Bir erkeğin vücudunun ince detaylı kaslarının üzerinde yastıklanmış bir kadın bedeni yatıyordu. Başını onun omuzlarına yaslayan ve yanağını göğsünün üst kısmına koyan Lucia, ellerinin çıplak sırtını nazikçe okşamasının keyfini çıkardı. Göğsü avucunun altındaydı ve teninin sertliğinden büyülendiğini hissetti, bu yüzden ellerine biraz güç verdi ve derisini dürttü.
“Yarından itibaren Roam’dan birkaç gün uzakta olacağım.”
“Nereye gidiyorsun?”
“Tımar teftişi. Bundan sonra ayda bir veya iki kez etrafa bakmayı planlıyorum.”
Yeni evli hayatı denen tatlı rüyaya kanmış olsa da yapması gerekenleri unutmamıştı.
“Bir Lord’un bunu yapmasına gerek var mı?”
“Elbette. Düzeni sağlamam gerekiyor.”
Bu insanlar, efendilerini görmezlerse gidecek başka bir yer aramaya eğilimlidirler, bu yüzden bu olmadan önce, tasmasını sıkması gerekir. Başka bir yer arayan ve onları uyaran veya dağıtan aptalları gözlemlemek ve seçmek eğlenceli olsa da, onun önünde böyle kaba bir ifade yapmaktan kaçındı.
“Tımarın teftişi… bu aslında onun yapmakta olduğu bir şey.”
Rüyasındaki kocası Kont Martin, onun beyliğini bir kez bile ziyaret etmemişti ve beklendiği gibi, Lucia da oraya hiç gitmemişti. Ancak zaman zaman, tımarhaneden vergi raporları ile gelen insanları görüyor ve raporun yüzlerine fırlatılıp bağırılmasına maruz kalıyordu.
“Uzun sürer mi?”
“Yaklaşık üç dört gün. Uzun bir ziyaretse, birkaç gün daha sürebilir.”
“Birkaç gün burada olmayacak.” Lucia biraz tuhaf hissetti.
Evlendikten hemen sonra Roam’a gelmesine ve yaklaşık bir ay yalnız kalmasına rağmen, bir noktada onun yanında olması doğal hale gelmişti.
Adam sinirlenirse, ‘Lütfen bir an önce geri dön’ deyip söylemeyeceğini merak etti.
“Bir sonraki çay partin iki gün sonra, değil mi?”
Lucia’nın ikinci çay partisi iki gün sonra yapılacaktı. Son çay partisinin üzerinden neredeyse yarım ay geçmişti. Lucia, ilk çay partisinin başarısı nedeniyle ikincisini dört gözle bekliyordu, ancak onun nasıl ortalıkta olmayacağını düşündüğünde coşkusu birdenbire azaldı.
“Evet.”
“Sana verecek bir şeyim var. Yarın ya da öbür gün gelir.”
“Nedir?”
“Bir hediye. Son çay partisinin biraz eksik olduğunu düşünüyorum.”
Sakin bir sesle konuşuyordu ama Lucia’nın kalbi çarpmaya başladı. Beklenmedik ve ani hediyesi kalbinin çarpmasına neden oldu.
“Hediyenin ne olduğunu sorabilir miyim?”
“Bir kolye.”
Sesi çok yumuşak olduğu için, Lucia’nın beklenti içinde atan kalbi biraz soğudu. Bu sadece resmi bir hediyeydi ama burada tek başına yüksek beklentileri vardı.
Lucia, daha önce hiç kendi başına hediye vermemiş ya da bir hediye konusunda birileriyle dalga geçmemiş olan onun basit kişiliğini henüz kavrayamamıştı.
“Mücevherden nefret ediyor olabilir misin?”
“Mücevher sevmeyen var mı?”
“Öyleyse iyi. Ben yokken özel bir planın var mı?”
