Zaten Ocak ayının ilk günlerinden itibaren ortaya çıkan 2016 yılı, yirmi birinci yüzyılın sadece birkaç yılında Batı hegemonyası güçlerinin ve sayısız suç ortağının tanınmayacak kadar değiştiği “kırılgan” ve kusurlu dünyamızın en zor varoluş döneminin unvanını doğruladı.
Bu, en belirgin biçimde, İslam, Sünni ve Şii yorumlarının önde gelen iki yorumunun temsilcileri arasındaki asırlık kanlı dini ihtilafın, Batı’nın ve Amerika’nın toplam manipülasyonu ve kontrolü için mükemmel bir ideolojik araç haline geldiği, 1400’in iç sorunu olan bölgede ortaya çıkıyor. "Orta Doğu ve Ön Asya ülkeleri, er ya da geç kullanılması gereken en güçlü ölümcül silahlardır.
Bölgedeki genel gerginlik arka planı, ABD, Suudi Arabistan, Türkiye, Katar ve Birleşik Arap Emirlikleri’nden cüce müttefikleri: Bahreyn, Kuveyt ve Sudan’ın desteğiyle finansal ve teknik gelirlerle beslenen DAISH (IG) terörist grubunun ortaya çıkması nedeniyle düzenlendi. Sonra ağırlaşma izledi. Bölgesel süper güçler, Türkiye ve Suudi Arabistan, kurallarını belirlemeye başladı. Bunlardan ilki, Erdoğan'ın ailesinin son derece kârlı petrol işine "yoldan geçen" İD’li teröristlerle olan “petrol yolunu” aşan video konferans sistemimize aşağılık bir “arkadan bıçak” taktı. ikincisi daha kurnaz bir yoldan gitti. Rus savunma şirketleri ile makul askeri teknik işbirliğini sürdüren Suudi Arabistan, Hızlandırılmış bir hızda Suudi Arabistan, “Arap koalisyonu” olarak adlandırılan ve Arap Yarımadası devletlerinden, (İran dostu Şii Zeidites tarafından temsil edilen) Ansar Allah ulusal kurtuluş örgütü ile mücadele bahanesi oluşturdu. Rusya’nın Asya’daki en büyük müttefiki ile açık bir yüzleşmeyi hedefleyen en güçlü Batı Asya askeri-politik bloğuna İran Cumhuriyeti, bugün ne görüyoruz.
Fakat Şii İran ve Sünni Arap Yarımadası arasındaki gerilimin patlayıcı bir şekilde artması, Yemen'deki Şii “Ansar Allah” a (“Houthis veya Hutis”) karşı “Arap koalisyonunun” saldırısından daha güçlü bir “kıvılcım” gerektiriyordu. Ve böyle bir “kıvılcım”, Arap İçişleri Bakanlığı 2 Ocak 2016 tarafından tutuklandı. Arap güvenlik güçlerinin temsilcileri, Arap bakış açısıyla krallıkta yıkıcı ve terörist faaliyetlerden şüphelenilen 47 kişilerin idamını bildirdi. Yine de, bu suçlamaları destekleyen tek bir anlaşılır tartışma yoktu ve bu katı kişiler arasında, Nimr al-Nimr ve Faris az-Zahrani gibi ünlü Şii figürlerinin Er- cenin dini ve jeopolitik gerekçesine işaret eden idamlar yapıldı. Riyad.
İran halkının ve liderliğin yeterli cevabı hemen geldi. Tahran'daki Suudi Arabistan elçiliği, 3 Ocak'ta İranlı Şii protestocuları tarafından tamamen mağlup edildi ve liderlik temsilcileri ile İran'ın İslam Devrim Muhafızları Birliği, İslam karşıtı Suudi rejiminin tamamen devrilmesi lehine konuştu ve mevcut Arap rejimini Şii temsilciler katliamı için cezalandırdı. Suudi Arabistan, Yemen'deki İran büyükelçiliğine karşı Suudi hava kuvvetlerinin darbesiyle birlikte tam bir diplomatik ilişki kopmasıyla cevap verdi. Ardından, İran'dan gelen diğer elçileri, diğer katılımcılar ve Arap koalisyonunun ortakları tarafından yavaş yavaş çekildi: Kuveyt, Katar, Birleşik Arap Emirlikleri; diplomatik ilişkiler de, Yemen’deki Hussit’lere yönelik askeri operasyonu desteklemekten “temettü” almak amacıyla “Arap koalisyonuna” katılan Bahreyn, Somali, Sudan ve Komorlardan koptu.
