Transkript
1 Patricia Cornwell - Otopsi 6 Haziran cuma günü Richmond'da yağmur yağıyordu. Şafak sökerken başlayan acımasız sağanak zambakları şiddetle döverek yapraklarını döküyordu. Asfalt yol ve kaldırımlar yaprakla dolmuştu. Caddelerde küçük ırmaklar, oyun sahaları ve çimenlerin üzerindeyse küçük gölcükler oluşmuştu. Çatıya vuran yağmurun sesini dinleyerek uykuya daldım. Gece sisli cumartesi sabahının ilk saatleriyle buluşurken korkunç bir rüya görüyordum. Yağmur damlalarının süzüldüğü camın ardında beyaz bir yüz vardı. Naylon çorapla yapılan oyuncak bebeklerinki gibi cansız ve şekilsiz bir yüzdü bu. Birdenbire belirip içeriyi gözetlemeye başladığı sırada yatak odamın penceresi karanlıktı. Uyanıp gözlerimi karanlığa diktim. Telefon bir kez daha çalana dek beni neyin uyandırdığını anlayamadım. Hemen ahizeyi kaldırdım. "Dr. Scarpetta?" "Evet." Lambaya uzanıp ışığı açtım. Saat 2.33'ü gösteriyordu. Kalbim kaburgalarımı delercesine çarpıyordu. "Ben Peter Marino Berkley Avenue'da bir tane daha bulduk. Buraya gelsen iyi olur." Açıklamaya devam etti. Otuz yaşındaki kurban Lori Peterson adında beyaz bir kadındı. Kocası onu yarım saat önce bulmuştu.
2 Ayrıntılar gereksizdi. Telefonu açıp Çavuş Moreno'nun sesini duyar duymaz ne olduğunu anlamıştım. Belki de telefonun çaldığını duyduğumda anlamıştım. Kurt adamlara inananlar dolunaydan korkarlardı. Gece yarısıyla saat üç arasında geçen zamandan korkar olmuştum. Normalde cinayet mahalline nöbetçi adli tabip çağrılırdı. Ama bu durum sıradışıydı. İkinci kurbandan sonra bir daha cinayet işlenirse, saat kaç olursa olsun beni aramaları gerektiğini oldukça açık bir şekilde belirtmiştim. Marino bu fikirden pek hoşlanmamıştı. İki yıl önce Virginia Eyaleti Adli Tabip Şefi olarak atandığımdan beri geçinmesi zor biri olmuştu. Kadınlardan mı, yoksa yalnızca benden mi hoşlanmadığını anlayamıyordum. "Berkley, güney bölgesindeki Berkley Downs'da," dedi lütfedercesine. "Yolu biliyor musun?" Bilmediğimi itiraf ederek her zaman telefonun yanında bulundurduğum not defterine tarifi yazdım. Telefonu kapadım. Adrenalin, espresso kahve gibi bütün sinirlerimi uyarmıştı. Ev çok sessizdi. Yıllardır kullanılmaktan yıpranmış siyah tıp çantamı aldım. Gece hava serin bir sauna gibiydi. Komşularımdan hiçbirinin ışığı yanmıyordu. Mavi renkli steyşın arabamla yola çıkarken birinci kattaki verandada yanan ışığa baktım. On yaşındaki yeğenim Lucy oradaki misafir odasında uyuyordu. Çocuğun hayatından çalacağım günlerden bir başkasıydı bu da. Çarşamba gecesi havaalanından almıştım onu. Şu ana kadar birlikte çok az yemek yiyebilmiştik. Parkway'e ulaşana dek hiç trafik yoktu. Birkaç dakika içinde James River'da ilerlemeye başladım. Uzaktaki arabaların arka lambaları yakut gibi parlıyor, iki yanımda kopkoyu bir karanlık uzanıyordu. Dışarlarda bir yerde bir adam var, diye düşündüm. Herhangi biri olabilirdi bu adam. Dik yürüyen, bir çatının altında uyuyan, normal sayıda el ve ayak parmağı olan biri. Büyük olasılıkla beyaz ve kırklı yaşlarını süren benden çok daha genç biriydi. Birçok standarda göre sıradan biriydi. BMW kullanmıyor, Slip'deki barları şereflendirmiyor ya da anacaddede uzanan iyi mağazalardan alışveriş yapmıyordu. Ama bir daha düşününce bunları da yapıyor olabileceğini farkettim. O herhangi bir kimse ve hiç kimse olabilirdi. Bay Hiç Kimse. Asansörde yirmi katı birlikte çıktıktan sonra hatırlamayacağınız birisiydi o. Kentin karanlık hükümdarı ve hayatında görmediği binlerce kişinin takıntısı haline gelmişti. Benim de takıntımdı Bay Hiç Kimse. Cinayetler iki ay önce başladığı için hapishaneden ya da bir akıl hastanesinden çıkmış olabilirdi. Geçen hafta ortaya atılan varsayım buydu. Ama teoriler sürekli olarak değişiyordu. Benimkiyse baştan beri aynı kalmıştı. Bu kentte uzun süredir bulunmadığından emindim. Burada yaptıklarını daha önce bir başka yerde de yapmıştı ve hapishanede ya da adli birimlerde bir gün bile geçirmemişti. Gelişigüzel cinayet işleyen biri veya bir amatör değildi. Hele bir "deli" hiç değildi. Wilshire iki sapak sonra solda, Berkley de ondan sonraki sapaktaydı. İki blok ötedeki kırmızı mavi renkteki yanıp sönen ışıkları görebiliyordum. 5602'nin önündeki cadde bir felaket mahalli gibi aydınlatılmıştı. Motoru gürültüyle çalışan bir ambulans, ışıkları yanıp sönen iki işaretsiz polis arabası ve üç tane de yine ışıkları yanan devriye arabası vardı. Kanal 12'nin haber arabası yeni park ediyordu. Cadde boyunca pijamalı birkaç kişi verandalarına çıkmışlardı. Kameraman karşıya koştururken, arabamı haber minibüsünün arkasına park ettim. Başım önde, haki renkli yağmurluğumun yakaları kalkmış bir şekilde tuğla duvarı izleyerek hızla ön kapıya doğru gittim. Kendimi akşam haberlerinde görmekten hiç hoşlanmıyordum. Richmond'daki cinayetler başlar başlamaz ofisim hücuma uğramıştı. Aynı gazeteciler tekrar tekrar arayıp duygudan yoksun sorular soruyorlardı.
3 "Eğer bir seri katil varsa, Dr. Scarpetta, aynı şey tekrar olacak demek değil mi?" Aynı şeylerin tekrar olmasını istiyor gibiydiler. "Son kurbanda ısırık izleri bulduğunuz doğru mu, doktor?" Bu doğru değildi. Ama bu tür bir soruya ne cevap verirsem vereyim asla kazanamazdım. "Yorum yok," dediğimde bunun doğru olduğunu düşünüyorlardı. "Hayır," dediğimdeyse, "Dr. Scarpetta kurbanların vücutlarında ısırık izlerinin bulunduğunu inkâr ediyor..." diye yazıyorlardı. Herkes gibi gazete okuyan katil de yeni bir fikir ediniyordu. Son zamanlardaki haberler oldukça süslü ve korkunç derecede ayrıntılıydı. Kent sakinlerini uyarmak gibi faydalı bir amacı çoktan aşmışlardı. Özellikle yalnız yaşayan kadınlar korku içindeydiler. Üçüncü cinayetin ardından silah ve kilit satışları yüzde elli artmıştı. SPCA'in elinde köpek kalmamıştı. Kendi alanında ödül kazanmış, son derece yüzsüz olan polis muhabiri Abby Turnbull her zamanki küstahlığını gösterip dün ofisime gelmiş, elemanlarıma haber alma özgürlüğünden söz ederek otopsi kayıtlarına bakmak istemiş, ama başarılı olamamıştı. Richmond'daki cinayet sayısı oldukça yüksekti. 220,000 nüfuslu Virginia eyaleti geçen yıl FBI tarafından Amerika'da cinayetlerin en fazla işlendiği ikinci kent olarak açıklanmıştı. İngiliz Uluslar Topluluğu'ndan bir adli patologun silah yaraları hakkında daha fazla şey öğrenmek üzere bir aylığına benim ofisime gelmesi ender rastlanan bir olay değildi. Pete Marino gibi kariyere sahip polislerin New York ya da Chicago gibi kentleri oradaki delilerden kurtulmak için terkedip daha kötülerine rastlamaları da ender değildi. Ender rastlanansa, bu seks cinayetleriydi. Sıradan vatandaşların uyuşturucu ve cinayetle ya da bir şişe şarap için birini bıçaklayan ayyaşlarla ilgileri olmazdı. Ama öldürülen bu kadınlar işyerinde yanınızda oturan, alışverişe ya da bir şeyler içmeye gittiğiniz meslektaşlarınız; partilerde sohbet ettiğiniz dostlarınız; kuyrukta birlikte beklediğiniz insanlardı. Birilerinin kardeşi, birilerinin komşusu, birilerinin kızı veya sevgilisiydi. Bay Hiç Kimse pencerelerinden içeri girdiğinde kendi evlerinde, kendi yataklarındaydılar. İki üniformalı görevli ardına kadar açık olan kapının iki yanında bekliyordu. Kapıya uyarı olarak sarı bir bant gerilmişti: SUÇ MAHALLİ-GEÇMEYİN. "Doktor." Merdivenlerin başına gelip altından geçmem için bandı kaldıran maviler giymiş bu genç, oğlum olabilecek yaştaydı. Oturma odası kusursuzdu. Gül kurusu tonunda dekore edilen oda oldukça sıcak bir izlenim veriyordu. Köşedeki şık dolabın üzerinde televizyon, altında müzik seti duruyordu. Onun yanında bir keman ve notalar vardı. Ön bahçeye bakan perdesi çekili pencerenin altına bir kanepe; onun önündeki cam sehpaya düzenli bir şekilde dergiler konmuştu. Bu dergilerin içinde Scientific American ve New England Journal of Medicine bulunuyordu. Ceviz kaplama kitaplığın iki rafında tıp kitapları vardı. Açık kapı evin arka taraflarına uzanan koridora açılıyordu. Sağ tarafımda bir dizi oda görünüyordu. Sol taraftaki mutfakta Marino ve kurbanın kocası olduğunu tahmin ettiğim genç bir adam duruyordu. Soluk sarı renkli duvar kâğıtları ve perdeler pek dikkatimi çekmemişti. Dikkatim masaya yoğunlaşmıştı. Üzerinde kırmızı naylondan bir sırt çantası duruyordu. İçindekiler polis tarafından kontrol edilmişti; bir steteskop, küçük bir fener, içine yiyecek konan bir kap ve Annals of Surgery, Lancet ve Journal of Trauma dergilerinin son sayıları vardı. O ana kadar bir karara varamamıştım. Masanın yanında durduğum sırada Marino beni soğuk bir şekilde süzüyordu. Sonra kurbanın kocası
