Fansub: MagicToon fansub
Çevirmen : Evanglina
Çocuk gözlerini açıp uyandığında hemen Violet’in yüzünü gördü.
“…!”
“Merhaba. İyi uyudun mu?”
“…Evet.”
“Bu oyuncak ayıya sımsıkı sarılırken iyi uyudun mu? Sana bu bebeği hediye edeceğim.”
“….Ah, ben-yine de sorun değil.”
Pembe oyuncak ayıya bakan çocuk şaşkınlıkla irkildi ve hemen reddetti, ama Violet nazikçe onu küçük bir çantaya koydu.
“Şimdi ne yapıyor?”
Çocuk Violet’e baktı.
“Bana söyleme… Paketliyor mu?”
Violet çocuğun başını okşadı.
“Sorun değil. Eskiden değer verdiğim bir oyuncak bebek ama sana daha çok yakışmış. Pembe kürkünüz yüzünden kız kardeş gibi görünüyorsunuz, görüyor musun? ”
“Dünyanın neresinde oyuncak ayıyla kardeş olan bir insan var…!?”
Çocuk böyle düşünürken yutkundu.
Bir düşün, roman…
O trajedi romanında başroldeki kadın oyuncak ayıyı hiç kimseye vermemişti.
“O zaman o roman olmamalı!”
Çocuk gerçeği inkar etmek için çok uğraştı ama…
“Şimdi. Senin evine gideceğiz.”
Gidecek hiçbir yeri olmayan dilenci bir çocuk için bir ‘ev’in varlığını ortaya koyan bu sözler üzerine çocuk artık kaderden kaçamayacağını hissetti.
“Mahvoldum.”
Dünya hemen patlasaydı harika olurdu.
***
Endişeli çocuğun elini tutarken Violet’in gizlice geldiği yer, Eston Dükü’nün konağıydı.
Serada Eston Dükü ve Düşesi, Adrian ve Adrian’ın ikiz erkek kardeşleri vardı.
Her gün bu saatlerde bu aile sık sık burada konuşmayı severdi.
“Zamanında geldiğime sevindim.”
Violet öyle düşünürken oturma odasına girdi.
“Selamlar, Ekselansları Dük ve Düşes.”
“Seni görmek güzel Violet. Çabuk gel ve otur.”
“Hoş geldin.”
“Violet!”
Dükalık evli çifti ve Adrian onu sıcak bir şekilde karşıladı.
Ahem. Ahem.
Öksürdükten sonra, dedi Violet.
“Aslında… Bugün benden başka bir misafir daha var.”
Violet’in sözleri üzerine Eston Dükü Ailesi halkının bakışları toplandı.
“Neden bahsediyorsun, Violet?”
Adrian sorduğunda, Violet hafifçe gülümsedi.
Yanındaki hizmetçiyi işaret etti.
Violet, hizmetçinin kucağındaki çocuğu gözünün önünde yere koydu .
Daha sonra çocuğun giydiği siyah kapşonu çıkardı.
“…!”
Eston Ailesi Dükü’nün ifadesi bozuldu.
Kapüşonlu olan çocuğun saçları parlak pembe, gözleri gök mavisiydi.
Ayrıca çocuğun görünüşü Düşes’e çok benziyordu.
“Violet, şimdi sen ne…!”
“Şaşırmış olabilirsin ama tahmin ettiğin şey doğru. Bu, Adrian ve bu çocuk arasındaki kan bağının bir belgesi. Onu bu sabah tapınaktan aldım.”
“….”
Bu ani söz üzerine Dük Eston ciddi bir bakışla yaklaştı ve belgeleri aldı.
Hızla son sayfayı kontrol etti.
“B-bu, sadece ne…”
Dük’ün belgeyi tutan eli titredi. Arkadan izleyen Düşes’in omuzları da titremeye başladı.
“T-tatlım… G-gerçekten…”
Düşes her an yere yığılmak üzereydi.
Dük, Violet’in getirdiği çocuğa şaşkın gözlerle baktı.
“Violet, sana güvenmediğimden değil ama bir test daha yapmam gerekecek.”
