1953 Alman-Avusturya Nanga Parbat seferi - 1953 German–Austrian Nanga Parbat expedition
On 1953 Alman-Avusturya Nanga Parbat seferi Hermann Buhl ilk tırmanışını yapmayı başarmış Nanga Parbat , dünyadaki en yüksek dokuzuncu dağı. Zirveye 3 Temmuz 1953'te ulaştı ve bu, 8.000 metrelik bir zirveye ilk kez tek başına tırmanan birinin ulaştığı tek zamandı . Sefer, Himalaya ve Karakurum'da sekiz bin kişiye tırmanmak için uzun bir dizi denemeye liderlik etmeye devam eden Karl Herrligkoffer tarafından yönetildi .
Buhl, 3 Temmuz günü saat 02:00 sularında yüksek kamptan yola çıktı ve ardından yaklaşık bir saat sonra tırmanan partneri ve ardından çadıra geri döndü. Buhl el ve diz üstü emeklemeye düştükten sonra 19: 00'da zirveye ulaştı. Dönüşünde buz baltası veya çadırı yoktu, neredeyse hiç yiyecek yoktu ve kayışı olmayan bir kramponu vardı. Hava karardığında saat 21: 00'de durmak zorunda kaldı, burada geceyi kalacak tek yer, sadece ayakta duran odası ve tek bir tutacağı olan küçük bir çıkıntıydı. 04: 00'da, hiç uykusuz kaldıktan sonra inişine devam edebildi ve sonunda, öldüğünü varsayan iki arkadaşının kendisine yardım ettiği çadıra 19: 00'da geri döndü. Herrligkoffer daha sonra, planın zirveye bir grup dağcı tarafından ulaşılması olduğu için tek başına tırmanışın sadakatsiz olduğunu düşündü.
Arka fon
Dağın tanımı
Pakistan'daki 8.126 metrelik (26.659 ft) Nanga Parbat, Himalaya sıradağlarının en batı ucunda . Bu 620 milden (1.000 km) uzaklıktadır dan Dhaulagiri , en yakın sekizbinlik Himalayalar'da komşusu, ancak 120 mil (190 km) hakkındadır K2 içinde Karakurum ile ayrılmış, İndus Nehri akan 7.000 metre (23.000 ft) zirveden daha düşük. Nanga Parbat dünyanın dokuzuncu en yüksek dağıdır, ancak sekiz binler arasında topografik olarak Everest Dağı'ndan sonra ikinci sıradadır .
Nepal veya Tibet'in aksine, Pakistan batılılara hazır erişime izin verdi ve 1953'te Gilgit'e uçmak ve ardından iki gün içinde Ana Kamp'a kamyonla ulaşmak mümkün oldu .
Önceki dağa tırmanma girişimleri
Sekiz bin metrelik herhangi bir dağda ilk zirve girişimi olan Nanga Parbat'a ilk tırmanma girişimi, 1895'te İngiliz Fred Mummery , Geoffrey Hastings ve Norman Collie tarafından yapıldı. İki Gurkha arkadaşıyla birlikte Mummery çığda öldü. üzerinde Rakhiot Yüz . O zamandan İkinci Dünya Savaşı'na kadar dağa yapılan tüm keşif seferleri Almanya'dan yapıldı - 1932, 1934, 1937, 1938 ve 1939. O sırada Nepal ve Tibet Almanya'ya kapatıldı, bu nedenle Hint İmparatorluğu'ndaki Nanga Parbat, Alman oldu. dikkat odağı. Dağ politik olarak erişilebilir durumdaydı ve oldukça kolay bir şekilde yaklaşılabilirken, yine de çok zor bir dağcılık mücadelesi sağlıyordu. Willy Merkl 1932 ve 1934'te liderdi, ancak 1934 seferinde zirvenin biraz altında bir fırtınada mahsur kalan ölenlerden biriydi. 1950'de üç kişilik bir İngiliz ekibi dağı keşfetti, ancak bir fırtınadan sonra dağcılardan ikisi bir daha görülmedi. Böylece, 1953'te 31 kişinin ölümüne yol açan yedi başarısız keşif gezisi olmuştu.
Karl Herrligkoffer
Herrligkoffer, Merkl'in küçük üvey kardeşiydi ve Merkl öldüğünde 17 yaşındaydı. Yıllar geçtikçe, kardeşinin tırmanışını çoğaltmak ve zirveye ulaşmak için bir keşif gezisine liderlik etme, Willy Merkl Memorial Expedition olma, Nanga Parbat'a gitme kararlılığı geliştirdi. 1951'de aktif örgütlenmeye başladığında şüpheyle karşılandı çünkü hiç Himalaya'ya gitmemişti, hatta Alplerde çok fazla tecrübesi bile yoktu. Paul Bauer , onu "dağcılık çevrelerinde tanınmayan ve bu konuda deneyimi olmayan bir adam" olarak nitelendirdi. 1934'te Merkl, Germamy onuruna büyük bir grubun zirveye ulaşmasını planlamıştı. Bu nedenle Herrligkoffer, bir grup başarısı elde etmek ve bunun da aynı yoldan gerçekleştirilmesini istedi. Ne Alman Himalaya Vakfı ne Merkl'e sponsor olan Alman Alp Klübü bu girişimde yardımcı olamaz, ancak Münih şubesi (Herrligkoffer'ın kendisi) ve Avusturya Alp Kulübü tırmanışı destekledi.
