27 Mayıs 1960! Büyük çoğunluğa göre 'darbe'… Bir kısım azınlığa göreyse 'devrim'. Elbette darbe; halkın seçtiği bir meclis lağvediliyor, baştaki hükümet aşağı alınıyor. Peki 'rüya' gibi anayasayı ne yapacağız; bu toprakların görebildiği en mükemmel anayasayı? Burada işler karışıyor işte. O gün/bugündür de karışık; çözemedik bir türlü. Ya da çözdürmediler.
Ama olup/bitenin, en azından yeni anayasanın estirmeye başladığı özgürlük havalarının tadını, erkenden çıkarmaya başlamamış da değildik. Ve müzik de bunun en net göstergelerinden biriydi.
Dışarda fırtınalar estiren pop/rock'n roll, tabii ki Demokrat Parti zamanlarında, yani 50'lerde araladı kapıları. Açık bulduğu her yerden girmeye, kendine yol olmasa da patikalar açmaya gayret etti. Deniz Harp Lisesi öğrencilerinin (ki aralarında Durul Gence ve Erkut Taçkın da vardır) kurduğu rock'n roll orkestrası (Somer Soyata ve Arkadaşları adını almıştır daha sonra) böyle bir gayrettir mesela… Başta Sevinç Tevs, Rüçhan Çamay, Ayten Alpman olmak üzere, ülke cazının ses yükseltmesi de böyledir; Erol Büyükburç'un sahnelerde Elvis Presley fırtınaları estirmeye başlaması da.
Ama pop müziğin planlı ve programlı bir şekilde ve neredeyse bir çırpıda yaygınlık kazanması, 27 Mayıs sonrasıdır. Esen özgürlük rüzgarlarının yanında, Batılı olan her şeyin desteklenmesi sebebiyle, pop müzik de akacak damar(lar) buldu ve fazla nazlanmadan akmaya başladı.
Yarının şarkıları
Perdeyi İlham Gencer (sözlerini Fecri Ebcioğlu'nun yazdığı) basit bir şarkı ('Bak Bir Varmış Bir Yokmuş') açmış olabilir ama bu yoldan kısa bir süre içerisinde çok fazla şey geçmeye başlamıştı.
Önce türküler kılık değiştirdi. Doruk Onatkut'un öncülüğünde (Alpay'ın 'Kara Tren' ve Tülay German'ın 'Burçak Tarlası') -kabaca söylersek eğer- bağlamadan gitara transfer oldular ve çıkardıkları yeni sesleri çok sevdik, devamını istedik. Geldi de… 60'ların ikinci yarısına damga vuran (Hürriyet'in düzenlediği) Altın Mikrofon yarışmaları, bu sebeple çok başarılı ve kalıcı oldu.
Adlı adınca Batılı şarkılar da hızlandı. Üzerlerine yazılan Türkçe sözlerin iyi olup olmadığı ayrı bir konu ama; başta İtalyanca, Fransızca ve İspanyolca şarkılar olmak üzere, çok sayıda yabancı şarkı, bizim de şarkımız oldu bu yıllarda.
Fazlası da oldu. TİP'in kuruluşuyla birlikte, kurulu düzenin dilinde her zaman bir 'küfür' olagelmiş 'komünist'lik hali, nispi bir rahatlığa kavuşur gibi oldu ve bu su, Tülay German-Erdem Buri'nin şarkısı ('Yarının Şarkısı') ile akmaya başladı. "Türk Popüler Müziğinde hem yeni besteler, yeni ezgiler arıyoruz, hem de bu yeni parçalardaki sözlerin Türk gerçeklerine değinmesini diliyoruz," diye yazdı Erdem Buri, plağın arka kapağına.
Her şey iyi gidiyor gibi gözükmekteydi. 12 Mart kapımızı çalmasaydı eğer. Çaldı ne yazık ki.Naim Dilmener'in Diğer Yazıları:
Siyasetin Müziği / Müziğin Siyaseti: 90'lar
Siyasetin Müziği / Müziğin Siyaseti: 80'ler
Siyasetin Müziği/Müziğin Siyaseti: 70’ler
Siyasetin Müziği/Müziğin Siyaseti: 60’lar
Siyasetin Müziği/Müziğin Siyaseti
Hadi Bakalım, Kolay Gelsin