Christopher Lyke, Chicago Doğu Hindistan Şirketi (Çifte Hançer Kitapları, 2022).
Amerika’nın 11 Eylül sonrası savaşlarıyla ilgili tek açık ve gururlu anım, Somali’nin Puntland bölgesinde, orta büyüklükte bir Birleşmiş Milletler insani yardım, kalkınma ve siyasi varlığa ev sahipliği yapan Bossaso’da gerçekleşti. Daha doğrusu Ocak 2012’de liman kentinin kumla kaplı pistinin yanında; Dikenli çalılar ve termit tepecikleri arasında kayaları tekmeleyen diğer BM ve sivil toplum yardım personeli, uçağımıza yakıt ikmali yapılmasını bekliyor.
O zamanlar, BM İnsani Hava Servisi Somali ekiplerinin çoğu eski Sovyetler Birliği’nden geliyordu ve boğumlu Özbekler ve şişmiş suratlı Belaruslular, her zaman altı fitlik, dövmeli Siyah Amerikalı’dan kötü aksanlarla gevezelik eden bir tekme alırdı. Rusça.
Ukraynalı pilot, “Donanma SEAL’leriniz Galkayo’daki o ikisini kurtardı,” diye bilgilendirdi beni. Rusça’da “mühürler” kelimesi “морские котики”dır. Ancak sıfat olmadan, “котики” aynı zamanda yavru kediler için de bir kelimedir. Bu yüzden pilotun ne anlama geldiğini anlamam bir saniyemi aldı.
Somali’de “Galkayo”, “beyaz adamın kaçtığı yer” olarak tercüme edilir. Sayid Mohamed Abdullah Hassan’ın derviş ordusunun yirminci yüzyılın ilk yirmi yılında İngilizleri alt ettiği, batılıların uçaklarına ve Maxim silahlarına alay ettiği yer. İngiliz sevk ona “Deli Molla” olarak, gözüpek muharebe maskaralıkları ve küstah, çoğu zaman gaddar, askerlik ve ilahi lütuf iddialarıyla eşit oranda kazanılan bir takma ad. Sayid, mermileri suya dönüştürebildiği ve 75 mil ötedeki adamların söylediklerini işitebildiğiyle övünüyordu. O önerilen Kraliyet Donanması’nın Aden Körfezi’ndeki projektörlerinin aslında Allah’ın onu kutsamaya gelen gözleri olduğunu söyledi. Sık sık düşmanlarına yazdı ve birçok şiirinden birini İngiliz imparatorluğunun kıyısındaki Somali himayesine komuta eden subay Richard Corfield’a hitap etti. Sayid, Corfield’a talimat verdi. açıklamak Tanrı’nın yardımcılarına nasıl, “Mızrak dipçikleri ağzına vurup yumuşak sözlerini sustururken gözleri korkudan kaskatı kesildi.”
Bir asır sonra, Deli Molla’nın akrabalarından bazıları Galkayo’yu bölgenin gayri resmi korsan başkentine dönüştürdü. Badanalı binalardan ve toprak yollardan oluşan tehlikeli bir şehir, doğu-batı ekseni boyunca, sürekli şiddetli kavgaları meşru şikayetler kadar alışkanlıklardan da kaynaklanıyor gibi görünen Darood ve Hawiye klanları tarafından ayrıldı. Ancak Darood ve Hawiye klanının büyükleri en azından bir konuda hemfikirdi: genç, yeni başlayan korsanlar baş belasıydı. Resim çizme olumsuz uluslararası ilgi, Dikkatsizce milyonlarca doları fidye parası harcayarak ve genellikle Galkayo’yu Sineklerin efendisi Kalaşnikof ile.
Ekim 2011’de Galkayo’nun korsan çetelerinden biri kaçırılmış iki Danimarkalı Mülteci Konseyi çalışanı – Jessica Buchanan (Amerikalı) ve Poul Thisted (Danimarkalı) – Galkayo havaalanına giderken. Jessica ve Poul’u tanımıyordum ama Puntland kalabalığının çoğu tanıyordu ve Somali’deki neredeyse tüm uluslararası yardım topluluğu – ben de dahil – Galkayo’daki BM bileşiminden havaalanına yapılan zorlu yolculuk sırasında kendilerini hazırlamıştı.
