Geçmişte bir yoldaşım vardı, geçmişte batı birlik gruplarının merkezindeki ana rütbeli son asker değil. Ve bir kere bunu paylaştı tarih.
Askeri uzmanlarımızın her zaman fiyatlarının olduğu ve bu çöküşün başladığı 90'un başlangıcı olduğu bir sır değil. Birçoğu yabancı bir lejyonda olan, eğitmen olan paralı askerler için çalışmaya başladı.
Bazı zencilerin diğerlerini düzenli olarak boğdukları Afrika'da, her zaman yetenekli uzmanların akut bir eksikliği vardı. Ve zaman zaman pek çok benzersiz anlar ortaya çıkardı.
Demek hikaye bu:
Bir yandan, Nijeryalı bir yandan siperler diğer yandan sırasıyla, diğerinde negroslar birbirlerini bensiz çekiyorlar. Her iki açmada da hocalarımız. Biri onun güzel hırpalanmış kartallarına bakar ve ateşi söndürme emrini verir.
Daha fazla hava kazanmak ve bağırmak:
- Petrovich! Ben de zencileri sona ...
Öte yandan, bir duraklamadan sonra:
- Kahretsin, ben de. Cho, yenileri gelene kadar sigara içebilir mi?
- Hadi ama.
Ve işte bir yağlı boya, iki hendek hattımız arasında eğitmenlerimiz buluşuyor ve ömür boyu sigara içiyor.
Bu hikayenin ne kadar doğru olduğunu bilmiyorum, ama kendimi olanaksız imkansızlıktan yeterince gördüm, bu yüzden ona inanıyorum ve yalan söylemem için hiçbir neden yoktu.
Genel olarak, bizim sadece eğitmek ve emretmekle kalmayıp aynı zamanda savaşmak da zorundaydı. zenciler, anneleri ... onlar davul .... hepsi Hangi kaç öğretmez.