В hikayeler Rus anarşist hareketinin zirveye ulaştığı iki dönem vardı. İlk dönem devrim niteliğindeki 1905-1907 yılı, ikinci dönem ise 1917’in Şubat devrimi ile Bolşevik diktatörlüğünün 1920’in ilk yarısında güçlendirilmesi arasındaki zaman dilimidir. Hem birinci hem de ikinci dönemde, onlarca ve yüzlerce anarşist grup Rusya'da hareket etmiş ve binlerce aktif katılımcıyı ve daha da fazla sayıda sempatizanı birleştirmiştir.
Şubat ayındaki 1917 devriminden sonra, anarşistler eski Rus İmparatorluğu'ndaki faaliyetlerini yoğunlaştırdılar. Anarşist komünizm Peter Kropotkin ideolojisi de dahil olmak üzere hareketin en belirgin temsilcileri göçten döndü. Siyasi mahkumlar hapishanelerden ortaya çıktı (aralarında özellikle Nestor Makhno vardı - daha sonra Doğu Ukrayna'daki köylü anarşist hareketinin efsanevi lideri). Bolşevikler, solcu sosyalist devrimciler, sosyalist devrimciler-maksimalistler ve diğer bazı küçük derneklerle birlikte, anarşistler, yeni bir devrim için "burjuva" Geçici Hükümete karşı çıkan Rus siyasi sahnesinin aşırı sol tarafını temsil ediyorlardı.
Devrim Günlerinde Anarşistler
Petrograd, Moskova, Harkov, Odessa, Kiev, Yekaterinoslav, Saratov, Samara, Rostov-on-Don ve ülkenin diğer birçok kenti anarşist propaganda merkezi oldu. Anarşist gruplar birçok işletmede, askeri birimlerde ve gemilerde hareket etmiş ve anarşist karıştırıcılar kırsal alanlara girmiştir. Şubat ve Ekim 1917 arasındaki dönemde, anarşistlerin sayısı inanılmaz derecede arttı: bu nedenle, Mart 1917’te, eğer Mart ayındaki Xarnistler’de, bir kaç ay sonra, Petrus anarşistleri-komünistler toplantısında, ancak birkaç ay sonra, 13’te yakaladıkları, Çar İçişleri Bakanı Durnovo'ya 1917 fabrikalarının temsilcileri ve Petrograd askeri birlikleri katıldı.
Bolşevikler ve Sol Sosyal Devrimcilerle birlikte, anarşistler 1917'in Ekim devriminde önemli bir rol oynadılar. Bu nedenle, Petrograd Askeri Devrim Komitesi (ayaklanmanın asıl merkezi), anarşistleri - Petrograd Komünist Anarşistler Federasyonu lideri, ilya Bleichman, anarko-sendikalistler Vladimir Shatov ve Efim Yarchuk'ı içeriyordu. Komünist anarşistler Alexander Mokrousov, Anatoly Zheleznyakov, anarko-sendikalist Efim Yarchuk, Justin Zhuk, ekim günlerinde belirli savaş görevlerine karar veren Red Guard müfrezelerine doğrudan komuta ettiler. Anarşistler aynı zamanda, Don-on-Dontov ve Nahçıvan da dahil olmak üzere illerdeki devrimci olaylarda aktif rol oynadılar; burada Don-anarşistler-komünistler Federasyonu Federasyonu ve Rostov-Nahçıvan grubunun aktivistleri Kaledin ve Bolşeviklerin devrilmesinde yer aldı. Doğu Sibirya'da anarşistler, yerel Kızıl Muhafız müfrezelerinin oluşumunda kilit bir rol oynadılar ve ardından Amiral Kolçak, Ataman Semenov, Baron Ungern von Sternberg kuvvetlerine karşı savaşan partizan birimleri.
Bununla birlikte, Geçici Hükümetin devrilmesinden sonra iktidara zorla giren Bolşevikler, muhaliflerini "sol" - anarşistlerden, maksimalistlerden, solcu Sosyalist Devrimcilerden bastırma politikasına başladılar. Zaten 1918, Sovyet Rusya'nın çeşitli şehirlerinde anarşistlere karşı sistematik baskıya başladı. Aynı zamanda Bolşevik yetkililer, baskıcı önlemlerinin “ideolojik” anarşistlere yönelik olmadığını, ancak “anarşizm bayrağının arkasına saklanan haydutların” imhasını amaçladıklarını savundu. İkincisi, aslında, devrim yıllarında, genellikle kendilerini anarşist ya da Sosyalist-Devrimci örgütlerin isimleriyle kapsıyordu; öte yandan, birçok devrimci grup hırsızlık, hırsızlık, soygun, ticaret de dahil olmak üzere tam bir suç işleyişini küçümsemedi. silah veya ilaçlar. Doğal olarak, kamu düzenini sağlamaya çalışan Bolşevikler, gerektiğinde silahsızlandırmak zorunda kaldılar, hatta bu türden çıkarmaları imha etmek zorunda kaldılar. Bu arada Nestor Makhno, anarşistleri, yağma sevenler ve çalınan ya da az bulunan malların spekülasyonlarını Anılarında yazdı.
