Büyük Britanya'daki II. Dünya Savaşı sırasında, hava savunma sisteminin teknik gelişimine çok dikkat edildi. Özellikle, 94 mm ve üzeri kalibreli uçaksavar tabancaları için, uzaktaki bir sigortanın otomatik olarak monte edilmesi ve uçaksavar ateşi kontrol ekipmanından elde edilen verilere göre uçaksavar bataryasındaki silahların senkronize kılavuzluğu için cihazlar oluşturmak mümkün olmuştur.
Ek olarak, 1944'te, bir hava hedefine ulaşma olasılığı artmış olan ve bir radyo sigortalı büyük kalibreli uçaksavar füzeleri orduya ulaşmaya başladı.
Uçaksavar mermilerine ek olarak, yönetilmeyen 76-mm uçaksavar füzeleri de radyo patlayıcılarıyla donatılmıştı. Gündüzleri yüksek irtifada uçan hedeflerde çekim yaparken, fotoelektrik sigortalı roketler kullanıldı.
Ancak savaşın bitiminden sonra hava savunma sistemlerine ilgi bir miktar azaldı. 40'in nükleer gazının sonunda SSCB'de bile görünmesi оружия ve ilk taşıyıcılar - Tu-4 bombardıman uçakları bu alanda özel bir canlanmaya yol açmadı.
İngilizler, kara tabanlı radarların komutlarını takip ederek düşman bombardımanlarını hedef alan ve uzak sınırlarda buluşan avcı uçağı jetlerine güvendi. Ek olarak, İngiliz Adalarına bir atılım yaparak yüksek irtifada uçan Sovyet piston bombacısı, Batı Avrupa’daki hava savunma hattını, ABD hava savunma sistemleri ve avcıları ile birlikte yerleştirmek zorunda kalacaktı.
İngiliz güdümlü uçaksavar füzeleri üzerine pratik bir sonuç veren ilk projeler, donanmanın çıkarları için uygulandı. filo. İngiliz denizciler, savaş gemilerinin Sovyet savaş gemisiyle çarpışma olasılığının daha yüksek olduğuna inanıyorlardı. havacılık.
Ancak, deniz SAM'lerinin yaratılması konusundaki çalışmalar pek aktif değildi. Onlara ilave bir itiraz, IL-28 ve Tu-14 jet bombardıman uçakları, torpido bombardıman uçakları, Tu-16 uzun menzilli jet bombardıman uçakları ve SSCB'deki gemi karşıtı füzelerin kabul edilmesiydi.
Armstrong’un 1949’inde Armstrong Whitworth’la başlayan ilk İngiliz deniz tabanlı hava savunma sistemi olan Sea Slug’ın (Sea Slug) geliştirilmesi yalnızca 1961’te tamamlandı. Kompleksin taşıyıcıları "İlçe" türündeki yıkıcılardı. İlk URO muhripi Devonshire, "Sea Slug" hava savunma sistemi ile donanmış, 1962'ta faaliyete geçti.
HMS Devonshire (D02)
İki kılavuzlu C-Slug hava savunma füzesi sisteminin başlatıcısı geminin arka tarafındaydı. Kafes bir çerçeveye sahipti ve PU'da uzun süre füze kalması için tasarlandı.
Patlamaya dayanıklı kapılarla korunan füze savunması mahzeni, destroyer gövdesinin orta kısmında bulunuyordu. Füzeler özel bir tünelden PU'ya beslendi. Şarj etmek uzun ve sıkıntılı bir şeydi.
Uçaksavar füzesi "Sea Slug" oldukça sıradışı bir düzene sahipti - dikdörtgen haç biçimli kanatları ve kuyruk dikdörtgen haç biçimli tüyleri olan bir silindirik gövde. 420 mm çapında silindirik füzelerin etrafında, ön kısmında 281 mm çapında masif katı yakıt güçlendiricileri sabitlendi. Hızlandırıcı nozüller, uçaksavar füzesinin uzunlamasına ekseninden 45 derecelik bir açıyla yerleştirildi, böylece jetin etkisi ona zarar vermeyecekti.
Bu şema, aerodinamik dengeleyicilerin uçuşun başlangıç ayağında bırakılmasını mümkün kıldı. Hızlandırıcılar pratik olarak “çekme modunda” çalıştı, roketin eksen etrafında dönmesiyle ek stabilite sağlandı.
Böyle bir düzenleme ile bir uçaksavar füzesi çok sakardı ve çok yer kapladı. Yine de, Sea Slug roketinin saçma görünümüne rağmen, İngiliz denizciler bu kompleksi yeterince derecelendirmiştir. Hava hedeflerini yenmenin yanı sıra, düşman gemilerinde ve sahildeki hedeflerde kullanılabileceğine inanılıyordu.
Zi Slug Mk.1 SAM'in ilk versiyonu, yaklaşık 27 km erişim yüksekliğine sahip bir 16 km menziline sahipti. Fırlatma için hazırlanan füzenin kütlesi yaklaşık 2000 kg idi.
