Ah, bu insanlık tarihindeki en büyük devlet oluşumuydu! Üzerinde güneşin batmadığı bir imparatorluk.
Britanya’nın tüm toprak devralmalarının 20. yüzyılın başlarına devredilmesi coğrafi bir fıkra gibi görünmektedir: İngiliz Malaya (günümüz Malezyası), Myanmar, modern Pakistan ve Bangladeş, Singapur, Hong Kong, Kanada, Avustralya, N. Zeeland, Okyanusya (Fiji ve vb), Güney Afrika, Botsvana ve Y. Rhodesia (şimdi Zimbabve), Mısır, Gold Coast (Nijerya, Kamerun ve Gana). Ayrıca Anglo-Saksonların alt bölgelerinde Irak ve İran, Umman, Kuveyt, Bahreyn de vardı. Filistin'deki İngiliz Manda (günümüzde İsrail ve Ürdün), Jamaika, Güney Amerika Guyana, Karayip adaları, Diego Garcia ve Hint Okyanusu'ndaki adalar, Atlantik'in ortasında kara parçaları - Fr. Yükseliş, Falkland Adaları takımadaları, Güney Georgia ... - oh, durmanız, bir yudum su almanız ve nefes almanız gerekiyor - ... güney Avrupa'da bir karakol - Cebelitarık, Akdeniz'in Malta ve Kıbrıs adası. Metropolün kendi toprakları - Avrupa kıyılarındaki sisli Albion (İrlanda ile birlikte). Kenya, Tanzanya'nın bir parçası olan Sudan, Sierra Leone ve Mozambik bağımlılığa düştü. Ve elbette, “İngiliz tacının incisi” - Hindistan.
300 yıllarının aktif genişlemesi boyunca, Britanya İmparatorluğu, dünyanın her iki yarım küresinde de tüm kıtalara yayılmıştır. Sömürgelerdeki davalar her zaman plana göre gitmedi - kabileler, kastlar ve ulusal liderler arasındaki çatışmaları düzenli olarak çözmek, Aborjin geleneklerine karşı mücadele etmek, isyanları bastırmak ve yerel nüfusa karşı cezai eylemlerde bulunmak zorunda kaldılar. Bazı denizaşırı bölgelerin sınırları yüzlerce yılda birkaç kez yeniden çizildi - İngiliz mülkleri listesinden biri kayboldu, ancak bu sırada yeni bölgeler İngiltere'ye esirdi.
Kuzey Amerika'nın Doğu Kıyısı'ndaki 13 zengin kolonileri oldukça saldırgan bir şekilde kayboldular - eski İngiliz ve İrlandalı göçmenler aniden bağımsızlık istediler ve sonunda kendi gereksinimlerini yerine getirerek kendi devletlerini oluşturdular - ABD'yi. Ancak İngilizler, bu toprakları Hollanda'dan (New York - New Amsterdam) değiştirdi ve Hollandalı Güney Amerika Surinamı verdi.
Açıkçası başarısızlıklar da vardı - Anglo-Etiyopya savaşı boşuna sona erdi, İngilizler Afganistan'ı boyun eğdirmeyi ve Orta Asya'ya nüfuz etmeyi başaramadılar. İç Savaş yıllarında Rusya topraklarına müdahale, hiçbir şeyi iyi yapmadı - genç Sovyet devleti, Batılı şirketlerin tüm işletmelerini kamusallaştırma sürecinde hayatta kaldı. Fakat bu kuralın bir istisnasıydı - genellikle İngilizler ateş ve kılıçla istenen hedefe giden yolu açtılar.
