1492'de yaklaşık 100 milyon kızıl derili ( Amerikan yerlisi) insan ırkının beşte biri C. Kolomb'un karaya ilkkez görmesinden sonraki yirmi otuz yıl içinde bu insanların çoğu ölmüş ve dünyaları Avrupalılar tarafından barbarca yağmalandı.
Kristof Kolomb. Bize durmadan Kolomb'un Amerika’yı keşfini gösterirlerdi, gemi satın almak üzere bizim Ferdinando ve Izabella'dan borç para almak için nasıl zor günler geçirdiğini, sonra tayfaların ona baş kaldırmalarını filan seyrederdik.
Gizemler ve mitlerle dolu, erotik güzelliğe sahip bir ülkeydi Endonezya; Kolomb tarafından aranan ama bulunamayan bir hazine: İspanya, Hollanda, Portekiz ve Japonya’nın kur yaptığı ama elde edemediği prenses; bir fantezi, bir rüya.
Cahit Külebi'nin şiirinden öğreniyoruz: Önce Kristof Kolomb buldu Amerika'yı Sonra biz. Umutlar azaldı, günden güne mutluluklar Ve ekmeğimiz Bir çocuk ağlarsa dağ başında Gözyaşında Amerika akar. Vurdularsa birini kanı şorladıysa Bilin ki o kurşunda Amerika var. Kişi kişiye köle tutulduysa, asıldıysa Darağaçlarında Amerika var. Ama biz yine de direneceğiz Sonuncumuza kadar.