LSD (Liserjik asit dietilamid), kullanımının ilk yıllarında şizofreni ve psikoz gibi akıl hastalıklarını simüle etmek için bir araç olarak kabul edildi.
Maddenin şiddetli aşırı tüketimi beni bir psikoza sürüklediği için bu hipotezin arkasına geçebilirim, ardından yarım yıl yaşadığım en kötü depresyon yaşıyorum.
Yine de, psikedelik bileşiklerin psikiyatrik sistem için olası değerinden yüzde 100 eminim. Ayrıca, daha sorumlu bir tüketimin beni bir psikiyatri kliniğinde iki aydır kalmamdan kurtaracağını da biliyorum.
Aynı zamanda ailemi ve arkadaşlarımı pek çok endişe verici ve uykusuz gecelerden kurtarırdı. Yine de, kötü yolculuktan yaklaşık bir yıl sonra geçmişimle ilgili hiçbir şeyi değiştirmezdim çünkü genellikle deneyimin beni daha iyi bir insana dönüştürdüğüne inanıyorum.
Yaklaşık yirmi yaşındayken LSD tüketmeye başladım. Her zaman sette (zihinsel durum) ve ortamda (güvenli yolculuk ortamı) başarılı olduğumdan emin oldum ve madde konusunda dikkatliydim. Yılda 2-3 kez takıldım, aylar boyunca izin aldım ve deneyimleri yansıttığım ve bütünleştirdiğimden emin oldum.
Yaklaşık yarım yıl sürmesi gereken ancak COVID nedeniyle yarıda kalan bir aylık Vietnam tatilinin ardından Almanya'ya geri döndüm. O noktada, biraz Lucy sipariş edip iyi vakit geçireceğimi düşündüm.
Ardından gelen felaketin temeli iki şeydi: hem fazla zaman hem de LSD.
Birkaç başarılı yolculuktan sonra, daha yüksek dozları idare etme yeteneğime daha çok güvenmeye başladım ve uzun vadede LSD ile deneyler yaptım. Çok güzel deneyimlerim oldu.
Derinden ilginç ve açıklaması benim için hala zor olan bir deneyimi hatırlıyorum. Yaklaşık 300 ugs aside takılırken, klavye becerilerimi Travis Scott'un "Odadaki En Yüksek" (uygun bir şekilde) üzerinde çalışıyordum. Oynarken tuşlara bastığımda ellerimde hareket eden desenler fark ettim. Sol elim mor şekillerde, sağ elim yeşil ellerle kaplıydı. Bir süre sonra bu kalıpların sadece şarkıların melodisini düzgün çalarken ortaya çıktığını fark ettim. Bir anahtarı kaçırdığım veya başka bir şekilde batırdığım anda, bu şekiller ortadan kayboldu. Aynı şarkıyı o gün yaklaşık on saat çaldım.
Bunun gibi deneyimlere bağımlı oldum ve açmanın 1 numaralı kuralını sorgulamaya başladım: geziler arasında ara verin, aşırıya kaçmayın. Ne zaman seçsem o harika deneyimleri yaşayabildiğimde, neden aylarca bekleyeyim ki? Demek istediğim asit senin için iyi değil mi? İnternette vaaz ettiğimden daha zeki olan bu değil mi?
Yavaş yavaş ayda bir seyahat, ayda birden fazla seyahate dönüştü. Haftada bir geziye dönüştüler ve bu da haftada birkaç kez seyahate dönüştü. Sonunda, yeni malzemeleri beklerken birkaç gün izin alarak neredeyse her gün tükettiğim noktaya geldim. Kutsal ve tehlikeli (dikkatsizce kullanılırsa) bir madde, günlük hayatımda bağımlı olduğum bir etken haline geldi, tıpkı diğerleri gibi kafeine bağlı.
