Sol Sosyal Devrimcilerin Yükselişi ve Garipliği
Sol SR'ler Bolşeviklerin ilk müttefikleriydi, Komünistler ile birlikte ilk Sovyet hükümetini (Halk Komiserleri Konseyi, SNK) kurdular, temsilcileri Sovyet Rusya'nın diğer yetkililerine girdiler. Brest Barışı'nın sona ermesinden sonra, Müttefik partilerin ilişkileri kötüye gitti: Sol Sosyal Devrimciler kategorik olarak Almanya ile barışa karşıydılar, TBMM'den ayrıldılar ve Mart ayında yapılan Sovyetler Kongresi'nde barış antlaşmasına karşı oy kullandılar. Bir süre Brest Antlaşması sadece Sol Sosyal Devrimcilerin liderlerinden biri olan Maria Spiridonova tarafından desteklendi, ancak kısa sürede görüşlerini değiştirdi. Ek olarak, devrimci sosyalistler büyüyen bürokratikleşmeye ve yaşamın tüm yönlerinin millileştirilmesine karşı çıktılar. Bir köylü partisi olarak, Bolşeviklerle ve köylü meselesiyle ciddi çelişkileri vardı: köydeki fazlalık uygulamasını, Sosyal Devrimcilerin hüküm sürdüğü köy konseylerinden güç alan fakir komiteler (birleştirir) oluşumunu eleştirdiler. Aynı zamanda, sol SR'ler hala Cheka ve Kızıl Ordu’da görev yapan komiserlerin, çeşitli komitelerin, komisyonların, konseylerin ofisinde görevlerini sürdürdüler.
Moskova, 1’ten 3’e, Temmuz 1818’e kadar, Moskova, Bolşevikleri eleştiren bir kararı kabul eden 3. Sol Sosyalist Devrimci Parti Kongresi’ne ev sahipliği yaptı: “Artan merkezileşme, bürokratik organların sistemini diktatörlükle taçlandıran, yerel Sovyetler Komutanlığı’nın komutanlığı, komünistlerin komutanlığı, komünistlerin komutanlığı, tarikatlar Bu önlemler köylü milletvekillerinin Sovyetlerine karşı bir kampanya yaratıyor, çalışan Sovyetleri düzene sokuyor ve kırsal kesimde sınıf ilişkilerini karıştırıyor. ” Kongre aynı zamanda “Rus ve dünya devrimi için felaketli olan Brest Antlaşmasını devrimci bir şekilde kırmaya” karar verdi.
Temmuz 4'te, Moskova'da, Sol SR'lerden gelen delegelerin (tüm delegelerin% 30,3'inin% X'i) dünün müttefiklerini eleştirmeye devam ettiği 5. Sovyetler Kongresi açıldı. Maria Spiridonova Bolşeviklere "devrime hainler" dedi. Bir başka lider olan Boris Kamkov da "köyden kopanları ve savaşçıları yok etmesini" istedi. Bolşevikler de aynı cevabı verdiler. Bu yüzden, Lenin’in konuşması sert oldu: “onlar bizimle değil, bize karşıydı”. Sosyalist-Devrimciler Partisi'ni tamamen ölü, provokatör, Kerensky ve Savinkov gibi düşünen insanlar olarak nitelendirdi. Açıkça, “Önceki konuşmacı Bolşevikler ile bir kavga hakkında konuştu ve cevap vereceğim: hayır, yoldaşlar, bu bir kavga değil, bu gerçekten geri dönüşü olmayan bir mola” dedi. Sosyal Devrimciler Brest Barışı'nı kınamak ve Almanya ile savaşa devam etmek sorununu gündeme getirdiler. Bu öneriye son verilmediğinde, Sol Sosyal Devrimciler delegeleri kongreyi Temmuz 6'a kadar terk etti.
