Ekonomi ile ilgili bir şey
Doğru, SSCB ekonomisi Batı ekonomisi ile rekabet edemedi, öyle. Ancak doğal bir soru ortaya çıkıyor: SSCB ekonomisi 1941-1945’in büyük krizi sırasında neden Avrupalı’yı engelledi ve hatta mağlup etti? Batı'nın iyi bilinen pek çok ekonomisti, çalışmalarında doğrudan, eğer Rusya 40'ların başında devrimci ve devrimci olsaydı, Nazi işgali sırasında sona erecekti.
Hem savaş öncesi hem de kanlı savaş sırasında Sovyet ekonomisi başarısız oldu. Ülkenin bir kısmının işgal altında olduğu gerçeği bile, çalışmalarından özellikle etkilenmedi. Batılı ekonomik dahiler, Sovyet planlı ekonomisinin dünyadaki en gelişmiş olduğu sonucuna varmışlardır. Ve yalnızca o katlandığı şeye dayanabildi.
Ve aniden böyle bir paradoks: ülke kimseyle savaşmıyor, aslında gelişiyor ve tüm ekonomi çöktü! Sorun ne Gerçek şu ki, parçalara ayrılmasına yardım edildi. Eğer öyleyse, o zaman kim? Bunu yönetenlerin olduğu açıktır. Atasözünün dediği gibi, balık her zaman baştan çürüyor.
Sadece bir nedenden dolayı, Joseph Vissarionovich altında, bu “kafa” çürümemiş. Işık kokusu başladığı anda hemen kesildi. Ve muhtemelen doğru olanı yaptı. Stalin neden sürekli yöneticilerinin cesetlerini temizledi? Çünkü uzmanların ana emirlerini yerine getirmek zorunda kaldı, ancak Vedik tanımı ile birinci sınıftan insanlar. Bu insanlar yönetilirlerse fikri takip edebilirler. Yönetim zayıfladığında, kaybolmaya başlar ve malzemeye doğru kaymaya başlar. Akademisyen Porshnev, yırtıcı türler üzerine yaptığı monografide bu tür insanlara difüzör adını verdi.
Fakat Joseph Vissarionovich'in başka seçeneği yoktu. Devrim sonrası Rusya'da teslim edilemeyen ve yıkılamaz, zevklere ve güce kayıtsız kalmış çok az kişi vardı. Buna ek olarak, bunların her biri için halkı aracılığıyla Emri yakından takip etti. Ve mümkün olduğunda onlardan kurtulmaya çalıştım. Sovyet Rusya’daki iktidardaki Batı medeniyetinin ustalarının, cezai suç işleyen ahlaksız, zevkli, aşağılık, kıskanç olanlara ihtiyacı vardı. Antik çağda olduğu gibi köleler denir. Bunların özellikle para ve seks yoluyla yönetimi kolaydır. Bu nedenle, Stalin, SM ile konuşuyor. Kirov, daha sonra Zhdanov ve güvendiği diğer insanlarla sık sık şöyle dedi: “Parayı bulacağız, ama insanları nereden bulacağız?”
“İnsanlar nereden alıyor?” Hayatının ana sorusu buydu. Stalin'in yöneticilere ihtiyacı vardı. İkinci en yüksek Vedik sınıfından insanlar. Öyle ki, ne satın almak, ne korkutmak ne de aldatmak mümkün değildir. Ancak Joseph Vissarionovich’in yanındaki böyle insanlar hiç bir şey değildi. İlk başta Sergei Mironovich Kirov'u kaybetti. Doğru, kader ona Andrei Zhdanov'u gönderdi, ama yakında öldürüldü. Gerçek kaldı Beria. Lavrenty Pavlovich on için çalıştı, çok yapabilirdi. Sovyet NKVD çöplüğünü temizledi. NKVD'nin sınır birimleri ve elit bölümleri kuruldu. Atom projesinde ustalaştı ve Sovyet roket bilimini muazzam zirvelere çıkardı ... Peki ya on yirmi tane Berium varsa? Fakat onlar ne yazık ki değildi. Sadece denemek gibi davrananlar vardı. Aslında Suslov, Mikoyan, Kaganovich veya Kruşçev gibi gizli düşmanlarıydılar.
