Politika, savaşın amaçlarını ve sosyal karakterini belirler, yoğunluğunu ve uygulama yöntemlerini, ana çabaların yönünü, insan ve maddi kaynakların seferberlik derecesini kesin olarak etkiler. Aynı zamanda, savaşın politika üzerinde ters bir etkisi vardır, yavaşlatır ya da tersine sosyo-politik süreçlerin gelişimini hızlandırır.
Eski kumandanlar, askeri kampanyaların politik desteğine büyük önem verdiler. Makedon, Küçük Asya şehirlerini kendi tarafına çekti ve bu, kendisi için düşmanın ülkesi için bir üs hazırladı. Mısırlı rahiplerle bir ittifakla Persia'nın derinliklerine bir müdahale yaptı ve Hindistan'daki kampanyası sırasında Hindistan Rajası'nın içgüdülerini kullandı. Hannibal, Kartaca ve Roma arasındaki mücadelenin sonucunun büyük ölçüde Müttefikleri kendi tarafına kimin kazanacağına bağlı olduğunu anlamıştı. Pön Savaşlarında, Müttefikler belirleyici güçlerden biriydi. Hannibal, sadece Numidian prensleri ve İspanyol kabilelerini değil, aynı zamanda bir taarruz savunucusu ittifakı kurduğu bir dizi İtalyan şehri ve Makedonya'yı da Galyalılar'a çekmeyi başardı. Afrika’da, Kartaca topraklarında, Romalılar antikalfajenik bir koalisyon kurmayı, oradaki askeri harekat tiyatrosunu oradan transfer etmeyi ve Kartaca ordusunu parçalamayı başardılar.
Hedefsiz strateji kördür
Kitlesel orduların ortaya çıkmasıyla birlikte, hükümetler askeri ilişkilerde önemli bir rol oynamaya başladı. Orduyu finanse etme, yenileme ve donatma ihtiyaçları onları bürokratik bir araç geliştirmeye zorlayarak askeri sorunların çözümüne giderek daha fazla müdahale etmelerini sağladı. Fransa'da Napolyon zamanında, savaş birçok insanın anavatanına yararlı olmasını istediği için halkın meselesi haline geldi. Savaş ve politika her zaman el ele gitti: ordu güç mücadelesinde sık sık kullanıldı ve yeterli askeri güç olmadığında siyasete başvurdular.
Alman askeri teorisyeni Karl von Clausewitz'in iddia ettiği gibi, savaş siyasi ilişkilerin sadece bir parçasıdır ve hiçbir şekilde bağımsız değildir. “Savaş”, yazılarıyla savaş teorisinde bir devrim gerçekleştirmiş olan bu ünlü askeri teorisyeni, “diğer araçların müdahalesiyle siyasi ilişkilerin sürdürülmesinden başka bir şey değildir. Diyelim ki, diğer araçların müdahalesiyle, aynı zamanda, savaşın kendisi tarafından bu siyasi ilişkilerin sona ermediğini, tamamen farklı bir şeye dönüştürülmediğini, esasen sürdüğü, kullandıkları araçları ne olursa olsun ve ana hatları belirlediğini vurgulamak istiyoruz. askeri olayların geliştiği ve bağlandığına göre, savaşı barışa doğru aşağıya doğru etkileyen politikalarla belirtiliyor. ”
Savaş, yasalarına göre gelişen ayrı bir fenomen olarak değil, tek bir bütün - politikanın parçası olarak görülmelidir. Politika, savaşı silahına çevirir ve amaçlarına ulaşmak için kullanır. Bu nedenle, savaşa önderlik etmek için en yüksek bakış açısı sadece politikacının bakış açısı olabilir.