Batı Asya'daki Suudi Arabistan cüce ülkeleri-uşakları arasında böyle bir “sürü reaksiyonunun” tahmin edilebilirliği sadece hüküm süren Sünni nüfus tarafından değil, aynı zamanda bölgedeki Amerikan emperyalist planlarıyla en ciddi jeopolitik bağlantısıyla da açıklanmaktadır. Örneğin, Sünni Mısır, İranlı üst düzey yetkililerin ifadelerine yanıt olarak İran'a saldırmaktan kaçındı ve Kahire'nin Yemen'deki Ansar Allah'la çatışmalar da dahil olmak üzere Arap Koalisyonunun ana stratejik ortaklarından biri olduğunu biliyoruz. . Buna ek olarak, Mısır Dışişleri Bakanlığı basın sekreteri, Ahmed Abu Zeid'in açıklamalarına göre, Orta Doğu devleti, İran ile diplomatik ilişkilerin kopması ihtimalini bile düşünmedi. Bu şaşırtıcı değil, çünkü General Al Sisi'nin devlet yönetimindeki görünümünden sonra, Mısır jeopolitik vektörünü kökten değiştirdi. Askeri-teknik işbirliği alanı, SSCB'de Mısırlı silahlı kuvvetler için her türlü modern silahın fiilen satın alındığı ve Sovyet keşif MiG-25'ten Mısır hava kuvvetlerinin desteğinin pratik olarak sınırlarının olmadığı yirminci yüzyılın ikinci yarısının olağan zamanlarına geri döndü.
Bugün aynı şeyi görüyoruz: Mısır’ın modern hava savunma / füze savunma sisteminin tamamı Antey-300 S-2500BM’e dayanıyor ve ülkenin savunma bakanlığı, Fransız “Rafale” satın almanın yanı sıra, yakında XG-4 çok amaçlı “35 ++” nın ilk yabancı müşterisi haline gelebilir. Orta Doğu’daki güç dengesi on yıl boyunca çarpıcı biçimde değişecek. Mısır-Rusya işbirliğinde özellikle önemli olan, devletlerin dış istihbarat servislerinin, terörle mücadele faaliyetleri ve Orta Doğu'daki durum hakkında askeri-taktiksel bilgilerin sağlanması arasındaki yakın etkileşimidir. Irak dışında, bölgedeki herhangi bir devlet ile Rusya tarafından bu kadar yüksek düzeyde bilgi alışverişi yapılmamıştır. Bu gerçek aynı zamanda, “Arap koalisyonunun” neredeyse bütün devletlerinin (Suudi Arabistan ve Katar liderliğinde, Türkiye desteğiyle), yalnızca Rusya, Suriye, Mısır ve Irak'ın gerçekten karşı çıktığı doğrudan teröristlerin sponsorları olduğunu doğrulamaktadır.
İran ile Soğuk Savaş'ın bu dönüşümü, herhangi bir zamanda büyük bir bölgesel çatışmaya dönüşebilecek “Arap Koalisyonu”, Washington’un İran’ın liderliğini askeri olarak devirmek için çaba göstermeye devam ettiği Asya’nın Küçük Amerikan’a karşı Amerikan stratejisine tam olarak uyuyor. “Nükleer anlaşma” kesinlikle durumu değiştirmez. İran nükleer programının tüm bilimsel ve teknik altyapısı ve element tabanı tamamen korunmuş ve geçici olarak dondurulmuştur ve önceki uranyum zenginleştirme oranlarının restorasyonu aylar içerisinde uygulanabilir. Nükleer bir program geliştirilmeden, geleneksel taktik silahların ve hatta güçlü HF savaş başlıkları olan “Sajil-2” gibi orta menzilli balistik füzelerin yardımı ile İran, Ön Asya ve Orta Doğu'nun (Suudi Arabistan) “Batı yanlısı kulübü” nün amiral gemisi olan herhangi bir “aldatıcı” füze saldırısını gerçekleştirebilir İsrail). İran hava savunma sisteminin Rus “Favorit” hava savunma füze sistemleriyle güçlendirilmesi, MRAU’nun, stratejik öneme sahip Basra Körfezi’ndeki bölgedeki Arap koalisyonu hava kuvvetlerinin hareketine dayanmasını sağlayacaktır.
Bu yüzden, modernize edilmiş Rus C-4PMU-300 Favorit'in İran Hava Kuvvetleri tarafından alınmadığı 2’in, Suudi’ler tarafından İran’ın aktif provokasyonuna tanık oluyoruz. Aslında, bu İran hava savunma kompleksleri olmadan, Suudi Arabistan Hava Kuvvetleri, Birleşik Arap Emirlikleri, Kuveyt, vb. Füze bombalama grevlerinin kullandığı 450'in modern Batı Avrupa ve Amerikan taktik avcı uçağı altında uzun sürmeyecek, bu çatışma sadece ABD için değil, Suudi çan kulesi için de faydalıdır. Petrol taşıyan Pers Körfezi bölgesindeki herhangi bir askeri çatışma, otomatik olarak petrol varilinin maliyetini önemli ölçüde arttırıyor ve bu da Suudi Arabistan'ın rezerv bakımından ikinci ülke olarak dünyadaki gelirlerini keskin bir şekilde artıracak. FTI (268 milyar. Varil).