Nikita Sergeevich'e göre, ilkesiz kariyerciler ekonomiye girdiler. Batı’nın hem kıskanç hem de korkutucu hale gelmesi için SSCB’de bu tür ekonomik büyümeyi örgütlemeye istekli değillerdi. Sovyetler Birliği'nde ekonomik kalkınma için olabilecek her şey vardı: devasa hammadde kaynakları, altınla sağlanan ruble, memleketini seven çalışkan insanlar ... Her şey vardı, ama enerjisini örgütleyen ve ilerleten bir Stalin yoktu. bu colossus. En önemlisi, frank hırsızlar, zimmetçiler, aptal kariyercileri işsiz bırakacaktım.
SSCB’de Stalin’in altında rasyonalizasyon-mucitler hareketi gelişti. Sadece bu yetenekli ve eğitimli insanlara teklifte bulunmadı! Ve devlet her zaman onlarla buluşmaya gitti. Ancak Nikita Kruşçev'le bu hareket hemen sona erdi. Şimdi binlerce şaşırtıcı icat ve keşif, arşivlerin raflarında yatıyor. Artık onlarla ilgilenen kimse yok. Soru neden?
Çünkü Sovyet ekonomisi Batı'yı kukla insanlarla manipüle etmeye başladı. Hayır, özel servislerin doğrudan acenteleri değil, öyle olmasına rağmen. Aptal parti görevlilerine terfi eden temelde köleler. Tüm Sovyet bakanlıkları benzer ceplere sahip değillerdi: aşağıdan - fabrikalarda, fabrikalarda ve madenlerde - yukarıda, bakanlıklarda normal insanlar, sadece kariyerciler ve aptallar. Bu nasıl açıklanır? Mümkün değil! Net bir seçim çalıştı. Ve ev sahibi onları kordon yüzünden yönetti. Zekice, zekice ve yetkin.
Yukarıda, halkımızın Amerikan paçavralarına ihanet ettiğini yazdık. Bu neden oldu? Evet, çünkü Sovyet ekonomimiz onu buna itti. Tabii ki, hesaptan ve sokaktaki Sovyet adamdan vazgeçmek gerekli değil. Büyük bir trajedi yaşanması onun suçuydu.
İnsanların fikirleri asla paçavra ve ıvır zıvır için açgözlü değildir. Her şeyi kendileri yaratıyorlar, bu da daha kötüsü değil, satın almak istediklerinden daha iyi. Fakat tekrar ekonomiye dönelim.
80'te, ilk Amerikan kotu Sovyetler Birliği'nde görünmeye başladığında, birçok sıradan insan onları çok özel olarak düşündüklerini övdü: “Vay, Amerikalılar! En iyi kumaştan perçinler, perçinler !!! "Ne yakaladınız? Saçma sapan Amerikan sanayisinin SSCB'ye ithal edilmesinden önce, hafif sanayimizin aynı kumaşı bile üretemediği, hatta daha iyisini yapması mümkün mü? Tabii ki yapabilirdi. Her şeyi yapabilirdi: perçinleri Amerikan olanlardan daha iyi yapabilir ve deri perçinleri. Ve kot isimleri, örneğin: "Sibirya", "Rus Kuzeyi", "Altın kubbeli Moskova", "Veliky Novgorod", "Taşkent" vb. Onu ne engelledi? Ya da kim önledi? Kaynaklarımızla Amerikalıların kıskançlıktan öleceği kotu yapmak mümkündü. Örneğin, bazı bronz süslemeler veya kakma boynuzlu tokalar ile gelin. Kuzeydeki boynuzlarımız dağ. Ve kimsenin onlara ihtiyacı yok. Ancak endüstrimiz cevap vermedi. Fakat aynı Amerikalılar mallarımızın parasını ödediler. Şimdi soru şu: neden tepki vermediniz? Cevaplar çok bulunabilir. Ve hepsi doğru olacak. Ve yine de asıl şey gölgede kalacaktır.
Sovyet üretiminin algoritmasını kastediyoruz. Sovyet hammaddelerinden tüm ürünlerin Batılı olanlardan daha kötü yapılmasını sağlamak için Batı medeniyetinin sahiplerinin kurulması. Kelimenin tam anlamıyla endüstrimizin ürettiği her şey bu gizli algoritma çerçevesinde gerçekleşti.