Hazırlıklar
Tırmanma ekibi
1953 Alman-Avusturya Nanga Parbat seferi için Avusturyalı bir dağ rehberi olan Peter Aschenbrenner (50 yıl), Herrligkoffer'in yardımcılığına atandı (36 yıl) ve dağda tırmanma lideri olacaktı. 1932 ve 1934 keşif gezilerine katılmıştı. Temmuz başında keşif gezisini terk edecekti, bu yüzden o sırada görevi yine Avusturyalı, tırmanma lider yardımcısı olan Walter Frauenberger (45) devraldı.
Avusturya Innsbruck'tan Hermann Buhl (29 yaşında), 1953'te Avrupa'nın önde gelen Alp dağcılarından biriydi. Eiger'in Kuzey Yüzüne tırmanmış ama Himalaya'ya gitmemişti. Kendisine Avusturyalı ve Buhl'un sık tırmanma ortağı olan Kuno Rainer (38) katıldı. Partinin geri kalanı Alman'dı. Otto Kempter (27) ve Hermann Köllensperger (27), Alman Alpler Kulübü'nün Münih şubesindendi ve Albert Bitterling (52) bir dağ rehberiydi. Ünlü görüntü yönetmeni Hans Ertl (45) aynı zamanda bir dağcıydı ve belgesel film yapma ekibindeydi. Fritz Aumann kamp organizatörüydü ancak bir süre tırmanışta tam bir rol alabildi. Bir pratisyen hekim olan Herrligkoffer, keşif gezisini organize etmenin yanı sıra, keşif doktoruydu.
Pasang Dawa Lama liderliğindeki beş Sherpa ekibi atanmıştı, ancak Pakistan-Keşmir sınırında birkaç hafta alıkonulduktan sonra nihayet giriş vizeleri reddedildi. Ne olduğunu bilmeden Gilgit Herrligkoffer , keşif gezisinin Hunzalar ile irtibat subayı olan bir Gilgit polis memuru olan Rhabar Hassan liderliğindeki yirmi iki Hunza'yı yedek olarak aldı. Talichi'de ana kampa taşınmaları için 300 yerel taşıyıcı geçici olarak çalıştırıldı.
Ekipmanlar
Kullanılan ekipman, savaştan önceki seferlerde kullanılanlara dayanıyordu ve işletmeler tarafından bağışlananlara büyük ölçüde güveniyorlardı. Çizmeler, ayak bileğinin üzerine uzanan geleneksel deriydi ve Tricouni çivi içermeyen ve çift çıkarılabilir keçe astarlı kauçuk tabanlı . Her bota iki kalın ve bir ince çorap giyilebilirdi ve 2 metrelik (6 ft 7 inç) yünlü golf sopaları giyilirdi .. Deuter çadırlarında yenilikçi şişirilebilir yataklardan memnun kaldılar, ancak kapatmak için kendi çıtçıt tercihlerinden pişman oldular çadır kanatları. Uyku tulumları iki katıydı, böylece birbirlerine kayabilirlerdi. Ekipmanı daha iyi tasarlayıp test ettiklerini düşündükleri Everest'teki İngilizleri kıskanıyorlardı .
Giyim için onlar vardı gaberdine pantolon ve çift katmanlı Ninoflex Anoraklar yünlü giysilerin çoklu katmanlar üzerine giyilen. Tırmanıcıların arasında eldivenleri at derisi ve Hunzas vardı perlon . Tırmanma ipleri 8 mm Perlon idi. Oksijen setleri bir önlem olarak alındı, ancak yardımcı oksijen kullanmaktan kaçınmayı umuyorlardı - eğer kamp V kadar yükseğe taşınırsa, ancak tırmanmak için kullanılmamıştı. Üç telsiz iletişim setinden biri geçiş sırasında hasar gördü - ikisi de son derece yararlı buldular.
Münih'ten ayrılış ve Ana Kamp'a yürüyüş
Ekip , 17 Nisan 1953'te trenle Münih'ten ayrıldı ve Cenova'da Süveyş Kanalı üzerinden Karaçi'ye giden Lloyd Triestino MV Victoria'ya bindi . Yolculuk zamanı Urduca öğrenmekle geçti . Yeni bağımsızlığını kazanan Pakistan'da, özellikle tartışmalı Keşmir bölgesinin Pakistan kontrolündeki bölgesi olan ve halen de devam eden Nanga Parbat zirvesinde Pakistan bayrağını kaldırmayı kabul ettiklerinde büyük bir karşılama aldılar . Radyo Rawalpindi tarafından yayınlanacak günlük hava durumu tahminlerini ayarladıktan sonra , iki sıradan trende bagajları takip eden genç ekip üyeleriyle birlikte klimalı bir trene binerek Lahor'a kadar gittiler . Daha sonra, daha fakir trenler bile onları, Dakota ile dört ayrı uçuşla , dokuz tonluk bagajlarıyla Gilgit'e uçurmak üzere ayarladıkları Rawalpindi'ye götürdü .