Anarşistler ve Bolşevikler arasındaki ilişki özellikle İç Savaş yıllarında ağırlaştı. Yeni hükümetle açıkça karşı karşıya gelme yolunda, ilk olarak Doğu Ukrayna'daki köylü isyancı hareketi, anarşist cumhuriyeti Gulyai-Pole'deki merkezle ve isyancı orduyu, ikinci olarak başkentleri ve diğer Sovyet Rusya şehirlerinin başkentlerinde ve diğer kentlerdeki Antor Makhno önderliğinde oluşturdu. Rusya Devrimci Partizanlar Merkez Komitesinde ("yer altı anarşistleri") birleşti ve Sovyet hükümetinin temsilcilerine karşı terör eylemleri başlattı ve üçüncüsü - asi hareketi Birçok anarşist vardı ki liderleri arasında, Urallar, Batı ve Doğu Sibirya'da değilim. Nihayet, 1921'taki Kronstadt'ın denizciler ve işçileri Sovyet hükümetinin politikalarına karşı konuşuyorlardı - aralarında da anarşistler vardı, buna rağmen hareketin kendisi komünistlerin aşırı sol kanadından acı çekti - sözde. "İşçi muhalefeti".
İdeolojik eğilimler ve politik uygulama
Yılın 1917 devrimlerinden önce olduğu gibi, devrim sonrası dönemde Rus anarşizmi tek bir bütün değildi. Üç ana yön ayırt edildi - anarko-bireycilik, anarko-sendikalizm ve anarko-komünizm.
Anarko bireycileri. Anarko-bireyciliğin ilk destekçileri, "Max Stirner" ünlü kitabı "Sadece ve Mülkiyet" adlı takma adı altında yazan Alman filozof Caspar Schmidt'in öğretilerine dayanarak on dokuzuncu yüzyılın 50-e-60'inde Rusya'da ortaya çıktı Yirminci yüzyılın, sendikalist ve komünist hareketlerin anarşistlerinin doğasında var olan örgütlenme ve faaliyet düzeyine ulaşmasalar da, ideolojik ve örgütsel olarak az çok şekil almayı başardılar. Anarko-bireyciler teorik ve edebi etkinliklere pratik mücadeleden daha fazla önem verdiler. Sonuç olarak, 1905-1907'te. Aralarında birincisi Aleksey Borovoy ve Auguste Viscount olan anarko-bireysellik eğilimine sahip yetenekli teorisyenlerin ve yayıncıların galaksisinin tamamı ilan etti.
Ekim Devrimi 1917’ten sonra, anarko-bireycilik içinde birçok bağımsız yön ortaya çıktı, önceliği iddia ediyor ve yüksek sesle kendilerini iddia ediyorlardı, ancak pratikte yalnızca basılı yayınların yayınlanması ve sayısız beyanlarla sınırlı kalıyordu. Lev Cherny (fotoğrafta) Stirner, Pierre Joseph Proudhon ve Benjamin Tucker'ın ortaya koyduğu fikirlerin daha yaratıcı bir gelişimi olan “dernek anarşizmi” propagandasıyla geldi. Ekonomik alanda, birlik anarşizmi, özel mülkiyetin ve küçük ölçekli üretimin korunmasını savundu ve siyasi alanda devlet iktidarının ve idari aygıtın kaldırılmasını talep etti.
Anarko-bireyciliğin diğer kanadı, geleneksel bir Yahudi eğitimi alan, ancak anarşist olan Litvanya kökenli bir hahamın oğlu olan oldukça abartılı kardeşler Vladimir ve Abba Gordins tarafından temsil edildi. 1917 sonbaharında, Gordin kardeşler anarşizmde - pan-anarşizmde yeni bir yön yaratıldığını açıkladılar. Pananarşizm, onlara evrensel ve acil anarşinin ideali olarak sunuldu; hareketin itici gücü, Gordin’lerin M.A. kavramını izlediği “serseri ve lumpens çeteleri” olacaktı. Gordins, M.A. kavramını takip etti. devrim yıllarında 1905-1907. Pan-anarşizmi “modernleştiren” 1920 yılında Abba Gordin, anarko-evrenselcilik olarak adlandırdığı ve anarko-bireycilik ile anarko-komünizmin temel ilkelerini dünya komünist devrimi fikrinin tanınmasıyla ilişkilendiren yeni bir yönün yaratıldığını açıkladı.
