— Kang Yu, çabuk kalk!
Ertesi sabah çok erken saatlerde Kang Yu, Echidna’nın onu çekiştirmesiyle uyandı.
Hızlı bir atıştırmanın ardından o, Echidna ve Han Sol günübirlik dışarı çıktılar.
Bugün gidecekleri yer Yeongdeungpo’daydı. Çok büyük bir alışveriş merkeziydi.
İlk başta birbirlerine hoşnutsuzlukla bakan kızlar, bir noktada eğlenmeye ve birbirlerine gülümsemeye başladılar.
“İlişkileri düşündüğümden daha iyi.”
Echidna doğası gereği yabancılardan hoşlanmadığı için Han Sol ile arkadaş olamayacağını düşündü.
Ne de olsa dün bile Echidna eşyalarını yeni evlerine taşırken bütün gün gözünün ucuyla Han Sol’a dik dik bakıyordu.
Ancak birlikte alışveriş merkezine geldiklerinde, ikisi neşeyle cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl cıvıl ı ı ı
“Bu bir kızın sevinci mi?”
Kang Yu, kızların içten bir ilgiyle seçtikleri kıyafetler arasındaki farkı anlayamadı.
— Tanrım, şuna bak! Echidna, bu sana çok yakışmış!
— Sence Kang Yu bundan hoşlanacak mı…?
– Haha tabiki!
— O zaman deneyeceğim!
Han Sol, dükkânı dolaşıp sanki küçük kardeşiymiş gibi Echidna için kıyafet seçti.
Belki de Echidna bile Han Sol’u her yerde takip ederken, kıyafet seçme konusunda uyanmış bir ilgiye sahipti.
“Pekala, eğer eğleniyorlarsa iyi.”
Kendisine bu kadar bağlı olan Echidna’nın başka biriyle yakınlaşmasının daha iyi olacağına inanıyordu.
Ne de olsa, birine aşırı bağlılık açıkça yıkıma yol açabilir.
– Kang Yu, buraya gel.
— Kang Yu, bu bana yakışıyor mu?
Onlara doğru dönen Kang Yu, Echidna’nın yüzündeki endişeli ifadeyi hemen gördü.
Fildişi bir blazer ile eşleştirilmiş dizinin hemen üstüne kadar uzanan ekose etek içinde oldukça sevimli görünüyordu.
“Bir kız öğrenciye benziyor.”
Giysiler, sevimli bebek yüzü nedeniyle üzerinde daha çok bir üniforma gibi görünüyordu.
— Sana yakışıyor.
— Hee-hee!
Kang Yu’nun olumlu yanıtını duyunca yanakları kıpkırmızı oldu ve gözleri parladı.
Parlak bakışlarını Han Sol’a kaldırdı.
– Bu kıyafeti istiyorum.
— Tamam, satın alacağım.
– Teşekkür ederim! Han Sol, senden hoşlanıyorum!
Echidna, Han Sol’a olan hoşnutsuzluğunu tek bir kıyafetle unuttu.
Mutlu bir şekilde gülümsedi ve ona sarılırken Han Sol’un yakasına yapıştı, uzanmak için parmak uçlarında yükseldi.
— Ah! Ne kadar tatlı! …Echidna, nefes almak biraz zor…
Han Sol, yanağını kızın başının arkasına yaslayarak Echidna’nın sarılmasına karşılık verdi.
Kang Yu, kızların yakınlaşmasını izlerken genişçe gülümsedi.
“Birlikte dışarı çıkmamız iyi oldu.”
Bu sahneyi görünce gülümsemesini engelleyemedi.
Kıyafetlerin parasını ödedikten sonra, Kang Yu’yu kollarından yakalayıp bir sonraki yere sürükleyerek mağazadan ayrıldılar.
İki elinde de birer çiçek vardı. Gerçekten güzel olanlar.
