Bölüm 1459: İblis İmparatoru'nun Gözyaşları
Editör: Extacy12
Çevirmen: Sefix
Yun Che'nin kelimeleri anında Jie Yuan tarafından tuhaf bir tepki çekti. Daha önce de söylediği gibi verebileceği en büyük cömertlik buydu. Yun Che'nin yanı sıra bu dünyada, ona bir tatmin ya da aşinalık hissi veren hiçbir şey yoktu.
Yun Che devam etti. “Bunu söylememin nedeni hala bir evinizin... Ve bu dünyada bir ailenizin olmasıdır.”
Bu satır Jie Yuan'ın bir anda ıssızlık ve kayıp duygusundan kurtulmasına neden olmuştu. Ona kaşlarını çatarak baktı ve konuştu. "Ne dedin sen?”
“Kıdemli, daha öncesinde hiç Mavi Kutup Yıldızı adında bir gezegen duymuş muydunuz?” Yun Che yavaşça belirtti.
“Mavi Kutup Yıldızı? Daha öncesinde hiç böyle bir gezegeni işitmedim.” Jie Yuan'ın kaşları daha da derine battı. “Az öncesinde ne demek istedin?”
Yun Che sol elini kaldırdı ama sonunda Hong'er'ı çağırmak için cesaret toplayamadı. Bunun yerine döndü ve dedi. "Lütfen beni buraya götürün, kıdemli.”
Bunu söylerken parmağının ucunda bir ruh izi oluşturdu.
Jie Yuan yarattığı ruh izine bile bakmadı. Çok daha azı olarak ona dokundu. Hafifçe ruhsal algısını gezdirdikten sonra Evren Delen parladı ve Yun Che'yi yakaladı.
Onların önündeki uzay aniden değişti ve mavi bir deniz aniden ıssız, karanlık dünyayı değiştirdi.
Süper uzun mesafeli mekansal seyahatlar bile hatta dünyadaki en güçlü kaynak mekansal formasyon bile yolcularını istenilen yere taşımak için uzun bir zaman harcamak zorunda kalırdı. Ancak Evren Delenin ışınlanma süresi o kadar kısaydı ki Yun Che oraya ulaştıklarında bir nefes dahi almamıştı!
Gözlerinin önündeki sulu mavi gezegen sıradan bir alt alem gezegeniydi. Aslında o kadar sıradandı ki, hiçbir Tanrı Alemi gezgini ona bir göz atmak için rahatsız edilemezdi.
Bu Mavi Kutup Yıldızıydı!
Tanrı Alemine gittiğinden beri bir ay bile geçmemişti. Jie Yuan'ın sözlerini dinledikten ve en aşina olduğu dünyayı hatırlattıktan sonra doğum yeri zihninde tekrar yepyeni bir anlam kazanmıştı. Jie Yuan ona bir soru sormadan önce konuştu. "Bu gezegen daha öncesinde sözü edilen 'Mavi Kutup Yıldızı'.”
“Mavi Kutup Yıldızı bu küçüğün doğum yeridir. Bu gezegenin yaklaşık yüzde doksan dokuzu deniz suyundan oluşuyor. Bu gezegenin yüzde birini oluşturan toprak üç çok uzak kıtaya bölünür. 'Mavi Kutup Yıldızı' olarak adlandırılmasının nedeni tüm yüzeyin deniz suyu ile mavi olmasıdır.”
Jie Yuan'a baktı ve sordu. “Bu gezegeni hatırlıyor musun, kıdemli?”
“Hmph!” Jie Yuan kısa bir homurdanmadan sonra konuştu. “Neden bir ölümlü gezegenini tanıyayım?”
Yun Che: “Huh…?”
Jie Yuan devam etmeden önce çevresine bir bakış attı. “Bu gezegenin kadim bir varlığı var ama aurası alışılmadık derecede ince. Uzun zaman önce bir çeşit dış etki yaşadığı ve daha fazla olmasa da en az bir felaket yıkımına uğradığı açıktır. Bu yüzden toprakları…”
Aniden, sesi düşmeden önce kesildi. Soğuk, kayıtsız gözleri aniden tarif edilemez bir duygu ile titremeye başladı... Aniden döndü ve sola ve sağa düzensizce bakınmaya başladı. Tüm gezegeni saran ruh algısının kontrolünü bile kaybetmişti.
