Hannah Brencher, bireyleri somut aşk eylemleriyle güçlendirmeye adanmış bir örgüt olan More Love Letters'ın Kurucusu ve Yaratıcı Direktörüdür. O bir TED konuşmacı ve yazar - ilk hatırası, Şubat 2015'te dünya çapındaki kitapçılarda ortaya çıkıyor - ülkeyi dolaşarak üniversite öğrencilerine dünyada bir fark yaratmak için ilham veriyor. Daha fazla Aşk Mektupları, yıllık tatil kampanyasını başlatmak için hazırlanıyor, Aşk Mektubu Yazmanın 12 Günü. Hannah hakkında daha fazla bilgi edinmek için onu ziyaret edin. İnternet sitesi.Pinterest'te paylaş
Neredeyse üç yıl önce, kemik kırıcı ayakkabılar giyen bir depresyonun kalınlığında, dünyanın daha fazla aşk mektuplarına ihtiyacı olduğunu söyleyemezdim. Veya bunun için bile mektuplar.
Bana bir hareketin katlanmış bir kağıt parçasından başlayabileceğini ya da bir insanın hayatının baş aşağı döndürülebileceğini ve sadece elle yazılmış kelimeler yüzünden sonsuz derecede daha güzel hale getirilebileceğini söyleseydiniz, size güldüm. Umutlu olurdum ama aynı şekilde sana güldüm. Bunu bilmeden önceydi. anlam, bir kısmı geri almak için hiçbir beklenti olmadan, mektup yazma yoluyla başkalarının elinden vermekten doğar..
Yabancılara Mektup Yazma
Üniversiteden ilk yılım, New York'ta yaşayan, konuşmamı bulmak için açtım. Bazı keşfedilmemiş bir varış yerine ulaşmaya kararlı, ama yavaş yavaş ayaklarımın dünyanın benden beklediği tüm çamurlara sıkışıp kalmasına karar veren gezginlerden biri gibiydim. İşimi beğenmedim. Arkadaşlarımı ve üniversitenin güvenliğini özledim. Kendimi amaçsız hissettim. Kendimi küçük hissettim. Bir fark yaratamadığımı hissettim. Çoğunlukla kendimi yalnız hissettim - bağlantıyı kesip, telefonu geceleri kapatmaktan korktum çünkü mecburum Gerçekten mi yalnız ol.
Rastgele New York'luların suratlarını doldurma dürtüsüyle mücadele et ve onlardan aynı uyuşmuş acıyı hissedip hissetmediklerini sor. Yabancılara mektuplar: Sabahlarımı göreceklerim insanlar işe gider, rastgele bir kafeden sadece birkaç metre uzakta otururlardı. Hatta tipik bir onaylama ya da umut mektubu bile değillerdi. Daha çok eski bir arkadaştan alacağın türden bir mektup gibiydiler - o güne girilen detaylar, başka bir ruhun kopyalayamadığı tecrübe parçaları. Sizi hissettiren mektuplar, gerçekten birisinin günlüğünü tutuyormuş gibi hissetmenizi sağlıyor - umutlar gemisi - o gün için.
Mektupları defterimden söküp, tuvaletlerdeki lavaboya gömülmüş, şiir kitaplarına yerleştirilen başıboş koltuklarda bırakıyordum. Bu süreçte, birçok kişi tarafından bilinen ancak artan bir azınlıktan erişilen bir anlam dünyasını keşfettim.
Bu mektuplar sayesinde, asla karşılaşmadığım birine söylemenin bir yolunu buldum: “Hey, belki dizlerimiz asla dokunmaz ve belki de Brooklyn'deki dalış barında asla siyasetle derine inmeyebiliriz, ama belki birisini tanımanız gerekir. orada başka biri var. Onların da mücadeleleri var. Senin için en iyisini istiyorlar. Havada yumruklarını göremiyor olsanız bile sizi yüksek sesle neşelendiriyorlar. ”Ve dünyadaki herkesin bu tür odaklanmış dikkat ve onaylamaya ihtiyacı olduğunu gördüm.
Belki bir şekilde, önemli olan harflerden bile değildir. Olabilir insanlar sadece birilerinin onlar hakkında düşündüğünü bilmeli, onları bir kaç metin ve e-postanın üzerinde tutuyorlar..
