62 yaşında, Silvina Garré Dünyada en sevdiği yer olan sahnede, başarısını kutluyor Müzikle 40 yıllık birliktelik. Her şey bir partidir. Onun Parti.
Siyah ve sarı saçlı kadın gözlerini kapatıyor ve taşınıyor. Başını gökyüzüne doğru hareket ettirir ve bir tür baloncuğun içine girer. Düşünceleriniz nereye uçuyor? Gülümsemek. Ruhani bir şekilde şarkı söylemeye başlıyor. Ellerinle konuş. Bu sizin başlangıç noktanızdır.
Onunla bir araya gelince halk heyecanlanır ve anılar canlanır. Ulusal rock’ın izlerini taşıyan o siren şarkısının nedeni budur. Daha sonra sanatçı onun derin mavi bakışının izini sürüyor ve büyüyü yeniliyor.
Şarkı söylemenin çevresinde olup biten hiçbir şeyle karşılaştırılamayacağını söylüyor. Onun merkezi ve sonsuzluğudur. “Sahnede kendimi yüce bir zarafet halinde hissediyorum. Bu özel, eşsiz ve muhteşem bir an. Tıpkı beste yaparken her şeyin, ne olduğunu bilmek istemediğim, açığa çıkarmak istemediğim bir gizemi olduğu gibi,” diye paylaşıyor Garré, bir gösterinin büyüleyici gizemini yeniden yaşadıktan sonra.
Gündeminde onu her zamanki müzisyenleriyle birlikte şehri Rosario’ya götürecek uzun bir sunum listesi var; ikinci evi Buenos Aires’e 4 Kasım’da Coliseo tiyatrosunda La Trova + Lito Vitale ile oynayacak Demokrasinin 40. yılını kutlamak için.
Ayrıca Córdoba’da ve 22 yaşında korkularını yenerek sanatını sergilediği günden bu yana iz bıraktığı diğer yerlerde.
O zamana ve sonrasına kadar görüntüler, her parçanın kendi hikayesinde bir anlam taşıdığı mükemmel bir satranç tahtası oluşturuyor.
Başlangıçları
İlk parça, Silvina’nın 5 yaşındayken Rosario’nun “Paul Casares” korosuna siyah ruhani şarkılar söylemek üzere katılmasıyla taşındı. Utangaçlığında saklanıyordu. O zamanlar şarkı söylemek bir inanç meselesiydi.
Daha sonra saat 13’te James Taylor ve Joni Mitchell’e aşık, hayatının ilk rock konserine gitti. Sui Géneris’in albümü sunuşunu dinledim Kurumlarla ilgili küçük anekdotlar Rosario’daki Astengo Vakfı’nda. Etki doğrudan ruha yönelikti.
Öfkeyle özel olarak şarkılar üretmeye başladı. Tek ağı sesiyle kendini uçuruma atması gerektiğini biliyordu. Bunu yaptı, korku bariyerini aştı ve tahtasını altın ekleyerek yeniledi.
80’ler, Trova ve sonrası
İkiliyi bir araya getirdi Juan Carlos Baglietto, bir süre sahnede ve hayatta partneri oldu. Demokrasinin geri dönüşüyle birlikte 1983 yılında ilk solo albümünü çıkardı. Sonraki sabahKısa sürede Arjantin kültürel mirasının bir parçası haline gelen şarkıların sözlerini ve sesini koyduğu 18 albümden ilki.
Buenos Aires’e taşındı, şehre aşık oldu ve ona bir şarkı adadı. Kendisi sözde “Trova Rosarina”nın bir üyesiydi. Dünyayı ve sahnelerini gezdi. Ödüller kazandık. Bir şiir kitabı yazdı ve film müziklerine katıldı. 90’larda yeni ufuklar arayarak emekli oldu. Psikoloji okudu, Miami’de yaşamaya gitti. Geri gitti. Yaratmayı asla bırakmadı.
“Küçükken toplum içinde şarkı söylemek istemezdim ve bunu büyük çaba harcayarak yaptım. Çok içe dönük biriydi. Zamanla cesaretlendim. Bir noktada şarkı söylemenin sadece tutkum değil aynı zamanda mesleğim olacağını biliyordum ve bunun üzerine gittim. Çok çalıştım ve müzik yapabilmek, kayıt yapabilmek ve canlı çalabilmek için çalışmaya devam ediyorum” diye anlatıyor Garré.
“Hayatımın diğer alanlarında hala utangacım ama sahnede kendimi güvende ve bütün hissediyorum. Bugün başladığım zamanki tutkunun aynısını taşıyorum ama daha fazla deneyim ve daha fazla keyifle. “İnsanlarla birlikte olmayı seviyorum” diyor.