Göz bebekleri gittikçe daha da titremeye başladı. Sonunda vücudu bile istemeden titremeye başlamıştı.
Bu aura... Olabilir mi... Olabilir mi...
İblis İmparatoru'nun olağandışı tepkisi Yun Che'nin tüm şüphelerini ortadan kaldırmıştı. Devam etti. “Bu gezegen göründüğü kadar sıradan değil çünkü hem Kötülük Tanrısı'nın gücünü hem de Gökyüzü Zehir Sedefi'ni miras aldım. Aslında ilahi ruhlarımdan dördünden üçü—Anka İlahi Ruhu, Ejderha Tanrısı'nın İlahi Ruhu ve Altın Karga'nın İlahi Ruhu-bu küçük gezegenden geldi.”
Jie Yuan mesafeye bakmaya ve tüm gezegeni ruhsal algısıyla algılamaya devam etti. Aurası biraz dengesizdi ve Yun Che'yi hiç dinlemiyormuş gibi görünüyordu.
“Sadece Tanrı Alemine ulaştıktan sonra sıradan bir alt alem gezegeninin birçok mirası gizlemesinin ne kadar sıra dışı olduğunu fark ettim... Aslında Altın Karga Ruhumu bana armağan eden Altın Karga İlahi Ruhu, bu gezegenin Kötülük Tanrısı'nın uzun zaman önce yarattığı ilk gezegen olduğunu söyledi.”
“Sadece mevcut konumu hatırladığınız yerden uzak görünüyor.”
Jie Yuan: “...”
“Benim tahminim Tanrı Irkı ile İblis Irkı arasındaki korkunç savaş sırasında sayısız gezegenin toza dönüştüğü. Sonuçta hem Tanrıları hem de İblisleri sürüler halinde daha az kırılgan gezegenlerde öldüren bir felaketti. Bu gezegen küçük ve sıradan olmasına rağmen aynı zamanda Kötülük Tanrısıyla bazı bağlara sahipti ve aşkını taşıdığı yerdi. Kötülük Tanrısı'nın onu yok etmesine izin vermesinin hiçbir yolu yoktu. Bu nedenle, dev bir risk almış olmalı. Onu yıkımdan korumak için büyük miktarda enerji harcamış olmalı ve onu savaş alanından İlkel Kaosun nispeten huzurlu bir köşesine taşımayı hayal bile edemediğim bir yöntem kullanmıştı.”
Jie Yuan gözleri puslu bir halde döndü ve ileriye bakmaya devam etti. Kendi kendine dikkatsizce mırıldandı. “Hala burada... O hala burada...”
Yun Che gülümsedi ve dedi. "Kıdemli, eviniz hala bu dünyada var olan tek şey değil. Kızınız... Kızınız hala hayatta.”
O anda sanki Jie Yuan cennetten çıkmış dev bir çekiç tarafından vurulmuş gibiydi. Geçici kontrol kaybı Yun Che'nin vücudunu sallayan ve kanının boğazının tepesine çıkmasına neden olan ani bir İblis aurası dalgası tarafından vurulmasına neden oldu. Ancak hemen sonrasında Jie Yuan'ın zifiri göz bebekleri kendine geldiğinde elbisesinin eteklerinden tutmuştu. “Sen... Ne dedin... Tam olarak ne dedin...!??”
Yun Che nefes alamıyordu. Cevabını zorlamak için neredeyse tüm iradesini kullanmak zorunda kaldı. "Kızınız... Hala yaşıyor! O... Şu anda bu gezegende.”
Bu sefer Jie Yuan tek bir kelimesinin kaçmamasına izin vermedi. Cevabı, İblis İmparatoru'nun göz bebeklerinin normal boyutunun iki katı kadar şişmesine neden oldu. “Nerede... O nerede? Nerede o... Hayır... Hayır... Bana yalan söylüyorsun... Hayatta kalmış olamaz... Bana yalan söylüyorsun!!”
Jie Yuan sürgününden milyonlarca yıl sonrasında İlkel Kaosa dönmüştü ve neredeyse sakinliğini korumayı başarmıştı.
