August Wilson Kimdir ?
August Wilson Kimdir ?
Oyun yazarlığı
Doğum tarihi: 27 Nisan 1945, Hill District
Ölüm tarihi ve yeri: 2 Ekim 2005, Swedish Health Services
August Wilson Biyografi
İki kez Pulitzer Ödüllü Amerikalı oyun yazarı August Wilson (Frederick August Kittell; 1945 doğumlu), 20. yüzyılın her on yılında Afrikalı Amerikalıları etkileyen merkezi sorunları ele alan on oyunluk bir döngü yazma görevine başladı. İlk beşi, oyun yazarının, geçmiş nesil Afrikalı Amerikalılar tarafından yapılan yanlış düşünülmüş, kötü tavsiye edilen, ancak bazen kaçınılmaz seçimler ve bunların çok sık görülen olumsuz sonuçları üzerine kendi yorumlarından evrilmiştir.
Vaftiz edilen Frederick August Kittell, 1945’te doğdu ve daha sonra adını August Wilson olarak değiştirdi. Sorumsuz bir Alman fırıncının adaşıydı. Babası, Wilson, annesi ve beş erkek ve kız kardeşinin kamu yardımı ve temizlik işinden elde ettikleri kazançlarla hayatta kaldıkları Pittsburgh’un Hill Bölgesi’ndeki iki odalı dairelerinde ailesiyle çok az zaman geçirdi. Wilson’ın 1970’lerde Afrika kökenli Amerikalı annesi Daisy Wilson’ın kızlık soyadını benimseme hamlesi, yalnızca ayrı yaşadığı beyaz babasını reddetmenin bir yolu değildi.Kendisini August Wilson olarak adlandırma kararı, Afrika ile bağlarını hem keşfetmesini hem de kutlamasını işaret eden önemli bir geçiş törenini temsil ediyordu. Annesinin kökleriyle özdeşleşmesi daha sonra genç Wilson’ın arkasındaki itici güç oldu.
Annesinin yalvarışlarına karşı, Wilson dokuzuncu sınıfta örgün eğitimden vazgeçti. Pittsburgh devlet okulu sisteminde geçirilen eski yılların anıları, öğretmenlerinden birinin, aslında Napolyon Bonapart üzerine yazdığı bir dönem ödevinin asıl yazarı olmadığı yönündeki yıkıcı suçlamasını içeriyordu. Dürüstlüğüne yapılan hakaretten rahatsız olan ve Pittsburgh okullarının boğucu düzenlemesinden sıkılan Wilson, farklı bir tür eğitim için şehrin tütün dükkanlarına, berber dükkanlarına ve sokak köşelerine döndü. Wilson, sansürsüz dillerini dinleyerek büyüdüğü işçi sınıfı mahallesinin Afrika kökenli Amerikalı sakinleri arasında kaynaşırken, yaşam tarzları hakkında samimi bir bilgi geliştirdi.
Ancak Pittsburgh’un sokakları ve dükkanları, Wilson’ın Afrikalı Amerikalılar hakkında bilgi edinme iştahını tatmin etmedi. Ralph Ellison, Richard Wright, Langston Hughes ve diğer Afrikalı Amerikalı yazarların eserlerini döktüğü şehrin halk kütüphanelerine çekildi. Dört yaşından beri okuyucu olan Wilson, kendi ırk bilinci arayışına yön veren bu eserleri anlamakta zorluk çekmedi.
1965’te nihayet annesinin evinden taşındıktan sonra, Wilson yakındaki bir pansiyonda konaklama buldu, kısa süreli bir aşçı olarak işe girdi ve elini ayette denedi. Kız kardeşi Freda’dan aldığı parayla aldığı 20 dolarlık bir daktiloyla donanan Wilson, umutsuzca başarılı bir şair ve yazar olmaya çalıştı. Bu yeni keşfedilen özgürlük, Wilson’ın Bohem setine karışmasını sağladı. Dillerini ve ideallerini öğrendi, kendi kendini ilan eden bir Dylan Thomas olarak ortaya çıktı. Bu süre zarfında, aynı zamanda, artan ırk bilincini savunan Amiri Baraka (daha sonra LeRoi Jones olarak bilinir) gibi kültürel milliyetçilerle de özdeşleşti. Afro-Amerikan estetizmine başlaması, blues, Bessie Smith, Ma Rainey ve Harlem Rönesansı yazarlarının önemine dair artan bir farkındalıkla sonuçlandı.
