ALLAH İLE ALDATMANIN ARAPÇILIK AYAĞI
ARAPLAR
Arapları ifade için Kur'an'da, a'rabî (Arap) veya arab sözcüklerinin çoğulu olan 'a'rab' kelimesi kullanılmaktadır.
Kur'an, Arapları ifadede başka bir sözcük kullanmamakta ve Arapları çok olumsuz sıfatlarla anmaktadır Sonraki Arap dilcileri, Kur'an'ın bu tavrını etkisiz kılmak için olacak, a'rab ve a'rabî sözcükleriyle tanıtılan Arapların bâdiye Arapları, yani Arapların köylü tipleri olduğu yolunda bir söylenti geliştirmişlerdir
Allah, kötülüğü köylülüğe bağlamaktan münezzehtir.
Doğrusu şu ki, Kur'an'ın Araplarla ilgili söylemlerinin yarattığı sıkıntıya bir tepki olarak geliştirildiği anlaşılan bu yaklaşım kaş yaparken göz çıkarmıştır Ne yazık ki bu tavır, Arap dili sözlüklerinin birçoğunda yer almaktadır. (Örnek olarak bk. İbn Manzûr; Lisanu'l-Arab, arb maddesi)
Sonraki dönemlerin bu söylemi esas alınırsa, "Kur'an'da, şehirli Araplar hangi sözcükle ifade edilmiştir?" sorusu sorulur ve tabiî, cevapsız kalır.
İşin gerçeğini, Kur'an dilinin aşılmamış ustası Isfahanlı Râgıb söylemiştir:
Ona göre, Kur'an'da kullanılan a'rab sözcüğü Arap ırk ve insanını tümden ifade eden sözcük-tür.
Şöyle diyor:
"Arab, İbrahim'in oğlu İsmail'in zürriyetinin adıdır. A'rab kelimesi de, esasında bu arab kelimesinin çoğuludur."
(Râgıb, el-Müfredat, arb. maddesi)
Bunu kaydeden Râgıb, a'rab sözcüğünün daha sonraki zamanlarda bâdiye Araplarını ifadede kullanıldığını söylemektedir ki, bizim biraz önce değindiğimiz gayretin bir sonucudur. Kur'an, Arap ırkını veya Arap toplumunu ifade için başka bir kelime kullanmadığına göre, a'rab sözcüğü Arap ırkına mensup insanların tümünü ifade edecektir. Öteki iddiaların bilimsel, tarihsel bir tutarlılığı olamaz.
Kur'an'da a'rab kelimesi, geçtiği 10 yerin biri hariç, daima olumsuzluğun, kötülüğün, ikiyüzlülüğün, cimriliğin, kaypaklığın taşıyıcısı olarak kullanılmaktadır.
Şimdi bu kullanımlara bir göz atalım:
1. Tevbe 90:
Bazılarının seferden kaçmak için yalan söyleyerek yerlerinde oturdukları, bazılarının da birtakım özürler ileri sürerek izin alıp sefere katılmamak için uğraştığı anlatılıyor
'Bedevilerin özür bahane edenleri kendilerine izin verilmesi için geldiler; Allah'a ve resulüne yalan söyleyen-lerse oturdular. Onların küfre sapanlarına korkunç bir azap erişecektir."
2. Tevbe 97:
Küfür, nifak (bölücülük, ikiyüzlülük) ve Allah'ın indirdiğini tanımama bakımından en şiddetli insanlar oldukları gösteriliyor:
"Bedeviler; küfür, parçalanma/ikiyüzlülük yönünden daha şiddetli; Allah'ın resulüne indirdiği şeylerin sınırlarını tanımamaya daha yatkındırlar."
3. Tevbe 98:
Bağışta bulunmayı, paylaşımı bir angarya saymakla, iman sahiplerinin başına belalar gelmesini istemekle suçlanarak en büyük belaların onların başına geleceği bildiriliyor:
"Bedevilerden öylesi vardır ki, infak ettiğini bir angarya/bir ceza ödeme sayar ve sizin başınıza belaların gelmesini bekler durur. En kötü bela onların başına olsun!"