Gilgit'e vardıklarında, yirmi iki Hunza hamalından oluşan bir ekip çoktan ayarlanmıştı ( aşağıdaki Hunza hamalları bölümüne bakın). Bir polo oyunu ve bir dizi ziyafetle eğlendiler . 8 Mayıs'ta görkemli bir törenle kendilerine ana kampta uçurulacak büyük bir Pakistan bayrağı ve zirve için küçük bir flama verildi. Daha sonra, sonraki günlerde, kamyon filolarıyla İndus vadisinden Talichi'ye gittiler ve burada 13 Mayıs'ta başlayan Ana Kamp'a taşınmak üzere 300 tepe köylü bekçisiyle buluştular. Rakhiot vadisinde trekking yaparken Tato'daki son yerleşim yerinden ayrıldılar ve Fairy Meadows'un biraz ötesinde 3.700 metre (12.000 ft) 'de geçici kamplarını kurdular .
Kalıcı ana kamp, Rakhiot Buzulu'nun burnunun ötesindeki vadinin daha yukarısında ve yaklaşık 4.000 metrede (13.000 ft) bir buzul höyüğündeydi. Hamallar daha ileri gitmeyi reddetti, bu yüzden 25 Mayıs'a kadar yapılan Ana Kampı kurmak dağcılara ve Hunzalara bırakıldı.
Dağda ilerleme
|Nanga Parbat bölgesi zirvesi|
|Nanga Parbat zirve bölgesi|
|Kamp yerleri|
|Kamp||Rakım|| İşgal tarihi


(1953)
|Açıklama|
|ayak|| metre


|Ara taban||12.250||3.730||12 Mayıs||Rakhiot vadisi|
|Ana Kamp||13.000||4.000||25 Mayıs||Rakhiot Great Moraine'in ayağı|
|Kamp I||14.600||4.500||26 Mayıs||Rakhiot buz şelalesinin eteği|
|Kamp II||17.400||5.300||31 Mayıs||buz yağışının üstünde|
|Kamp III||20.180||6.150||10 Haziran||üst Rakhiot buzulu|
|Kamp IV||22.000||6.700||12 Haziran||Rakhiot Peak buz duvarının tabanı|
|Camp V||22.640||6,900||2 Temmuz||Moor's Head'in üstünde, East Arête'nin altında|
|Toplantı||26.659||8.126||3 Temmuz||"küçük kar platosu, birkaç höyük"|
Kamplar I ve II
Amaç, büyük bir kaya tarafından çığlardan korunan Rakhiot Buzulu üzerindeki Büyük Buz Şelalesi'nin eteğinde 4.494 metre (14.745 ft) yükseklikte Kamp I kurmaktı. Bununla birlikte, Hunza'lar daha fazla yiyecek, kıyafet ve ücret talep ederek greve gitti ve yüklerinde 28 kilogramdan (62 lb) 18 kilograma (40 lb) düşürdü. Görevden alındı ve aslında beşi ücretsiz ayrıldı. Hassan, Herrligkoffer'a sadece fazladan yiyecek verilmesinin yeterli olacağını söyledi. Hunzas bizzat özür yapılmıştır ve uzun süreli gecikmenin ardından bunlardan dokuz Camp I ve Herrligkoffer kadar gitmek istekli Camp I. kadar yardım etmek Rakhiot vadide Tato dan işe alınacak 10 ila 15 hamal düzenlemek için baktı lambardar ya da Tato belediye başkanı katılmak için ısrar etti ve Herrligkoffer onu işe yaramaz bir hamal ve yıkıcı bir etki bulacaktı.
28 Mayıs'ta Kamp I'den Buhl ve Rainer, buzul yağışına giden bir rotayı keşfetmeye başladılar, ancak 12 saatten fazla çalıştıktan sonra yorgun bir şekilde geri döndüler ve 910 metrelik (3.000 ft) sadece 400 metreye (1.300 ft) ulaşarak Kamp II için planlanan alana ulaştılar 5,300 metrede (17,400 ft). Frauenberger, bunu tüm tırmanışın en tehlikeli kısmı olarak görüyordu. Her gün ayrı bir çift dağcı, 30 Mayıs'a kadar sitenin yalnızca 91 metre (300 ft) altına ulaşana kadar buz yağışını ilerletti. Ayrıca bu zamana kadar on Hunza ve yirmi Tato hamisi, Kamp I'e kadar yük taşıyordu. Kamp II'ye Hunza'ların da oraya taşınması için sabit halatlar, halat merdivenler ve bir köprü yerleştirildi. Bu kamp, Rakhiot Yüzü ve çevresinin muhteşem bir görüntüsünü sağladı ve dağdaki ilerlemeyi gözlemlemek için bir bakış açısı olarak kullanılacaktı. Ama etrafta seraclarla ve hatta çadırların arasından geçen yarıklarla orası da tehlikeliydi .
