Sağ elinde güneş ışığı bir ilaçtır. Tarih boyunca çok çeşitli hastalıkları önlemek ve iyileştirmek için kullanılmıştır ve birkaç doktor hala terapötik özelliklerini iyi etki için kullanmaktadır. Bununla birlikte, şu anda, tıp mesleğinin bazı kesimleri arasında ve genel olarak nüfusun geniş bir bölümünde tutulur ve güneş ışığının cilt üzerindeki zararlı etkilerinin, herhangi bir faydadan daha ağır basmasıdır. Halk sağlığı kampanyaları, cilt kanserlerinde yıllık artışı azaltmak amacıyla bu mesajı pekiştiriyor. Tabaklanmış cildin sağlık belirtisi olduğu ya da güneş ışınlarına daha fazla maruz kalması için asgari koruma sağlayan yanılsamaların uzaklaştırıldığı görülüyor.
Güneş ışığı cilt kanserine neden olabilir, ancak birçok yaygın ve çoğu zaman ölümcül olan hastalıkları önleyebileceğine dair kanıtlar da vardır: meme kanseri; kolon kanseri; prostat kanseri; Yumurtalık kanseri; kalp hastalığı; çoklu skleroz; ve osteoporoz. Birleştirildiğinde, bu koşullardan ölen insan sayısı, cilt kanserinden ölümlerin sayısından çok daha fazladır; Bu yüzden güneş ışığına karşı mevcut önyargı bence düzeltilmeli.
Ama daha ileri gitmeden önce, yazmaya nasıl başladığımı açıklamama izin verin Şifa güneş. Genellikle bu tür kitaplar, tıp doktorları veya tıp gazetecileri tarafından yazılır, mühendislik doktorları tarafından yazılmaz. Bununla birlikte, geçmişim bu konuda uzun bir süre sıradışı, ben bir başka türden güneş enerjisi teknolojileri olarak adlandırılabilecek olanı tasarlarken ya da değerlendirirken - güneş kolektörleri; uzay aracında kullanılacak ekipman; ve enerji tasarruflu binalar - Tamamlayıcı tıp okuyordum. Belirli bir projede mimarlarla birlikte çalışırken, enerjiden tasarruf etmek yerine, hastalıkları önlemek için güneşli binalar tasarlama geleneğinin 'kayıp' geldiğini fark ettim ve güneş ışığının iyileştirici gücüyle ilgilenmeye başladım.
Güneş ışığı terapisinin öyküsünü incelemeye başladım ve bu eski şifa sanatını uygulayan hekimlerin ve onları işlerinde destekleyen mimar ve mühendislerin güneş ışığını bugün çoğumuzun yaptığından çok farklı bir şekilde kullandıklarını öğrendim. Bunu, güneş ışığı ve sağlık üzerine yapılan tıbbi araştırmalardan elde edilen en son bulgularla karşılaştırırken, göreceğiniz gibi, tartışmalı sonuçlara vardım.
Güneş, elektromanyetik dalgalar şeklinde enerji iletir: radyo dalgaları; mikrodalga fırın; kızılötesi radyasyon; görülebilir ışık; morötesi radyasyon; ve x-ışınları. Güneş enerjisinin sadece küçük bir kısmı bize ulaşır, çünkü çoğu dünyadaki atmosfer tarafından filtrelenir, bu nedenle yer seviyesindeki güneş ışınımı görünür ışıktan ve ultraviyole ve kızılötesi dalgalardan oluşur. 19. Yüzyılın son kısmına kadar güneşin 'sıcağı' - şimdi kızılötesi ışınlar olarak bildiğimiz - güneş yanığına neden olduğu düşünülüyordu. Ardından bilim adamları, cildin bronzlaşmasına neden olan güneş ışığının ultraviyole bileşeni olduğunu keşfettiler ve cilt hastalıklarında ultraviyole radyasyon kullanmaya başladılar. Daha sonra güneş ışığı ile daha iyi sonuçlar alabileceklerini buldular.
Güneş ışığı terapisinin keşfedilme ve iyilikten düşme alışkanlığı vardır ve bu gerçekleştiğinde, bazen yüzlerce yıldır neredeyse hiç iz bırakmadan kaybolur. 20. Yüzyılın başlarında çok popülerdi, ancak o zamandan beri, güneş ışığının iyileştirici güçleri hakkında çok fazla bilginin yok sayılması veya unutulması sonucu servetlerinde çarpıcı bir geri dönüş gördü.
