Mısır, Çin, Hindistan'ın eski tıbbı. Tıp tarihi
Hastalıklar kadar varinsanlık ve dolayısıyla, her zaman insanlar bilgili bir uzmanın yardımına ihtiyaç duyuyordu. Eski ilaç yavaş yavaş gelişti ve bazen sadece dine dayanan büyük hatalar ve utangaç örneklerle dolu uzun bir yol kat etti. Antik halk kitlelerinin sadece birkaçı bilinçlerini cehalet kavgalarından mahrum edebilmekte ve tedavi, ansiklopediler, papirilerde anlatılan iyileştirme alanında insanoğluna büyük keşifler yapabilmişlerdir.
Eski Mısır Tıbbı
Eski Mısır tıbbı bilginin beşiği olduAntik Roma, Afrika ve Orta Doğu'nun doktorları için, ancak kökenleri M.Ö. 4000 yıllarında kendi uygulayıcıları olan Mezopotamya'ya yöneliyor. Mısır'daki eski tıp, dini inançları ve insan vücudunun gözlemlerini birleştirdi. İlk doktor ve kurucu Imgotepa'dır (M.Ö. 2630-2611), ancak Mısırbilimciler yakın zamanda varlığının gerçekliğini kanıtlamışlardır: yüzyıllar boyunca kurgusal bir tanrı olarak kabul edildi. Bu adam, zamanının dehasıydı, Ortaçağ'da Leonardo da Vinci gibi. Mısırlıların yapısına dair temel bilgi, ölülerin mumyalanması sayesinde elde edilmiştir - o zaman bile kalp ve beynin en önemli organ olduğunu biliyorlardı.
Mısır'ın eski tıbbındaki bütün hastalıklar bölünmüştüiki kampta: doğal ve şeytani (doğaüstü). Birinci kategori, yaralanmalar, kötü beslenme ve kötü su, bağırsak parazitleri veya olumsuz hava koşulları ile ilgili hastalıkları içermektedir. Vücut hijyenine dikkat edildi: Kanuna göre, her bir kişi sindirim sistemi (lavman, kusmuk ve laksatifler) üç aylık bir yıkamadan geçmek zorunda kaldı.
Doğaüstü sebepler vardıkötü ruhlar, iblisler ve tanrıların müdahalesiyle ilgili saplantılar: nüfusun alt tabakaları arasındaki şeytan çıkarma, büyük rağbet görmüştür ve rahipler sayesinde var olmuştur. Ayrıca, acı otlar ile çeşitli tarifler kullanılmıştır - bu ruhları uzaklaştırdığı düşünülmüştür. Hekimlerin cephaneliğindeki tüm eski tarifler yaklaşık 700'dü ve neredeyse hepsi doğal kökenliydi:
- sebze: soğan, hurma ve üzüm, nar, haşhaş, nilüfer;
- mineral: kükürt, kil, kurşun, saltpetre ve antimon;
- Hayvanların parçaları: kuyruklar, kulaklar, rendelenmiş kemikler ve tendonlar, bezler, böcekler bazen kullanıldı.
O zaman bile, pelin ve hint yağı, keten tohumu ve aloe'nun tıbbi özellikleri biliniyordu.
Antik araştırmanın ana kaynaklarıMısır tıbbı papirüs, piramit ve lahit üzerine yazıtlar, insan ve hayvanların mumyalarıdır. Şimdiye kadar, orijinal durumda tıpta birkaç papirya korunmuştur:
- Papyrus Brugsha, pediatri alanındaki en eski el yazmasıdır. Çocukların sağlığı, kadınları ve hastalıklarının tedavisi yöntemleri hakkında bir öğretim içerir.
- Kağıtlar Ebers - hastalıkları anlatırfarklı organlar, ama dualar ve komploların kullanımı (sindirim hastalıkları, solunum ve damar sistemleri, göz ve kulak hastalıklarından 900'den fazla yemek tarifleri) birçok örnek içerir. Bu bilimsel çalışma uzun bir süredir, eski şifacıların tıbbi ansiklopedisi olarak görülüyordu.
- Kahun papirüs - jinekoloji ve veterinerlik tıbbı üzerine bir inceleme içerirken, diğer parşömenlerin aksine, neredeyse dinsel tonlar içermez.
- Smith'in papirüs yazar olarak Imotepa tarafından kabul edilir. 48 klinik travmatoloji olgusunu anlatmaktadır. Bilgi farklıdır - belirtilerden ve araştırma yöntemlerinden tedavi önerilerine kadar.