Daha sonra, başka bir dal, anarko-evrenselcilikten - anarko-biyokimizmden, öncü ve teorisyeni, 1922'te babaları ve anarşizm-biyosmism doktrini yayınlayan A.F. Svyatogor (Agienko) idi. Biyokimistler, gelecekteki bir dönemde bireyin ve insanlığın bir bütün olarak maksimum özgürlüğünde anarşi idealini gördüler; bu, insanın gücünü Evrenin genişliğine uzatmasını ve fiziksel ölümsüzlüğü elde etmesini önerdi.
Anarko-sendikalist. Anarko-sendikalizmin destekçileri, işçi sınıfının örgütlenmesinin ana ve en yüksek biçimi, sosyal kurtuluşunun temel aracı ve toplumcu sendikaların sosyalist örgütünün ilk aşaması olan emekçi sendikalarını ele aldı. Parlamento mücadelesini, parti örgütlenme biçimini ve iktidarı ele geçirmeyi amaçlayan siyasi faaliyetleri reddeden anarko-sendikacılar, sosyal devrimi, ekonominin tüm sektörlerinden işçilerin genel grevi olarak gördü, ancak grev, sabotaj ve ekonomik terörün günlük mücadele yöntemleri olarak önerdiler.
Anarko-sendikalizm, Fransa, İspanya, İtalya, Portekiz ve Latin Amerika ülkelerinde özellikle popülerdi, yirminci yüzyılın ilk yirmi yılı Japonya'daki emek hareketi tarafından işgal edildi ve dünya örgütünün Amerikan Endüstri İşçileri saflarında yer alan anarko-sendikalizmin birçok destekçisi oldu. Rusya'da, anarko-sendikalist fikirler başlangıçta geniş çapta yayılmadı. 1905-1907'te ameliyat edilen az çok önemli bir anarko-sendikalist grup. Odessa'da “Novyrtsy” olarak adlandırıldı - ideolog Ya.Kirillovsky “Novomirsky” nin takma adıyla. Ancak, anarko-sendikalist fikirler diğer şehirlerden, özellikle Belostok, Yekaterinoslav ve Moskova'dan anarşistler arasında tanınırlık kazanmıştır. 1905-1907 devriminin bastırılmasından sonra, diğer anarşizm alanlarının temsilcileri. Rus anarko-sendikalistleri, tamamen mağlup olmamasına rağmen, faaliyetlerini önemli ölçüde azaltmaya zorlandı. Tüm Rus işçi federasyonunun menşei olduğu Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada dahil birçok anarko-sendikalist göç etti.
Şubat Devrimi arifesinde, Moskova'da faaliyet gösteren tüm 34 anarko-sendikalisti Petrograd'da biraz daha sayılırdı. 1917 yazında Petrograd'da Anarko-Sendikalist Propaganda Birliği Vsevolod Wolin (Eichenbaum), Efim Yarchuk (Haim Yarchuk) ve Grigory Maximov başkanlığında kuruldu. Birliğin temel amacı, devleti yok etmesi ve sendikalar federasyonu şeklinde bir toplumu örgütlemesi beklenen sosyal bir karışıklık olarak kabul edildi. Anarko-sendikalist propaganda birliği ismini tamamen haklı çıkardı ve fabrikalarda ve bitkilerde aktif kaldı. Yakında, metal işçileri, liman işçileri, fırıncılar ve ayrı fabrika ve fabrika komiteleri sendikaları anarko-sendikalistlerin kontrolü altındaydı. Sendikalistler, üretimde asıl işçi kontrolünün kurulması konusunda bir çizgi çizdiler ve bunu 1917 Mayıs-Kasım aylarında Petrograd fabrika komitelerinin ilk toplantısında savundular.
Bireysel anarko-sendikacılar Ekim Devrimi'ne aktif olarak katıldılar, özellikle Yefim Yarchuk ve Vladimir Shatov (Devrimden sonra ABD'den dönen, ABD ve Kanada'daki Rus İşçileri Federasyonu'nun bir aktivisti olan “Bill” Shatov) Petrograd Askeri Devrim Komitesi'nin üyesiydi. Ekim Devrimi'nin liderliği. Öte yandan, anarko-sendikalistlerin bir kısmı Ekim Devrimi'nin ilk günlerinden itibaren, resmi basınında tanıtmak için tereddüt etmeden belirgin bir Bolşevik karşıtı konum aldı.
