinin bazı yönlerini otomatikleştiren ve işverenler
tarafından taşımacılık işgücünü azaltmayı haklı göstermek için kullanılan bir
sistem olan "Pozitif Tren Kontrolü "nün amaçlandığı gibi "çalıştığı" ve yine de
trenlerin raydan çıktığı birçok örnek olmuştur.
Eğer işiniz gerçekten bu kadar kötüyse, neden istifa edip yeni bir iş bulmuyorsunuz?
İş değiştirmenin zorluklarından burada bahsetmeye gerek yok. Ancak işi bırakmak
aynı zamanda mücadeleden vazgeçmek, yenilgiyi zımnen kabul etmek anlamına da
gelir. İş arkadaşlarınızı dayanamadığınız bir durumda geride bırakmak anlamına
gelir. Her halükarda, işin bir başkası tarafından yapılması gerekir, dolayısıyla
yerinize gelecek kişi de sizin gibi acı çekecektir. Son olarak, işten ayrılmak,
uzun süreli çalışanların (yani on yıldan fazla çalışanların) sektörde
kalmalarının tartışmasız bir numaralı nedeni olan emeklilikten vazgeçmek
anlamına gelir. Bireysel eylemler toplumsal bir sorunu çözemez; kolektif eylem
gereklidir.
Tırmanma ve misilleme tehlikesi
Geçerli bir endişe. Elbette daha fazla örgütlenme, daha fazla hazırlık ve
mücadeleyi sonuna kadar, hatta devrimci bir sonuca kadar götürmeye daha hazır
bir liderlik iyi olacaktır. Ancak, kritik bir işçi kitlesi greve gitmeye karar
verirse, bazı sahte emek dostlarının yaptığı gibi hareketlerini sabote etmek bir
yana, onlarla dayanışma içinde harekete geçmeyi reddetmemeliyiz. Sendikaların
varoluş amaçları olan işçi sınıfının mücadelesini kolaylaştırmak yerine sadece
varlıklarını sürdürmesine öncelik vermemeliyiz.
Halk greve karşı çıkacaktır
Belki, ama şart değil. Sendikalara yönelik kamuoyu desteği önceki on yıllara
kıyasla yüksek bir noktada. Ayrıca, sendikaların greve işçi sınıfının daha geniş
kesimlerinden destek sağlamak için alabileceği önlemler de var. Örneğin, sadece
demiryolu işçileri için değil tüm işçi kategorileri için ücret artışı ya da iş
gününün daha sıkı bir şekilde sınırlandırılması için bir yasa gibi tüm işçi
sınıfının ihtiyaçlarını karşılayacak evrensel talepler ileri sürebilirler.
Belirli bir sektördeki kolektif eylemler, ekonominin tüm sektörlerinde
genelleştirilmiş endüstriyel eylem ihtiyacının altını çizmektedir.
Grev ulusal ekonomiye zarar verecektir
Ekonomiye zarar vermeyecekse grevin amacı nedir? Bu, işçilerin ellerindeki tek
kozu kullanmasıdır: yani, kimse çalışmazsa toplumun birkaç gün içinde çökeceği
gerçeği. İşçilerin taleplerinin karşılanmaması daha büyük zararlara yol
açmayacaksa, hasımları neden onları dinlesin ki?
Kârlar sermayeye aittir, emeğe değil
Başkanlık Acil Durum Kurulu’nun raporuna göre, şirketler karın emekten değil, yatırım ve riskten kaynaklandığında ısrar ediyor; dolayısıyla, işçiler sırf karlar arttı diye zammı hak etmiyor. Şirketler tarafından yatırılan ve riske atılan sermayenin, üretim araçlarının sahipleri tarafından el konulan geçmiş emeğin birikmiş ürününden başka bir şey olmadığı gerçeğini bir kenara bıraksak bile, bu iddia açıkça saçmadır. Eğer emek şirketin kar elde etmesinden sorumlu değilse, o zaman neden tüm işgücünü işten çıkarmıyorlar ve ücret faturasındaki tüm gereksiz harcamalardan tasarruf etmiyorlar? İşçiler grev yaparak pratikte işverenlerine bir iyilik yapmış olurlar; öyleyse greve neden karşı çıkıyorlar?