4 Matt Petersen'le tanıştırdı beni. Petersen sandalyeye çökercesine oturmuştu. Yüzü geçirdiği şoku yansıtıyordu. Son derece yakışıklı bir adamdı. Kusursuz bir yüzü, siyah saçları ve pürüzsüz bir cildi vardı. Geniş omuzlu adamın vücudunda hiç yağ yoktu. Bir heykel gibi özenle şekillendirilmiş bedenini soluk bir blucin ve beyaz bir tişörtle örtmüştü. Gözleri yere çevrilmiş, ellerini sıkıca kucağına koymuştu. "Bunlar onun muydu?" Bunu bilmek zorundaydım. Tıbbi malzemeler kocaya da ait olabilirdi. Marino'nun çıkardığı "Hıh-hıh" sesi onaylama belirtiyordu. Petersen'in gözleri yavaşça yerden kalktı. Koyu mavi, kan çanağına dönmüş gözler bana odaklandığında rahatlamış gibiydi. İşte doktor gelmiş, hiç ümit yokken bir ümit ışığı belirmişti. Şaşkına dönmüş zihninin ürünü olan kesik kesik cümlelerle konuşuyordu. "Onunla telefonda konuştum. Dün gece. Saat yarım civarında evde olacağını söyledi. VMC'den geliyordu. Eve geldiğimde ışıkları sönük görünce yatmış olduğunu sandım. Sonra içeri girdim." Sesi titremeye başlamıştı. Derin bir nefes aldı. "İçeri girdim, yani yatak odasına." Gözlerinde çaresiz ve yalvaran bir ifadeyle bana baktı. "Lütfen. İnsanların ona bakmasını, onu bu şekilde görmelerini istemiyorum. Lütfen." Onunla nazik bir tonda konuşmaya özen gösterdim. "Muayene edilmeli, Bay Petersen." Şaşırtıcı bir öfkenin işareti olarak yumruğunu aniden masaya indirdi. "Biliyorum!" Gözleri şimdi vahşi bir şekilde bakıyordu. "Ama o adamların hepsi, polis ve başka herkes!" Sesi titriyordu. "Nasıl olduğunu biliyorum! Gazeteciler ve herkes ortalıkta dolaşır. Lanet olası herkesin ona bakmasını istemiyorum!" Marino hiç şaşırmamış gibiydi. "Hey. Benim de karım var, Matt. Duygularını anlıyorum, tamam mı? Ona saygı gösterileceği konusunda sözüme inanabilirsin. Senin şu an oturduğun yerde ben oturuyor olsaydım göreceği türden saygı görecek, tamam mı?" Tatlı yalanlar. Ölüler savunmasızdır. Bu kadının da diğerleri gibi uğrayacağı tecavüz henüz başlamıştı. Lori Petersen'in içi dışına çıkana, vücudunun her santiminin fotoğrafı çekilene ve hepsi uzmanlara, polise, avukatlara, hakimlere ve jüri üyelerine gösterilene kadar bunun sona ermeyeceğini biliyordum. Fiziksel özellikleri ve eksiklikleri konusunda bazı düşünceler, imalar olacaktı. Katilin yerine kurban mahkeme edilirken basit şakalar yapılacak, alaycı sözler söylenecekti. Kişilik özellikleri ve yaşama tarzı dikkatle incelenecek, bazı durumlarda aşağılanacaktı. Vahşice işlenen bir cinayet halka ait bir olaydı ve bu da mesleğimin, hassas yapıma ters düşen bir yüzü olmaktaydı. Kurbanların onurunu korumak için elimden geleni yapardım. Ama kurban sadece vakalardan biri ve elden ele dolaşan bir kanıt parçası haline geldiğinde yapabileceğim çok az şey oluyordu. O zaman kurbanın mahremiyeti de hayatı gibi yok ediliyordu. Marino beni mutfaktan çıkararak polis memurunun Petersen'i sorgulamaya devam etmesine izin verdi. "Resim çektiniz mi?" diye sordum. "ID'ler şu anda orada, parmak izi arıyorlar," dedi kimlik teşhisinde görevli memurları kastederek. Holde durakladık. Duvarlarda güzel suluboya tablolar ve karı kocanın farklı dönemlere ait mezuniyet resimleri asılıydı. Bir başka çerçevede genç çiftin bir sahilde çekilmiş renkli fotoğrafları vardı. Pantolonlarının paçaları dizlerine kadar kıvrılmış, saçları rüzgârda uçuşuyordu. Yüzleri güneşin etkisiyle kızarmıştı. Genç kadın hayattayken oldukça güzel bir sarışındı. Narin hatları ve alımlı bir gülümsemesi vardı.
5 Tıp okumak için önce Brown'a, ardından da Harvard'a gitmişti. Kocasının lisans yılları Harvard'da geçmişti. Orada tanışmış olmalıydılar. Açıkça görüldüğüne göre adam ondan daha gençti. Lori Petersen. Brown. Harvard mezunu. Zeki. Otuz yaşında. Hayalleri neredeyse gerçekleşmiş. En azından sekiz yorucu yıl süren tıp eğitimini bitirmiş. Bir doktor. Ve bir yabancının sapık zevki için her şey birkaç dakika içinde mahvolmuştu. Marino dirseğime dokundu. Önümüzde soldaki açık kapıya dikkatimi çekince fotoğraflardan uzaklaştım. "İçeri buradan girmiş." Beyaz seramik döşeli küçük bir odaydı burası. Duvarlar Williamsburg mavişiydi. Küçük bir tuvalet, lavabo ve elbise dolabı vardı. Tuvaletin üzerindeki pencere ardına kadar açıktı. Nemli ve serin havanın içeri süzülüp kar beyazı perdeleri uçuşturduğu kara bir delikti bu pencere. "Camı kaplayan siperlik kesilmiş." Bana bakan Marino'nun yüzü ifadesizdi. "Evin duvarına doğru sarkıyordu. Pencerenin altında piknik masasına ait bir sıra var. Onu çekip pencereye tırmanmış olmalı." Yerleri, lavaboyu, tuvaletin üzerini inceledim. Herhangi bir pislik ya da çamurlu ayak izi göremedim. Gerçi bulunduğum yerden görmek zordu. Ama herhangi bir kanıtı yok etme riskini göze alamazdım. "Pencere kilitli miydi?" "Bakmadım. Bütün diğer pencereler kilitli. Kontrol ettik. Bir tek bu pencere kilitli değilmiş. Tüm pencereler içinde en kolay kullanılabilir olanı da bu. Yere yakın, neler olduğunu kimse göremez. Yatak odasının penceresinden girmekten daha iyi, çünkü adam sessiz biriyse siperliği kesip koridorun bu bölümüne gelene dek kadın onu duyamazdı." "Ya kapılar? Kocası eve geldiğinde kapılar kilitli miymiş?" "Öyle olduklarını söylüyor." "O halde katil geldiği yoldan gitti," dedim. "Öyle görünüyor. Tertipli serseri, sence de öyle değil mi?" Marino içeri adım atmaksızın kapıya dayanmış duruyordu. "Burada bir şey görünmüyor. Sanki ardından ayak izi bırakmamak için yerleri ve tuvaleti temizlemiş. Bütün gün yağmur yağmıştı." Bana bakan gözleri ifadesizdi.. "Ayakları ıslak ve çamurlu olmalıydı." Marino'nun nereye varmak istediğini merak ediyordum. Onun aklından geçeni anlamak çok zordu, İyi bir poker oyuncusu mu, yoksa yalnızca kafası ağır çalışan biri mi olduğuna karar verememiştim. Bir seçeneğim olduğunda kesinlikle kaçındığım türde bir dedektifti: kimseyi umursamaz ve kesinlikle erişilmez. Ellisine yaklaşıyordu. Yüzü yaşadığı hayatın izlerini taşıyordu. Kırlaşmakta olan saçlarının bir kısmını uzun tutmuş, kel olan olan bölümü örtüyordu. Boyu en az bir seksendi. On beş yıldan uzun bir süredir içtiği burbon veya bira yüzünden göbeği çıkmıştı. Modası geçmiş kırmızı ve mavi çizgili geniş kravatın boyun kısmı ter yüzünden yağlanmıştı. Marino, evcil hayvan niyetine büyük bir olasılıkla ağzı bozuk bir papağanı olan ve sehpasının üzeri Hustler dergileriyle dolu bir aynasızdı. Holü geçip büyük yatak odasının kapısında durdum. İçimin boşaldığını hissediyordum. Bir ID görevlisi her şeyin üzerini siyah bir tozla kaplamakla meşguldü. İkinci memur da her şeyi kameraya çekiyordu. Lori Petersen yatağın üzerindeydi. Mavi beyaz yatak örtüsü yatağın ayak ucundan sarkıyordu. Üstteki çarşaf tekmelenerek ayaklarının altında toplanmıştı. Alttaki çarşaf ise köşelerden sıyrılmış,