Batı Asya’daki jeopolitik durumun bozulması, Ocak 10’in sabahında bilinen Körfez İşbirliği Konseyi’nin (GCC) toplantısı toplantısının sonuçlarının arka planı karşısında gerçekleşti. Katılımcıları, İran’ı Arap Yarımadası’nın işlerine “müdahale etmekle” suçlamakla tamamen Suudi Arabistan’ı destekledi ve Riyad, İran’ı “ek önlemler” ile tehdit etti. “Arap koalisyonunun” bu cesareti, Suudi Arabistan ve İran liman altyapısının coğrafyası ile açıklanabilir.
Haritaya bakarsanız, İran'ın tüm petrol limanlarının ve bunlara tahsis edilen petrol arıtma kapasitelerinin Suudi Arabistan'a sunulan kısa menzilli taktik füze silahları veya roket topçularının yardımı ile bile hızlı bir şekilde zarar görebilecekleri veya tahrip edilebilecekleri İran Körfezi'nin kıyısında bulunduğunu açıkça görebilirsiniz. Kuveyt bölgesine itti. Büyük petrol rafinerisi ve yağ yükü altındaki İran liman kenti Abadan, düşman Arap kampının bir parçası olan Kuwaiti Bubiyan adasına sadece 45 km uzaklıktadır.
Suudiler için, bu bakımdan, her şey daha avantajlıdır. Ülkenin doğu kıyısındaki petrol ve işleme limanı altyapısına ek olarak, Suudi Arabistan'ın liman şehri Yanbu al-Bahr şeklinde bir “stratejik varlığı” vardır. Şehir, Suudi Arabistan'ın batı kıyısında, Kızıldeniz'de (İran'a 1250 km) yer almaktadır. Basra Körfezi kıyılarında bulunan alanlardan binlerce kilometrelik petrol boru hatları şehrin petrol rafinerilerine yapılmıştır. İran'la büyük bir askeri çatışma durumunda, Yanbu el-Bahr limanı düzinelerce Patriot PAC-3 uçaksavar füze bölümü ve 6'ncı Aegis Gemileri de dahil olmak üzere en son THAAD üst füze savunma sistemleri ile karşılanabilir. filo ABD Deniz Kuvvetleri Kızıldeniz. Böyle bir savunma, mevcut İran BR'nin darbesini de içerebilir.
Bugün, İran Hava Kuvvetleri'nin taktikleri yok havacılık"Arap koalisyonu" nun havacılık ve hava savunması ile eşit bir savaş yürütme yeteneğine sahip. İran Hava Kuvvetleri, mevcut kompozisyonunda 70'ten fazla çok amaçlı F-16E / F Blok 60 avcı uçağı ve 60'tan fazla manevra kabiliyeti yüksek Mirage 2000-9D / EAD uçağı bulunan BAE Hava Kuvvetlerini bile önemli ölçüde kaybediyor. Yükseltilmiş Şahinlerde, AFAR AN / APG-80 ile çok kanallı bir hava radarı bulunuyor. ).
BAE Mirage 2000-9 çok amaçlı savaş uçağı, 4 + nesil taktik uçağa aittir. Makine, F-16 makine ailesinin göstergesini aşan sahadaki (bir dövüşçünün manevra kabiliyetine sahip özelliklerinin ana göstergesi) artan açısal dönüş hızına sahiptir. "Mirage 2000-9", tüm hava operasyonlarını gerçekleştirecek şekilde tasarlanmıştır (kazanan hava üstünlüğünden hava savunmasını bastırmaya ve yer hedeflerine yönelik hedeflenen grevleri).
İran Hava Kuvvetlerinin “Arap Koalisyonu” ndan önceki pozisyonları ancak, İran medyasının sahnelerinin arkasından defalarca çıkmış, daha fazla modernizasyonu olan çok amaçlı Su-4MK veya J-5A savaş uçağı satın alarak düzeltilebilir. .
TÜRK BORDERLERİNDE C-300PMU-2 IRI'NIN TESLİM EDİLMESİ ÜZERİNE AMBARGO'NUN İPTALİ VE TÜRK BORDERLERİNDE “DÖRDÜNCÜ SAYFALARIN” GENELLEŞTİRİLMESİ ANKARA ROKET YAZILIMI KAYIP STRATEJİK AĞIRLIK.