İş arkadaşlarımdan hiç kimse fark etmeden işte bile takıldım. Etki altındaki insanlarla etkileşimde bulunmaktan zevk aldım. Tökezlediğim sırada insanları kategorilere ayırmaya ya da onları sadece görünüşlerine ya da dış görünüşlerine göre yargılamaya çok daha az yatkın olduğumu fark ettim.
Ayık olan ben bir sohbeti sürdürmek için çabalarken, asit benim birisinin konuşmasına ihtiyaç duyan (ya da olmayan) kimle tanrı ve dünya hakkında konuşmakta hiçbir sorun yaşamadı.
Bu noktada, yakınımdaki insanların yakaladığı tek alarm sinyali ortaya çıkan maniğimdi. Yeterince uyuyamadım, erken kalktım ve LSD aldım. Ayrıca LSD'nin neden olduğu serotonin hücumuyla her gün egzersiz yaptım.
Bu süre zarfında, rüya gördüğümü gerçekten hatırlamıyorum. Bu, tüketimime devam ederek büyük ölçüde isteyerek girdiğimi yaklaşan psikozum konusunda beni uyardığına inandığım bir rüya dışında.
Rüyamda, Cennet Bahçesi'nin neye benzeyeceğini hayal ettiğim gibi görünen bir alanla çevrili güzel bir derenin önünde duruyordum. Nehrin diğer tarafında (belki güneş) parlak ve parlak bir şey gördüm ve ondan sonra gittim. İkinci bir düşünce veya umursamadan basit arzu tatmin dürtüsünü takip ettim (tıpkı LSD tüketimimde yaptığım gibi). Önümdeki düz dereye adım attım. Akışın ortasında bir sesin “aşağı bak” diye seslendiğini duydum. Aşağıya baktığımda, su ayak bileklerimin etrafında cızırdayan yüzlerce kara yılan akıntısına dönüşmüştü. Aceleyle diğer tarafa geçtim. Oraya ulaştıktan sonra, "neden o yılanlardan hiçbiri beni ısırmadı?" Diye düşündüğümü hatırlıyorum.
Önceki rüya ile ilgili analizim biraz şuna benzer: Rüyam beni bilinmeyen bölgelere dikkatsizce dolaşmanın tehlikeleri konusunda uyardı. Hedefime ulaştığım ve ısırılmadığım için işe yarayabilecek bir şey. Bunun gibi bir risk almak da ağır bir şekilde geri tepebilir ve kendinize ve başkalarına büyük zararlar verebilir. Buna ayık bir zihinle dönüp baktığımda LSD tüketimim ile rüya arasındaki paralellikleri görüyorum. Bilinmeyene doğru dolaştım, böyle yaparak yıkıldım ama kendimi içinde bulduğum çukurdan beni kazıp çıkarmayı başardım.
LSD gibi maddeleri kötüye kullanmanın bir nedeni var: sosyal kaygım. Asla açılabilecek kadar rahat olmadım. Genelde büyük bir çaba harcamadan konuşmaları takip edemiyordum, çünkü tüm duyularım etrafımı potansiyel tehlikelere karşı taramakla meşgul gibiydi.
Yaklaşık bir yıl önce Brezilya jiu-jitsu'ya girmenin, bu kaygıyı azaltmada yıllar önce terapiye göre daha etkili olduğu ortaya çıktı. BJJ'nin başka bir faydası daha var: Deneyimlediğiniz güven artışı, spor paspasları üzerindeki terli adamlar tarafından saatlerce yok edilmekle destekleniyor. Böylece yaptığınız ilerleme kazanılır.
LSD almak bana, ne yazık ki kimyasal olarak tetiklenen kaygımdan geçici bir kurtulma sağladı. Yapabildiğim sıklıkta bu kaygısız durumda kalarak, bu faydaları bir şekilde ayık hayata taşıyabileceğimi umuyordum. Ayrıca açıklığımda ve yaratıcılığımda büyük bir artış olduğunu fark ettim. Daha önce hiç sahip olmadığım müzikten keyif alıyordum ve saatlerce çizim yapıyordum. Ancak tüketimimin olumsuz yan etkilerinin kendini göstermesi uzun sürmedi.