6 yatağı ortaya çıkarmıştı. Yastıklar yatağın sağ tarafına itilmişti. Şiddetli bir kasırgaya sahne olmuşa benzeyen yatağın etrafında cilalı meşeden yapılmış, orta tabakaya ait mobilyalar bulunuyordu. Kadın çıplaktı. Yatağın sağ tarafındaki renkli paspasın üzerinde açık sarı renkli geceliği duruyordu. Yakadan eteğe kadar yırtılmıştı. Bu durum daha önceki üç vakaya da uyuyordu. Kapıya yakın olan komodinin üzerindeki telefonun kablosu koparılmıştı. Yatağın iki yanındaki lambaların ikisi de sönüktü. Onların da kabloları koparılmıştı. Kablonun biri kadının bileklerine dolanmış, arkasında bağlanmıştı. Diğer kablo da ilk üç vakayla benzerlik gösteren şekilde şeytani bir tarzda bağlanmıştı. Boynuna bir kez dolanmış, sırtından aşağı doğru inerek ayak bileklerine sıkıca sarılmıştı. Dizleri ne kadar bükülebilirse boynundaki kablo o kadar gevşiyordu. Acıya karşı gösterilen bir tepki olarak veya üzerindeki saldırganın ağırlığı yüzünden bacakları kasıldığı zaman boynundaki kablo bir ilmek gibi sıkılıyordu. Oksijensizlik yüzünden ölüm birkaç dakika sürüyordu. Vücudunuzdaki bütün hücreler oksijen çığlığı atarken bu çok uzun bir süreydi. "İçeri gelebilirsiniz, doktor," dedi kamerayı tutan memur. "Her şeyi filme aldım." Bastığım yerlere dikkat ederek yatağın yanına yaklaştım. Çantamı yere koyarak bir çift cerrah eldiveni çıkardım. Sonra fotoğraf makinemi çıkarıp kadının birkaç fotoğrafını çektim. Yüzü ürkütücüydü. Tanınmayacak derecede şişmiş ve morarmıştı. Ağzından ve burnundan vücut sıvısı çıkmış, çarşafları kirletmişti. Saman sarısı saçları karmakarışıktı. En az bir yetmiş boyundaydı ve aşağıdaki koridorda asılı duran resimdekinden daha topluydu. Fiziksel görünüşü önemliydi, çünkü belli bir özellikler dizisi olmayışı bir özellik oluşturuyordu. Boğulan dört kurbanın hiçbir fiziksel benzerliği yoktu. Hatta ırkları bile ayrıydı. Üçüncü kurban zenciydi ve oldukça zayıftı. İlk kurban kızıl saçlı ve şişmandı. İkinci kurban ise esmer ve minyon tipliydi. Hepsinin farklı mesleği vardı: öğretmen, yazar, resepsiyon memuru ve- şimdi de bir doktor. Kentin farklı bölgelerinde yaşıyorlardı. Çantamdan termometremi çıkardım. Önce odanın, sonra kadının vücut ısısını ölçtüm. Ölüm zamanının saptanması birçok insanın düşündüğünden daha zordur. Ölüm anını gören biri yoksa veya kurbanın saati durmamışsa kesin olarak belirlemek çok güçtür. Ama Lori Petersen öleli üç saatten fazla olmamıştı. Vücudu saatte bir ya da iki derece soğuyordu ve küçük kaslarda katılaşma başlamıştı. Morga gitmeye gerek kalmamasını sağlayacak bir kanıt arıyordum. Derinin üzerine düşmüş herhangi bir saç vb. yoktu. Ama o kadar çok iplik parçası vardı ki, bunların yatak örtüsüne ait olduğundan emindim. Forseps yardımıyla örnekler aldım. Küçük beyazımsı iplikçiklerle siyah veya lacivert bir malzemeden kopmuş parçacıkları küçük metal kanıt kutucuklarına yerleştirdim. En belirgin kanıt kokuydu. Kadının bacaklarının üst ve arka kısımlarındaki tutkal gibi kurumuş, şeffaf kalıntıdan geliyordu bu koku. Sperm sıvısı bütün vakalarda mevcuttu, ama bunun çok az serolojik değeri vardı. Nüfusun yüzde yirmisini oluşturan bir bölüm insanın kan grubu salya, sperm veya ter gibi diğer vücut salgılarından tespit edilemiyordu. Bir başka deyişle, kan örneği olmaksızın bu kişilerin kan grubunu saptamak olanaksızdı. Saldırgan da onlardan biriydi. İki yıl öncesine kadar saldırganın kan grubunun saptana-maması adli soruşturmalarda zorlayıcı bir etken olabiliyordu. Ama artık DNA profili vardı. Bu yeni bir yöntemdi ve saldırganı diğer insanlardan ayırabilme özelliğine sahipti. Ancak polisin önce adamı yakalaması, biyolojik örnek alması ve saldırganın bir ikizi olmaması gerekiyordu. Marino yatak odasında tam arkamda duruyordu.
7 "Kocaya bakılırsa, banyo penceresinin..." diyerek başparmağıyla mutfağı işaret etti. "Kilidinin açık olmasının nedeni geçen hafta kilidi açmasıymış." Sadece dinliyordum. "Misafirleri olmadığı zaman banyonun çok ender kullanıldığını söylüyor. Galiba geçen hafta siperliği yeniliyormuş. İşini bitirdikten sonra yeniden kilitlemeyi unutmuş olabileceğini söylüyor. Banyo bütün bir hafta kullanılmamış. Kadının..." dedi cesede bakarak. "Bunu düşünmesi için bir neden yoktu. Sadece kilitli olduğunu varsaymış olmalı." Bir an durakladı. "Katilin denediği tek pencerenin orası olması ilginç. Yani kilitsiz olan pencere. Diğerlerinin siperlikleri kesilmemiş." "Evin arka tarafında kaç pencere var?" diye sordum. "Üç. Mutfakta, küçük banyoda ve buradaki banyoda." "Ve hepsinin üstte kilidi olan ve yana kayarak açılan çerçeveleri var?" "Aynen öyle." 'Yani dışardan kilide fener tutarak açık olup olmadığını görmek mümkün?" "Olabilir." Yine o ifadesiz, dostane olmayan gözlerle karşı karşıyaydım. "Ama bir şeyin üzerine tırmanırsan görebilirsin. Yerden kilitleri görmek mümkün değil." "Piknik sırasından söz etmiştin," diye hatırlattım. "Sorun şu ki, arka bahçe vıcık vıcık çamur içinde. Eğer adam o sırayı diğer pencerelerin altına çekip üzerine çıksaydı çimenlerin üzerinde iz kalırdı. Adamlarımdan birkaçı bunu araştırdılar. Diğer iki pencerenin altında böyle bir iz yok. Katil onların yanına bile yaklaşmamış. Doğruca o banyodan içeri girip hole çıkmışa benziyor." "Biraz aralık olması ve bu yüzden katilin doğrudan o pencereye gitmesi mümkün değil mi?" Marino kabul etti. "Her şey mümkün. Ama aralık olsaydı belki kadın da hafta içinde farkederdi." Belki... Belki de etmezdi. İnsanlar evleriyle ilgili her türlü ayrıntıya fazla dikkat etmezlerdi, özellikle de çok az kullanılan odalara. Caddeye bakan perdeli pencerenin altında Lori Petersen'le aynı meslekten olduğumuzu gösteren başka eşyalar vardı. Yine birkaç tıp dergisi. Cerrahinin Prensipleri. Pirinç lambanın yanında iki bilgisayar disketi vardı. Etiketlere kısaca 6/1 şeklinde tarih atılmış, I ve II şeklinde numaralar konmuştu. IBM'e uyumlu disketlerdi bunlar. Büyük olasılıkla Lori Petersen'in VMC Tıp Fakültesi'nde öğrencilerin ve doktorların rahatlıkla kullanabildiği bilgisayarlarda çalıştığı bir konuyla ilgiliydiler. Evin içinde bir bilgisayar gözüme çarpmamıştı. Köşedeki hasırdan sandalye üzerinde güzelce katlanmış elbiseler vardı: beyaz bir pantolon, kırmızı-beyaz çizgili bir tişört ve bir sutyen. Giysiler giyilmiş de günün sonunda sandalyenin üzerinde bırakılmış gibi hafifçe buruşmuştu. Çok yorgun olduğumda ben de öyle yapardım. Elbise dolabına ve banyoya bir göz attım. Bütün incelemelerim sonucunda gördüğüm kadarıyla yatak dışında yatak odası oldukça düzenli ve temizdi. Yani saldırganın amacının hırsızlık veya yağmalamak olmadığını söylemek mümkündü. Marino dolabın çekmecelerini karıştıran ID görevlisini seyrediyordu. "Koca hakkında başka ne biliyorsun?" diye sordum. "Charlottesville'de üniversitede okuyor. Hafta içi orada kalıyor, cuma akşamları eve geliyor. Hafta sonu kalıp sonra pazar akşamı tekrar Charlottesville'e dönüyor." "Konusu ne?" "Edebiyat olduğunu söylüyor," dedi Marino. Etrafına bakarak gözlerini benden kaçırıyordu. "Doktorasını yapıyormuş." "Hangi konuda?"
