''Sanat ya da öykünme ‘oyun' olarak saf dışı edilebilir, ne var ki sanatçılar kötü olan şeylere öykündükleri zaman dünyadaki kötülüğün toplamına bir şeyler eklerler. Ayrıca kötü bir adamı kopya etmek iyi bir adamı kopya etmekten daha kolaydır, çünkü iyi adam sessiz ve aynıyken, kötü adam çeşitli, eğlendirici ve aşırıdır. Sanatçılar yalın ve iyi olan şeylerle değil, adi ve karmaşık olan şeylerle ilgilenirler. Ruhun daha iyi olan bölümünü 'korumasını gevşetme'ye kışkırtırlar. Böylelikle kötülük ve aşırılık imgeleri, iyi insanları bile, gerçek yaşamda kabullenmekten utanacakları duyguları sanat aracılığıyla gizli gizli hoş
görmeye sürükleyebilir. Bu yüzden bizler tiyatroda zalimce şakalardan ve kötü beğeniden hoşlanır, sonra da evde kaba bir adam gibi davranırız. Sanat, ruhun en alttaki bölümünü hem dile getirir hem de hoşnut eder, körelmeye bırakılması gereken adi heyecanları besler ve canlandırır.''