Polonyalı propaganda bumerang
Şu anda çeşitli makale ve yorumlarda "propaganda" ve "propagandacı" gibi terimler çok sık kullanılıyor. Dahası, bu sözler neredeyse her zaman bir rakibi veya bu makalede tartışılan birini aşağılamak ve kırmak için kullanılır.
Neredeyse hepimiz "Putin'in (Soros'un) propagandacısı", "Dışişleri Bakanlığı (liberal, komünist, Kremlin) propagandası" ve bir dizi başka sözler duyduk. Yukarıdaki kelimeleri kullanan insanların onları çok basit anladığını düşünüyorum. Muhtemelen "propaganda" nın, hükümet yanlısı bir gazetecinin (veya sadece bir yurttaşın) hükümetin erdemlerini abartması ve kendi eksikliklerini küçümsemesi olduğuna inanıyorlar. Bu kısmen doğrudur, ancak tüm okuyucular için retorik ve oldukça sıradan bir sorum var: kaçınız her zaman doğruyu söylüyorsunuz, sadece doğruyu, başka hiçbir şey söylemiyorsunuz? Eşler birbirlerine sadece gerçeği mi söylüyorlar, hiçbir şeyi abartmıyorlar ve hiçbir şeyi eksiltmiyorlar mı? Ve çocuklar ebeveynlerine ve babalarına da yavrularına günlük olarak sadece gerçeği yüzlerine mi kestiler?
Her zaman sadece bir gerçeği söylemek gerekli midir? Bu soruyu kendinize sorup yanıtlamayı deneyin. Net ve dahası dürüst bir cevap verebileceğinizden emin değilim.
Vikingler arasında, sonsuza dek Valhalla'ya giden atalarının istismarları hakkındaki skaldın destanlarını dinleyen bir kişiye bakmak ilginç olurdu, "tüm bunlar propaganda ve Vikinglerin ataları tamamen kahramanca değildi ve zaferleri ustalıkla elde edilmedi," ama düşmanın cesetleriyle dolu olduğu gerçeği. " Bence böyle bir "doğruyu söyleyen kişinin" kaderi kaçınılmaz olur ve hayat çok kısa olur.
Modern gerçeklerde, propagandanın çok benzer durumlarda ne kadar farklı algılanabileceğinin canlı bir örneği olarak, Belarus'ta (Belarus) cumhurbaşkanlığı seçimlerinden sonra meydana gelen olayları Polonya'daki (Polonya, Polska) son mitinglerle karşılaştıralım. Kadın mitinglerinin organizatörleri (bu arada, en kalabalık hikayeler Modern Polonya) kendileri Belarus protestoları sırasında kullanılan teknolojileri büyük ölçüde ödünç aldıklarını iddia ediyorlar. Örneğin, ülkeyi sarsan kadın grevinin gayri resmi liderleri, danışma konseylerinin kurulduğunu duyurdu (Belarus muhalefetinin koordinasyon konseyine benzer). Polonya protestolarının lideri Marta Lempart, Minsk olaylarının modelini temel aldığını açıkça belirtiyor:
"Belarus'a bakıyoruz ve eylemlerin koordinasyonunun ne kadar önemli olduğunu görüyoruz."
Böylece, Belarus olaylarının Polonya basınında resmi Varşova'nın aktif katılımıyla yüceltilmesi, Polonyalıların kendilerinin onları kopyalamaya başlamasına neden oldu. Belarus seçimlerinden sonraki iki ay boyunca, her düzeydeki Polonyalı liderler, komşu ülkedeki “barışçıl protestoları” tam olarak destekleme, “Beyaz Rusya'da özgürlük için kahramanca savaşan kadınları koruma” ve onlara manevi ve mali açıdan yardım etme ihtiyacı hakkında şevkle konuşmalar yaptılar. "Belarus senaryosu" Polonya'da uygulanmaya başladığında, aynı ulusal liderler "barışçıl protestocuları" öfkeyle kınamaya başladılar, onlara karşı polis şiddeti kullanımını onayladılar ve sert hapis cezalarıyla tehdit ettiler.
