MANZARA (PEYZAJ)
Peyzaj resmi, dağlar, ovalar, ağaçlar, nehirler ve ormanları içeren manzaraları betimler.
Peyzaj resminde gökyüzü vazgeçilmez bir unsur olarak yer alır.
Peyzaj, 15. yüzyıl başlarında Avrupa resim sanatında, daha çok dinsel konulu temalarla ortaya çıkmıştır.
Çin’in geleneksel “saf” peyzaj resim geleneğinde ise, minyatür insan figürü yalnızca bir gözlem noktası olarak yer almakta olup, izleyiciyi deneyime katılmaya davet etmektedir.
Peyzaj türleri
Gökyüzü veya Bulut Peyzajları:
Bulutları, hava veya atmosfer durumlarını betimleyen resimlerdir.
Mehtap Peyzajları:
Gece, ay ışığıyla aydınlanan manzara ve gece ortamlarını betimleyen resimlerdir.
Deniz Peyzajları:
Okyanus, deniz ve kıyı manzaralarını betimleyen resimler.
Nehir Peyzajları:
Nehir kıyısı ya da nehir boyunca konumlanan nesneleri ve ortamları betimleyen resimlerdir.
Kent Peyzajları:
Genellikle kuşbakışı ya da yüksek bir noktadan kent görünümlerini betimleyen resimlerdir.
Kuşbakışı Peyzajlar:
Özellikle kuşbakışı (uçak ve diğer hava araçlarından görüntülenen) manzaraları betimleyen resimlerdir.
Ayrıca bakınız
Barbizon ekolü
Hudson Nehri Ekolü
Shanshui
Veduta
White Mountain resmi
Açık hava ressamlığı
Açık hava ressamlığı, (Fransızca: En plein air, açık havada), dar anlamda, kapalı mekanlar dışında yapılan manzara ressamlığı, geniş anlamda ise, manzara resimlerinde açık hava (Fransızca plein air) duygusunun yoğun biçimde sağlanabilmesi.
- yüzyıl ortalarında Fransa’da Barbizon ekolünün ortaya çıkmasına değin, manzara resimleri açık havada kaba taslaklar halinde biçimlendirilip sonradan atölyede tamamlanırdı.
Barbizon ekolünden kimi ressamlar da bunu sürdürdüler.
Ancak 1860’ların sonunda, izlenimciliğin öncüleri Claude Monet, Pierre-Auguste Renoir ve Camille Pissarro’nun etkisiyle açık mekanlarda resim yapma geleneği giderek yaygınlaştı.
Monet, 1881’den sonra, güneş ışığının renkler üzerindeki anlık etkilerini yakalayabilmek için, açık havada aynı gün değişik saatlerden birden çok tuval üzerinde çalışmaya başladı.
Belli bir manzarayı ilk gün değişik saatlerde ayrı tuvallere aktarıyor, ertesi günlerde ise uygun ışığın ortaya çıkmasına göre sırayla her tuvali ayrı ayrı işliyordu.