Çocuklarına çok fazla izin vermeleri çok mu zararlı?
Aşırı kaprisli ve rıza, çok sık olduklarında ve sınırları koymadıklarında, çocuklara zevk hissinden uzak dururlar, çünkü onlara eşsiz ve olağanüstü anların tadını çıkarma fırsatı verilmez.
Aşırı düşmüş çocuklar asla bir şeyin istisnai olduğu hissine kapılmazlar, çünkü verilen her şeyi alırlar. İçinde olan tek şey şımarık çocuk Daha fazlasını nasıl elde edeceğinize odaklanabilirsiniz.
İlk olarak, kaprislerin, hayatın bir parçası olan normal bir şey olduğunu bilmek önemlidir. Bu genellikle harika bir deneyim ve ailelerin kuralların dışına çıkmalarına ve kendilerine kendilerini özel heves Örneğin: bir aile özel bir etkinlik için güzel ve zarif kıyafetler almak için normalden fazla harcama yaptığında, önemli bir ödülü kutlamak için pahalı bir restoranda yemek yemeye düşkün olduğunda ya da Özellikle stresli bir yılın ardından birlikte vakit geçirmek için egzotik bir tatilin tadını çıkarın.
Sporadik kaprisler
Önceki örneklerde, bu tür kaprislerin önemli ve düzensiz olaylarla bağlantılı olduğu gerçeğini vurgulamak önemlidir ve kaprisin kendisi, çok sık gerçekleşmeyen bir şey olduğu için bunun özel bir durum olduğunu vurgulamaya hizmet eder. Böylece, heves böyle algılanır ve deneyim sıra dışı olduğu için bir coşku ve coşku hissi yaratır.
Bununla birlikte, kişi bu coşku ve coşku duygularına kolayca kapılabilir. Aslında, çocuğunuzun bu coşkuyu ve bu yeni duyguları dışsallaştırmasını izlemeye bağlı kalmak daha da kolaydır. Ebeveynler olarak, bir çocuktan çıkan bu saf neşe ve mutluluk akışı, ebeveynlerinizi bir süperstar gibi hissetmelerini sağlayarak son derece bağımlılık yapabilir. Ne yazık ki, bir çocuğun bir şeyden zevk almasının izini süren “acele” bazı ebeveynlerin çocuklarında bu reaksiyonu çok sık tetiklemeye çalışmasına neden olabilir.
Çocuklara rıza: “aceleye” alışmaktan nasıl kaçınmalıNe yazık ki, insanlar hızlıca her şeye, özellikle de iyiye alışırlar. Eğer bir onay seviyesi yeni norm halini alırsa, "normal" olmak için bir heves olmayı bırakacaktır. Bu nedenle, aynı reaksiyonu tetiklemek için çıtayı yükseltmek ve daha fazlasını sunmak gerekecek. Dolayısıyla, eğer bu yeni onay seviyesi alışkanlık kazanırsa, özel ve benzersiz bir şey olmaktan çıkacak ve aynı cevabı elde etmek için çıtayı daha da yükseltmek zorunda kalacağız.
Bu nedenle çocukken Alışılmış bir şekilde fazladan RızaÇocuğa, kaprislerin verildiğine dair bir his vermekten vazgeçer. Aksine, Olanların "normal" olduğu anlaşılıyor. Bu nedenle, çocuğun giderek daha fazla almak için doyumsuz bir isteği olacak; sonu gelmeden büyümeye devam edecek bir arzu. Basitçe söylemek gerekirse: bu durum çocuğun asla tamamen mutlu veya memnun olmadığı anlamına gelir. Bu yeni rıza düzeyi ile elde edilen geçici ve yolcu keyfi hızla kaybolur ve çocuk derhal daha fazlasını ister.