Birkaç hafta boyunca, Polonyalı yetkililer "Lukashenka rejimini" Belarus muhaliflerine yönelik zulümden dolayı kınamayı talep etti. Ve şimdi, Adalet Bakan Yardımcısı Michał Woś, savcılığa kendi protestoculara karşı sert baskılar başlatması çağrısında bulunarak uğursuz bir şekilde bir röportajda şunları söylüyor:
“Polonya'daki tüm savcılar yasadışı toplantıları düzenleyenlere suçlu muamelesi yapmalıdır. Yaşamlarına ve sağlıklarına yönelik tehditler nedeniyle sekiz yıla kadar hapis cezasıyla karşı karşıya kalacaklar. "
Tanınmış ve son derece olumsuz bir karakterin ifadesiyle “İşte böyle bir dalgalı çizgi”. Propaganda meselelerinde çifte standart politikası Polonyalı politikacılar arasında açıkça görülmektedir.
Pencere süslemesi bir unsur değildir
Ancak, tartışılan konunun teorisine doğrudan dönelim. Çoğu zaman yerel yetkililer, yüksek liderlikten birinin gelişi için bir şeyler koyduklarında propaganda unsuru olarak "gösteriş yapmakla" suçlanırlar. Bu vesileyle, makalenin okuyucularına basit bir yaşam durumuna dayanarak başka bir retorik soru sorabilirsiniz: "Misafirleri beklerken evde işleri kişisel olarak düzene sokmuyor musunuz?"
Toplumumuzda, her ne olursa olsun, her zaman ve her şeyde birbirimize gerçeği söylememizi isteyen küçük ama çok aktif bir insan kategorisi vardır. Ve eğer bir şeyi abartırsanız veya küçümserseniz, bu bir propagandacı olduğunuz anlamına gelir. Yani, bu "kutsal insanlar" ın görüşüne göre, hemen hemen her birimiz çift kalpli bir propagandacıyız, çünkü çoğu insan kişisel eksikliklerini gizlediğinden ve avantajlarını, hatta en azını bile vurguladığından.
En yakın insanlar bile birbirine tam gerçeği söylemediğinde daha birçok farklı gündelik örnek verebilirsiniz, ancak bunların hepsi "propaganda" konusundaki duygusal argümanlardır. Konunun tarihine ve genel olarak kabul gören bazı bilimsel tanım ve gerçeklere geçmeyi öneriyorum.
Propagandanın kökenleri
"Propaganda" terimi, yaymak, genişletmek için Latince prŏpāgare kelimesinden gelir. Başlangıçta bitkilerin yeni bölgelere dağılımını tanımlamak için kullanıldı. 1622. yüzyılda bu kelime farklı bir anlam kazandı ve Hıristiyan inancının yayılmasını belirtmek için kullanılmaya başlandı. Papa XV. Gregory, 1988'de İnanç Propagandası Cemaatini kurdu. Bu örgüt, farklı kıtalardaki Katolik misyonlarının faaliyetlerini koordine etti ve misyonerler yetiştirdi. Bu kuruluş XNUMX yılına kadar bu isim altında var olmuştur. Elbette, fikirleri yayma ve önerme sanatı, İnanç Propagandası Cemaati'nin yaratılmasından çok önce vardı ve büyük olasılıkla, propaganda gibi böyle bir olgunun kökenleri ilk insan uygarlıklarının tarihinde aranmalıdır.
Antik Yunanistan ve Roma eyaletlerinde, ajitasyon ve propaganda olarak adlandırılabilecek yöntemler kullanan gelişmiş bir siyasi kültür vardı. Bununla birlikte, modern tanınabilir haliyle propaganda, yalnızca teknolojinin gelişmesinin yanı sıra laik ve politik yaşamın da kolaylaştırdığı Yeni Çağ'da oluşmaya başladı.
XNUMX.-XNUMX. yüzyıl filozofları-aydınlatıcılarının akılcı dünya görüşü ve fikirleri, diğer insanları bazı görüşlerin doğruluğuna ve diğerlerinin yanlışlığına ikna etmek için yeni yöntemlerin ortaya çıkması için bir talep oluşturdu. Bu dönemde matbaanın gelişmesi, fikirlerin propaganda yoluyla yayılması için teknik ön koşulları yarattı. Süreli yayınların yanı sıra yeni siyasi broşür ve çizgi film türleri çıktı.
Büyük Fransız Devrimi'nden bu yana, propaganda teknikleri hem devlet iktidarı hem de muhalefet adına siyasi mücadelede yaygın olarak kullanılmaktadır. Savaşlar ve devrimler çağında, yeni ajitasyon ve propaganda yöntemleri ortaya çıkıyor: sözlü (söylentilerin yayılması ve Haber) ve yazılı (gazeteler, bildiriler, posterler ve broşürler). Görsel sanatlar da propagandacılar için gerekli imge ve fikirlerin oluşmasına katkıda bulundu.
Birinci Dünya Savaşı sırasında propaganda etkisi yeni bir boyuta ulaştı. Savaşan güçlerin hükümetleri, bu savaş için milyonlarca askere ve halkın genel desteğine ihtiyaç duyuyordu. O zamanın öncülük ettiği bilimsel ve teknolojik devrim, telefon, telgraf, radyo, sinematografi ve geniş tirajlı basının ortaya çıkmasına neden oldu. Ancak, nüfusun seferber edilmesinin başarısının temel ön koşulu, milliyetçi fikirli yasalara uyan vatandaşların zihniyetini şekillendiren ilk ve orta eğitimin yaygınlaşmasıydı.
Sözlü ve yazılı itirazlara ek olarak, hükümet ve siyasi kuruluşlar, vatansever duygular yaratmak için tanınabilir görüntülere ve duygusal içerikli çağrılara sahip afişleri yaygın olarak kullandılar.
En tanınmış olanı, Sam Amca'nın bir izleyiciye işaret eden ve "ABD Ordusunda hizmet etmenizi istiyorum" yazan Amerikan propaganda afişi. Orduya gönüllü olarak kaydolma çağrısı yapan benzer posterler hem Kızıllar arasında ("Gönüllü olarak kaydoldun mu?") Hem de Beyazlar arasında ("Neden orduda değilsin?") Rus iç savaşı sırasında vardı.
Dört imparatorluğun çöküşüyle sona eren dünya savaşı, Ekim Devrimi ve Rusya'daki iç savaş, yeni devletlerin oluşumu, kitle partileri ve hareketler - dünyayı tanınmayacak kadar değiştiren tüm bu fenomenler, bizi propaganda etkisi meselelerine yeni bir bakış atmaya zorladı.
II.Dünya Savaşı sırasında, Adolf Hitler ve Paul Joseph Goebbels gerçek propaganda ustaları olduklarını kanıtladılar.
Tüm Nazi propagandası, binlerce kez tekrarlanan sahte tezler üzerine inşa edildi. Anahtar noktaları:
- Almanların ırksal üstünlüğü (bu tez mutlak bir yalan, ancak Almanların inandığı bir yalandır);
- bir tehdidin varlığı (Yahudilerden ve komünistlerden).
Tüm bunlar, sağlık ve gücü simgeleyen, olağanüstü güzel Alman erkek ve kadınlarının fotoğraflarını yayınlayan propaganda broşürleriyle desteklendi. Yahudilerin komplosundan bahsederken bankacıların isimlerini verdiler.
Radyo (Reich liderlerinin konuşmaları) güçlü bir propaganda etkisine sahipti.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra propaganda, güçlü bir ideolojik silah haline geldi.
Günümüzde bu kavram, bireylerin, insan gruplarının veya toplumun bilincini bir bütün olarak etkileyerek amaçlanan hedefin etkisini ve başarılmasını içerir. Bu tür teknikler, insanların yapmalarını istediklerini yapmalarını sağlar. Bu durumda kişi bu kararı kendisi almış gibi davranır.
Artık sadece politikacılar değil, bilim adamları da propaganda sorunuyla ilgileniyorlar. Asıl mesele sosyologlar ve psikologlar (ve aklı başında insanlar) için netleşti: Kötü niyetli politikacıların elinde propaganda, bir manipülasyon, abartma ve düpedüz yalanlara dönüşüyor.
Devletin ideolojik bastonu
"Propaganda" sözcüğü, hükümet teorisine aşina olmayan insanlar arasında çoğunlukla olumsuz olmak üzere çeşitli duyguları uyandırır.
Aynı zamanda propaganda, devlet yapısının doğal olarak var olan bir parçasıdır, dolayısıyla bunda sıra dışı hiçbir şey yoktur.
Herhangi bir propagandanın son derece zayıf ve totaliter bir devletin işareti olduğuna inanmak, en azından yeterince uygun değildir. Demokratik olarak kabul edilen ülkelerde, devlet propagandası geliştirilir, belki de totaliter kabul edilenlerden daha az güçlü değildir, yalnızca daha örtülüdür ve örneğin Kuzey Kore'deki kadar açık görünmemektedir. Propaganda insanları eğitir ve bu nedenle propaganda belirsizdir. Bu bir ebeveyn gibidir: Örneğin, aşırı derecede alkollü bir asosyal marjinal tarafından yetiştirildiyseniz, o zaman toplumun saygın bir üyesi olma şansınız, uyumlu bir şekilde gelişmiş iyi bir insan tarafından yetiştirilmiş olmanızdan çok daha azdır.
Başlangıçta propagandanın net bir kötülüğü veya iyi yönü yoktur, bir fikri mümkün olduğu kadar çok insana, en basit ve en etkili yöntemleri kullanarak iletmenin bir yoludur. Yönü zaten propagandacının hedeflerine bağlı. Örneğin, birisi bu aracı sağlıklı bir yaşam tarzı fikrini popülerleştirmek için kullanabilir ve birisi - bir ırkın diğerlerine üstünlüğü ideolojisini aşılamak için.
Propagandanın etkinliği, bir kişi için son derece basit ve anlaşılır şeylerle işlemesi gerçeğinde yatmaktadır. İyi ya da kötü, dost ya da düşman, adaletin yeniden sağlanması ve bir şeyden korkma gibi insan ahlakının temel kavramlarına hitap eder.
Basitçe ifade etmek gerekirse propaganda, toplumdaki bir şey hakkında ya da onun belirli bir bölümünde istikrarlı bir fikir oluşturmak için herhangi bir bilginin yayılmasıdır. Propaganda yapanlara propagandacı denir.
Yetkililerin gelişmiş bir işleyişine sahip her tam teşekküllü devlet, uzak gelecek için kendi rotasını planlar. Propaganda, kitle kontrolünün ana kaldıraçlarından biridir. Propagandanın amacı, insanlara devletin neye ihtiyacı olduğunu çeşitli şekillerde göstermek veya onlara aynı devlet tarafından desteklenen belirli bir fikri iletmektir.
Propaganda konusunu tam olarak anlamak için iki tür propaganda ayırt edilmelidir.
Bunlardan ilki doğrudan propagandadır. Tamamlanmış bir gerçek olarak basitçe halk kitlelerine bir fikir sunmak için kullanılır.
İkincisi dolaylı propagandadır. Gerçekleri ve kendi fikrini ortaya koyuyor. Çoğu durumda, doğrudan propaganda (çoğu için şaşırtıcı bir şekilde) daha etkilidir. Ancak genellikle düşünme ihtiyacını tamamen ortadan kaldırır.
Hırsızı durdur
Propaganda yöntem ve yöntemlerini göz önünde bulundurarak ve analiz ederek, Viktor Sorochenko'nun en yaygın yöntemleri popüler bir şekilde tanımlayan "Propaganda Yöntemleri Ansiklopedisi" ne başvurulabilir. İşte bunlardan sadece birkaçı:
"Anonim otorite". Ünlü "İngiliz bilim adamları buldu ..." ifadesi bu yöntemi en iyi şekilde karakterize ediyor. İfade uzun zamandır mizahi bir çağrışım kazanmıştır ve nadiren ciddiye alınır, ancak “bilim adamlarına göre; araştırmacılar öğrendi; vb. " "Bu şekilde aktarılan bilgiler çoğu durumda bir yalan" olsa da, yine de izleyiciye güven veriyor.
“Varolmayan otoriteye yapılan atıflar, sıradan insanların gözünde ona sağlamlık ve ağırlık verir. Aynı zamanda, kaynağın kimliği belirlenemiyor ve yanlış haberden gazeteciler sorumlu değil ”.
"Günlük Hikaye".
"Bu teknik, medyanın olayların nesnel olarak ele alındığı yanılsamasını korumasına izin verir, ancak aynı zamanda olanların önemini değersizleştirir, kitle izleyicileri arasında bu olay hakkında önemsiz, özel bir ilgiye değmeyen ve dahası kamu değerlendirmesi olarak bir imaj yaratır."
Yani ciddi ve korkunç olaylar gazeteciler tarafından oldukça sakin ve gelişigüzel bir şekilde aktarılıyor:
"İnsanları şiddete, kana, cinayete, her türlü zulme alıştırmanız gerekiyorsa, o zaman iyi görünümlü bir TV sunucusu, sakin bir yüze ve sıradan bir sese sahip, her gün sizi en ciddi zulümler hakkında bilgilendirir."
Hırsızı durdur. Kabulün amacı takipçilerinizle kaynaşmaktır. Çarpıcı bir örnek, Merkezi İstihbarat Teşkilatı'nın (CIA) William Egan Colby (1970'ler) dönemindeki deneyimidir. Bu örgüt terörizmle, cinayetlerle, patlamalarla, hükümetleri devirmekle, uyuşturucu kaçakçılığıyla ve istihbarat hatalarıyla suçlandığında, Colby liderliğindeki CIA, ihbarcıların önüne geçti ve kendilerini o kadar gayretle ifşa etmeye başladılar ki, ihbarcılar onları zar zor güvence altına aldı. Böylece W. Colby CIA'yı korudu. Failler, başarısızlığı hisseden, ilk ağlayanlar ve insanların öfkesini diğer yöne yönlendirdiklerinde, aynı teknik, itibarı bozmak için de kullanılır. Bu teknik, görevi halkı düzensizleştirmek olan "insan hakları aktivistleri" ve "mafyaya karşı savaşanlar" tarafından sıklıkla kullanılmaktadır.
"Olayın görgü tanıkları". Duygusal rezonans yaratmaya, yani duyguları etkileyerek yardım etmeye çağrılabilir.
Klasik bir örnek, Basra Körfezi'dir. Ekim 1990'da on beş yaşında bir kız dünya medyasına Irak askerlerinin on beş bebeği hastaneden çıkardığını ve ölmek için soğuk zemine koyduğunu gördüğünü söyledi. Kızın adı, ailesinin güvenliği nedeniyle açıkça gizlendi. ABD Başkanı George HW Bush, Irak'ın (Irak Cumhuriyeti) işgalinden önceki kırk gün içinde ölü bebeklerin hikayesini on kez kullandı. Askeri harekatın onaylanmasına ilişkin Senato tartışması da tekrar tekrar bu gerçeğe döndü. Daha sonra kızın Kuveytli yönetici ailesinin bir üyesi olan Kuveyt'in ABD Büyükelçisinin kızı olduğu ortaya çıktı. Daha sonra diğer "tanıkların" çoğunun ünlü "Hill & Knowlton" firması tarafından hazırlanıp sergilendiği öğrenildi. Ama bu artık kimseyi endişelendirmiyor. "
"Değişen vurgu". Sadece bir pasajdan alıntı yapmayı gerekli görüyorum:
"Silahlı Filistinliler yumruklu barışçıl saldırdı tanklar İsrail askerleri. Askerler ağır zihinsel travma geçirdi. Filistinliler hafif ölümlerle kurtuldu. "
Ve bu "Propaganda Yöntemleri Ansiklopedisi" nin sadece küçük bir kısmı. Burada hepsini yeniden basmaya değeceğini sanmıyorum. Ve kim isterse bu kitabı kendi başına okuyabilir.