Örneğin, güneş ışığının bakterileri öldürdüğünü ve pencere camından geçtiğinde bile bunu yapabileceğini biliyor muydunuz? Ayrıca, güneşli hastane koğuşlarında karanlık koğuşlardan daha az bakteri bulunduğunu ve hastaların güneşi kabul eden koğuşlarda daha hızlı iyileştiğini biliyor muydunuz? Aslında hastanede yakalanan enfeksiyonlar, kalp hastalığı, kanser ve felçten sonra en sık görülen dördüncü ölüm nedeni olduğundan, akılda tutulmaya değer.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
İnsan ırkı güneşin altında gelişti ve güneşin iyileştirici gücü binlerce yıldır ibadet edildi. Aslında, atalarınız güneşin iyileştirici özellikleri hakkında sizinkinden daha iyi bir şekilde bilgilendirilmişlerdir: İnsanlar, ne zaman yaşadıkları ve nerede yaşadıklarına bağlı olarak güneşlenme konusunda çok farklı görüşler taşırlar. Örneğin, Essen'in tipik bir iyi eğitimli sakini veya 1920'larda Almanya'daki herhangi bir sanayi kentini ele alalım. Diyelim ki, Büyük Savaş sırasında Alman ordusunda görev yaptı, yaralandı ve yaralarından kurtularak eve döndü. Bu şartlar altında birileri, günümüzde çoğumuzdan çok daha fazla güneş ışığı alırdı. Muhtemelen savaştan hemen önceki yıllarda ışıkla ilgili yapılan bilimsel keşiflerin farkındaydı: 1903'te Nobel tıp ödülü, Danimarkalı doktor Niels Finsen'e, tüberküloz tedavisindeki başarısının tanınması nedeniyle verildi. ultraviyole ışınımlı cilt.
Daha sonra, savaş sırasında, askeri cerrahlar, Kara Orman'daki bir güneş ışığı terapi kliniğinde veya İsviçre Alpleri'ndeki benzer bir kurumda dezenfekte ve yaralarını iyileştirmek için güneş ışığını kullanmış olabilir. Almanya'ya döndüğünde tüberküloza yakalandıysa, bilindiği gibi güneş ışığı terapisi veya helioterapi iyileşmesine yardımcı olmak için kullanılmış olabilir. Yaralarının veya tüberkülozun tedavisini denetleyen hekimler güneş ışığına cevap verme şekline ve özellikle de derisinin ne kadar bronzlaştığına çok dikkat ederlerdi. O günlerde, bronzluk ne kadar derin olursa, tedavi de o kadar iyi olur.
Bu şekilde sağlık için güneşlenmek, hastaları için en uygun koşulları tam olarak bilen uzman hekimlerin hizmetlerini gerektiriyordu: onları güneşe maruz bırakmak için günün en iyi zamanı; yılın en iyi zamanı; güneşlenmek için doğru sıcaklık; ne yiyecekler verecek; Her durumda ne kadar egzersiz yapılacağı; Hangi tür bir bulut örtüsü, güneş ışınlarının yanmasına ve böylece yanmasına neden olacak kadar yeterlidir. O zaman, şimdi olduğu gibi, öncelikli kaygı yanmayı önlemekti; ancak tedavinin ilerlemesini ve başarılı olup olmadığını belirleyen asıl tabaklama işlemidir.
1930'ler sırasında güneşlenmek bir halk sağlığı önlemi olarak teşvik edildi. Tüberküloz ve raşitizm gibi hastalıklar şu anda Avrupa ve Kuzey Amerika'nın sanayi kentlerinde yaygındı ve her ikisine de duyarlı olduğu düşünülen kişilere güneş ışığına maruz kalmaları pratik olarak kabul edildi. Bu yüzden güneş hastalığı iyileştirmek, iyileştirmek için kullanılıyordu. Ayrıca, mimarlar enfeksiyonun yayılmasını önlemek için güneş ışığını binalara sokuyorlardı, çünkü daha önce gördüğümüz gibi bakterileri öldürüyor. Güneş ışığı terapisi için hastaneler ve klinikler tasarladılar ve hatta kötü havalarda iç mekanda bronzlaşabilmeleri için özel pencere camı bile içeriyorlardı - sıradan pencere camı bronzlaşmayı önlüyor, çünkü ultraviyole radyasyonuna engel teşkil ediyor.