6 Temmuz, SR’leri bıraktı ve Almanya’yla dünyayı kırmaya yönelik yüksek bir terörist saldırı düzenledi. VChK'da görev yapan partinin iki üyesi (Jacob Blumkin ve Nikolai Andreev), Alman Büyükelçiliğine geldi ve önce havaya uçurmaya çalıştı, ardından Alman Büyükelçisi Wilhelm von Mirbach'ı orada vurdu. Bunu öğrenen Maria Spiridonova, Sovyetler Kongresi'ne geldi ve delegelere “Rus halkının Mirbach'tan özgür olduğunu” söyledi. Cheka'nın başkanı Felix Dzerzhinsky, buna karşılık, Bolşoy Trekhsvyatitelsky Lane'de bulunan komisyonun Sol Sosyalist-Devrimci dekolmanının merkezine geldi ve Blumkin ve Andreev'in iade edilmesini istedi, ancak Blumin ve Andreev'in iade edilmesini istedi. Sonuç olarak, Cheka'nın kendisi Sol Sosyalist-Devrimci Chekistler tarafından tutuklandı ve onlarla rehin olarak kaldı. Kısa bir süre sonra, Sosyal Devrimciler postaneyi ve merkez telgrafı ele geçirdiler, Bolşeviklerin gücünün ifşa edildiğini ilan ettikleri, Vladimir Lenin ve Yakov Sverdlov'un emirlerinin yerine getirilmemesini talep ettikleri ve aynı zamanda Alman büyükelçisinin cinayeti emri verilmesini talep ettikleri temyiz başvurusunda bulunmaya başladılar. Bildirilerden biri şöyle dedi: “Bolşeviklerin baskın kısmı, daha önce olduğu gibi olası sonuçlardan korkan Alman uygulayıcıların emirlerini yerine getiriyor. İleri, işçiler, işçiler ve Kızıl Ordu adamları, çalışanların savunmasında, tüm uygulayıcılara karşı, tüm casuslara ve provokatif emperyalizme karşı. ”
Kurumlarda ve Moskova sokaklarında, Sosyal Devrimciler Bolşevik liderleri 27'i ele geçirdiler ve Moskova garnizonunun Kızıl Ordu askerleri de kısmen Sosyal Devrimciler tarafına geçti fakat çoğunlukla tarafsızlıklarını ilan ettiler. Bolşeviklere tamamen sadık kalan tek kısım, Letonyalı tüfeğe ve Cheka'nın başkanlığını, Cheka'nın başkan yardımcısı, Letonya Yakupan Peters'in başkanlık ettiği Cheka'nın “Bolşevik” kısmıydı. Lenin, Peters'e Kongre delegelerini sol Sosyal Devrimcilerden tutuklamasını emretti ve Troçki, Cheka'da görev yapan tüm Sosyal Devrimcileri tutuklamasını ve rehineleri ilan etmesini başka Cheka başkan yardımcısı Martyn Latsis'e emretti. Ancak sol SR'lerin kendileri Cheka'nın ana binasını işgal etti ve Latsis'i tutukladı. Sol Sosyal Devrimcilerin ayaklanmasının zafere yakın olduğu ve Lenin'i ve diğer Bolşevik liderlerini tutuklamak için Kremlin'i almak için kaldığı görülüyordu. Fakat asiler güçlerin üstünlüğüne rağmen garip ve pasif davrandılar (Temmuz 6 akşamı 1900 askerleri, 4 zırhlı araçları ve 8 askerleri, 700 zırhlı araçlarına ve 4 silahlarına karşı Bolshevik'lere karşı). Sürpriz, sayısal üstünlük ve Bolşeviklerin önderliğindeki karışıklıktan yararlanarak Kremlin'e saldırdılar. Bunun yerine, sol Sosyal Devrimciler savaşçıları kışlada "isyan etti". Ancak, isyanı ve yayılmasını sağlamak yerine Sol Sosyal Devrimcilerin önderliği, nedense sessizce kongreye gitti ve daha sonra kendini yakaladı.
