Hayatta olmak için hala olmak
Dün gece uyuyamadım, bu yüzden bir podcast dinlemeyi düşündüm. Genelde podcast'leri dinlemiyorum çünkü kulaklıkları dinlersem başımı ağrıtıyorlar. Ama yalnızdım, bu yüzden benden yeterince uzakta bulunan bir konuşmacı ile bir tane çalmaya karar verdim.
“On Varlık” üzerine yüzlerce bölüm taradım ve atlayana “Pico Iyer: Durağanlık Sanatı” adı verildi. Tabii ki durgunluktaki birini dinlemek zorunda kaldım.
Hayal kırıklığına uğramadım, çünkü dakikalar şöyle dedi:
“Şimdi, büyük macera duyguları, izlenimleri ve deneyimleri toplamak için çok zaman harcadığım iç dünya. Şimdi, sadece yıllarca hala oturup, gerçekten, o iç manzarayı çizmek istiyorum, çünkü seyahat eden herhangi birisinin, dolaşmak için gerçekten bunu yapmadığınızı bildiğini düşünüyorum - hareket etmek için seyahat ediyorsunuz. Ve gerçekten gördüğünüz şey sadece Büyük Kanyon veya Büyük Duvar değil, günlük yaşamınızda uyurgezerli olarak yürürken asla normalde görmediğiniz bazı ruh halleri veya intimasyonlar veya yerlerdir. ”
Taşınmak için seyahat ediyorsunuz. Bunu duyduğumda, tanıdık bir şey duyduğunda edindiği bir dilde ifade edildiğini hissetmiştim.
Seyahat beni değiştirdi ve hala değişiyor. Ama eskisi gibi değil, sadece yeni manzaraları ve sesleri uyaranlarla kendimi aşırı yüklediğimde. Sadece durmak için yerlere gitmeye başladım. Birinin hala herhangi bir yerde olabileceğini düşündüm, bu yüzden hala evde olmaya çalıştım. Yine de, durgunluk dolu bir yerdeyken bu tarif edilemez uyum var. Pico Iyer onu çok güzel anlatıyor:
“Ve bu manastırda arabamdan çıktım ve hava atıyordu. Ve çok sessizdi, ama gerçekten sessizlik, gürültü yokluğu değildi, neredeyse bu saydam duvarların varlığıydı, keşişlerin dünyada bize ulaşmak için çok ama çok çalıştığını düşünüyorum. neredeyse hemen, sanki kocaman bir ağırlık benden uzaklaştı ve mercek kapağı gözlerimden geldi. Birdenbire her şeyi büyük dolaysızlıktan görüyordum ve neredeyse sanki Pico ortadan kayboldu ve bütün dünya bana girdi. Ve aniden penceremin dışındaki çitin üzerinde yanan bir Mavi Jay'i hatırlıyorum ve sanki yaşanmış en mucizevi şeymiş gibi gösterişini izledim. Sonra çanlar yukarıda çalmaya başladı ve içimde çalıyorlar gibi geldi. ”
Manastır gibi hala manastır olmak için kasten kolaylaştırılmış bir yere gittiğimi sanmıyorum. Ama doğanın cömertliğinin sağladığı durgunluğa yaklaştım, yaşadıklarına yakın bir şey hissettim - ruhumun etrafını saran bütün sesler doğal uyum ve güzelliğe saygısızlıktan uzaklaştığında şarkı söylüyor.
Bu anlar aralarında çok az ve çok az ve şehirlerdeki normal yaşamımda, gerçekliğin çoğu zaman sert, hızlı ve çirkin olduğuna inanmaya başladım. Kim olduğumu, kim olabileceğimi unutuyorum, bütün o gürültü, manipülasyon ve zulüm ile kapılıyorum.
Ancak doğa cömerttir. Çürüme ve ölümle doludur, ancak canlılık ve beslenmeyle dengelenir. Var olmasına izin verirsek, varlığını ihmal etmekten vazgeçersek uyumludur. Şanslıysak, etrafını saran bir deneyim yaşarız ve daha da fazla şansla, sadece onunla birlikte olmak bize çok - ne yazık ki unutulmuş bir gerçek gibi - doğanın bir parçası olduğumuzu hatırlatır.