2 yılında ortaya çıkan Sea Slug Mk.1965'in değiştirilmiş bir versiyonunda, katı yakıtlı itici motor ve hızlandırıcılarda daha verimli yakıt kullanılması nedeniyle, hava hedeflerinin imha aralığı 32 km'ye ve yükseklik ise 19 km'ye yükseldi. Füzelerin hızı aynı anda yaklaşık% 30 arttı.
C Slug füzesinin hedefe hedeflenmesi, izleme ve rehberlik radarı tarafından oluşturulan dar bir yönelimli dönen ışın boyunca gerçekleştirildi. Bu durumda, ışın hedefe doğru yöneltildi ve roket, ışının etrafında döndüğü çizgide uçtu. Eğer roket, radar ışınının dönme ekseninden çıkmışsa, o zaman rehberlik ekipmanı, direksiyon dişlileri için uygun komutu üretti ve roket, radar ışınının merkezine geri döndü.
Böyle bir rehberlik planının avantajları, göreceli uygulama kolaylığı ve iyi gürültü bağışıklığıdır. Aynı zamanda, ışının genişlemesi nedeniyle, radardan olan mesafe çekimin doğruluğunu önemli ölçüde azalttı. Kirişin su yüzeyinden çok sayıda yansıması nedeniyle, alçak irtifa hedeflerine ulaşma olasılığı küçüktü.
Başlangıçta, Zi Slug füze fırlatıcı, 90 kg ağırlığında yüksek patlayıcı parçalanma savaş başlığını taşıdı. Model için Mk.2 bir çubuk savaş başlığı geliştirildi.
Hava hedeflerini vurmanın yanı sıra, C-Slug hava savunma füzesi sistemi için 60-x'in sonunda kıyı hedeflerinde ve yüzey hedeflerinde atış rejimi işlendi. Bunun için, modifiye edilmiş Sea Slug Mk.2 SAMs, yakınlık telsizine veya optik sigortaya ek olarak, bir vurmalı sigorta ile donatılmıştır.
SiLag hava savunma sistemi yaygın olarak kullanılmadı. Taşıyıcı kompleks, "İlçe" türünde yalnızca sekiz destroyerdi. Bu, bu kompleksin sadece yüksek ve orta irtifalardaki sesaltı hava hedeflerine karşı oldukça etkili olabileceği gerçeğinden kaynaklanıyordu.
Sea Slug kompleksi, 80'in ortasına kadar İngiliz Donanması'nda görev yaptı. Şili'ye satılan üç yıkıcıdan birinde, 2001 yılını görmek için yaşadı. Daha sonra Şili’nin yıkıcıları İsrail’in “Barak” hava savunma sistemi tarafından yeniden silahlandırıldı.
Bu ZRK'nın düşmanlıklarına katılım sınırlı kalmıştır. Sadece bir kez, Falkland ihtilafı sırasında, Sea Slug Mk.2 SAM gerçek bir hedefe karşı fırlatıldı - bir tıraş makinesini uçan bir Arjantinli savaş uçağı. Oldukça tahmin edilebileceği gibi, füze geçti, çünkü bu kompleks hiçbir zaman düşük irtifa hedefleriyle savaşmak için tasarlanmamıştı.
Port Stanley Havaalanı'ndaki kıyı hedeflerine birkaç füze uygulandı. İngilizlere göre, bir füze direkt vuruşunda Arjantin’in hava durumunu kontrol etmesi engellendi.
Orta menzilli C-Slug hava savunma sistemiyle neredeyse aynı anda İngiliz Donanması, Sea Cat kendini savunma kompleksini (Sea Cat, deniz kedisi) aldı. Shorts Brothers tarafından geliştirilmiştir.
Bu kompleks öncelikle, İngiliz savaş gemilerinin güvertesindeki küçük kalibreli uçaksavar silahlarının yerini almak için tasarlandı. Fakat bir çok sebepten dolayı onları tamamen yok edemedi.
“Deniz Kedisi” hava savunma sistemi, dahası, “Deniz Sümbülü” ile karşılaştırıldığında oldukça basit ve ucuz olduğu ortaya çıktı, gemi üzerinde fazla yer kaplamadı ve alçaktan uçan hedeflerle mücadele edebildi.
GWS-22 "Deniz Kedisi"
Bu geminin uçaksavar kompleksinin oluşturulması sırasında, Avustralya ATGM "Malkara" da uygulanan teknik çözümler kullanıldı. “Sea Cat” hava savunma sistemi, yakın bölgenin dünya deniz kompleksinde ilk olarak kabul edilir. Testleri, 1962'teki British Decoy destroyerinde tamamlandı.