“İki gün sonra çay partisi ama onun dışında…”
“Öyleyse özel bir şey yok? Ben yokken ani veya beklenmedik bir şey yapmayı düşünme. Sadece itaatkar kal.”
“Hangi beklenmedik eylem?”
“Sadece her zaman olduğun gibi olman gerektiğini söylüyorum. Ve özellikle, dışarı çıkma.”
Lucia neden aniden dışarı çıkmaktan bahsettiğini merak etti. Roam’a geldiğinden beri konaktan hiç ayrılmadan kaldı. Hoşgörünün dışında kalsa bile, ihtiyacı olan her şey onun için hazırlanmıştı, bu yüzden dışarı çıkmasına gerek yoktu ve belki de kişiliği sıkıcıydı, çünkü dinamik bir hayata sessiz ve değişmeyen bir hayatı tercih ediyordu.
Bunca zaman ona dışarı çıkmak istediğini hiç söylememişti, bu yüzden neden aniden böyle bir şey söylediğini anlayamıyordu.
“Neden?”
“Dışarı çıkmak ister misin?”
‘Ben yokken bölgemin dışına çıkma.’ Gerçekten söylemek istediği buydu.
“Hayır ama ne olabileceğini asla bilemezsin. Bir karar verebilmem için bana tam sebebini söylemelisin.”
“Burada pozisyonumda olmadığım için, Düşesim bununla ilgilenmek zorunda, değil mi?”
Oldukça makul bir cevap bulduğu için kendinden memnundu. Onun yerine görevlerle ilgilenmek için Roam’da kalmasına gerek yoktu ama Lucia onun sözlerinde herhangi bir boşluk bulamadı ve bunun mantıklı olduğunu düşündü.
“Ah evet.”
Bir süredir hiçbir şey söylemediği için Lucia ona baktı ve onun kendisine baktığını gördü.
“Bana söylemek istediğin başka bir şey var mı?”
Kıkırdadı ve başını eğdi, alt dudaklarını yakaladı, hafifçe ısırdı ve sonra emdi. Sözlerini masum bir ifade ve berrak gözlerle iyi dinleyen karısı, bu kadar güzel olamazdı. Onu birkaç gün görememenin endişesini yaşıyordu.
Philip, Taran Dükü ve şövalyelerinin sabah erkenden Roam’dan ayrılmasını izledi. Konutu, Roam’ın dış duvarının iç kısmında bir köşeydi. Dük’ün başhekiminin ikametgahı başlangıçta sağlamdı, ancak sahibi sekiz yıl önce değiştiği için Philip’in ikametgahı dış duvara doğru itildi. İkametgah değişikliği dışında, Dük ona ‘özel’ davranmadı veya ona zulmetmedi.
Dük’ün kesinlikle hiçbir ilgisinin olmadığını söylemek doğru olur. Ve Philip ikametgahını değiştirdiğinde, evin nesilden nesile aktarılan birkaç tıbbi kaydının onunla birlikte taşınmasına izin verildi.
Philip, hayatının Hugo’nun dar görüşlü şefkatine bağlı olduğunu asla unutmadı. Tam olarak konuşursak, bu şefkatten çok bir ödemeydi. Hayat borcunun ödenmesi. Philip, kanamayan ve gözyaşı dökmeyen soğukkanlı düke hayrandı. Taran ailesinin sırrını bilenler iz bırakmadan ortadan kaybolmuştu ve sırrı bilen tek kişi Philip’ti ama Philip, Dük’ün zulmünü asla kınamamıştı.