Mısır'ın eski tıbbında ilkneşterler ve cımbızlar, uterus aynaları ve kateterler. Bu, Hintli şifacılar için beceride düşük olsalar dahi, cerrahların yüksek seviyeli ve profesyonel olduğunu gösterir.
Hindistan'ın temel tıbbı
Antik çağların Hint tıbbıiki yetkili kaynak: Manu yasaları ve Sansarrit'in en eski kutsal metinleri olan Vedalardan gelen Ayurveda'nın bilimi. Kâğıt üzerindeki en doğru ve tam geri dönüş, Hintli doktor Sushruta tarafından yazılmıştır. Hastalıkların nedenlerini açıklar (insan vücudunun oluştuğu üç doz ve silahın dengesizliği), farklı doğadaki 150'den fazla rahatsızlığın tedavisi için tavsiyeler, ayrıca 780 civarında şifalı bitki ve bitki tarif edilir, bunların kullanımı hakkında bilgi verilir.
Hint geleneksel tıbbı, tüm yolları vücut üzerindeki etkileriyle paylaştı:
- kusma ve laksatifler;
- heyecan verici ve yatıştırıcı;
- sweatshops;
- uyarıcı sindirim;
- Narkotik (ameliyatta anestezi olarak kullanılır).
Doktorların anatomik bilgisi yeterli değildi.geliştirildi, ancak doktorlar insan vücudunu 500 kas, 24 sinir, 300 kemik ve 40 önde gelen damarlara böldü; bunlar sırasıyla 700 dal, 107 eklem eklemi ve 900'den fazla bağa ayrıldı. Hastaların zihinsel durumlarına da çok fazla dikkat gösterildi - Ayurveda, tüm hastalıkların çoğunun sinir sisteminin işlev bozukluğundan kaynaklandığına inanıyordu. Bu kadar kapsamlı bilgi - Hindistan'ın eski tıbbı için olduğu gibi - bu ülkenin doktorlarını sınırlarının ötesinde çok popüler hale getirdi.
Antik Çin'de tıbbın gelişimi
Antik Doğu Tıp dördüncü doğduyy, "Huang Di Nei Jing" olarak kabul hastalıkların ilk ilmi biri ve Huang - Tıpta Çin yönde kurucusu adıdır. Çin, Kızılderililer gibi o adam, çok ayrıntılı çeşitli hastalıklara yol açar dengesizlik olan beş öğe oluşur ve 8. yüzyılda Wang Bing kopyalanmış "Nei Jing", içinde söylendiğini inanıyordu.
Zhang Zhong Jing - Çinli hekim, tezin yazarı "Shan Han tsza kutusu lun ", çeşitli türlerde ateş etmenin tedavi yöntemlerini anlatıyor, ve Hua To, ameliyatları ve anesteziyi afyon, kakule ve kenevir ile kullanmaya başlayan bir cerrahtır.
Zaten çeşitli hastalıkların tedavisi için doktorlarKafur, sarımsak, zencefil ve Schisandra kullanıldı ve kükürt ve cıva, magnezya ve antimon özellikle mineral kayalardan karşılandı. Ama her şeyden önce, tabii ki, ginseng - bu kök ibadet etti ve temelinde birçok farklı uyuşturucu yaptı.
Çinli doktorların özel gururu nabzı tutuyorduTeşhis: hızlı nabız baskınlığı çok aktif bir sinir sistemi olduğunu ve zayıf ve aralıklı, aksine, yetersiz aktivitesine işaret etti. Çinli doktorlar 20'den fazla türde nabzı ayırt ettiler. Her organın ve vücuttaki her sürecin nabızda ifadesine sahip olduğu sonucuna varmışlar ve ikincisini birkaç noktada değiştirerek sadece bir kişinin hastalığını belirlemekle kalmayıp sonucunu da tahmin etmek mümkündür. Nabzını ele alan Wang Shu-he, bütün bunları ayrıntılı olarak anlattı.
Ayrıca Çin - nokta koterinin doğduğu yer veakupunktur. Tarihî metinler, bu metotlarla ilgili yazarların yazarları Bian-tsio ve Fu Wen'yi anlatır. Yazdıklarında, insan vücudundaki birkaç yüz biyolojik olarak aktif noktayı tanımlamakta ve hangisinin herhangi bir hastalığı tamamen iyileştirebileceğini etkilemektedir.
Çin'in eski tıbbındaki tek zayıf halkaAmeliyattır. Göksel İmparatorlukta, kırılma tedavisi yöntemleri pratikte kullanılmadı (iki ahşap plaka arasında basit bir yere yerleştirildi), kan alma ve uzuvların amputasyonu uygulanmadı.