Bu yüzden Stalin altında üretilen endüstriyel ürünler hala hizmet veriyor. Her ne kadar tüm standartlara göre son başvuru tarihi sona ermiştir. Joseph Vissarionovich'e göre, batıdaki tesis bizim mallarımızda çalışmadı. Bakanlıktan birinin fabrika direktörünün ondan daha kötü ürünler üretmesini sağlamaya çalışın. Böyle bir bakan derhal halkın düşmanlarına yakışacaktı.
Adil mi değil mi? Tabii ki, adil. Bu yüzden, bakanlara güvenmemek, Joseph Vissarionovich doğrudan fabrikaların yöneticileri ile iletişim kurmaktan hoşlanıyordu.
Stalin'in Zaferi, Izh-54 av tüfekleri, ZIL buzdolapları ve daha pek çoğu hala çalışıyor. Yurtiçi avlarıyla gurur duyduğunu hatırlamak yeterli. silah 60-e'deki İngilizler, Sovyet "Izh-54" i satın aldı ve ellerinde olan Sovyet av tüfeği ile gurur duydular. İşte, Sovyet üretimi ne olmalı! En iyi, en gelişmiş ve güvenilir! Ürünlerimiz Western'i geçmelidir. Ve Sovyet halkının başka yolu yok. Dünyanın en gelişmiş ülkelerinin edindiği zevkle ürünlerimize. Afrika ya da Asya vatandaşlarından bahsetmiyorum bile. Yaklaşık olarak böyle bir kurulum Sovyet ekonomik makinesi Joseph Vissarionovich'e verdi. Ve onunla her şey olması gerektiği gibi gitti.
Ama ülkede iktidara gelen Nikita Kruşçev "Sovyet üretimi" algoritmasını kazandı. Attığınız her yer, her yer kötü. Her yerde Batı'dakinden daha kötü. Askeri-sanayi kompleksi bir şekilde devam ediyor mu? Ama Nikita Sergeyevich Kruşçev bile ona vurdu. Önce deniz filove sonra havacılık. Şimdi soru şu: Sovyet bilimimizin ve ekonomimizin büyümesini ve gelişmesini kim izledi? Yurtdışından izlendiği açıktır. Dikkatlice izledim. Ancak takip edilmesi gereken çok az şey var; Sovyet ekonomik gücü ustaca kısıtlandı. Bunu kim yaptı?
SSCB'nin kademeli olarak CIA'den öldürülmesinde kendi istihbarat teşkilatlarımız ve müttefiklerinin dünyadaki en güçlü iki istihbarat teşkilatı olduğu açıktır. Stalin'in dediği gibi: "Personel her şeye karar verir." İşte kadrolar ve kararlar: Sovyet endüstrimizin başında her zaman sadece kendileri için yaşamayı bilen, halk için değil, onlardan ne istendiğini tam olarak anlayan insanlar ortaya koydu. Bu nedenle Sovyetler Birliği, Stalin'in ölümünden kısa bir süre sonra küresel ekonomideki lider konumunu kaybetti ve yavaş yavaş Batı'nın hammadde eklerine dönüştü. L.I. Brejnev, SSCB nihayet tam olarak ihtiyaç duyulan petrol iğnesine oturdu.
Şimdi tekrar Y. Andropov'a dönüyoruz. Andropov KGB'nin neden SSCB'ye iç zekayı getirmesi gerektiğini merak etmediniz mi? Tıpkı yabancı bir batı ülkesinde olduğu gibi? Cevap, yüzeyde yatıyor, sadece biraz düşünmeniz gerekiyor: Sovyet işletmelerinin yöneticilerini yakından izlemek için, kendi riskleri ve yerel yetenekli mucitlerin kendilerine sunabilecekleri risk altında üretime sokmayı düşünmemeleri bile. “Suçlu” direktörün derhal kamu parasını israf etmekle suçlandığı ve işten çıkarıldığı açıktır. Doğal olarak, bir serseriyi değiştirmek. Bakanlıklardaki ve işletmelerdeki böylesi bir kandırmaca, Sovyet ekonomisini gerçek bir şok haline getirdi. Ve bu, bazı Batılı rakipler tarafından değil, Stalin ve Beria'nın ölümünden sonra tüm güçleriyle Batı'yı memnun etmek için ülkenin gelişimini yavaşlatan kendi piçleri tarafından yapıldı.