* * *
Demiryolu sendikaları içinde ve arasında mücadeleciliği ve işçilerin birlikteliğini teşvik eden bir taban örgütü olan Railroad Workers United’ın yürütme kurulu, olası ulusal demiryolu grevine ilişkin aşağıdaki kararları kabul etti. Burada tekrar yayınlıyoruz:
«Büyük yük demiryolu şirketleri iyi niyetle pazarlık yapmayı reddetmeye devam
etmekte ve sendikalarla ulusal müzakereleri durma noktasına getirmişken...
«Ulusal Taşıyıcılar Konferansı Komitesi (NCCC) tarafından temsil edilen bu aynı şirketler, pandemi dönemi de dahil olmak üzere yıllardır rekor karlar elde etmişken...
«Hassas Tarifeli Demiryolu Taşımacılığı, işten çıkarmalar ve izinler; artan disiplin ve taciz; büyük çaplı işten çıkarmalar, personel eksikliği ve kronik yorgunluk; ödenmeyen tazminatlar ve sendika sözleşmesinin toptan feshi ile birlikte demiryolu çalışanlarını hayal kırıklığına uğratmış, kızdırmış ve karşı saldırıya geçmeye hazır hale getirmişken...
«Ülke çapında bir dizi sektörde sayısız işçi mücadele ediyor, örgütleniyor, grev yapıyor ve kazanıyorken...
«Demiryolu şirketlerinin tren ve makine servisi de dahil olmak üzere çeşitli zanaatlarda çalışanları işe alamadığı ve elinde tutamadığı genel bir işgücü sıkıntısı;
«Transit halindeki malların her fırsatta engellenmesi nedeniyle tedarik zincirlerinin krizde olması;
«Kamuoyunun 2021 yılı boyunca grevci işçilerin yanında yer alması;
«Şirketlerin elde ettiği rekor karlar, nakliyecileri, yolcuları ve toplumları yabancılaştırmalarıyla birlikte, demiryolu grevcilerinin büyük bir kamuoyu desteğine sahip olacağ.
«Son zamanlarda demiryolu sendikaları büyük ölçüde bir arada durması;
«Şirketlerin tüm demiryolu işçilerine saldırmış olması, tüm zanaatlardan, sendikalardan ve taşıyıcılardan işçileri bir araya getirmesi;
“Şimdiye kadar sahip olduğunuz en emek yanlısı Başkan olduğunu iddia eden bir Başkan’ın varlığı;
«Gibi mevcut koşullar, demiryolu çalışanlarının başarılı bir ulusal grev yapmaları için uygun görünmektedir:
«Oysa demiryolu işçileri için yukarıda özetlenen elverişli koşullar onlarca yıldır mevcut değildir ve sonsuza kadar da devam etmeyecektir;
«Bu nedenle, RWU tüm demiryolu çalışanlarını grev seçeneğini değerlendirmeye ve böyle bir greve hazırlanmaya çağırmasına karar verilmiştir; ve
«RWU’nun demiryolu sendikalarını kendi üyelerini aşağıdaki konularda eğitmeye çağırmasına karar verilmiştir:
«eylemlerimizin tabi olduğu Demiryolu Çalışma Yasası (RLA)
«demiryolu grevlerinin tarihi;
«web seminerleri, basılı materyaller, yerel sendika toplantılarında sunumlar ve diğer iletişim araçlarıyla bu tür bir eylemde bulunmanın faydaları ve riskleri; ve
«Ayrıca, RWU’nun demiryolu sendikalarını, ilgili üyeliklerin bu tür bir eylemde bulunmaya istekli olup olmadıklarını tespit etmek amacıyla grev oylaması için kendi üyelerine anket yapmaya teşvik etmesine karar verilmiştir; ve
«RWU’nun, demiryolu sendikalarını, üyeleri harekete geçirmek, şirketlere ciddi olduğumuzu göstermek, kamuoyunu davamız konusunda eğitmek ve müttefiklerimizi harekete geçirmek için bilgilendirme grevleri, "alıştırma" grevleri ve diğer yüksek profilli faaliyetleri üstlenmeye çağırmasına karar verilmiştir; ve
«Demiryolu işkolundaki sendikalarının küçük farklılıklarını bir kenara bırakarak, mümkün olan en büyük dayanışma, birlik ve gücü elde etmek amacıyla tüm demiryolu işçilerinin tek bir pazarlık koalisyonunu oluşturmak için bu fırsatı kullanmalarına karar verilmiştir».