Giderek daha fazla paranoyaklaştım ve annem ve arkadaşlarım tarafından manipüle edilmekten korkmaya başladım. Başkalarının genel ilgi ve sevgi belirtilerini mahremiyetime müdahale ve beni incitme girişimleri olarak yorumladım. Bu değişiklik bir günden diğerine veya daha doğrusu bir seyahatten diğerine gerçekleşti . Sonunda beni kontrolden çıkaran yolculuk aslında kötü bir yolculuk değildi. Önümüzdeki aylardaki ayıklığı kötü bir yolculuğa dönüştüren, şimdiye kadar yaptığım en iyi seyahatlerden biriydi. LSD, Esrar ve alkol kombinasyonunun da bununla bir ilgisi olduğundan şüpheleniyorum.
O yolculuktan sonra, annemin beni almaya gittiğine ve yıllar önce babamın intiharından onun sorumlu olduğundan şüphelendiğine ikna oldum. Derinden güvendiğim ve ona güvenmemem için bana hiçbir sebep vermeyen kız kardeşimden şüpheleniyordum. Kız kardeşim ve arkadaşlarım da gittikçe daha fazla endişelenmeye başladı. Bazılarına LSD'yi kenara koyacağımı söyledim ama yine de kullanmaya devam ettim. Yarış zihnimi sakinleştirmek ve bir şekilde işlevsel olmak için bu maddeye ihtiyacım vardı.
Kız kardeşimle annemle çarpık suçlamalarımla yüzleştikten sonra kendimi bir kliniğe kontrol etmem için ikna ettiler. Arabama binmek ve bir arkadaşımın kanepesini parçalamak üzereyken valizlerimi çoktan hazırlamıştım. Şans eseri, son dakikada aleyhte karar verdim. Kliniğe karşı ilk şüphelerim, babamın da o yerde tedavi görmesine dayanıyordu, ki bu onun için işe yaramadı. Kliniği kabul ederken genellikle bunu yapmak için hayatım pahasına ödeme yapacağımdan korktum.
Kliniğe girme süreci saatler sürdü ve kız kardeşim, annem ve benim için çok zordu. Saatlerce bekleme odasında tutuluyorduk ve çevremizde birçok acil duruma tanık olduk.
İnsanlar çığlık atıyor, bir tür sakinleştirici tarafından zaptedilene veya sakinleştirilene kadar kavga ediyorlardı. Gelecekteki diğer mahkumlara kıyasla normal göründüğümden, sonsuzluk gibi hissettiren bir şeyi beklemekteydik.
Bir doktorun ofisine götürüldüm. Onlara ne olduğunu anlattım ve doktorun ifadesiyle şaşırdım. İntihar düşüncesi yaşamazsam beni orada tutmayacaklarını söyledi. Ona dostça bir şekilde, beni dışarı çıkarırlarsa kendimi öldürmeye çalışacağımı söyledim. Filmlerden bildiğin tecrit hücresine beni koymaya zorlayan o yalanı bekliyordum. Bu konuşmadan sonra doktor tekrar ayrıldı ve bizi bir saat daha bekletti.
Klinikte kalmama izin verilmediğinden korkarak, onları beni tutmaya zorlamak için olabildiğince deli görünmeye çalıştım. En iyi yaklaşım kollarımda çizim yapmaya ve karalamaya başlamak gibi görünüyordu. Çok yaratıcı değil, ama en azından biraz anormal. Bundan sonra kliniğe yatışımı hızlandırmadı, daha sert bir yaklaşım düşündüm. Ya doktorun muayenehanesinde bir sigara yakıp yangın alarmını kurup kendim de biraz kargaşaya neden olsaydık? Ne yapacaklardı, beni içeri mi kilitleyeceklerdi? Güzel, tam da istediğim buydu. Neyse ki, kız kardeşim doktorumu beni orada tutmaya ikna ettiği için o kadar ileri gitmeme gerek yoktu.