Anarko-Komünistler. Hem 1905-1907 devrimi sırasında hem de devrimler sırasında ve İç Savaş sırasında Rus anarşistlerinin çoğunluğunu, devleti yıkma gerekliliğini, üretim araçlarının evrensel mülkiyetini sağlama, komünist ilkelere göre üretim ve dağıtım örgütleme gerekliliği ile birleştiren Anarko-komünistler, Rus anarşistlerinin çoğunluğunu oluşturdular. Anarko-komünizm teorisyeni Peter Kropotkin gizlice bütün Rus anarşizminin manevi lideri olarak kabul edildi ve hatta anarşist basının sayfalarında tartışan ideolojik muhalifler bile onun otoritesine meydan okumadı.
1917'in baharında, göçmenlerin yurt dışından döndükten ve tutuklama yerlerinden anarko-komünistlerin tutuklanmasından sonra, Moskova, Petrograd, Samara, Saratov, Bryansk, Kiev, Irkutsk, Rostov'da anarko-komünist örgütler yeniden kuruldu. Don, Odessa ve diğer birçok şehir. Anarko-komünist hareketin teorisyenleri ve liderleri arasında, PA Kropotkin, Apollon Karelin, Alexander Atabekyan, Peter Arshinov, Alexander Ge (Golberg) ve Ilya Bleichmann hariç.
Yılın Mart ayında 1917 tarafından 59 tarafından kurulan ve yılın Eylül ayında 13'ten 1917'ten 13'ten 1917'e 2'ten 1918 tarafından yayınlanan Moskova Anarşist Gruplar Federasyonu (IFAH), XNUMX yazında XNUMX tarafından işletilen anarko-komünist güçlerin merkezi oldu. Barmashov. anarko-komünistlerin Ekim Devrimi desteklenen ve memnuniyetle anarko-komünistler İlya Bleichman Justin Beetle ve Konstantin Akashev Petrograd Devrimci Askeri Komite Anatoly Zheleznyakov ve Alexander Mokrousov Kış Sarayı, tanınmış rol ilde anarko-komünistler tarafından oynanan baskın Kızıl Muhafız bir müfreze komuta girmiş (özellikle Irkutsk’ta, liderliğini yapan Gürcü anarşisti Nestor Alexandrovich Kalandarishvili’nin olduğu dem Doğu Sibirya partizanları).
Bolşevik Partinin pozisyonları güçlenirken ve diğer sosyalist eğilimlerin temsilcileri gerçek güçten uzaklaştırıldıkça, Rus anarşizmi yeni hükümete karşı tutum sorusu üzerine bölündü. Bu ayrılma sonucunda, Sovyet hükümetinin ve Bolşevik Partisinin ateşli rakipleri, İç Savaşın sonunda, bu güçle işbirliği yapmaya hazır, yönetimde çalışmaya ve hatta önceki görüşlerinden vazgeçmeye ve Bolşevik partiye katılmaya hazır olan insanlar anarşist hareketler arasındaydı.
Bolşevikler ile birlikte - Sovyet gücü için
Sovyet hükümetiyle işbirliği yapan taraftarların ve işbirlikçi muhaliflerinin ayrılmasının, anarşist-komünistler arasında ve anarko-sendikalistlerin arasında ve anarko-komünistler arasında, ve anarko-sendikalistlerin arasında ve bir anarko-bireyciler arasında, tamamen bu noktaya ya da o yöne bağlı olmaları nedeniyle gerçekleştiği dikkat çekicidir. ve ateşli eleştirilerinden bahsedenler ve hatta ona karşı silah bile.
Devrim sonrası ilk yılların anarşizminde “Sovyet yanlısı” yönün liderleri, Merkezi İcra Komitesinin bir parçası olan anarko-komünistler olan Alexander Ge (Golberg) ve Apollon Karelin'di (fotoğrafta). Xekax'te öldü, Kuzey Kafkasya'ya Cheka operasyon memuru olarak gönderildi ve Karelin, liderliğindeki Rusya Federasyonu Anarşist Komünistler Federasyonu (VFAC) çerçevesinde yasal anarşist faaliyetlere devam etti.
Anarşistlerin saflarında İç Savaşın sona ermesinden sonra, Sovyet yetkililerle işbirliğine hazır, Bolşevik Parti ile birleşme eğilimi vardı. Judas Grossman-Roshchin (ikincisi Lunacharsky ve Lenin'in kendisinin yakın bir arkadaşı bile oldu) ve Ilya Geytsman gibi ünlü devrimci anarşizm figürleri ve “anarcho-bolshevism” in bir propagandası yapıldı ve 1923 gazetesinde Pravda gazetesi oldukça belirgin ve karakteristik göründü. Rus işçi sınıfının altı yıldan beri dünya sermayesine karşı tehlikeli bir mücadele yürüttüğünü, güçsüz rütbelere gelme fırsatından mahrum bırakıldığını belirten “anarşist komünistler” ifadesi: “Sadece proletaryanın diktatörlüğü yoluyla kurtarılabilir mi? sermayenin gücüyle, militarizmi yok etmek ve yeni bir baz üretimi ve dağıtımına ilişkin düzenledi. Sadece son zaferden sonra ve burjuvazinin restorasyon için yürüttüğü bütün girişimlerin bastırılmasından sonra, devletin ve hükümetin genel olarak ortadan kaldırılmasından bahsedebiliriz. Bu yolu tartışan kimse, bir başkasını öne sürmeden, daha değerli olanı, aslında devrimci bir cümle kimliği altında, eylemi ve zaferin örgütlenmesini yönlendirmek için güçlü zanaatçiliği, içsel pasifliği ve uygulanamaz yanılsamaları tercih ediyor. Uluslararası anarşizmin bu tür güçsüzlüğü ve dağınıklığı savaşın şok ettiği burjuvazinin örgütlenmesine yeni güçler sokuyor ”dedi. Ardından, anarşist yoldaşlara "kapitalist ülkelerdeki devrimci güçleri dağıtmamak, komünistler ile birlikte doğrudan eylemin tek devrimci organları olan Komintern ve Profintern ile birlikte ilerlemek, artan sermaye ile mücadelede güçlü temeller oluşturmak ve sonunda Rus Devrimi'nin yardımına gelmek" çağrısında bulundu.
Açıklama anarko-komünistler adına yapıldığı gerçeğine rağmen, başlangıçta altı anarşist-bireyci tarafından imzalandı - L.G. Simanovich (eyer, 1902 ile devrimci deneyim), MM Mikhailovsky (doktor, 1904 ile devrimci deneyim), A.P. Lepin (işçi-ressam, 1916 ile devrimci deneyim), I.I. Vasilchuk (Shidlovsky, işçi, 1912 ile devrimci deneyim), D.Yu. Göyner (elektrik mühendisi, 1900 ile devrimsel deneyim) ve VZ Vinogradov (yılın 1904 ile entelektüel, devrimsel deneyim). Daha sonra anarko-komünistler IM Geitsman ve E. Tinowitzky ve anarko-sendikalistler N. Belkovsky ve E. Rotenberg imzalarını eklediler. Böylece, “anarko-Bolşevikler”, anarşist hareketin diğer üyeleri olarak, onları olumsuz bir nüansla çağırdılar, devrimci mücadeledeki yoldaşlarının gözünde yeni gücü meşrulaştırmaya çalıştılar.
Baronun Nabat'ı ve Siyahın Kara Muhafızı
Bununla birlikte, diğer anarşistler mutlak güçsüzlük fikrinden vazgeçmediler ve Bolşevikleri, anarşik devrimin derhal başlaması gerekenlere karşı "yeni baskıcılar" olarak sınıflandırdılar. 1918'in baharında, Kara Muhafız Moskova'da kuruldu. Bu anarşist silahlı oluşumun ortaya çıkışı, 1918 Şubat'ta Kızıl Ordu'nun Sovyet hükümetinin kurulmasına bir cevaptı, Moskova Anarşist Gruplar Federasyonu (IFAH), Kara Muhafız'ın oluşumunu üstlendi. Kısa süre sonra IFAH aktivistleri Smerch, Hurricane, Lava, vb. Adındaki örgütlerden militanları Kara Muhafızlara çağırdılar. İncelenen dönemde, Moskova anarşistleri, yakaladıkları konakların 25'inden daha azını işgal etmedi ve kişisel tanışma, ideolojik yönelim, ulusal ve profesyonel bağlılık ilkelerine göre oluşturulan kontrol edilemeyen silahlı birimlerdi.