Ben hala olmak istiyorum Önceki hayatımı geride bıraktığımdan beri Pico Iyerer'in iç dünya / yaşam dediği şeyi keşfetmeye çalıştım. Geçtiğimiz iki yıl boyunca sık sık kendimi meşgul etmek için “gerçek dünya” ile uğraşmaktan vazgeçtiğim için bencil olduğum veya sattığım için kendimi suçlu hissettim.
Ancak o kadar çok değiştim ki, kariyerin talepleri ve yaşadığım hayatla mümkün olmayacak şekilde değiştim. Acı vericiydi ve bazen kendimi çıldırtan çemberlere giriyormuş gibi hissediyorum, ancak uzaklaşıp uzaklaştığımı görme perspektifine sahipsem: yavaş yavaş ortaya çıkan dönüşümlü bir ben var. Daha cömert, daha az endişeli ve reaktif olan, başkalarına ve kendime biraz daha yer açmak isteyen, eski davranış ve düşünme biçimlerine daha az sıkışmış olan bir benlik.
Resmi transkriptte bulamadım (düzenlenmemiş versiyonunu dinledim), ancak Iyer, günün 4 saatinde meditasyon yapan Dalai Lama'dan bahseder; Ardından, beş yıl boyunca keşiş olmak için ayrılan Leonard Cohen'den geri dönerek müziğini hediye etmesini söyler. Bütün mesele, daha iyi meşgul olmak için ayrılmamız gerektiğidir:
“Her insanın, sanırım, şimdi de, sizin de söylediğiniz gibi, adaleti deneyimlemek ve işlemek için, yaşadıklarını anlayabilmek ve yaşamında neler olup bittiğini anlayabilmek için, kendinizi deneyimden ayırmak için bilinçli bir önlem alması gerekiyor… Bu yüzden, içsel yaşamlarımızı ihmal etmek, dışsal yaşamlarımızı gerçekten yetersiz hale getirmektir. Başkalarına, dünyaya, işimize veya çocuklarımıza verecek çok şeyimiz yok. ”
Hayatın taleplerinden biraz zaman ayırıp bu yolculuğa çıkma konusunda çok ayrıcalıklı olduğumu biliyorum. Bunun çoğu insan için bir seçenek olmadığını biliyorum. Oysa burada benim için bir zaman ve alan var ve eğer onu almazsam, yaşayabilir ve verebileceğimden daha fazla acı çekeceğim. Dünyayı kurtarmaya çalışarak kendimi kurtarmaya çalışan küçük, yorgun, endişeli biri olarak kalacaktım.
Artık dünyayı daha iyi hale getirmeye çalışan hırslarım yok, ne demekse. Hayatımda tek bir şey yapabilirsem, kendi şartlarımla yaşamanın ve insan olmanın ne demek olduğunu bulmak istiyorum. Yaşamın gerçekten acı çekmesinin ve yaşamın canlanmasının nasıl olduğunu bilmek, hayatın acı çekmesine eşlik etmek. Bunu sadece bir şey yapabilirsem, arkamda kendimi patlatacak ve iyi yaşadığımı söyleyecektim: inanmamız gerekenden farklı bir yaşam tarzı modellemek, buna alternatif bir anlatı sağlamak için hikayeler ve hayallerle dolu dünya, tüm hayatı boyunca ölümden kurtulma arayışı içinde olan bir kişi olmak - hem genişleyen acıyı hem de can sıkıcı güzelliği yaşayabilecek cesareti olan bir kişi olmak.
Bu sabah hayatımda gördüğüm en görkemli gün doğumu ile uyandım. Anı telefon kameramla çekmeye çalıştım, ancak başarısız oldu:
Ama bir dakika içinde her şey mantıklı geldi. Bunun geçici olduğunu biliyorum, tıpkı her şey gibi, ama belki de sonsuzluk geçen bir anın ortadan kalkmakta yatar. Ve bunu farketmek için hala olmalıyız.