8 "Edebiyat," dedi tekrar her bir heceyi vurgulayarak. "Hangi tür edebiyat?" Sonunda kahverengi gözleri hoşnutsuz bir şekilde bana çevrildi. "Amerikan Edebiyatı olduğunu söyledi. Ama asıl ilgisinin tiyatro üzerinde olduğu izlenimini edindim. Sanırım şu anda bir oyunda rol alıyor. Shakespeare. Hamlet olduğunu söyledi galiba. Bu çevrede çekilen birkaç filmin bazı bölümleri de dahil olmak üzere oldukça fazla sayıda filmde ve reklamda rol almış." ID görevlileri yaptıkları işi bıraktılar. Bir tanesi fırçası elinde, arkasına döndü. Marino masanın üzerindeki disketleri işaret ederek herkesin dikkatini çekecek kadar yüksek sesle konuştu. "Şunlarda ne var, bir baksak iyi olacak. Belki de yazmakta olduğu bir oyun vardır, ha?" "Benim ofisimde bakabiliriz. IBM'e uyumlu birkaç tane PC'miz var," diye öneride bulundum. "PC'ler," dedi kelimeleri yayarak. "Benim RC'me on basar: Royal Crapola, standart yazı, siyah kutulu, yapış yapış tuşlar." ID görevlilerinden biri alt çekmecedeki kazakların altından bir şey çıkarıyordu. Üzerinde bir pusula yerleştirilmiş kara saplı bir bıçak ve kılıftaki küçük cepte bir bileği taşı. Mümkün olduğunca az dokunarak kanıt torbasına koydu. Aynı çekmeceden bir kutu Trojans kondom çıktı. Bu biraz tuhaftı. Çünkü yatak odasında gördüğüm kadarıyla Lori Petersen zaten doğum kontrol hapı kullanıyordu. Marino ve diğer memurlar kendilerinden beklenebilecek tarzda alaycı tahminlere başlamışlardı. Eldivenlerimi çıkarıp çantamın bir gözüne sokuşturdum. "Ekip kadını götürebilir," dedim. Adamlar aynı anda döndüler. Altı üstüne gelmiş yatakta vahşice öldürülmüş kadını birden hatırlamış gibiydiler. Kadının dudakları acı çekiyormuş gibi gerilmiş, gözleri şişmişti ve boş bir şekilde tavana bakıyordu. Telsizle ambulansa haber verildi. Birkaç dakika içinde mavi tulum giymiş iki görevli ellerinde sedyeyle içeri girdiler. Sedye bembeyaz bir çarşafla kaplanmıştı. Lori Petersen'i tarif ettiğim şekilde kaldırdılar. Yatak örtüleri üzerine konmuştu, böylece eldivenli eller kadına dokunmuyordu. Yavaşça sedyeye koydular. Çarşaf üst kısmından iğnelendi. Kanıtlardan herhangi birinin düşüp kaybolmasını ya da yenilerinin eklenmesini istemiyorduk. Yatak odasından çıkarken Marino beni takip ediyordu. "Seni arabana götüreyim," dediğinde çok şaşırdım. Holden aşağı indiğimizde Matt Petersen ayaktaydı. Yüzü solmuş, gözleri cam gibiydi. Sadece benim verebileceğim bir şey için çaresiz bir şekilde bana bakıyordu. Bir güvence. Rahatlatıcı bir söz. Karısının çok çabuk öldüğü ve acı çekmediği güvencesi. Ancak kadın bağlanmış ve tecavüz edilmişti. Söyleyebileceğim fazla bir şey yoktu. Marino oturma odasını geçip dışarı çıkana kadar bana eşlik etti. Ön bahçe televizyon kameralarının ışıklarıyla aydınlanmıştı. Hafif bir sisin ardından yağmur başlamıştı. Ellerinde not defterleri ve teypleriyle gazeteciler her yerdeydiler. Cesedin ön merdivenlerden indirilip ambulansa konacağı anı sabırsızlıkla bekliyorlardı. Bir televizyon ekibi caddedeydi. Trençkot giymiş bir kadın mikrofona ciddi bir yüz ifadesiyle bir şeyler söylüyor, kamera da cumartesi akşamı haberleri için "olay yerindeki" muhabirini kaydediyordu. Eyalet savcısı Bill Boltz henüz gelmiş, arabasından iniyordu. Yarı uykulu ve basından kaçmaya kararlı görünüyordu. Söyleyecek bir şeyi yoktu, çünkü hiçbir şey bilmiyordu henüz. Ona kimin haber verdiğini merak ettim. Belki de Marino'ydu. Polis memurları amaçsızca ortalıkta dolaşıyor, güçlü
9 fenerleriyle çimenleri aydınlatıyor, birbirleriyle sohbet ediyorlardı. Boltz yağmurluğunun fermuarını çekti. Gözleri benimkilerle karşılaşınca hafifçe selam verdi, sonra koşar adımlarla yürümeye başladı. Polis şefi ve bir binbaşı resmi olmayan bej rengi bir arabanın içinde oturuyordu. Arabanın iç lambası yanıyor, oturanların yüzleri çok soluk görünüyordu. Abby Turnbull açık camdan bir şeyler söylüyor, onlar da başlarını sallayıp karşılık veriyorlardı. Kadın muhabir caddeye çıkmamızı bekleyip arkamızdan koşmaya başladı. Marino eliyle kadını bizden uzaklaştırarak "defol git başımızdan " der gibi bir ifadeyle, "Yorum yok," dedi. "Leş kargaları," diye söylendi tiksintiyle. Elleriyle üzerini yoklayarak sigarasını aramaya başladı. "Üç sahneli sirk. Tanrım." Yağmur hafif ve serin bir şekilde yüzüme çarparken Marino arabamın kapısını açtı. Motoru çalıştırdığım sırada bana doğru eğilip sırıtarak, "Çok dikkatli kullan doktor," dedi. 2 Beyaz suratlı büyük saat karanlık gökyüzündeki dolunay gibi eski tren istasyonunun, tren raylarının ve 1-95 köprüsünün üzerinde yükseliyordu. Yıllar önce son yolcu treni durduğu zaman büyük saatin kolları da durmuştu 'yi gösteriyordu. Sağlık ve İnsan Hizmetleri'nin hastane kurmaya karar verdiği kentin aşağı bölümündeki bu saat hiçbir zaman da değişmeyecekti. Burada zaman durmuştu. Binalar inşa edilip yıkılıyordu. Trafik ve yük trenleri sürekli olarak öfkeli bir deniz gibi homurdanıyordu. Bu çorak topraklarda hiçbir şey yetişmezdi ve karanlık, bastıktan sonra hiç ışık görünmezdi. Kamyonlar, seyahat edenler, beton ve demir yığını üzerinde hızla giden trenler dışında, burada hiçbir-şey hareket etmezdi. Karanlığın içinde ilerlerken beyaz saat beni izliyordu, rüyamdaki beyaz surat gibi bana bakıyordu. Arabamı zincirle bağlı bahçe kapısındaki aralıktan sokarak son iki yılımın hemen her gününü geçirdiğim betonarme binanın arkasına park ettim. Benimkinin dışındaki tek resmi araç parmak izi uzmanı Neils Vander'a ait olan gri Plymouth'du. Marino beni aradıktan hemen sonra ben de onu aramıştım. İkinci boğma olayından sonra o da bu davaya verilmişti. Bir boğma cinayeti daha olursa derhal morgta benimle görüşmesi gerekiyordu. Şu ana kadar röntgen odasına gidip lazeri hazırlamış olmalıydı. Açık kapıdan.asfalta ışık yayılıyordu. İki görevli ambulansın arkasından üzerinde siyah torba içindeki cesedin yattığı sedyeyi çıkarıyorlardı. Bu iş gece boyunca devam ederdi. Virginia'da vahşice, beklenmedik bir şekilde veya şüpheli bir şekilde ölen kişiler buraya gönderilirdi. Günün hangi saati ya da hangi gün olursa olsun bu değişmezdi. Mavi tulumlu görevliler beni görünce şaşırdılar. "Erkencisiniz, doktor." "Mecklenburg'dan bir intihar vakası," diye diğeri açıkladı. "Kendini bir trenin önüne atmış. Parçaları yüz metre çevreye dağılmış." "Ya. Parçalar..." Sedyeyi çarparak hole açılan kapıdan geçtiler. Cesedin konduğu torba yırtık veya delik olmalıydı. Sedyenin alt kısmından kan damlıyor, ardında benekler halinde kırmızı bir iz bırakıyordu. Morgun kendine özgü bir kokusu vardı. Hiçbir hava temizleyicisinin yok edemeyeceği ölümün kötü kokusu. Buraya gözlerim bağlı olarak getirilseydim bile nerede olduğumu kesinlikle anlayabilirdim. Sabahın bu saatinde koku daha bir keskin, her zaman olduğundan da kötüydü. Görevliler çelik buzdolabına doğru koridorda ilerlerken sedye büyük bir gürültüyle yol alıyordu.
10 Doğruca güvenlik görevlisi Fred'in kahvesini yudumlamakta olduğu morgun ofisine girdim. Ambulans görevlilerinin ceset için imza atıp çıkmalarını bekliyordu. Masanın kenarına oturmuş, bir ceset getirildiği zaman yaptığı gibi manzarayı seyrediyordu. Cesedin buzdolabına konmasına yardımcı olması için kafasına dayanan bir silah bile işe yaramazdı. Çarşaftan dışarı çıkmış, parmağına etiket bağlı soğuk ayaklar onu garip etkiliyordu. Duvardaki saate bir göz attı. On saatlik vardiyası neredeyse sona ermek üzereydi. "Bir başka boğulma vakası daha gelecek," dedim doğrudan doğruya. "Tanrım, Tanrım! Gerçekten çok üzgünüm." Başını sallıyordu. "Birisinin böyle bir şey yapmasını hayal etmek çok zor. Zavallı genç kadınlar." Başını sallamaya devam ediyordu. "Her an gelebilir. Giriş kapısının kapalı olmasına ve ceset getirildikten sonra da kapatılmasına dikkat etmeni istiyorum, Fred. Gazeteciler buraya akın edecek. Hiç kimsenin bu binaya elli metre bile yaklaşmasını istemiyorum. Anlaşıldı mı?" Sesimin çok sert olduğunu biliyordum. Sinirlerim son derece gergindi. "Evet, efendim." Başını heyecanla salladı. "Dikkatli olacağım, bundan emin olabilirsiniz." Bir sigara çıkararak telefona uzandım. Evimin numarasını tuşladım. İkinci çalışta Bertha açtı. Uykulu sesi son derece kalın geliyordu. "Alo?" "Sadece durumu kontrol etmek istedim." "Ben buradayım, Dr. Kay. Lucy kımıldamadı bile. Kütük gibi uyuyor. İçeri girdiğimi bile duymadı." "Sağol, Bertha. Sana ne kadar teşekkür etsem azdır. Ne zaman evde olacağımı bilmiyorum." "Siz gelene kadar buradayım, Dr. Kay." Bertha bugünlerde hep tetikteydi. Beni ne zaman gece yarısı arasalar ben de onu arıyordum. Ona ön kapının anahtarını ve alarm kodunu vermiştim. Ben ayrıldıktan birkaç dakika sonra eve gelmiş olmalıydı. Sıkıntılı bir şekilde, Lucy'nin yataktan kalktığında mutfakta kahvaltı hazırlayan Kay Teyzesi yerine Bertha'yı buluşunu düşünüyordum. Lucy'yi bugün Monticello'ya götüreceğime söz vermiştim. Yakındaki cerrahi masada mavi güç ünitesi vardı. Bir mikro-dalga fırından daha küçüktü ve ön tarafında bir sıra parlak yeşil ışık yanıyordu. Karanlık röntgen odasında uzay boşluğundaki bir uydu gibi asılı duran aygıttan spiral bir kordon uzanıyor, içi deniz suyu dolu, kalem büyüklüğünde bir çubuğa bağlanıyordu. Geçen yıl aldığımız lazer oldukça basit bir aygıttı. Sıradan ışık kaynaklarında atomlarla moleküller ışığı bağımsız olarak ve farklı dalga boylarında yayarlar. Ama eğer bir atom ısıyla harekete geçirilir ve belli bir dalga boyundaki ışık bu atom üzerine tutulursa, atom ışığı faz halinde yaymak üzere uyarılabilir. "Bana bir dakika daha izin ver." Neils Vander arkası bana dönük, çeşitli düğmelerle çalışıyordu. "Bu sabah ısınması biraz uzun sürüyor..." Kederli bir ifadeyle ekledi. "Aslına bakarsan ben de öyle." Röntgen masasının diğer ucunda durmuş, amber renkli gözlüklerin ardından onun çalışan gölgesini izliyordum. Tam arkamda Lori Petersen'in kalıntısı vardı. Yatak örtüsü açılmıştı, ama hâlâ altında duruyordu. Oldukça uzun gelen bir süre karanlıkta dikilerek bekledim. Düşüncelerim dağılmamış, ellerim hareketsiz ve duyularım son derece hassastı. Vücudu ılıktı. Hayatı çok kısa bir süre önce sona erdiği için hâlâ bir koku gibi üzerinde kalmıştı sanki. Vander, "Hazırım," diyerek bir düğmeye bastı.
11 Kalem büyüklüğündeki çubukta ansızın sıvı kristoberil kadar parlak bir ışık yandı. Karanlığı yok etmiyordu, ama emiyor gibiydi. Parlamıyor, daha çok, küçük bir alan üzerine akıyordu sanki. Çubuğu kadının başına doğru götürürken Neils yanıp sönen bir laboratuvar gömleği gibiydi. Boğulmuş cesedin her bir santimini dikkatle inceledik. Küçük iplikçikler sıcak kablolar gibi parlıyordu. Forseps yardımıyla onları topladım. "Onu buraya getiren adamlardan biri kadının VMC'de cerrah olduğunu söyledi," dedi Vander. Cevap vermedim. "Onu tanıyor muydun?" Soru beni şaşırttı. İçimde bir şey yumruk gibi sıkıldı. Ben de yüzlerce tıp öğrencisi ve hocasının bulunduğu VMC fakültesin-deydim. Onu tanımam için bir neden yoktu. "Sağa biraz daha ışık," ve "orada biraz daha tut," gibi komutlar dışında konuşmadım. Vander da benim gibi gergindi ve ağır hareket ediyordu. Çaresizlik duygusu ve düşkırıklığı bizi öfkelendiriyordu. Şu ana kadar lazer çöp toplamada elektrik süpürgesinden daha iyi olduğunu gösterememişti. Şimdiye dek yirmi vaka üzerinde kullanmıştık. Ama yalnızca çok azında kullanıma değer olduğunu gördük. İplikçik ve iz bırakan diğer kanıtların bulunmasında yararlı olmasının yanısıra, lazerle uyarıldığında neon ışığı gibi parlayan ter izlerini de gösteriyordu. Teorik olarak insan cildindeki bir parmak izi ışık yayardı, geleneksel pudra ve kimyasal yöntemlerin başarısız olduğu bazı vakalarda tanımlanabilirdi. Deri üzerinde parmak izi bulunan yalnız bir vaka biliyordum. Bir kadın Güney Florida'daki bir sağlık merkezinde öldürülmüştü ve saldırganın elinde güneş yağı bulunmuştu. Ne Vander, ne de ben şansımızın geçmişte olduğundan daha iyi olmasını beklemiyorduk. Gördüğümüz şeyi ilk anda anlayamadık. Çubuk Lori Petersen'in sağ omzundan birkaç santim ilerideydi. Köprücük kemiğinin üst kısmında fosforla boyanmışa benzer üç şekilsiz iz birden ortaya çıktı. İkimiz de hareketsiz kalıp gözümüzü bu şekillere dikmiştik. Benim omuriliğimde bir ürperti dolaşırken Nells bir ıslık çaldı. Bir kavanoz pudra ve Magna fırçasını aldı, Lori Petersen'in cildindeki parmak izlerine benzer izlerin üzerine pudra sürmeye başladı. Ümitlenme cesaretini bulmuştum kendimde. "İyiler mi?" "Bir kısmı," dedi dalgın bir şekilde. MP-4 Polaroid makineyle resim çekmeye başladı. "Çizgilerin detayları çok iyi. Sanırım sınıflandıracak kadar iyi. Bunları hemen bilgisayara yükleyeceğim." "Aynı kalıntıya benziyor," diye sesli düşündüm. "Elindeki şey aynı." Canavar işine imzasını atmıştı yine. Parmak izleri gerçek olamayacak kadar iyiydi. "Aynı görünüyor. Ama bu kez elinde çok daha fazlası olmalı." Katil geçmişte hiç parmak izi bırakmamıştı, ama parlayan bir kalıntı bırakıyordu. Bu yüzden floresan gibi parlıyordu izler. Ümitlenmeye başlamıştık. Daha fazlası da vardı. Vander kadının boynunu incelemeye başladığında karanlık bir sokakta farların aydınlattığı kırık cam parçacıklarına benzer bir grup küçük yıldız ortaya çıktı. Ben steril gazlı beze uzanırken Vander çubuğu olduğu yerde tutuyordu. Aynı parıltıyı diğer üç kurbanın vücudunda da bulmuştuk. Miktar gittikçe artıyordu. İlk kurbanda en az, ikincide daha çok ve en fazla da üçüncü kurbanda bulmuştuk. Örnekler laboratuvara gönderilmişti. Şu ana kadar kalıntının inorganik olduğu tahmininde bulunulmuş, bundan öte bir tanımı yapılamamıştı.
12 Ne olduğunu öğrenmeye yaklaşamamıştık henüz. Ama yine de ne olamayacağı konusunda uzun bir listemiz vardı. Son birkaç hafta boyunca Vander'le bir dizi test yapmıştık. Margarinden vücut losyonuna kadar her şeyi kollarımıza sürerek neyin lazere reaksiyon verdiğini, neyin vermediğini tespit ettik. İkimizin de tahmin ettiğinden çok daha az örnek lazerde aydınlanmıştı ve hiçbir madde bu kalıntı gibi parlak değildi. Parmağımı yavaşça Lori Petersen'in boynunu saran elektrik kablosuyla boynu arasına soktum. Cildinde kırmızı bir oyuk oluşmuştu. Sınırları pek açık değildi, yani boğulma daha önce düşündüğümden daha yavaş gerçekleşmişti. Kablonun yerinden birkaç kez kaymasından dolayı oluşan aşınmaları görebiliyordum. Kadını bir süre canlı tutacak kadar gevşekti. Sonra birden yine sıkılaşmıştı. Kablonun üzerinde iki ya da üç parıltı vardı, hepsi buydu. "Ayak bileklerindeki kordonu dene bakalım," dedim yavaşça. Aşağı doğru ilerledik. Aynı beyaz parıltılar orada da vardı, ama yine çok azdı. Bulduğumuz kalıntı her neyse yüzünde, saçında veya bacaklarında yoktu. Kollarında da birkaç parıltı bulduk. Göğüslerinde ve kollarının üst kısmında da parıltılar vardı. Küçük beyaz yıldızlar kümesi bileklerini arkada sıkıca bağlayan kordonda ve kesik geceliğinin üzerinde de görülüyordu. Masadan uzaklaşıp bir sigara yaktım. Düşünmeye başladım. Saldırganın elinde bir madde vardı ve kurbanına dokunduğu yerlerde iz bırakıyordu. Lori Petersen'in geceliğini çıkardıktan sonra belki de kadının sağ omzunu yakalamış ve köprücük kemiğinde parmak izlerini bırakmıştı. Emin olduğum tek şey vardı: Bu maddenin köprücük kemiğinde bu kadar yoğun bir şekilde bulunması için ilk olarak buraya dokunması gerekiyordu. Buysa şaşırtıcıydı. Yerine oturması gereken parça buydu, ama oturmuyordu. Baştan beri kurbanlarını hemen bağlayıp kontrol altına aldığını düşünüyordum. Belki onları bıçak tehdidiyle korkutuyor ve elbiselerini çıkarmadan önce de bağlıyor veya başka bir şey yapıyordu. Daha fazla yere dokundukça elindeki kalıntı azalıyordu. Neden köprücük kemiğinde bu kadar yoğundu? Saldırıya başladığı sırada kadının bu bölgesi açıkta mıydı? Böyle olduğunu sanmıyordum. Pamuklu gecelik yumuşak ve esnekti. Uzun kollu bir tişörte benziyordu. Düğmesi ya da fermuarı yoktu. Giymenin tek yolu başından geçirmekti. Yani boynuna kadar kapalı olmalıydı. Eğer geceliği hâlâ üzerindeyse saldırgan nasıl olup da önce köprücük kemiğine dokunabilmişti? Neden orada bu kadar çok kalıntı vardı? Daha önce hiç bu kadar fazla kalıntı bulmamıştık. Koridora çıktım. Üniformalı birkaç adam duvara dayanmış sohbet ediyorlardı. Bir tanesinden telsizle Marino'ya ulaşmasını ve hemen beni aramasını sağlamasını istedim. Yeniden çelik otopsi masalarının, lavaboların ve cerrahi aletlerin dolu olduğu arabaların bulunduğu otopsi odasına girdim. Bir yerlerde bir musluk damlıyordu. Dezenfektanın kokusu mide bulandırıcıydı. Ondan daha kötü bir koku olduğunda ancak dezenfektanın kokusu hoş gelirdi. Masadaki siyah telefon sessiz kalarak benimle alay ediyor gibiydi. Marino telefonun başında beklediğimi biliyordu. Bunu bilmek hoşuna gidiyor olmalıydı. Başlangıca dönüp aramızda neyin yanlış gittiğini araştırmaya çalışmak boşuna bir çaba olurdu. Ama yine de ara sıra bunu düşünürdüm. Tanıştığımız ilk gün Marino'ya karşı nazik davranmıştım. Sert ve saygılı bir şekilde elini sıkmıştım. O ise ifadesiz gözlerle bana bakmıştı. Telefon yirmi dakika sonra çaldı. Marino hâlâ Petersen'lerin evindeydi ve Matt Petersen'le görüşüyordu. Marino'nun deyişiyle Petersen bir "lağım faresi" kadar salaktı.