Clausewitz, “Askeri siyaset sanatı bir kararname değildir” diyor. “Politika savaş doğuracak, o beyin, savaş sadece bunun anlamı, tersi değil”
İtalyan siyasetçi ve devlet adamı Francesco Saverio Nitti, “Savaş ve savaş iki farklı şey” dedi. - Savaş yalnızca askeri nitelikte bir gerçektir, savaş esas olarak politik bir eylemdir. Savaş yalnızca askeri eylemlerle çözülemez. ”
Clausewitz'e göre savaş, politikanın şiddet içeren yollarla sürdürülmesi ise, ne savaşı ne de siyaseti tanımlayamaz, ne de paramparça edemez.
Mareşal Helmut, Karl Bernhard von Moltke, Clausewitz’in sözlerini, savaşın bir siyasetin devamı olduğunu söyleyerek yorumluyor, ancak yalnızca başka yollarla: “Siyaset”, Moltke’nin “maalesef stratejiden ayrılmaz bir şey olduğunu; Politika savaşı hedeflerine ulaşmak için kullanır ve başlangıcında ve sonunda belirleyici bir etkiye sahiptir ve taleplerini istediği zaman yükseltme veya daha az başarılı olan içerikten yararlanma hakkını saklı tutar. savaşı. "
Moltke, barışçıl bir politikanın peşinde koşmanın her zaman savaşa hazır bir orduyu güvenerek gerçekleştirilebileceğini açıkça söylüyor. “Bu dev volan eksik olsaydı” diye yazıyor, “devlet makinesi durur, Dışişleri Bakanlığımızın diplomatik notları uygun ağırlığa sahip olmazdı ... Ordu, ülkedeki en önemli kurumdur, çünkü diğer tüm kurumların var olabileceği için bütün özgürlük, politik ve medeni, kültürün yarattığı her şey, finanse eder ve devletler orduyla birlikte gelişir ve ölürler. ”
Askeri stratejinin siyasete bağımlılığı Fransız askeri lideri ve askeri teorisyen Mareşal Ferdinand Foch tarafından Savaş Davranışları (1904) adlı eserinde kaydedildi. Ona göre, politika stratejiye, stratejinin havada asılı kalmayacağı ancak sadece kör davranabileceği bir hedef vermelidir. Hedef, stratejinin savaş için nasıl operasyonlar yürütmesi gerektiği ve savaşta elde edilen başarıyı kullanmak için ne kadar operasyon geliştirmesi gerektiği belirliyor.
Barış günlerinde savaşı hatırlayın
Rus askeri teorisyeni ve tarihçisi Nikolai Mikhnevich, “Strateji” adlı kapsamlı çalışmasında savaş ve politika arasındaki ilişkiye çok dikkat etti. Politika, strateji, taktikler kendi bakış açısına göre her zaman birbirleriyle çalıştılar; politika yalnızca savaşın amacını değil, aynı zamanda gerekli çabaların derecesini, partilerin gücünü, savaş tiyatrosunun sınırlarını ve davranışlarının niteliğini de belirler. Diğer bir deyişle, bir savaşın politik amacı, imha savaşından gözlem kolordu ilanına kadar her türlü formda enkarne olan geriliminin bir ölçüsü olarak hizmet edebilir. Bu durumda politik hedef savaş araçlarını dikkate almalıdır.
Mikhnevich, “Politika ve savaş arasında tam bir uyum olmalı” diyor. Savaşın başarısı siyasete bağlı, aynı zamanda savaş yöntemleri üzerinde belirleyici bir etkiye sahip. Politika ve strateji arasında yakın bir bağlantı kurmak için, bir komutanın ve bir politikacının, özellikle de devlet başkanının birleşimi en iyisi olacaktır.
Tek bir mücadele politikasının güçlerinde en yüksek gerilim seviyesi olan savaş, tüm devlet güçlerinin ve araçlarının kapsamlı bir şekilde kullanılmasını gerektirir. Dış ve iç politika, finans, tarım, ticaret, madencilik, sanayi, ulusal ekonomi - yönetimde her şey bir araya getirilmeli ve savaşın yürütmesine tabi tutulmalıdır.
Bu ortak çalışma, düşmanlıkların patlamasından önce son dakikalarda yapılmamalıdır. Uzun bir barış döneminde hazırlanmalı ve durumun ciddiyetinin bilincinin yanı sıra, faaliyetlerini savaşın çıkarlarına tabi kılmaları için yüksek mevkilere çağrılan tüm insanlara ihtiyaç duyulmaktadır.
Neler olup bittiğini anlamak ve emirle ekip çalışması yasadır. Belirsizlikler, görüşlerin farklılığı ve kararlardaki uyuşmazlık hariç tutulmalıdır.
İç politika alanında uygun bir eğitime de ihtiyaç vardır. Tabii ki ordu ve donanma sürekli tetikte kalmalı. Tüm iç çatışmaların ortadan kaldırılması gerekiyor: yalnızca en yüksek çaba için bir araya gelen insanlar, güçlerin tam olarak kullanılmasıyla belirleyici bir savaşa girebilirler. Böyle bir mücadeleye müdahale eden her şeyi derhal ortadan kaldırmalı, yok etmelidir. Siyasi partilerin yüzleşmesini içeren iç kargaşa, yalnızca direniş gücünü zayıflatıyor.
Zorlu bir politika ancak gücü iç gücüne dayanan tam teşekküllü bir devlet tarafından izlenebilir.
Artı kamu onayı
Birinci Dünya Savaşı sırasında siyasetin strateji üzerindeki etkisi arttı. Politikaya, savaşın hangi yöne gideceğine, hükümetler ve genel merkez arasındaki ilişkinin ne olması gerektiği ve hükümetlerin genel merkeze askeri operasyonlar yapıp yapmamasına bağlıydı. İngiltere Başbakanı Lloyd George, askeri uzmanların değil, hükümetlerin (müttefik kuvvetlerin cephelerinde eylemleri koordine etme anlamında) siyasi ve stratejik savaşın sorumluluğunu alması gerektiğine inanıyordu.
Dolayısıyla, iç politika ve dış politika, savaşın niteliğini belirleyen reddedilemez bir faktördür.
Devlet askeri politikasının gelişimi ve yürütülmesi sorunu, büyük ölçüde savaşın nasıl ele alındığına, özüne ve içeriğine, egemen ve entelektüel seçkinlere, sosyal katmanlara ve ülke gruplarının olasılığını, amaçlarını ve sonuçlarını değerlendirmesine bağlıdır.
Farklı zamanlarda ve farklı ülkelerde, savaşa yönelik tutumlar değişti ve farklı derecelerde sosyal uyum gösterdi. Bunun bir göstergesi, askeri ilişkiler toplumundaki gelişme ve etki düzeyine, askeri liderlerin otoritesine ve askeri teorisyenlere bağlı olan kamuoyu görüşüdür.
Ne yazık ki, Rusya’nın devlet politikası her zaman bu işareti yerine getirmedi. Böylece, 1853 Kırım Savaşı sırasında - 1856, İmparatorun Nicholas I tarafından yapılan uluslararası durumun yanlış değerlendirilmesinin bir sonucu olarak, Rusya kendisini diplomatik izolasyonda buldu.
Rusya’nın zafer kazandığı Rus-Türk savaşı 1877 - Rusya için 1878 San Stefano dünyasında sona erdi. Bu barış antlaşmasının kararları, yılın Berlin 1878 kongresinde değiştirildi, bunun sonucunda Rusya diplomasisinin yanlış hesaplanması nedeniyle Rusya fetihlerinin çoğunu kaybetti.
1904 - 1905 Rusya-Japon Savaşı'nda Japonya, Rusya'yı izole etti ve sonuçta yenilgimizin temel nedenlerinden biri olan ABD ve İngiltere'nin ahlaki ve ekonomik desteğini aldı.
1914’te hükümet politikası, hazırlıksız bir ülkeyi, Rus İmparatorluğu’nun çöküşüyle sonuçlanan bir savaşa sürüklüyordu.
