"Peygamber'in mihmandârı! Bir arzun varsa yapayım. Bir vasiyetin varsa yerine getireyim!"
"Ey Emîr! Sakın Allah'ın dinini bozma, müminler arasına fitne girmesine müsaade etme. Askere adalet ile muamele eyle ve düşman karşısında can kaygusu çekme. Bana gelince, senden ve senin ait olduğun şu dünyadan hiçbir şey istemediğimi bil ve herkese böylece ilan et. Şurada can oynatan cengâverlerden son arzum odur ki Azrail (a.s) bize uğradıktan sonra na'şımı Konstantiniyye surlarına yakın götürsünler. O gün savaş hattı nerede oluşursa, bedenimi o noktaya kadar taşısınlar ve orada, savaşan mücahitlerin arasında beni defneylesinler. Ta ki atlarımızın ayakları bedenimi çiğnemiş olsun, Bizans dokunamasın. Ayrıca, eğer yapabiliyorlarsa, cenazemi kendi atımın arkasında bir sedyeye bağlayıp taşısınlar. Tıpkı Kutlu Nebi'yi getiren Kusvâ'nın Medine'de bizim hanemizi bulduğu gibi o da benim için nereye gideceğini ve nerede duracağını bulacaktır." (Tanıtım Bülteninden)
İskender Pala'nın bir etkinlik vesilesiylen okuduğum ikinci kitabıydı. İlki Od'du. Ve çok beğendim. Bendeki bazı kötü hasletleri törpülediğini düşünüyorum. Bu yüzden Mihmandarı da bir heveslen okumak istedim. "Diller Tutulmuş Ağızlar Susmuş" bölümünde hikayenin sonunu bilmeme rağmen heyecanlandım, hüngür foşurt ağladım.Gerçekten duygular okuyucuya muazzam aktarılmış.Dedim yine müthiş bir kitap okuyacağım. Kitabı çok övmeme gerek yok zaten bütün incelemelerde bunu göreceksiniz. Bütün incelemelerde diyorum çünkü üşenmeyip çoğunu okudum. Benim düşündüğümü hiç düşünen olmamış mı diye merakımdan okudum. Neyse ki tek değilmişim 1-2 kişi de olsa benim farkettiğimi farketmiş. Neyi derseniz mesele şu: İskender Pala'nın Hz. Muaviye'den bahsediş tarzı beni üzdü. Daha doğrusu Hz. Muaviye'nin dilinden Hz. Ali'yi anlatış tarzı. Bakınız örnek:
Dikkat et, peygamberin daha evvelki dört halifesi isimleri ile anılırdı ama halk bana yalnızca "Halife" diyor. Adımın telaffuzdan ise bütün Müslümanları temsilen "Halife" denilmek elbette gücüme güç katar. (sf. 98)
Karşıma bir Ali daha çıkarsa onu da alt ederim ben halife Osman'ın kanının hesabını sorarken bu yola baş koydum çünkü. Mesele Osman'ın kanı değil benim hakimiyetimin sağlanmasıydı. Nasıl olur da ben daha güçlü iken halk Osman'dan sonra Ali'yi halife seçerdi? Babam Ebu Süfyan'dan siyaset adına çok şey öğrendiğimi bilmeyen yoktu. Ali'nin ise kılıçla karşımda dursa bile siyaset ile ayakta kalması imkansızdı. Nitekim Sıffin'de az kalsın beni mağlup etmek üzereyken durumu lehime çevirdiğimi, Kufe'de onu nasıl kündeye getirdiğimi Dımaşk'ta bilmeyen yoktur.(sf.99) Velhasıl Hz. Muaviye'nin bu şekilde resmedilmesi Ehl-i Sünnet anlayışına aykırıdır. Nitekim o da bir sahabedir, vahiy katipliği yapmıştır, bu katipliğe alınması Cebrail(asm)'ın bildirilmesiyle olmuştur. Rivayet ettiği hadisler vardır. Efendimiz(sav) Hz.Muaviye hakkında: “Ya Rabbi! Muaviye’ye yazı ve kitab öğret, onu azabından koru.” demiştir. Yine Efendimiz' den şöyle bir rivayet de vardır: “Ashabımın kötülüklerini anmayın ki, kalpleriniz onlar üzerine (onlara sevgi hususunda) değişmesin. Ashabımın iyiliklerini anın, ta ki, gönülleriniz (onlara) ülfet etsin.”(Deylemi). Ve son olarak İskender Pala'nın Mihmandar'da yer verdiği: "Ashabım yıldızlar gibidir, hangisine uysanız hidayet bulursunuz. " Hadis-i Şerifini de hatırlatmakta fayda görüyorum. Siz bunların bilincinde olduğunuz taktirde kitabı okumanızı tavsiye ederim.