Kara Muhafız oluşturulması üzerine yapılan çalışmalara IFA Sekreteri Lev Black başkanlık etti. Aslında, adı Pavel Dmitrievich Turchaninov (1878-1921) idi. Asil bir aileden gelen Lev Black, devrimci Rusya'ya geri dönerek devrimci yoluna başladı, daha sonra uzun bir süre sürgünde yaşadı. Şubat devrimine anarko-bireyci ile bir araya geldi, ancak bu anarşizmdeki diğer alanların temsilcileriyle birlikte IFAG ve Kara Muhafız oluşturmasını engellemedi. İkincisi, kurucularına göre, anarşist hareketin silahlı bir birimi haline gelmek ve nihayetinde yalnızca anarşist karargâhı koruma görevlerini yerine getirmekle kalmayıp, aynı zamanda Bolşevikler ve Kızıl Orduları ile de olası bir yüzleşmeye hazırlanmaktı. Doğal olarak, Kara Muhafız'ın yaratılması, derhal feshedilmesi istenen Moskova Bolşeviklerini beğenmedi.
5 Mart 1918 Kara Muhafız, resmi olarak ilan edildiğini duyurdu ve Zaten Rusya'nın Olağanüstü Komite Komitesi başkanı Felix Dzerzhinsky'nin başkanı olan 12, 1918'i Kara Muhafızların silahsızlandırılması emrini verdi. Güvenlik görevlilerinin birlikleri, anarşist gruplara dayanan konakları bastırmaya başladı. En şiddetli direniş, Moskova Anarşist Gruplar Federasyonu merkezinin bulunduğu Povarskaya Caddesi ve Malaya Dmitrovka'daki konakları işgal eden anarşistlerden geldi. Sadece bir gece boyunca, 40 anarşist militanları ve 12 ISK memurları öldürüldü. İdeolojik anarşistlere ek olarak, konaklardaki konaklar çok sayıda suçlu, profesyonel suçlu tarafından gözaltına alınmış, ayrıca çalınan eşyalar ve değerli eşyalar da bulunmuştur. Toplamda, Moskova Chekists 500 insanları tutuklamayı başardı. Birkaç düzine tutuklu kısa süre sonra serbest bırakıldı - yağmalamada yer almayan ideolojik anarşistler oldukları ortaya çıktı. Bu arada, IBSC'nin operasyonunun anarşizmle mücadeleyi amaçlamadığını, ancak suçla mücadeleye yönelik olduğunu belirten Felix Dzerzhinsky, kendisini resmen açıkladı. Ancak, üç yıl sonra Moskova'daki anarşist hareketin “temizlenmesi” operasyonu tekrarlandı. Bu kez, sonuçlarının anarşistler için daha konuşlandırıcı olduğu ortaya çıktı - örneğin, IFA Sekreteri Leo Cherny, Sovyet karşıtı faaliyetler için idam edildi.
Anarşistlerin uzlaşmaz kanadının liderlerinden biri Aron Baron'du. Aaron Davidovich Baron - Faktorovich (1891-1937), devrim öncesi yıllardan beri anarşist harekete katıldı, ardından Amerikan emek hareketinde kendisini aktif olarak gösterdiği Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti. Şubat 1917 devriminden sonra, Baron Rusya'ya geri döndü ve hızla devrim sonrası ilk yılların anarşist hareketinin önde gelen aktivistlerinden biri oldu. Yekaterinoslav'ın Alman ve Avusturya birliklerinden savunmasında yer alan kendi partizan dekolmanı düzenledi (bu arada, Baron'un görevinden ayrılmasının yanı sıra, Sol Moğol Devrimcileri Yu.V. Sablina ve V.I.Kikvidze, LG Mokievskaya - Zubok kentinin savunmasına katıldı. , "Kırmızı Kazaklar", V. M. Primakov) tarafından. Daha sonra Baron, Poltava'nın savunma organizasyonuna katıldı ve hatta bir süre bu kentin devrimci komutanıydı. Sovyet iktidarı Ukrayna topraklarında kurulduğunda, Baron Kiev'de yaşadı. Şimdi Bolşeviklere karşı mücadelesini sürdürmeye karar verdi ve Nabat grubunun liderliğine girdi. Bu grubun temelinde, “Birleşik Anarşizm” ideolojisini paylaşan, Ukrayna'nın ünlü Anarşist Örgütleri Konfederasyonu “Nabat” oluşturuldu. Özel ideolojik farklılıklarından bağımsız olarak, devlet sisteminin tüm radikal rakiplerinin birleşmesi. Nabat Konfederasyonu'nda Baron üst düzey pozisyonlarda bulundu.
