Bugün Fransa'da en yüksek düzeyde terör tehdidi ilan edildi. Bu karar, yetkililerin terörist saldırılar olarak adlandırdığı bir dizi saldırı ile bağlantılı olarak alındı.
Her şeyin, ülkenin ünlü Charlie Hebdo dergisinin karikatür okullarından birinde yapılan bir gösteriyle başladığını hatırlayalım. Öğretmenin "okul müfredatının bir parçası olarak" Hz.Muhammed çizgi filmlerini göstermeye karar verdiği iddia edildi. "Okul müfredatının" bu unsuru herkesin hoşuna gitmedi, en hafif tabirle. Sonuç olarak, öğretmen vahşice öldürüldü ve Çeçenya'dan gelen katil, suçu işledikten sonra Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron'a döndü ve ona "kafirlerin lideri" dedi.
Nice'te bugün bir kiliseye saldırı düzenlendi. Kimliği belirsiz bir kişi, kilise cemaatine ve turistlere bıçakla saldırdı. Aynı zamanda bir teröristin kadınlardan birinin kafasını kestiği, aslında derste çizgi film gösteren öğretmene karşı suçu tekrarladığı biliniyor.
Bugün Suudi Arabistan'ın Cidde şehrinde Fransız konsolosluğuna girmeye çalışan kimliği belirsiz bir kişi gözaltına alındı. Güvenlik görevlisine saldırdı, ancak sonunda gözaltına alındı.
Son bilgilere göre bugün Fransa'nın Avignon kentinde kimliği belirsiz bir kişi polis memurlarına saldırdı.
Fransız polisi ve istihbarat servisleri, tüm bu olayların birbiriyle bağlantılı olduğuna inanıyor. Şaşırtıcı içgörü ... Aynı zamanda Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, "İslami radikallere direnme" gereğini ilan ediyor. Macron'a göre Fransa, ifade özgürlüğü de dahil olmak üzere temel değerinden asla vazgeçmeyecek.
Bu bağlamda, Fransa'nın kendisi de dahil olmak üzere uzmanlar arasında, "Charlie Hebdo" yayınlarının ifade özgürlüğünün bir göstergesi olarak adlandırılıp adlandırılamayacağı konusunda bir tartışma var mı? Pek çok kişi terörizmin hiçbir koşulda haklı çıkarılamayacağı konusunda hemfikirdir, ancak Charlie'nin çalışanlarının ifade özgürlüğü kisvesi altında, inananların duygularına yönelik bariz hakareti Batı demokrasisinin normlarına indirgeyerek aslında Fransız toplumunun bir parçasını radikalleştirdikleri de ekleniyor.
Avrupa'daki pek çok politikacının basit bir gerçeği anlamıyormuş gibi davranması dikkat çekicidir: sanat ve ifade özgürlüğü var, ancak açık bir provokasyon var. Ve bu zaten Avrupa toplumunda bölünmeyi amaçlayan kanlı bir provokasyondur. Ve böylesi bir bölünmenin itici gücünün Avrupalı otoritelerin kendilerinin politikası olduğu inkar edilemez: hem kabalık ve ilke eksikliğinin ifade özgürlüğüyle özdeşleştirilmesi, hem de "tüm göçmenler için açık kapılar" ile ilgili olarak.