Son günlerde Kürtlerin “Türk”, “Öztürk” gibi soyadlarına kafa yormaya başladı insanlar. Ben bu konu açılınca hep babamı, Kemal Tahir ve Ara Güler’i düşünürüm. Sanki üçü Türkiye tarihi gibi gelir bana, üçü de hemşehri, Şebinkarahisarlı ama üçü de farklı milliyetten. Babam Türk, Kemal Tahir Çerkes, Ara Güler de Ermeni. Aynı ilçede bu karışım nasıl oluyor diye sorabilirsiniz, sanırım bu karışım Şebinkarahisar’ın Osmanlı zamanında çok büyük bir il olmasından kaynaklanıyor. Büyük bir yangınla küçülüyor ve sonrasında önce Sivas’a sonra da Giresun’a bağlanıyor. O yüzden Şebinkarahisarlılar ne Sivaslıyız ne de Giresunluyuz derler, Şebinkarahisarlıyız der. 1901 yılında 2 Ermeni okulu var, nüfusun 3’te 1’i Ermeni.
1930’larda Hitler, anti-semitizmi, sıradan Almanların karşılaştığı belalar için –işsizlikten ahlaki çürümeye ve toplumsal huzursuzluğa dek- hikâye türünden açıklama olarak sunmuştu. Sadece “Yahudi komplosu”nu anımsatmak, basit bir “kavramsal haritalandırma” sağlama yoluyla her şeyi netleştiriyordu.
Günümüzün çokkültürlülük ve göçmen karşıtı nefreti, bunların aynı şekilde işlev görmemesi tehdidi mi taşıyor? Garip şeyler oluyor, günlük yaşamımızı etkileyen finansal iflaslar geçekleşiyor, ancak tüm bu olaylar anlaşılmaz biçimde yaşanıyor ve çokkültürlülüğün reddi duruma dair sahte bir netliği ortaya koyuyor: yaşam tarzımızın düzenini bozan, yabancı davetsiz misafirlerdir.