Bir çocuk, Kanada'ya yaptığı son hareketinden sonra karton kutulardan bir şehir inşa etti. Bunu, yüz yüze okulu bir mücadele haline getiren dil engelinden uzak olarak sınıf arkadaşlarıyla paylaştı. (Shutterstock)
Ebeveynler, çocuklar ve öğretmenler için pandeminin en çarpıcı anılarından biri çevrimiçi öğrenmeye ani geçiş olacak.
Birçok eğitimci, ebeveyn ve çocuk çevrimiçi eğitimle mücadele etti okullar kapandığında, ve sınıf öğretimi yeniden başladığında rahatladı.
Uluslararası meslektaşlarımla yaptığım eğitim araştırmamda Küçük çocukların topluma dahil edilmesini ve topluma katılımını teşvik etmek ve ilerletmek için sosyal olarak yenilikçi müdahaleler pandemi sırasında, araştırma içgörülerini uygularken öğretmenlerle birlikte çalıştık çocukların seslerini dinlemeyi destekleyen öğretim uygulamaları hakkında.
Çalışmamızda, pandemi yoluyla bazı çocuklar için çevrimiçi ortamın, özel diyalog çemberleri gibi öğretim uygulamalarının çocukların görüş ve düşüncelerinin paylaşılabileceği yolları nasıl sunduğunun bir uzantısı olduğunu gördük. Bu çocuklar için zorunlu çevrimiçi eğitim, genel olarak olumlu bir deneyimdi ve bir mücadele değil.
Kanada'da, araştırmamız pandeminin neredeyse tamamı boyunca çeşitli ve ekonomik açıdan zorlu Doğu Kanada okullarında gerçekleşti.
Bazı öğrenciler çevrimiçi öğrenmeyi tercih etti
Sınıflar ürkütücü sosyal alanlar olabilir ve birdenbire sanal, bazı öğrenciler dijital alanı buldu ihtiyaçlarına daha uygundu.
Xavier, 4. Sınıfa yeni girmiş bir Kanadalıydı. karantina başladığında 2020 baharında. Çevrimiçi sınıfın ona İngilizce dil becerilerini geliştirebileceği sıcak bir ortamda, ona yetişme zamanı verdiğini öğrendik.
Yeni bir dilin karmaşası hafiflediğinde ve kendi hızında öğrenebildiğinde, arkadaşlıklar, ilişkiler geliştirmek ve eğitim hedeflerini ilerletmek ona daha kolay geldi. Dijital alanın uyarlanabilirliği önemliydi. Kararlılık, sessizlik ve öğrencilerin kendi hızlarında ilerleme olasılığı - ve bunun bazı faydaları - çevrimiçi sınıflara geçişle birlikte daha şeffaf hale geldi.
E-posta ile son alın
Dil engellerinden bir mola
Çevrimiçi öğrenme, bazı çocuklara özerklik ve çocukların projeler üzerinde bağımsız çalışmaları için müfredat işinden bir mola verdi.
Çevrimiçi olarak paylaşılan bir ev tabanlı projede Xavier, Kanada'ya yaptığı son hareketten kalan karton kutulardan koca bir şehir inşa etti. Okul günlerini zorlaştıran dil engelinden uzak, bunu sınıf arkadaşlarıyla paylaşmaktan çok mutluydu.
Birbirinizle kamerada konuşmanın neden daha kolay olduğu sorulduğunda, bazen İngilizce ile mücadele eden yeni bir Kanadalı öğrenci Abdul, “çünkü kimse beni bölemez” dedi.
Bazı yeni Kanadalı ebeveynler sanal sınıfta birlikte İngilizce öğrenebildiler. Bir öğretmen, bir ebeveynden, her gün paylaştığı harika resimli kitaplar ve okuma zamanı için teşekkür etmek için bir e-posta aldı.
Aileler yeniden bir araya geldi
Alberta'da ikamet eden, ancak yılın diğer günlerinde Newfoundland ve Labrador'u eve çağıran pek çok il dışından işçi için çevrimiçi eğitim aile birleşimini getirdi.