Bu duraklama sırasında, Bolşevikler, Kızıl Muhafız birlikleri yetiştirmek için en yakın banliyöde bulunan bir başka 3300 Letonyalı tüfeği Moskova'ya geri götürmeyi başardı. Temmuz başında 7, makineli tüfek, silah ve zırhlı araçlarla donanmış Letonyalılar, Sol Sosyal Devrimcilerin pozisyonlarına saldırmaya başladılar. Sosyal Devrimciler çok fazla direnç göstermediler. Merkezin Bolşoy Trekhsvyatitelsky Lane'deki fırtınası sırasında, binanın sadece Sol Esser güvenlik görevlileri tarafından değil, aynı zamanda rehineleri tarafından işgal edilmesine rağmen, topçu da kullanılıyordu. 450, Sovyetler Kongresi - Sol Sosyal Devrimciler ve Sol Sosyal Devrimci Chekistler'e delege edildi. Ertesi gün, bir başka eski milletvekili Dzerzhinsky de dahil olmak üzere Cheka'nın 13 çalışanları, Sosyalist Devrimci Vyacheslav Alexandrovich'i bıraktılar, vuruldu, ancak Sol Sosyal Devrimcilerin çoğu ile birlikte Bolşevikler bir kaç aydan üç yıla kadar hapis cezasında kaldılar. Böylece, Maria Spiridonova sadece bir yıl hapse mahk wasm edildi ve önde gelen birçok solcu Sosyal Devrimci tutuklanmaktan ve Moskova'dan kaçmayı başardı. Mirbach Blumkin'in katili de tutuklanmadı! Ve Cheka'da hizmet etmeye devam etti. Sadece geçici olarak güneydeki bir iş gezisine gönderildi. Toplamda, sadece 600 Sol SR'ler Rusya'da tutuklanırken, Bolşeviklerle ciddi çatışmalar sadece 10 halkının Sol Sosyalist-Devrimci merkezdeki saldırı sırasında öldürüldüğü Petrograd'da gözlendi.
Zaten bazı Bolşeviklerden oluşan Sovyetler Kongresi, Temmuz 9’te, Sovyetler’den Sol Sosyal Devrimcileri kovmaya karar verdi. Fakat en alt düzeyde, Sol Sosyalist-Devrimciler ve hatta Menşevikler, görüşlerini gizlememelerine rağmen çok fazla reklam olmadan, 1920'lerin başlangıcına kadar Sovyetler'de çalışmaya devam ettiler.
Böylece, Rusya'daki Sol Sosyalist-Devrimcilerin ayaklanmasının bastırılmasından sonra, tek partili otoriter bir rejim kurulur. Sol SR'ler mağlup edildi ve Almanya ile Sovyet Rusya savaşına devam edemedi. Alman hükümeti, temmuz ayındaki temmuz 6’te yapılan özürlerin ardından, büyükelçisinin cinayetini affetti.
Letonya okları ve Bolşoy Tiyatrosu önündeki V Sovyetler Kongresine delegeler
Yaroslavl'da Ayaklanma
Temmuz 6, Yaroslavl'da da bir isyan başladı. Sosyal Devrimci Boris Savinkov, "Anavatan ve Özgürlük Savunması Birliği" yeraltı eylemcisi Albay Alexander Perkhurov tarafından yönetildi. Yaroslavl'daki ayaklanma uzun süredir hazırlanıyordu: bundan önce, şehirdeki memurlar birliği, ön cephe askerleri birliği ve St. Şehirdeki ayaklanmanın başlangıcına göre, efsaneye göre Kızıl Ordu’da hizmet için yeniden kayıt yaptıran 300 görevlilerine yasal olarak çeyreklik yapmak mümkündü. Temmuz 6 gecesinde, Perkhurov liderliğindeki isyancılar (ilk olarak 100 insanları) büyük bir depoya saldırdılar оружия ve ele geçirdi. Olay sinyalinin yol açtığı bir milis ekibi de isyancıların yanına geçti ve sabah saatlerinde bütün şehir polisi il komisyoncusu tarafından yönetildi. İsyancılar tarafında şehre doğru ilerlerken, zırhlı bölüm (2 zırhlı araç ve 5 büyük kalibreli makineli tüfekler) de değişti ve başka bir alay tarafsızlık ilan etti. Kırmızının tarafında sadece küçük bir tabir vardı. Kısa bir savaştan sonra silah bırakan "Özel komünist dekolmanı".