13 Ona parıltıdan söz ederek daha önce açıkladığım şeyleri yineledim. Evde kullanılan maddelerden biri olması olasılığı vardı. Belki de katil cinayetten önce onu arayıp buluyor ve törenine ekliyordu. Bebek pudrası, losyon, kozmetik malzemesi, temizleyiciler... Şimdiye kadar birçok şeyi elemiştik; bu da önemliydi. Eğer bu madde cinayet mahallerinde doğal olarak bulunan bir şey değilse, ki ben olduğunu düşünmüyordum, katil onu yanında taşıyor olmalıydı. Belki de bunun farkında değildi. Bu önemli olabilirdi. Çünkü sonunda bizi yaşadığı ya da çalıştığı yere götürebilirdi. Marino'nun sesi duyuldu. "Dolaplara bir göz atarım. Ama benim bu konuda bir düşüncem var." "Neymiş o?" "Kadının kocası burada bir oyunda oynuyor, tamam mı? Her cuma akşamı provası var, bu yüzden geç geliyor, doğru mu? Eğer hatalıysam beni düzelt, ama oyuncular makyaj malzemesi kullanırlar, değil mi?" "Yalnızca gerçek oyun sırasında ve büyük provalarda." "Ya," dedi ağzını yayarak. "Cuma akşamı eve gelip karısını ölü bulmadan önce elbiseli prova yapmışlar. Beynimdeki küçük çan çalıyor. İçimden bir ses..." Sözünü kestim. "Parmak izini aldınız mı?" "Evet." "Onun kartını plastik bir torbaya koy ve buraya geldiğinde doğruca bana getir." Anlamadı. Önemsemedim. Açıklama yapacak havada değildim. Telefonu kapatmadan önce Marino'nun söylediği son şey, "Bunu ne zaman yapacağımı bilmiyorum, doktor. Günün büyük bir bölümünde burada olacağım herhalde," oldu. Pazartesiye kadar onu ya da parmak izi kartını göremeyecektim. Marino'nun bir şüphelisi vardı. Bütün polislerin takip ettiği izin peşindeydi. Kurbanın kocası St. Anthony olabilirdi ve karısı Seattle'da öldürülürken İngiltere'de olabilirdi, ama polisler ilk önce ondan şüphelenirlerdi. Aile içinde silahla öldürme, zehirleme, dövme ve bıçaklama ayrı şey, şehvet cinayeti ayrı şeydi. Karısını bağlayıp tecavüz ettikten sonra boğmak çok fazla sayıda kocanın yapabileceği bir şey değildi. Canımın sıkkın oluşunu yorgunluğuma bağlıyordum. Sabaha karşı iki buçuktan beri ayaktaydım. Şimdi saat neredeyse akşamüzeri altı olmuştu. Morga gelen polis memurları çoktan gitmişlerdi. Vander öğle yemeği saatlerinde evine gitmişti. Otopsi teknisyenlerimden birisi olan Wingo ondan kısa bir süre sonra ayrılmıştı, Şu anda binada benden başka kimse yoktu. Genelde özlemini duyduğum sessizlik sinir bozucuydu. Ayrıca bir türlü ısınamıyordum. Ellerim katılaşmış, parmak uçlarım neredeyse maviye dönmüştü. Ön bürodaki telefonun her çalışında sıçrıyordum. Ofisimdeki asgari düzeydeki güvenlik önlemi benim dışımda kimseyi tedirgin etmiyordu. Uygun bir güvenlik sistemi için yapılan talepler hep geri çevriliyordu. Komisyon üyeleri olayı mal kaybı açısından değerlendiriyorlar, hiçbir hırsızın kapıları ardına kadar açık bırakıp «Hoşgeldiniz» paspasları bile sersek morga gelmeyeceğini düşünüyorlardı.. Cesetler bekçi köpeklerinden daha caydırıcıydı. Ölüler beni hiçbir zaman rahatsız etmemişti. Asıl canlılardan korkuyordum. Birkaç ay önce silahlı bir manyak bir doktorun muayenehanesine dalıp hastayla dolu bekleme odasını kurşuna tuttuktan sonra bir dükkâna gidip zincir ve kilit almıştım. Böylece öndeki cam kapıların güvenliğini arttırmış oluyordum.
14 Masamda çalışırken birden birisi ön kapıları öyle şiddetle sarstı ki, kendimi zorlayıp hole çıktığımda kilit sallanmaya devam ediyordu. Kimse yoktu. Bazen sokakta yaşayan insanlar tuvaleti kullanmak için içeri girmeye çalışırlardı. Ama bu kez dışarı baktığımda kimseyi göremedim. Ofisime geri döndüm. Ama o kadar korkmuştum ki, asansör kapılarının açıldığını duyunca elime bir makas alıp kullanmaya hazır beklemeye başladım. Gündüz vardiyasında görevli güvenlik görevlisiydi gelen. "Bir süre önce öndeki cam kapılardan içeri girmeye çalıştın mı?" Sıkıca tuttuğum makasa baktı ve çalışmadığını söyledi. Aptalca bir soru gibi göründüğünden emindim. Ön kapıların zincirli olduğunu biliyordu ve binadaki diğer kapıların anahtarları vardı kendisinde. Ön kapılardan girmesi için bir neden yoktu. Lori Petersen'in otopsi raporunu minik teybime dikte etmek üzere masama oturduğumda o rahatsız edici sessizlik geri gelmişti. Nedenini bilmeksizin bir şey söyleyemiyor, kelimelerin sesli dile getirilmesine dayanamıyordum. Ö kelimeleri kimsenin, sekreterim Rose'un bile duyması fikrine katlanamıyordum. Kimse parlak kalıntıyı, sperm sıvısını, parmak izlerini, boyundaki derin izleri... ve en kötüsü de işkence kanıtlarını duymamalıydı. Katil giderek sapıklaşıyor, korkunç biçimde zalimleşiyordu. Tecavüz ve cinayet onun için yeterli değildi artık. Lori Petersen'in vücudundaki kordonları çözdükten sonra küçük kesikler yaparak ciltteki kırmızı izleri ve kırık kemikleri incelediğimde işkencenin kadın ölmeden bir süre devam ettiğini anlamıştım. Ezik ve bereler o kadar yeniydi ki, yüzeyden çok az görülebiliyordu. Ama yaptığım küçük kesikler derinin altındaki çatlak damarları ortaya çıkarıyordu. Ayrıca katilin dizi ya da ayağıyla indirdiği darbeler rahatça görülebiliyordu. Kadının sol tarafındaki üç kaburgası ve dört parmağı kırılmıştı. Ağzında bir tutam iplik parçası bulmuştum. Bu da bir zaman sonra bağırmasını önlemek için ağzına bir şey tıkıldığını gösteriyordu. Aklıma köşedeki keman ve sehpanın üzerindeki tıp dergileri geldi. Elleri. Onun en önemli enstrümanıydı elleri. O ellerle tedavi yapıyor, keman çalabiliyordu. Katil kadını bağladıktan sonra parmaklarını teker teker kırmış olmalıydı. Minik kaset dönmeye devam ediyor, sessizliği kaydediyordu. Teybi kapatıp sandalyemi bilgisayara doğru çevirdim. Monitör siyahtan gök mavisine dönerken word programını açtı. Otopsi raporunu yazarken siyah harfler ekranda dans etmeye başladı. Otopsiyi yaparken boş eldiven paketine yazdığım notlara bakmıyordum. Onun hakkındaki her şeyi biliyordum. Zihnimde sürekli olarak "normal sınırlar içinde" sözü tekrarlanıyordu. Kadının hiçbir şeyi yoktu. Kalbi, karaciğeri, akciğerleri "normal sınırlar içinde"ydi. Tamamen sağlıklı olarak ölmüştü. Yazmaya devam ederken birden başımı kaldırdım. Güvenlik görevlisi Fred kapımda dikiliyordu. Ne kadar zamandır çalıştığım hakkında hiçbir fikrim yoktu. Fred akşam sekizde göreve başlıyordu. Onu son gördüğümden beri olanlar bir rüya gibiydi. Çok kötü bir rüya. "Hâlâ burada mısınız?" Sonra tereddütle ekledi. "Aşağıda bir cesedi teslim almak üzere gelen bir cenazeevi var, ama cesedi bulamıyorlar. Mecklenburg'dan gelmişler. Wingo'nun nerede olduğunu bilmiyorum..." "Wingo saatler önce eve gitti," dedim. "Hangi ceset?" "Roberts adında biri, tren çarpmış." Bir an düşündüm. Bugün Lori dahil altı vaka gelmişti. Tren olayını şöyle böyle hatırlıyordum. "Buzdolabında," dedim.
15 "Orada bulamadıklarını söylüyorlar." Gözlüklerimi çıkarıp gözlerimi ovuşturdum. Yüzünde utangaç bir gülümseme belirdi, başını sallayarak geriledi. "Biliyorsunuz, Dr. Scarpetta. Oraya yaklaşmam bile, ıhh-ııhh." 3 Arabamı evimin önüne çekerken Bertha'nın arabasının hâlâ orada olduğunu gördüğüme memnun olmuştum. Doğru anahtarı bulamadan kapı açıldı. "Hava nasıl?" diye sordum hemen. Geniş antrede Bertha'yla birbirimize baktık. Ne demek istediğimi çok iyi biliyordu. Lucy benimleyken bu konuşmayı her akşam yapardık. "Kötü, Dr. Kay. Bu çocuk bütün gün ofisinizde bilgisayarla oynadı. Söylemedi demeyin! Ne zaman sandviç falan götürsem bağırıp ağlamaya başladı. Ama biliyorum," derken gözlerindeki bakış yumuşadı. "Sizin çalışmak zorunda oluşunuza üzülüyor." Suçluluk duygusu içimi kemiriyordu. "Akşam gazetesini gördüm, Dr. Kay. Tanrı korusun." Yağmurluğunu giyerken konuşmasını sürdürdü. "Bütün gün yaptığınız şeyi neden yaptığınızı biliyorum. Tanrım, Tanrım. Polisin o adamı yakalamasını istiyorum. Kötülük. Tam anlamıyla kötülük." Bertha ne iş yaptığımı biliyor ve asla soru sormuyordu. Vakalarımdan biri onun mahallesinden bile olsa soru sormazdı. "Akşam gazetesi içeride." Oturma odasını işaret ediyordu. Kapının yanındaki masadan kitabını aldı. "Lucy görmesin diye kanepenin altına soktum. Okumasını isteyip istemediğinizi bilmiyordum, Dr. Kay." Kapıdan çıkarken omzumu okşadı. Arabasına gidip yavaşça geri geri yola çıkışını izledim. Tanrı onu korusun. Ailem için artık özür dilemiyordum. Yeğenim, kız kardeşim ve annem hem yüz yüze, hem de telefonda olmak üzere defalarca Bertha'yı aşağılamışlardı. Bertha biliyordu. Ne anlayış göstermiş, ne de eleştirmişti. Bazen benim için üzüldüğünü düşünüyordum ve bu da kendimi daha kötü hissetmeme neden oluyordu. Kapıyı kapatarak mutfağa gittim. Burası evimin en sevdiğim köşesiydi. Tavanı oldukça yüksekti. Birçok şeyi elimle yapmaktan hoşlandığım için aletler modern olmakla birlikte çok az sayıdaydı. Lucy orada değildi. Yemek tabağı yıkanmış, bulaşıklığa konmuştu. Yeniden ofisime gittiğini düşündüm. Buzdolabına giderek kendime bir bardak Chablis koydum. Tezgâha dayanıp gözlerimi kapadım, içkimden bir yudum aldım. Lucy'yle ne yapacağımı bilmiyordum. Geçen yaz Dade İlçesi Adli Tabiplik Bürosu'nu terkedip doğduğum kentten uzaklaştığımda Lucy ilk ziyaretini yapmıştı. O benim tek yeğenimdi. On yaşında olmasına rağmen bilim ve matematik alanında yüksek okul düzeyinde eğitim alıyordu. Bir dâhiydi. Babası o küçükken ölmüştü ve tek kız kardeşim olan Dorothy'den başka kimsesi yoktu. O ise çocuk kitapları yazmaya kendini öyle kaptırmıştı ki, kendi kanından canından olan kızıyla ilgilenmiyordu bile. Lucy mantıklı bir şekilde izah edilemeyecek kadar bağlıydı bana. Ve bu bağlılık her zaman sahip olamadığım kadar enerji gerektiriyordu. Eve dönerken uçuş tarihini değiştirip onu Miami'ye daha erken göndermeyi düşünüyordum. Ama şimdi görüyordum ki, bunu yapamayacaktım.