Bu tür işlerle uğraşan KGB’den gelen rakamların, özel hizmetlerin işbirliği ağı üzerinden düzenli bir miktar aldıkları açıktır. Coleman’a göre para Rockefeller Bank’tan geldi. Batı dolarının artık KGB'de değil, FSB'deki birimlerinde gitti ve gitti.
Ve şimdi M. Gorbachev'e döneceğiz. Burada A. Khinshtein ve V. Medinsky, kitaplarında Sovyetler Birliği'nde, 80'in mağazalarındaki her şeyin tam anlamıyla ortadan kalktığını yazdı. Onlar, bu yazarlar haklı. Yani öyleydi. Fakat soru, neden ortadan kayboldu? Ve hepsi bir kerede: ve temel mallar ve yiyecek?
Paradoksal bir durum ortaya çıktı: bitkiler kudret ve ana ile çalışıyorlardı, kimse onları durdurmuyordu ve dükkanlar boştu! Neden? Burada ya tarım ürünleri de dahil olmak üzere tüm ürünler Afrika'daki siyahlara hemen boşa gitmedi ya da üslere kondu ve daha sonra sistematik olarak, belgeler üzerinde yattığı bir emtia ilan edildiğinde alaycı bir şekilde tahrip edildi. Aksine, her ikisi de gerçekleşiyordu. Ülkede yapay bir kıtlık yaratıldı.
Sovyet hükümetini her şeyden ve aynı zamanda onun sosyalist sisteminden suçlamak açık. Buna paralel olarak, Sovyet insanını sokaktaki SSCB'nin gelecekteki çöküşünü desteklemek üzere ortaya çıkmaya zorlamak için de yapıldı. Kurnaz, zeki ve kaba.
Asla yazara, tanıdık bir KGB erkeğinin yılın kışın 1986'inde köpekler için et almaya gitmeye nasıl davet edilmediğini unutmamak ... Şehirden 30 için kilometreler. O ve diğer sahneye geldiklerinde, gözlerinin önünde korkunç bir tablo ortaya çıktı: iki yaşındaki gobilerin öldürdüğü bir uçurum. Yazar tarafından sorulduğunda, çok fazla boğanın nereden geldiği ve neden hepsinin tokatlandıkları sorulduğunda, eşi iç çekerek, ülkede korkunç bir şey olduğunu söyledi. Anlaşılmaz. Boğaların hepsi sağlıklı, bir et fabrikasına götürülmüşler, ancak bir vadide olduğu ortaya çıkmıştır. Bir boğanın arka bacaklarını el testeresiyle gördük. Ve şehre gittik. KGB memuru, “Gözlemlediklerimden itibaren saç uçta duruyor” dedi. “Tepedeki biri delirdi.”
Bu gezi unutma, çok şey söylüyor. 90-ler'deki güvenlik hizmetlerinin, ülke ekonomisini yok etmek için çaba sarf ettiği ve radyo ve televizyon ekranlarında Sovyet ekonomisinin Batı'nın ekonomik makinesinin rekabetine dayanamayacağı "demokratik" medyanın işlerini yaptığı açıktır. Ve sokaktaki adam, gerçekte ne olduğunu anlamadan, her şeyi yuttu.
Toplumu yönetmek için bir kaldıraç olarak açık
Yukarıdakilerden, sosyalist ekonominin krizinin yapay olarak örgütlendiği açıktır. Ve organizasyonu Joseph Vissarionovich'in ölümünden hemen sonra başladı. İlk olarak, doğru insanlar ekonomideki kilit yerlere sürüklendi. Sonra onlar sayesinde sakar, donuk ve durgun bir ekonomi inşa edildi. Ve sonra her şey başparmak oluğuna gitti. Bir yandan, bu ucube Kremlin'den aptal Marksistler tarafından yönetildi, diğer yandan zeki ve eğitimli, ancak özel hizmetlerden dostlar ve arkadaşlar bozuldu.