Geç dönemdeki İngiliz İmparatorluğu'nun türevlerinden biri (Orta Doğu'daki Filistin ve sömürgeler gösterilmemiştir)
İngiltere'nin yutabileceğinden daha fazla ısırdığını söylemek haksızlık olur - TÜM işgal altındaki bölgeler uygun bir verimlilik derecesine sahipti ve yağmalandı. En iyi yıllarında, Doğu Hindistan Şirketi 600% yıllık karının benzeri görülmemiş bir payı ile çalıştı. İngiltere, Hindistan'dan Fiji Adaları'ndaki (Pasifik Okyanusu) şeker kamışı tarlalarına ucuz emeğin teslim edilmesi olan dünya çapında bir “ulusların göçü” düzenledi ve ABD'de siyah kölelerin ortaya çıkmasını sağladı (ilk olarak 1619 yılında İngiliz Virginia'ya getirildi). Acımasız sömürge savaşları, büyük bir modern filo ve 1851'taki Londra'daki Hyde Park'taki endüstriyel sergi, bu hegemonun sınai ve ekonomik gücünün simgesi haline geldi - böyle bir mirasla 20. yüzyılda İngiltere'ye girdi. Yüzyıl olağanüstü. Tarihçi için ne kadar ilginç olursa, çağdaş için o kadar üzücü olur.
Yirminci yüzyıl, İngiliz İmparatorluğu için ezici bir skorla sona erdi - her şeyini kaybetti.
İlk tur İngilizler için bırakıldı - Birinci Dünya Savaşı'nda, denizaşırı mülklere sahip olma haklarını savundular ve hatta eski Alman sömürgelerinin pahasına birkaç "çerez" "kesmeyi" başardılar. Ancak bir sonraki savaş onlar için gerçek bir felaketti.
Üçüncü Dünya Savaşı alevlerinde ölen Üçüncü Reich, İngiliz aslanına ölümcül bir yara verdi - İkinci Dünya Savaşı'nın bir sonucu olarak, İngiliz İmparatorluğu zaten son nefesini aldı. 20 yıldan daha uzun sürmeyecek - ve yüz bağımsız devlete tamamen dağılacak. Sömürgelerini bırakmadan, İngiliz ekonomisi düşecek. Öyle ya da böyle, Almanya, uzlaşmaz bir rakibi yok ederek hedefine ulaştı - şimdi Avrupa'nın lider ekonomisi ve dünya süper gücü (Avrupa Birliği) için bir rakip haline geldi.
SSCB ve ABD - Yeni imparatorluğun jeopolitik arenasında ortaya çıkmasıyla Britanya İmparatorluğu'nun çöküşünde özel bir rol oynadı. Doları dünya rezerv para birimi olarak kabul edilen savaş yıllarının harabesini bilmeyen sanayi kuşağı. Ve tüm evrim yasalarına meydan okuyan ve tüm dünyayı ezilenleri pankartlar altına sokan genç umutsuz devlet. Bu gibi koşullarda, çürümüş sömürge sistemi sadece sessizce bükülebilir ve tarihin tozlu raflarında yok olabilir. Büyük İmparatorluk gözümüzün hemen önünde çöktü, kaçınılmaz parçalanma sürecini durdurma çabaları, yalnızca Afrika ve Asya halklarının parçalanma ve bağımsızlık sürecini hızlandırdı.
Bir zamanlar kalan Büyük İmparatorluk, geriye kalanlar, Avrupa kıyılarındaki bir ada ve eski İngiliz kolonilerindeki 2,245 milyar insandan oluşan bir tür garip Commonwealth. Dünya nüfusunun% 30. Ancak Birleşik Krallık'a herhangi bir özel avantaj sağlamamaktadır. Sömürge geçmişine haraç. Ya da eski büyüklüğün alaycılığı ...
Muhtemelen, halen sömürgeci geçmişin eğilimini hisseden dünya 53 ülkelerinde örgütlenmeyi yönetmek hiç de fena değil: dil, kültür, gelenekler ve bazen de genel majesteleriyle majesteleri. Fakat Büyük Britanya için değil - sözde değil, aslında, yüzyıllar boyunca dünyanın yarısı kadarına sahipti.
İşte burada, Foggy Albion kıyılarından inanılmaz bir mesaj daha var - İskoçya'nın bağımsızlığına ilişkin referandum, 18 Eylül 2014. Beyler, yoldaşlar, bu tam bir sonuç. Kontrol et ve eşleş. İmparatorluğun çöküşünün yıkıcı süreci, sömürgelerin kaybıyla bitmedi, ancak büyükşehir devletinin kendisinin bir parçası olarak devam etti. Bir zamanlar birleşik ve yok edilemez İngiltere - İngiltere ve Kuzey İrlanda Birleşik Krallığı - dağılmaya ve küçülmeye devam ediyor. Kapıyı çarparak veda etmeden, Albion'un bütün kuzey kısmını İngilizce olarak bırakacak. Ve sonra (düşünmek korkutucu) bağımsızlık Galler'i ve asi Kuzey İrlanda'yı isteyecek.