Bir mutluluk kaynağı
Müziğin onun desteği olduğunu ve hala da öyle olduğunu itiraf ediyor. Onu zor durumlardan kurtardı ve kayıplar, üzüntü ve derin acılar karşısında kendini yeniden inşa etmesine olanak sağladı. Akorlar ve kendi sesiyle çevrili olduğundan asla yalnız hissetmedi. Şarkı söylemek, ailesi ve arkadaşlarıyla, çoğu tanınmış sanatçı ve aynı zamanda tanınmamış sanatçılarla birlikte onun mutluluk kaynağıdır.
“Arkadaşlarım her zamanki gibi, okuldakiler. onlara adadım Pueblo Grande Kraliçeleri” diyor. Yol boyunca paylaşıyor, büyük aşkları oldu. Hepsinden bir şeyler öğrendi. Aşkın farklı yüzlerini tanıdı.
Kırk yıl içinde sanatçı saçının rengini değiştirdi ama sesini değiştirmedi. Garré’nin rekoru her şarkı söylediğinde açıkça görülüyor Şeytan ve alkol, Pınar’ın şarkısı, Nisan’dı, Yaşamaktı sadece, Buzdağı, Makine mecburi, Dört yapraklı yonca ve kendisinin ve diğer yazarların düzinelerce şarkısı, hepsi benzersiz ve tekrarlanamayan seslerle.
“Uzun yıllar boyunca bana iniş ve çıkışlarımı zenginleştirecek bir dizi araç veren harika bir konuşma terapisti ve vokal koçu Ana Inchausti ile çalıştım. Bana çok yardımcı oldu. Genetiğin ötesinde kendime iyi bakıyorum. İyi yemek yiyorum ve iyi uyuyorum, fiziksel aktivite yapıyorum, sigarayı yıllar önce bıraktım, buzlu içecek içmiyorum ve hepsinden önemlisi şarkı söylüyorum. Sesimi sağlıklı tutmak için en iyi egzersiz şarkı söylemek“, belirtir.
Buenos Aires
Bu “National Rock Hanımı” panosunda, tüm yapımlarını çok sevdiğini çünkü bu yapımların yolunun farklı anlarını tasvir ettiğini vurguluyor. Siyah Beyaz Buenos Aires’te geri kalanın üstünde.
“Bu bir şarkı” diyor, “benim için çok önemli. Buenos Aires’e taşındığımda burayı çok düşmanca buldum. Ailem ve arkadaşlarımla Rosario’da olmaya alışmıştım. “Özlediğim şehir olmasına rağmen uyum sağlamam neredeyse iki yılımı aldı.”
Ve ekliyor: “Bir gün bu rahatsızlığın geçtiğini fark ettim. Turnedeydim ve Rosario’yu özlemek yerine Buenos Aires’i özledim. Şarkının adı Siyah Beyaz Buenos Aires’te çünkü şehir benim hayalimdi ve rüyalarımı siyah beyaz görüyorum. Başka renklerde rüya görmüyorum. Buenos Aires’te kariyerimi inşa edebildim ve sanatsal inşamın temellerini atabildim” diye teşekkür ediyor.
Buenos Aires 20 yaşındayken onun hayaliydi. Bugün burası onun evi. Kendisini “göçebe” olarak tanımlamasına rağmen günlerini şehir ve Rosario arasında geçiriyor. “Farklı şehirlerde yaşayabilen bir insanım, kopuklaştım. Hemen bir yuva kurdum ve kolayca adapte oldum. Hareket edebilme özgürlüğüne gerçekten değer veriyorum. “Heyecanlıyım, farklı yerlerde vakit geçirme olasılığı beni çok etkiliyor” diyor.
Caetano’nun övgüsü
Uyanıkken rüyalarında albümlerini başka dillerde kaydedip yurt içi ve yurt dışında sunma fikri de beliriyor. Caetano Veloso’nun şarkılarını seslendirdiği günleri inci gibi hatırlıyor. Brezilyalı kitabını ona adadı Gerçekten tropikal Ve Silvina’nın şarkıyı en iyi söyleyen sanatçılardan biri olduğunu kabul etti.
“Ben her zaman hayallere kadeh kaldırırım. Biraz zaman alan, gelişen hayaller vardır. Biri onları gerçekleştirmeye, onları gerçekleştirmeye yönlendiren şeyler yapmaktır. Pek çok şeyi başardım: Asıl mesele sevdiğim şeyi yaparak yaşamak. Pek çok değerli ve sevilen müzisyenle keyifli anları paylaşmanın getirdiği, bana büyük mutluluk ve gurur veren bir yolculuk. Umarım ülkeyi gezmeye devam edebilirim ve insanlar bana eşlik eder” diliyor.
Silvina Garré, bugün her zaman istediğini yapan, her aşamayı yoğunlukla yaşayan bir kadın olduğunu gururla söyleyebilir. Her zaman gençliğini özlese de zamanın geçmesinden korkmuyor. Gönül varacağı noktayı işaretleyecektir, cenneti neresidir? 40 yıl öncekiyle aynı yerde: gözlerinde ve sesinde.