Kıskanç bakışlar çektiğini anlayabiliyordu. Kang Yu bir kazanan gibi gülümsedi ve kızlar tarafından sürüklenmesine izin verdi.
‘Hayat bu.’
Bundan önce, tüm zamanını cehennemde iblisler ve sürekli savaş arasında geçirmişti.
Ve orada, her zaman uyuyakalmaktan ve bedeni birinin dokunaçlarının kucağında boğulduğu için bir daha uyanmamaktan korkuyordu.
Ama şimdi, yaşadığı anların bedeli tüm bu eziyetler olsa da boşuna olmadığını düşündü.
Bir saat geçti.
— Echidna, ne düşünüyorsun?
— Sana yakışıyor!
“Hmm… Sanki gittikçe yaklaşıyorlar.”
İki saat geçti.
— Ohohoho~ Kang Yu, bunu dene!!
— Kang Yu havalı görünüyor!
‘Hmm…’
Üç saat geçti.
— Kang Yu, Kang Yu! İkinci kata geri dönelim. Orayı daha çok beğendim.
— Oh, ayrıca bir saat önce olduğumuz yere geri dönmek istiyorum.
‘Neler oluyor…?’
Dört saat geçti.
– Sanırım ilk mağazaya geri dönmemiz gerekecek.
— Evet, evet, katılıyorum.
“Neden hala alışveriş yapıyorlar?”
Dört saat sonra bile alışveriş bitmeye yakın görünmüyordu.
Kang Yu, kızlara paniklemiş bir ifadeyle baktı.
Alışveriş merkezindeki tüm mağazaları dolaşmak sorun değildi. Ama öncekinin daha iyi olduğunu düşünerek diğer mağazalara taşınmaya ve geri dönmeye devam ettiler.
“Bu, bu mağazaya dördüncü ziyaretimiz.”
Adamın yüzü solmaya başladı.
Kang Yu zaten oldukça bitkin ve açtı, ama kızlar yorulmadan orada burada yürümeye devam ettiler, her şeye baktılar.
O kadar neşeliydiler ki Kang Yu, kendi Neşe Gücü ile örtüşen bir tür beceriye sahip olup olmadıklarını merak etti.
Alışverişlerinin o kadar sonsuz olduğunu ve kolayca bir Moebius şeridiyle karşılaştırılabileceğini hissetmeye başladı.
(Editörün Notu: sonsuzluk gibi. Hareket eden bir taşıma bandı gibi. Açıklamak için çok uzun, merak ediyorsanız araştırın.)
‘Hayat bu…?’ Daha saatler önce söylediği sözleri bir kez daha düşünmeden edemedi.
Saatlerce yürümekten fiziksel olarak yorulmamıştı, hayır, bunun için dayanıklılığı vardı.
Saatlerce tekrarlanan işe yaramaz eylemleri izlemekten zihinsel olarak tükenmişti.
“Bu gerçekten bir izin günü mü…?”
Tekrar çılgınca meşgul olacağı günlerden önce biraz dinlenmeyi umarak alışveriş merkezine gelmişti.
Ama adam dinlenmiyormuş gibi hissetti, daha çok canavarlarla savaştığı başka bir gün gibi hissettirdi.
Tam bağırmak üzereyken Han Sol şöyle dedi:
– Bir süredir dolaşıyoruz. Dinlenme zamanı, değil mi?
– Biraz mı diyorsun? — Kang Yu, gerçek düşüncelerini güçlükle zaptedebildi.
— Vay, hadi kıyafetlerden uzaklaşalım ve farklı bir şeye bakalım.
Bu cümle maviden bir cıvata gibi geldi.
Adamın yüzü daha da solgunlaştı.
— Kang Yu, yemek istiyorum~!
– Ah, bu arada. Öğle yemeğini biraz kaçırdık sanırım. Neden yemek katına çıkıp bir şeyler atıştırmıyoruz?
— Yemek… mahkeme? – Kang Yu şaşkınlıkla başını eğdi.