İsyancılar tüm idari binaları, postaneyi, telgrafı, radyo istasyonunu ve hazineyi işgal etti. Yaroslavl Askeri Bölgesi Komiseri David Zakheim ve belediye meclisi yönetim kurulu başkanı Semyon Nakhimson, dairelerde yakalandı ve aynı gün öldürüldü. 200 diğer Bolşevikler ve Sovyet işçileri, Volga'nın ortasında duran "ölüm mavnası" nı tutuklayarak tutuklandı ve hapsedildi - tutulan havasızlıktan, su ve yiyecek eksikliğinden, sağlıksız tutsaklar, ilk günden itibaren, büyük çapta topluca ölmeye başladılar. Sonuç olarak, tutuklananların yüzünden fazlası öldü, diğerleri kaçmayı başardı). Perkhurov, Yaroslavl eyaletinin başkomutanı ve General MV Alekseev'in yüksek komutasına bağlı olarak Kuzey Gönüllü Ordusu komutanı olarak ilan etti. “Kuzey Ordusu” saflarına 6 hakkında bin kişi katıldı (aktif olarak 1600 - 2000 kişi etrafındaki savaşlara katıldı). Bunlar arasında, yalnızca Çar ordusunun eski memurları, uyuşturucu bağımlısı ve öğrenciler değil, aynı zamanda askerler, yerel işçiler ve köylüler de sayıları oldukça fazlaydı. Yeterli silah yoktu, özellikle de silahlar ve makineli tüfekler (isyancıların emrinde yalnızca 2 üç inçlik silahlar ve 15 makineli tüfekler vardı). Bu yüzden Perkhurov, Rybinsk'ten silah ve insanlardan yardım bekleyen savunma taktiklerine başvurdu.
Yaroslavl'daki ayaklanmanın lideri Alexander Petrovich Perkhurov
Temmuz 8, Yaroslavl'da, şehir hükümetinin etkinliği, 1917 Geçici Hükümeti yasalarına göre restore edildi. Temmuz'da 13, Perkhurov'un “yasayı ve düzeni ve kamu barışını yeniden kurma” kararıyla tüm Sovyet makamlarını yürürlükten kaldırarak tüm kararlarını ve kararlarını kaldırdı, “yılın Ekim ayındaki darbesinden önce yürürlükte olan yasalar altında bulunan yetkililer ve yetkililer” restore edildi. 1917-th Sovyet alayının bulunduğu Kotorosl Nehri dışındaki fabrika yerleşmeleri isyancıları ele geçiremedi. Kısa süre sonra şehre hakim olan Tugovoi Dağı ile Kızıllar Yaroslavl'ı bombalamaya başladı. Ayaklanmanın gerçeğinin Yaroslavl ve komşu illeri arttıracağı isyancı hesaplaması savunulamaz olduğu kanıtlandı - ayaklanmanın ilk başarısı geliştirilemedi. Bu arada, Sovyet ordusu komutası aceleyle Yaroslavl birlikleri için acele etti. Ayaklanmanın bastırılmasında sadece Kızıl Ordu'nun yerel alayı ve işçi görevlileri değil, Tver, Kineshma, İvanovo-Voznesensk, Kostroma ve diğer şehirlerden Kızıl Muhafız görevlileri de yer aldı.
Kotorosl'un güney kıyısındaki kuvvetlerin komutanı Yu S. Guzarsky atandı ve A.J. Hecker, Yaroslavl yakınlarındaki Volga'nın her iki kıyısında Vologda'dan Temmuz 14'e geldi. Kırmızı birlik halkası hızla küçülüyordu. Kızıl Muhafız müfrezeleri ve enternasyonalist birimler (Letonyalılar, Polonyalılar, Çin, Alman ve Avusturya-Macaristan savaş esirleri) Yaroslavl'a saldırı düzenledi. Şehir ağır kabukluydu ve havadan bombalandı. Kotorosl ve Vspolye istasyonunun yanından dolayı, şehir sürekli topçu ve zırhlı trenlerle bombalandı. Kızıl ekipler kenti ve banliyöleri uçakla bombaladı. Böylece, hava saldırıları sonucu Demidov Lisesi tahrip edildi. İsyancılar teslim olmadı ve bombardıman yoğunlaştı, hangi caddelerin ve tüm mahallelerin tahrip edildiği sonucu meydanlarda dövüldü. Kentte yangın çıktı ve kentin isyan ettiği bölgedeki tüm binaların% 80 kadarı tahrip edildi.
76-mm top obr. Yaroslavl bombardımanına katılan 1902. Silah namlusunda patlayan bir mermi tarafından devre dışı bırakıldı.
