Yaşlanmanın sırrı
Haritaya atılan dartın yönlendirdiği Cody Romano, yabancıların hikayelerini aramak için güney Georgia'ya gider.
Ben silahı kaldırıp nişan alırken YEDİ ÖĞRENCİ bana dik dik baktı. Yoğun tropik yağmur tabakalarından kaçınmak için, bir Haziran Pazar günü yol kenarındaki bir tentenin altına toplanmıştık.
Tetiği çektiğimde, boya kaplı bir Nerf dartı kaldırımdaki bir yol atlasına çarptı. Silahı bir takım arkadaşına fırlatmadan önce, Güney Georgia'da floresan sarı bir leke olan sonucu incelemek için diz çöktüm. Güneş hızla yükseliyordu; kronometreye göre, bir yer seçmek için iki dakika on dokuz saniyemiz vardı.
Pazar günkü etkinliğimiz basit bir önermeye dayanıyordu: Güney'de rastgele bir kasaba seçin, ardından şehrin en unutulmaz karakterleri hakkında gerçek hikayeler üretmek için seyahat edin. Biz buna "MapDart" adını verdik.
Bir hafta önce, MapDart konseptini bir e-postada, halkla ilişkiler eğitimi aldığım Gainesville'deki Florida Üniversitesi'ndeki öğrencilere sunmuştum. Şaşırtıcı bir şekilde, ankete katılanların çoğu, yeni insanları keşfetmeye ve onlarla tanışmaya istekli iletişim dışı bölümlerdi.
Her kişinin haritada bir şansı vardı.
Bir mühendis, bir psikolog ve bir halk sağlığı yüksek lisans öğrencisinden oluşan ekibimiz, konuyu “Yani hepsi bir bara giriyor” şakasında oynayacak kadar çeşitliydi.
Her kişinin haritada bir şansı vardı. İlk dart atıldıktan sonra, bir kasaba seçmek için 20 dakikalık bir zaman sınırı belirledim. Bir fotoğrafçı olan Julie birkaç saniyeyle parmağını haritaya dokundurarak "Willacoochee, Georgia?" Dedi.
2.000'den az sakinden oluşan bir topluluk olan Willacoochee'ye yaklaşık üç saat gittik, çünkü adını telaffuz etmek eğlenceliydi. (Deneyin - dilinizi bir heceler ormanında yönlendirmek gibidir.)
Sonra en zor kısım geldi: yabancı toprağa girmek ve kendimizi yabancıların hayatına sokmak. Her derde deva olmamakla birlikte, bir restoranda etrafı sormanın en iyi yol olacağını düşündük.
Willacoochee'deki tek oturma yeri olan Mary's, bir hırdavat dükkanı ile bir hayvan yemi dükkanı arasında yer almaktadır. Estetik olarak eski bir av köşkü gibidir: meşe duvarlar, piknik masaları, atlı bir kova başı. Büfe hattında ilerlerken, genç sunucuya havuç olduğunu düşündüğüm şeyi sorarak Kuzeydoğu köklerime ihanet ettim.
Tatlı patates mi demek istiyorsun? dedi, garip bir gülümsemeyle.
Oturduktan sonra, takım arkadaşlarım ve ben yaşlı bir öğle yemeği kalabalığıyla küçük sohbetler yaptık. Yaşlanma konusu hastalıklı ve tabu olabilse de tanıştığımız Willacoochee sakinleri yaşlanmak hakkında sıcak ve nostaljik bir şekilde konuştular; balık tutma gezileri, şakalar ve eski lise aşkları hakkında alay ettiler.
Bu dinamik gözüme çarptı çünkü birkaç ay önce 22. yaş günümden sonra kendi yaşlanmam üzerinde durmaya başlamıştım. Yirmili yaşlarıma unutulmaz deneyimler yaşatmak için kısmen hevesle MapDart'ı organize ettim, oysa kendiliğinden seyahat etme özgürlüğüm vardı.
İyi yaşlanma konusunda kendi dinini yaymaya yetkili biri olsaydı, Mary’nin içinde tanıştığımız 91 yaşındaki zayıf ve çevik George McCranie idi. Öğle yemeğinden sonra, George süper görev kamyonuna tırmandı ve onu takip etmemizi söyledi. Yine de beklemiyordu ve ben de ayak uydurmak için bir taşra otobanından aşağı indim.
Bay McCranie kamyonetinde
Bay McCranie toprak bir yola döndüğünde arabamdaki fotoğrafçıların yüzleri aydınlandı ve bizi çam ormanının yemyeşil bir açıklığına götürdü, ahşap kabinlerin antika bir terebentin fabrikasını çevrelediği yer. Uzakta, açıklık bir Model-T Ford'un paslı şasisini yutan aşırı büyümüş çimenlere dönüştü.
