Kuş sesleri dinlemek, doğal güzellikleri sevmek. Mumsema Arkadaşlar, birkaç gündür İmam Gazali Hz.lerinin İhya'sını okuyorum. Derya gibi bir eser Allah razı olsun ondan. Fakat bazı anlamadığım ya da sanırım yanlış anladığım yerler var.
Bu cümleler aynı eserin farklı bölümlerinden alınma:
"Bu bakımdan, dünyada velev ki bir kuşun sesiyle (ötüşüyle) veya bir yeşilliğe bakmak suretiyle veya bir yudum soğuk su içmekle lezzetlenen bir kimse mutlaka ahirette onun kat kat lezzetlerini kaybeder." (İhya Cilt 3, Dünyanın Zemmi, Kula Göre Dünyanın Hakikati)
"Şahıs ne zaman Allah'ın gayrisiyle ünsiyet peyda ederse, Allah'tan başkasıyla olan ünsiyeti nisbetinde Allah'tan korkar, yine o nisbette Allah muhabbetinden uzaklaşır. Hz. Musa siyah köle Berhî'nin yüzü suyu hürmetine Allah'tan yağmur istedi. Onun kıssasında vârid olmuştur ki Allah Teâlâ, Hz. Musa'ya (a.s) 'Muhakkak Berhî benim en güzel kulumdur. Ancak onda bir kusur vardır' dedi. Hz. Musa 'Yârab! Onun kusuru nedir?' diye sorunca,
Allah Teâlâ şöyle buyurdu:
Seherlerde esen nesim rüzgârı onun hoşuna gider. O rüzgâra gönül kaptırır. Oysa beni seven bir kimse hiçbir şeye gönül kaptırma malıdır.
Rivayet ediliyor ki bir âbid uzun seneler bir ormanda Allah'a ibadet etti. Bir ara ağacın tepesine yuva yapıp akşamları gelip yuvaya sığınan bir kuşa baktı. Kalbinden 'İbadetimi, kuşun yuva yaptığı şu ağacın altında yapsam, kuşun sesini dinlesem ne güzel olur' dedi. Bunun üzerine o ağacın altına gitti. Allah Teâlâ o zamanın peygamberine vahiy göndererek şöyle dedi: 'Filan âbide de ki: 'Sen bir mahluka ünsiyet verdin. Muhakkak senden öyle bir derece alacağım ki ebediyyen amelinden hiçbir şeyle artık o dereceye varamayacaksın!'
Durum böyle olduğu zaman muhabbet'in alâmeti, mahbubun münacâtıyla ünsiyet etmek ve mahbub ile tenhada kaldığında en güzel şekilde nimetlenme ve sevdiği ile arasındaki halveti bulandıran, kendisini münacâtın lezzetinden alıkoyan herşeyden kaçmaktır." (İhya Cilt 4, Muhabbet, Kulun Allah'ı sevmesinin alametleri)
"Allah sevgisinin kalplerde cılızlaşmasının sebeplerinden biri; dünya sevgisinin kuvvet bulmasıdır. Aile efradının, mal sevgisi-nin, evladın, akrabanın, gayri menkulün, hayvanların ve bahçelerin sevgisi dünya sevgisindendir. Hatta kuşların nağmeleriyle sevinen ve seher mevsimini hoş telâkki eden bir kimse, dünya nimetine iltifat eder ve bundan dolayı da Allah sevgisinde eksilmeye maruzdur." (İhya Cilt 4, Muhabbet, Allah Sevgisini Takviye Eden Sebepler)
Günlerce düşündüm. "Eğer bu doğal güzelliklerle Allah'ı anmazsak, ona şükretmezsek Allah sevgimizi azaltır." diye yorumlamak istedim ama... Ya bilmiyorum kuşun ötüşü kimin hoşuna gitmez ki? Kimin hiçbir şey hoşuna gitmez? En basitinden en sevdiğimiz bir renk vardır mesela. Yanlış mı yapıyoruz? Hoşumuza giden her şeyden kaçmamız mı gerekiyor? Bu nasıl mümkün olabilir?
"Sev ama Allah için sev, Allah'a güzellikleri sana verdiği için şükrederek sev," diye yorumlamak istedim ama...
Siz ne düşünüyorsunuz?