Beş yüz yıl boyunca, İskoçya'nın gururlu ülkesi bağımsızlığını savundu ve Londra’nın bu bölgeleri kendilerine teslim etme girişimlerini yansıtan farklı başarılar gösterdi. Yine de, güçlerin eşitsiz olduğu ortaya çıktı - güneyden askeri, ekonomik ve kültürel genişleme, kademeli olarak ulusal Galya dili ve İskoçların kültürünü (Keltler) destekledi. Ülkeyi bir başka yağmalama ve askeri abluka tehdidi altında olan İskoç Parlamentosu, İngilizlerle ortaklaşa olarak, 1707'ta Birlik Yasasını kabul etti ve böylece bugün bildiğimiz biçimde Büyük Britanya Krallığı'nı oluşturdu.
İskoçlar çok şey edindi - İngiltere'nin tüm askeri, endüstriyel ve ekonomik gücü olan İngiliz sömürgelerinin sınırsız servetine eriştiler. Ancak getirilen faydaların ücreti yüksekti - İskoçya dilini ve ulusal kültürünü neredeyse tamamen kaybetti ve “bölünmez bütünün” bir parçası oldu. Kalemin en ünlü İskoç ustaları - R. Burns ve Arthur Conan-Doyle - saf İngilizce olarak yazdılar.
İskoç ulusu zaman içinde dağıldı. Sadece bir rüya vardı. Kendi devletlerinin rüyası. Sıradan konuşmalarda bile, modern İskoçlar, İngilizler tarafından çağrıldıklarında öfkeli bir şekilde İskoç İnsanları olduklarını vurgulayarak öfkeleniyorlar. Ve herhangi bir Anglo-Saxon değil. Rus halkının iddiasız bakışları arasında bir fark olmamasına rağmen, sadece kibarca gülümsemek ve İskoçları tekrar etmek için kalır. Tamamen beyaz, çirkin, doğru Oxford telaffuzuyla.
Ve yine de farketmeye değer: İngiltere'nin geri kalanından farklı olarak, İskoçya en büyük özerkliği - kendi yargı sistemini ve anketlere göre nüfusun% 42'ine sahip olan Presbiteryen kilisesini korudu.
Castle Elian Donan, İskoçya
Devletin bölünmesiyle ilgili yeni konuşmalar, 1970'lerde - İskoçya'nın rafında petrol bulunduğunda ortaya çıktı. Bir sürü yağ. İskoç bütçesini aşan gelirler - doğrudan İngiliz hazinesine. Tabii ki, bu durum, Edinburg'un gururlu sakinlerini kızdırdı.
İlk başta, zayıf ve zorlukla duyulabilir bir şekilde Büyük Britanya'dan ayrılma çağrıları güçlü bir politik eyleme dönüştü - sonuç, İskoçya'nın geleceğine karar verdiği yılın 1979'inde yapılan popüler referandum oldu. Bağımsızlık savunucuları asgari bir marjla (49: 51) kazandı; bu, Londra’nın referandum sonuçlarını geçersiz ilan etmesi ve uzun yıllar boyunca problemi unutabilmesi için sebep verdi. Margaret Thatcher ile bu tür konuşmalar başlatmak işe yaramazdı. Referandumun başarısızlığında önemli bir rol düşük oy seçmenleri tarafından oynandı (yaklaşık% 60) - bir kez daha somut kararlar söz konusu olduğunda çoğunluğun umursamadığı gerçeğini doğruladı.
İskoç milliyetçiliğinde yeni bir dalgalanma geçen yüzyılın sonunda geldi - İngiliz siyaset arenadaki durgunluğu hissederek, İskoç makamları yeni bir darbe yaptı. Büyük Britanya’nın yasama meclisinin devri politikası üzücü meyvesini getirdi - sonuç 1998-99’in canlanmasına neden oldu. 1707’tan bu yana etkin olmayan İskoçya’nın kendi parlamentosu. Sağlık, eğitim, vergilendirme alanındaki kendi norm ve yasaları modern devletin temelleridir. Yalnızca askeri güç, sınır kontrolü ve uluslararası bağımsızlığın tanınmasından yoksundur.