İskender Pala... İskender Pala'nın her kitabında kendimden geçerim. Ve yine beni aldı götürdü. Bambaşka ve kensine has olay örgüsü , karakterleri yakından tanımamı ve benimsememi sağlayan anlatım tarzı ile okuduğum en güzel en etkileyici en orijinal kitaplar arasında yerini aldı. İskender Pala okumaya devam edeceğim...
Bir kitap Peygamber Efendimizi (sav) anlatınca daha bir şevkle okuyorum ben. O'nun anlatıldığı her bir dize mutluluk veriyor bana. O'nun döneminde yaşayan kişilerden O'nu dinlemek gibi sanki. Eyüp Sultan Hazretleri hakkında daha önce duymuş olsam da hatırlamadığım belki de idrak edemediğim bilgiler edindim. Ziyaretlerimi ne kadar da boş geçirdiğimi farkettim. Bana çok şey katti bu kitap.
Lisede yarım bırakmıştım. Sanırım bu kitabı okumak için uygun bir zaman değildi benim için . Hz.Peygamber'in sa. Mihmandar'ı Eyyüb Sultan hazretlerinin anlatıldığı bu eserde birtakım mantık hatalarına ve tarihi yanlışlıklara rastgeldim. Hatalardan birisi Ümeyye'nin Ebu Cehil'e seslenirken 'Ebu Cehil' diye hitap etmesiydi çünkü Ebu Cehil diye bildiğimiz Amr b. Hişam'a Ebu Cehil ismini müslümanlar koymuştu. Her neyse çok fazla takılmadım buna. Ayrıca Peygamberimizden bahsederken bazı yerlerde direk adıyla bahsetmesi hoşuma gitmedi. Bunlar rahatsız olduğum hususlardandı. Kitabın güzelliği her zamanki gibi üslubuydu. Çok hoşuma gitti. Özellikle Hz. Peygamberin Medine'ye hicret ettiği yerlerde ki anlatımına diyecek bir şey yok çok duygulandim. Sıkıldığım yerler olmakla birlikte (Özellikle Kallinikus ve kızının yer aldığı kısımlar) gerçekten akıcı bir kitaptı. Allah Ebu Eyyüb el-Ensari'den razı olsun. Tarihi Roman severlere tavsiye ediyorum.
Kitabı bugün bitirdim.Fakat çok etkilendiğimi iddaa edemem.Herkes bu kitap hakkında çok güzel yorumlarda bulunmuş bence de güzel fakat istediğim tadı alamadım bahsettiği kurguyu internetten araştırsam da bulurdum çok enteresan ve ilgimi çeken bir şey olmadı benim için sıradandı.Yinede okumanızı tavsiye ederim.
Bir İskender Pala kitabı daha ve yine çok güzel bir kitap...Severek okuyabileceğiniz bir kitap. Çünkü kurgu ve gerçek bir arada işlenmiş ki bu da kitabın beğenilmesini sağlayacak en önemli unsurlardan bence. :)
Yazar öyle duygulu yazmış ki romanı, öyle güzel anlatmış ki Efendimizi bir an yazarında sahâbe olduğunu düşünebilirsiniz. Ve Ebû Eyyub (Eyyüb'ün babası Halid) öyle bir mihmandar(konukçu) ki Efendimizi sadece evinde değil kalbinde, aklında, her kelimesinde, tüm hayatında Efendimizi konuk etmiş. Bizler Ebu Eyyüb gibi mihmandar, Ebu Eyyüb'ün yardımcısı Hamed gibi mümin olamayız belki ama onlar gibi olmak için çabalayabiliriz. Onlara benzemek dileğiyle...
İslam'ın ruhuna tecelli etmiş,gönüllerin sultanı olduğu için Sultan unvanıyla anılan, Peygamberimizin hadis-i şerifine nail olabilmek için 80 yaşında fetih yollarına revan olmuş salih kul Eyüp El Ensari Hazretleri...
İskender Pala'nın muhteşem üslubuyla yoğrulmuş, okuyanın dilinde leziz bir tat bırakan harikulade bir eser.
Ebu Eyyup halife'ye inci sözü; "Servet ve refahtaki çokluğun, milletleri sarhoş edeceği zamanlara geliyoruz desene. Oysaki ben senin suriye fethi için hazırlanan orduya katıldığın günü hatırlarım,sevincinden neredeyse felç geçiriyordun. O gün yanımdaki adam Kutlu Elçi'nin samimi bir arkadaşıydı, uhuvvet kokuyordu. Oysa şimdi karşımda duran adam dünya kokuyor. Suriye fethine çıkıldığında senin Allah yolunda gaza ve şehitlik mertebesini arzulayişini hatırlarım, asla mal ve mülk kaygisinda olmayan mutlu biriydin. Şimdi görüyorum ki en büyük makamı elde etmişsin, ama buna doymadığın için neredeyse kederinden öleceksin."