Alman 1920 arkadaşımızın aksine, bugün İngiltere'de yaşayan biri güneş ışığı ve insan vücudu üzerindeki etkileri konusunda çok farklı bir izlenim bırakacaktır. Alınan bilgelik, güvenli veya sağlıklı bir bronzlaşma gibi bir şeyin olmadığı ve bronzluğun, kendisini daha fazla yaralanmalara karşı korumaya çalışan hasarlı bir cildin işareti olduğudur. Çocuklara ve yetişkinlere kendilerini güneşten korumaları tavsiye edilir; Özellikle ilkbahar ve yaz aylarında güneşli havalarda. 11 am ve 3 pm saatleri arasında güneşten kaçınmak ve kendilerini T-shirtler, şapkalar ve güneşten koruyucularla korumaktadırlar. Gördüğünüz gibi, konuyla ilgili düşüncede tam bir tersine dönüş oldu.
Günümüzdeki antipatinin güneşe karşı sebeplerini bulmak zor değil. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, barınak ve beslenmedeki gelişmeler güneş ışığının tedavisinde kullanılan hastalıkların görülme sıklığında belirgin bir düşüşe yol açmıştır. Penisilin ve streptomisin gibi antibakteriyel ilaçlar 1950'in tıbbi uygulamalarında yaygın olarak bulunmaya başladığında, tüm tanımaların dışında değişti. Bu yeni ilaçlar, çok çeşitli enfeksiyonlar için hızlı kürleşme olasılığını sundu ve bu nedenle güneş ışığının hijyenik ve tıbbi özellikleri artık eskisi kadar önemli değildi. Güneş ışığı terapisi modası geçmez hale geldi ve kısa bir süre sonra tarihi merak konumuna getirildi.
Son zamanlarda, güneş ışığının zararlı etkilerine büyük önem verilmiştir. Ozon tabakasında endişelenecek bir 'delik' ve cilt kanseri görülme sıklığı bir yıldan yıla artmaktadır. Güneş ışığı hiç şüphesiz cildin yaşlanmasına karşı güçlü bir hızlandırıcıdır ve hassas bireylerde kanseri tetikleyebilir, ancak paradoksal olarak sağlığımız için esastır. İnsan vücudunun ciltte sentezleyerek D vitamini üretmesi için güneş ışığına ihtiyacı vardır.
Sağlık için en uygun D vitamini düzeyi bilinmemektedir ve bu yüzden bu hayati işlevi yerine getirmek için gereken güneş ışığına maruz kalma miktarı hala çok açıktır. Bunun anlamı güneş ışığına karşı esasen zararlı olduğu konusunda uyarıların dikkatli bir şekilde ele alınması gerektiğidir. Güneş ışığı cilt kanserine neden olabilir, ancak güneş ışığının düşük D vitamini düzeyleri ile ilişkili bazı hastalıkların önlenmesinde çok önemli olabileceğine dair kanıtlar vardır. Ayrıca, cildin oluşumunda beslenmenin etkisine nispeten az önem verilmiştir. kanser. Bununla birlikte, konuyla ilgili yapılan sınırlı araştırma miktarı, yediklerinizin cildinizin güneş ışığına nasıl tepki vereceğini belirlediğini göstermektedir. Diyetinizdeki yağ oranı, yiyeceğinizin vitamin ve mineral içeriği ile birlikte, güneşte cilt hasarını ne kadar sürdüreceğinize karar verebilir.
Güneşlenme ile ilgili tıbbi literatür çelişkilidir: bir araştırma alanı faydaları vurgularken, bir diğeri tehlikeleri vurgular. Modern tıptaki talihsiz gelişmelerden biri uzmanlaşma eğilimidir. Bu şartlar altında, bir alandaki veya başka bir alandaki uzmanların görüşlerinden haksız yere etkilenmemek ve daha geniş resmi kaçırmak zor. Ağaçların ahşabını görmek, ağaçların arasından güneş ışığını görmek çok daha zor hale gelir.
Aslında, güneş ışığının faydalı etkilerini tam olarak anlayabilmek için, geleneksel tıbbi düşünceyi tamamen bir kenara bırakmak ve diğer iyileşme geleneklerine bakmak bazen avantajlıdır. Güneş ışığı, bir ilaç olarak kullanıldığında, kendisini batı indirgemeci analiz yöntemine ödünç vermez: terapötik etkilerini moleküler düzeyde anlamaya çalışmak, başkalarının dışlanmasına, sırlarını açığa çıkarmanın en iyi yolu olmayabilir.