Kamp III
6 Haziran'da Rainer ve Kempter, Kamp III'e giden yolu araştırmaya başladı ve 9 Haziran'da Buhl ve Bitterling, on iki Hunza'yı bu kamp için planlanan yerin yakınına, yaklaşık 6.100 metre (20.000 ft) kadar çıkardı. Herrligkoffer, ilerlemenin çok yavaş olduğunu düşündüğü için Hasan'ı on iki Hunza daha işe almaya gönderdi, ancak sadece dördünün etkili olduğu ortaya çıktı. Aschenbrenner on, Buhl, Kempter, Köllensperger ve Rainer'ın Rakhiot Zirvesi'ne doğru hızla bir yol almaya başlamasını ve ardından Doğu Arête'ye geçerek kampları kurmak için yaşlı ekip üyelerini bırakmasını ayarlamak için güzel bir hava büyüsünü ele geçirdi . Bu genellikle 1934 keşif gezisinde izlenen rotaydı - 1932 keşif gezisi, Rakhiot Zirvesi'nin dibinde "Mulde" (amfitiyatro) denen yerde teknik olarak daha basit bir alçak rota izlemeye çalışmıştı, ancak karda batağa saplanmıştı.
Buhl, kendisinin ve Köllensperger'in o gün Kamp III ve IV'ü kurmaya çalışmak için 10 Haziran saat 04: 00'da bazı hamallarla birlikte yola çıktıklarını yazdı. Daha önceki seferlerin Kamp III'ün bulunduğu yere çok erken ulaştılar, bu yüzden Buhl hamallarının onlara açıklamadan ve önceki Kamp IV'ün yerine geçmesine izin verdi. Frauenberger onları daha çok hamal ile takip etti. Saat 07: 00'de 6,134 metrede (20,125 ft) düz bir platodaydılar - Kamp IV 1932 ve 1934'te buradaydı, ancak 1937 keşif gezisi 91 metre (300 ft) daha alçakta kamp kurmuştu ve orada on altı kişi vardı. onları çadırlarına gömen çığ yüzünden öldürülmüştü. Herkesi beklemek yerine, Buhl hızla 6.450 metrelik (21.162 ft) Güney Chongra'ya ( Chongra Zirvesi'nin bir yan zirvesi) tırmandı ve öğleden önce kendi Camp III'lerini kurmalarına yardım etmek için geri döndü. O ve Frauenberger bir gece kampta kaldılar ve diğer herkes yere düştü. Ertesi gün Frauenberger de Güney Chongra'ya tırmandı ve Köllensperger, yakıt ve erzak getiren üç taşıyıcıyla geldi. 12 Haziran'da Buhl ve Frauenberger, 4. Kampı olacak olan Rakhiot Zirvesi'ne yükselen buz duvarının eteğinde 6.700 metreye (22.000 ft) ulaşmayı başardılar, ancak toplanan bir fırtına onları Kamp III'e geri götürdü. Daha sonra, Güney Kongra gezilerinin sorumlular tarafından esas planın bir parçası olmadıkları için onaylanmadığını duydular.
Herrligkoffer adlı kitabında, tırmanma lideri Ashenbrenner'ın 11 Haziran'da başlattığı bir plan olan, ilerlemeyi hızlandırmak için bütün bir dağcı ekibini içeren yeni bir planın parçası olarak bu etkinlikleri yer alıyor.
Kamp IV
Bir hafta boyunca fırtına ve derin kar, Kamp III'ün üzerinde herhangi bir ilerlemeyi engelledi, ancak fırtınanın beşinci gününde Ashenbrenner, Ertl, Rainer, Kempter ve Köllensperger, bol miktarda erzakla Camp III'e katılmak için hamallarla birlikte geldi. Bu ve Everest'e tırmanılmış olan haberler büyük bir cesaret vericiydi. Sadece 18 Haziran'da hava güzeldi, ancak sıcaklık -21 ° C (-6 ° F) idi, Frauenberger, Rainer, Köllensperger ve Buhl, iki kar kazdıkları Camp IV için sahaya çıkmayı başardılar. çadırlar için delikler. Bir mağara oldukça geniş olabilirdi çünkü kazarken bir yarıkla karşılaştılar ve böylece içine kar döküp boşluğu doldurabildiler. Ertesi gün Kempter ve Buhl geceyi Camp IV'te geçirebildiler.
