Türk Hava Kuvvetleri'nde, C-130'un iki modeli bulunuyor. C-130B ve C-130E. İkisinin farkı esas olarak, E modellerinde fazladan bulunan kanat altı yakıt depoları ile artırılmış (E=Extended) menzile sahip olmaları. Görsel olarak C-130B ve E modellerini ayırt etmenin de en başta gelen yöntemi bu kanat altı yakıt tanklarına bakmaktır.
C-130B ve E , bu nakliye uçağının en eski modelleri. En yaygın kullanılan C-130H ve uzatılmış gövdeli versiyonu olan C-130H-30'dan bizde bulunmuyor. C-130E çok fazla kalmadı dünyada.
HvK'da 6 adet B, 13 adet de E modeli C-130 bulunuyor, buna kısa süre önce S. Arabistan'dan alınan ve henüz aktif hizmete girmemiş olduğunu tahmin ettiğim 6 uçak da dahil.
Elimizdeki C-130B'lerin fabrika çıkış tarihleri 1959 - 1962 arası; HvK'da hizmete giriş tarihleri ise 1991 - 1992. Yani 2015 itibariyle gövde (airframe) yaşları 53 - 56 arası.
Envanterdeki C-130E'lerin fabrika çıkış tarihleri 1964 - 1973 arası; HvK'da hizmete giriş tarihleri ise, S. Arabistan uçakları hariç, 1964 - 1974 arası. S. Arabistan uçakları dahil, elimizdeki 130E'lerin ortalama gövde ömürleri 50 yıl civarında.
Bu uçaklar, orta - yüksek irtifada düz uçuş ile yük taşımak ve acil durum / savaş vb koşullarda bozuk pistlere iniş / kalkış yapmak üzere tasarlanmış uçaklar. Bakım ve yenilemeleri düzgün yapılır ise, 20 - 30 yıl daha görev yapabilirler. Zira çok fazla manevra gerektirmeyen, sık sık irtifa değişikliği yapılmayan, sabit hız ve sabit irtifa rejiminde yapılan uçuşlarda gövde ve motorlar çok fazla yorulmaz, yıpranmaz. Bu yüzdendir ki ABD hala 50 - 60 yaşındaki B-52'leri kullanıyor, 30 - 40 yıl daha kullanmanın hesabını yapabiliyor.
Ancak zaten yeteri kadar yaşlanmış bu uçaklara, elektrooptik kamera, zırh plakası, makinalı tüfek / makinalı top koyarsanız:
1. Bu sistemlerin entegrasyonu için zaten yaşlı ve yıpranmış gövdenin her tarafını delmek, kesmek, biçmek zorunda kalacaksınız,
2. Hiç bir aviyonik sistemi, makinalı top / tüfek atışının titreşim ve yüküne göre tasarlanmamış, bu yüklere göre sertifiye olmamış bir uçak için ayrıca aviyonik sistem yenilemesi (yani Erciyes'in üstüne bir Erciyes daha) yapacaksınız,
3. Yakın hava desteği görevlerinin gerektirdiği kaçınma manevrası, sık sık hız ve irtifa değişimi, ateş sırasında geri tepme yükleri vb ile gövde ve motorların canına okuyacaksınız
4. Silah taşımak, silah atışının yüklerine göre tasarlanmamış gövde yapısını yapısal tadilat ve güçlendirme ile mahvedecek, uçağın tüm statik ve dinamik tasarımını berbat edeceksiniz
Gören projesinde en azından bir mantık var: Uçağa çok fazla ilave yük getirilmiyor, tüm komuta - kontrol sistemleri konteyner içinde kargo kabinine yerleşiyor ve uçağın görevi gereği zaten çok fazla manevra, hız ve irtifa değişimi yapması gerekmiyor. Ancak burada silah sistemleri, FLIR, özsavunma sistemleri (MWR, RWR, chaff/flare salıcısı, belki DIRCM vb), atış kontrol sistemi, stabilizasyon sistemi vb eklenmesi gerekiyor. A400M'de sıkıntı var, kazadan sonra uçuştan çektik, tekrar ne zaman uçacağı meçhul (104. yıl kutlamaları için İzmir'e gitti mi?), C-160 filosu emekli olmak üzere. Kaç C-130'u gunship yapacağız? 1? 2? 3? S. Arabistan uçakları göreve hazır mı, Erciyes geçirdiler mi? sanmıyorum. C-130B'lerden mi yapacağız gunship'i? Hiç sanmıyorum. Kaç C-130E kaldı?
AC-130, MC-27J vb platformların hep yeni üretim olması; mevcut uçakların bu şekilde "gunship" tadilatının kısıtlı ölçekte olması ve pek tercih edilmemesi bu yüzdendir. Yepyeni bir C-27, C-130J ya da C-130J-30 falan söz konusu olsa, bir nebze anlaşılır olur.
Özetle, umarım bu "proje" hiç bir zaman ciddi şekilde düşünülmemiştir.
Ek: