NASA, 1960’larda ve 70’lerde Ay’a ait malzemeyi geri getiren aya iniş görevlerinin ardından birkaç deney gerçekleştirdi, ancak bunlar Paul ve Ferl’in denediği gibi değildi. NASA’nın astrobiyonik baş bilimcisi Sharmila Bhattacharya, “Bitkilerle temas edecek şekilde az miktarda regolit materyali yerleştirildi ve veriler önemli bir olumsuz etki olmadığını gösterdi” diyor. Ancak Paul ve Ferl’in yeni araştırması daha iddialı. “Bu, tabii ki ek malzemelerle regolitte bu bitkileri yetiştirmek için benzersiz bir deney. Bu ilk kez oluyor ve bu yüzden oldukça heyecanlıyız” diyor Bhattacharya.
Bugün NASA’nın bilim insanlarıyla paylaşacak çok fazla regoliti kalmadı, ancak bunu yüksek öncelikli araştırmalar için kademeli olarak dağıtıyorlar. ajans yakın zamanda açıldı Apollo 17 iniş alanındaki regoliti incelemek için 1972’de toplanan son örneklerden biri. Yeni Artemis programıApollo’nun halefi, şimdi hızlanıyor ve astronotlar birkaç yıl içinde aya geri döneceğinden, ajans çok daha fazla örneğin gelmesini bekliyor.
Uzaya taşınan her gram bir gemide yer kapladığından ve maliyetlerine ve yakıt gereksinimlerine katkıda bulunduğundan, gezegen dışında gıda yetiştirmeyi öğrenmek muhtemelen önemli olacaktır. Ayrıca, bir uzay istasyonu veya ay habitatı gibi uzak, izole bir ortamda, biraz yeşillik, bir ton yiyecek sağlamasa bile mürettebatın zihinsel sağlığı için uzun bir yol kat edebilir. Bhattacharya, “Bitkilerin dokunuşuna ve hissine sahip olmanın psikolojik faydaları olabilir” diyor.
Bu nedenlerle, astronotlar ve araştırmacılar, Uluslararası Uzay İstasyonunda yiyecek yetiştirmek için farklı yolları test etmeye başladılar bile. Paul ve Ferl’in araştırması, uzay çiftçiliğine doğru önemli bir adım olabilir. “Bu, iki nedenden dolayı etkileyici bir çalışma. Gerçek Apollo örneklerini kullanıyorlar ve modern biyoloji araçlarını uyguluyorlar” diyor Colorado Maden Okulu’nda jeolog ve uzay kaynakları araştırmacısı olan ve gazetede yer almayan Kevin Cannon. Ancak Cannon, hidroponik, aeroponik veya bir reaktörde hücre yetiştirme gibi kir kullanmadan bitki ve sebze yetiştirmek için diğer seçeneklerin ISS veya ay misyonları için daha verimli olabileceğini söylüyor.
Öte yandan, Mars’a seyahat, uzun yolculuklar ve uzun ziyaretler gerektirecektir. Ve gezegen çok uzakta olduğu için, yiyecek tedarik etmek daha da zor olacak, bu da onu daha büyük ölçekte mahsul yetiştirmeyi denemek için daha iyi bir yer haline getirebilir, diyor. Araştırmacılar, simüle edilmiş Mars toprağında tale teresi de dahil olmak üzere bitkiler yetiştirmeye başladılar ve NASA, Perseverance Mars gezici görevinden numuneleri geri verdiğinde, gerçek şeyle deney yapma şansı elde edebilirler. İşe yararsa, Mark Watney benzeri bir botanikçi-astronot bir gün Kızıl Gezegende patates yetiştirebilir – ancak birileri Dünya bitkilerinin uzay regolitinde hayatta kalmak yerine gelişmesine yardımcı olmanın yollarını bulana kadar.
Yine de Paul ve meslektaşları için uzay tarımı veya en azından uzay bahçeciliği geleceğimizde olacak. “Burada ayın bir bölümünü biyolojiye tanıtıyoruz ve işe yarıyor. Bana göre bu çok sembolik. Dünya’dan ayrıldığımızda, yanımıza bitkileri de alacağız” diyor.
Kaynak : https://www.wired.com/story/researchers-grew-tiny-plants-in-moon-dirt-collected-decades-ago