HMS Decoy (D106)
Sadece 1480 mm uzunluğunda ve 190 mm çapında 68 kg ağırlığında oldukça kompakt bir C Cat füzesi, fırlatıcıya manüel yükleme yapılmasını mümkün kılmıştır. Yüksek patlayıcı parçalanma savaş başlığının ağırlığı, yaklaşık 15 kg idi. Füze savunma sisteminin ilk versiyonlarında yakınlık füzesinin yürütme sensörü olarak bir kızılötesi alıcı kullanıldı.
Bu roket ucuz ve eksik olmayan malzemeler kullandı. Tek aşamalı roket "Deniz Kedisi" şemaya göre döner bir kanatla inşa edilmiştir. Katı yakıtlı jet motoru Zour, çalıştırma ve sürdürme modlarına sahiptir. Yörüngenin aktif kısmında roket, 0,95-1М hızını arttırmak için hızlandı. İkinci versiyonlarda, atış menzili 6,5 km'ye ulaştı. Şarj süresi karmaşık 3 dakika.
SIR "Deniz Kedisi" bir radyo komut yönlendirme sistemine sahiptir. Binoküler görüşünün yardımıyla hedefi görsel olarak algılayan operatör, fırlattıktan sonra roketi elle bir joystick ile ona yönlendirdi. Radyo kontrol komutları rokete iletildi. Füze yüklü izleyicinin kuyruğunda görsel destek için.
“Deniz Kedisi” hava savunma füzesi sisteminin daha sonra yapılan değişikliklerinde, rehberlik noktası, tüm yörünge boyunca uçaksavar füzesi izleyicisinin otomatik olarak izlenmesini sağlayan değişken odak uzaklığına sahip bir televizyon cihazı ile donatılmıştı. Bu, hedeflemenin doğruluğunu ve hedefi vurma olasılığını önemli ölçüde arttırdı, ancak aynı zamanda hava savunma sisteminin bu modifikasyonunu daha pahalı ve zor hale getirdi.
“Deniz Kedisi” hava savunma füzesi sisteminin bir çok modifikasyonunun başlatıcısı, füzeler için dört rehbere sahipti. PU dikey konuma getirildikten sonra yeniden yükleme yapıldı, aynı pozisyon yürüyor.
“Sea Cat” kompleksinin ilk varyantlarının ağırlığı 5000 kg idi. Küçük yer değiştirme gemilerini ve teknelerini silahlandırmak için 1500 kg'dan daha ağır olmayan üç kılavuzlu uçaksavar füzesi fırlatıcısı geliştirilmiştir.
Kompleksin boyut, elektronik ve performans özellikleri bakımından birbirinden önemli ölçüde farklı olan birkaç çeşidi vardır: GWS-20, GWS-21, GWS-22 ve GWS-24.
Elektrovakum aygıtlarından yarı iletken eleman tabanına geçtikten sonra, kompleksin bir savaş pozisyonuna geçme süresini önemli ölçüde azaltmak, güvenilirliği ve sürdürülebilirliği artırmak mümkün olmuştur.
"Deniz Kedisi" vaftizi, Falkland Savaşı sırasında, aynı 1982 yılında gerçekleşti. O zamanlar, Sea Cat füze sistemi genellikle, 50-ler'in ortalarının 60'unun sonunda inşa edilen birçok İngiliz gemisinde tek etkili uçaksavar silahıydı. Kısa ateş menzili ve düşük SAM uçuş hızı ve doğruluğu ne olursa olsun, kompleksin çokluğu ve füzelerin göreceli ucuzluğu, İngiliz gemilerinin hava saldırılarından korunmasında rol oynadı. Arjantin savaş uçaklarının saldırıyı durdurduğu ve yana döndüğü, uçaksavar füzesinin fırlatıldığını fark eden, yani "korkutucu etki" nin çalıştığını gösteren durumlar vardı. Ancak, "Deniz Kedisi", BİK "Exochet" den önce kesinlikle güçsüzdü.
Toplamda, Arjantin üzerinden savaş uçağı, 80 SAM C-Cat'ten daha fazla serbest bırakıldı. İngilizlerin kendileri, sadece bir A-4C Skyhawk'in bu füzeler tarafından vurulduğuna inanıyor. 25 May oldu, roket fırkateyn Yarmouth yönetim kurulundan fırlatıldı.
Deniz Kedisine ek olarak, Deniz Kedisi arazi varyantı Tigercat ve Hellcat helikopterlerinin silahlanma kompleksi vardı, ancak bu sistemler bu kadar geniş bir dağılım elde etmedi.
İngiltere'ye ek olarak, Sea Cat SIR füze sistemi 15 Deniz Kuvvetleri tarafından kullanılan ülkeler: Arjantin, Avustralya, Brezilya, Venezuela, Hindistan, İran, Libya, Malezya, Nijerya, Hollanda, Yeni Zelanda, Tayland, Batı Almanya, Şili ve İsveç. Şu anda, "Deniz Kedisi" neredeyse evrensel olarak hizmet dışı bırakıldı.
Devam edecek ...
Göre:
http://zonwar.ru/index.html
http://ship.bsu.by
http://www.armedforces.co.uk