...
Bulut iyi aile çocuğuydu.
Bir askeri darbeyle aynı yıl doğdu.
İkinci dalga göç akınıyla, Egeli mühendis babası ve Balıkesirli öğretmen annesinin İstanbul'a yerleşmiş olması, onun şansı oldu.
İstanbul o zaman şimdiki taşra şehirleri kadardı.
İnsanlar çamurda yaşardı.
İyi insanlardı.
Zeki Bulut, hiç yaramazlık yapmazdı.
Köklü bir Anadolu Lisesi'ni kazandı.
Ve Boğaziçi'ni.
Çok ön sıra ineği sayılmazdı, lakin zeki, çevik ve ahlaklıydı.
Ona söylendiği gibi, çok çalışırdı.
Yalnızca öyle olması gerektiği için.
Üniversite bitmeden, dünyanın en büyük FMCG şirketi, onu buldu.
O hep aynı steril ortamlarda oldu.
O hep aynı tip insanlarla.
Ala carte yemekhanelerinde "Sen New York'tan ne zaman döndün?" muhabbeti yankılanan okullarda, plazalarda.
Klimalı arabalardan inip, klimalı odalarda çalıştı.
Ama hep çok çalıştı.
Koca bir "challenge" olmaktan öte anlamı olmayan yaşamında, bir gün onu enselediler.
Hiç sorgulamadığı şeylerle karşılaştı.
Kısa dönem mütercim tercüman olarak İzmir'de yaptığı askerliğinde, kara çocuklarla tanıştı.
Lakin döner dönmez şirketteki projelerine kavuştuğundan, hemen unuttu beş ayda şahit olduklarını.
Hayatı tekrar bir şeyler başarmak (için çalışmak) ve başarılarını kutlamak (için eğlenmek) döngüsü halini aldı.
Çünkü hayat hep devam eder.
Her gün farklı ama her gün hep aynı.
Ve evlenmesi gerektiği için bir gün evlendi.
Bir süre sonra onunla da iş arkadaşı oldu.
İşi hayatının anlamı, hayatı işi oluyordu.
Herşeyin normları vardı.
İnandıkları hep o bildik yalanlardı.
Bir gün bile sorgulamadı.
Felsefe ve sosyoloji waste of time'dı.
Bir gün bir film aldı.
O motto'yla mal gibi kaldı.
ÖSS'ye çalışmazsak duman oluruz lan derdi.
Üniversitede çalışmazsak duman oluruz lan derdi.
Şirkette çalışmazsak duman oluruz lan derdi.
Onu hayatta bir tek bu dert gerdi.
Ve o gün o motto geldi.
Self improvement is masturbation.
Self destruction is the answer.
Kendine cesareti olup olmadığını sordu.
Kafasında aslında en başından beri olan şüpheyi buldu.
Ve otuza doğru yol alan Bulut,
Duman oldu.
...