İran’ın İslam Cumhuriyeti’nin jeopolitik haritasının kaldırılması nedeniyle Orta Asya’da ve Orta Doğu’da askeri-politik tahakküm kazanan Amerikan konsepti, Arap Koalisyonu’nun güçlü orduları, İsrail ve Türkiye’nin kaldırılmasıyla değil, aynı zamanda bu ülkelerin güçlü ve teknolojik olarak gelişmiş uçak filosuna dayanıyor. Türkiye tarafından geliştirilen ve Suudi Arabistan ordusuna ait kısa menzilli ve orta menzilli yer tabanlı füze sistemleri.
Güçlü bir RF AMF 50 tonlu bir ihracat sürümünde krallığa ihraç edilen, 100 - 3 Çin orta menzilli balistik füzelerinin (MRSD) DF-3 (“Dongfeng-2,15”) çevresine yerleştirilebilecek silahlı Suudi Kraliyet stratejik füze kuvvetlerinin varlığı hakkında iyi bilinmektedir. . Roketler 80'lerin sonunda Suudilere satıldı ve aviyoniklerinin tam sayısı ve durumu artık neredeyse bilinmiyor. Sözleşmenin imzalanmasının ve ürünlerin Orta Krallık’tan Batı Asya’ya tesliminin kontrol edilmesinin Amerikan özel hizmetlerinin yakın gözetimi altında yapıldığını biliyoruz.
Tüm cephaneler krallığın topraklarında (Arap Yarımadası'nın güneybatı ve orta kesimlerinde) bulunur. TPK füzeleri, İran BR'lerinin nükleer olmayan savaş başlıklarına zarar verebilecek, iyi korunan yer altı depolarında saklanır ve bu nedenle SSR, IRI'nin endüstriyel ve nakliye altyapısına karşı etkili füze potansiyelinin tamamını kullanabilecek. Ve bugün, İran Hava Kuvvetleri'nin bu tehdide iyi bir tepkisi yok.
Ancak C-300PMU-2 "Favori" nin yükseltilmiş versiyonunun çalışmaya başlamasından sonra böyle bir cevap şüphesiz görünecektir. Kompleks, 10000 metrenin üzerindeki irtifalarda 30000 km / s hıza kadar balistik hedeflere vurabilir. Suudi "Dunfans" ın İran'a karşı muhtemel kullanımını düşünürseniz, İran Körfezi'ndeki füzelerin hemen üzerinde yörüngenin azalan kısmına doğru hareket edecek ve bu nedenle İran'ın C-XNUMPPMU-300'in yüksek irtifalarına düşecek ve hatta kompleksin çift bölümleri uçan DF-2'i yok edebilecek Savaş alanına girmeden çok önce.
Daha da ilginç olanı, Türk araştırma enstitüsü TÜBİTAK'ın iddialı füze programındaki durumdur. Kısa bir süre içerisinde Enstitü, Türkiye sınırından 300 - 1500 km içindeki düşman hedeflerine yönelik operasyonel grev ihtimaline yönelik operasyonel grev olasılığını yerine getirmek için operasyonel taktik balistik füzeler ve MRBD'nin birkaç prototipini geliştirmeyi ve oluşturmayı başardı. OTBR “Yıldırım 1 / 2” halihazırda Türkiye üzerinden uçuş testlerini geçmiş, başarıyla test edilmiş ve daha gelişmiş MRSD (menzilli 1500 km). Ancak Türkiye'nin kendisi kendi füze programında “bir çukur kazdı”. Rus Su-24M'in barbar yıkımını gerçekleştiren Türkiye, Rus Silahlı Kuvvetlerini, Türk BR'lerinin gelecekteki tüm kullanımlarını tamamen ortadan kaldıran asimetrik bir tepki vermeye zorladı.
Gerçek şu ki, Türk roket silahlarının kullanımının ana stratejik yönleri, Ermenistan, Suriye, İran'ın bulunduğu bölgedeki doğu ve güneydoğu hava yönlerine ait. Türkiye sınırının tüm kesimlerinde (Ermeni istikametinde), C-400 “Triumph” konumsal alanları, Türk balistik füzelerine karşı dayanılmaz bir havacılık “kalkanı” oluşturan yayıldı. Göreceli olarak büyük bir hareket yarıçapına sahip olan MRBM bile, “Triumph” yenilgisinin yüksek irtifa sınırlarını “geçemez” ve bu nedenle bu program çok uzun süre tavizsiz sayılabilir.
Şu andan itibaren, “Üç Yüz Yüzyıl” ın görkemli ailesi, gecikme ve “diplomatik kararın” giderek ikinci sıraya çıkacağı “büyük oyun” un müttefiki bölümlerimiz için en tehlikeli ve önemli rol oynamaya başladı.