Paleolitik Dönem Mağara Aydınlatmasına Deneysel Bir Bakış
Üç yaygın Paleolitik aydınlatma sisteminin (meşaleler, yağ lambaları ve ocaklar) yeniden yaratılması, sakinlerin mağaralarının derinliklerinde nasıl seyahat ettiklerini, yaşadıklarını ve ürettiklerini gösteriyor.
İnsanlar mağaraların en derin bölgelerine erişmek için ışığa ihtiyaç duyarlar ve bu ziyaretler, ışık yoğunluğu ve süresi, aydınlatma alanı ve renk sıcaklığının tümü mağara ortamının nasıl kullanılabileceğini belirlediğinden, mevcut ışığın türüne de bağlıdır.
Bu çalışmada, Medina-Alcaide ve meslektaşları, muhtemelen orijinal mağara sakinleri tarafından kullanılan yapay aydınlatma sistemlerini deneysel olarak üretmek için Güneybatı Avrupa’da mağara sanatına sahip birkaç Paleolitik mağarada bulunan aydınlatma kalıntılarının arkeolojik kanıtlarını kullanarak, anında ampirik gözlemlere izin veriyor.
(Karanlıkta Yapılan Mağara Resimlerinin Gizemi Çözülüyor)
Yazarlar deneylerini İspanya’nın Bask bölgesindeki Isuntza 1 Mağarası’nda gerçekleştirdiler. Ürettikleri deneysel aydınlatmalar, mümkün olduğunca benzer Paleolitik mağaralarda bulunan arkeolojik kanıtlara dayanıyordu ve beş adet replika meşale (çeşitli olarak sarmaşık, ardıç, meşe, huş ağacı ve çam reçinelerinden yapılmış), hayvansal yağ kullanılan iki taş lamba (inek ve geyik kemik iliğinden ilik) ve küçük bir ocak (meşe ve ardıç ağacı) içeriyordu.
Araştırmacılar, farklı aydınlatma sistemlerinin hepsinin, farklı bağlamlarda olası seçimlerini ve kullanımlarını öneren farklı özelliklere sahip olduğunu buldular. Birden fazla sopadan yapılmış ahşap meşaleler, ışığı her yöne yansıttıkları, taşıması kolay olduğu ve meşale taşıyanın gözünü kamaştırmadığı için mağaraları keşfetmek veya geniş alanları geçmek için en iyi sonucu verdi. Üstelik çift fitilli bir yağ lambasından neredeyse beş kat daha fazla ışık yoğunluğuna sahipti.
Yazarlar, meşale dezavantajının duman üretiminin miktarı olduğunu buldular. Buna karşılık, yağ lambaları uzun bir süre boyunca küçük alanları aydınlatmak için en iyi sonucu verdi – bir muma benzer bir ışık yoğunluğu ile üç metreye kadar aydınlatabildiler.
Yağ lambaları, göz kamaştırıcı etkileri ve zayıf zemin aydınlatması nedeniyle geçitler için çok uygun olmasa da, bir saatten fazla bir süre boyunca sürekli olarak ve fazla duman çıkarmadan yanarak meşalelerin kullanımını tamamlıyor olmalıydı. Araştırmacılar, çok dumanlı yanan ve 30 dakika sonra sönen statik bir sistem olan bir ocak yaptılar. Mağaradaki hava akımları nedeniyle konumun muhtemelen ocak için uygun olmadığını belirttiler.
Yazarlar, deneysel replikalardan elde edilen pratik bilgilerin ve gözlemlerin, özellikle sanat üretmek için, yaşanılan mağaraların en karanlık kısımlarına erişmenin nasıl bir şey olabileceğine dair daha derin bir anlayış sağlamak için paha biçilmez olduğunu belirtiyor.
Yazarlar şunları ekliyor: “Yapay aydınlatma, özellikle ilk paleo-speleolojik keşiflerin gelişimi ve mağaralarda sanatın kökeni için, Paleolitik gruplarda karmaşık sosyal ve ekonomik davranışları genişletmek için çok önemli bir fiziksel kaynaktı.”
Public Library of Science. 16 Haziran 2021.
Makale: Medina-Alcaide MÁ, Garate D, Intxaurbe I, Sanchidrián JL, Rivero O, Ferrier C, et al. (2021) The conquest of the dark spaces: An experimental approach to lighting systems in Paleolithic caves. PLoS ONE 16(6)
You must be logged in to post a comment
Login