Kamp IV'ten zirveye giden tüm yol görülebiliyordu. Kuzey ve güney Silberzacken zirveleri arasında karla kaplı geniş bir geçit olan 7.597 metrelik (24.925 ft) Silbersattel'i (veya Silver Saddle) geçeceklerdi . Bu sözde Fore Zirvesi oldu sonra Doğu Arete çentikli aracılığıyla üzerinde led yerden bir şekilde müzakere edilecek col , daha sonra 8070 metre (26.478 ft) Omuz üzerine ve üzerinde Nanga Parbat'ın zirvesine Bazhin Gap kendisi.
Önümüzdeki birkaç gün yetiştirme harcandı belaying ipi ve Hunzas Kampları IV ve V tırmanmaya ama sık fırtınalar ilerlemesini geciktirdi yolunu hazırlamaya sikkesine. Bu şekilde Moor's Head'e ulaştılar. Buhl ve Kempter , ilk 7.000 metrelik zirveleri olan Rakhiot Zirvesi'ne tırmanmak için zaman ayırdılar , Buhl zirvede zirveye o kadar yükseldi ki, zar zor ayakta durabildi ve güneye doğru geniş Rupal Yüzüne bakabildi . Geri döndüklerinde Hunza'lar için karda adımlar attılar. Hunzaların daha yükseğe taşınması için artık hazır olmalarına rağmen, en yetenekli oldukları düşünülenlerin hepsi hasta olduğunu iddia etti ve fırtınalar tekrar müdahale etti.
Buhl şimdi çok şiddetli bir öksürükten kurtulmuştu, ancak Rainer flebitten muzdaripti ve ana kampa geri dönmek zorunda kaldı. Bu nedenle, Buhl ve Kempter, Camp V'i kurmaya ve zirve için bir teklif vermeye hazırdı. Bununla birlikte, Herrligkoffer, belirli bireyler için değil, ekip için başarı elde etmek istiyordu ve meseleleri Base Camp'den kendisi kontrol etmeye kararlıydı: "İkisi arasında seçim yapmak zorunda olsaydım, her zaman zirveye ulaşmayan işbirlikçi keşif gezisine giderdim. ". Herrligkoffer, Rawalpindi'deki radyodan musonun yakın olduğunu ve dağın alçaktan itibaren yüksek koşulların gerçekten çok tehlikeli göründüğünü duydu, bu nedenle 30 Haziran'da Kamp III'teki dört dağcıya ve dört Hunza'ya Ana Kamp'a dönmek için telsizle radyo verdi. Dağcılar orada havanın iyi olduğunu söylediler, bu yüzden Herrligkoffer daha fazla desteği durdurmakla tehdit etti. Ancak Frauenberger, Achenbrenner'ı ilerlemelerine izin vermesi için ikna edebildi ve bu yüzden o, Buhl, Kempter ve Ertl ile birlikte 1 Temmuz'da muhteşem havalarda Kamp IV'e tırmandı. Ertesi gün tekrar Kamp IV'ten çekilmeleri emredildi ve yine başarılı bir şekilde direndiler.
Camp V
Dört dağcı nihayet Hunza'ları Rakhiot Face'in karşısındaki zorlu rota boyunca iyi havalarda kendilerine eşlik etmeye ve "Moor's Head" e ulaşmaya ve 2 Temmuz'da Moor's Head arkasında Camp V'i kurmaya ikna edebildiler.
Keşif gezisinin planı, muhtemelen Bazhin Gap'te bir yüksek kamp daha yapmaktı, ancak Buhl ve Kempter'in ertesi gün zirve için deneyecekleri güzel hava nedeniyle karar verdiler. 4 mil (6,4 km) mesafede 1.200 metrelik (4.000 ft) bir yükseliş olacaktır. Frauenberger ve Ertl, ertesi gün kendi tekliflerini vermek için Camp V'de kalmak isterlerdi, ancak çadırda yer olmadığı için genç erkeklere yer açmak için aşağıya ineceklerini kabul ettiler.
Zirve girişimi
3 Temmuz 1953
3 Temmuz saat 02: 00'ye kadar Buhl çadırdan ayrılmaya ve zirve için yola çıkmaya hazırdı, ancak Kempter sadece uyku tulumunda kaldı. O yakında izleyeceğini söyledi çünkü gıda bazılarına Kempter bırakarak, Buhl gıda, Pakistan bayrağı ve Tirolese flamalar, uyarıcı ve anti-donma ilaçların (kalanını aldı pervitin ve Padutin), buz balta, kayak direkleri, krampon ve bir kamera var ama ip veya tırmanma teçhizatı yok. Planlandığı gibi, hiçbiri ek oksijen almadı. Neredeyse tam bir sükunet vardı, çok soğuktu ve gece gökyüzü açıktı. Doğu Arête'nin zirvesine ulaştığında yumuşak kar yerini sağlamlaştırdı ve her adımda iki nefes almasına rağmen ilerleme iyiydi. Güneş 05: 00'te doğuyordu ve Buhl, Kempter'i yaklaşık bir saat geride görebiliyordu.
Saat 07: 00'de Silver Saddle'a ulaştı ve zirve platosunun ileriye doğru uzandığını gördü. Partnerini beklememeye karar verdi ve yaylayı geçmeye başladı, şimdi adım başına beş nefes alıyor. Üç saat sonra, platonun uzak tarafından, Gümüş Eyer üzerindeki Kempter'i görebiliyordu. Buhl şimdi, planlanmış bir hedef olan Bazhin Gap seviyesindeydi, ancak önünde tek başına geçemeyeceği Ön Tepe'nin dikey güney duvarı vardı. En kolay rota Diamir Gap'e inmekti, ancak bu yine önemli bir tırmanış içeriyordu. O ulaştığı en yüksek noktaya yakındı Aschenbrenner ve Schneider üzerine 1934 sefer . Fore Peak'i kuzeye doğru daraltmaya karar verdi, ancak sırt çantasını bıraktı ve sadece mutlak ihtiyaçları taşıdı - yanlışlıkla sırt çantasına bir süveter bıraktı. Fore Peak'in 8.055 metrelik (26.428 ft) zirvesine 37 metrelik (120 ft) tırmanmaya kalkışmadan saat 14: 00'e kadar Doğu Arête'yi geçen Bazhin Gap'e ulaştı ve keskin, kıvrımlı sırtı yükseldi. Solunda 5.200 metrelik (17.000 ft) Rupal Yüzü olan Omuz . Bir jandarma kaya doruk yolunu kestiği ama bir kar oyuntu için çıplak ellerini kullanarak aşağı tırmanma alan bir asma traversler kullanılarak kuzeye geçti reçel kayaya. Sırtın zirvesine tekrar tırmandı ve 18: 00'da, 8.070 metrede (26.478 ft) Omuzun tepesindeydi. Bir yudum koka çayından sonra gitmeyi daha kolay buldu ama çok yorgundu ve dört ayak üzerinde sürünmeye indirgenmişti.
Toplantı
3 Temmuz 1953 günü saat 19: 00'da Buhl, Nanga Parbat'ın zirvesine ulaştı. On yedi saatlik tek başına çalıştıktan sonra, sekiz bin metrelik zirveden ilk tırmanışı tek başına yapmış olan tek kişi oldu ve öyle de kalmıştır. Fotoğraflar çekti ve Pakistan bayrağını orada kanıt olarak bırakmak için buz baltasına bağladı. Yaklaşık 30 dakika sonra zirveden eşi için küçük bir taş aldı ve kayak sopalarını kullanarak alçalmaya başladı ancak kısa süre sonra buz baltasını geride bıraktığına pişman oldu. Bir daha jandarmayı geçemeyeceğini biliyordu, bu yüzden karanlıktan önce Doğu Arête'yi geri kazanmak ve ay ışığında Gümüş Plato'nun karşısındaki kamp V'e ulaşmak umuduyla Mummery Rib denilen sırtın tepesine doğru bir kar yamacından aşağı indi. Bununla birlikte, kırık bir krampon kayışı nedeniyle ciddi şekilde gecikti , saat 21: 00'de karanlıkta durmak zorunda kaldı. Geceyi yaklaşık 7.900 metrede (26.000 ft) beklemek zorunda kaldı ve tek bir kulpla bir kayaya yaslanıp ayakta durmak için yeterli yer kaldı. Yiyecek ve içecek hiçbir şeyi yoktu ve yedek süveterini kaçırdı ama kendini uyarıcı ve donma önleyici haplarla güçlendirdi. Hava tamamen sakindi ve gökyüzü yıldızlarla doluydu.
Ana Kampa İniş
4 Temmuz'da ilk ışıkta kayalık bir yamaçtan aşağıya indi ve sonunda Diamir Gap'in hemen altına ulaştı ve ardından sırt çantasını almak için Fore Peak'in altına tırmandı. Bu sırada yoğun soğuk yerini güneşte aşırı sıcağa bırakmıştı. Karla karıştırılarak yuttuğu glikoz tabletleri sağlayan sırt çantasını bulmayı başardığı için şanslıydı . Hayali bir arkadaşının eşliğinde yaylayı geçerek saat 17: 30'da Silver Saddle'a ulaşmak için çadırı görebildi.
Saat 19: 00'da kendi başına kırk bir saat sonra çadıra yaklaştı ve Ertl sevinçle onu karşılamaya geldi. Buhl'un dönmesi durumunda Kamp IV'te iki kişilik oda bırakmak için Kamp IV'e inmeye başlayan Moor's Head'deki Frauenberger'i aradı. Planları, ertesi gün oksijen alıp aramaya başlamaktı. Başlamak için kibarca zirveye ulaşıp ulaşmadığını sormadılar. Donmuş ayak parmaklarına ellerinden geldiğince iyi davrandılar.