1960’ların sonlarında Malcolm X’e duyduğu ilgi, onu Afro-Amerikan kültürünü tamamen kendi kültürü olarak kabul etmesine yol açtı. Beyaz babasından vazgeçmek, annesinin evinden taşınmak ve bu kültürün günden güne hatırlatıcıları arasında yaşamak, Wilson’ın Afrika kökenli Amerikalı atalarının Kuzey Karolina’nın tarlalarından Amerika’nın sıkışık kentsel sığınaklarına yaptığı yolculuk hakkında daha fazla şey öğrenmesinin yolunu açtı. Pittsburgh. Wilson’ın hayatındaki bu kültürel aydınlanma aşamasını takip eden şey, Pittsburgh yerlileri arasında bilinci artırmaya yönelik organize çabalardı. Böyle bir gündemle Wilson, 1968’de Pittsburgh’un Black Horizons Tiyatrosu’nu yönetmen Rob Penny ile birlikte kurdu.
Wilson, bir sanatçıya evriminin erken bir aşamasında gösterişli İngiliz şair Dylan Thomas’ın tarzını taklit etmeyi seçmiş olsa da, kısa süre sonra, blues geleneğine dayanan Afrika kökenli Amerikalı mirasının, seçtiği yabancı kişilikle çeliştiğini fark etti. idolleştirmek. Serendipity, müziğin, özellikle de blues’un yazılarında oynadığı muazzam rolü keşfetmesinden büyük ölçüde sorumluydu. Sadece 78’ler çalan üç dolarlık bir plak çalar satın aldıktan sonra, artık dolaşımda olmayan plakların gerçek bir altın madeni olduğunu kanıtlayan bir plak dükkanı keşfetti. Burada Bessie Smith’in “Nobody Can Bake a Sweet Jelly Roll Like Mine” adlı eserinin bir kopyasını buldu ve şarkı sözleri tarafından o kadar etkilendi ki defalarca çaldı. Daha sonra, “Bessie Smith’i hiç duymadım. Yirmi iki kez dinledim ve bunun bana ait olduğunun farkına vardım. Patti Page, Frank Sinatra – onlar ben değildim. Bu bendim. Müzik, işimin kaynağı oldu. Eşyaları alıp kaçtım.”
Muhtemel şairi nihayet caydırmak ve onu tiyatroya yönlendirmek için dergilerden sayısız ret notları ve birkaç ilhamsız şiir okuması gerekti. Şairden oyun yazarına dönüşmesi, destekleyici bir arkadaşı Claude Purdy tarafından zorlandı. 1977’de Wilson’ın Pittsburgh’da Black Bart adlı bir karakter hakkında okuduğu şiir, Purdy’yi o kadar etkiledi ki, Wilson’ı materyali bir oyuna dönüştürmeye teşvik etti. Bir oyun yazamadığı için çok şikayet ettikten sonra, Wilson işi bir haftada tamamlamak için oturdu ( Black Bart ve Kutsal Tepeler [1981])
1982’de, Connecticut, Waterford’daki Eugene O’Neill Tiyatrosu’nun sanat yönetmeni, Yale Drama Okulu’nun dekanı ve Yale Repertuar Tiyatrosu’nun yöneticisi olan Lloyd Richards, kendisine gönderilen yüzlerce senaryo arasında Wilson’ın Ma Rainey’s Black Bottom’u olduğunu keşfetti. .Richards, oyunun yapısal sorunları olduğunu kabul etse de, bu zayıflıkların yanı sıra, inanılmaz derecede yetenekli bir yeteneği kanıtladığını fark etti. Sonraki sekiz yıl boyunca Wilson ve Richards yakın bir ittifak kurdular. Bazıları, benzersiz ilişkilerini “avuncular”, “baba” veya basitçe “uyumlu” gibi kelimelerle tanımladı. Her halükarda, iki adam bir dizi başarılı oyun üretmek için oyun yazarlığı ve yönetmenlik yeteneklerini harmanladı. Wilson oyunları yazarken, Richards onları Yale Repertuar Tiyatrosu ve Amerika Birleşik Devletleri’ndeki çeşitli bölgesel tiyatrolar gibi atölye ortamlarında yönetip cilaladı. 1984’te Ma Rainey’in Black Bottom’unun ilk Broadway başarısıyla başlayarak , iki adam Wilson’ın dört oyununda daha başarılı bir şekilde işbirliği yaptı:Fences, Joe Turner’ın Come and Gone, Piyano Dersi ve Çalışan İki Tren. Richards ile yaptığı işbirliği sırasında, Wilson’ın tüm çalışmaları benzer yollar izledi, O’Neill Tiyatro Merkezi’nde ön sahnelendi, ardından Yale Repertuar Tiyatrosu ve diğer yerleşik kar amacı gütmeyen tiyatrolarda sunumlar ve nihai bir Broadway prodüksiyonu yapıldı.