Perkhurov'un askeri konseydeki pozisyonunun umutsuzluğunu gören şehirden ayrılmayı ve Halk Ordusu'yla görüşmek için Vologda veya Kazan'a gitmeyi önerdi. Ancak, General Peter Karpov liderliğindeki komutanların ve savaşçıların çoğu, bölge sakinleri olarak, şehri terk etmeyi reddetti ve ellerinden geldiğince mücadeleye devam etmeye karar verdi. Sonuç olarak, Perkhurov başkanlığındaki 50 halkının çıkarılması, 15 gecesi Temmuz 16'teki 1918 gecesinde bir gemi üzerinde Yaroslavl'dan kaçtı. Daha sonra, Perkhurov Komuch'un Halk Ordusuna girdi, Kolchak'a hizmet verdi, 1920'te yakalandı ve 1922 Yaroslavl'da bir gösterge mahkemesi tarafından mahk andm edildi ve idam edildi. Şehirdeki kumandan General Karpov olarak kaldı. Kuvvetlerini ve mühimmatlarını tükettiğinde isyancılar Temmuz 21'ta kollarını bıraktılar. Bazıları ormana veya nehir boyunca kaçtılar ve memurların diğer kısmı hayatlarını kurtarmak için numaraya gitti. Şehir tiyatrosunda bulunan ve anavatanlarına geri dönüş yapan Alman Savaş Esirleri Komisyonu No: 4'in tesislerine geldiler, Brest Barış'ı tanımadıklarını, Almanya ile savaşta kendilerini kabul ettiklerini ve Almanlara silahlarını teslim ederek teslim ettiklerini açıkladılar. Almanlar onları Bolşeviklerden koruyacağına söz verdi, ancak ertesi gün misilleme görevlileri verdiler.
Ayaklanmanın bastırılması sırasında ölen Kızıl Ordu askerlerinin sayısı bilinmiyor. Savaş sırasında, 600 isyancıları öldü. Yaroslavl'ın yakalanmasından sonra, kentte kitlesel terör başladı: ayaklanmanın sona ermesinden sonraki ilk gün, 428 halkı vuruldu (isyancıların genel merkezi dahil - 57 halkı). Sonuç olarak, ayaklanmadaki hemen hemen tüm katılımcılar öldü. Ayrıca, savaş, bombardıman ve hava saldırıları sırasında, şehir ciddi maddi hasar gördü. Özellikle, 2147 evleri tahrip edildi (28 bin kişi evsiz kaldı) ve tahrip edildi: Ünlü kütüphanesi, 20 fabrikaları ve fabrikaları, alışveriş merkezlerinin bir kısmı, onlarca kilisesi ve kilisesi, 67 devlet binalarının, tıbbi, kültürel amaçlarının bulunduğu Demidov Adli Lisesi Ayrıca, Rus ordusunun en büyük müzesi olan Petrograd Topçu Tarihi Müzesi'nin (AIM) koleksiyonları, ilgili askeri ve sanatsal değerleri içeren Yaroslavl'a ihraç edildi. tarih Rusya'nın her türlü kara kuvvetleri. Bu yüzden, 55 sandıklar ve yanmış silahlarla dolu sandıklar: toplamda 2000 pankartları etrafında (Streltsy dahil), Birinci Dünya Savaşı sırasında toplanan tüm kupalar, değerli silahların ve diğer ateşli silahların vb.
Temmuz 8'te, Anavatan ve Özgürlük Savunma Birliği'nin destekçileri, kuzey Volga bölgesinde, Rybinsk'te başka bir şehirde isyan etmek için başarısız bir girişimde bulundular. Boris Savinkov ve Alexander Dikgoff-Derental’in burada isyanı bizzat bizzat yönlendirmelerine rağmen, kentin bazı bölgelerini bile ele geçirmeyi başaramamışlar ve Kızıl Ordu ile hayatta kalanlar birkaç saat inatçı savaştan kaçmak zorunda kalmıştır. Ek olarak, Temmuz 8'te, Anavatan ve Özgürlük Savunma Birliği, Murom'da bir Bolşevik karşıtı ayaklanma başlattı. Akşam geç saatlerde isyancılar yerel askeri kayıt ofisine saldırdılar ve silahlara el koydular. Geceleri, asilerin kontrolünde olan kentin tüm ana idari binalarıydı. Bununla birlikte, burada, Yaroslavl'ın aksine isyancılar nüfusun geniş kitlelerini kazanamadı ve büyük bir silahlı dekolte kurdu. Temmuz ayında 10, isyancılar şehirden doğuya Ardatov yönünde kaçmak zorunda kaldı. Kızıllar iki gün boyunca onları kovaladı ve dağıldı.