Tıp babası
Bu Hipokrat (Yunanca olarak kabul edilir. Ippokratis), M.Ö. 460'da yaşayan ve eski Roma'da tıbbın gelişimini başlatan 17. nesil antik Yunan hekimi. Ofisi almadan önce ünlü doktor sözü - "Hipokrat yemini" - bu onun yavrularıdır. Büyük şifacıların babası, olağanüstü bir bilim adamı olan Heraclides idi ve Fenaret'in annesi bir ebe idi. Anne-babalar, yirmi yaşlarında iyi bir doktorun ününe sahip olduklarından emin olmak için herşeyi yapmışlardır ve aynı zamanda, tıp alanında niteliksel bir uygulama söz konusu olmadan, rahiplere başlamışlardır.
Hipokrat, çeşitli başarılı tedaviler arayışında, birçok Doğu ülkesine seyahat etti ve eve döndükten sonra, ilk tıp okulunu kurdu, bilimi köşeye değil, dine yerleştirdi.
Bu dahinin yaratıcı mirası öyleeserlerinin kalıcı yayıncı Charterius onun kırk baskı (!) yıl boyunca bu harika. Daha eseri daha yüz büyük talep hala tek bir "Hipokrat Koleksiyonu" ve onun "Özdeyişlerinin" toplanır.
Eski dünyanın en ünlü doktorları
Antik tıbbın en büyük doktorlarının birçoğu, bu bilimlere, atalarının düşüncelerini yansıtma, gözlem ve araştırma için bir şeyler vererek katkıda bulundular.
1. Dioscorides, 50.yüzyılın eski bir Yunan doktoru E., 16. Yüzyıla kadar farmakoloji konusunda önde gelen ders kitabı olan "Tıbbi Maddeler" adlı kitabın yazarı.
2. Claudius Galen, antik Roma kökenli bir doğa bilimcidir, tıbbi bitkiler üzerinde çok sayıda çalışmanın yazarı, bunların uygulama yöntemleri ve bunlardan preparatların üretimi. Tüm su ve alkollü infüzyonlar, decoctions ve bitkilerden çeşitli özler hala "galenik" olarak adlandırılır. Hayvanlar üzerinde test yapmaya başlamıştı.
3. Harun al-Rashid Bağdat'ta bir devlet hastanesi inşa eden ilk Arap hükümdarıdır.
4. Paracelsus (1493-1541), modern kimyasal tıbbın kurucusu sayılan bir İsviçreli doktordur. Galen'i ve tüm antik tıbbı bir bütün olarak eleştirdi ve etkisiz olduğunu düşünüyordu.
5. Li Shizhen - Antik Doğu tıp alanında bir uzman, 16. yüzyılın Çinli şifacı, "Farmakoloji Temelleri" nin yazarı. 52 hacimden oluşan çalışma, çoğunlukla bitkisel kökenli olmak üzere yaklaşık 2000 ilaçtan bahseder. Yazar, cıva bazlı tabletlerin kullanımına sürekli olarak karşı çıktı.
6. Ebu Bekir Muhammed ar-Razi (865-925) - Farsça bilim adamı, doğal bilim adamı, psikiyatri ve psikoloji alanında öncü kabul edilir. Bu olağanüstü hekimin yazarı, dünyaya göz hastalıkları, jinekoloji ve obstetrik temellerini açan tıp üzerine kapsamlı bir kitap olan ünlü "Al-Khawi" ye aittir. Razi, sıcaklığın vücudun hastalığa verdiği tepki olduğunu kanıtladı.
7. Avicenna (İbni Sina) - zamanının dehası. Aslen Özbekistan'dan "Tıp Bilimi Canon" un yazarı, yüzlerce başka doktorun tıp alanında eğitim gördüğü bir ansiklopedidir. Herhangi bir hastalığın doğru beslenme ve ılımlı bir yaşam biçimi ile iyileştirilebileceğine inanıyordu.
8. Asklepiad Bithinski - M.Ö. 1. yüzyılda yaşayan Yunan doktoru. Fizyoterapinin kurucusu (beden eğitimi, masaj) ve diyetetik, vücut ve ruh sağlığı arasında denge kurmak için çağdaşları ve soyundan gelenleri çağırdı. Moleküler tıpta ilk adımları attım, o zamanlar fantastik bir şeydi.
9. Sun Ximiao, 30 ciltlik bir çalışma yazan Çinli bir Tiang Hanedanı doktorudur. “İlaçların kralı”, tıbbi işlerin gelişimine önemli katkılarda bulunan bu dahinin adıydı. Beslenmenin ve ürünlerin doğru kombinasyonunun önemine dikkat çekti. Barutun icadı da aynı zamanda liyakattır.
