Sabahın ortasında kapım çalındı. Kendine güvenen üç staccato atım. En yakın yerleşim yerinden kilometrelerce uzaktaydı ve benim küçük taş kalem hiçbir haritada listelenmemişti. Eski taş duvarlardaki hava lekelerini temizlemek için hiç çaba sarf etmedim. Tanımlanamayan çalılar ve fidanlar tüm yapıyı yutmakla tehdit ediyordu. Kısacası, mütevazı meskenimi galakside herhangi bir yer bulmak kadar zor buldum.
Ama yine de geldiler.
Üç vuruş daha. Kapıyı çektim. Uzay Kuvvetleri üniforması giyen genç bir kadın orada duruyordu. Muhtemelen otuzlu yaşların başında veya biraz daha yaşlı; Anlatma yeteneğimi kaybediyordum. Üç çizgili, yani teğmen. Kızıl saçları, yeşil gözleri ve omuzlarında kararını vermiş birinin sahip olduğu kusursuz bir duruş vardı. Tanıdık ozon ve sterilize edici köpük kokuları hâlâ etrafını sarıyordu. Mekikten yeni çıkın o zaman.
“Ne?” Ben talep ettim.
Gözlerini kırpıştırdı, sonra boğazını temizledi. Benim adım Karina Fawcett.
“Tanıştığımıza memnun oldum.” Ses tonumla olmadığımı netleştirdim.
“Burada birinin geleceği görmesini sağlayan bir cihaz olduğunu anlıyorum.”
“Bunu sana kim söyledi?”
“Bildiğim biri.”
“Bunun bir adı var mı?”
Bana baktı. “Unuttum.”
“O zaman git.” Kapıyı çarptım.
Yine kapıyı çalmadı. Bunun sonu olacağını umuyordum. Kalbimde olmayacağını biliyordum.
Yakacak odun toplamaya gittiğimde Fawcett hâlâ oradaydı. Şekilsiz ağaçlardan birinin gölgesine oturdu. Yolun yarısına gelene kadar onu görmedim. Onu görmezden geldim, ama büyük bir dalı kaleye sürükleyip baltamla çalışmaya başladığımda gözlerini üzerimde hissettim.
Ayarlama, doğrama ve istifleme ritmine düştüm. Ahşapla çalışmak beni rahatlattı. Aklımı her zaman kendime bakmanın cazibesi gibi şeylerden uzak tuttu. Gölgesi kesme bloğuma düşene kadar hareket ettiğini fark etmemiştim.
Bakmak isterim, dedi.
Hayır, Teğmen Fawcett. Gerçekten yapmazsın. ” Bölünmüş kütükleri topladım, ona sırtımı döndüm ve içeri girdim.
Ertesi sabaha kadar beni yine rahatsız etmedi. Kuyudan su çekmek için durdum. Döndüğümde kapımda bekliyordu. Üniformasındaki kırışıklıklara bakılırsa geceyi yerde geçirmişti. Gözlerinin altındaki çantalar bunun ne kadar iyi gittiğini anlattı.
“Hala buradasın?” Diye sordum.
“Bakmak istiyorum.”
Gerçekten yapmıyorsun.
Neden bunu söyleyip duruyorsun? o tersledi.
Dinleyebileceğin umuduyla. Kaçınılmaz protestoyu önlemek için elimi kaldırdım. “Biliyorum biliyorum. Vermeniz gereken önemli bir karar var ve nasıl sonuçlanacağını bilmeniz gerekiyor. ” Yıldızlararası savaş altı yıl boyunca şiddetlendi. En son her iki taraf için de kötü gittiğini duymuştum.
Bu onu duraklattı. Şaşkın bakış, hedefe oldukça yaklaştığımı söyledi. Adil olmak gerekirse, Uzay Kuvvetleri’nden genç bir subayın ne bilmek istediğini tahmin etmek zor değildi.
Bilmeliyim, dedi sonunda.
Geleceğin ne getireceğini görmek için çaresizce bu tarafa geldiler. Başımı salladım Beğenmediğin bir şey görebilirsin. Bu bazen oldu. Bakışlarını alan ve görmeyenler daha da kötüydü herhangi bir şey. Enstrümanın kesin odağı ve zamanlamanın çalışma şekli düşünüldüğünde… peygamberin bunun ne anlama geldiğini bilmesi gerekmedi.
Anlıyorum, dedi.
“Ne görürsen gör, muhtemelen değiştiremezsin.”
Aramızdaki sessizlik uzanıyordu. Bir esinti, normalde durgun olan dağ havasını dalgalandırdı, birkaç tutam kumral saçını yüzüne kaydırdı. Bana onun ne kadar genç olduğunu hatırlattı. Kemerinin altında geçen birkaç yıl, omuzlarında çok fazla yük var.
Daha dik durdu. Çenesini dışarı çıkardı. Bundan sonra ne söyleyeceğini biliyordum. Bakmaya geldim ve alana kadar ayrılmayacağım.
Kendi kendime iç geçirdim ve başımı salladım. “Hadi öyleyse.”
İçeri girdiğimde, kapı çerçevesindeki küçük bir sensör paneline parmağımı sürdüm. Yumuşak bir zil sesi geldi. Teğmen Fawcett harrumda kaldı. Biyometrik güvenlik her zaman insanları, özellikle de askerleri şaşırttı. Kovayı tahta masama koydum.
Ona içki ikram ettim ama gözleri sadece enstrümana bakıyordu. Kalenin arkasındaki taşa monte edilmiş, iki metre yüksekliğinde parıldayan bir oval camdı. Lens deniyordu. Bu şekilde adlandırıldı çünkü size gelecekte iki ay, iki gün ve iki saat sonraki bir anı gösterdi.
“Herhangi bir kişi için yalnızca bir kez çalışacak. Anlıyor musun?” Diye sordum.
“Evet.”
Kelimeleri biliyor musun?
Dudağını ısırdı, başını salladı ve cama baktı. “Ayna ayna.”
Ben bakmadım Asla yapmam. Yine de kulaklarımı gürültüye kapatamadım. Uzay motorlarının uğultusu, patlamaların donuk gümbürtüleri. Çığlıklar.
Vizyon kaybolduğunda, yüzündeki yıkımı okuyabiliyordum. Sana anlatmaya çalıştım.
Kapatma zahmetine girmediğim kapıya doğru hareket etti. Onu dışarıda takip ettim. O sırada sabah ortasıydı; Güneş yüksek sırtın üzerinde zirveye ulaşmış ve sisi kovmuştu. Yavaş ama kasıtlı bir hızla yola çıktı, uzay limanından uzun ve sisle kaplı dağlara doğru ilerledi. Başka bir şey söylemedim.
Başımı salladım ve tekrar içeri girecektim ama vadinin kenarından bir hareket gördüm. Bu sefer bir adam. Diğer üniformayı giydi ama o tanıdık, acımasız amaç ile kapıma doğru yürüdü.