2006’da Michael Lewis, zengin bir beyaz aile tarafından evlat edinilmeden önce yoksulluk içinde büyümüş, atletik yetenekli Siyah bir genç olan Michael Oher’in hikayesini anlattığı, büyüleyici bir çok satan kitap olan “The Blind Side: The Evolution of a Game” yazdı. NFL yıldızlığına giden yolunu yönlendirmesine yardımcı olan.
Kitap, Oher’in son derece koruyucu üvey annesi Leigh Anne Touhy rolüyle Sandra Bullock’a Oscar kazandıran daha da popüler bir filmin temeli oldu.
Oher birkaç gün önce bir dava açtı. yasal dilekçe bu hikayenin bir uydurma olduğunu iddia ediyor – Touhy’lerin onu asla benimsemediğini ve bunun yerine onu bir konservatuarın altına yerleştirdikten sonra onun adına son derece karlı iş anlaşmaları yaptığını iddia ediyor. (Touhy’ler tartıştı bu son iddia Şimdi bildirildiğine göre konservatuarlığı tamamen bitirmeyi planlıyorlar.)
Keşke şok olduğumu söyleyebilseydim.
Lewis’in anlattığı gibi Michael Oher destanı, her zaman bir fantazi gibi okundu, biri ırksal sömürü kokan bir dizi olaya beyaz kurtarıcılığın cilasını koymayı amaçlıyordu.
yazdığım gibi Bu gazete için bir incelemede o zamanlar, “Kitabının temel mesajı, zavallı siyah çocukların önemli olduğu, karakterlerinin veya zihinlerinin içeriğinden dolayı değil, fiziksel yeteneklerinden dolayı kurtarılmaya değer olduğudur. Çoğu hayran gibi – ben de dahil – Lewis, spora olan arzumuzu yalanlayan önyargıları fark etmemeyi tercih ediyor, genç siyah erkekleri şiddet içeren bir gösteriye dahil ederken izlemenin en karlı eğlence biçimimiz haline geldiği sapkın düzenleme.
Oher hikayesinin en şaşırtıcı yönü, kitabı okuyan ya da filmi izleyen neredeyse hiç kimsenin bu sapkınlığı tanımayı seçmemesidir. Ya da daha doğrusu, Lewis ve tebaası tarafından kısaca kabul edildi ve sonra tamamen göz ardı edildi.
Lewis şöyle yazıyor: “[Oher] Leigh Anne’e şüpheyle yaklaşacak kadar ileri gitmedi, ancak Leigh Anne’in dediği gibi, “Ben ve Sean ile onun şöyle düşündüğünü görebiliyorum: Beni bir lağımda yatarken bulsalar ve McDonald’s’ta hamburger satacak olsam, benimle gerçekten ilgilenirler miydi?‘”
The Blind Side’da Kimse Yok durmadan Bu soruyu yanıtlıyor, ancak sonuçları açık. Diğer endişeler, Touhy’lerin gizli amaçları olduğundan; onlara tamamen güvenmiyor.
Öyleyse kendinizi Michael Oher’in yerine koyun. Zaten hissettiğin bir filme katlanmış olmak tasvir Sen içinde zayıf bir ışıkBu hayırsever beyaz ailenin sizi evlat edinme hikayesinin – filme dönüştürülmesi yüz milyonlarca dolar kazandıran bir hikaye – bir yalan olduğunu öğrenseydiniz nasıl hissederdiniz?
Oher’e göre Touhy’ler, fiziksel veya psikolojik engeli olmayan bir yetişkin olmasına rağmen, hiçbir ailevi ilişkiyi tanımayan ancak onlara mali işleri hakkında karar vermeleri için yasal güç veren 18 yaşında bir belgeyi imzalaması için onu ikna etti.
Tuohy’ler, hiçbir kötü niyetleri olmadığını ve hiçbir zaman fazla kar elde etmediklerini iddia ediyor; avukatları agresif bir şekilde cevap verdi. Çarşamba günü savunmalarında konuşanlar arasında Lewis de vardı. Bir röportajda, Washington Post’a söyledi“Duş aldılar [Oher] kaynaklar ve sevgi ile. Onlardan şüphelenmesi nefes kesici. Bunu yapmak için kişinin içinde olması gereken ruh hali – onun için üzülüyorum.
Oher’in yasal dilekçesinin sonucunun ne olacağı hakkında hiçbir fikrim yok. Asıl mesele bu değil.
Çünkü “The Blind Side” benim için hiçbir zaman sadece Oher ve Touhy’ler hakkında bir kitap olmadı. Bütün bir kültürel ve ekonomik endüstriyle ilgiliydi, daha sonra bunu düşünecektim. Futbol Endüstri Kompleksibu ülkenin yoksul bölgelerinden genç erkekleri – çoğunlukla beyaz olmayan genç erkekleri – toplamak için hareket ediyor.
Fiziksel yetenekleri nedeniyle, özel liseler ve kolejler tarafından işe alınırlar, genel nüfustan tecrit edilirler ve olağanüstü kârlı yetenekleri nedeniyle sömürülürler.
Futbolu tek bir NFL oyuncusunun hikayesine dayanan bir güçlendirme biçimi olarak tanıtmak, tek bir Power Ball kazananının hikayesine dayanan bir sosyal program olarak piyango sunmaya benzer.