16 Bu onu mahvederdi. Neler olduğunu anlayamazdı. Bu da hayatı boyunca başına gelmiş reddedilmelerden biri olurdu. Yine istenmediğini düşünürdü. Bütün yıl boyunca bu ziyareti beklemişti. Ben de beklemiştim aslında. Şaraptan bir yudum daha alıp ayaklanmış sinirlerimi yatıştırmak ve endişelerimden kurtulmak için mutlak sessizliği beklemeye başladım. Evim batı yakasındaydı. Burada evler ağaçlarla kaplı geniş alanlarda inşa edilmişti. Caddeden geçen araçlar genellikle aile arabaları ya da steyşın arabalardı. Benim yaşadığım mahalle son derece sessizdi. Hırsızlık ve şiddet olayları o kadar ender olurdu ki, caddeden en son ne zaman bir polis arabasının geçtiğini hatırlamıyordum bile. Sessizlik ve güvenlik ödenen her kuruşa değerdi. Benim için bu büyük bir ihtiyaç ve gereklilikti. Sabahın erken saatlerinde kahvaltımı yalnız başıma edip penceremin dışında cereyan edebilecek tek şiddet olayının bir sincapla karganın kavgası olacağını bilmek ruhumu rahatlatıyordu. Derin bir nefes alıp şaraptan bir yudum daha içtim. Yatağıma gitmekten ürker olmuştum. Uykudan önce karanlık odada geçen dakikalardan korkuyordum. Zihnimin dinlenmesine izin verdiğim zamanlarda aklım korunmasız kalıyor ve Lori Petersen'in hayalini görmekten kendimi alamıyordum. Mantıklı düşünce barajı yıkılınca düşgücü içeri dalıyor, zihnimdeki görüntüleri korku dolu hayallere çeviriyordu. Katili yatak odasında Lori'yle görüyordum. Neredeyse yüzünü görebiliyordum. Belirli bir şekli yoktu. Sadece yüze benzer bir parıltı vardı. Lori boğazına dayanan çeliğin soğukluğu veya onun ürpertici sesiyle uyandıktan sonra bir süre donup kalarak önce onunla anlaşmaya çalışıyordu. Onu bu işten vazgeçirmek için ne kadar uğraştığını Tanrı bilirdi. Ama adam kordonları kesip kadını bağlamaya başlıyordu. Lori, Harvard mezunu bir cerrahtı. Mantıksız bir güce karşı aklını kullanmaya çalışıyordu. Sonra hayaller birdenbire vahşileşiyordu. Lori'nin sonuç vermeyen çabaları dehşete dönüşürken, görüntüler de makarasından kurtulan hızlı bir film gibi çığırından çıkıyordu. Anlatılamaz. Daha fazla bakamıyordum. Daha fazlasını görmeye tahammül edemiyordum. Düşüncelerimi kontrol etmek zorundaydım. Evdeki ofisim arka taraftaki ağaçlara bakıyordu. Perdeler her zaman olduğu gibi çekikti. Çünkü karşımda manzara olursa konsantre olamıyordum. Kapıda durdum. Lucy arkası bana dönük oturuyor, meşeden yapılma masamın üzerindeki bilgisayarımda heyecanla bir şeyler yazıyordu. Haftalardır burayı derleyip toparlamamıştım. Bu yüzden içerisinin görünüşü utanç vericiydi. Kütüphanemdeki kitapların kimi o yana, kimi bu yana yatmıştı. Birkaç Hukuk Muhabirleri dergisi yerdeydi. Diğer dergilerin de sırası bozulmuştu. Duvarda diplomalarım ve sertifikalarım asılıydı: Cornell, Johns Hopkins, Georgetown. Bunları şehirdeki büroma asmayı düşünüyordum, ama henüz yapamamıştım. Duvar dibindeki koyu mavi T'ai Ming kiliminin üzerinde okunup dosyalanacak makaleler yığılmıştı. Mesleki başarı artık düzenli olmak için zamanımın olmaması anlamına geliyordu. Yine de dağınıklık beni her zamanki gibi rahatsız ediyordu. "Neden beni gözetliyorsun?" diye mırıldandı Lucy arkasını dönmeksizin. "Seni gözetlemiyordum." Gülümseyerek kızıl saçlarının tepesini öptüm. "Evet, gözetliyordun." Tuşlara basmaya devam ediyordu. "Seni gördüm. Monitörde yansımanı gördüm. Kapıda dikilmiş beni seyrediyordun." Kollarımı ona dolayıp çenemi başına dayayarak siyah ekranda beliren yeşil komutlara baktım. Daha önce monitörün ayna işlevi gördüğünü farketmemiştim. Program analizcim Margaret'in nasıl
17 olup da başını çevirmeden koridordan gelip geçen insanlara isimleriyle seslenebildiğini şimdi anlıyordum. Lucy'nin yüzü monitörde bulanık bir şekilde görünüyordu. "Bugün Monticello'ya gidemediğimiz için üzgünüm, Lucy," deme cesaretini gösterdim. Omuz silkti. "Ben de senin kadar düşkırıklığına uğradım," dedim. Bir daha omuz silkti. "Bilgisayarı kullanmayı tercih ediyorum zaten." Söylediğinde samimi olmadığını biliyordum, ama iması dokunmuştu bana. "Yapılacak bir yığın işim vardı," diyerek sert bir şekilde geri dönüş tuşuna bastı. "Veri tabanının iyi bir temizliğe ihtiyacı vardı. Bir yıldır bunu yapmadığına bahse girerim." Deri sandalyemde hızla döndü. Kenara çekilip ellerimi belimde kavuşturdum. "Ben de bu işi hallettim." "Ne yaptın?" Hayır, Lucy böyle bir şey yapamazdı. Bunu yapması demek hard diskteki bütün verilerin silinmesi, yok edilmesi demekti. Hard diskte belirli bir tarihe kadar bir dergiye yetiştirmeye çalıştığım makalemde kullanacağım tablolar vardı. Lucy'nin yeşil gözleri benimkilere dikildi. Kalın camlı gözlüklerinin ardından baykuş gibi bakıyordu. Yuvarlak yüzünde sert bir ifadeyle, "Nasıl yapıldığını görmek için kitaba baktım. Bütün yapman gereken IORI'yi tuşladıktan sonra Addall ve Catalog.Ora. yazmak. Çok basit. Bok kafalı birisi bile bunu yapabilir." Bir şey söylemedim. Kötü sözcükler kullandığı için onu azarlamadım. Dizlerim titriyordu. Birkaç yıl önce Dorothy'nin isterik bir şekilde beni arayışını hatırlıyordum. O dışarda alışveriş yaparken Lucy ofisine girmiş ve disketlerindeki her şeyi silerek hepsini yeniden formatlamıştı. İki tanesinde Dorothy'nin yazmakta olduğu yeni kitabın bölümleri vardı. Bunları basmaya fırsat bulamamıştı henüz. "Lucy, bunu yapmış olamazsın." "Ohhh, merak etme," dedi asık bir suratla. "Önce bütün verilerini çıkardım. Kitap öyle söylüyor. Sonra yeniden bilgisayara geçirdim. Her şey yerli yerinde. Ama bilgisayarın temizlendi." Bir tabure çekip yanına oturdum. O sırada disketlerin altında ne olduğunu gördüm: akşam gazetesi. Gazetelerin okunduktan sonra katlandığı tarzda katlanmıştı. Elime alıp ön sayfayı açtım. Manşet görmek istediğim son şeydi. GENÇ CERRAHIN KATİLİ: KATİLİN DÖRDÜNCÜ KURBANI OLDUĞUNA İNANILIYOR 30 yaşındaki cerrah, Berkeley Downs'daki evinde gece yarısından kısa bir süre sonra vahşi bir şekilde öldürülmüş olarak bulundu. Polis bu cinayetin iki ay içinde Richmond'da evlerinde boğularak öldürülen üç kadınla ilişkili olduğu yolunda güçlü kanıtlar bulunduğunu söylüyor. Son kurban Harvard Tıp Fakültesi mezunu Lori Anne Petersen olarak teşhis edildi. Kurban, en son dün gece yarısından kısa bir süre sonra, travma cerrahisi rotasyonunu tamamladığı VMC hastanesi acil bölümünden ayrılırken canlı olarak görüldü. Hastaneden doğruca eve gittiği ve on iki otuzla sabaha karşı iki arasında öldürüldüğü düşünülüyor. Katil kilitli olmayan bir banyo penceresindeki siperliği keserek içeri girmiş...