Bir öğrenci olan Roxy, Alberta'da hem annesi hem de babasıyla birlikteyken hayatın ne kadar az stresli olduğundan bahsetti: "Annem Newfoundland'da çevrimiçi çalışmaya gitti ve ben okula gittim" dedi. Ayrıca Alberta'da ikamet ederken yeni gelen bebeği olan bir teyzeye yardım edebildi.
Ebeveynler daha büyük rol oynadı
Çalışmamızda ebeveynlerin de daha büyük bir rol oynadı günlük eğitimde, çocuklarından hem öğrenmek hem de öğretmelerine yardımcı olmak.
Sınıfının “göster ve paylaş” etkinliği sırasında annesi ona bir şarkı söylemesine yardım eden Liv gibi çocuklar, ebeveynlerini ve ev yaşamlarını sanal öğrenmeye entegre ettiler. Bazı çocuklar sessiz alanlar bulmakta zorlansa da, ebeveynler (isteksiz veya isteksiz) çocuklarının okul hayatları hakkında tartışmalara girmeleriyle bu senaryoların bile olumlu etkileri oldu.
Bir anne, Tammy, çocuklarının çevrimiçi derslerinin, çocuklarının hayatlarının daha önce hakkında çok az şey bildiği bir kısmına benzersiz bir pencere açtığına dikkat çekti. dedi ki:
“Öğretmenin çocuklarla nasıl etkileşime girdiğini görmek harikaydı… Kızım evde olduğundan çok daha hareketliydi, çok daha fazlasını paylaştı… Okula gitmek için her zaman hevesli değil ama oturum açmak için sabırsızlanıyordu. google sınıfı."
Kesintisiz
Bazı çocuklar, okul duyuruları veya sınıf arkadaşlarının zorlayıcı davranışları gibi sınıflarda bulunan dikkat dağıtıcılardan arınmış bir ortamın tadını çıkardılar. Çocuklar ayrıca karşılıklı empatiyi teşvik eden birbirlerinin ev ortamlarına da maruz kaldılar.
Bir öğretmen, “Herkesin ev hayatı etraflarında devam etti” diye hatırladı. "Evcil hayvanlar ve küçük kardeşler gelip gitti, telefonlar çaldı, insanlar yemek yedi, kapı zilleri çaldı - hepimiz buna alıştık."
Bazı öğrenciler, okul sonrası programlama ve çocuk bakımına gitmek zorunda kalmamaktan kazanılan fazladan zamana dikkat çekti.
Öğretmenlerle yaptığımız odak grup görüşmelerinde, sınıfta davranışsal olarak zorlanan bazı çocukların çevrimiçi ortamda çok daha başarılı olduklarını kaydettiler. Bir öğretmen, "Belki de öğrenme ortamını biraz daha az bunaltıcı hale getirdi ve bu nedenle odak noktası daha çok akademisyenler oldu" dedi.
Çalışmamızda öğretmenler için çevrimiçi öğrenmeyle ilgili en iyi şeylerden biri, tüm öğrencilerinin daha özel bir düzeyde paylaşımda bulunabilmesiydi. Ara odaları, çocukların öğretmenleri ve arkadaşlarıyla kesintisiz bir şekilde bağlantı kurmasını sağladı.
Zamanla, ebeveynler ve öğretmenler de deneyimin olumlu buldukları yönlerini keşfettiler.
Son yirmi yılda dijital cihazları eğitime entegre etmek yararlarını benimsemek yerine kullanımlarını ve dikkat dağıtıcı şeyleri sınırlamak için daha fazla çaba harcanmasıyla, çoğu zaman hantal bir süreç olmuştur.
Eğitimciler olarak, çocukların ve teknolojinin sınıfta nasıl etkileşime girebileceğini yeniden düşünmemiz gerekiyor. ve çocukların seslerinin desteklenebileceği çeşitli yollar farklı mekanlarda.
John's, NL'de bir öğretmen olan ve “Sosyal Olarak Yenilikçi Müdahaleler, Küçük Çocukların Katılımını ve Ses ve Öykü Yoluyla Toplumda Etkinliğini Geliştirmek için Sosyal Olarak Yenilikçi Müdahaleler” projesinde bir araştırmacı olan Erin Power, bu hikayeyi birlikte yazdı.