Sıradan kendi halinde bir çiftçi olan Pahom, daha zengin bir hayatın hayalini kurmaktadır.
Babam öğretmendi ve yardım etmeyi çok severdi, özellikle de öğrencilerine… Fakat yardımını her daim gizli yapardı.
İşlerimin yoğunluğu, eşim ve üç çocuğumun beklentileri sebebiyle annemi görme fırsatım pek olamıyordu.
Dervişin biri eski İstanbul sokaklarında:
- “Sen doğru ol kem belasını bulur. Sen doğru ol kem belasını bulur,” diye diye dolaşıyormuş. Tebdil-i kıyafet çarşıda gezen padişah, dervişin sözlerini duymuş, ilgisini çekmiş ve dervişe:
-“Her gün sarayıma gel seninle muhabbet ederiz” demiş.
Delinin biri camiye girer, belli ki namaz kılacak. Ama oturmaz, meraklı ve şaşkın gözlerle etrafı süzer-dolanır.
Zamanın birinde bir padişah ve daima fikir alışverişi yaptığı bir vezir varmış. Padişah her olayda çok sevdiği bu vezirinin görüşünü alır, o görüşe göre yapacaklarını bir daha düşünürmüş.
Bir seminer öncesi konuşmacının yanına gelen bir baba:
- Hocam elinizi öpmek istiyorum, der.
– Hayrola, neden?