İnsani yardım görevlisi, NHS hemşiresi ve ebe Anna Kent, dünyanın en savunmasız kadınlarına bakan savaş bölgelerinde bebekleri doğurdu. Burada 30. doğum gününün olaylarını anlatıyor.
Resim: Telif Hakkı 2010)
30. doğum gününü hatırlıyor musun? Arkadaşlarla içki mi, yoksa ailenle yemek mi? Birçoğu için bir grup video görüşmesi ve aptal şapkalarla kilitlendi.
Şimdi 41 yaşındayım ama 30. yaşımı net bir şekilde hatırlıyorum – bazen pas yüzünden kıpkırmızı olan soğuk bir duştan çıktığımda, pis pis tuvaletten kaçan hamamböceklerini seyrediyordum.
İçimi iğrendirmek yerine, o sırada çalıştığım mülteci kampındaki tesislere kıyasla bu rezil lüks için minnettardım.
Doğum günüm, Bangladeş’te Sınır Tanımayan Doktorlar (MSF) veya Sınır Tanımayan Doktorlar ile hemşire ve ebe olarak üçüncü görevimdeyken düştü.
Daha önce, Belçika büyüklüğünde bir bölgedeki tek sağlık tesisini işlettiğim, çatışmaların parçaladığı Güney Sudan’da bir yıl çalışmıştım.
Unutulmaz bir öğleden sonra, 50 derece sıcaklıkta ve sınırlı ekipmanla üçüzlerin doğumuna yardım etmiştim.
İkinci görevim, 2010’daki feci deprem ve kolera salgınından sonra Haiti’ye gitmekti.
Bangladeş misyonu için, 30.000 Rohingya insanının Myanmar’daki zulümden kaçtıktan sonra ne yazık ki ev aramak zorunda kaldığı sefil bir mülteci kampında bir yıldır çalışıyordum.
Hiç ara vermeden geçen sonsuz günlerim ya da yüzümün her zamankinden daha fazla oyulmuş ifadesi hakkında endişelenmek yerine, şanslı olanın ben olduğumu biliyordum.
İyi bir yemeğim, dostluğum, bir evim ve bir pasaportum vardı – tüm lüksler, muhtemelen dünyanın en çok zulme uğrayan nüfusu olan vatansız Rohingyalara sağlanmadı.
Ama bana o günü hatırlatan şey doğum günüm olması değildi.
Ayrıca hastanenin önünden geçen vahşi fil ya da kamptaki küçük çamur kulübe evlerinde doğum öncesi değerlendirmeler yaparken diz çöküp yanımdan kayıp geçen uzun, çizgili yılan değildi.
(
Resim:
Telif hakkı 2010)
Açıkça hatırladığım şey, bir gardiyan acilen hastaneye koşmam için bağırırken midemin sinirden nasıl döndüğü.
Küçük bambu doğum odasında, yalnızca asılı bir ampulle aydınlanan, bir Rohingya mültecisi olan Alifah, nefes nefese, ağlıyor ve açıkça doğum yapıyormuş.
Güçlü bir fetal kalp atış hızı aldığımızda hepimiz rahat bir nefes aldık. Aşırı zorluklar ve sağlık hizmetlerine sınırlı erişim nedeniyle bebek kaybı bu kampta fazlasıyla tanıdıktı. Bir iç muayene yaparken, genişleyen servikste bebeğin kafasından ziyade nabzını hissettiğimde şok oldum.
(
Resim:
Günlük Ayna)
Göbek kordonunun dışarı sarkmasıydı – acil bir durum. Yakın tarihli BBC1 draması This Is Going To Hurt’daki rezil anı hatırlatan bir sahnede, meslektaşlarım Alifah’ı haber yaparken bebeğin oksijen kaynağının kesilmesin diye sarkan kordonun üzerindeki baskıyı koruyarak elimi içeride tutmak zorunda kaldım. haysiyet için bir Malaya peştemâli giydi ve onu bir sedyeye kaldırdı.
