"Sadece MAMA!" Babalar kendilerini destekleyici aktörler olarak alçalttıklarında
Dikkat, bu açıkça TÜM babalar, TÜM MOTHERS ve TÜM çocuklar hakkında bir metin değildir. İnsan kadar yaşam hikayesi ve kavramı olduğunu biliyorum. Ancak sözde yeni nesil babaların büyük Bewei ilaçlaması bana biraz çerez verdi. Çünkü şanlı bireysel durumlar olsa bile: Çoğu ailede eşitlik kelimesi ulaşılmaktan uzaktır. Bizim söylediğimiz bir başlangıç. İyi bir, ama sadece bir başlangıç. Ve bu sadece babalar yüzünden değil.
Küçük Ütopya: Anaokulunda sabah, iki yorgun baba, kötü gecelerinden bahseder. Gelecek cumartesi için randevu alıyorlar, böylece küçükler birlikte oynayabilirler.
Bu neden bir ütopya? Yalnız, çünkü neredeyse hiç anaokulunda aynı anda iki baba görmedim. Her ne kadar çoğu kadın küçük çocuklara bakılırsa işe geri döndüğü halde, çoğu aileyi getirmek ve almak hala kadınların elinde sıkıca duruyor gibi görünüyor. Geceleri devam ediyor. Kalbe teslim: Kaç tane baba düzenli olarak kötü geceler geçirir? Son zamanlarda bir tanıdık, çocukların sadece anneleri geceleri isteyebileceklerini söyledi. Ben haksızlık etmek istemem ama çocuklarım her zaman "arzu ettikleri" olsaydı su yerine kola içerdi. Liderlik ebeveynlerle olmalı, değil mi? Ve sonra oyun randevusu ... Oyun alanında küçük çocuklar ile iki baba? Benim dünyamda özellikle yaygın olan bir resim değil. Ve eğer öyleyse, anneler çok uzakta değil. Ama neden
Harika yeni babalar
Doğru: Ayrıca birçok babanın bugün daha kararlı olduğunu ve genç kuşakla 30 yıl önce olduğundan daha fazla ilgilendiklerini gördüm. Çocuklarla birlikte stadyuma giderler, aile gezilerine katılırlar, işten sonra oyun oynarlar ve boğuşurlar ve çocuklarının yaşamlarına katılmaktan gerçekten zevk alırlar. Ve evet, kesinlikle varlar, gerçekten sorumlu hissettiren babalar. Ancak pek çok ailede, babanın coşkusu rahatsız olur olmaz hemen düşer. İşverene neden atölyede 7'ye kadar kalamadığınızı açıklamak söz konusu olduğunda, gündüz bakımı 6'da kapanıyor. Veya aşılama randevusu yapılması gerektiğinde. Ayrıca, “bir şekilde yetenekli ve XY'nin doğumgünü hediyesi olana sarılmış” misyonunun bir şekilde hala “ana şey” kategorisine ait olduğunu savunuyorum. Çocuklar bunu fark eder mi? Elbette! Sadece erkekler genelde anneden daha fazla mı çalışıyor? Kesinlikle sadece.
Fatura intikamını alıyor
"Kayınvalide / tam zamanlı anne" modelinin eşitsiz bir ilişki biçiminde kalıcı intikam aldığına inanıyorum. Bunu söylüyorum, yaşadığım ve bir şekilde sevdiğim halde. Dürüst olmak gerekirse, çocuklarım başka bir yerdeyken her gün ofiste sekiz saat boyunca oturmak istemiyorum. Ama aslında farklı olmalı. Aslında, her birimiz 30 saat çalışmak zorunda kalacağız ve aile yönetimine girdiğiniz tüm “zihinsel yük” ü ücretsiz olarak, adil bir şekilde bölmek zorunda kalacağız. Çünkü bu yarı zamanlı tam zamanlı modelde, sadece yanlış gidebilen bir örgü tuzağına hızlıca girersiniz.
“Ayrıca ... ... ilgilenebilirsin”
“Bu yüzden her gün sekiz saat çalışıyorum!”
“Bunu tekrar yapmak isterim!”
"Senin gibi serbest bir öğlen geçirmek istiyorum."
“Özgür mü? Az önce özgür dedin mi?” Yani buzdolabı kendi kendine dolmuyor ve gömlekler kendilerini ütülüyor ... Ayrıca, güzel terfi ettin, ben de ... ”Blabla ...
Bu diyalogda büyük sorun mu var? Burada elmalar armutlarla karşılaştırılır, herkes neyin eksik olduğu ve başının üzerinde neyin büyüdüğü konusundaki hüsranından kurtulur. Ama dürüst olalım: Bu yarı zamanlı tam zamanlı modelde en büyük kaybedenler babalardır. Çünkü gerçekten önemli bir şeyi özlüyorlar, yani: Çocuklarla birlikte. Ve bu küçük çocuğa göstermek için alırdı: Bana güvenebilirsin. Bunu bozdum, farklı, ama annen kadar güvenilir. İdeal olarak, babalar ve anneler aynı şekilde çalışmalıdır. Ve bu işe yaramazsa? Öyleyse, sadece iyi havalarda çalışan bir baba olmanın veya bir fırtına çıkar çıkmaz asistanının geldiği adam olmanın yolu yok.
Babalar, seni yalnız davet ediyorum
Pek çok annenin, gitmesine izin verme ve eşinin yapması konusunda tam olarak yardımcı olmadığının farkındayım. Ebeveynliğin kadın kibirleri bazen saç yaratır ve açıkça buna katılıyorum. Ama şöyle söyleyeyim: biz kadınlar kendimize oy verme hakkını kazandık. Hadi beyler, çocuklarınızla yerinizi isteyin.Bizi yogaya gönderin, çocuklarla dişçiye ve spor salonuna gidin, baba-çocuk kaçamağı yapın, çocuklarınızla çatışırken çocuklarınızın annelerinin sizinle etkileşime girmesini önleyin ve yaptığınız şeyleri yaptığınıza güvenin yalnız başına güvenemiyorum. Çünkü ebeveyn-çocuk ilişkisinin ihtiyacı budur. BU, annelerin yaptığı şeydir. Bir baba elbette hoş, ama işler zorlaştığında, çocukların yetişebilecekleri bir yetişkine ihtiyaçları var. Yardım olmadan. İfs ve buts olmadan.
Anneler, adamları bırak!
Danimarkalı aile terapisti Jesper Juul, kitaplarından birinde, annelerin çocuğun ilk yaşından sonra bir hafta yalnız tatile çıkmasını tavsiye ediyor. Erkeklere tamamen sorumlu baba olma şansı vermek kolaydır. Tabii ki, buna izin verebilecek kadınlar da var. Gelecekte çoğumuzun daha iyisini yapacağına parmaklarımı tuttum. Çünkü o zaman nihayet onlara gerçekten sahip olduk: Harika babalar. İdeal olarak, gündüz bakım merkezinin önünde kötü geceler hakkında konuşanlar. Ebeveyn temsilcileri olan ve çocukların arkadaşlarını iyi tanıyanlar. Fırtınaya da dayanan babalar. Güzel hava çocukları yok. Ve ailelerde, en iyi destekleyici rol için hiçbir Oscar ödüllendirilmez. Herkesin zaten bir başrol rolü olması gerekir. Çok yorucu olmasına rağmen.