Yönetmenler Purdy ve Richards gibi önemli bağlantılarla yakın ilişkilerinden bir oyun yazarı olarak güven kazanan Wilson, 20. yüzyılın her on yılında Afrikalı Amerikalıları etkileyen merkezi sorunları ele alan bir dizi oyun yazmaya kendini adamıştır. Başlangıçta halkının tarihini yazmak için yola çıkmamış olsa da, ilk eserlerinde tesadüfen gelişen bir tür kalıbı fark etti; 1911, 1927, 1941, 1957 ve 1971’e özgü sorunları ele alan oyunlar yazmıştı. Her on yılda bir oyun yazma fikri Wilson’u memnun etti, çünkü bir kez bir kalıp fark etti, sonra oyun yazma becerilerini oyun yazarlığına odaklayabildi. Afrikalı Amerikalıların her on yılda bir karşı karşıya kaldıkları en önemli sorunlar olduğunu hissetti ve daha sonra bu sorunları vurgulayan on oyun yazmaya kendini adadı.
Wilson’ın ilk Broadway başarısı, Ma Rainey’s Black Bottom (1984), genellikle “Mavilerin Anası” olarak adlandırılan Gertrude Pridgett “Ma” Rainey’nin hayatındaki hayali bir güne dayanıyordu. Oyun, 1920’lerin kayıt işindeki yaygın açgözlülük, duyarsızlık ve ırkçılığa odaklanıyor. Dönemin kurbanları Ma Rainey ve yetenekli ama hüsrana uğramış müzisyenlerden oluşan grubu tarafından temsil edilmektedir. Broadway’e ulaşan ikinci oyunu Fences (1985), ona ilk Pulitzer Ödülü’nü kazandırdı. 1950’lerin endüstriyel Kuzeyinde eski bir Afro-Amerikan Ligi beyzbol oyuncusunun hayal kırıklığını tasvir ediyor. Joe Turner’ın Come and Gone filminde(1986), Wilson, İç Savaş’ın ardından yeni serbest bırakılan Afrikalı Amerikalıların yerinden edilmesinin beraberindeki duygusal ve fiziksel etkilerinin yanı sıra kültürel parçalanmaya odaklandı.
Piyano Dersi (1987), 1990 baharında Wilson’a ikinci bir Pulitzer Ödülü kazandırdı. Bu oyunun çatışmasının merkezinde, aynı anda hem Afrika halk geleneğinin hem de Amerikan kapitalizminin bir amblemi olarak işlev gören eski bir piyano var. Şu anda savaş halindeki kardeşlerin büyük büyükbabası Berneice ve Boy Willie tarafından yüzeye oyulan resimli tarih, hem parasal hem de duygusal değerlerini takdir ediyor. Berneice burayı bir aile yadigarı olarak korumak isterken Boy Willie bir parça toprak alabilmek için satmak istiyor. Wilson’ın 1960’lardaki vakayinamesi, İki Tren Koşuyor,Mart 1990’da Yale Repertuar Tiyatrosu’nda çıkış yaptı ve neredeyse kesin bir Broadway finaline giden yolda çeşitli bölgesel tiyatrolardan geçiyordu. 1968’de Pittsburgh’un (görünüşe göre Hill District) bir Afro-Amerikan bölümündeki küçük bir restoranda geçen Wilson’ın oyunu, komşuların sorunları çözme, adaletsizliklerden şikayet etme, sevme, kavga etme ve iletişim kurma hikayesini anlatıyor.
Wilson’ın Yedi Gitar’ı 1995’te Broadway’i vurdu ve onu uzun zamandır birlikte çalıştığı Richards ile yeniden bir araya getirdi. 1940’larda Pittsburgh’da geçen hikaye, bir blues gitaristi olarak kariyerine başlayamadan ölen Floyd “Schoolboy” Barton’ın hikayesini anlatıyor. San Diego Sun , gösteriyi “zengin, gelişigüzel açıklayıcı bir dil” içerdiğini belirtti. Broadway versiyonu, Jelly’s Last Jam’deki rolüyle ünlü Keith David’i içeriyordu.
Wilson, People dergisine verdiği bir röportajda, “Karakterlerimin tüm fikirleri ve tavırları birdenbire ortaya çıktı” dedi. “Şarkı sözlerinin arkasına bakıyorum.” Yedi Gitar bir istisna değildir.
Wilson, iki Pulitzer’ıyla birlikte 1991’de Black Filmmakers Hall of Fame Ödülü’nü aldı. 1992’de Two Trains Running ile Antoinette Perry Ödülü’ne en iyi oyun dalında aday gösterildi ve Amerikan Tiyatro Eleştirmenleri Derneği Ödülü’nü kazandı. Ayrıca 1992’de Clarence Muse Ödülü’nü aldı.
Wilson, Piyano Dersi’nde onunla birlikte çalışan bir kostüm tasarımcısı olan üçüncü karısı Constanza Romero ile 1990’da Seattle’a taşındı . Wilson’ın tek kızı Sakina Ansari, kariyerini Baltimore’da sosyal hizmet uzmanı olarak buldu.