Leontief şeridinde patlama
Moskova RCP Komitesinin (b) Leontievsky Lane'deki patlamasının organizasyonu, Sovyet iktidarının ilk yıllarında Rus anarşistlerinin en ünlü terör eylemi oldu. Patlama Eylül ayında gerçekleşen 25 1919, kurbanlar 12 insanıydı. Patlama sırasında binada bulunan 55, değişen şiddetten dolayı yaralandı. Moskova Şehir RCP Komitesi Toplantısı (B.) Bu gün parti okullarında ajitasyon ve eğitimsel ve metodik çalışmaların organizasyonu konularına ayrıldı. 100-120 hakkında, RCP (B) Moskova Şehir Komitesinin önde gelen temsilcileri ve Bukharin, Myasnikov, Pokrovsky ve Preobrazhensky gibi RCP Merkez Komitesinin (B) önde gelen temsilcileri de dahil olmak üzere bu sorunları tartışmak üzere bir araya geldiler. Bukharin'in konuşmalarının ardından katılımcıların bir kısmı, Pokrovsky ve Preobrazhensky dağılmaya başladığında, gürültülü bir çarpışma oldu.
Bomba atıştan bir dakika sonra patladı. Odanın zemine bir delik açıldı, tüm iç tabanlar kırıldı, çerçeveler ve bazı kapılar koptu. Patlamanın gücü, binanın arka duvarı yıkılacak şekildedir. 25’tan eylül ayına kadar olan gece boyunca 26’in temizlenmesi enkaz oldu. Kent komitesi sekreteri Vladimir Zagorsky'nin yanı sıra Doğu Cephesi Devrimci Askeri Konsey üyesi, Doğu Cephesi Devrim Askeri Askeri Konseyi üyesi Alexander Safonov, Merkez Parti Okulu Tankus ve Kolbin ve bölge partili işçilerinin üyesi olan Alexander Safonov da dahil olmak üzere, RCP Moskova Şehir Komitesi'nin (b) birkaç çalışanının teröristin mağduru olduğu ortaya çıktı. Yaralı 55 arasında Nikolai Bukharin de vardı - o sırada kollarında yaralanan en etkili Bolşeviklerden biri.
Aynı gün, Leontievsky Lane’de bir patlama meydana geldiğinde, Anarchia gazetesi, patlamanın sorumluluğunu üstlenen Belli bir Rus-Asi İsyancı Komite tarafından bir bildiri yayınladı. Doğal olarak, Moskova Acil Durum Komisyonu yüksek profilli olayı soruşturmaya başladı. Cheka başkanı Felix Dzerzhinsky, başlangıçta Moskova anarşistlerinin patlamaya karıştığını reddetti. Sonuçta, birçoğu kraliyet hapishanesinde ve sürgün zamanında kişisel olarak biliyordu. Öte yandan, uzun süre önce Bolşevik iktidarı ele geçiren bir dizi anarşist hareketin gazileri, Devrim öncesi zamanlarla, RCP'nin (B) liderleriyle tanıştı ve bu tür eylemleri zor planlıyordu.
Ancak kısa süre sonra Chekistler saldırının organizatörlerinin izini sürmeyi başardılar. Dava yardımcı oldu. Bryansk yakınlarındaki trende KGB, XN yaşındaki anarşist Sofya Kaplun'u KAU Nabat Aron Baron - Factorovich'in liderlerinden birinin mektubunu taşıyan belgeleri kontrol etmek için gözaltına aldı. Mektupta, Baron, Leontief Lane'deki patlamanın arkasında kimin olduğunu açıkladı. Görünüşe göre hala anarşistler, ancak Moskova değil.
Leontief Lane'deki patlamanın ardında, eski Makhnovistler de dahil olmak üzere Ukrayna'daki iç savaş katılımcıları tarafından Bolşevik hükümetini engellemek için yaratılan yasadışı bir anarşist grup olan Anarşist yeraltındaki Tüm Rusya Örgütü örgütlendi. BÇP'nin (B) şehir komitesini havaya uçurma kararı, Ukrayna'daki Maknovistlere karşı baskıya yanıt olarak anarşistler tarafından verildi. Temmuz ayında, Moskova'daki anarşist yeraltı örgütü saflarında 1919, otuzdan fazla insan yoktu. Anarşistler resmi ideolojinin özelliklerine göre (ve olamaz) resmi liderler olmasa da, organizasyondan sorumlu birkaç kişi vardı. Birincisi, ikincisi - Rusya Tüm Anarşik Gençlik Federasyonu (WFAM) Nikolay Markov'un eski sekreteri ve son olarak yalnızca belirli parçalara ayrılan anları biliniyor olan Petr Sobolev eski demiryolu işçisi anarko-sendikacı Kazimir Kovalevich'di. Makhnov’un karşı istihbarat bölümleri. Örgüt, Sobolev liderliğindeki ve para ve değerli eşya çalmak için soygunlar yapan dört grup oluşturdu; 1) Azov liderliğinde teknik bomba ve silah yapımı; Kovalevich’in önderliğinde, devrim niteliğindeki nitelikteki metinlerin taslaklarını oluşturan propaganda; 2), Zinziper tarafından yönetilen ve doğrudan kuruluşun yayıncılık faaliyetlerini sağlamada yer alan bir matbaadır.