Güneş ışığı bir ilaç olarak değerlendirildiğinde, mimarlar sıklıkla güneş ışınlarını kabul eden binalar üretmişlerdir. Ancak günümüzde olduğu gibi, güneş ışığı doktorların lehine olmadığı zaman, mimarların binalarında bunun için karşılık ayırmaları için çok az teşvik vardır. Önlemenin tedavi kadar önemli olduğu dönemlerde, güneş ışığının terapötik özelliklerinin çok daha yüksek tutulma eğilimi vardır. Bu şartlarda, hekim ile mimar arasındaki ayrım çoğu zaman bugünkü durumdan çok daha az belirgindi. Geçmişte, mimarların bazı ilaç bilgisine sahip olmaları teşvik edildi.
Son otuz yıl boyunca, güneş ışığının hijyenik ve tıbbi özellikleri bina meslekleri üzerinde çok az etkili olmuştur. Güneş mimarisinin benimsendiği yerlerde, sağlıktan ziyade enerjinin korunmasına yönelik olmuştur; Güneş ışığının binalara girmesinin, bina sakinlerinin refahı üzerinde olumlu bir etkisi olduğu uzun zamandır bilinmesine rağmen.
Binalara güneş ışığının girmesi artık “yararlı” veya “arzu edilir” olarak kabul edilir, ancak tasarımın bu yönü hala nispeten düşük bir öncelik kazanmaktadır. Gerçekten de, güneş ışığının psikolojik dışındaki binalara girmesinin faydaları, bina tasarımıyla ilgili mevcut literatürü okuyan hiç kimse için açık değildir. Şimdi zamanımızın çoğunu iç mekanda geçirdiğimiz için, güneşli bir alanda yaşamanın veya çalışmanın avantajlarının, şu anda olduğundan daha geniş bir şekilde çalışılması ve takdir edilmesi gerektiğine inanıyorum.
Güneş ışığı terapisi, bulaşıcı hastalıkların yaygın olduğu ve bunlara karşı tek savunmanın güçlü bir bağışıklık sistemi olduğu, ön antibiyotik döneminin bir ilacıydı. O zamandan beri, yaklaşık elli yıl boyunca, tüberküloz, zatürree, septisemi ve diğer potansiyel ölümcül hastalıklar antibiyotikler tarafından kontrol altında tutuldu. Maalesef gittikçe artan sayıda bakteri ilaçlara dirençli hale geliyor ve yeni antibiyotiklerin gelişiminin organizmaların uyum sağlama ve direnç kazanma yeteneklerinin gerisinde kaldığına dair işaretler var. Sorunlar düzelmezse, o zaman hastalığa karşı doğal direncimizi artıran tedaviler son yıllarda olduğundan çok daha fazla dikkat çekebilir. Dirençli bakterilerin ortaya çıkması da bina tasarımı üzerinde etkili olabilir.
Lütfen dikkat: Güneş ışığına maruz kalmanın daha da kötüleştirildiği tıbbi durumlar ve antihistaminikler, oral kontraseptifler, antidiyabetik ajanlar, sakinleştiriciler, diüretikler ve bir takım antibiyotikler gibi bazı ilaçlar güneşe karşı duyarlılığı arttırır. Bir güneşlenme programına başlamak üzere olan kişilerin sağlıkları veya aldıkları ilaçlar hakkında herhangi bir şüpheleri olup olmadığını doktorlarıyla kontrol etmelidir.
Yazarın izniyle yayınlanmaktadır. © 1999.
Findhorn Press tarafından yayınlanmıştır. www.findhornpress.com
Makale Kaynağı
Şifalı Güneş: 21. Yüzyılda Güneş Işığı ve Sağlık
Richard Hobday tarafından.
Güneşten gelen ışık ve ısı tüm doğa için vazgeçilmezdir. İnsanlık da doğanın bir parçasıdır ve sağlık ve esenlik, canlılık ve mutluluk için güneş ışığına ihtiyaç duyar. Bu kitap güneş ışığını hayatımıza nasıl ve neden karşılamalıyız - güvenle! Güneş ışığının geçmişte hastalıkları önlemek ve iyileştirmek için nasıl kullanıldığını ve bizi nasıl iyileştirebileceğini ve gelecekte bize nasıl yardımcı olabileceğini gösterir.
Bilgi / Bu kitabı sipariş et.
Yazar Hakkında
Richard Hobday, MSc, PhD, İngiliz Tamamlayıcı Uygulayıcılar Kayıtları'nın bir üyesidir ve Çin'de geleneksel Çin Tıbbı ve Çin egzersiz sistemleri üzerine çalışmıştır. Hobday, binalarda güneş tasarımı konusunda uzun yıllara dayanan deneyime sahiptir ve güneş ışığı terapisi tarihinde lider bir otoritedir.