Seçenek A-6E, A-6'in geç bir modifikasyonudur. Bu arabanın ilk uçuşu yılın 27 Şubat 1970'unu yaptı. Toplam ABD Donanması, 445 dahil olmak üzere 240'e uçak aldı, saldırı uçaklarının daha önce yayınlanmış sürümlerinden dönüştürüldü. A-6E uçağında, AN / APQ-148 çok işlevli radar ve daha gelişmiş bir navigasyon sistemi kuruldu. 1979 yılında başlayarak, tüm uçaklara bir lazer belirleme sistemi kurulmaya başlandı ve bu da bombaların bir lazer yönlendirme sistemi ile kullanılmasına izin verdi.
Bu uçaklar hiç ihraç edilmedi. Amerika'da, makineye verilen sayısız takma adla kanıtlandığı gibi, ekiplerden tanınan Donanma ve ILC filoları ile hizmet ediyorlardı: “Çifte Çirkin”, “Demir Tadpole”, “Mighty Alpha Six” ( Mighty Alpha Six), Hamile Lepistes ”(Hamile Lepistes). A-6E modelinin ismine rağmen (“A” harfi havacılık ABD saldırı uçağı anlamına gelir), Davetsiz misafir klasik bir saldırı uçağı değildi. Özelliklerine göre, büyük bir bomba yükü ve uçuş menzili olan bir güverte bombardıman uçağı daha muhtemeldi. Gemide, uçağın bombalamayı oldukça doğru bir şekilde gerçekleştirmesine izin veren bir ekipman seti vardı.
Uçak, konsolların katlanan parçaları ve bir kuyruk yüzgeci ile orta kanatlı süpürülmüş kanadı (25 °) olan bir tek kanatlı uçtu. Kanat kök kısımlarında geniş bir süpürme açısı ve pilotu uçağın kritik saldırı açılarında çıkması konusunda uyarması gereken özel plakalar vardı. Kanatın açıklığı boyunca kanatları ve çıtaları vardı, Saldırganda hiç aileron yoktu. Uçağın yuvarlanma üzerindeki kontrolü için önleyiciler kullanıldı. Saldırı uçağı uçak uçağının hangarına yerleştirilirken kanat konsolu katlanır. 26 uçağı ile başlayarak, kanat uçlarında özel fissile hava frenleri ortaya çıktı. Makinenin kuyruğu, tam daire dengeleyici ve dümenli bir omurgadan oluşuyordu. Uçak gövdesinin kuyruk kısmında başlangıçta delikli hava freni yüzeyleri vardı. Bununla birlikte, uçağın çalışması sırasında, gövde frenlerinin sapmasının, motorların itişini azalttığı ve dolayısıyla XXUMX uçak numarası ile başlayarak, gövde üzerindeki frenlerin artık monte edilmediği ortaya çıktı.
Kanat, arabanın “en zayıf” yeri olarak kabul edildi. Kompozit malzemelerin kullanımı konusunda geniş deneyime sahip olan Boeing tarafından geliştirilmiştir. A-6E Saldırganın üzerindeki kanat, titanyum alaşımlarından yapılmış olan gövde bağlantı noktaları haricinde tamamen karbon plastikten yapılmıştır. Kanatın üstünde, yıldırım düşmesi durumunda kanat yapısını koruyacak olan özel bir iletken katman kaplandı.
A-6E Hırsız saldırı uçağının elektrik santrali, her biri maksimum 52 kgf itme gücüne sahip bir çift Pratt & Whitney J8-P-4200A turbojet motorla temsil edildi. Bu motorlar, gövdenin yan taraflarındaki motor yuvalarında bulunuyordu. Motorun uzunluğu 3,01 m, çapı 0,8 m idi Motorların hava girişleri, sınır tabakasının dikey kesilmeleri ile düzensiz hale getirildi. Uçağın iç tanklarında 8870 litrelik bir yakıt kaynağı vardı ve beş dıştan takma depoya 7570 litre yakıt daha yerleştirilebiliyordu. Aynı zamanda uçak, uçuş sırasında yakıt ikmal sistemi de aldı.
Şasi saldırı uçakları üç direkten yapıldı. Ana iniş takımı kanat kökünün özel nodüllerine doğru geri çekilir. Ön iniş takımı iki tekerleğe sahipti. Uçağın iniş takımının iniş takımının arka kapısına, yanıp sönen bir kırmızı ışığın yanı sıra, bir taksi farının yerleştirilmesi de yapılmıştır. Saldırı uçaklarının gövdesinin her iki tarafında (hava girişlerinde) mürettebat üyeleri için tasarlanmış katlanır merdivenler vardı.
