Abyssinia bölgesi, 3,5 çarpı İtalya'nın alanıydı (koloniler olmadan). Başkent Addis Ababa, neredeyse ülkenin merkezinde bulunuyordu. Abyssinia İtalya'nın kaynak üssü olabilir, çünkü bağırsakları altın ve petrol gibi mineraller bakımından zengindir. Ülkenin ve verimli toprakların farklı iklim koşulları, tarım (yıllık 2-3 hasat), büyükbaş hayvancılık, pamuk yetiştiriciliği vb. Geliştirmeyi mümkün kıldı. Abyssinia, fakir bir tarım ülkesiydi. Aynı zamanda çok az ekmek vardı ve savaş koşullarında Anglo-Mısır Sudan'da satın alındı. Başlıca ihraç edilen ürünler ham deri ve kahve idi. Endüstri sadece el sanatları şeklinde mevcuttu.
Abyssinia, 2500-3500'in teras benzeri dağlarının yükseldiği yüksek dağlarla dolu olduğu gerçeğiyle ayırt edilir. Onlar Tanganyika Gölü yakınında, Afrika'nın derinliklerinde başlayan ülkenin merkezinde, geniş bir çöküntüyle (yarık) ayrılırlar. Depresyon Kızıldeniz'de sona ermekte ve dağları kuzey (Eritre) ve güney (Somali) bölgelerine ayırmaktadır.
Dağ geçitleri geçilmezdir. Eritre Dağları, kuzey ve kuzeydoğuda tutarlı bir savunma için bir dizi sınır temsil eder. Eritre Nişanı'nın kuzey kısmı Eritre'de bulunur ve bu da İtalyanların saldırıya başlamasını kolaylaştırır. Ülkenin dağlık arazisi savunmayı ve partizan eylemlerini kolaylaştırdı ve aynı zamanda teknolojiyi kullanma olasılığını daha da kötüleştirdi. Saldırganlar için en uygun olanı fay alanındaki şerittir. Ama burada doğuda Danakil Çölü vardı. Bu nedenle, Blitzkrieg için dağ ve çöl tiyatrosunda savaşmaya hazır olan birliklere ve ilgili ekipmana ihtiyaç vardı.
Su yollarından Takkese Nehri, kolları ile büyük önem taşıyordu. Kuzey cephesinde sınır Mareb nehriydi. Sudan ve Mısır'daki pamuk tarlalarını sulamak için önemli olan Tana Gölü (bunun dışında akan Mavi Nil), İngiltere ile İtalya arasında bir anlaşmazlık konusu oldu. Sennar yakınlarındaki Mavi Nil'de, 1925'deki İngiliz tarlaları sulamak için bir baraj inşa etti. Bu büyük yapı İngiltere'ye, kuzeybatı Abyssinia'daki Mavi Nil rejimi üzerinde kontrol talep etmek için bir neden verdi. Güneyde, fayın yakınında, Somali menzilinden akan bir göl zinciri ve bir dizi nehir Somali'nin İtalyan tarafındaki Addis Ababa'yı kapsıyordu. Kuraklık sırasında ülkenin doğusundaki birçok bölgesinde akut bir su arzı sorunu vardı. Başlıca orman izleri, Takkaz Nehri'nin havzasında ve Somali Serisinin güney yamacındaki nehirler boyunca yer almaktadır. Bu ormanlar gerilla operasyonlarına izin verdi.
Haziran ayından eylül ayına kadar kullanımda büyük zorluklar yaratan "büyük yağmurlar" dönemi havacılık ve mekanize taşımanın yanı sıra nehirlerin ve diğer su kütlelerinin seviyesini ciddi şekilde yükseltti. Bu nedenle, İtalyan komutanlığı düşmanlıkların "büyük yağmurlardan" önce tamamlanması için bir yıldırım planladı. Buna ek olarak, Somali Sıradağları ve Addis Ababa bölgesinde de Mart ayından Mayıs ayına kadar (Hint Okyanusu'ndan musonlar tarafından getirildi) bir “küçük yağmur” dönemi vardı.