Yukarıdakilere ek olarak, propaganda etkisinin ana biçimleri aşağıdakileri içerir:
"Asılı etiketler". Bu, olumsuz ama anlaşılır bir etiketin bir kişiye veya gruba yapıştırıldığı bir yöntemdir: bir Nazi, bir faşist, bir liberal vb. Bu da insanları böylesi bir etiketin taşıyıcıları hakkında yargılayıcı veya olumsuz kılar, bu şekilde bu insanların tam da insanlığı ve önemi hafife alınır.
"Erdem kelimelerinin kullanımı." Bunlar, dikkati gerçeklerden uzaklaştırmak için kasıtlı olarak kavramlara eklenen kelimelerdir. Örneğin: "ünlü bilim adamları", "uzmanlara göre", "bilimsel", "güçlü fikir". Bu ekler, "otoriter" bilim adamlarının sonuçlarına veya istikrarlı bir paradigmaya dayandığından, bir kişiyi herhangi bir ifadeye inanmaya teşvik eder.
Ünlü Yorumları. Bu, bir fikir, geniş bir hedef kitleye sahip popüler ve tanınmış şahsiyetler tarafından zorlandığında bir propaganda yöntemidir. Sonuç olarak, hayranların tüm bilgileri, orijinalliğinden ve doğruluğundan şüphe duymadan idolden almaları gerekir (iyi, benim idolüm saçma sapan konuşamaz).
"Tanrılaştırma". Bu, bir fikre veya bir kişiye kutsal bir anlam veriyor, kutsallık veya ilahilik imajı yaratıyor. Örneğin: "Burası bizim, Tanrı'nın verdiği toprak ve biz ...", "Tanrı'nın verdiği hak ...".
"Çoğunluğa ait." Fikrin, kitlelerin genel görüşü olarak sunulma şekli budur. Örneğin: "Genel görüşe göre", "Katılımcıların çoğunluğuna göre ...", "Halkın görüşüne göre ...". Bu sözler, bir kişiyi paketten çıkmamaya, özel olmamaya ve çoğunluğun görüşüne güvenmeye teşvik eder.
Tekrar, ajitasyonun anasıdır
Propaganda için kullanılan araçlar standarttır:
- İnternet (YouTube, sosyal ağlar, telgraf kanalları, Zen ve diğer İnternet iletişim araçları);
- TELEVİZYON;
- radyo;
- gazeteler ve dergiler;
- dersler;
- görsel ajitasyon.
Her şeyden önce, propaganda şunları içeren bir süreçtir:
- özne - kendi bakış açısını başka bir sosyal gruba dayatmaya çalışan bir toplum grubu;
- nesne - kampanya eylemlerinin yönlendirildiği hedef kitle.
Propaganda ile bilginin olağan yayılması arasındaki temel fark, propaganda faaliyetinin (yani kasıtlılığın varlığı) lehine yürütülen bir hedefin ve sistematik tekrarın varlığıdır.
Basit bir şematik örnek: Petrov, halka açık konuşmasında Ivanov'un çok akıllı bir insan olmadığını belirtti. Bu gerçeğin bir defaya mahsus sözü sadece bilginiz için bilgidir.
Ancak Petrov bunu her dönüm noktasında ileri sürerse, televizyonu çekerse, bildiriler fırlatırsa, belli bir izleyicinin sözlerine inanmasını sağlamaya çalışırsa, faaliyetleri propaganda olarak sınıflandırılacaktır.
Manipülatif negatif
Propaganda iki tür olabilir:
- pozitif: kitlelere genel kabul görmüş değerleri getirir (örneğin, sağlıklı bir yaşam tarzının teşviki);
- negatif: toplumun çeşitli sektörlerinde belirli, çoğunlukla olumsuz bir tutum oluşturmak için insanların duygularını ve zihinlerini manipüle eder.
Kural olarak propagandanın aktif olarak kullanıldığı ana alan siyasettir.