Ve ikiyüzlü olmayın ve sosyalist planlı bir ekonominin bir piyasadan, kapitalistten bin kat daha kötü olduğu söylenemez. Soru, onu kim kontrol ediyor. Dürüst vatanseverseniz, o zaman her şey iyidir, ekonomi Batılıların hiç hayal etmediği bir hızla gelişiyor. Buna bir örnek Stalin dönemidir.
Liberaller bile buna katılıyorlar, ancak GULAG’ın Stalin’e yardım ettiklerini söylüyorlar. Onun zamanında köleler SSCB'de çalıştı.
Evet, gulag kampları kendilerini tuttu. Bu böyle. Ancak toplumdan kayda değer bir kazanç yoktu. Bazen ekonomik olarak ve karlı değillerdi. Özellikle kuruluşlarının ilk döneminde.
Mahkumların barınma, giyinme ve yiyecek ihtiyacı vardı. İçmek zorunda kaldılar. Özgür insanlar kendileriyle ilgilendi ve burada herkes devletle baş etmek zorunda kaldı.
Bununla birlikte, Sovyet ekonomisi, uygun yönetimi ile, muazzam bir hızla gelişiyordu. Yıkıldı ve kasıtlı olarak inhibe edildi ve bu işlem ustaca kordonun arkasından yapıldı. Birlik savaşa dayanamadı, şimdi başka yollarla öldürüldü. Soru: Bütün bunlar neden yapıldı?
Bir yandan, açık: bütün dünyaya sosyalist bir ekonominin uygulanabilir olmadığını kanıtlamak. Ancak madalyonun başka bir yanı vardı: ülkede sürekli bir kıtlık yaratmak.
Biri, diğeri, üçüncü eksikliği - en gerekli ve gerekli - her zaman tahrişe neden olur. Rus tekdüze ve sıkıcı olarak müttefik cumhuriyetlerin bütün suçu olduğuna ilham verdi. Onlar lanetlenmiş tüm meyve suyunu RSFSR'den emerler. Artı, ve Varşova bloğunun ülkeleri. Bunlardan hangisi sonuç olabilir? Sadece bir tane: aşağı olanlar ve diğerleri.
Ancak sendika cumhuriyetlerinde açık zaten kontrol altındaydı, özellikle oralara yayılmadı. Rusya’nın en az bir deyişle dükkanların tezgahları boş göründüğü zaman Orta Asya’da, Kazakistan’da, Baltık Devletlerinde ve hatta Ukrayna’da durum bu durumdan uzaktı. Orada raflarda hemen hemen her şeyi bulabilirsiniz. Bu neden yapıldı? Bazıları cumhuriyetlerde huysuz olmadıklarını söyleyebilir. Ama bir tane daha “ama” var. Böylece binlerce Rus, daha sıcak ve her şeyin mağazalarda olduğu yeni bir ülke aramaya başladı.
Bu bir paradoks, ancak böyle bir ekonomik politika nedeniyle, SSCB'deki en zengin cumhuriyet nüfusunun bir kısmı çevreye yöneldi. Orta Asya ve Kazakistan'a, Moldova ve Baltık Ülkelerine.
Bu neden yapıldı? Bir yandan, Birlik cumhuriyetlerinde gerginlik yaratmak için derler ki, Ruslar neden gidiyor? Burada ve onlarsız yakından. Ve genel olarak, onlar istilacılar ve serbest yükleyicilerdir. Öte yandan, Rus etnolarını mümkün olduğunca Anavatan'dan uzaklaştırmak için.
Her şeyi başlatan kişi geleceği iyi tanıyordu. SSCB'nin bugün veya yarın dağılması gerektiğini ve milyonlarca Rus insanının yurtdışına döneceğini biliyordu. Elbette, bazıları geri dönebilecek, ancak çoğu Kürtler gibi yabancı bir ülkede olmak, ikinci sınıf insanlara dönüşecek ve dolayısıyla sosyal tabaka tarafından baskı altına alınacak. Aslında, beyaz köleler içinde.
Zeki? Sadece mükemmel! Sonuç olarak, SSCB'nin dağılmasından sonra, Rus etnosu 25 milyonlarca vatandaşını kaybetti. Kayıp, İkinci Dünya Savaşı sonucu ile ilişkilidir.