Kokpitte, İngiliz Martin-Baker firması tarafından üretilen iki ejeksiyon koltuğu monte edildi. Bu koltuklar, uçaktaki mürettebata, Vietnam'daki saldırı uçağının erken sürümlerinde kanıtlanmış olan kapalı kokpit kanopisi üzerinden güvenli bir ejeksiyon garantisi verdi. Kokpitin hareketli kısmı geri hareket ettirilebilir. Pilotun gösterge paneline iki büyük gösterge (dikey ve yatay çevre) ve yaklaşık iki düzine geleneksel gösterge aleti yerleştirildi. Navigatörün büyük bir radar göstergesi varken, navigatorun işyerinde fırtına denetleyicisi kontrolü yoktu.
Grumman A-6E Saldırgan ekipmanı, saldırı güvertesi taşıyıcı uçağı zamanında en güçlü cihazla temsil edildi. En son A-156 serisine yerleştirilen APQ-6 radarına dayanıyordu. Bu radar zeminde ve okyanusun yüzeyinde hedefleri bulabilir ve eşlik edebilir. Arazide, bir arazi eğriliği ile alçaktan uçmalarına izin veren arazi üzerinde çeşitli hareketli hedefler ve verilerle yeryüzünün yüzeyine genel bir bakış sağladı. Uçağın radarı, eski makinelerde düşük çözünürlüğünü telafi eden TRAM optoelektronik sistemi ile tamamlandı. Ayrıca, her uçakta bir EW bireysel koruma istasyonu bulunuyordu. Bu istasyonun antenleri silahların askıya alınması için dış direklere monte edildi.
TRN (Hedef Tanıma ve Saldırı Multisensörü) optoelektronik hedef tanıma sistemi, 1979'taki Intruder uçağında göründü. ABD Hava Kuvvetleri Açacağı Görev konteynerinin en yakın akrabasıydı. Bu sistem, günün herhangi bir saatinde ve herhangi bir atmosfer koşulunda yer hedeflerini tespit etmek ve izlemek için ve ayrıca hedef üzerinde lazerle çalışan bir kafa ile donatılmış güdümlü bombaların otonom savaş kullanımı için tasarlanmıştır. TRAM sistem sensörleri, saldırı uçağının burnunun altına, stabilize edilmiş bir platformdaki özel bir bilyeli mafsal içerisine yerleştirildi. TRAM'ın bu düzenlemesi, uçağın aerodinamik özellikleri üzerinde aynı ekipmana sahip hacimli bir kabın süspansiyonundan daha az etkiye sahiptir. TRAM uçuş testleri 1974 yılında başladı ve 1979 yılında sona erdi. Yeni bir sistemle donatılmış ilk uçak A-6E, yılın 22 Mart 1974 gökyüzüne uçtu. 1985'ten önce, tüm A-6E saldırı uçakları bir TRAM sistemi aldı.
EA-6В endeksini alan özel elektronik savaş uçağı da yaygınlaştı. Ana ekipmanı, düşman radarının elektronik parazit sistemi idi. Bu sistem askıya alınmış konteynırlar (süspansiyon noktalarının sayısına göre 5 üniteye kadar), uçağın omurgasında bir anten sistemi ve iki adet onboard bilgisayarı içeriyordu. Radar bastırma sistemine ek olarak, uçakta ayrıca düşman iletişimi için bir sıkışma sistemi vardı. En son dizinin böyle bir uçağı, düşmanın 8 radarını bastırabilir ve saldırı alanındaki birimler veya uçaklar arasındaki iletişim sistemini bozabilir.
A-6e saldırı uçağında hiçbir şekilde yerleşik bir silahlanma bulunmuyor, bütün silahlanma, 5 süspansiyon ünitelerinde bulunuyordu (maksimum düğüm yükü 1633 kg idi). Yeniden yükleme varyantında ve uçağın yakıtla eksik yakıt doldurulmasıyla birlikte, savaş yükü 8160 kg'a ulaştı. Uçağın silahlanmasında çok çeşitli füzeler ve bombalar vardı: Garpun gemi karşıtı füzeler (aynı anda 4-x füzelerine kadar), radar karşıtı füzeler HARM, SD "Sidewinder" havadan havaya füzeler, güdümlü bombalar (UAB), NAR, yüksek patlayıcı bomba - üç 2000 pound veya 28 500 pound. Bombalar yerine, her biri 1130 litre kapasiteli dıştan takma yakıt depoları almak mümkündü. İki zıpkın gemi karşıtı füzeye sahip saldırı uçağının menzili, 800 km'nin üzerindedir. Ayrıca, saldırı uçağı temelinde, yukarıda belirtilen EW EA-6В Prowler ve KA-6D Saldırgan tankeri uçağı yaratıldı.