Ertesi gün hava bozulmadan aceleyle aşağıya indiler ve Kamp III'e ulaştılar. 6 Temmuz'da Aumann ve Köllensperger, başarıdan memnun olan on beş Hunza ile karşılaştılar. Ertl, Buhl'un yaşadığı zorlukları gösteren bir fotoğrafını çekti: "Dağcılık tarihinin tartışmasız en ikoniklerinden biri olan bu ünlü portre, Buhl iniş yaptığı sırada çekildi". Güneş tarafından ısınan kar ve buz koşulları korkunç hale geldi, bu yüzden ertesi gün sabahın serinliğinde, donma ve iltihaplı boğazından acı çeken Buhl ile yola çıkmadan önce II. Kampta durmak zorunda kaldılar. Ana Kamp'a, Buhl'un daha sonra "en havalı resepsiyonlar" olarak tanımladığı şeye ulaştılar.
Almanya'ya dönüş
7 Temmuz'da Herrligkoffer, Buhl'un donma olayını tedavi etmeye başladı. Buhl'u daha erken tedavi etmek için dağa tırmanmadığını, çünkü başlangıçta durumunun ciddi olmadığı düşünüldüğünü, ancak Buhl Ana Kamp'a ulaştığında ayak parmaklarını kurtarmak için çok geç olduğunu söyledi. Herrligkoffer, Buhl'u olabildiğince çabuk Gilgit'teki hastaneye götürmeyi teklif etti, ancak her ne sebeple olursa olsun Buhl, ana partiyle birlikte geri götürüldü. Olasılıkla Buhl, iki parmağın her birinin yarısını kesmek zorunda kaldı.
Keşif, kamyonlar için telefon edebildikleri şiddetli muson yağmuru altında İndus vadisine döndü. Gilgit'e yaptıkları yolculukta, onları neşelendirmek için ortaya çıkan çok sayıda insan ve Karaçi'de onlara Pakistan başkanı ve hükümet bakanları tarafından bir karşılama töreni verildi. 22 Temmuz'a kadar gruplar halinde ve Berlin Coğrafya Cemiyeti'nin altın madalyasıyla keşif gezisini sunduğu Münih'e geri uçtular .
Ancak, seferin başarısı çeşitli suçlamalarla gölgelendi. Herrligkoffer, lider tırmanıcıların (özellikle Buhl'un) tırmanışta ekip emirlerine karşı gelmesini onaylamadı ve ana kampa döndüklerinde ve Almanya'ya döndüklerinde onlara çok güzel bir karşılama sağladı ve Almanya'ya döndüğünde Buhl'un rolünü küçümsedi. Buhl, Nanga Parbat Pilgrimage adlı kitabını yayınlayarak ve izinsiz olarak halka açık konferanslar vererek ve böylece sözleşmesini bozarak misilleme yaptı . Geri dönen dağcılar iki gruba ayrıldı. Herrligkoffer'in, Gasherbrum'a bir sonraki seferinde davet ettiği kişisel hırslarını feda ettiklerini düşünenler, daha sonra Broad Peak'e yönlendirildiler, ancak zirve girişimi başarısız oldu. Buhl davet edilmedi ve sefer başarılı olmadı. Buhl daha sonra 1957'de Broad Peak ile başarılı bir şekilde mücadele etti, ancak hemen ardından Chogolisa için çalışırken öldürüldü .
Diğer sorunlar
Hunza hamalları
1953'ün başlarında, Münih'ten ayrılmadan önce Herrligkoffer , Darjeeling merkezli Pasang Dawa Lama liderliğindeki beş Sherpa'nın Rawalpindi'deki partiye katılmasını ayarlamıştı . Planlandığı gibi gelmediler, bu yüzden vardıklarında takip etmeleri için talimatlar bırakıldı. Önceki 1934 Nanga Parbat keşif gezisi , 1932'deki Hunza'lardan daha yetenekli bulunan Darjeeling merkezli Sherpas ve Bhotias'ı istihdam etmişti. Bununla birlikte, Pakistan'ın bağımsızlığını takiben, Hindistan'dan gelen insanlara vize verilmesinde bir gecikme oldu ve bu nedenle bu sefer ve 1953 Amerikan Karakurum keşif gezisinin yerel Hunza taşıyıcılarını çalıştırması gerekiyordu . Siyasi olmayan zorluklar da vardı - Sherpas, Nanga Parbat'ta birçok ölüme maruz kalmış ve bu nedenle dağdan kaçınmaya çalışmıştı ve o yıl, özellikle 1953 İngiliz Everest Dağı keşif gezisinden Sherpa'lar için büyük bir talep vardı .
Hunza hamallar geldi Hunza vadisinin kuzeyindeki Gilgit . Herrligkoffer, onları Sherpas'larla olumsuz bir şekilde karşılaştırdı, ancak bunu, başka herhangi bir şeyden çok, dağcılık konusundaki deneyimsizliklerine indirgedi. Herrligkoffer kitabında Sirdar Madi'yi ve İsa Khan liderliğindeki bir grubu övüyor, ancak yirmi iki Hunza'dan yalnızca on ikisinin istekli ve uyarlanabilir olduğunu söylüyor. Bununla birlikte, istekli, ağır ve hevesliydi, ancak denetlenmeleri gerekiyordu.