"Bir Eyüp Sultan Romanı" ibaresini okuyunca semt olarak algıladım :) ve bir İstanbul romanı koyacağımı zannettim. Mihmandar kelimesinin konuk eden anlamına geldiğini ve Hicret'ten sonra Efendimiz'i evinde bir müddet misafir ettiği için Eyüp Sultan hazretleri için kullanıldığını biliyordum ama kitabın tamamen Eyüp sultan hazretleri hakkında olduğunu ve İstanbul'un ilk kuşatmasını, Bizans casuslarını ve komutanlarını anlattığını bilmiyorum. Arka kapak yazısını yada incelemeleri okumadan direk kitabın ismi, kapağı ve sitedeki yüksek puanı için aldım fakat kitaptan pek keyif alamadım... Bana çok yavan geldi. Evet çok olaylar var fakat tasvirler yok denecek kadar az. Kitap okurken bir çok hadis okumanız güzel fakat peygamber efendimizin adının geçtiği yerlerde salavat yazılmaması yada en azından kısaca (s.a.v) yazılmaması çok tezat ve çok acı çünkü Peygamber Efendimiz bir hadisi şeriflerinde "Yanında benim adım anılıp da bana salavat getirmeyenin burnu yerde sürtülsün." buyurmuştur. Nitekim Ahzab Suresi ayet 56’da Rabbimiz de salavat getirmeyi emretmektedir: "Şüphesiz Allah ve melekleri Peygambere salat ederler. Ey iman edenler! Siz de O’na tam bir teslimiyetle salat ve selam edin!.."
"Şayet,beklenen o son peygamber benim zamanımda gelecek olursa pek âlâ;eğer benden sonra gelecek olursa,o muhterem zat namına sana bu mektubu veriyorum.Emanetimi elden ele,babadan oğula teslim ederek;bizzat eline ulaşıncaya kadar devrettiresin..." Yemen'li Tübba Düru isimli adaletli ve ihtişamlı Melik'in,bu vasiyeti ile başlıyor "Mihmandar".Daha kitabın ilk bölümünden bu cümlelerle birlikte gelen merak ve İskender PALA'nın Şah&Sultan ve Efsane'de olduğu şekilde insanın aklını başından alan destansı anlatımı;karşı konulmaz bir kitabı bitirme değil,adeta içme susuzluğu getiriyor. Bölüm bölüm isimlendirilen kitabın çarpıcı giriş bölümünü geçer geçmez;kitaba da adını veren Mihmandar yani konukçu anlamına gelen ve Hz.Muhammed'i ilk misafir eden Ebu Eyyub el ENSARİ'nin Konstantiniyye'ye kadar uzanan ve mezarının surların dibine gömülmesini vasiyet eden o büyük aşığın 80 yaşında kuşatmaya giderken yaşadıklarını okuyoruz.Ve kitabın son sayfasını kapattıktan sonra bile kendimize gelemiyoruz.Çok beğendim,tavsiye ederim.
"Peygamber'in mihmandârı! Bir arzun varsa yapayım. Bir vasiyetin varsa yerine getireyim!"
"Ey Emîr! Sakın Allah'ın dinini bozma, müminler arasına fitne girmesine müsaade etme. Askere adalet ile muamele eyle ve düşman karşısında can kaygusu çekme. Bana gelince, senden ve senin ait olduğun şu dünyadan hiçbir şey istemediğimi bil ve herkese böylece ilan et. Şurada can oynatan cengâverlerden son arzum odur ki Azrail (a.s) bize uğradıktan sonra na'şımı Konstantiniyye surlarına yakın götürsünler. O gün savaş hattı nerede oluşursa, bedenimi o noktaya kadar taşısınlar ve orada, savaşan mücahitlerin arasında beni defneylesinler. Ta ki atlarımızın ayakları bedenimi çiğnemiş olsun, Bizans dokunamasın. Ayrıca, eğer yapabiliyorlarsa, cenazemi kendi atımın arkasında bir sedyeye bağlayıp taşısınlar. Tıpkı Kutlu Nebi'yi getiren Kusvâ'nın Medine'de bizim hanemizi bulduğu gibi o da benim için nereye gideceğini ve nerede duracağını bulacaktır." (Tanıtım Bülteninden)