Beyrut Onur Yürüyüşü'nün İptal Edilmesinin Ardından LGBTQ+ Lübnanlılar Mücadele Ediyor
Arap dünyasında queer insanlar her zaman baskı ve sosyal damgalanma ile karşı karşıya kalırken, son birkaç yılda özellikle korkutucu bir dizi zulüm vakası yaşandı. Geçen yıl, en az 76 LGBTQ+ insanlar tutuklanmış Açıkça eşcinsel bir solisti olan Lübnanlı bir grup olan Mashrou' Leila, Kahire'de bazı katılımcıların gökkuşağı bayrakları salladığı bir konser verdikten sonra. 2016 yılında Fas'ta iki lezbiyen genç tutuklandı Bir çatıda öpüşürken yoldan geçen biri tarafından fotoğraflandıktan sonra. Geçtiğimiz birkaç yıl IŞİD'in attığını gördü binalardan düzinelerce eşcinsel erkek Suriye ve Irak'ın kontrolleri altındaki bölgelerde. Dünyada 10 ülke hala eşcinselliği ölümle cezalandırıyor ve birçok üye Arap Birliği de bunlardan biri.
Yine de, aktivistlerin ve sanatçıların yardımıyla Arap dünyasındaki insanlar, homo ve transfobiye karşı seslerini yükseltmenin yaratıcı yollarını buluyorlar ve insanları istedikleri kişiyi sevmeye teşvik eden bir Arap anlatısı sunuyorlar.
Bölgede LGBTQ+ hakları için mücadele eden en büyük yaratıcı hareketlerden biri Beyrut'ta bulunuyor. Geçen yıl Lübnan, Beyrut Onur Yürüyüşü'nün açılış etkinliği olmasına rağmen LGBTQ+ Onur Haftası düzenleyen ilk Arap ülkesi oldu. iptal edildi İslamcı bir grup tarafından yapılan tehditlerden sonra. Etkinliğin bu yılki baskısı 12 Mayıs'ta başladı - ancak Beyrut Onur Yürüyüşü organizatörü Hadi Damien, 13 Mayıs'ta tonlarca okunan bir oyunda Lübnanlı yetkililer tarafından izinleri olmadığı için gözaltına alındıktan sonra, geri kalanını iptal edeceğine dair bir söz imzalaması istendi. gurur kutlamaları ya da tutuklanıp cezai suçlamalarla karşı karşıya kalabilirsiniz. Sonunda, diğer gururlu katılımcıların tutuklanma ihtimalini önlemek için sözü imzaladı.
Bu gerilemeye rağmen Lübnan, LGBTQ+ toleransı söz konusu olduğunda Arap dünyasında bir istisna olmaya devam ediyor ve görünürlüğü ve çabaları bunu bu şekilde yapan aktivistler ve queer insanlar henüz hayal kırıklığına uğratmayacak. Lübnan'daki queer insanlara Gururun onlar için neden önemli olduğunu, Beyrut Pride'ın iptal edilmesinden sonra sırada ne olduğunu ve Lübnan'ı ve daha geniş Arap dünyasını queer insanlar için daha parlak bir yer haline getirmek için nasıl çalıştıklarını sorduk.
Muhammed Sabbah (27)
Film yönetmeni
Lübnan'da queer olarak büyümek, hem kendim hem de başkaları için farklı kabul aşamalarından geçen bir yolculuktu. Cinselliğin zaten tabu olduğu bir yerde eşcinsel olmak herkesin anlaması ve kabul etmesi kolay değildi. Ancak bu günlerde kendimi, gerçekte kim olduğumu ve kim olmak istediğimi anlayan açık fikirli bir sanatçılar ağının arasında buluyorum.
Gurur kutlaması yapmak benim ve diğer Lübnanlı queer Lübnanlılar için çok önemli çünkü bu, bilgiyi yaymanın, LGBTQ+ topluluğu hakkındaki cehaletle savaşmanın, farkındalık yaratmanın ve baskıyla mücadele etmenin bir yolu. Gurur, queer topluluğu için birleştiğimizi ve savaşlarımızı vermek ve sevgi mesajımızı yaymak için kararlı olduğumuzu göstermenin iyi bir yoludur.
Görünür kalmamız çok önemli ve bence son yıllarda büyük adımlar atıldı. Bu yüzden bir film yapımcısı olarak queer Arap hikayeleri , beni tehlikeye atabilecek olsa bile. Kendini sevmenin gücünün değişimin anahtarı olduğuna inanıyorum. Sanatla bölgedeki queer kültürünü normalleştirebilir, queer insanların hayatlarının normal olduğunu gösterebiliriz. Umarım Arap queer topluluğu etrafındaki klişeleri ve klişeleri kırabiliriz ve benim kuşağımın Arap dünyasındaki queer insanlar için işleri nasıl daha iyi hale getireceği konusunda iyimserim.