Görev Düşmanı - Rusya
Batı ülkelerinin Rusya'ya karşı tutumu her zaman çifte standartla ayırt edildi. Bunun klasik bir onayı, nihayet II. Dünya Savaşı'nın patlak vermesine neden olan Nazi Almanyası'nın Sovyetler Birliği'ne karşı genişlemesini kanalize etmeye çalıştıkları son yüzyılın 30'unun sonunda İngiltere ve Fransa hükümetlerinin sorumsuz politikasıdır. Aynı zamanda, başlamadan çok önce, Sovyet diplomasisi, İngilizleri ve Fransızları, Nazi Almanyası'nın saldırgan gidişatının yalnızca Doğu için değil aynı zamanda Batı için de tehdit ettiği konusunda uyardı.
Batı ülkelerinin ikili politikası, faşist Almanya'nın saldırısına maruz kalan Sovyetler Birliği'nin, Hitler karşıtı koalisyonda ABD ve İngiltere'nin müttefiki haline gelmesinden sonra devam etti.
Örneğin, Amerikan Dış Politikasını büyük ölçüde belirleyen bir kuruluş olan Amerika Birleşik Devletleri Dış İlişkiler Konseyi'nin 1941 belgesinden bir alıntı: “Bu savaş size dünyanın Bohemya'dan Himalayalar ve Basra Körfezi'ne bölünmesine katılma fırsatı veriyor. Özellikle, Slavlar ile Teutonlar arasında bir tampon bölge oluşturmak için Doğu Avrupa'nın alanını yeniden düzenlemek gerekiyor. ”
ABD’nin ve İngiltere’nin liderlerinin toplantıya katılmasıyla Quebec’teki 20 Ağustos’u, Genelkurmay Başkanı’nın katılımıyla iki plan kabul edildi. Almanya'yı Rusya'ya karşı çevirmek için tasarlandı. Bu son plana göre, Almanlar Batı güçleriyle işbirliği yapmak, Batı Cephesini dağıtmak, Normandiya'daki birliklerin inişine destek vermek zorunda kaldı, Müttefiklerin Fransa ve Almanya üzerinden hızlı ilerlemelerini sağladılar, Sovyet birliklerini tuttukları hatta ulaşmalarını sağladılar.
Dresden'in 12-13 Şubat 1945 gecesi imhası, Amerikan-İngiliz gücünün sindirilmesi ve gösterilmesi eylemiydi. havacılık Sovyetler Birliği önünde. Ayrıca, İsviçre'deki Alman komutanlığı temsilcileri ile müttefiklerin gizli müzakereleri hakkında da biliniyor.
Japonya'nın Hiroşima ve Nagazaki kentlerinin atom bombası Sovyetler Birliği'ne caydırıcı oldu.
ABD Dışişleri Bakanı, bir bombanın temel avantajının Japonya üzerindeki etkisinin olmadığı inancındaydı. Kullanımının asıl amacı, Rusları Avrupa'da daha uyumlu hale getirmektir.
Tam yetki ile
Son zamanlarda, birçok askeri teorisyen savaş ve siyaset arasındaki ilişki hakkındaki görüşlerini değiştirdi. Ordu Generali Mahmut Gareyev'e göre, resmen yaklaşık 200 yıldır, savaşın siyasetin diğer şiddet içeren yollarla devam ettiği konumu evrensel olarak kabul görüyor. Yani siyaset bütündür ve savaş, siyasetin önceliğini, askeri stratejiyle ilgili baskın konumunu belirleyen bir parçasıdır. “Aynı zamanda,” diyor Gareev, “savaşın siyasetin görmezden gelemeyeceği kendi yasaları olduğu da kabul edildi. Sonuç olarak, stratejinin politika üzerindeki ters etkisi de dikkate alınmalıdır. Gösterildiği gibi tarihsel tecrübe, saf politika mevcut değildir, ancak askeri-stratejik düşünceler de dahil olmak üzere durumun tüm nesnel koşulları toplu olarak dikkate alınırsa uygulanabilir olabilir. 1941'de olanların nedenlerinden biri de tam olarak budur. Geçmişimize eleştirel bakarsanız, 150 yıldır ülkenin siyasi liderliği orduyu savaşın başlangıcından çıkması gereken son derece elverişsiz, dayanılmaz şartlara sokuyor. 1941-1994 yıllarında en azından Kırım, Rus-Japon, I. Dünya Savaşı, 1995, Afganistan ve Çeçenistan'ı hatırlayalım. Ve tüm bunlardan sonra, bugün hala siyasetin seçkin ve sıradan günahkarların, özellikle askeri erkeklerin işi olduğuna ikna etmeye çalışıyorlar, siyaseti bilimsel olarak bile yargılamaya cesaret edemiyorlar. ”
Rus askeri tarihçisi Anton Kersnovsky, kötü bir politika kötü olduğunda, o şubeye de strateji dendiğini söyledi. Ve kötü bir temel üzerine sağlam bir bina inşa edemezsiniz.