Ancak Han Sol böyle bir tepki görünce daha da şaşırdı.
– Yemek katının ne olduğunu bilmiyor musun?
– Bunu hiç duymamıştım.
Cehenneme gitmeden önce Dünya’dayken, Kang Yu yemek alanlarını hiç duymamış, alışveriş merkezlerini hiç ziyaret etmemişti.
Han Sol ona garip bir bakış attı.
— Eee… restoranların çoğunun bir alışveriş merkezinde toplandığı bir yer. Genellikle aralarından seçim yapabileceğiniz geniş bir yiyecek yelpazesi vardır ve fiyatlar çok yüksek değildir.
“Oho~” Kang Yu’nun bakışları parladı.
Yemek onun için dünyadaki en ilginç şeydi.
– Hadi gidelim.
Duygu, Kang Yu’nun yorgun yüzünde kendini göstermeye başladı. Beklenti dolu gözlerle yemek alanına yöneldi.
Ve varış noktasına vardığında ne kadar şaşırmıştı.
— Ve bunların hepsi buradan sipariş edilebilir…?
— Evet, — dedi. — Tek yapman gereken oraya gidip istediğin yemeğin numarasını söylemek ve ardından bir bilet almak.
— Ah~
Büyük menüye bakarken tüyleri diken diken oldu.
“Bu cennet mi?”
Sadece kimchi jjigae değil, aynı zamanda ton balığı, sığır eti ve hatta jambonlu kimchi jjigae de vardı.
Burası cennet değilse, o zaman gerçek cennet neye benziyor?
— Demek dünyada böyle yerler vardı…
Kang Yu, böyle inanılmaz bir yeri bu kadar geç öğrendiğine pişman oldu. Her zaman avlanmakla ve seviye atlamakla meşgul olmuştu.
“En önemli şeyi unuttum.”
En başta neden Dünya’ya dönmek istediğini unutmuştu.
Hepsi yemek ve eğlence için değil miydi?
İçinde bir susuzluğun yükseldiğini hissetti. O sadece aç değildi. Tüm vücudunu ateşle kaplayan gerçek bir şeytani susuzluktu.
Arzu yavaş yavaş mantığa üstün geldi.
— Kang Yu, ne yiyeceğiz?’
– Hepsini.
– Hepsini?
Kang Yu kasaya yürüdü ve gözlerinde samimiyetle şunları söyledi:
— Lütfen bana 1’den 168’e kadar numaralar verin. Ah ve 10 porsiyon 67, 68 ve 69 lütfen.
Her biri 10 porsiyon ısmarladığı yemekler elbette kimchi jjigae çeşitleriydi.
— Ka- Kang Yu! Sakin ol!
Han Sol, akıl sağlığını kaybetmekte olan Kang Yu’nun yanına koştu.
– Neden?
— Biz o kadar yiyemeyiz.
— Artan varsa yanımıza alabiliriz.
– Biz daha bitiremeden kötüye gidecek.
– Bu iyi. Kötü gitmeden bitirmek için zamanım olacağına eminim.
Kang Yu, yiyecekleri uzun süre iyi durumda tutmak için Çürüme Gücü’nü kullanabilirdi.
Adamın garip davranışını izleyen Han Sol, kafasına vurdu.
— Zengin bir menüleri var ama lezzetleri vasat. Daha iyi pişirebilirim. Ve burada yiyebileceğimiz kadarını alacağız.
— Hmm, eğer tadı öyle ise…
Bunu duyunca arzusu hemen uçup gitti.
Kang Yu üzülerek kimchi jjigae’nin sadece üç çeşidini sipariş etti. Aslında, bu tek bir kişi için çok fazlaydı, ancak orijinal siparişiyle karşılaştırıldığında bu miktar önemsiz görünüyordu.
— Kang Yu ile aynı şeyi yiyeceğim.
Echidna parıldayan gözlerle efendisinin emirlerini tekrarladı.
