Ailem Trump yönetimini takip etmek için Washington’a taşındığında bir apartmanda yaşamak istedim. Eşim, arzumu ortak bir yaşamın devam edeceği Sovyet çocukluğuna bağlayarak itiraz etti. Bu noktayı kabul ettim: Arzu Proustvari bir özlemden geliyorsa, onu takdir etmek için daha fazla neden var demektir.
Tuğladan bir koloniye yerleşmiş. Yine de insan rüyasını görüyorsun. Zorlu koşularımda düzenli olarak Foxhall olarak bilinen bir konutun önünden geçiyorum; Park alanında yükselen dokuz parçalı, bej kat, balkon aralıkları gibi veriler yapıyor, aynı zamanda hem sağlam hem de tehlikeli. Tabandan tavana, duvardan yapılan binanın cephesini rakip cam ve beton şeritlerine dönüştürüyor. Üniversite yurdu ile komün arasında bir geçiş olarak idealleştirdiğim odadaki yaşamı hayal ediyorum. Birisi her zaman piyano çalıyor, içecekleri karıştırıyor, kurabiye pişiriyor, resim yapmayı öğreniyor. Çocuklar koridorlarda gülerek koşuyorlar; İnsanlar sese sevinerek olaylardan çıkıyorlar ve onlar da gülmeye başlıyor.
1971 yılında inşa edilen Foxhall, II. Dünya Savaşı’nın yıkılışlarından daha iyi bir toplum inşa etmeye çalışan mimari hareket olan Brutalizm’in bir başyapıtıdır. Adı yanıltıcı: Kolektivizmle ilişkili bir tarz olan Brütalizm, tamamen mimari aracılığıyla topluluk yaratmayla ilgilidir. Uygulayıcıları, bizim zalimlik tutkumuzla oynamaktan ibaret olma arzumuzu tatmin etmeye çalıştılar. yapıları ortak yaşam için büyük, kullanışlı binalar oluşturmak için ucuz bir malzeme (hareketin adını aldığı malzeme olan beton) kullanmak istediler. Sıklıkla iftira edilen Brütalizm, sadece barınma konusunda değil, yaşama konusunda da benim ülkü düzenim olmaya devam ediyor. Başka bir Brutalist, Yumurta olarak bilinen muhteşem Albany, NY performansının önünde dururken – kaidesinin üzerinde hareket ve sessizlik arasında bıçak sırtında penceresiz bir oval – bizimkinden daha umutlu ve cüretkar bir toplumun özlemlerini tüketiyor.
Brütalizm olan aşkm Leningrad’daki bir apartmanın dördüncü katında başladı. Dik bir kibritin petrol ürünleriyle benzerliği vardı; birbirlerinin aynı kibrit programları onun yönüne uzanıyordu; gri manzaranın üzerinde gri sözler mevcuttu. Ailemin evi sıkışık ve haraptı. Aynı zamanda hayat doluydu, sürekli vızıldayan bir arı kovanıydı. Arabaları dertsiz avluda hokey oynadık. Kimse beni “yabancı tehlikesi” konusunda uyarmadı. Müddet, yerel sütunlar, başıboş bölgelerine egemen olan genç holiganlar vardı ama bu asi arıların bile kovanda yeri vardı.
Binamız akademik açıdan Brütalist olmasaydı da, daha sonra özünde Brütalist olarak tanıyacağım değerleri aşıladı. Bu gençlik deneyimlerinin anlamı (kesintilerle nostaljiyle yumuşatılmıştı), ailem 1989’da Amerika Birleşik resim’ne taşınıp New York’un geride kalanlara yerleşene kadar desteklenmemişti. Amerikalı olmak için tuhaf bir zamandı. Bunlar, ırkçı bir paniğin bilmediği beyaz hayal gücünün daha da derinlerine saplandığı “süper yırtıcıların” yıllarıydı. Amerikalılar ön verandadan arka verandaya kadar kendi içlerine, özel zevklere ve gizli korkulara yöneldiler. Boş sokaklar, çorak çimenler: Acımasızlıktan bahsedin.