Kız kardeşim, çılgınlığımla aceleyle satın aldığım bir web sitesinde bir alıntı yazdığıma tanık olduktan sonra, intihar notu yazdığımdan şüphelendi ve görünüşe göre bu, doktorları tehlikede olduğuma ikna etti. İntihar notu muydu? Hayır. Havalı bulduğum bir Huxley alıntısıydı ve entelektüel ve parlak görünmek için web siteme koymak istedim. Merak ediyorsanız, işte burada:
"Mutluluğun ve erdemin sırrı bu - yapmanız gerekeni beğenmek." (Aldous Huxley)
Sonunda kliniğe kabul edildikten sonra, ilk tanıştığımızda düşmanca bir enerji olduğunu kabul eden, meraklı görünümlü bir hemşire tarafından karşılandım. Kollarımdaki yazıları şüpheyle topladı ve tehlikeli olup olmayacağımdan emin değilmiş gibi görünüyordu. Önceden anneme ve kız kardeşime BJJ becerilerimi, bana istemediğim bir çeşit ilaç vermeye çalışan herkesi boğmak için kullanacağımı söyledim ve bu ifadenin klinikte tüm yol boyunca geçerli olup olmadığını bilmiyorum. şeyler, ama şüpheciliğinin nedeni bu olabilir.
Aslında, bu tür bir şey yapmadım ve sonunda uyuyup yeniden rüya görebilmek umuduyla sakinleştiricileri memnuniyetle aldım.
Klinikte geçirilen zaman oldukça değerli bir deneyime dönüştü. Sık sık tecavüz, uyuşturucu kullanımı veya özellikle korkunç bir ayrılık gibi korkunç deneyimler yaşayan birçok ilginç insanla tanıştım. Karşılaştırıldığında benimkini cennet gibi gösteren birçok hikaye duydum. Ancak tüm bu korkunç hikayelerin altında oldukça değerli bir ilişki vardı. Ben ve klinikte edindiğim arkadaşlarım daha önceki uyuşturucu kullanımımız, depresyon ve hatta bazı durumlarda intihar girişimlerimiz hakkında şaka yaptık. Dışarıdan bakmak biraz acımasız gelebilir ama bizim için her şeydi. Sonunda, bizim gibi olan ve kusurlarımız ve eksikliklerimiz için bizi yargılamayan insanlarla konuşabildik.
Yaklaşık iki aylık uzun süreli kalışımın ilk birkaç haftasını yarı kapalı psikiyatride geçirdim. Bu, günlük birkaç aktivite dışında kurumdan ayrılmama izin verilmediği anlamına geliyordu. Birkaç gün sonra, 30 dakikalık bir dış zaman penceresi verildi ve sonunda, farklı bir istasyona geçişimle, dışarıda istediğim kadar zaman geçirebildim. Korona düzenlemeleri yakındaki kasabaya gezileri erişilemez hale getirdiğinden, klinik alanında “dışarıda” anlamına geliyor. O noktadan sonra, zamanımın çoğunu sigara içerek geçirdim.
Beni oldukça şaşırtan şey, klinik yaşamla ilgili ilk beklentilerimin yanlış çıkmasıydı. Aklı başında ve deli arasında kesin ve görünür bir ayrım olmasını bekliyordum. Durum bu değildi. Kaldığım süre boyunca klinik personeli ile birçok kez karıştırdım ve klinikteki bir stajyer ile bir hastayı karıştırdım. Yoğun LSD kullanımım nedeniyle endişem hala yokken, birçok mahkum arkadaşıma açık bir şekilde yaklaşabildim ve bana çoğu zaman o kadar çılgın görünmeyen birçok harika insanla tanıştım.