Bir antik çağda olduğu gibi
Antik dünyanın tıbbı, ünlü şifacıların dahi rağmen, oldukça korkutucu oldu. Ancak, kendiniz için yargıç. İşte tedavi yöntemleri hakkında sadece birkaç ilginç gerçekler:
1. Antik Babil'de hastalığın korkutulması ve nefret edilme yöntemi aktif olarak uygulanmıştır: Hastalık bir insanı terk eder, nadir bir çöple beslenir ve sulanır, üzerine tükürülür ve kelepçeler verilir. Bu "tedavi" çoğu kez yeni hastalıklara yol açmıştır (bu hiç de şaşırtıcı değildir).
2. Kral Hammurabi yönetimindeki Mısır'da tıp oldukça tehlikeliydi, çünkü kralı yasalarından biri, hasta ameliyat masasında öldüğünde ölümcül hastalığa ölüm sözü verdi. Bu nedenle, 40 kil tablette tarif edilen büyüler ve dualar daha sık kullanıldı.
3. Mısırlı rahipler hasta kişiyi tapınakta uyumaya bıraktı, bir rüyada tanrı ona görünmeli ve tedavi yöntemini ve ayrıca hastalık ile cezalandırıldığı günahı ilan etmelidir.
4. Aynı derecede etkileyici olanı, Eski Yunanistan'ın ameliyatıydı. Burada, bütün temsiller, bir makyaj şifacısının, tıp tanrısı Asklepios'u tasvir ettiği operasyonlardan yapılmıştır. Bazen, oyunculuk sürecinde, hastalar, uzun-yüksek akımlı tiradlardan, doktor-doktorun yetersiz bir yeteneğinden çok öldüler.
5. Yaygın bir "düşme hastası" hastalığı uyuşturucu, ağartılmış ve solucan ile tedavi edildi.
6. Mısır ve Mezopotamya'da, kötü bir ruhun neden olduğu migren hastalarını rahatlatmak için kafatasına delikler açılmıştı (bazen birkaç tane bile).
7. Tüberküloz hafif tilkiler ve afyona batırılmış yılan eti ile yapılan ilaçlarla tedavi edildi.
8. Tüm hastalıklar için her derde deva, teriak (70 bileşenli bir içecek) ve bir filozofun taşıydı.
Orta Çağlar: Tıpta Düşüş
Orta Çağda ilacın en önemli özelliği(Sıklıkla hastaları kan alımı yapanı) Yasa ilk cerrahlar ve Berberlerin 15. yüzyıl guild'deki oluşmuş, Sicilya kralı Roger II aldı ve daha sonra İngiltere aldı ve Aziz Como Koleji ile Fransa: tıp için zorunlu lisans tanıtımı oldu. Biz açıkça ve bulaşıcı hastalıklar ve sağlık uygulamalarının doktrininin formu ortaya çıkmaya başladı. Guy de Sholyak, 14. yüzyılın rustik cerrah, aktif insanları tedavi etmek "şarlatanlar" önlenmesi destekledi, o (açık yaraların kenarlarını dikilmesi, ağırlık, sapan bandaj kullanılarak çekişi) kırıkları ile ilişkilerde yeni yöntemler önerdi.
Orta Çağlarda, sürekli açlık alışkanlıktı,İnsanların şımarık yiyecekler yemesine neden olan zavallı hasatlar, "saf vücut tarikatı" ise hoşnutsuzluk içerisindeydi. Bu iki faktör enfeksiyöz hastalıkların gelişimine katkıda bulunmuştur: ateş, veba ve çiçek hastalığı, tüberküloz ve cüzzam. "Kutsal emanetler" ve büyücülüklerin iyileştirici özelliklerine dayanılmaz inanç (modern doktorların bilgisi tamamen reddedilirken) çapraz yollarla ve vaazlarla tedavi etmeye çalıştıkları hastalıkların daha da gelişmesini sağladı. Mortalite, doğum oranından birkaç kat fazladır ve yaşam beklentisi nadiren otuz yılı aşmıştır.
Dinin tıp üzerindeki etkisi
Çin ve Hindistan'da, tanrılara inanç, müdahale etmediTıbbi iş geliştirme: Bir kişinin doğal gözlemlerine dayanan ilerleme, bitkilerin durumu üzerindeki etkisi ve aktif analitik deney yöntemleri popülerdi. Tam tersine, Avrupa ülkelerinde, batıl inanç, Tanrı'nın gazabı korkusu, insanları bilim adamları ve doktorların, insanları cehaletten kurtaracak girişimlerini hacklemiştir.