Rudolf Rott
Augsburg'lu Rudolf Rott, dağcılık deneyimi olmamasına rağmen Nanga Parbat için bir meraklıydı. Almanya'dan ayrılmadan önce keşif gezisine katılmak için başvurmuştu, ancak geri çevrildikten sonra, hastalandığı ve birkaç hafta hastanede kalması gereken Pakistan'daki Karaçi'ye otostopla gitmişti. Ekibe katılmak için yine başarısızlıkla başvurdu. Ardından, keşif gezisinin bilmediği otostopla Rawalpindi'ye gitti ve burada Chilas'a giriş vizesi reddedildi . Daha sonra Babusar Geçidi'ni geçmek için Kağan Vadisi boyunca gitti ve Haziran ayı başlarında Ana Kamp'a çadır, buz baltası ve 27 kilogramlık (60 lb) sırt çantasıyla geldi ve iki hafta kalmayı istedi. Herrligkoffer, onu karşılamaya karar verdi, geriye dönük olarak kendisine giriş vizesi için başvurdu ve onu kamp müdür yardımcısı olarak atadı. Bu, Aumann'ı 7.000 metrede (23.000 ft) Moor's Head'e ulaşmasını sağlayan gerçek tırmanış için serbest bıraktı. Ne yazık ki, polis daha sonra Keşmir'e yasadışı bir şekilde girdiği için Gilgit'e kadar ona eşlik etmek için Rott'a geldi .
Notlar
Referanslar
Alıntılar
Çalışmalar alıntı
- AAJ (1954). "AAC Yayınları - Asya, Pakistan, Nanga Parbat" . American Alpine Journal . 9 (1).
- Baume, Louis Charles (1979). Sivalaya: Himalaya'nın 8000 metrelik zirvelerinin keşfi . Seattle: Dağcılar. ISBN 978-0-916890-97-1 .
- Bisharat, Andrew (7 Kasım 2020). "Umut İngilizlere kararır ve 'Katil Dağı'nda eksik İtalyan dağcılar ' " . National Geographic .
- Buhl, Hermann (1954). "Nanga Parbat'ın Zirvesinde" . Himalaya Dergisi . 18 .
- Buhl, Hermann (1956). Nanga Parbat Hac Yolu [ Achttausend: drüber und drunter ]. Merrick, Hugh tarafından çevrildi. Londra: Hodder ve Stoughton. - ABD'de Buhl, Hermann (1956) adıyla yeniden basıldı . Yalnız Mücadele . EP Dutton.
- Collie, J. Norman (1902). Himalaya ve Diğer Sıradağlara Tırmanış . Edinburgh: David Douglas. CS1 Maint: önerilmeyen parametre ( bağlantı )
- Frauenberger, Walter; Buhl, Hermann (1954). "Nanga Parbat'ın Yükselişi" (PDF) . Alpine Journal . 59 .
- Gripped (28 Şubat 2019). "Albert Mummery, 1895'te Nanga Parbat'ta öldü" . Gripped Magazine .
- Herrligkoffer, Karl Maria (1954). Nanga Parbat [ Nanga Parbat 1953 ]. Brockett, Eleanor tarafından çevrildi; Ehrenzweig, Anton. New York: Knopf.
- Isserman, Maurice ; Dokumacı, Stewart (2008). "Himalaya Tırmanışının Altın Çağı". Düşmüş Devler: İmparatorluk Çağından Aşırılık Çağı'na Himalaya Dağcılık Tarihi (1 ed.). New Haven: Yale Üniversitesi Yayınları. s. 299–305. ISBN 9780300115017 .
- Lewis-Jones, Huw (10 Nisan 2013). "Dağcı Hermann Buhl" . Macera Günlüğü . 2013 (4).
- Mason Kenneth (1955). Abode of Snow: İlk zamanlardan Everest'in yükselişine kadar Himalaya keşif ve dağcılık tarihi . Rupert Hart-Davis. CS1 Maint: önerilmeyen parametre ( bağlantı )
- Messner, Reinhold (2003). Çıplak Dağ: Nanga Parbat - Kardeş, Ölüm ve Yalnızlık [ Die Nakte Berg ]. Carruthers, Tim tarafından çevrildi. Crowood Press. ISBN 1 86126 633 2 . CS1 Maint: önerilmeyen parametre ( bağlantı )
- Peakbagger (2021). "Dünya 8000 Metrelik Zirveler" . www.peakbagger.com . Peakbagger.
- Voiland, Adam (17 Aralık 2013). "Sekiz Binler" . Dünya Gözlemevi .
Dolaylı olarak alıntı yapıldı
daha fazla okuma
|Wikimedia Commons, Nanga Parbat ile ilgili medyaya sahiptir .|
- Paul Bauer (1956). Nanga Parbat Kuşatması, 1856-1953 . Londra: Rupert Hart-Davis.