Dijital Çağda Yazılı Kelime
Üniversite profesörlerinden biri, bir zamanlar lütuflu bir kopyasıyla dersimden önce durdu. sevgili Elinde ve bize eşinin mektup yazma yoluyla aşık olduğunu söyledi. Her ikisi de mesafenin onları ayırmak için kurnazca bir planı olduğu bir zamanda tanıştı. Beklediğini, aşık kısmı, olduğunu söyledi. Aslında, bütün kalbinizi oraya koymaktan başka bir seçeneğiniz olmadığı ve ardından kelimelerin alıp almadığını görmek için bekleyin ve bekleyin ve bekleyin. Sindirilir. Kabul edilmiş. Anında iletişim kurulamadı. Bir ekranda dikkatsizce fırlatılan hiçbir kelime yoktu. Ham kırılganlık vardı ve kelimeleri bir sayfada dikkatlice bir araya getirme ve sevdiğiniz birine teslim edilmelerini bekleyen bu organik, romantik süreç.
Hikayesini dinlerken, aniden hiç sahip olmadığım bir şey için nostaljik davrandım - bir kağıt üzerinde sevilme ve bilme şansı.
“Nesiliniz asla buna sahip olmayacak.” Dedi cesaretle. Kelimeleri profesörüm onları serbest bıraktığında hissettim. “Doğru olabilirdi” diye düşündüm. Ama daha az istememe neden olmuyor. ” Endişelendiğim bir dünyada dijital olarak çok bağlantı kurarız nihayetinde birbirimizin gözünde yeşilin halini görmeyi unuturuz, bu beni daha az istememe neden olmaz.
New York şehrinin ve dünyanın dört bir yanındaki yabancılara onlarca mektup yazdıktan sonra, bir şeyler yapmam gerektiğini - dünyayı mektup yazma kalbine uyandırmak için bir reçete yapmam gerektiğini biliyordum. Bundan daha fazlası, uyuyan bir dünyayı uyandırmak ve gözlerini dijital çağda bile otantik bağlantılara ve somut bir göreve açmak için bir tarif.
Bu benim organizasyonumun, Daha Fazla Aşk Mektuplarının ve giderek daha ateşli bir inancının yaratılmasına neden oldu. Birbirimize yazmaya devam etmeliyiz, birbirimize göstermeliyiz - birbirimize küçük, odaklanmış, olumlu yollarla tanımak - elimizdeki diğer teknolojiler ne olursa olsun. Her gün, başka bir kişi oturmak, dünyayı kapatmak ve sayfaya kalem koymak misyonuyla doluyken kapıdan içeri giren nimetleri görüyorum.
Somutluk Niçin Önemli?
O zaman, ilk rastgele aşk mektuplarını yazdığımda, şimdi mektuplar hakkında bildiklerimi size söyleyemezdim. Özellikle, onları alan insanlara ne kadar kişisel olarak önemli mektuplar verildiğine şaşırdım. Konu, rastgele bir sohbette ortaya çıktığında, insanlar yatağının altında tuttukları bir kutu mektubu olduğunu kabul etmeye isteklidirler (ve eğer bir ateş olsaydı, ilk yakaladıkları şey bu olurdu).
Bu kutuların çoğumuzun, varlıklarıyla bize dokunan insanların elleriyle dolu yığıldığını asla bilmiyordum ve bu, nadiren ama tatlı durumlarda, mektupları çıkartıyoruz. Kağıdı kokluyoruz. Parmaklarımızı el yazısı boyunca çizeriz. Bazen bir kişiyi özlüyoruz. Bazen aramayı düşünüyoruz. Diğer zamanlarda, hüzünlü bir hüzün duygusu üzerimize bir pelerin gibi sarsılır çünkü bazı harfler bir kişinin bir zamanlar gökyüzünü kahkahalarla doldurduğuna dair tek kanıtımızdır.
Mektuplar hakkında konuşmamızın bir nedeni var. Mektupları saklamamızın bir nedeni var. Belki de karalamalardır. Belki de hatıralardır. Ama bence her şey varlığın kemiklerine dayanıyor. Nasıl hiçbir şey birilerini tanımak kadar güzel hissetmiyor, bir yerlerde seni düşünüyor. Bir mektubun birisinin, birisinin, bizi incelemek için binlerce yöne çarpan bir dünyada sana dikkat ettiğini nasıl sembolize ettiğini.
Bunun sadece düşüncesiyle ilgili dikkate değer bir şey var. Senin için oturan birinin düşüncesi. Senin için bir kağıt parçası çıkarmak. Akıllarını, senin için yazdıkları kelimelere odaklamak. Ve özensiz el yazısı ve sıkışık bir el sayesinde, size satırlar arasında, şimdiye kadar önemli olan her şeyi anlatmayı başarırlar: “Umurumda. Buradayım. Sık sık seni düşünüyorum. Sen sadece benim için ekrandaki kelimelerden daha fazlasısın. ”
El yazısı harflerin hala önemli olduğuna inanıyor musunuz? Aşağıdaki yorumları paylaşın veya bizimle iletişime geçin. Facebook!