Kilise zulüm, küfür ve kampanyalara karşıSapınç dev ölçek vardı: şifa için aklın lehine ve ilahi iradesine karşı konuşmaya çalıştı herhangi bir bilim adamı, işkence gördü ve infaz çeşitli türleri (yaygın yayılmış otomobiller oldu) - sıradan insanların korkutmak için. İnsan anatomisinin çalışma cezası kabul edildiği için ölümcül bir günah olarak kabul edildi.
Ayrıca büyük bir eksi skolastik yöntemdi.Nadir tıp fakültelerinde tedavi ve öğretim: Tüm özetler koşulsuz bazen çağımızın 'hayır' birçok başarıları dahilerin pratik etkisi mantığını uygulamak için sağlam bir zemin ve edinilen tecrübe ve yetersizlik sürekli inkar az olmaması, inanç kabul edilmelidir.
Doktorlar eski zamanlarda nerede eğitim gördüler?
Çin'de ilk tıp okulları sadece çıktıMS 6. yüzyılda, daha önce şifa sanatı sadece öğretmenden öğrenciye sözlü olarak aktarılmıştır. Devlet düzeyindeki ilk okul 1027 yılında açıldı, önde gelen öğretmeni Wang Wei-i idi.
Hindistan'da, öğretmenden sözlü aktarım yöntemiÖğrenci 18. yüzyıla kadar kalmıştır, Seçim kriterleri çok sıkı idi: doktor, ona sağlıklı bir yaşam tarzının bir model ve zeka yüksek düzeyde göstermek bilmek ideal olarak şifalı bitkiler ve hazırlama iksirler yöntemlerinde güdümlü mükemmel biyoloji ve kimya, bir rol modeli olmak zorunda . Temizlik ve düzgünlük ilk sırada yer aldı.
Antik Mısır'da, rahipler şifa konusunda eğitildiihmalkar öğrenciler için genellikle tapınaklar ve fiziksel cezalar kullanılmıştır. Tıpla paralel olarak, hat ve retoriğin öğretimi yapıldı ve her eğitimli doktor, gelecekte hastanın tedavisi için bir ücret alan özel bir kast ve tapınağa aitti.
Tıpta kitlesel eğitim, eski Yunanistan'da geniş çapta gelişti ve ikiye ayrıldı:
1. Croton Tıp Fakültesi. Ana fikri şu tezdi: Sağlık zıtlıklar dengesidir ve hastalık özünde aksine (acı - tatlı, soğuk - sıcak) tedavi edilmelidir. Bu okulun öğrencilerinden biri, işitsel kanalı ve optik sinirleri dünyaya açan Akmeon'du.
2. Knidi Okulu. Temel bilgisi Ayurveda'nın öğretilerine benzerdi: fiziksel beden, dengesizliği hastalığa yol açan çeşitli unsurlardan oluşur. Bu okul, Mısırlı şifacıların uygulamalarını geliştirmeye devam etti, bu nedenle hastalığın belirtileri ve teşhisi konuldu. Evrifon, bu okulun bir öğrencisi, Hipokrat bir çağdaştı.
Doktor yemin
Hippocrates tarafından MÖ 3. yy'da ilk defa yemin gazeteye yazılmıştır ve bundan önce nesilden nesile uzun bir süre boyunca aktarılmıştır. Asclepius'un önce konuştuğuna inanılıyor.
Modern Hipokrat Yemininden uzakOrijinali: Zaman ve millete bağlı olarak sözleri defalarca değişti, en son 1848'de Cenevre'de yeni bir konuşma yapıldığı zaman büyük ölçüde çarpıldı. Metnin neredeyse yarısı kesildi:
- Kürtaj ve hadım işlemlerini asla gerçekleştirmemeye söz verir;
- hiçbir koşulda ötenazi yapmazsınız;
- Hasta ile yakın ilişki kurmak için asla bir söz;
- hiçbir şekilde haysiyetlerini azaltmak, yasadışı eylemlerden kaçınmak;
- Öğretmenlere ya da doktora tıbbî işlerde eğitim veren okula vermek için gelirlerinin bir kısmı.
Bu noktalardan, modern tıbbın doktorun ahlaki ve ahlaki çıtasını, son derece manevi bir kişi olarak nasıl azalttığını açıklığa kavuşturarak, yalnızca temel işlevleri bırakarak, ıstıraba yardımda bulunulduğu açıktır.