Sonuçta, insanları manipüle edecek araçlara ihtiyaç duyan şey siyaset. Siyasi propaganda hem olumlu hem de olumsuz olabilir. Bu karışımın yüzdesi şu veya bu partinin, şu veya bu politikacının izlediği hedeflere bağlıdır.
Toplumu bilgilendirmek ve eğitmek için pozitif propaganda kullanılır.
Negatif propaganda, toplumda var olan çelişkileri ırksal, ulusal ve sosyal gerekçelerle şiddetlendirmek için tasarlanmıştır. Bu toplumda bir bölünmeye yol açar. Böyle bir toplumun manipüle edilmesi daha kolaydır. Birinin çıkarlarını temsil eden propagandacıların başarmaya çalıştıkları şey budur.
Daha önce belirtildiği gibi, propagandacılar propaganda yapan kişilerdir. Ana hedefleri, nüfusun belirli bir grubu arasında gerekli kamuoyunu oluşturmaktır. İnsanların bir propagandacıya güvenmesi için, insanları manipüle etme sanatında ustalaşmalı ve aynı zamanda onlara yakın ve anlaşılır olmalıdır.
Savunuculuk, aşağıdaki koşullar karşılanırsa etkilidir:
- açıkça formüle edilmiş bir hedef var (kanımca, şu anda ülkemizde tamamen bulunmayan en önemli koşul budur);
- teşvik edilen ilgi alanlarını iletme araçlarının hedef kitleye maksimum düzeyde erişilebilir olması (örneğin, gençler için, propaganda bilgilerinin iletilmesi için İnternet en uygun kanaldır; orta yaşlılar ve yaşlılar için - televizyon);
- tanıtılan tezler hedef kitle tarafından kolayca anlaşılır ve acil sorunlarıyla ilgilidir, bu nedenle propaganda materyalleri aralarında psikologların da bulunduğu uzmanlar tarafından hazırlanır;
- empoze edilen bilgilerin çürütülmesi zordur (kural olarak, mantıklıdır, gerçek örneklerle doğrulanır).
Bunun yerine bir sonuca
SSCB'nin çöküşünde propaganda, kolektif Batı ülkeleri tarafından daha çok incelikli bir şekilde organize edilen önemli bir rol oynadı. Sovyetler Birliği'nin yıkılması sırasında, ana propaganda güçleri, Sovyet olan her şeyin inkarına ve şeytanlaştırılmasına atıldı. Gelecekte bu, modern Rusya'yı da etkileyemezdi. Anti-Sovyet propagandasının yoğunluğu şimdi biraz azaldı, ancak hala her yerde: filmlerde, kitaplarda, televizyonda, tarih ders kitaplarında vb. Ve bu propaganda işe yarıyor. Buna ikna olmak için sadece mevcut insanlarla konuşmak yeterli.
Batı ülkeleri için bugünün gerçeklerinde, devlet propagandasının temeli, Sovyet karşıtı propagandanın bir devamı olarak esas olarak Rus düşmanlığıdır.
Ancak propaganda, bazı güçlü liderlerin tercihlerinden veya hayallerinden biraz daha fazlasıdır. Bu, hayatı boyunca her insanı çevreleyen küresel bir fenomendir.
Propaganda, herhangi bir sistemde ve her iktidar altında kaçınılmazdır, sorun sadece onun yönündedir. Bu nedenle, medyanın ve propagandacıların hem yetkililerden hem de muhalefetten size söylediği her şeye koşulsuz güvenmemelisiniz.
Toplumumuzda olumlu ve yapıcı propagandadan kendimiz vazgeçersek, o zaman ülkemizi yok eden propaganda bize dışarıdan dayatılacaktır - dedikleri gibi: "kutsal bir yer asla boş değildir." Ve maalesef, bize kısmen dayatıldı: çıplak gözle görülebilir.
Kendi fikriniz (spekülasyon ve duygulara değil, tercihen gerçeklere dayanmaktadır) genel kabul gören görüşle örtüşebilir veya örtüşmeyebilir. Sorun değil, ama senin.