Mogadişu’daki görev yerime dönmeden önce, ilk yardım kursu vermek üzere planlandığım Garowe’deki o günün ilerleyen saatlerine kadar kurtarmanın tam kaydını okumadım. 24 Ocak gecesi, Bin Ladin operasyonunu yürüten aynı SEAL ekibi, iki yardım görevlisinin tutulduğu kampı çevreleyen Galkayo’nun hemen güneyindeki bir alana paraşütle atladı. Kaçıranlardan en az sekizini öldüren SEAL’ler, iki rehine yardım görevlisini serbest bıraktı ve hiçbir nedensellik almadı: Tom Clancy romanlarındaki şeyler.
Bossaso’daki pistte, kurtarmadan anladıklarımı diğer yolcularım için tercüme ettim ve hepimiz alkışladık. Burada, Amerikan askeri operasyonu için canlarını sıkan iyi niyetli Kanadalılar ve İsveçlilerden bahsediyorum. Bu, Nairobi’de Tusker biraları ve dinlenme ve rahatlama için Somali’den kaçan sevinçli kalabalık da değildi. Birçoğumuz akşamdan kalmaydık, Noel ve Yeni Yıl izninden sonra görev yerlerimize dönüyorduk ve hepimiz havada fırlayan binlerce metal parçanın arasında oturmak gibi hissettiren bir ekin silgi makinesine yeniden binmeye hazırlanıyorduk. aynı yön.
Herkesle birlikte ben de alkışladım. Bu özel bir duygu, değil mi? Herkes aynı şeyi, aynı nedenlerle tezahürat yapıyor. Kesin olarak, ülkemin sonsuza dek sürecek savaşının karmaşık işiyle ilişkilendirdiğim en iyi hatıraydı – sınırlar tarafından kısıtlanmayan, ancak bir ucunda asla unutmayacağımıza söz verdiğimiz olayla tarih parantezine sahip bir çatışma, diğer yandan bir geri çekilme ile. çoğumuzun savaştığımızı hatırlamak için mücadele ettiği ülke.
“Teröre Karşı Küresel Savaş”tan esinlenen kurguyu okuduğumda, Amerika’nın 11 Eylül sonrası savaşlarının anısına verilen savaşın ne kadar emekleme aşamasında olduğunu hatırlatıyorum. Pek çok Amerikalı gibi ben de bu kavgada köpeğim yokmuş gibi davranmaya can atıyorum. Ne de olsa, yirmi yılın çoğunu 11 Eylül saldırıları ile BM saha güvenlik görevlisi olarak Afganistan’dan çekilme arasında geçirdim. Ancak son savaşlarımızda halkın katılımının çarpıcı biçimde olmamasına rağmen, tüm Amerikalılar yurtdışında ölümcül güç kullanımımızda suç ortağı olmaya devam ediyor. Bu çalışmayı oluşturan romanların ve kısa öykülerin birleştirici bir ilkesi varsa, o da Amerikalıların bizim adımıza yurt dışında işlenen şiddete dikkat etmeleri için çığlıklar – çaresiz, ölüm perisi uluması -.
***
İçinde Chicago Doğu Hindistan Şirketi, Christopher Lyke’ın anlatıcısı, Chicago’nun devlet okulu sisteminin koridorlarında orta yaş sonlarına doğru ilerliyor ve Afganistan’daki askerlik hizmetinin kendisi, toplumu ve ülkesi için ne anlama geldiğini anlamak için mücadele ediyor. Isaac Babel’in öykülerinden uzanan bağlantılı kısa savaş anlatıları geleneğinde Kızıl Süvari, Tim O’Brien’ın aracılığıyla Taşıdıkları Şeyler, Matt Young’a elmayı yeşiddet ve vahşet, Lyke’nin koleksiyonunda gerçeküstü, bazen şiirsel bir güzelliğe karışıyor:
Kurşun, Eugene’in yüzüne sol alt elmacık kemiğinden girmiş. Delik küçüktü ve ilk başta bir ton kan yoktu. Kurşun saniyenin onda biri gibi bir sürede kafasının içinden yuvarlandı ve sırtın sol tarafından, omurganın kafatasıyla birleştiği yerin yakınından çıkınca, şapırdatan, patlayan bir ses çıkardı. Sanki biri vücudundaki tüm kemikleri çekmiş gibi düştü.