Abyssinia'da, karayolu ağı zayıf bir şekilde geliştirildi. Neredeyse tüm yollar paket taşımacılığı içindi. Kuzey işletim yönü sözde çakıştığı ile. “İmparatorluk” yolu Eritre'den Addis Ababa'ya giden karavan yoludur. Aynı yollar güneyden ikinci en önemli Etiyopya şehri olan Harar'a da yol açtı. Addis Ababa ve Dessier arasındaki yol, uygun onarımlarla birlikte, araba trafiğine izin verdi. Bu yol, İtalyanların düşündüğü Assab limanına kadar uzatılabilir. Etiyopya'nın başkenti tek hatlı bir demiryolu ile Fransız Cibuti limanına bağlandı, ancak bu yol bir Fransız imtiyazıydı. Ek olarak, Abyssianlılar dış dünya ile iletişim kurmak için iki yol kullanabilirler (İtalya ile savaş sırasında). İki yol Addis Ababa'dan Gallabat'a ve Kurmuk'a (Sudan), bir yol Harar'dan İngiliz Somali'ye geçti. Bu yollar tahıl ve mühimmat elde etmek için kullanılabilir. Bu nedenle, Abyssinia'da ciddi yol çalışmaları ve İtalyanlardan yol koruması gerektiren çok az iletişim vardı.
Ülkenin nüfusu 12 milyonu buldu. Nüfusun ana çekirdeği Amhara grubuydu (5 milyon). Dilleri baskındı. Abyssinia'da feodal ve ataerkil yapılara hâkim oldu. İmparator (Negus) ile büyük prensler (ırklar) arasında, ülkenin modernleşmesi, merkezileşmiş bir devlet oluşturulması, düzenli bir ordu ve köleliğin sonlandırılmasını amaçlayan reformlar ile ilgili iç politika konularında büyük çelişkiler vardı. Güç ve gelir kaybına yol açan ülkenin merkezileşme ve modernleşme politikalarından memnun olmayan ayrı ırklar, defalarca isyan ettiler ve Etiyopya'nın zayıflığıyla ilgilenen Avrupalı güçlerle bağlantıları oldu. Sonuç olarak, İtalya kişisel çıkarlarını ulusal çıkarların üzerinde tutan Etiyopyalı işbirlikçilerine ve hainlerine güvenebilir. Ayrıca, feodal sınıf ile köylü kitleleri arasındaki ve çoğunlukla topraksız olan çelişkiler de arttı. Etiyopya'da isyanlar bir kereden fazla başladı.
Böylece, Etiyopya'nın dış düşmanları, ülkenin modernleşmesinden, ulusal ve dini çelişkilerden memnun olmayan feodal beylerin bir kısmını kullanabilir. Ülkenin teknik olarak geriye dönüklüğü, zayıf gelişmiş ulaşım ve iletişim, gıda güvenliği eksikliği, bağımlı kabilelerin ve kölelerin varlığı, ülkenin savunma kabiliyetini zayıflattı.
Benito Mussolini, Roma'da Etiyopyalı hainlerle görüştü
Partilerin silahlı kuvvetleri savaşın başlangıcına kadar. İtalya
Savaşa hazırlanan İtalyan komutanlığı iki temel şarttan yola çıktı. Birincisi, Avrupa’daki politik karışıklıklar nedeniyle, İtalya’daki silahlı kuvvetleri zayıflatmak mümkün değildi. Bu nedenle, Afrika'ya gönderilen bölümler karşılığında, hemen yenileri kuruldu. Sonuç olarak, metropolde ordu sadece azalmakla kalmadı, hatta arttı. Mussolini, 1911-1914 askerlerini silah altında tutacağı için övündü. gerekli görene kadar doğum ve “900 bin asker tam olarak güvenliğimizi sağlıyor ... En son donanıma sahipler. silahtarafından yayınlanan ... askeri fabrikalar "hangi" birkaç ay boyunca tam hızda çalışıyorlar. "
İkincisi, savaşı en kısa zamanda sonlandırmak için Abyssinia'ya bu güçleri göndermenin gerekli olduğu kabul edildi. Zaten savaş sırasında, İtalya’nın Avrupa için tehlike altında olmadığı ve dünya topluluğunun Abyssinia trajedisine kayıtsız olduğu (SSCB hariç) açıkça ortaya çıktığından, İtalya ek seferberlik gerçekleştirdi ve sömürge gruplandırmasını güçlendirdi.
İtalyan askerleri Abyssinia'ya gidiyor
İtalyan birlikleri üç bölümden oluşuyordu:
- Düzenli askerler seferber edilmiş askerlerden oluşuyordu. İyi bir savaş eğitimi aldım.