4. Tevbe 101:
İkiyüzlülük içinde oldukları belirtiliyor:
"Çevrenizdeki bedevilerden münafıklar var. Medine balkından da münafıklığa iyice alışmış olanlar var. Sen bilmezsin onları. Ama biz biliriz. İki kez azap edeceğiz onlara, sonra da çok büyük bir azaba itilecekler."
5. Tevbe 120:
Tanrı Elçisi'ni bir başına bırakmaları kınanıyor:
"Medine halkına ve çevrelerindeki bedevilere, Allah Resulünden geri kalmaları ve onu bırakıp da kendi canlarının derdine düşmeleri yakışmaz."
6. Fetih 11-12:
İkiyüzlülük, yalancılık, isabetsiz tahmin, korkaklık gibi olumsuzluklarla suçlanarak mahvolmuş bir topluluk diye nitelendiriliyorlar:
"Bedevilerden, geride bırakılmış olanlar sana şöyle diyecekler: 'Bizleri, mallarımız ve ailelerimiz oyaladı. O halde bizim için Allah'tan af dile.' Onlar, kalplerinde olmayan şeyi dilleriyle söylüyorlar. De ki, 'Allah size bir zarar dilerse yahut bir yarar murat ederse O'nun sizin için dilediğine kim engel olabilir?' Doğrusu şu ki, Allah, sizin yaptıklarınızdan haberdardır. Siz sanmıştınız ki Resul de müminler de ailelerine bir daha asla dönemeyecekler. Bu düşünce kalplerinizde süslendi de çirkin bir sanıya saplandınız ve mahvolmuş bir topluluk haline geldiniz."
7. Fetih 16:
Yakın bir gelecekte zorlu ve güçlü bir kavimle karşılaşacakları, bu karşılaşmada korkaklık, döneklik ve ürkeklik göstermeleri halinde perişan olacakları ihtar ediliyor:
"Bedevilerden, geride bırakılmış olanlara de ki, 'Siz yakında çok zorlu savaş veren bir kavimle çarpışmaya çağrılacaksınız. Ya onlarla çarpışırsınız yahut da onlar Müslüman olurlar. Eğer itaat ederseniz Allah size güzel bir ödül verecektir. Yok eğer önceden döndüğünüz gibi yüz çevirirseniz Allah sizi acıklı bir azapla cezalandırır."
8. Hucurât 14:
Sadece dilleriyle Müslüman olduk dedik-leri, imanın bunların kalplerine asla girmediği bildiriliyor:
"Bedeviler, 'İman ettik!' dediler. De ki, 'Siz iman etmediniz. Ancak Müslüman olduk' deyin. İman sizin kalplerinize girmemiştir. Eğer Allah'a ve Resulüne itaat ederseniz Allah, yapıp ettiklerinizden hiçbir şey eksiltmez."
Anıldıkları 10 yerin sekizinde işte bu olumsuzlukların sahibi olarak gösterilen Arapların bir yerde, bazılarının iman edip paylaşıma gideceği söylenmekte, bir yerde ise haklarında hiçbir tespitte bulunulmadan sadece adları verilmektedir. Şimdi bu ayetleri görelim:
9. Tevbe 99:
İçlerinden bazılarının iman ve paylaşıma katılabileceği söylenmektedir:
"Bedevilerden bazıları, Allah'a ve âhiret gününe inanır, harcadıklarını, Allah yanında yakınlıklara ve Resulün dualarına vesile edinir."
10. Ahzâb 20:
Birlikte yaşadıkları kişilere ihanet edebileceklerine işaret vardır: 'Araplar' şeklinde sadece adları geçiyor, haklarında bir değerlendirme yapılmıyor:
"Düşman hizipler gelecek olsalar, onlar isterler ki bedevilerin içinde bulunsunlar da sizinle ilgili haberleri sorsunlar."
