Viking çiftliğinde hayatın yaşıVikinger sekizinci ila on birinci yüzyıllar boyunca çok fazla sıkı ve sürekli çalışma gerektiriyordu. Viking çiftliklerinin çoğu çiftlikte, insanda ve hayvanda yaşayan herkesi ayakta tutacak kadar bitki ve hayvan yetiştirdi. Vikinglerin çoğu, zamanın bir bölümünü de aldılar ya da avlarlarsa bile, orta çağın ortak bir gerçeği olan çiftçilerdi. Viking çiftlikleri, sahibi varlıklı olmadığı sürece genellikle küçüktü. Bazı çiftlikler izole edilmişken, çoğu küçük çiftçi köylerinde gruplandırılmıştır.
Viking çiftliğinde yetiştirilen hayvanların, ekinlerin ve sebzelerin listesi aşağıdadır:
- Sığırlar
- Koyun
- keçiler
- Domuzlar
- Atlar
- Kazlar, Ördekler ve Tavuklar
- Arpa
- Çavdar
- Yulaf
- lahana
- Soğanlar
- Sarımsak
- Pırasa
- Şalgam
- Fasulyeler
- bezelye
İskandinav topraklarında kışlar çok şiddetli geçtiğinden sığırların kış aylarında iç mekanlarda tutulması gerekiyordu. Bu, çiftçilerin bu süre zarfında sığırlarını hayatta tutacak kadar saman yetiştirmeleri gerektiği anlamına geliyordu.
Saman dışında, çiftçiler arpa, çavdar ve yulaf yetiştirirdi. Kadınlar sebze bahçelerine yöneldiler ve bazı Viking çiftliklerinde de elma bahçeleri vardı. Çiftçilik, ekin biçme ve hasat mevsimine göre yapıldı. Bazı görevler yıl boyu sürdü: çitleri eskrim ve tamir etmek, hayvan tezgahlarını kırmak, yangınlar için odun veya pislik toplamak, alet yapmak veya tamir etmek, inek ve koyunları sağmak ve tavuk ve ördek beslemek. Herkes yürümeye başlayan çocuklardan işe yaradı. Köleler en zorlu ve en çok yıkıcı işi yaptılar.
Viking adamları balığa ya da keşif gezisine çıktıklarında kadınlar çiftliği koştular ve işi yaptılar. Bu nedenle, Viking toplumunda kadınlar belli bir miktarda güce sahipti. Çocuklar okula gitmedi; oğlanlar erkeklerin ve kızların görevlerini annelerine yardım ederek öğrendim. Viking erkeklerinin çoğu, hasat için baskın yapmaktan ve çiftliklerinde kışa geri döndüler.
Yaz aylarında, sığırlar ve koyunlar genellikle mevsim için orayı otlatmak için daha yüksek bir yere sürdü. Domuzlar genellikle onları toparlayıp kışı kesmek için zamanı gelinceye kadar vahşi doğada dolaşmak ve yem yapmak için serbest bırakıldılar. Atlar, çiftlik işlerinde ve ulaşımda kullanıldıkları için çiftliğe daha yakın tutuldu. Süt inekleri, koyunlar ve keçiler de günlük olarak sağılmak zorunda oldukları için çiftliğe daha yakın kaldılar. Vikingler peynirleri, tereyağını, tereyağını ve peynir altı suyunu takdir etti ve onları etten daha fazla değer verdi.
Ne yazık ki, çok fazla Viking çiftçiliği yöntemi bilmiyoruz. Çoğu tarım aleti ve aracı, o zamandan bugüne kadar olan 1000 yıl boyunca hayatta kalmamıştır. Ekim için toprakta oluklar kesmek için kullanılan bir ard adı verilen basit bir pulluk olduğunu biliyoruz. Tahılın hasadı için saman kesmek için demir orakları ve keskin bıçaklar gerekir.
Ayrıca Viking çiftlikleri ve köylerinin aynı yerde kalmadığını da biliyoruz. Hem çiftlikler hem de köyler, taze topraklardan yararlanmak için her nesile yüz metre kayar. Vikinglerin köylerin aynı yerde kaldığı taştan kiliseler inşa ettiği zaman Hıristiyanlığa geçişe kadar değildi.
Bu makale, Vikingler tarihi hakkındaki daha geniş yazı seçimlerimizin bir parçasıdır. Daha fazla bilgi edinmek için Vikingler tarihine dair kapsamlı rehberimiz için buraya tıklayın.