George, fabrikanın arkasındaki bir silonun etrafında yürüdü ve bir merdivenden çıktı. Ahşap bir platforma adım atarak, binanın kenarından aşağıdaki alana uzanan iki kütüğü işaret etti.
Bay McCranie derin, sabit bir sesle, "Çiğ sakızımızı buraya o çam ağaçlarından getirdik," dedi. "Biz onları çalıştırdık, biliyorsunuz ve terebentinleri fıçılara doldurdular. Varilleri direklerden yukarı yuvarlayacağız ve bu tür işler. Fıçılar parça başına 500 pound ağırlığındaydı. "
Şeker ve yanmış çam gibi kokan, kaplara sızan kıvamlı, kahverengi bir yapışkan madde hayal ettim.
George kızak direklerine doğru adım attı. Zarif görünüşü - kaygan saçları, gözlükleri, hakilerin içine sıkışmış keskin bir düğmeli - gençken fabrikada çalıştığından beri geçen yılların altını çizdi.
Bay McCranie’nin gençliğinde, Georgia Büyük Buhranın boğuştuğu dönemdeydi. ("Hepiniz Depresyon hakkında hiçbir şey bilmiyorsunuz," dedi ve iPhone hizmetini kaybetmekten duygusal olarak iyileşemediğimizi düşünerek haklıydı.) George'un babası, durumu göz önünde bulundurarak George ve iki erkek kardeşine şunları söyledi: Üniversite için para istiyorlarsa çalışmaya başlamak zorunda kalacaklardı.
Bay McCranie, üç Willacoochee oğlunun ailelerinin terebentin fabrikasını ele geçirdiği haberi yayıldığında, bazı yerel halkın fabrikanın yanacağından korktuğunu söyledi. Yine de kardeşler fıçı üstüne kaymadan ellerini tuttular. Sadece II.Dünya Savaşı'nın talepleri çalışmalarını aksattı.
George, "Adamlar öldürülmeye devam etti ve değiştirilmeleri gerekiyor," dedi. Bu bana iyi bir iş teklifi gibi gelmedi.
Avrupa'da savaşmak için askere alındıktan sonra George ve ağabeyi Willacoochee'de terebentin üretmeye devam etti. Sadece birbirlerinin eğitimini finanse etmekle kalmadılar, 11.000 dönümlük arazi ve birkaç Model Ts (her biri 12 ila 18 dolar arasında satılan) satın almaya yetecek kadar tasarruf ettiler.
Bay McCranie’nin ağabeyi yaklaşık 30 yıl önce öldüğünde, George ve küçük erkek kardeşi, ailenin arazisinin çifte mülkiyetine bırakıldı. Bay McCranie, şu anda Ulusal Tarihi Yerler Sicilinin bir parçası olan fabrikayı eşine ve iki çocuğuna verdi.
Kızak direkleri
George fabrika basamaklarından görece kolaylıkla inerken, "Hey, senin gibi yaşlanmanın sırrı nedir?" Dedim.
Şakayla, "Her gün bir bardak viski," diye yanıtladı.
"Belirli bir tür?" Diye sordum not tutuyormuş gibi yaparak.
"Bazıları isim konusunda yaygara koparıyor," diye karşılık verdi, "ama pahalı bir şeye ihtiyacın yok."
O günün ilerleyen saatlerinde, Gainesville'e dönüş yolculuğu sırasında, Bay McCranie'nin şakacı cevabının ardındaki alt metni düşündüm: yaşlanmanın bir sırrı yoktu. Bir şey olursa, George için işe yarayan şey, onu fazla düşünmemekti. Somut, uzun vadeli hedefler belirleyerek ve bunlara sadık kalarak fabrikayı ve aile işlerini yönetti.
MapDart’ın bir sonraki macerasına hazırlanmak için daireme geri döndüğümde, boya sıçrayan yol atlasını sakladım. Güney Georgia'daki sarı leke artık iki boyutlu bir alanı temsil etmiyordu; Mary’nin restoranında, tarlalarında, bataklıklarında ve üç çocuğu üniversiteye gönderen eski bir terebentin fabrikasında tatlı patates anılarını uyandırdı.
Bir dahaki sefere 23 yaşıma girme konusunda endişelendiğimde, Bay McCranie’nin bakış açısını hatırlayacağım. Onu, Gürcistan’ın terebentin endüstrisinin nihai yükselişi ve düşüşü yoluyla, öğleden sonraları 500 kiloluk varillere karşı homurdanan buhran boyunca ilerletti. Yaşlanmaktan şikayet etmeye başlarsam, George'un bana bir bardak viski ve figüratif, hızlı bir tekme verdiğini hayal edeceğim.