Boris Savinkov (ortada)
Muraveva isyanı
10 Temmuz 1918 sözde “Muravyov isyanı” başladı - Sosyal Devrimci Mihail Muravyov bıraktı, 16 Haziran'da Kızıl Ordu'nun Doğu Cephesi'nin komutanı olarak 13'i seçti (cephesi isyancı Çekoslovak Kolordusu ve Beyazlara karşı döndü). İlginçtir ki, 6 ve 7 Temmuz, Moskova'daki Sol SR'lerin ayaklanması günlerinde, Muravyov hiçbir eylemde bulunmadı ve Lenin'e Sovyet hükümetinin sadakatini güvence altına aldı. Görünüşe göre, Muravyov kendi başına bir isyan başlattı, Moskova'dan haberler aldı ve sadakatsizlik şüpheleri yüzünden tutuklamadan korktu (maceracı bir mizaçla ayırt edildi, “kırmızı Napolyon” olmayı hayal etti). 9'tan 10 Temmuz'a kadar olan gecede, komutan beklenmedik bir şekilde Kazan'daki ön merkezden ayrıldı. İki sadık alayla birlikte gemilere taşındı ve Simbirsk yönünde yola çıktı.
Temmuz 11 kadrosu Muravyova Simbirsk'e indi ve şehri işgal etti. Neredeyse kentteki tüm Sovyet liderleri tutuklandı (1 ordusunun komutanı Mihail Tukhachevsky dahil). Muravyov, Simbirsk’ten Brest barışı tanımadığı, Almanya ile savaşın yeniden başladığı ve Çekoslovak Kolordu ile bir ittifak olduğu konusunda telgraflar gönderdi ve kendisini Almanlarla savaşacak ordunun komutanı ilan etti. Önden ve Çekoslovak Birliği'nden askerlere Volga'ya ve daha batıya gitmeleri emredildi. Muravyov, Volga bölgesinde, soldaki Sosyal Devrimciler Maria Spiridonova, Boris Kamkov ve Vladimir Karelin başkanlığındaki ayrı bir Sovyet cumhuriyeti kurulmasını da önerdi. Muravyov'un tarafında, Sosyal Devrimciler'in üstünden geçtiler: Simbirsk kuvvetler grubunun komutanı ve Simbirsk, Klim Ivanov'un kuvvetlendirdiği bölge ve Kazan'ın müstahkem bölgesi Trofimovsky'nin başı.
Ortak bir bildiriyle, Lenin ve Troçki, eski başkomutandan “hain vatandaşların” olay yerinden vurmalarını talep eden bir hain ve halk düşmanı olarak nitelendirdi. Ancak Muravyov, bu temyizin kamuoyuna duyurulmasından önce bile öldürüldü, aynı gün Temmuz 11, telgraflar gönderdikten sonra Simbirsk konseyinde belirdi ve güç devretmesini istedi. O da CPSU’nun taşra partisi komitesi başkanının (b) Joseph Vareikis ve Letonya okları tarafından düzenlenen bir pusuya düştü. Toplantıda, Kırmızı Muhafızlar ve Chekistler pusudan ayrıldılar ve tutuklandıklarını açıkladılar. Muravyov silahlı bir direnişe sahipti ve öldürüldü (diğer kaynaklara göre - kendini vurdu). Temmuz 12’te, “Rusya’nın Merkezi İcra Komitesi” “İzvestia” resmi gazetesi “Muravyov Anlaşması Üzerine” resmi bir mesaj yayınladı ve “planının tamamen çöküşünü görerek, Muravyov’un tapınağa ateş ederek intihar ettiğini” belirtti.