Philip’in ailesinin Taran soyundan gelen kristal yüzünden Taran Düküne umutsuzca sarılmasının nedeni. Uzun zaman önce, sihir dünyanın düzeniydi. O zamanlar Mado İmparatorluğu dünyaya hükmediyordu ve Mado İmparatorluğu kendi ülkeleri olan Xenon’un merkezinde bulunuyordu. (1)
Birkaç sıradan insan ve onları yöneten birkaç soylu vardı. Mado İmparatorluğu’nun soyluları, sıradan insanlardan ve üstün yeteneklere sahip başka bir ırktan bahsediyordu. Bu ırkın siyah gözleri ve siyah saçları vardı. Bunun dışında insanlardan pek farklı görünmüyorlardı ama sıradan bir insandan çok daha üstün ve ezici yetenekleri vardı. Taran ailesi, Mado İmparatorluğu’nun son izidir.
Çevirmenin Köşesi:
(1) Xenon ile ilgili her şeyi unuttuysanız Bölüm 1’e bakın.
*Henüz düzenlenmedi. Hatalar varsa özür dilerim.
(10)
TN: Bölümlerde gezinmeyi kolaylaştırmak için bağlantılar koydum ve okul resmen bitti!!!! (Yaz dersleri başlayana kadar lmao). Ve “Mado Empire”ı “Madoh Empire” olarak değiştirdim. Çeviri yaparken beni rahatsız etmeye devam etti.
Soylular kendi aralarında evlenerek soylarını devam ettirdiler. Madoh İmparatorluğu’na sihir hakimdi ve yalnızca asiller büyülü güçlere sahip olabilirdi. Soylular soylulardan doğdukları için doğdukları andan itibaren büyülü güçlere sahiptirler. Bu birkaç soylu, çok sayıda insanı bastırdı ve sömürdü. Soyluların hepsi aynı şekilde doğmuş gibiydi, istisnasız hepsi zalim ve acımasızdı. Binlerce insan bir soyluya hücum etse bile, soyluyu yenemezler. İnsanların umutsuzluğu derinleşirken, yönetici sınıf konsolide oldu. Bu düzen hiç bozulmayacak gibiydi.
Ancak bir gün, uzaydan gelen bir meteor yüzeye çarptı. Büyük bir deprem yarattı ama ıssız bir yere düştüğü için kimse yaralanmadı. Birkaç araştırmacı buna ilgi gösterdi, ancak bu ilgi çok geçmeden soğudu. Unutulmaz ama değersiz bir olay olarak kabul ettiler. Ancak o günden sonra dünyanın düzeni bozulmaya başladı. Sihir gücüyle dolu atmosfer dağıldı ve soyluların kanında akan sihir kaybolmaya başlayınca güçleri suçlularınkinden daha aşağılara indi. Sıradan insanların fiziksel gücüne karşı rekabet edemediler ve sayısız sömürüye maruz kalmış insanlar ayağa kalktı ve bir araya geldi.
İlk başta insanlar korkmuş ama kendi güçleri ile neler yapabileceklerini anlayınca korkunç bir deliliğe dönüşmüş ve av başlamış. Siyah saçlı ve siyah gözlü soyluların hepsi takip edildi, izlendi ve yakalandı. Öyle ki ezilirken ya da öldürülürken şekilleri bile kalmamıştı. Madoh İmparatorluğu’nun tüm izleri yakıldı ve yok edildi. Yüz binlerce dolara mal olan kitaplar ve eşyalar artık kullanılmaz hale geldi ve çöpe döndü. İnsan başını nereye çevirirse çevirsin, uzaktan yükselen dumanı ve uçuşan külleri görebiliyordu.
Taran ailesi soyluydu ama daha doğrusu yarı soyluydu. Sapkın olarak etiketlendikleri için soylular arasında dışlandıklarından, olağan soylu bağları olmadan sessizce yaşadılar. Bunun nedeni, Taran soyunda bir insan kanının karışmış olmasıydı. Taran soyundan gelenler sihir konusunda zayıftı ve soyluların utancı olarak görülüyordu. Ancak olağandışı olayın olduğu gün, Taran kanında uykuda olan insanın kanı uyandı ve onların kanına karıştı, daha doğrusu vücudunu ve beynini değiştirerek onları güçlü kıldı. Siyah saçları ve siyah gözleri, siyah saçları ve kırmızı gözleri olarak değiştirildi. İnsanların çılgınlığıyla kasıp kavuran bir dünyada, Taran erkek ve kız kardeş hayatta kaldı. Kendilerini sessizce sakladılar ve ailelerini yeniden inşa edebilmek ve soylarını koruyabilmek için varlıklarının tamamen unutulmasını beklediler.
