Bugün ilk gittiğim maçın üzerinden 17 sene geçti.
O zamanlar liglerin adı yoktu, ikinci lig diyordu herkes. Semtimizin takımı Göztepe 18 yıl sonunda ilk kez Birinci Lig'e çıkmaya bu kadar yaklaşmıştı. Play off'larda son haftaya üçüncü ya da dördüncü sırada giriyorduk. Ama gelin önce size o dönemki lige çıkış kurallarını anlatayım. Neden? Çünkü anlatabiliyorum.
İkinci lig'de her biri 10'ar takımdan oluşan 5 grup vardı. 1. grupta çoğunlukla Marmara takımları, 2. grupta Ege, 3. grupta İç Anadolu, 4. grupta Doğu Anadolu ve son grupta Güneydoğu Anadolu takımları yer alırdı. Tabi, bir takım şiddet dozu yüksek rekabetlerden veya coğrafi uzaklıklardan dolayı örneğin Eskişehirspor 1.grupta yer alırken, Göztepe de 3. grupta yer alabiliyordu.
Her gruptaki 10'ar takım birbirleriyle 18 hafta boyunca mücadele ettikten sonra grupları ilk 2 sırada bitiren takımlar play-off maçlarına katılmaya hak kazanırdı. 10'arlı grupların ilk ikideki takımının oluşturduğu yeni bir 10 takımlı grup oluşuyordu böylece. Bu yeni grubu da ilk ikide bitiren takımlar doğrudan Birinci Lig'e çıkma imkanı buluyordu.
İkişer takımını play-off'lara yollayan 5 grubun 8 takımı da birbirleriyle mücadele eder ve mayıs ortasında biten müsabakalar sonunda 5 grubun liderleri, az önce anlattığım play-offlarda 3,4 ve 5. sıraları yer alan takımlarla random kuralı tek eleminasyon sistemli (Konya, Ankara vs olurdu genelde) extra playoff maçları oynarlardı.
Ve evet, Göztepe son maçlarına girerken extra playofflara katılma hakkını elde etmişti. Tabi ligin ikincisi Denizlispor'un da puan kaybetmesi gerekiyordu. Göztepe ise saatlerden kimbilir hangi saatte (gündüz maçıydı) Birinci Lig'e bir kez daha çıkmayı garantileyen Vanspor'u ağırlayacaktı.
O dönemler Göztepe'nin üzerinde Sabah Grubu'nun ve dolayısıyla Yeni Asır'ın etkisi bulunuyordu. Ne büyük şans ki, bu durum dolaylı olarak bizi de olumlu anlamda etkiliyordu. Haftalar öncesinden dedemi darlayarak bu maça bilet bulmasını sağlamıştım.
Artık cenazesine bile saygı duyulmayan Alsancak Stadı'nın balkonuna girerken yaşadığım heyecanı henüz, hala betimleyemiyorum. Duygularımı anlatamıyor olmama rağmen gördüklerimi pekala hatırlıyorum. Karşı çaprazda Vanspor taraftarları vardı, hakemlerin ıslıklanması ve "caddelerde rüzgar..." melodisinin Göztepe'ye uyarlanmış halini net hatırlıyorum. Maç saatini hatırlamasam bile hakemlere pek güvenmediğimden olsa gerek saatimin kronometresini açtığımı da hatırlıyorum.
Maçı Ceyhun Eriş'in ve Hasan Çelik'in golleriyle 2-0 kazandığımızı da hatırlıyorum.
Maç dönüşünde annemin "bir daha dedenle gitmeyin istersen, yaşlandı artık. Yorgun geldi çok, beraber gidelim maçlara" dediğini de hatırlıyorum.
Ertesi gün okulda büyük sükse yaptığımı da...
Bu kadar şeyi neden aklımda tutuyorum bilmiyorum. İçinde sevdiklerime dair bir sürü şey var diyedir belki de. Çünkü pek çok anıyı bir araya getirmekten başka bir zaman yolculuğu imkanı yok elimde. En azından şimdilik tüm isaretler bunu gösteriyor.
Peki nereden geldi tüm bunlar? Geçen gece Ecemle eve dönerken gitarda caddelerde rüzgarı çalmayı öğrendiğini söylemişti. Koku, bir ses, bir cümle, bir an zaman yolculuğunun kapılarını aralıyor. Ama gidemiyorsun, çünkü çok uzak. Sadece hatırlıyorsun.
"Caddelerde rüzgar
Aklımda maç var
Gece yarısında eski taraftar
Şarap içiyorlar sessiz usulca
Özlediğim Gözgöz çok uzaklarda..."