Böylece, Muravyev’in isyanı kısa ömürlü ve başarısız oldu. Yine de Kızıl Ordu'ya ciddi hasar verdi. Doğu Cephesinin komutanlığı ve kontrolü, önce Baş Komutanı Muravyov’dan Çekoslovakyalılarla barış ve Almanya’yla savaş ve ardından Muravyev’in ihanetiyle ilgili telgraflar tarafından dağıldı. Kırmızı birlikler bununla demoralize edildi. Sonuç olarak, beyazlar (Halkın Ordusu Komuch) kısa süre sonra Kırmızıları ciddi bir şekilde bastırmayı ve Simbirsk, Kazan ve Volga bölgesinin diğer şehirlerini Sovyet Rusya'nın konumunu daha da kötüleştirerek düşürmeyi başardı. Böylece, Temmuz 21 şoku, Halk Ordusunun ve Vladimir Kappel komutasındaki Çekoslovak Kolordu'nun bir araya gelmesiyle birlikte Simbirsk'i aldı. Temmuz 25 Çekoslovak Birliği Kolordu birlikleri Yekaterinburg'a girdi. Aynı gün, Halk Ordusu Komuch, Hvalynsk'i işgal etti. Ayrıca, Kızıllar Temmuz ayı ortasında Sibirya'nın doğusunda ağır yenilgiler yaşadı. Kızıl Ordu, Sibirya beyazlarının ve Çekoslovakyalıların girdiği Irkutsk'u terk etti. Kırmızı ayrılıklar Baykal'a çekildi.
Temmuz 17 Peter Vologodsky liderliğinde Omsk'ta bulunan Geçici Sibirya Hükümeti, “Sibirya Devlet Bağımsızlığı Bildirgesi” ni kabul etti. Bildirge, sınırları Urallardan Pasifik Okyanusu'na kadar uzanan Sibirya'nın uluslararası tüzel kişiliğini ve Geçici Sibirya Hükümeti hükümetinin bağımsızlığını ilan etti. Aynı zamanda, Sibirya liderleri, yeni toplanan Tüm Rusya Kurucu Meclisinin iradesinin açıklanması halinde, derhal demokratik Rusya’ya dönmeye hazır olduklarını açıkladılar. Bunların sadece kelimeler olduğu açıktır. Aslında, eski Rusya'nın kalıntıları üzerinde görünen tüm “bağımsız” ve “demokratik” hükümetler otomatik olarak Batı'nın ve kısmen Doğu'nun (Japonya) kolonileri haline geldi.
Mihail Muravyov ve Çekoslovak Kolordusu alaylarının askerleri
İsyanın garipliği hakkında
Yukarıda belirtildiği gibi, asiler son derece pasifti, almak için uygun bir anı kullanmadılar. Bolşeviklerin liderliği kısmen tutuklandı, diğerleri tereddüt etti. Özellikle, Lenin ana şok biriminin komutanının - Letonyalı tüfeğin, Vatsetisa'nın ve Cheka'nın başkanı - Dzerzhinsky'nin sadakatinden şüphe etti. İsyancılar, kongre delegelerini ve Sovyet hükümetinin üyelerini tutuklama fırsatı buldu, ama yapmadılar. Popov komutasındaki Cheka'nın çıkarılması herhangi bir aktif eylemde bulunmadı ve yenilgiye kadar kışlaya oturdu. Ülke çapında gönderilen temyizde bile, Bolşevikleri devirmek veya Moskova'daki isyancıların yardımına başvurmak için herhangi bir çağrı yoktu.
Sol Sosyal Devrimcilerin cezalandırılmasının, özellikle İç Savaş ve suçun ciddiyeti bağlamında - darbe girişimi bağlamında ılımlı olması da ilginçtir. Sadece Cheka'nın başkan yardımcısı Aleksandrovich Alexandrovich ve Popov Cheka ekibinden 12 insanlar vuruldu. Diğerleri kısa bir süre aldı ve yakında serbest bırakıldı. Alman büyükelçisi Blumkin ve Andreev'in girişimlerine doğrudan katılanlar aslında cezalandırılmadı. Ancak Blumkin, genellikle Dzerzhinsky ve Trotsky'nin en yakın çalışanı oldu. Bu sonuçta bazı araştırmacılar isyan olmadığı fikrine yol açtı. Ayaklanma, Bolşeviklerin kendilerini dramatlaştırmasıydı. Bu versiyon Yu G. Felshtinsky tarafından önerildi. Ayaklanma, tek partili bir sistemin kurulmasına neden olan bir provokasyondu. Bolşevikler rakipleri ortadan kaldırmak için bir neden aldı.
