Yaşamımıza Yön Verenler
NUH'UN GEMİSİNDEN ALINACAK DERSLER.
Bir: Vapuru kaçırmayın.
iki: Hepimizin aynı gemide olduğunu asla unutmayın.
Üç: ileri dönük plan yapın. Nuh gemisini yapmaya başladığında henüz yağmurlar başlamamıştı.
Dört: Her zaman formda olun. 600 yaşına gelseniz bile birileri sizden çok önemli şeyler isteyebilir.
Beş: Eleştirileri dinlemeyin; yapılması gerekiyorsa o işi mutlaka bitirin.
Altı: Geleceğinizi yüksek topraklarda kurun.
Yedi: Güvenlik için çifter çifter seyahat edin.
Sekiz: Hız her zaman avantaj olmayabilir. Çıtalar salyangozlarla aynı gemideydi.
Dokuz: Stres altına girince bir müddet için kendinizi koyuverin.
On: Nuh'un gemisi amatörler tarafından yapıldı; Titanic ise profesyoneller tarafından.
Onbir: Allah'a sığındınız mı istediği kadar fırtına olsun, sonunda sizi bekleyen bir gökkuşağı bulursunuz.
KADERİMİZİ DEĞİŞTİREBİLİR MİYİZ ?
Bu sorunu iki yönde incelemek gerekli: Önce değiştiremeyeceğimiz şeylerden başlamalı: Bizler, bu evrende, bu gezegende, "akıllı" tek varlık olan "insan" olarak doğduk. Her ne kadar seçim yapmakta özgür olsak da, "düşünebildiğimiz" için yaptığımız seçimlerden "sorumlu" olmak zorundayız. Bu da varoluşçuların dediği gibi, "Lanetli Özgürlük".
Gelelim bu özgürlüğe: Evet, seçimler yapıyoruz. Hiç düşünür müsünüz, yaptığınız en ufak hareketle kendi kaderinizi, tanıdıklarınızın, hiç tanımadıklarınızın ve onların hiç tanımadıklarının kaderini çiziyorsunuz. Hiç farkında olmadan, hiç bir şeyi kestirmeden.
Diyelim ki bir Cumartesi günü sinemaya gitmeye karar verdiniz. Filmi sevip, neşeli bir Cumartesi geçirip geri dönebilirsiniz. Zaten beklenen budur. Ancak hayatınızın aşkıyla da tanışabilirsiniz sinemada. Eğer o gün sinemaya gitmeseydiniz, sadece siz onunla tanışmamış olmayacak, o da sizle tanışmamış olacaktı. Onun da hayatını etkilediniz. Eğer o sizinle tanışmamış olsaydı, belki tamamıyla farklı bir kızla evlenmiş olacaktı. Minicik bir kararın sonuçlarına bakın!
Örneğin ben ilkokulu bitirince okul seçimi konusunda çok zorlanmıştım. Hala eğer şu anda seçtiğim okulu değil de bir diğerini seçseydim neler olurdu diye sorarım kendime. Ne çok insanı etkiledi sadece benim seçimim diye düşündüğüm bu karar.
Bu işler pek karışık işler. Öyle upuzun ve karmakarışık bir zincir ki şu hayat. Tek başımıza ilerlemiyoruz aslında. Her insan dünyanın merkezidir ve dünyayı peşinden sürükler. Hepimiz aynı yere gidiyoruz, ama nereye?
Minicik bir dikkatsizlik(dikkat), minicik bir sorumsuzluk(sorumluluk), minicik bir tesadüf, minicik bir söz, gözünüzü o yana değil de bu yana çevirmeniz etkiliyor kaderinizi. Öyleyse yaşayarak ve düşünerek yaşamalı insan. Kendini kaderine az biraz kaptırarak, ama yakayı fazla da ele vermeden.
AY ŞAHİDİMİZ OLSUN Sessizce oturmuştu, deniz kenarında çakılların üzerine, güneş kavuşmak üzereydi sevgilisine, ha battı ha batacaktı, karanlık kucak açmıştı. Bekliyordu sessizce, usul usul gelen sevgilisi güneşi bekliyordu, sımsıkı sarmak için. Bir avuç taş aldı, avucundaki taşlara uzun uzun baktı:
Oysa bugün ne kadar mutlu uyanmıştı uykusundan yüzünden gülümseme hiç eksilmemişti, mutluydu seviyordu hem de çok pek çok seviyordu, oysa olan olmuştu işte her şey bitmişti bir anda şimdi avuçlarında tuttuğu bir avuç çakıl taşına tekrar uzun uzun baktı,
bir tanesini aldı, öylesine attı denize tekrar bir tane daha yine, yine sanki her attığı taşta hüznünü fırlatıp atıyordu.
Olmadı tekrar bir avuç taş aldı, atık uzağa,uzağa daha da uzağa atmak istiyordu.
Doğruldu ayağa kalktı, kızgındı, mutsuzdu, umutsuzdu bir taş aldı avucundan attı tekrar attı, her attığı taşın ardından dalga dalga yayılan halkalar durdu, tekrar baktı.Her halkada kendi hayatını gördü.
İşte hayatım işte geçmişim dedi dalga dalga kuşatıyor beni kurtulmam lazım dedi ve
bir taş aldı attı bu kez yeniden attı. Her dalgadan yeni bir umut, yeni bir yaşam olduğunu düşledi, evet evet her dalganın yayılıp büyümesi ona bir anda yılmamayı vazgeçmemeyi hüzünleri atması gerektiğini düşlerindeki sevdasına gerçeğe döndürmesi gerektiğini söylüyordu sanki. Bir anda havaya zıpladı, yürümeye başladı güneşin batışına doğru yürüdü, yürüdü.
Yürümek yetmiyordu şimdi koşuyordu içindeki çocukça bir coşkuyla koşuyordu sonra durdu baktı, artık güneş görünmüyordu kavuşmuştu sevgilisine, gecenin kollarında kaybolmuştu sarılmıştı karanlık geceye, gecede mutluydu güneşine sarılmıştı sımsıkı kucaklamıştı.
İçinde tekrar sabahki uyandığındaki heyecanı hissetti sessizce haykırdı seviyorum gel diye
Gecenin sessizliğinde,
Öyle bir dur ki karşımda,
Soran gözlerle, ama yüzünde,
Hafif bir tebessüm olsun.
Sen miydin beni bekleyen,
İşte geldim bak,
Şimdi yüzleş benimle,
Sevgimden mi, yoksa
Benden mi, şüphe ediyorsun
Söyle bileyim,
Ben karşındayım de
Kaldır başını gözlerime bak
Orda kendini göreceksin
Tut bak ellerimi,ellerim
Zaten hep senin ellerindeydi,
Ya yüreğimi hiç sorma,
O zaten seninleydi,
Seni sevdi, seni bekledi de.
Gecenin sessizliğinde.
Öyle haykır ki sevgini
Ay şahidimiz olsun,
Yıldızlar dans etsin,
Gecenin sessizliğin de
Seni beklediğime değsin...