Açıkçası, gerçeklikle tüm bağlarını kaybetmiş gibi görünen ve normal bir duruma biraz sakinleştirilen bazı vakalar vardı. Ama hayatın pek çok kesiminden insanlarla, her şeyi bir çeşit boktan geçmiş ve şimdi kendilerini yeniden bir araya getirmek zorunda olan birçok harika ve anlamlı sohbetler yaptım. Ve ben de onlardan biriydim, bu düşünceden yaklaşık bir ay kaçtıktan sonra fark ettim.
Soğuk hap prometazinin yanı sıra olanzapin ve Abilify gibi antipsikotikler büyük miktarlarda reçete edildi. Klinikten sonra ortaya çıkan depresyonun LSD tarafından mı (daha önce gezilerden sonra küçük depresyonlar yaşamıştım) mı yoksa söz konusu ilacı 20-30 mg kullanıyor olmamdan mı kaynaklandığını bilmiyorum, bu da beni hemen hemen kaybetmeme neden oldu. tüm olumlu (ve olumsuz) duygu ve beni çok fazla uyuşturdu.
İkincisinin doğru olabileceğinden ve depresyonumun nedeni ilaç olabileceğinden korktuğum için, antipsikotiklerimden uzaklaştım. 5 mg antipsikotiklerden kurtulmaya çalışan ve korkunç bir zaman geçiren bir veya iki belirsiz YouTube videosu buldum, bu noktada 4 kat daha fazla reçete yazdım. Önümüzdeki haftalar eğlenceli olacaktı!
Gerçekte, önümüzdeki birkaç ay bir önceki ay kadar korkunçtu, bu yüzden gerçekten umursamadım. En azından daha kötüye gitmedi. Kanepemde youtube videoları izleyerek ve boşa harcayarak haftalar geçirdim. Yaklaşık bir veya iki ay sonra kendimi daha iyi hissettim. Bu bir tesadüf olabilir veya sonunda Alman kışının sona ermesiyle bağlantılı olabilir.
Aslında, kendimi daha iyi hissetmekle kalmadım, kendimi harika hissettim. Aylardır herhangi bir olumlu duygu yaşamamıştım ve yeni keşfettiğim mutluluğumdan tamamen bunalmıştım. Başka bir psikozun eşiğinde olduğumdan korktum ve belki de öyleydim.
Ailem ve terapistimle görüştükten sonra, ilaçlarımı tekrar almaya karar verdim, çünkü reçeteli herhangi bir ilacı soğuk hindi kullanmak her zaman kötü bir fikirdir ve psikoza geri dönme riski, ilaçları almazsan neredeyse% 100 ilaçlar. Şimdi 5 mg Abilify dozundayım ve hala oldukça iyi hissediyorum.
Öyleyse o korkunç zamandan geçtikten sonra, neden pişman değilim? Söylediğim şeylerden, yaptığım konuşmalardan ve güveni derinden incittiğim ya da kırdığım insanlardan pişmanım. Yine de pişmanlık duymadığım şey, klinikte, personelde ve mahkumlarda tüm o ilginç ve harika insanlarla tanışmak. Birçoğu, gerçek dünyaya geri döndükten sonra ortaya çıkan zorlu depresyonda bana yardımcı oldu. Bu bağlantıları hiçbir şeyle takas etmem.
Ayrıca, depresyonumdan çıktıktan sonra ilginç bir şey oldu. İlaçlarım azaldıktan ve beslenme, egzersiz ve yaşam alışkanlıklarımı tekrar yoluna koyduktan sonra, sadece LSD'de deneyimlediğimi düşündüğüm bir faydayı hala saklıyorum.
Kaygım neredeyse yok oldu. Gezilerim sırasında çok daha dışa dönük oldum ve bir kez olsun yeni yerlere gitmeyi, yeni insanlarla tanışmayı ve yeni şeyler yapmayı dört gözle bekliyordum. Bu merak, kaygımın üstüne yazdı ve rahatlık alanımdan ayrılmama neden oldu. İlginç bir şekilde, merakın yeniden parladığını fark ettim ve ayrıca müzik ve sanattan daha fazla zevk almamı sürdürdüm.
