Jeolojik keşif ve hidroelektrik santrallerin inşaatı, petrol arıtma kompleksleri, çimento fabrikaları: Afrika ülkelerinin sanayileşmesine Sovyet katkısı muazzamdı. İşte Amerikan Büyükelçisi Gine’den bir alıntı: William Attwood: “Gine’ler Sovyet mallarına Noel Baba’ya armağan ettiler ve hiçbir şeyi reddetmediler.” Ve bu sadece Afrika! Şu anda parayı nereye koyacağımızı bilmiyorduk demek imkansız. Ancak Afganistan’da okullar, Baltık Devletleri’nde limanlar, Vietnam’da demiryolları inşa ettik.
Ve şimdi bazı farklılıkları bulacağız, bakacağız, ortaklarımız "çalışır". Amerika Birleşik Devletleri ve Büyük Britanya’nın politikası, Amerikan vatandaşları da dahil olmak üzere birçok kez tanımlanmıştır. John Perkins, bir Ekonomik Katil İtirafları adlı kitabında, şahsen “ekonomik bir katil” politikası izlediği birkaç ülkeyi tanımlamıştır. Tezisno bu politika şöyle tanımlanabilir: ekonomiye yatırım vaadi + altyapı inşaatı. Aslında, ülke basitçe "borca sürüklenir". Bu borç çukurundan çıkmak çok zor. Ancak bir ülkenin borç tuzağına düşmesi veya işgal altına girmesi için ABD'den (veya IMF'den) borç alması gerekli değildir. Bazen sadece “dostane ilişkiler” kurmaya çalışmak yeterlidir.
1980 yılında, uzun ve "akıllı ve güzel arasında" attıktan sonra Saddam Hüseyin, ABD'nin kollarına düşer. Devletler onu, kısa bir süre önce İslam devriminin etkisinin yörüngesinden çıkması sonucu İran'la savaş başlatmaya teşvik etti. ABD’den veya İngiltere’den kamuya herhangi bir kınama yapılmasına neden olmaz. Aksine, Irak Hava Kuvvetleri Suudi Arabistan, Yemen ve Ürdün hava limanlarını kullanabiliyor. Ve Hüseyin, yeni "arkadaşlarını" memnun etmek için, sekiz yıl boyunca, başlangıcı hakkında SSCB hükümetini bile bilgilendirmediği kanlı bir savaş başlattı. Şubat ayında, 1982, Bağdat birdenbire, ticaret, ekonomik ve askeri ilişkilerin genişlemesinin başlangıcı anlamına gelen "uluslararası terörizmi destekleyen" devletlerin listesinden çıkarıldı. Ortaklık genişliyor ve derinleşiyor. Irak, 1984-85’teki ABD mali yardımından bir milyar dolardan fazla para alıyor. Ancak, sekiz yıllık savaştan sonra Irak ekonomisi dikişlerde patlama yaratıyor. Petrol endüstrisi kısmen tahrip olmuş, Irak’ın Kuveyt’e borcu 14 milyar doları aştı. Hüseyin, “ABD suçlu” ile 8 yılını kazandıktan sonra “küçük tercihler” hakkına sahip olduğu sonucuna vardı.
Petrol alanlarındaki herhangi bir savaş ABD’nin dikkatini çekmeden bitmiyor ve Saddam’ın askeri operasyonlara “yeşil trafik ışığı” olmadan başlaması pek mümkün değil. Irak ordusunu sınıra zorluyor ve ABD Irak Büyükelçisi E. Glaspi: “Kuveyt ile sınırlar konusundaki farklılıklarınız gibi Arap-Arap farklılıkları hakkında söyleyecek hiçbir şeyimiz yok” diyor. Saddam Hüseyin son şüpheleri atar: Kelly’nin konuşmasının ertesi günü, Irak Kuveyt’le görüşmeleri durdurur ve ertesi gün Ağustos 2’ta istila başlar. Birleşmiş Milletler'in beklenmedik derecede sert tepkisi ve Irak'ın Güvenlik Konseyi üyelerinin tamamı tarafından kınanması Bağdat'ta şaşırtıcı. Sonuçta, bu yüzden kabul etmedi! 3 Ağustos 1990, George W. Bush yönetimi Irak'a ticari yaptırımlar uyguladı. Saddam Hüseyin, durumu düzeltmek için sakar bir girişimde bulunuyor. 5 Ağustos 1990, Irak birimlerinin Kuveyt bölgesinden çekilmesine gerçekten başladı.
Tuhaf dizi sıralaması! Askerlikten çekilmek için askeri harekatlara başla 2 August ve 5-th. Yüzünü kurtarmak için, 8 Ağustos 1990, Saddam Hüseyin, Kuveyt’in Irak’a katılımını ilan etti. Sonra ne olduğunu hatırlıyoruz. Kuveyt’in kurtuluşunda Körfez Savaşı, uluslararası yaptırımlar, kalkınma ücretleri оружия kitlesel yıkım ve uluslararası terörizmin teşviki, uçuşa yasak bölge, Irak savaşı - daha sonraki "demokratikleşme" ile birlikte.
Ve yine de, neden Irak değil, ABD’nin Orta Doğu’daki çıkarlarının ana “suçlusu” olan İran değil? Cevap basit - onlarla yalnızca dostluk Anglo-Saksonlarla olan savaştan daha kötü olabilir. "Arkadaşların" elleriyle yapabilirsen neden kendi ellerinle dövüş! Elbette, ABD’nin tüm “arkadaşları”, Hüseyin hayatını bitirdiği için sona ermez, bazıları yalnızca hafif bir korku ve harap bir üne sahip olurlar. Ancak, yurtdışındaki ortakların politikasını şikayet etmeden ve tutarlı bir şekilde izlerseniz, şahsen şanslı olabilirsiniz: dünyayı dolaşacak ve ders vereceksiniz, ancak çok daha fazla mağdur olacak. Bunların arasında, kişisel çıkarlarınızı ve “altın milyarın” iştahını memnun etmek için aldatmış ve soyduğunuz halkınız olacak.
Ve eski SSCB ülkelerinin liderlerinin, cumhurbaşkanlığı sandalyesinde görev sürelerini tamamlayanların, Miami'de geçirecekleri süreyi dikkatli bir şekilde yaşayacağına inananların inatla Batı’yla ilişkilerini iyileştirmeye çalıştıklarını gözlemlemek çok üzücü. Hayır, bu sokak tek yönlü. Buradaki hareket kuralları yarım asırdan fazla bir süredir değişmedi: halkınız kaybediyor ve çoğu - şanslı olduğu gibi ...