Yeraltındaki anarşistler, Bolşevik yetkililerin politikalarından memnun olmayan diğer birkaç solcu aşırılık yanlısı grupla temasa geçti. Her şeyden önce, bunlar Sol Sosyalist Devrimciler Partisi ve Sosyalistler Birliği - Maximalist Devrimciler'in bir parçası olan ayrı çevrelerdi. PLSR temsilcisi Donat Cherepanov kısa süre sonra anarşist yeraltı liderlerinden biri oldu. Moskova'ya ek olarak, organizasyon Rusya'da Samara, Ufa, Nizhny Novgorod, Bryansk da dahil olmak üzere birçok şube oluşturdu. Kamulaştırmalardan elde edilen fonlarla donatılmış kendi matbaasında, yeraltındaki anarşistler on bin kopya propaganda broşürü bastılar ve ayrıca Anarşi gazetesinin biri Leontief şeridindeki terörist saldırıda yer aldığına dair yüksek bir açıklama içeren iki sayı yayınladılar. Anarşistler, RCP'nin (b) CIM'in Leontievsky Pereulok'taki binasında yaptığı toplantıdan haberdar olduklarında, toplanmış insanlara karşı bir terör eylemi gerçekleştirmeye karar verdiler. Ayrıca, yaklaşan varışta V.I. Lenin. Saldırının doğrudan failleri, anarşist yeraltı örgütlenmesinin altı militanıydı. Sobolev ve Baranovsky bomba attı, Grechannikov, Glagzon ve Nikolaev eylemi korudu ve Cherepanov topçu görevi yaptı.
Neredeyse hemen gerçek failler ve terör eylemleri düzenleyenler Çeistler tarafından tanındıktan hemen sonra gözaltılar başladı. Kazimir Kovalevich ve Petr Sobolev, Çeistler ile bir çatışmada öldü. Kraskovo'daki yeraltı işçilerinin merkezi, IBSC'nin askeri birliğiyle çevriliydi. Birkaç saat boyunca KGB binayı fırtınaya sokmaya çalıştı, sonra içerdeki anarşistler yakalanmamak için kendilerini bombalarla havaya uçurdu. Kraskovo'daki kulübede ölüler arasında Azak, Glagzon ve dört militan vardı. Baranovski, Grechannikov ve diğer bazı militanlar hayatta kalmayı başardı. Aralık ayının sonunda, 1919 terör saldırılarıyla suçlandı, Acil Durum Komisyonu tarafından sekiz kişi gözaltına alındı. Bunlar: Alexander Baranovsky, Mikhail Grechannikov, Fyodor Nikolaev, Leonty Hlebnysky, Gilya Tsintsiper, Pavel Isaev, Alexander Voshodov, Alexander Dombrovsky.
Tabii ki, yeraltı anarşistleri o yıllarda bu tür tek organizasyondan uzaktı. Sovyet topraklarında Rusya, hem anarşistlerin hem de Sovyet iktidarına karşı çıkan kent grupları ve müfrezeleri gibi önemli bir rol oynadıkları hem köylü isyancı hareketleri yaptı. Fakat Sovyet Rusya’daki hiçbir anarşist örgüt, Leontief Lane’teki patlama gibi terör eylemleri gerçekleştiremedi.
Anarşistlerin Sovyet karşıtı faaliyetlerine karşı koymak, yeni komünist hükümetin hayatta kalması için temel koşullardan biriydi. Aksi takdirde, anarşist örgütler ülkedeki durumun istikrarsızlaştırılmasını ancak nihayetinde “beyazların” zaferinin ya da ülkenin dış devletlerin etki alanlarına dağılmasına yol açacak şekilde istikrarsızlaştırmayı şiddetlendirebilirdi. Aynı zamanda, bazı yerlerde, özellikle de 1920'lerde, Sovyet hükümeti, kendisine tehdit oluşturmayan anarşistlere karşı haksız yere sert davrandı. Yani, 1920-e - 1930-e. Uzun zaman önce emekli olan ve ülkenin yararına yapıcı sosyal faaliyetlerde bulunan anarşist hareketin eski üyelerinde öne çıkan birçok kişi bastırıldı.
Şubat Devrimi'nden sonra anarşistler: Kızıl Ordu'daki kahramanlık hizmeti ile Sovyet karşıtı terörizm arasında
- Yazar:
- Ilya Polonsky
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter