Aslında, son iki yılda rejim, Filistinlilerin ona saldırmaya kademeli olarak hazır olduğunu fark edemedi. Esasen bu öngörüsüzlük, İsrail'in bu savaştaki ilk yenilgisidir.
Öte yandan rejimin elleri Filistin direnişine karşı tamamen açığa çıktı. ...
Bu savaş hakkında beş noktadan bahsedilmelidir:
1) Siyonist rejim, temelde Gazze'ye saldırmadan Filistin tarafından hedef alınmayı beklemiyordu ve bu nedenle savaşı bir İsrail çağrısı olarak kabul etti. Aslında, son iki yılda rejim, Filistinlilerin ona saldırmaya kademeli olarak hazır olduğunu fark edemedi. ... Esasen bu öngörüsüzlük, İsrail'in bu savaştaki ilk yenilgisidir.
2) İkinci nokta, Siyonist rejimin bu savaştaki mutlak pasifliğiydi. Gazze'den Kudüs'teki Yahudi yerleşim yerlerine roketler atıldığında rejim, direniş hareketini tatmin etmek için savaşın patlak vermesinin üç nedenini derhal çözdü. Yani Şeyh Cerrah mahallesi aleyhindeki Yüksek Mahkeme kararını askıya aldı, El Aksa Camii yerleşkesinden asker çekti ve Yahudi yerleşimcilerin Kudüs'ün Müslüman sakinlerine zarar vermesini engelleme sözü verdi. Rejim, bu aceleci önlemle Kudüs ve Batı Şeria'daki durumun sakinleşeceğini ve krizin azalacağını umuyordu, ancak Kudüs sakinleri ve Batı Şeria rejimin askeri güçleriyle çatışmaya girdikçe beklenen durum ortaya çıkmadı. Çeşitli parçalar, hepsi yaygın bir intifadanın patlak vermesinin bir kanıtı.
Altı saatlik bir gecikmeden sonra rejim Gazze'ye saldırılar düzenledi, ancak aynı zamanda erken saatlerde sivil kayıplara yol açmayacak şekilde hareket etmeye çalıştı, çünkü deneyimlere göre, özellikle kadınlar ve çocuklar arasında şehit sayısı ne kadar azsa, savaşı yönetmesinin o kadar kolay olacağını fark etmişti. Ancak savaş başlamıştı ve ordunun başkomutanının açıklamaları rejimin hızlı bir zafer elde etmeye karar verdiğinin sinyallerini vermişti. Ordu komutanı, Gazze'ye kara saldırısı gerektiğinden bile bahsetti. Bu, İsrail rejiminin aslında savaşın kapsamını genişletme veya kara işgali başlatma konusunda bir uzlaşmaya vardığı zamandır.
Öte yandan İsrail ordusunun komutanı, Gazze'de 250 mevzinin vurulmasının gündemde olduğunu duyurdu. Birkaç saat içinde saldırıların hem direniş tugaylarını olay yerinden uzaklaştırabileceğini hem de savaşı bitirebileceğini düşündü. Ancak, böyle bir pozisyon ve askeri harekatın doğru bilgi ve karar verme üzerine kurulu olmadığı açıktı, çünkü direniş tugayları doğal olarak operasyona girdiklerinde, ekipmanlarını ve kuvvetlerini taşımayı çoktan düşünmüşlerdi. Burada İsrail, Hizbullah ile 33 günlük savaş sırasında karşılaştığı durumun içinde kendini buldu; orada da Hizbullah, savaş başlamadan önce ekipmanlarını ve kuvvetlerini yeniden konumlandırmıştı, bu yüzden bombardımanlar yeteneğine zarar veremedi.
Savaşın başlamasından iki saat sonra İsrail 250 mevziyi vurdu, ancak Filistin'in çeşitli bölgeleri hedef alan füze saldırılarının yoğunluğu azalmadı. Böylece, ilk günden itibaren İsrail ateşkes için Mısır ve Katar makamlarıyla temasa geçti. Burada da ordu, geçmişteki yanlış hesaplamalara dayanarak Mısırlılarla görüşmelere girdi, ancak Filistin tarafı taleplerinin tavanını yükseltti ve böylece rejimden tavizler almaya çalışıyordu. Ateşkes talebiyle Kahire'ye giren İsrailliler, Filistin tarafının yeni talepleri karşısında şehri eli boş terk etti.