ARAP GURURUNUN İSLAMDIŞILIĞI
Arap ırkının üstün ırk olduğuna inanmak, Arap için her şeyin üstündedir. Kendisi dışındakilere 'acem' yani 'öte-kiler-yabancılar' der ve onları 'köleler veya âzadlı köleler' anlamındaki 'mevâlî' sıfatıyla anar. Bir mevâlînin hiçbir meziyeti onu, herhangi bir Arapla eşit duruma getiremez. Düşünülsün ki, İslam din bilimlerinin tümünde kaynak, İslam ahlak ve irfanında prototip kişilerden biri sayılan ve Hz. Peygamber'in hanımlarından süt emmek gibi bir üstünlükle anılan Hasan el-Basrî (ölm. 110/728) başta olmak üzere o devrin bilgin ve düşünür tüm mevalîsi horlanmış, Arap kızlarıyla evlenmelerine müsade edilmemiştir.
Fıkıh kaynaklarına kadar sokulmuş bulunan şu insanlık dışı tespiti de anımsayalım:
Araplara ve onların oluşturduğu Kur'an dışı fıkha göre, Arapça okuma ve yazma bilmeyen herkes 'ümmî' sayılır Yani böyle birisi birkaç dili bilse, okuyup yazsa bile o ümmîdir. Yani okuma yazma bilmeyen biridir.
Arapların ve Arapçanın üstünlüğü ve kutsallığı yolundaki bu Kur'an, akıl ve insanlık dışı iddia, ne yazık ki yüce Peygamber âlet edilerek sahnelenmiştir. Bu iddia sahiplerine göre, mademki Hz. Peygamber en son ve en büyük peygamberdir, o halde onun mensup olduğu ırk da en yüce ırktır.
Kur'an, herhangi bir ırkın üstünlüğünü ileri sürmeye asla izin vermez. Söz konusu ırktan bir nebi gelmiş olması bu ölçüyü değiştirmenin gerekçesi yapılamaz. Üstünlük, niyet ve gayret iledir.
Kur'an'ın beyanlarına göre, içinden nebi gelmemiş hiçbir ırk yoktur. Allah, en büyük lütuflarından biri olan Peygamber göndermeyi, kulları arasında âdil bir biçimde paylaştırmıştır. Eğer bir ırktan nebi gelmesi bir üstünlük vesilesi ise bilinmelidir ki, tüm ırklardan bir veya birkaç nebi gelmiştir. Arap ırkı bu bakımdan tek değildir.
Vahyin ölçüleri, peygamberleri şu veya bu ırka mâl etmeye olanak tanımaz. Peygamberlerin ırkı, boyu-soyu, coğrafyası, iklimi, rengi ve bölgesi hiçbir önem taşımaz. Çünkü peygamberlik kesbî (kazanılarak elde edilen) bir kurum değildir ki madde ölçüleri ile değer veya mertebe kazansın. Peygamberlik Allah'ın verdiği bir imkân ve bir unvandır. Allah bunu verirken ırkın, kanın olanaklarını öne çıkarmamıştır.
Dine saygı ve bunun oluşturduğu duygusal zemini, Arapların üstünlüğüne basamak yapan aldatma, Arapları sevmenin bir din emri olduğunu da iddia etmiştir.
Arapları sevmeyi bir din emri haline getirmek Kur'an'dan hareketle mümkün olmadığına göre Allah ile aldatma pazarının başka bir çare bulması gerekiyordu. Bulmuştur. Benzeri durumlarda başvurduğu 'hadis uydurma yolu'na gitmiştir.
'Allah'ın Elçisi' sıfatını taşıyan bir benliğin bu sözleri söylemesini akıl ve idrak mümkün görmez. İslam'a ve Hz. Muhammed'e bundan daha büyük bir iftira olamaz.
Araplarla ilgili olarak Hz. Muhammed'e isnat edilmiş uydurmaların en çirkinlerinden biri de şudur:
"Ümmetimden ilk şefaat edeceklerim, beni görüp bana iman ederek beni tasdikleyen Araplardır. Onların ardından da Arapların beni görmeden bana iman edip beni görmek arzusu taşıyanlarına şefaat edeceğim."
Görüldüğü gibi, bu şefaat dağıtımında Araplardan başkasına bir şey vaat edilmemiştir. Resulü göreni-görmeyeni ile ne varsa Araplarındır.
Kur'an, Araplarla ilgili olarak uydurulan bu sözlerin tam tersini söylemektedir.
Kaynakça
Kitap: Allah ile Aldatmak
Yazar: Yaşar Nuri Öztürk