18 Haber bu şekilde devam ediyordu. Bir fotoğraf da vardı. Ambulans görevlileri merdivenlerden Lori'yi indiriyorlardı. Daha küçük bir fotoğrafta haki yağmurluğum içinde kendimi gördüm: Resmin altında, "Adli Baştabip Dr. Kay Scarpetta cinayet mahalline gelirken görülüyor," yazıyordu. Lucy irileşmiş gözleriyle bana bakıyordu. Bertha gazeteyi saklamakla akıllılık etmişti, ama Lucy çok becerikliydi. Ne söyleyeceğimi bilmiyordum. On yaşında bir çocuk bu tür bir şey okuduğunda ne düşünürdü ki, özellikle Kay Teyzesinin çirkin bir fotoğrafı da işin içindeyse. Lucy'ye mesleğimin ayrıntılarını tam olarak açıklamamıştım. Yaşadığımız zalim dünya hakkında ona bilgi vermekten kaçınmıştım her zaman. Benim gibi olmasını, masumiyet ve idealizmini kaybetmesini, zulmün kanlı sularıyla vaftiz edilmesini istemiyordum. "Herald gibi," dedi beni şaşırtarak. "Herald'da da sürekli öldürülen insanlarla ilgili haberler çıkar. Geçen hafta kanalda kafası kesilmiş bir adam buldular. Birisi kafasını kestiğine göre çok kötü bir adam olmalı." "Kötü bir adam olabilir, Lucy. Ama bu, hiç kimseye ona bu tür bir şey yapma hakkını vermez. Ayrıca öldürülen ya da yaralanan kişiler mutlaka kötüdür diye bir şey de yok." "Annem öyle olduklarını söylüyor. İyi insanların öldürülmediklerini söylüyor. Sadece hırsızlar, uyuşturucu kaçakçıları ve fahişeler öldürülürmüş." Düşünceli bir şekilde durakladı. "Bazen polis memurları da öldürülüyor, çünkü kötü insanları yakalamaya çalışıyorlar." Dorothy'nin böyle bir şey söylemiş olduğuna inanabilirdim. İşin kötüsü kendisi de bu söylediklerine inanırdı. İçimde eski bir öfke ateşinin yandığını hissettim. "Ama boğulan kadın," dedi tereddütle. Gözleri o kadar büyümüştü ki, beni yutacağını hissediyordum. "O bir doktor, Kay Teyze. Nasıl kötü biri olabilir ki? Sen de doktorsun. O halde o da senin gibi biri olmalı." Birden saatin kaç olduğunu farkettim. Vakit oldukça geç olmuştu. Bilgisayarı kapatıp Lucy'nin elini tuttum. Ofisimden çıkıp mutfağa girdik. Yatmadan önce bir şeyler atıştırmak isteyip istemediğini sordum. Alt dudağını kemirdiğini ve gözlerinin dolduğunu görünce bir an dehşete kapıldığımı hissettim. "Lucy! Neden ağlıyorsun?" Bana sarılıp hıçkırarak ağlamaya başladı. Çaresiz bir şekilde sıkıca sarılmıştı bana. "Senin ölmeni istemiyorum! Ölmeni istemiyorum!" dedi ağlayarak. "Lucy..." Şaşkına dönmüştüm. Huysuzluk nöbetleri, ukala ve öfkeli çıkışları ayrı bir şeydi. Ama bu! Gözyaşlarının bluzumu ıslattığını, bana tutunurken küçük çaresiz bedenin sıcak yoğunluğunu hissedebiliyordum. "Tamam, Lucy. Geçti artık," söyleyebildiğim tek şeydi. Onu sıkıca kendime doğru çektim. "Senin ölmeni istemiyorum, Kay Teyze!" "Ölmeyeceğim, Lucy." "Ama babam öldü." "Bana bir şey olmayacak, Lucy." Onu sakinleştirmek mümkün değildi. Gazetedeki haber onu derinden etkilemişti. Haberi bir yetişkin zekâsıyla ve korku dolu bir çocuğun düşgücüyle okumuştu. Ayrıca güvensizliği ve yaşadığı kayıplar da buna eklenince haberin etkisi artmıştı. Ah, Tanrım. Verilmesi gereken uygun cevabı arıyordum, ama bulamıyordum. Annemin suçlamaları ruhumun derinliklerinde kıpırdamaya başladı. Yetersizliklerim. Çocuğum yoktu. Berbat bir anne olurdum. "Sen bir erkek olmalıymışsın," demişti pek de faydalı olmayan buluşmalarımızdan
19 birinde. "Bütün hayatın iş ve hırs. Bu bir kadın için doğal değil. Bir tahtakurusu gibi yok olup gideceksin." On yaşında bir çocuğa şarap vermek normalde yaptığım bir şey değildi. Onu odasına götürdüm, yatağında birlikte içtik. Cevaplaması imkânsız sorular soruyordu. "Neden insanlar başka insanlara zarar verir?" ve "Bu onun için bir oyun mu? Yani bunu eğlenmek için mi yapıyor, bir çeşit MTV gibi? MTV'de bu tür şeyler yapıyorlar, ama onlar bunu şakadan yapıyorlar, kimse yaralanmıyor. Belki o adam da onlara zarar vermek istemiyordur, Kay Teyze." "Bazı insanlar kötüdür," dedim sakin bir şekilde. "Köpekler gibi, Lucy. Bazı köpekler insanları sebepsiz yere ısırırlar. Onlarda ters giden bir şeyler vardır. Kötüdürler ve hep kötü kalacaklardır." "Çünkü önce insanlar onlara kötü davranırlar. Bu yüzden kötü olurlar." "Bazı durumlarda evet, bu doğru," dedim. "Ama her zaman öyle olmaz. Bazen hiçbir neden yoktur. İnsanlar kendi seçimlerini yaparlar. Bazı insanlar kötü, zalim olmayı seçerler. Bu da hayatın çirkin, kötü yüzü." "Hitler gibi," diye mırıldandı şarabından bir yudum alırken. Saçlarını okşadım. Uykudan kalınlaşan sesiyle konuşmasını sürdürdü. "Jimmy Groome da öyle. Bizim sokakta oturuyor ve BB tüfeğiyle kuşları vuruyor. Kuş yumurtalarını yuvalarından çalıp yere atıyor, yavru kuşların çırpınışlarını seyrediyor. Ondan nefret ediyorum. Jimmy Groome'dan nefret ediyorum. Bir keresinde bisikletine binerken taş attım ona. Ama benim olduğumu bilmiyor, çünkü ağaçların arkasında saklanıyordum." Şarabımı içerek saçlarını okşamaya devam ettim. "Tanrı sana bir şey olmasına izin vermez, öyle değil mi?" diye sordu. "Bana bir şey olmayacak, Lucy. Söz veriyorum." "Eğer Tanrı'ya bizi koruması için dua edersek korur değil mi?" "O bizi korur," dedim buna inanıp inanmadığımdan emin olmadan. Kaşlarını çattı. Onun da inandığından emin değildim. "Hiç korkmuyor musun?" Gülümsedim. "Herkes zaman zaman korkar. Ben tamamen güvendeyim. Bana hiçbir şey olmayacak." Uykuya dalmadan önce söylediği son şey, "Keşke hep burada kalabilsem Kay Teyze. Ben de tıpkı senin gibi olmak istiyorum," oldu. İki saat sonra telefon çaldığında yukarıdaki odamda oturmuş, aynı sayfaya bakıp duruyordum. Tepkim ani bir şartlı refleksti. Kalbim gümbürdeyerek ahizeyi kaptım. Gece yeni baştan başlıyormuş gibi Marino'nun sesini duymayı bekliyor, bundan korkuyordum. "Alo?" Cevap yoktu. "Alo?" Telefon kapanmadan önce arka planda gecenin geç saatlerinde yayınlanan korku filmlerinin müziklerine benzettiğim bir ses duydum. "Kahve?" "Lütfen," dedim. Bu, "Günaydın," için yeterliydi. Ne zaman Neils Vander'in laboratuvarına uğrasam selamlama sözü "Kahve?" olurdu ve ben de bu teklifi hep kabul ederdim. Kafein ve nikotin severek benimsediğim iki kötü alışkanlıktı.
20 Tank kadar sağlam olmayan bir araba almayı düşünmezdim bile. Emniyet kemerimi bağlamadan arabayı çalıştırmazdım. Evimin her yerinde bir sürü yangın ve pahalı güvenlik alarmları vardı. Artık uçmaktan hoşlanmıyordum ve mümkün olduğu zaman Amtrak'ı seçiyordum. Ama kafein, sigara ve kolesterol insanoğlunun en kötü düşmanları... onları bırakmalıyım. Ulusal bir toplantıya gider, üç yüz adli patologla, hastalık ve ölüm konularında dünyanın ileri gelen uzmanlarıyla otururum. Yüzde yetmiş beşimiz jogging veya aerobik yapmayız, arabaya binebileceğimiz zaman yürümeyiz, oturabileceğimiz zaman ayakta durmayız, aşağı doğru değilse merdivenlerden ve yokuşlardan sürekli olarak kaçarız. Üçte birimiz sigara, çoğumuz içki içer ve hepimiz yarın yokmuş gibi yeriz. Stres, depresyon, belki de gördüğümüz acılardan dolayı daha fazla gülebilme ihtiyacı. Sebebini kim bilebilir ki? Şakacı arkadaşlarımdan biri, kendisi Chicago'da başasistandır, "Ne olursa olsun. Herkes ölüyor. Sen sağlıklı ölüyorsun da ne oluyor?" derdi hep. Vander masasının arkasındaki kahve makinesine gidip iki fincan kahve doldurdu. Bana sayısız defa kahve hazırlamıştı ama sade içtiğimi hiçbir zaman hatırlamazdı. Eski kocam da hiç hatırlayamazdı bunu. Tony ile altı yıl yaşamıştım, ama kahvemi sade içtiğimi, bifteğimi kıpkırmızı değil, pembe sevdiğimi asla öğrenememişti. Giydiğim bedeni ise unut gitsin. Beden numaram sekizdi. Her şeyi giyebilirdim, ama tüylü, kabarık ve fırfırlı şeylere dayanamazdım. O ise sürekli altı beden, dantelli, tüllü ve yatak için yapılmış şeyler alırdı. Annesinin en sevdiği renk açık yeşildi. On dört beden giyiyordu. Fırfırdan hoşlanırdı, kazaklardan nefret eder, fermuarlı şeyleri tercih ederdi. Yünlülere alerjisi vardı ve kuru temizlemeye verilmesi ya da ütülenmesi gereken hiçbir şeyle uğraşmazdı. Mor rengi sevmezdi, beyaz veya beji pratik bulmazdı. Yatay çizgili hiçbir şey giymezdi. Vücudunun pilili etekler giymeye uygun olmadığını düşünürdü. Cepli kıyafetlerden çok hoşlanırdı, ne kadar fazla cebi varsa o kadar iyiydi. Ve konu annesi olunca her nasılsa Tony doğru kıyafeti almayı becerirdi. Vander kendisininkine koyarken benim fincanıma da bir kaşık kremayla şekeri boca etti. Her zaman olduğu gibi saçı başı darmadağınıktı. Geniş laboratuvar gömleği siyah parmak izi tozu, mürekkep lekeleriyle kaplıydı. Uzun boyuna ve kemikli yapısına uymayan büyük bir göbeği vardı. Başı tıpkı bir ampule benziyordu. Zihni sürekli bir şeylerle meşgul olurdu. Burada geçirdiğim ilk kış ayında ofisime uğrayıp kar yağdığını haber vermişti. Boynuna kırmızı bir fular takmıştı. Başında ise şimdiye dek gördüğüm en komik şapka vardı. Her zaman acelesi olur, beyaz gömleği bacaklarına dolaşarak koridorlarda koştururdu. "Gazeteleri gördün mü?" diye sordu kahvesini üfleyerek. "Bütün dünya gördü gazeteleri," dedim. Pazar sabahı çıkan gazete akşamkinden beterdi. Manşet ilk sayfada büyük puntolarla yer alıyordu. Lori Petersen'in hayatıyla ilgili bir yazı ve okul yıllıklarından çıkmışa benzer bir resmi vardı. Anny Turnbull, Lori'nin Philadelphia'da yaşayan ailesiyle görüşmeye kalkacak kadar arsızdı. Ama aile bir yorumda bulunamayacak durumdaydı. "Bize hiç yararı olmayacağı kesin," dedi Vander. "Bu bilgileri nereden aldığını bilsem birkaç kişiyi parmaklarından tavana asardım." "Polisler ağızlarını kapamayı öğrenemediler," dedim. "Onlar ağızlarını kapalı tutabilseler herkesin hakkında konuştuğu sızıntılar olmayacak." "Evet, polisler olabilir. Her neyse, bu konular karımı çıldırtıyor. Sanırım eğer kent merkezinde yaşasaydık bugün taşınmamızı isterdi."