3) Savaş "doğru zamanda" gerçekleşti ve bu İsrail tarafına sürpriz olarak gelen Filistin tarafının akıllılığını, zekasını gösteriyor. Siyonist rejim, iki yıl içinde dördüncü parlamento seçimlerini düzenlemesine rağmen yeni kabineyi kuramaması nedeniyle partileri ve teşkilatları arasındaki farklılıkların arttığı bir dönemde savaşla karşı karşıya kaldı. Savaş onları tek bir pozisyon etrafında birleştiremedi çünkü kabine seçme zamanıydı. Savaşın Hamas ve İslami Cihad tarafından başlatılmasına rağmen, İsrail saldırıları Filistin direniş hareketlerinden ziyade İsrail başbakanı Benyamin Netanyahu ve orduya yönelikti.
Bir diğer nokta da bu savaşın Siyonist rejimi destekleyen Arap taraflarının zayıf bir konumda olması ve normalleşme sürecinin çıkmaza girmesiyle başladığıdır. Bu sefer savaş, başarısız normalleşme süreci seçeneğini geride bıraktı. Böylece, savaşta "uygun zaman" seçimi, İsrail içindeki krizi derinleştirdi ve Arap normalleşme partilerinin Filistin meselesinde rol oynamasını engelledi. Tüm belirtilere göre, İsrail rejimi ve ordusu komutanları, Filistinliler tarafından başlatılan bir savaşla karşılaşacaklarını hiç beklemiyorlardı.
4) Filistin tarafı için bu savaş bir "güç gösterisi" için bir fırsattı. İsrail rejiminin Filistin direnişinin koşullarına boyun eğmesi, Filistin tarafının güç gösterisi stratejisinin etkinliğinden kaynaklanıyordu. Şimdiye kadar savaşlar Siyonist rejimin güç gösterisiydi ve dolayısıyla Filistin tarafının maksimum talebi bir "ateşkes" tesis etmekti. Ancak burada denge tersine döndü.
Filistin tarafı, farklı menzillere ve savaş başlıklarına sahip çeşitli silahlar kullanarak savaşı başlattı. Rejimin tüm coğrafyasına arka arkaya 12 gün saldırdı ve yaklaşık 5 milyon Yahudi'yi yalnızca iki milyon kişi kapasiteli sığınaklara gönderdi. İsrail ordusunun saldırıları tüm Şeridi değil sadece Gazze Şehri'ni hedef sırada Filistin Direnişi, yangının dengesini yeniden kurmayı başardı. Filistin tarafı bu savaşta hem Hamas, İslami Cihad ve Fetih'e bağlı direniş tugaylarının birliği hem de Gazze'de yaşayan Filistinlilerin, Batı Şeria'nın, Kudüs'ün, işgal altındaki 1948 topraklarının ve kamplarda yaşayanların belirleyici desteği açısından tutarlı bir şekilde hareket etti. İsrail tarafı, Netanyahu karşıtı gösteriler ve savaş sırasında 1984 topraklarında Müslümanlar ve Yahudiler arasında çıkan çatışmalarla tamamen bölündü.
5) Önemli bir nokta, Siyonist rejimin bugünden itibaren bir sonraki savaşı beklemesidir. Filistinlilerin de bir savaşı başlatıp yönetebileceği ve onu sonuçlandırabileceği gerçeğini kabul etti. Bu mesele İsrail ordusunu güvenlikten mahrum bırakıyor. Daha önce, Siyonist ordunun liderleri İran ve Hizbullah'ı birinci ve ikinci tehdit olarak tanıttı, bu doğru, ancak bu savaş ana tehdidin hayal ettiklerinden çok daha yakın olduğunu gösterdi. Bu tehdit, sahiplerinden gelen Filistin sınırları içinde. Elbette bu, rejimin İran ve Hizbullah ile ilgili endişelerini silmek anlamına gelmiyor, Filistin'in kendisinin İsrail için ilk tehdit haline geldiği anlamına geliyor ve bu yeni bir fenomen.
İran ve Hizbullah'ın rejime karşı herhangi bir eylemde bulunmaları için kabul edilebilir bir bahaneye ihtiyaç olduğu unutulmamalıdır. Bununla birlikte, Filistin tarafının şu anda bir savaş başlatmak için yüzlerce nedeni var, bu yüzden savaş her an gerçekleşebilir, bu da rejimin politika oluşturmasını güçlü bir şekilde sarsan bir şeydir.
Kuzeyden güneye şehirlerine her an savaş ve roket ateşinin başlamasını bekleyen bir rejim, geleceğini nasıl planlayabilir ve bu planların uygulanmasını umabilir?
Yani özetlemek gerekirse, Siyonist rejimin artık istikrarı olmadığını, iç huzuru olmadığını, geleceğinin olmadığını ve çöküşün bundan sonra sözlüğünde en çok yer alan kelime olduğunu söyleyebiliriz.
/Press TV - Sadullah Zarei