Michael Oher’in başına gelen de tam olarak buydu. Touhy’ler, lisede kalabilmesi için eğitim sisteminde oynamasına yardım etti, sonra onu mezun oldukları okula gitmeye ikna etti. Ole Bayan. Sonunda ilk turda Baltimore Ravens tarafından seçildi.
Lewis tüm bunları kahramanca bir yolculukmuş gibi anlatıyor. Her Michael Oher’e karşılık, asla kurtarılamayacak, parçalanmış aile sistemlerinde, çökmekte olan okullarda ve yetersiz hizmet alan mahallelerde doğmuş on binlerce Afro-Amerikan çocuğun olması onu rahatsız etmiyor gibi görünüyor.
Bu çocukların ihtiyacı olan şey, varlıklı bir ailenin hayırseverliği ya da kutsanmış bir koçun sert bilgeliği değil. İki yüzyıllık sistemik ırkçılık ve ekonomik adaletsizliğin yol açtığı hasarı onarmaya başlayabilecek türden bir sosyal, ekonomik ve eğitimsel desteğe ihtiyaçları var.
Futbolu tek bir NFL oyuncusunun hikayesine dayanan bir güçlendirme biçimi olarak tanıtmak, tek bir Power Ball kazananının hikayesine dayanan bir sosyal program olarak piyango sunmaya benzer.
Oyuncuların rekabet etmeyi seçtikleri ve en yüksek seviyelerde büyük maaşlar aldıkları doğrudur. Ancak güç dinamikleri ürkütücü bir şekilde tanıdık olmaya devam ediyor: Ağırlıklı olarak Siyahi bir işgücü, önce üniversiteler ve ardından zengin beyaz takım “sahipleri” için büyük gelirler sağlıyor. Profesyonel oyuncular ağır yaralanma riski taşır. Bunların yaklaşık üçte biri beyin hasarı yaşayacak, NFL’nin kendi aktüerlerine göre. Bir oyuncunun kariyerinin ortalama uzunluğu ancak üç mevsim. Bir lise oyuncusunun profesyonel olarak oynama ihtimali yaklaşık 1.300’de 1.
Michael Lewis, Futbol Sanayi Kompleksi’nin kinizmini kesinlikle anlıyor. Ancak büyük sistemleri tanımlamadaki tüm yeteneklerine rağmen, onların ahlakıyla, insanları etkileme biçimleriyle pek ilgilenmiyor. Bunun yerine, müesses nizamı zekasıyla alt eden gözüpek yabancıları aslanlaştırdığı bir anlatı formülüne sarılır. “Moneyball”da Billy Beane ve Oakland A’ları istatistiksel analiz yoluyla Major League Baseball’da devrim yaptıkları için kutladı. “The Big Short”ta açığa satış yapanları Wall Street’in istikrarsız konut piyasası için bir düzeltici olarak yüceltti.
Her iki durumda da, o uygunsuz gerçekler Ve aşırı basitleştirilmiş karmaşık sistemler. “The Blind Side”da arkadaşları Sean ve Leigh Anne Touhy’yi özverili hayırseverler ve NFL’yi kahramanca bir yer olarak tasvir etti.
Lewis, herhangi bir standarda göre, birinci sınıf bir hikaye anlatıcısıdır, kalıcı bir en çok satanlar olacak kadar yetenekli bir gazetecinin o ender örneğidir. Ancak bazen, gazeteciliğe yaklaşımının eğlenceli bir hikayenin hizmetinde nüansı, hatta empatiyi feda ettiğini hissediyor. İlk altın madalyasını kazanmasından yıllar sonra, pek çok gazeteci sistemik adaletsizliklerin hem grupları hem de bireyleri nasıl etkilediğini yeniden inceliyor. Analiz ve anekdot karışımını mükemmelleştiren Lewis’in, çoğu zaman zemindeki gerçeği dışarıda bırakması ironiktir.
Burada Lewis yolunu düşünüyorum çıkacak kitabını anlattı, FTX kripto para borsasının başkanı Sam Bankman-Fried hakkında “Going Infinite”. Mayıs ayında bir bitcoin konferansında konuşan Lewis, FTX’in çöküşü ve müteakip iddianame merkezi karakterinden, bankacı-kızarmış.
“’Bir kitabım yok’ diye düşündüm” diye gözlemledi. “Sondaj tahtası olarak kullandığım bir tür insanla bu konuşmayı yaptım… ve o, ‘Senin problemin, üçüncü bir perdenin olmaması. İlk iki perdeniz var ama üçüncü perdeniz yok.’ Ben de ‘Bu kesinlikle doğru; Nasıl bitireceğimi bilmiyorum. Bir hafta sonra FTX patladı. Çok minnettardım.
Lewis’in ne demek istediğini anlıyorum elbette. Çalışmalarını istisnai ve genellikle aydınlatıcı yapan şey, harika malzemeye olan açlığıdır. Ancak FTX çöküşünün insani etkisinin ötesine bakmaya hazır olması bende farklı bir empati duygusu uyandırdı. Onun için biraz üzüldüm.
Almond, “Futbola Karşı: Bir Taraftarın İsteksiz Manifestosu” ve diğer kitapların yazarıdır.