Ebeveynler, çocuklarının sürekli bir memnuniyetsizlik ve memnuniyetsizlik durumunda olmasını istemezler. Bir aile çocuklarını şımartıp, çocuklarını şımarttığında, bunu dünyadaki en iyi niyetle yapar: açıkçası çocuklar mutlu olduğu için ebeveynler çocukları için en iyisini yaptıklarına inanırlar. Ancak, mutluluk geçicidir ve çocuk özlem ve arzu durumuna geri döner. Kısa vadede elde edilen kazanım, gittikçe daha fazla sahip olma arzusu ile etkisizleştiriliyor.
Şımartılmış ve şımarık çocuklar yapmaktan nasıl kaçınılır?
Neyse ki, aşırı ve sürekli rızadan kaçınmak ve düzeltmek için uygulanması gereken yaklaşım aynıdır. İki durum arasındaki tek fark, şımarık ve şımarık bir çocuğun, asla sistematik olarak onaylanmayan bir çocuğa göre değişime karşı daha dirençli olacağıdır.
Ebeveynlerin aşırı ve sürekli rıza göstermekten kaçınmak veya bu eğilimi düzeltmek için kullanabilecekleri stratejiler şunlardır:
- Hediyelerinizi anne / baba olarak değerlendirmeyin Çocuğunuzun kurallarınıza nasıl cevap verdiğine bağlı olarak Çocuğunuza ihtiyacı olduğunu düşündüğü şeyi verin.
- Siz ikisinden, hayatta yaşamı olan birisiniz. Oğlunuz çok sınırlı bir yaşam deneyimine sahip ve neye ihtiyacı olduğunu veya "çok fazla" olduğunu bilmiyor.
- Düşük ayarlayın (daha az yemek, daha az aktivite, daha az dikkat, vb.) çocuğunuzun neye sahip olduğunu ve neye değer vermediğini bilmediğini gördüğünüzde, sadece sahip olmadığı şeyleri daha fazla almaya veya kaçırmaya odaklanır.
- Çocuğunuza yaşamındaki her şeyin değerini gösterin. Yaşınıza uygun bir dilde neden ihtiyacınız olan her şeye sahip olduğunuzu düşündüğünüzü açıklayın.
- Annelik / babalık bir rekabet olarak düşünmeyin veya her iki ebeveyn arasında karşılaştırma yapmak ve çocuğunuzun davranışlarınızı diğer ebeveynlerinkiyle karşılaştırmasına izin vermemek.
o Diğer ebeveynler bunu aştığında (örneğin, organize ettikleri doğum günü partileriyle), daha az olmaktan kaçınmak için üstesinden gelmeye çalışmak zorunda değilsiniz. Çocuğunuza her ailede farklı kurallar olduğunu açıklayın. Bu duymanız gereken tüm açıklama.
- Sade olun ve kendinizi kontrol edin kendi hayatında oğluna örnek olmak için.
- Bir çocuğa beceri kazandırması mal olacak Gerçek hayatta taklit edecek bir modeliniz yoksa. Eğer zaman zaman kendinize davranırsanız ve onun şeref sahibi olduğunu bilirseniz, oğlunuz bu türden fazlalığın ne kadar zevk aldığını, ne kadar nadir olduğunu görecektir.
Çocuklara günlük yaşama değer vermeyi ve eğlenmeyi öğretmek anneliğin / babacılığın en önemli görevlerinden biridir. Bazı anlarda kıtlıklar olur, bazılarında daha fazla kaprisli olur, ancak çoğu zaman sadece "yeterli" olur.
Çocukların arzu ve açgözlülükle sürüklenmelerine izin vermek, elde edilen tek şey çocukluklarında mutluluktan mahrum etmektir. Onlara sahip olduklarına değer vermenin önemini öğretmek ve ara sıra kaprisin büyük zevkini deneyimlemelerini sağlamak, onları çocukluklarının bazı güzel hatıralarına değer vermeye hazırlayacaktır.
Deanna Marie Mason, eğitim ve aile sağlığı uzmanı. Blogun yazarı Dr. Deanna Marie Mason. Uyum için eğitimsel bir yaklaşım