Bu düşünce askeri teorisyen Alexander Svechin tarafından geliştirilmiştir: “Yanlışlıkla siyasetin askeri eylemlerin liderliği üzerindeki zararlı etkisinden bahsediyorlar. Zarar bir politikanın etkisinden değil, hatalı bir politikadan kaynaklanır. Doğru politika sadece düşmanlıkların başarısına katkıda bulunabilir. Siyasi liderlik düşmanlıkların açılması ile sınırlı olmamalı, tüm savaş boyunca sürekli bir konu olmalı, her meseleyi çözerken siyasi talepler göz önünde bulundurulmalıdır. Politik bir hedef her zaman akılda tutulmalıdır, ancak siyasetin bir savaştaki öncü rolü siyasetin despotik bir keyfine dönüştürülmemelidir, çünkü kendi tarafındaki siyaset elbette askeri kuvvetlerin doğasını ve bir savaşta işlem yapmak anlamına gelir.
Victor Novitsky, stratejinin bir politikacı tarafından yönetilmemesi gerektiğinden emin. “Bir politikacının beceriksizliği” yazıyor “Yüksek Strateji”, “sayısız kurbanla birlikte ulusal bir felaketle sonuçlanabilir. Stratejik lider aşağıdaki pozisyonlardan millete tamamen sorumludur:
Birincisi ve en önemlisi, savaş öncesi zamanında önlemlerin reddedilmesinden, özellikle de devleti dışardan tehdit eden tehlikelerin ortadan kaldırılmasından veya hayati çıkarlarının tam olarak tatmin edilmesini engellemekten sorumludur.
Krizin ertelenmesi için mümkünse, silahlı çatışmalarda sürenin uzatılması için çaba sarf edilmesinden, savaşlardan gelen makul olmayan bir kaçış için de en yüksek stratejiye düşülüyor. Derinden hatalı ve mantıksız olmak, bu tür bir arzuyu, silahlı çatışma ve kriz beklentisiyle şiddetli rekabete dayanarak, kuvvetlerde elde edilen üstünlüğün, rakibinin iradesine itaat etmenin bir aracı haline geldiği ve bağımsız, kendine yeten bir hedef haline geldiği kronik “rekabet için rekabet” haline getirme arzusunun kabul edilmesi gerekmektedir.
Savaşa hazırlık açısından en yüksek strateji, strateji için gerekli askeri gücü, en uygun başlangıç pozisyonunu ve genel olarak, kuvvetin çözümü için en elverişli koşulları oluşturmaktan sorumludur. оружия sıraya alınmış görev. Askeri başarılara hazırlanmak için mümkün olan tüm önlemleri almak zorundadır.
Eşit derecede önemli olan, kendisine verilen görevi yerine getirmek için savaşların sonuçlarının kullanılmasının bütünlüğüne ve uygunluğuna ilişkin daha yüksek stratejinin sorumluluğudur.