Çok uzun süre beklemek zorunda kalmadılar. Madoh İmparatorluğu’nun yok edilmesi, yalnızca insan dünyasını başlattı. Artık ortak düşmanlarını yenen insanlar, kendi aralarında yok etmeye, savaşmaya ve parçalamaya başladılar. Kaybedenler (soylular) hafızalarından hızla silindiler. Onlarca yıl sonra Madoh İmparatorluğu eski bir hikayeye, yüz yıl sonra ise bir efsaneye dönüşmüştü. Uzun bir aradan sonra atmosfer tekrar değişti. Atmosferdeki büyü gücü, meteor düşmeden önceki haline geri getirilmedi, ancak Madoh İmparatorluğu’ndan kırılan bazı parçaların işlevini sürdürmesi için yeterliydi.
İnsanlar bu Madoh hazinelerini keşfettiklerinde çok sevindiler ve heyecanla onları kazmaya başladılar ve bununla birlikte hazine avcılığı en popüler meslek haline geldi. Taran ailesinden saklanan kişiler, dikkatli ve ihtiyatlı bir şekilde saklandıkları yerden çıktı. Sakladıkları aile hazinelerini ortaya çıkardılar ve ailelerini yeniden inşa etmeye başladılar. Çok fazla etkiye sahip karizmatik ve dikkate değer bir aile kurmaları çok uzun sürmedi.
Philip, yeniden inşa etmeye başladıklarından beri ailenin yanında olan birkaç insan soyundan biriydi. Philip’in ailesi, Taran soyunu korumak olan görevlerini yerine getirmek için vardı. Madoh İmparatorluğu zamanında, bir soylu ile bir insan arasında hiçbir çocuk doğmazdı. Soylular için alakasız bir konuydu ama birçok araştırmacı bunun neden böyle olduğunu merak ediyordu. Birkaç araştırma yaptıktan sonra gebe kalma yöntemini buldular.
Soyluların bakış açısından, araştırmacılar yararsız bir şey yapmışlardı ama her şeyden önce yaptıkları araştırmanın çoğu yararsızdı. Bu bilgi sayesinde Taran ailesinin uzak atası doğdu ama ondan sonra bile bu yöntemle ilgilenmeye devam ettiler. Araştırmalarına gizlice devam ettiler ve bilgilerini geliştirdiler. Bir yarı soylu ile bir insanın birleşip çocuk sahibi olması sıradan soylulardan biraz farklıydı.
Sürekli araştırma ve deneme yanılma sonrasında, sonunda sadece Taran soyunu korumanın bir yolunu buldular. Madoh İmparatorluğu döneminde bu yöntem hiç kullanılmadı. Evet, Taran ailesi yarı soyluydu ama bir soylu, bir soyluydu. Taran ailesinin soyu karışık olsa da bu örnek dışında bir daha böyle bir şey yapmadılar. Soylu kanlarını derinleştirmek ve ana soylu çemberine geri dönmek için tam soylularla evlendiler. Dünyadaki tüm soylular yok edildiğinde, Taran ailesi soyunu ancak insanlarla evlenerek devam ettirebildi. Zaten ailede olan bilgi, yararlılığını göstermeye başladı. Bununla birlikte, insanlarla yapılan tüm kombinasyonlar her zaman dişilerle sonuçlandı ve aileyi sürdürmek için erkeklere ihtiyaç duydular.