Lea* (21)
Mimarlık öğrencisi
Daha gençken, eşcinselliğin var olduğunu bilmediğim için lezbiyen olmanın ne demek olduğunu hiç bilmiyordum. Bende bir sorun olduğunu düşündüm çünkü sınıfımdaki erkeklere diğer kızlar gibi aşık olmazdım. Üniversitedeki ilk yılımda kendimi biraz daha anlamaya başladım. Başlangıçta yakın arkadaşlarıma ve aileme arzularımı anlatmaktan çok korktum ama en yakın arkadaşım ve kız arkadaşım bana çok destek oldu. Birkaç ay önce aileme açıldım ve bugün LGBTQ+ topluluğunun bir parçası olmaktan gurur duyuyorum.
Beyrut Onur Yürüyüşü'nün iptal edildiğini duyduğumda çok sinirlendim çünkü bu haftanın aşkı ve hayatı kutlamak için benim haftam olduğunu hissettim. Özgürlüğüm elimden alınmış gibi hissediyordum. Gurur duymaya ihtiyacımız var çünkü bu insanları eğitmenin bir yolu - çünkü queer kimliklerimizi marjinalleştiren bir toplumda büyüdük. Utandığı için dolaptan çıkmaya cesaret edemeyen birçok insan tanıyorum. Gururla, onlara kendilerini sevebileceklerini ve topluluk olarak onları desteklemek için orada olduğumuzu gösterebiliriz.
*Soyadı gizliliği korumak için saklı tutulmuştur.
Sasha İlyas (21)
13 yaşımdayken, ailemin arkasından hormon replasman tedavisine başladım; Kısa bir süre sonra, Hristiyan aileme transseksüel olarak çıktım. Ailem trans bir çocukla nasıl başa çıkılacağını tam olarak kavrayamadı, ancak zamanla daha anlayışlı hale geldiler ve şimdi beni toplumda karşılaştığım hoşgörüsüzlük ve tehditlerden korumaya yardımcı oluyorlar. Gizlenmek istemiyorum ve kimliğim hakkında açık sözlüyüm; Moda şovları yapıyorum, gösteriler yapıyorum ve Lübnan'daki televizyon programlarında transseksüel olma hakkında konuştum. Umarım Orta Doğu'daki transeksüel insanları gerçekte oldukları gibi olmaya teşvik eder. Gurur etrafındaki tüm tartışmayı anlamıyorum - bu sadece bir araya gelen ve hayatı kutlayan bir grup insan. Nasıl bu kadar yanlış olabilir? Queer insanlar her zaman buradaydı, Lübnan'da yeni bir şey değiliz! Ne yazık ki, LGBTQ+ topluluğunun muhafazakar güçler tarafından ülkeyi kirlilik, elektrik sorunları ve yoksulluk gibi daha büyük sorunlardan uzaklaştırmak için bir propaganda aracı olarak kullanıldığını düşünüyorum.
Muhafazakarlardan korkmuyorum - yani, ne olabilir? Zaten iki kez tutuklandım; Polis, yasalara aykırı bir şey yapmasak bile queer insanları tutuklamak için boşluklar buluyor. Beni olduğum gibi kabul etmeyen ve hayatı kutlamayan insanlardan korkmalı mıyım? Sadece çeşitliliği kucaklamayan ve insanları olduğu gibi bırakanlara acıyabilirim. Yaşadığım onca şeyden sonra artık önümde hiçbir şey duramaz.
nergis çocuk (25)
Sürükle Kraliçesi
Lübnan'da queer biri olarak büyümek zordu. O zamanlar sosyal medya gerçekten bir şey değildi ve LGBTQ+ kültürü, eşcinselliğin teknik olarak yasa dışı olduğu bir ülkede yaşayan genç bir eşcinsel çocuk için yalnızca bir efsaneydi.
Dışarıdaki tek queer insan benmişim gibi hissettim ve bu yüzden kendimden çok şüphe ettim. Ama sonunda çevrimiçi queer toplulukları bulmaya geldim, queer tarihi ve kimliğini görüp okudum ve kendimi buldum.
Dürüst olmak gerekirse, başlangıçta bir gurur kutlamasına ihtiyacımız olmayan bir dünyada yaşamayı dilerdim - ama ne yazık ki gerekli; haklarımız için yürümeli ve topluma var olduğumuzu göstermeliyiz, çünkü varlığımız insanları ve inançlarını tehdit ediyor gibi görünüyor.
Dört yıl önce Beyrut'ta drag sahnesi canlandı ve içimde bir ateş yandı. Lübnan gibi bir toplumda sürüklemek zor ama ben bir asiyim. Kadınlardan ve kadın estetiğinden her zaman etkilenmişimdir; bu yüzden çocukken annemin dolabıyla uğraşır, ablamın yüzünü boyardım. Ablamın topuklu ve eteklerini giyer, aynada kendime bakınca hayretler içinde kalırdım.
Drag benim için toplumun olamayacağımızı söylediği her şeye karşı bir meydan okumadır. Güç veriyor ve sevgiyi ve neşeyi yayarken korkularımın üstesinden gelmeme yardımcı oluyor. Gurur için de aynı şey - bana daha iyi bir yarın için umut veriyor. Ve zorluklarla karşılaşsak bile, sevmeye ve yaşamaya devam etmeliyiz.
çünkü Hanna Amsterdam merkezli serbest gazetecidir.