- Blackshirt bölümleri - gönüllü ulusal güvenlik polisi. Bunlar Mussolini tarafından organize edilen Ulusal Faşist Partinin silahlı birimleriydi. Milliyetçi entelijansiyanın temsilcileri, emekli memurlar, burjuva gençler ve toprak sahipleri dahil. Kara tişörtler, düzenli birlikler için savaş eğitiminde yetersiz olmasına rağmen, yüksek bir mücadele ruhuna sahipti, bu yüzden ordu ordusuna ve görev güçlerine daldılar.
- Sömürge (yerel) bölümlerin sağlam bir organizasyonu yoktu ve düzenli birliklere dahil edildi. Oldukça iyi hazırlanmışlardı ve yerel koşulları iyi biliyorlardı. Ancak bu birimler komuta tam olarak güvenmediği için normal ve faşist oluşumlar arasında dağıldılar. Böylece, sefer ordusunun oldukça karışık bir bileşimi vardı.
İtalyan topçular
İlk seferberlik emri, yılın Şubat 5’inde 1935’te açıklandı. Ağustos 1935’un sona ermesinin ardından, Abyssinia ile savaş için orjinal birlikler seferberliği tamamlandı. Genel olarak, 5 normal, 4 siyah tişört (faşist) ve 2 yerel bölümleri birkaç hamlede seferber edildi ve savaşa gönderildi. Ayrıca, bölümlerin bir parçası olmayan ayrı milisler, polis ve yerel birimler kuruldu ve cepheye gönderildi. Bu, 270 binden fazla askere ulaştı. Harekete geçen işçilerle birlikte - savaşın başında Habeş cephesinde 30 bin İtalyan ve 45 bin yerel Eritre ve Somali yerel halkı, 350 bin kişiye kadar yoğunlaştı. Zaten savaş sırasında, İtalya takviye gönderdi. İtalyan kuvvetleri, normal ordunun 500 bölümleri (9 piyade, 7 Alpine ve 1 motorize), faşist milislerin 1 bölümü de dahil olmak üzere 6 bin erkeğe yükseldi. Savaşın sonunda, sefer ordusu, 21 Black Shirt ve 7 Colonial, 4 Süvari Tugayı ve 1 bireysel taburları dahil olmak üzere, 35 bölümlerine ayrıldı. Böylece, İtalya savaşı kısa sürede bitirmek ve savaşı geciktirmek için güçlü bir seferberlik ordusu kurdu.
İtalyan birlikleri yerel şartlara göre donatıldı. Ayrıca, toplanan koşulluların yerel koşullara hızla aşina olmalarını sağlamaya çalıştılar. Eritre (Kuzey) Cephesi'ne transfer edilen piyade bölünmeleri, İtalya'nın yayla bölgelerinin yerlilerini gönderdi; Somali (Güney) Cephesi için hedeflenen birlikler, Sicilya yerlileri ile ve Güney ve Orta Amerika'nın subtropikal ve tropikal koşullarında yaşama deneyimi olan insanlarla doluydu. Sömürge (yerli) birlikler yerli Eritre, Somali ve Libya halkı tarafından dolduruldu. Eritre ve Somali nüfusu seferi kuvvetinin% 15'ini sağladı.
İtalya oldukça ciddi bir şekilde savaşa hazırlanırken, yenilgiyle sonuçlanan son savaşın dersleri olduğunu hatırladı. Birlikler yaylalarda taktiksel eğitimi tamamladı. Çoğu sömürge hizmetinin şartlarını bilen memurlar için özel kurslar düzenlenmiştir. İtalyan Genelkurmay, Habeş tiyatrosunda özel bir eylem talimatı yayınladı. Askerler görevi kabul ettiler, böylece belli bir bölgeyi ele geçirdiler, işgal altındaki bölgeye dikkatle hakim oldular, yollar, köprüler inşa ettiler, arkaların çalışmalarını ayarladılar. Saldırgan eylemlerin devam etmesi gerekiyordu. Etiyopya’da savaştan önce İtalya’nın ülkeyi inceleyen bir keşif ağı örgütlenmesi, feodal beylerin rüşvet alması,
ve yıkıcı propagandaya yol açtı. Bu etkinlik, Habeş güvenlik hizmetinin olmaması ve diplomatik, ticaret, araştırma görevlerinin kullanılmasıyla kolaylaştırıldı.