Ama şimdi gözleri rengini kaybetmişti, aurası kaotikti ve vücudu titriyordu... Aniden aklını kaybetmiş vahşi bir hayvana benziyordu.
“...” Yun Che, vücudunun İblis İmparatoru'nun kavrayışının altında parçalanmak üzere olduğunu hissetti. Ağzını açtı ama ondan sonra tek kelime bile edemedi.
Jie Yuan aklına biraz netlik kazandığında hemen Yun Che'yi serbest bıraktı ve parlayan siyah gözlerine eşlik eden tek şey hala düzensiz aurasıydı. “Eğer hala hayatta olsaydı onu tespit edemem imkânsız olurdu... Sen... Sen bana yalan söylüyor olmalısın!”
Yun Che göğsünü kavradı ve birkaç derin nefes aldı. Kendini sakinleştirmek için elinden gelenin en iyisini yaptı. "Size yalan söylemeye cesaret edemem, kıdemli. O zamanlar bu felaketten kaçınmasının özel bir nedeni var ve neden onu şimdi bile tespit edemiyorsunuz? Onu gördüğünüzde ne dediğimi anlayacaksınız... Sizi hemen ona götüreceğim.”
Jie Yuan, Yun Che'nin tonunda ya da gözlerinde herhangi bir değişiklik ya da korku göremedi. Bu, düşük bir tonda cevap verdiği için kalbinin daha hızlı atmasına neden oldu. “Eğer bir yalan olduğu ortaya çıkarsa... O zaman seni parçalara ayıracağım!”
“Lütfen benimle gelin, kıdemli.”
Aslında şu anda sakin olan Yun Che iken duygularına yenik düşen Jie Yuan'dı. Azure Bulut Kıtası yönüne doğru hızlandı ve hedefine doğru uçmaya başladı.
Ancak Jie Yuan onun hareketini gördüğü gibi kolunu kavradı ve hemen konuştu. “Tıpkı bir kaplumbağa gibi hareket ediyorsun! Sadece onun bana nerede olduğunu söyle!”
Kelimenin tam anlamıyla hiç kimse Yun Che'nin Aşırı Serap Yıldırımını aynı kaynak seviyesinde yakalayamazdı ama Jie Yuan'ın gözlerinde bir kaplumbağa kadar yavaştı...
Yun Che tam olarak Bulutun Sonu Uçurumunun Azure Bulut Kıtasında nerede olduğunu bildirmek için bir ruh izi yayınladı. Ve hemen sonrasında...
Zzip!
Ruhu ve zihni bu ruh izini oluşturduğu gibi etraflarındaki uzay kırıldı ve birden başka bir yere taşınmıştı...
Sonunda tekrar etrafına baktığında Bulutun Sonu Uçurumunun üstünde durduğunu fark etti. Birisinin sanki onu üst üste bir gece ve gündüz tokat delisine dönüştürdüğünü hissetmiş gibi uyuşmuş hissediyordu.
Kahretsin, bu uzamsal ışınlanmadan farklı değil... Yun Che'nin ruhu bile bir yaprak gibi titriyordu.
Jie Yuan altlarındaki dipsiz uçuruma bakarken kaşlarını çattı. Kendi kendine mırıldandı. “Neden buranın içinde özel bir dünya var...”
"Bekle. Bu aura...”
Gök gürültüsü çarpmış gibi titredi. Sonrasında hiç düşünmeden uçuruma atladı.
“Kıdemli!” Yun Che bilinçaltında Jie Yuan'a bağırmıştı lakin o çoktan karanlığın içinde kaybolmuştu.
Yun Che kısa bir tereddütten sonra o da dipsiz karanlığın kuyusuna atlamıştı. Hızla derine doğru inmeye ve en hızlı hızıyla Jie Yuan'ın gölgesini yakalayabilmek için çabaladı.
Yun Che sıra sıra karanlığın dünyasının içindeki katmanlardan geçiyordu.
Ancak bu sefer hiçbir İblis canavarının kükrediğini duyamadı. Onu selamlayan tek şey karanlık ve sessizlikti.
Jie Yuan'ın aurası nedeniyle muhtemelen şok ve dehşet içinde yere çöktüğünü tahmin etti.