Başka bir versiyona göre, ayaklanma Lenin'i devirmek isteyen Bolşevik liderliğin bir parçası tarafından başlatıldı. Öyleyse, Aralık ayında 1923, Zinovyev ve Stalin “Sol Komünistler” Başkanı Bukharin’in, Sol Sosyalist-Devrimcilerden Lenin’i zorla yıkma ve SNK’nın yeni bir kompozisyonunu oluşturma önerisini aldıklarını bildirdi. Sözde bunu unutmamalıyız. Dzerzhinsky (Cheka başkanı), N. Bukharin (partinin ana ideologu) ve Bolşevik Partinin önde gelen diğer temsilcileri de dahil olmak üzere “Sol Komünistler”, Almanya ile devrimci bir savaş savundu. Yalnızca Lenin'in Merkez Komitesi'nden ayrılması ve doğrudan kitlelere dönmesi tehdidi, bu konuda vazgeçmelerini sağlamıştır. Dzerzhinsky’nin asi karargahına gelen ve gerçekte “teslim olmuş” davranışı da soru soruyor. Bununla Cheka'nın yönetimini ihlal etti ve aynı zamanda planın başarısız olması durumunda kendisi için bir yabancı yarattı. Evet, ve isyanın kışkırtıcı - Blumkin daha sonra Cheka'da Dzerzhinsky'nin favorisi oldu. Ek olarak, Anglo-Fransız izinin açıkça görülebildiği ve “Demir Felix” ortamının tam anlamıyla var olduğu ve İtilafın Rusya ile Almanya arasındaki savaşa devam etmekle ilgilendiği belirtildi.
Ayrıca, 1935’teki Vatsetis’te, Sol Sosyalist-Devrimci ayaklanmayı Troçki’nin “dramatizasyonu” olarak adlandırdığını belirtmekte fayda var. Troçki'nin Rusya'daki devrimdeki özel rolünü ve “finansal enternasyonal” (Batı'nın ustaları) ile olan ilişkisini unutmamalıyız. Almanya ile barış konusundaki tartışmalar sırasında, Troçki açık bir şekilde kışkırtıcı bir tavır aldı - barışa ve savaşa karşı. Aynı zamanda, Troçki, İtilaf temsilcileri ile yakın temaslarda bulundu. Dünyayı Almanya ile parçalamaya ve Bolşevik liderliğindeki konumunu güçlendirmeye çalışması şaşırtıcı değil. Böylece, Sol SR'ler görevlerini çözmek için daha ciddi "oyuncular" kullandılar. Dolayısıyla, sosyalist devrimcilerin liderliğinin davranışında sağduyu eksikliği.
- Samsonov Alexander
- Smoot. 1918 yılı
Gönüllü bir ordu nasıl oluşturulur
Don savaşı nasıl başladı?
"Konuşmanıza çalışan insanlar tarafından ihtiyaç duyulmuyor. Muhafız yoruldu!"
İşçilerin ve Köylülerin Kızıl Ordu ve Deniz Kuvvetlerinin 100 yılı
İç Savaşı kim teşvik etti
Beyaz, Batı'nın çıkarları için savaştı
Rus karşıtı ve devlet karşıtı beyaz proje
"Ukrayna Chimera" İç Savaşı nasıl kışkırttı?
Ukrayna ve "Ukrayna halkı" nasıl oluşturulur
Kırmızı Kiev nasıl aldı?
Kızıl Ordu'nun Don'a Zaferi
Kanlı Savaş Buz Savaşı
Kornilovitler Ekaterinodar'ı nasıl etkiledi
Ölmek mi istiyorsun? Şerefle öldü!
Güce karşı insan
Drozdovtsy, Don'u nasıl etkiledi?
Nasıl drozdovtsy Rostov fırtınası
Don Cumhuriyeti Ataman Krasnov
Batı Bolşeviklere yardım etti?
Batı neden hem kırmızı hem de beyazı destekledi?
Çekoslovak katilleri ve yağmacılar neden Rusya'da anıtlar dikiyorlar?
İkinci Kuban kampanyası
Doğu Cephesi Eğitimi
Rus çarını neden öldürdüler??
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.