İngiltere'nin ana iletişimi kesebileceği göz önüne alındığında, İtalya Süveyş Seferi ordusunun Eritre ve Somali'de yoğunlaştığı bölgelerin hazırlanmasında ciddi geçti. Gerekirse ordu için ana üsler olacaklardı. Genişletilmiş limanlar, inşa edilmiş yollar, hava limanları, vb. Her şeyden önce Eritre'deki limanların kapasitesini arttırdı. Bu nedenle, güncellemeden sonra, Massawa'nın ana limanı, günde 2-3 vapurları yerine 40 vapurlarını kabul edebilir. Assa limanı da İtalya Somali'de Mogadişu ve Bender-Qasim limanları inşa edildi. Hali hazırda var olan demiryollarına ek olarak, Massawa-Asmara hattı inşa edildi, Mogadişu-Lug inşa edildi. Ana kuvvetler kuzeyde yoğunlaştığından, demiryolu dışında, Massau-Asmara karayolu ve teleferik inşa edildi. Mogadişu ve Bender Qasim limanları bir otoyolla birbirine bağlandı. Havaalanı ağı donatıldı ve iletişim hatları döşendi. Sınır şeridinde gelen birliklerin sessiz bir konsantrasyonunu sağlamak için, tel bariyerli küçük kaleler hazırlandı. Başlangıçta sömürge birlikleri tarafından savundular ve daha sonra düzenli birimler arkalarında bulunmaya başladı. Bununla birlikte, Habeşliler düşmanı engellemediler, sadece sınır görevlerini çok kuvvetlendirdiler.
Ordunun su kaynağına çok dikkat edildi, böylece kuraklıkların meydana geldiği doğu Etiyopya'da özellikle önemliydi. Sefer ordusu, bir yandan artezyen kuyuları ağı inşa etmek zorunda kalan özel birimler sunarken, bir yandan da tankerlerle (200 litre için 2500 makinelerin her biri için 10 makineleri) ve çöl bölgelerinde uçak taşımacılığı yaparak birliklere su temin etti. Birliklerin Eritre ve Somali'nin sıcak bölgelerinde konuşlandırılması için, kışlalar düşük ısı iletkenliğine sahip malzemelerden yapılmıştır. Sömürgelerin ana noktalarında, malzemeler için depolar, et için buzdolapları yerleştirildi. Seferi ordusunun bir askerinin oranı ekmek, et, şeker, kahve, konserve sebzeler, yağlar ve baharatlardan oluşuyordu. Bir askerin malzeme stoğu, 2 litre su, 4 günlük yiyecek rasyonlarından (kraker ve konserve) oluşuyordu. Bunu yapmak için, kişisel cephanemi 200'tan 110 cephaneye düşürmek zorunda kaldım.
Doğu Afrika'daki İtalyan birliklerinin genel komutanlığı Genel Emilio de Bono tarafından yapıldı (Kasım 1935'ten Mareşal Pietro Bodoglio). İtalya, ana grev kuvvetini, 10'in düzenli ve faşist bölümlerinin geldiği Eritre'de başlattı. Bunlardan, Kuzey Cephesi oluşturuldu, önce 3, sonra da 5 kolordu (keşif ordusunun tüm kuvvetlerinin% 75'i). Cephe Dessier'i (Dessie) ve Etiyopya başkentini daha da vurdu. Kuzey cephesindeki savaşın sonunda, kanatları korumak için 5 kolordu ve iki general general Kouture ve Mariotti vardı. Somali'deki güney cephesi ikincil öneme sahipti ve Harer ve Addis Ababa yönünde ilerleyerek mümkün olduğu kadar Etiyopyalı birliği bağlamak zorunda kaldı. Burada birlikler iki operasyonel grupta birleştirildi (iki bölüme kadar). Güney cephesi Rodolfo Graziani tarafından yönetildi. Ayrıca merkezi bir operasyonel yön vardı (bir bölüme kadar). Merkez Cephesi birlikleri, Kuzey ve Güney fraksiyonlarının yan ve iletişimini sağlayacak ve Assab bölgesinden Dessye yönünde ilerleyecekti.
Mareşal Badoglio (solda) ve General de Bono (sağda)
İtalyan askerleri
Devam edecek ...