Ancak realizmin, başkalarının potansiyel iyiliğini ve güvenilirliğini olduğundan fazla büyüten saf ve duygusal idealizme göre , daha iyi bir başlangıç noktası olduğunu düşünüyordu. Çatışmanın gerçekliğini kabul etmeye ve iktidar sorunlarını ele almaya yanaşmayanlar, uygulamada çekingen ve etkisiz kalacak tedbirler önermeye eğilimli olurdu.
İnsanın özünde iyilik olduğuna inanacak iyimserlerden değildi. Eşitsizlik ve adaletsizlikten çıkarı olan insanların, eşitlik ve adalet için yapılan mantıklı taleplere olumlu cevap vermesini beklemek akıllıca olmazdı. Güçlülere mükemmel , aynı zamanda bir şekilde direnilmesi imkansız bir sevgiyle yaklaşmak yerine , karşı güçle yaklaşmak daha iyiydi. Görüşlerini Moral Man and Immoral Society adlı çarpıcı ve etkili bir kitapta anlattı.
1920'lerin başında Richard Gregg , bir avukat olarak işyeri anlaşmazlıklarıyla ilgilendiği sırada , sendikalara sempati duymuş ve işverenlerin bunları bastırmak için başvurduğu şiddet karşısında dehşete kapılmıştı.
"Diyelim ki Zencilere , kalplerinde nefret olmadan girişecekleri harekette önderlik edecek bir Gandhi ortaya çıktı, onlar da kulluk sistemi altında Güneyin tarlalarında çalışmayı bıraktılar ; çocuklarını cahil bırakan eyaletlere vergi ödemeyi durdurdular ve Jim Crow yasalarının , adaletsiz ayrımcılığın kurallarına uymadılar. Bu durumda, korkarım Kanun ve Düzen adına savunmasız siyah erkek ve kadınların benzeri görülmemiş bir katliama uğramasına tanık oluruz ve Amerika'da bu kan gölünü durdurmaya yetecek kadar Hristiyan duygusu bulamayız."
Franklin Frazier Başka bir siyah sosyolog , Chicago'da eğitim görmüş
Harvard'dan doktorasını alan ilk Afrika kökenli Amerikalı olan W.E.B. Du Bois , daha radikal , ama aynı zamanda daha analitik bir görüş ileri sürdü. Almanya'da Weber ile birlikte çalışmıştı, ama ikisi arasındaki temas kesilmemişti. Weber, onu Amerika'nın en yetenekli sosyologlarından biri sayıyor ve ırkçı basmakalıp düşüncelere meydan okurken bir karşı örnek olarak ondan söz ediyordu.
Jim Crow yasaları (yasalara bir şovda alay konusu edilen bir siyah karakterin adı takılmıştı) denilen yasalar, İç Savaştan sonra güney eyaletlerinde kabul edilmiş ve çoğu zaman açıktan açığa şiddetle uygulanmıştı. Siyahların oy kullanmasını son derece zor hale getiren bu yasa, lokantaları, taşımacılığı , mezarlıkları , hastane ve okulları iki ırk arasında bölmüş, beyazlarla siyahların birarada yaşamasını ve evlenmesini yasaklamıştı. Ayrılıkçılarda bir iyilik aramak , kısa ve yararsız bir yolculuk olurdu, bunlara karşı çıkmak ise intihar etmekle eş anlamlı gibiydi.