Hızlı ve sezaryene ihtiyacı vardı ama kırsal hastanemizde ameliyathane – hatta doğum ünitesi bile – olmadığı için bir saat uzaklıktaki en yakın büyük kasabaya engebeli yollardan çıkmak zorunda kaldık.
4×4’ümüz boynuzlarını, tuk tuklarını ve başıboş sığırları öttüren devasa boyalı kamyonlar arasında dolaşırken, karnım arkaya bakmaktan ve etrafa savrulmaktan şişti. Ancak seyahat hastalığı beni bir torbaya kustursa bile, elimi hayat kurtarıcı konumundan çekmedim.
Alifah nihayet ameliyata alınırken, acil müdahalenin benim bölümüm bitmişti. Bir gözyaşı yanağımdan aşağı süzüldü.
O gece, meslektaşlarım ve ben, Bangladeş’in egzotik sesleri ve kokularıyla çevrili apartmanımızın çatı katında doğum günümü kutlarken, cebimde iki mesajla telefonum titredi.
İlki, Alifah’ın Nuh adında sağlıklı bir oğlu güvenli bir şekilde dünyaya getirdiğini söyledi. En iyi doğum günü hediyesi – Havayı yumruklamak istedim, çok mutlu oldum. O göbek kordonunda hayatın titreştiğini hissetmiştim ve her şeye rağmen bebek yaşıyordu.
İkinci mesaj, hayatımı tamamen yeni bir yola sokmaktı – merkez ofis tarafından sıfırdan yeni bir doğum ünitesi inşa etme ve onu çalıştırması için ebeleri eğitme izni verilmişti. Sonunda, birlikte çalıştığım Rohingya nüfusu, doğum bakımına tam erişim elde edecekti.
Kadınların doğum yapması için dünyanın en tehlikeli yerlerinden bazılarında MSF ile yaptığım çalışmalardan anlatabileceğim çok dramatik hikayeler var.
Pek çok harika sonuç, pek çok dehşet ve kalp kırıklığı. Gördüğüm kadarıyla, tek kahramanlar kendilerini ve bebeklerini hayatta tutmak için umutsuzca çabalayan doğum yapan kadınlardı.
Mirror’ın haber bülteni size en son haberleri, heyecan verici şov dünyası ve TV hikayelerini, spor güncellemelerini ve temel siyasi bilgileri getiriyor.
Haber bülteni ilk iş olarak her sabah, öğlen 12’de ve her akşam e-posta ile gönderilir.
Bültenimize buradan kaydolarak hiçbir anı kaçırmayın.
2011 yılında Bangladeş’teki görevimi tamamladıktan sonra, uluslararası insani yardım çalışmalarından emekli olma zamanımın geldiğini biliyordum.
Bunca yorucu saatler boyunca çalışmamı sağlayan korku ve duyguları gömdüğüm onca yıl sonunda beni bunalttı ve kırılma noktasına gelmiştim.
Ama zamanla ve destekle ara vermek yerine, cephede bir ebe olarak geçirdiğim zamanım nihayetinde beni daha güçlü ve daha dirençli yaptı.
Şimdi Weymouth’a yerleştim ve Dorchester’daki Dorset County Hastanesinde çalışıyorum. Ve o yıllarda öğrendiklerimi, burada hemşire ve ebe olarak rolüme geri dönebildim.
- Frontline Ebe – My Story of Survival and Keeping Others Güvende Perşembe günü yayınlandı (18,99 £; Bloomsbury Publishing UK)
*HASTA ADLARI DEĞİŞTİRİLMİŞTİR. TÜM FOTOĞRAFLAR ZAMAN İZİNLE ÇEKİLMİŞTİR
Daha fazla oku
Daha fazla oku
Kaynak : https://www.mirror.co.uk/news/world-news/hero-nhs-midwife-delivered-babies-26900896