

Gökyüzünden süzülen ışık huzmesi ağaçlardan dökülen yaprakların boşluğundan sızarak yerdeki turuncu yapraklarla buluşuyordu. Islak kaldırımların karanlık grisi üzerinde daha da belirgin parlıyordu dökülen yapraklar. Rüzgârla uçup gidenlerin sayısı, yağmurla beraber yola tutunanlardan fazla değildi.
Yaşamak mı zordu, tutunmak mı? Yaşıyor gibi görünebilirdi insan, hatta buna kendisini bile inandırabilirdi. Ama yolun sonunda bir yerlere geldiğinde tutunamadığını anlarsa, yaşamış olur muydu?
Gecenin laciverdinde bir şehir
Denizin laciverdinin kıyıya vurduğu yerde bir kadın ağlar yapayalnız. Güzel dediğimiz kavramlar hangi durumda ve kime göre güzeldir? Saatler muhteşem bir geceyi vuruyordur çoğu insana göre; gökyüzünde ışıl ışıl yıldızlar
Ama kadın hıçkıra hıçkıra ağlar. İçinde tutamaz boğazına takılanları, bağırır. Oysa gökyüzünde kocaman bir dolunay parıldar, yakamozlar
Deniz kenarındaki şezlonglardan birinde sabaha karşı uykuya dalar.
Uyanır, karşısında güne koşuşturarak merhaba diyen bir sokak köpeği
Gün başlamıştır çoktan, hayat da. Kalkar şezlongdan. Nereye gideceğini bilemez evdeki iki cesedi düşünürken. İncecik parmaklarıyla saçlarını düzeltir, hırkasının önünü sımsıkı kapatır ve yenik adımlarla yürür ardında bırakmadıklarına