Ayrıca bağımlılığa yatkınlığım hakkında değerli bir ders aldım. Hemen bağlanmadan ve aşırıya kaçmadan eğlenceli bir şey yapmak benim için gerçekten zor. Benimle paylaştığın bir eğilimse, asit gibi ilaçlar muhtemelen sana göre değildir.
Asidin ayrıca bağımlılık sorunları olan insanlara yardım edebileceği söyleniyor, ancak ya asidin kendisi bağımlılık haline gelirse? Paradoksal olarak asit, asit bağımlılığının üstesinden gelmeme yardımcı oldu.
Geçen yıl, depresyonumdan kurtulmak için sık sık tekrar tökezlemeyi düşündüm. Neyse ki, bu noktada bir yolculuk büyük olasılıkla benzer bir felaketle sonuçlanacağından dürtüye direndim.
Ancak bu noktada, ilk arızamdan yaklaşık bir yıl sonra, artık LSD tüketme dürtüsüne sahip değilim. Sonunda tekrar iyi hissediyorum ve ayık hayatıma pek çok fayda sağladım.
Bu yüzden annem gibi insanlar LSD'yi “kötü bir ilaç” olarak mahkum etmemi istese de, bunu yapamayacağım. Olanların dikkatsizliğimden ve aşırı kullanımımdan kaynaklandığını biliyorum. Birkaç yolculuğun daha fazla iyileşemeyebileceğim zararlar bırakmış olabileceğini biliyorum.
Ama aynı zamanda, bu deneyimler olmasaydı, endişemin hala orada olacağımı ve hayatımı perişan edeceğini de biliyorum. Şu anda hayatımın bu noktasında, pozisyonumdan mutlu ve kendime güveniyorum. Şu anda psikoloji alanında bir kariyere bakıyorum ve aklımı karıştırmaya ve muhtemelen uzun vadede daha fazla hasara neden olmaya ihtiyacım yok.
Ama kim bilir, belki 40 yıl içinde, rutinde boğulduğumda ve egom yeterince uzun süre çıldırdığında, bilincin kapılarını açabilen ve dünyayı bir anda görebilmemi sağlayan belirli bir ajana ihtiyacım olacak. bir çocuğun yapacağı şekilde.
Ve umarım bunu yasal, kontrollü ve denetimli bir şekilde yapabilirim.
Doğası gereği, spor bizi rekabet etmeye zorlamak için tasarlanmıştır. Rekabetçi sporcular olarak, diğer sporculara karşı sürekli rekabet etme baskısına kapılmak kolaydır, ancak ya dış rekabete odaklanmak yerine, odak noktanızı iç rekabete kaydırsaydınız? Bu, başkalarını yenmeye çalışmak yerine kendinizle rekabet etmek ve kendi performansınızı geliştirmek için çabalamak anlamına gelir.
Duolingo'yu yaklaşık 9 aydır kullanıyorum ve şu anda Duolingo'dan önce hiçbirini çalışmadığım üç yabancı dilde ders alıyorum. Birkaç arkadaşımı bana katılmaya davet ettim ve onlardan uygulamanın amaçlarına hizmet etmediğini hiç duymadım.
Modern veri bulutunun içinde ve sırada ne var? Veri adası sorunları ve ilk 8 trend Prelude Data Cloud uçsuz bucaksız bir alemdir.
“The Fault in Our Stars”ı yaklaşık 11 yıl önce bu ay ön sipariş verdim ve okudum. Doğru zamanda doğru yerde bulduğum için hayatımı değiştiren üç kitaptan biri.
Etrafımızdaki dünya gibi, dil de sürekli değişiyor. Önceki dönemlerde dil değişiklikleri yıllar hatta on yıllar içinde meydana gelirken, artık günler hatta saatler içinde gerçekleşebilir.
Verimsizlik dünyanın en büyük işverenidir. Verimsizliği teknoloji ile çok hızlı bir şekilde ortadan kaldırın ve büyük bir sivil huzursuzluğa hazırsınız.