Bu görevin istisnai önemi ile, çözme için en yüksek stratejinin verdiği fonların önemi ve kendisine düşen sorumluluğun ciddiyeti, onurlu olan ancak aynı zamanda devletin en yüksek stratejisini yönetme sorumluluğu ve sorumluluğu gereksinimleri. Bu nedenle, buna çağrılan kişinin, kendisine verilen taleplere göre kendisine verilen görevin yerine getirilmesindeki tam otoriteyi kullanması gerekir. Tüm devlet kurumlarının işbirliği ve tüm insanların bilinçli yardımı, kendisine verilen görevin yerine getirilmesini kolaylaştırmalıdır. ”
Kimin aracı nedir?
Başkonsolos Alexander Vladimirov, savaş ve politika arasındaki ilişkide bir değişime de işaret ediyor; Clausewitz ve Rusya’da Lenin’in önerisinde savaşın her zaman devlet politikasının devamı olarak yorumlandığını ve sadece silahlı bir mücadele olarak yorumlandığını belirtti. "Bu tezin aksiyomatik doğası" diyor Vladimirov, "anlambilimine daha derine dalmanın, bu" aksiyom "un hem“ siyaset ”hem de“ savaş ”kavramının anlamını azalttığını (basitleştirdiğini) gösteriyor. Onları, hem de sosyal varoluş alanlarını yoksullaştırıyor. ”
Vladimirov, bu çarpışmanın araştırmacılarımız tarafından iyi anlaşıldığına dikkat çekiyor ve savaşı bir siyaset silahlı biçimi olarak gören modern askeri bilim adamı Viktor Barynkin'in çalışmalarını örnek olarak veriyor. Andrei Kokoshin bu yoruma uyuyor.
Vadim Tsymbursky, generallerin savaşla ilgili görüşlerinin gelişimini anlatıyor: “Askeri liderlerin bu döngünün karakteristik stratejisi ve siyaset arasındaki ilişkiye bakışı aşağıdaki ölçekle temsil edilebilir. Clausewitz, aynı savaşı yaratacak "büyük ve güçlü" politikayı ortaya koyuyor. Moltke Sr. için politika genellikle stratejiyi bağlar ve sınırlar, ancak “politika elindeki amaç için en iyi şekilde çalışır” stratejisi, “özlemlerini yalnızca mevcut fonlarla elde edilebilecek en yüksek hedefe yönlendirir”. Bu nedenle, bazı durumlarda, bir strateji gerçek çıkarlarını bir politikacıdan daha iyi hisseder. Ve nihayet, Clausewitz’in ölçeğinin diğer ucunda sanki, E. Ludendorff, siyaseti toplam savaşın bir devamı olarak görüyor, aracı. ”
Fakat ne tür girdiler Vladimirov geliyor: “Clausewitz’in savaşı bir politika aracı (araç) ise, o zaman (Ludendorff’tan sonra) politikanın bir savaş aracı olduğuna inanıyoruz, asıl aracının da silahlı mücadele olduğuna”.
Askeri tarihçi Anatoly Kamenev, “Politika, ilk önce devleti yöneten bilim ve sanattır” dedi. - Politikanın amacı ve konusu askeri bir meseledir. Politikanın temeli, başka devletlerle ilişkilerin nasıl kurulacağı, ülke içindeki sınıflar arasındaki ilişkilerin, nihai hedefe ulaşmak için yapılması gerekenler hakkında bir devlet fikirleri veya görüşleri sistemidir. Ordu için, başlangıç fikirlerinin askeri politikaların merkezinde yer alması son derece önemlidir. ”
Kamenev, orduyu, devlete kanla hizmet eden devletin tek aracı olarak adlandırıyor, siyasetin yanlış hesaplanmasına hayatını ödüyor. “Bu nedenle,” tarihçisinde, “politika sisteminde, ordu özel bir yer kaplar ve yalnızca siyasetin hizmetçisi olarak kabul edilemez ve savaş siyasetin bir sonucudur (devamı). Savaş sadece siyasetin devamı değil, savaşın da siyasetin kendisi olduğu, silah gücü ile sürdürüldüğü ”dedi.