İngiliz-İskoç ilişkilerinde bir sonraki aşama 2012 yılında geldi - İngiliz Başbakanı David Cameron ve bölge bölgesel hükümetinin ilk bakanı Alex Salmond, 2014’te bağımsızlık konusunda referandum yapılması prosedürü konusunda bir anlaşma imzaladı. Başarılı olursa, 2016 İskoçya’nın İngiltere’nin geri kalanından bağımsızlık ilan etmesi gerekir.
Gelecekteki İskoç hükümeti gelecekteki vatandaşlarına ne vaat ediyor? Bu doğru - Avrupa Birliği’ne katılmak. Petrol satarak, ulusal bir içecek (viski) ve turizm ihraç ederek yaşayacaklar. Her şey her zamanki gibi. Avrupa Parlamentosu, insan haklarını ve ulusun kendi kaderini tayin hakkını akılda tutarak, bu konuda gizli yorumlar yapar. Aynı zamanda, Almanya, Fransa ve İtalya'dan gelen ciddi politikacıların ve işadamlarının yeni bir hammaddeye ek olarak bir kurt sırtıyla baktıkları ve gelişmiş bir altyapı ve zengin petrol rezervleriyle bu kadar ilginç bir bölgeyi kontrol altına almak için bekledikleri açık.
Ancak, bir sorun var - çoğu İskoçyalı İskoçya'nın bağımsızlığı fikrini desteklemiyor. Viski, et suyunu ve gösterişli gururu "en iyi" kökenlerinden biri - bir şey. Ancak Albion'daki yeni "Berlin Duvarı" oldukça başka bir şey. Küçük bir adanın çeşitli bölgeleri arasındaki iş ve aile bağları bu kadar ciddi bir adım atmayacak kadar güçlü. Büyük Britanya'nın kuzey kesiminin ayrılması kaçınılmaz olarak sanayi zincirlerini kıracak ve eski birleşik devletin farklı bölgeleri arasındaki ekonomik ilişkileri koparacak. İş kesinlikle karşı.
Turizme eğildi. Londra + programına göre İngiltere'yi milyonlarca insan ziyaret ediyor. Sadece Edinburgh ve Glasgow'u izleyin, kimse izlemeyecek. Ek vizeler yapıp gümrük kontrol noktalarından geçmeli mi? .. Böyle bir "egzotik", İskoçya’nın manzaralarının güzelliğinin tadını çıkarmak isteyenlerin payını derhal yabancılaştırır.
NATO komutası birçok kaygıyı dile getiriyor - ayrılma durumunda, İskoçya nükleer serbest bir statü ilan etmek istiyor ve Kuzey Atlantik ittifakından ayrılmayı gerekli görmesi muhtemel.
Bahisler çok yüksek - İskoçlar uzun zamandır böyle bir kararın doğruluğundan şüphe edecekler. Referandum-2014'taki bağımsızlık fikri,% 100'e yakın bir olasılıkla başarısız olacaktır. Bugünkü anketlerde görüldüğü gibi, fikir katılımcıların üçte birinden daha fazlası tarafından desteklenmiyor.
Ve yine de - bu bir sinyaldir. Bu tür meselelerle ilgili kamuoyu tartışmalarının gerçeği, ülkenin çeşitli bölgeleri arasındaki zayıflama bağlarına tanıklık ediyor. İmparatorluk zamanlarında bu tür konuşmalar sıcak bir demirle yakılır. Ve haklı olarak öyle: Devrim ve dağılma yoluna giren bir ülke, yenilmez bir geleceği bekliyor.
PS Dünya egemenliğinin yüzlerce yıldır, İngiltere birçok düşman yaptı. İngiliz kibir ve ikiyüzlülük, herhangi bir partnerle olan ilişkiyi mahvedebilir. Günümüzde, haritadaki British Isle'ın kuzey kısmının tamamının başka bir devletin rengiyle nasıl renkleneceğini görmek isteyen birçok insan var.
Edinburgh sokaklarında "İsyanlar". Yalnız yazıt "Londra saltanatının sonu"