Han Sol onu durdurmak istedi ama kızın kararlı gözlerine baktığında çocukla tartışamayacağını biliyordu.
— Ben de udon alacağım…
Siparişlerinin hazır olduğunu bildiren sinyal sesi duyulana kadar neredeyse hiç zaman geçmemişti.
Kang Yu ve Echidna’nın sipariş ettiği yemekler dört kişilik masaya zar zor sığıyordu.
– Pekala, deneyelim.
Memnun bir ifadeyle, hızla sığır eti kimchi jjigae’ye daldı.
– Hmm.
Tıpkı Han Sol’un dediği gibi, bu yemek onun yemekleriyle karşılaştırılamazdı.
‘Olsa bile…’
Kang Yu’nun gözleri parladı. Seçebileceği için heyecanlıydı.
Cehennemde, bu kadar çeşitli yemekleri ancak hayal edebilirdi.
Ve şimdi sonunda Cehennemden gelen rüyayı gerçekleştirmek için harika bir fırsatı vardı.
Kang Yu pizzaya baktı. Pizzayı kimchi jjigae’nin üzerine yerleştirdi.
— Kang Yu…? — dedi Han Sol endişeyle.
Adam ikinci yemeğe geçti ve onu bir dilim pizzayla süsledi.
Ve sadece pizza değil.
Eti tatlı ve ekşi sosla tatlandırdı ve tavukla birlikte kimchi jjigae’ye ekledi. Hepsini karıştırarak yemeye başladı.
— Oh, bu fena değil!
Kang Yu’nun yüzü pizzayı, et ve tavuk suyunu silip süpürürken parlıyordu.
Echidna başını yana eğerek Han Sol’a döndü:
– Böyle mi karıştırmam gerekiyor?
— Hayır, sanmıyorum.
— Ama Kang Yu yaptı!
— Bu sadece Kang Yu, o…
‘Garip.’
Han Sol cümlesini bitirmeden mutlu bir şekilde kimchi jjigae yiyen Kang Yu’ya baktı.
O sırada, konuşmasında korkunç bir lehçe kullanan bir adam yanlarına yaklaştı:
— Ha, bu eksantrik adam kesinlikle yemek hakkında çok şey biliyor! Evet işte bu! Atalarımız da her şeyin karıştırılması gerektiğini söyledi!
İzin bile istemeden Kang Yu’nun yanına oturdu.
Kang Yu yemeyi bıraktı ve yavaşça adama baktı.
Adam, üzerinde altın zincir olan bir Hawai gömleği giyiyordu. Fiziği kemikli olmaktan uzaktı ve ten rengi sağlıklı bir şekilde parlıyordu. Muhtemelen boyu Dae Su’dan biraz daha kısaydı.
– Ve sen kimsin? – Kang Yu sinirli bir şekilde söyledi.
Adamın dudaklarının kenarı kıvrıldı ve cevap verdi:
— Hanul Loncasından Baek Kang Hyun. Beni duydun mu?
Kang Yu bir anda kaşlarını çattı.
Baek Kang Hyun. Büyük olasılıkla, Kore’de onun adını bilmeyen tek bir kişi yoktu.
– Demek Red Rose’un sponsoru sensin, öyle mi? — Adam soğukça kıkırdadı ve devam etti: — Size bir iş teklifim var tabiri caizse. —
– Bir teklif?
– Sana 50 milyon dolar vereceğim. Ve seni son derece üst düzey ekipmanlarla donatacağım. Bir ev, bir araba, nakit – sundukları her şeyi ve daha fazlasını vereceğim. Loncamıza katılın. Seni harika bir konuma getireceğim.
Kang Hyun’un teklifini duyan Han Sol’un ağzı açık kaldı.
Ama Kang Yu’nun yüzünde herhangi bir duygu okumak imkansızdı. Gülümsedi ve koltuğun arkasına yaslandı.
Kang Yu tembelce devam etti:
– Bu yeterli değil.