Grumman A-6E Saldırgan saldırı uçağı, 20. yüzyılın sonunda birçok ABD askeri operasyonunda yer almayı başardı. Bu yüzden 1983’te, Grenada’daki Amerikan açılış partisine destek oldular. Aynı yılın Aralık ayında, Lübnan'daki Suriye birliklerinin pozisyonlarına yapılan baskın sırasında bir saldırı uçağı vuruldu (bir pilot öldürüldü, ikincisi Suriyeliler tarafından ele geçirildi ve sadece bir ay sonra serbest bırakıldı). Mart ayında, 1986, AGM-84 gemi karşıtı füzeleri kullanan bu uçaklar, Libya Donanması'na ait iki devriye botu battı ve Nisan 15 gecesi Bingazi'nin banliyölerinde bulunan Libya askeri tesislerine baskın düzenledi. Nisan 1988'ta A-6E uçağı, İranlı Fırkateyn Sahand'in Mantis Operasyonunun bir parçası olarak batmasına katıldı.
Intruder'ın savaş biyografisindeki son ana bölüm, 1991'teki büyük ölçekli Çöl Fırtınası Operasyonuna katılımlarıydı. O zamanlar ABD Donanması ve Uluslararası Polis Komisyonu, Irak’ın sanayi ve askeri alanlarına ve doğrudan askeri birimlere saldırmak için yüzden fazla saldırı uçağı kullandı. Bundan iki yıl sonra, A-6E uçağı Somali'deki BM barışı koruma operasyonunda sembolik bir rol aldı. Ayrıca, Bosna ve Irak’ta düzenlenen uçuşa yasak bölgeleri devriye etmek için kullanılıyorlardı.
1980'in sonunda, Grumman’ın serbest bırakılan A-6 saldırı uçağı filosunun radikal bir modernizasyonunu gerçekleştirme önerisi ABD Donanması temsilcileri tarafından reddedildi. Saldırganın yerini alması planlanan yeni güverte saldırı uçağı A-12 hiçbir zaman yapılmamasına rağmen, A-6 hizmetten kaldırılmaya başlandı. İşlem sonunda 1997'in başlangıcında tamamlandı. Aynı zamanda, bu uçakların bir kısmı, “Davetsiz Resif” olarak adlandırılan Florida sahillerindeki sular altında kaldı.
Grumman A-6E Pensacola'daki Amerika Birleşik Devletleri Deniz Havacılığı Müzesi'ne davetsiz misafir:
Grumman A-6E Saldırganın uçuş teknik özellikleri:
Kaba ölçüler: uzunluk - 16,64 m, yükseklik - 4,93 m, kanat açıklığı - 16,15 m (katlanmış - 7,72 m), kanat alanı - 49,1 m2.
Boş ağırlık - 11 625 kg.
Maksimum kalkış ağırlığı - 27 397 kg (hava alanından kalkış), 26 580 kg (mancınıktan kalkış).
Enerji santrali - 2x52 kgf itme gücüne sahip 8 turbojet motor Pratt & Whitney J2-P-4200A.
Maksimum uçuş hızı 1043 km / s'dir.
Seyir uçuş hızı - 776 km / s.
Pratik menzil - 3482 km (süspansiyonsuz).
Pratik tavan - 13 595 m.
Pist Uzunluğu - 802 m.
Çalışma uzunluğu - 640 m.
Silahlanma - 5 süspansiyon noktaları (her biri için 1633 kg yük için), savaş yükü - 7833 kg. Havadan havaya ve havadan havaya silahlar, güdümsüz füzeler (70 veya 127 mm), bombalar: güdümlü, yüksek patlayıcı, nükleer, küme.
Mürettebat - 2 hakları.
Bilgi kaynakları:
http://igor113.livejournal.com/583627.html (фото)
http://www.brazd.ru/a6.html
http://www.airwar.ru/enc/attack/a6e.html
http://airspot.ru/catalogue/item/grumman-a-6e-intruder
Açık kaynaklı materyaller