Buldukları çözüm yakın akrabalıktı. Taran’ın reisi üvey kız kardeşini karısı olarak aldı ve aralarından sadece bir erkek çocuk dünyaya geldi. Oğul, aile soyunu sürdürmek için bir eşe ihtiyaç duyuyordu. Oğul için bir gelin yapmak da babanın işiydi.
Taran soyuna sahip olmayan sıradan bir insan kadınla birleşerek çocuğun (gelinin) doğumuna hazırlanmak gerekiyordu. Bunun için henüz adet görmeye başlamamış genç bir dişiye ihtiyaçları vardı. Dişinin adeti başladığında, onu durdurmak için yarım yıldan fazla bir süre pelin otu içmeleri gerekirdi. Bu durumda vücut yaklaşık bir yıl boyunca temizlenir. Taran ailesinin ileride çocuğun babası olacak erkeği hazırlanan kadının bekaretini alırdı. Kadın daha sonra pelin etkisini zayıflatan ilaçlarla beslenecek ve vücutları eski haline döndürülecekti.
Menstrüasyonun yeniden başlama zamanı kişiden kişiye değişiyordu; kısa bir yıl olur ve uzun üç yıl olur. Menstrüasyonun başlamasına kadar geçen süre hamilelik zamanıydı. Kadınla yatacak ve bir çocuğu olacaktı. Adet başladıysa ve kadın henüz hamile değilse, başarısız kabul edildi. Philip’in ailesi başından sonuna kadar bu işin içindeydi. Zaman geçtikçe, bu bilgi Philip’in ailesinin vizyonu olarak aktarıldı ve Taran ailesinin reisine belirli içerikler ayrı ayrı anlatıldı. İki aile karşılıklı ve ayrılmaz bir ilişki içindeydi.
Philip ikiz kardeşlere doğdukları andan itibaren göz kulak olmuştu. Dük ikizlerden birini öldürmeye çalıştığında, gelecekteki belirsizlikler için onu onları terk etmesi konusunda caydırmıştı. Dük onlara acımasızca ilgi gösterdi. Biri en iyi geçmişe sahipken diğeri en kötü koşullarda büyüyüp hayatta kalırsa nasıl sonuçlanacağına ilgi. Dük, çocuğunun paralı askerlere köle olarak satılmasına engel olmasa da hep uzaktan izledi. Hugh bilmiyordu ama gençken birkaç kez Philip hayatını kurtarmıştı.
Taran soyuna özgü acımasız mizacını miras almayan nazik Hugo ve insanları gözünü kırpmadan öldüren kinci Hugh. Philip ikisini de sevdi ama ikisi arasında Hugh’ya olan bağlılığı daha güçlüydü. Taran ailesinin soyunu devam ettirmek için insan kanı o kadar doğal bir şekilde karışmıştı ki Taran soyu bulanıklaştı. Taran halkı giderek daha fazla insana benziyordu. Bunun ortasında Hugh doğdu; Taran soyunun mükemmel heykeli (1). Olağanüstü bir vücut, çevik bir beyin, inanılmaz bir zihinsel güç, soğukkanlı ve acımasız. O, arzuladıkları Taran’ın efendisinin mükemmel suretiydi.
Eski Dük, terk edilmiş oğlunu daha çok sevmesi ve onları tekrar değiştirmeye göz yumması bakımından aynıydı. Ancak Hugo’nun öldürülmesine karşı çıktı. Hugo’ya biraz sevgisi vardı ama esas olarak Taran ailesinde ikizlerin doğması emsalsizdi. Onu (Hugo) bu kadar kolay atmak istemiyordu. Ancak geleceği tahmin etmek imkansızdı. Hugo’nun öyle ya da böyle Hugh’la tanışacağını ve insanların davranışlarını nasıl anlayacağını öğreneceğini bilmiyordu. İki kardeşin birbirlerinin varlığından haberdar olmadıkları için on yıl sonra ilk kez karşılaşacaklarını ve birbirlerini düşman olarak değil, candan daha değerli varlıklar olarak göreceklerini bilmiyordu. Zalim ama soğukkanlı selefleriyle karşılaştırıldığında, ölü Taran Dükü açgözlüydü. Taran’ın diğer ustalarından farklıydı.