Anlatıcısı gibi, Chris Lyke de teröre karşı küresel savaşın en karanlık yıllarından bazılarını Afganistan ve Afrika Boynuzu’nda bir piyade müfrezesi çavuşu olarak geçirdi ve ardından Chicago’da bir devlet okulu öğretmeni olarak bir kariyer yaptı. İşgal altındaki Ogaden bölgesinde geçen bir hikayenin canlandırıcı dahil edilmesi Chicago Doğu Hindistan Şirketi Amerikan savaş edebiyatının teröre karşı savaşın Doğu Afrika üzerindeki etkisiyle mücadele eden az sayıdaki eserinden biri olarak. Tüm büyük savaş hikayeleri gibi, bunlar da gerçeği ve kurguyu, gerçeği ve gerçekleri engellemek yerine güçlendirecek şekilde kaplar. Chicago Doğu Hindistan Şirketi konuşanlar zor. Bunlar, “Eskimo”daki birim uyumunun sert gerçekleri olsun,
…bir yanım aslında Lunt’a bir şey olmasını istiyordu. Turnike gerektiren bir şey değil ama onu takıma ve dağa geri döndürecek bir şey.
Ya da “Ücret Feragatnamesi”nde beklentilerin azalmasının ırkçılığı hakkındaki acı gerçek.
Bu alternatif gerçeklikte, tüm personel ve askılar, ebeveynlerin üretken yetişkin insanlar olarak yapmaları gereken şeyleri yapmamaları kabul edilebilirmiş gibi davranıyor. Eğitimciler omuzlarını silkiyor, dudaklarını ısırıyor ve kendilerini suçlu hissediyorlar. Onlara çocuk gibi davranıyorlar ve asgarisini yapmayan yetişkinler için bahaneler üretiyorlar. Bu şekilde davranmanın elitist ya da ırkçı değil, faydalı ve normal bir şeymiş gibi davranıyorlar.
Anlatıcının dövüşü ve sınıf deneyimi arasındaki keskin karşıtlık, bu koleksiyonun en iyi öykülerinden bazılarını besliyor – çoğu üç veya dört sayfayı geçmeyen ve Rüzgarlı Şehir’e öfkeli aşk mektupları gibi okunan hikayeler. “Bucktown Kuş Adamı”ndan
Her yıl şehir korkunç, donmuş bir ölümle ölüyor. Ve her yıl yavaş yavaş hayata geri döner. Yol ekipleri, çatlamış ve erimekte olan bir şehrin ağırlığı altında batan sokakları onarmak için sıcak yama ve kamyonlarla geliyor. Islak eldivenlerde donan minik parmaklar için artık endişelenmedikleri için ebeveynler rahat bir nefes alır. Köpek ısıtma menfezinden uzaklaşıyor ve elli beş derece, genç bir bardan bara şort ve kapüşonlular içinde, bilmeden Sol’u överken sekiz-beş gibi hissediyor. İlkbahardır, aydınlıktır ve akşamları kırmızıdır. Belki hala böyle ibadet etseydik daha çok eğlenirdik. Her halükarda kış gitmişti ve şehir kendini Mayıs güneşine sürtüyordu.
Bu koleksiyonun içinden geçen anlatı dizisi, tasarım gereği gevşek ve Lyke’nin düzyazısının katılığı, aklıma terör gazisi Kevin Power’ın romanını hatırlattı. Sarı Kuşlar — kasvetli, kalbi kırık bir şekilde güzel, her hikaye bir Kbar ile kesilmiş bir yaşam dilimi.
Toplumumuz, 11 Eylül sonrası savaşları günlük hayatımızdan çıkarmakta oldukça başarılı. Ancak, kendisini sürekli olarak masum olarak hayal eden dikkati dağılmış bir vatandaşın seçici hatırasına rağmen, hala hepimize aitler. Savaşın hırpalanmış cesedi bizde ve içimizde, unutması imkansız ama hatırlaması zor ve ulusal kimliğimizin merkezinde kalıyor.
Dewaine K. Farria’nın yazarıdır. Tüm Renklerin Devrimi: Bir Roman. Onun yazı ortaya çıktı New York Times, Rumpus, Örtü, ZANAATve Güney Beşeri Bilimler İnceleme. Dewaine’in yazılarının daha fazlasını şu adreste bulabilirsiniz: dewainefarria.com.
Kaynak : https://warontherocks.com/2022/10/the-chicago-east-india-company/