Yun Che kendi aurasını çekti ve You'er'in olduğu yere doğru uçtu. Yakında görüş alanına Jie Yuan'ın kendisi girmişti.
İblis İmparatoru karanlığın içinde oturmuş bir halde Ölüler Diyarının Udumbara Çiçeği denizindeki uyuyan ruhsal bir bedene sahip bir kızı izliyordu.
Ölüler Diyarının Udumbara Çiçeği'nin esrarengiz soğuk ışığı tüm mekânı kaplamıştı ve bu karanlık dünyadaki tek farklı şeydi.
Çiçek denizinde, kollarını göğsüne yakın tuttan ve bacaklarını yukarıya doğru çeken kıvrılmış bir halde uyuyan bir kız vardı. Soğuktan biraz korkan bir uyku seven kediye benziyordu. Ayrıca çok sessiz ve yalnız görünüyordu... Kimse ona gönül yarası hissetmeden bakamazdı.
Jie Yuan ona yaklaşmadı. O sadece bir mesafede durdu ve bir ses olmadan ona baktı.
Yun Che açıkçası Jie Yuan'a kızın kim olduğunu söylemesine gerek yoktu... Ne de olsa ne kadar zaman geçmiş olursa olsun kendi kızlarını tanımayan bir anne yoktu.
Tabii ki Jie Yuan You'er'in şu anki durumunu kolayca anlamıştı... Bir bedeni yoktu. Tam bir ruhu bile yoktu. Ruhunun dağılmasını önlemek için bu karanlıkta Udumbara Çiçek alanının karanlık enerjisinde kalmak zorunda kalmıştı.
Onun önündeki soğuk ve yalnızlık, hiçbir zaman bırakamayacağı kaderiydi. İstese bile bu Ölüler Diyarının Udumbara Çiçeği denizinden ayrılamazdı.
Bu, hayal edilemez bir karanlık ve yalnızlık dönemine bugüne kadar dayandığı anlamına geliyordu.
"Kıdemli?” Yun Che Jie Yuan'a usulca seslendi.
Jie Yuan sözlerine hiç tepki vermedi.
Yun Che ayak izlerini yumuşattı ve Jie Yuan'ın yanına yürüdü. Aniden izlerini durdurduğunda bir şeyler söylemek üzereydi.
Bu... İnanılmaz bir manzaraydı.
Tek bir gözyaşı, Jie Yuan'ın yanaklarından yavaşça kaydı ve Udumbara çiçeklerinin parıltısını kırarak, bir ses olmadan altındaki siyah zemine düştü.
Yun Che: “...”
Bu... İblis İmparatoru'nun göz yaşıydı.
Kadim Tanrıların ve İblislerin bile hayatlarında görmediği bir şeye tanık olmuştu. Böyle bir şeyin mümkün olduğuna inanmayacaklardı.
Yavaşça Jie Yuan yanağındaki gözyaşı lekesine dokundu. Belki de gözyaşı dökebileceğine inanamıyordu.
Gözleri çiçek denizindeki eksik ruhlu kızını asla terk etmedi.
“Yanılsak bile...” Kendi kendine acı bir şekilde bir kabustan uyanırmışçasına fısıldadı. “Tanrıların ve İblislerin tabusunu kırdığı için cennetin gazabına maruz kalmaya mahkûm olsaydık bile... Kızımızın suçu neydi?”
“Bunda yanlış olan ne... Neden kızımız... Buna katlanmak zorundaydı...”
Jie Yuan'ın söylediği her kelime, birinin ruhunu delen bir ok yağmuru gibi hisseden bir acı içeriyordu.
Onu gördüğü andan itibaren hemen kızı olduğunu anlamıştı.
Ayrıldıktan sonra aradan geçen milyonlarca yılın ardından kızıyla yeniden birleştiğinde mutlu olması bekleniyordu.
Ama kızını milyonlarca yıldır karanlık bir dünyada sıkışmış yalnız, eksik bir ruh olarak gördüğünde...
Sevinci ve heyecanı, İlkel Kaosun dışında yaşadığı milyonlarca yıldan bile daha kötü bir acı ile söndürülmüştü.