Dük, dikkate değer bir çocuk yapma ve aile soyunu devam ettirme misyonunu unutmadı ama hayattayken zevk aldığı mutlak gücü de kaybetmek istemiyordu. Açgözlülük insanı her zaman düşüşe götürdü. O sırada, Hugo’nun Taran’ıydı ama Hugh hayatta kalıp tek başına ısrar ettiğinden, Philip onun gözlerinde nefret ve hayal kırıklığı görebiliyordu. Philip yakında aileyi parçalayacağını ve parçalara ayıracağını hissedebiliyordu. Damian olmasaydı, Hugh bunu kesinlikle yapardı. Philip’i günün birinde kalbini birine kaptırmadan dünyanın sonuna kadar yürüdüğünü görmek üzdü. Philip bunu asla kabul etmeyecek ve ona inanılmayacaktı ama Hugo’yu seviyordu. Ailesi olmayan Philip için ikiz kardeş torunları gibiydi.
[Seni şimdi uyarıyorum ama sakın karıma yaklaşmaya kalkışma]
İşte bu yüzden Hugo’nun o anki halini unutamıyordu. Bir anlıktı ama ondan uyanıklık ve koruma hissedebiliyordu. Ne boş tehditler ne de gözdağıydı bu, bir annenin çocuğunu korumaya çalışması duygusuydu. Philip onun ölü Hugo’dan başka birine takıldığını ilk kez görüyordu.
“Nasıl bir insan?”
Bu sadece saf bir meraktı. Hiçbir şey yapmayı düşünmüyordu ve hiçbir şey yapamıyordu. Sadece Düşes’in nasıl göründüğünü ve karakterinin nasıl olduğunu bilmek istiyordu. Dük binayı terk ettikten sonra oradan ayrılmanın mümkün olup olmayacağını merak etti ama kalenin kapısına yaklaşır yaklaşmaz birdenbire bir adam belirdi ve onu engelledi.
“İçeri girerseniz rahatsız olurum, Sör Philip.”
Philip kısık bir iç çekti. Birinin onu izlediğini bilmiyordu.
“Beni izliyor musun?”
“Kaleye girmediğiniz sürece eylemleriniz sınırsız kalacaktır.”
“Sadece neden? Nedeni ne?”
“Herhangi bir sebep bilmiyorum. Ben sadece emirlerime uyuyorum. İtiraz olursa fiziki muayene olmama izin verildi.”
“… Anladım.”
Philip sessizce geri döndü. Yüzü kale duvarlarına dönük oturdu ve dudaklarını yaladı, sonra gökyüzüne baktı ve acı acı mırıldandı.
‘Tekrar gitmem mi gerekiyor…?’
Hiçbir zaman bir yerde çok uzun süre kalmadı çünkü kalbi hiçbir zaman oraya bağlı değildi. Hayatında bir kez Damian ile tanışmak onun dileğiydi ama daha önce denemiş ve başarısız olmuştu. Dük, Philip’e asla bu fırsatı vermezdi. Belki de Dük, ailenin sırrını Damian’a bile söylemez ve her şeyi kendine saklardı.
“Bu bir saplantı mı?”
Ailesinin arzusunun ve onların Taran’ın soyuna bağlı kalmalarının bir saplantı olduğunu kabul etmek zorundaydı. Philip’in babası, dedesi ve dedesinden öncekiler de aynı durumdaydı. Çocukluğundan beri sırılsıklam olan bu düşünceyi, yaşlı bir adam olana kadar değiştirmek o kadar kolay olmadı. Muhtemelen ölüm döşeğindeyken ve son kez gözlerini kapattığında bile bu takıntısından kurtulamayacaktı.