“Tabii ki.”
O zaman.
“Anne!”
“Anne!”
Srrrrr.
Düşes sandalyesinden kaydı. Adrian hemen ona destek oldu ve iki küçük erkek kardeşi de annelerine koştu.
“Karıcığım!”
Diye bağırdı Dük Eston, şaşırmış bir yüzle karısına koşarken.
“Hemen bir doktor çağırın!”
Bu kaotik durumda, çocuk boş boş gözlerini kırpıştırarak bir çocuğa baktı.
Yakışıklı bir çocuk olduğu yüzüne bakınca anlaşılıyordu. Görünüşü o kadar güzeldi ki büyülenmişti.
Hatta yüzünün yanında yüzen parlak bir ışığın yanılsamasını bile görebiliyordu.
Çok kör edici!
Çocuk yutkundu.
“Adrian Eston…”
Şimdi artık inkar edemezdi.
Burası önceki hayatında okuduğu [Sonsuz Alevin Sonu] romanındaki dünyaydı.
Ve o roman… muazzam bir sona bağlı olan korkunç bir trajedi romanıydı.
***
[Sonsuz Alevin Sonu] alışılmadık bir sonla büyük bir şok yaratan bir romandı.
Romanın kadın başrol oyuncusu Violet Fitz’di. Bir Kont Ailesinin hoş, kahverengi saçlı bir Leydisiydi.
Erkek başrolde ise Zerkan Ferdenia vardı. O, bu ülkenin İmparatorluk Veliahtıydı.
Son olarak, ikinci erkek başrol, Eston Dükü’nün en büyük oğlu Adrian Eston’du.
Çocuğun geçmiş yaşamında en çok değer verdiği karakter Eston’du.
Roman, ana karakterlerin çocukluklarından başlar. Gençken, üçü yakın arkadaştı.
‘O zamana kadar bile parlak ve sıcak bir roman olduğunu düşünmüştüm…’
Ve sonra, bir gün.
Violet kenar mahallelerde dolaşır ve pembe saçlı bir çocuk bulur.
Garip bir şey hissetti ve çocuğu aldı ama…
Çocuk, hayatını kaybettiği söylenen Eston Dükü Ailesi’nin çocuğuydu.
Kimse bilmiyordu. Ancak Düşes’in doğum yaptığı gün, Dükalığın bir hizmetçisi gizlice doğum yaptı.
‘Ne yazık ki hizmetçinin çocuğu doğar doğmaz öldü. Yine de…’
Gerçekte, çocuğun öz babası Vikont Beryl’di.
Tesadüfen, her iki çocuğun da pembe saçları vardı.
Hizmetçi, Düşes’in doğurduğu bebeğin gök mavisi gözlerini görür görmez düşündü.
“Bebeğin Vikont Beryl’in çocuğu olduğunu söyleyerek onu kandırabilirim!”
Hizmetçi, konağın müstakil evini ateşe verip ortalığı karıştırdıktan sonra çocuğu değiştirmeyi başardı.
Mümkündü çünkü Dük’ün malikanesi çok yoğun bir durumdaydı.
Her neyse, doğurduğu ölü çocuk beklendiği gibi pembe saçlı doğdu ve Düşes’in çocuğu çok küçük doğduğu için şüpheli olmayacağını düşündü.
Üstelik hizmetçinin doğum yaptığını bilen de yoktu. Şüphesiz mükemmel bir plandı. Tabii ki. Çünkü hizmetçi gizlice yasaklama büyüsünün yardımını alıyordu.
Hizmetçi çocuğu Vikont Beryl’e teslim etti ve gerçeği söylemeden gitmesi karşılığında büyük miktarda para aldı. Ve sonra başkenti hemen terk etti.
Her neyse, Violet, Eston Dükü Ailesi’nin öldüğünü sandığı çocuğu geri verdi ve…
Adrian, ailesini kurtaran Violet’i hayatının kurtarıcısı olarak gördüğü için onu derinden seviyordu.
“Buraya kadar kesinlikle bir aile romanıydı…”
Bundan sonra atmosfer hızla değişmeye başladı.
Violet, Zerkan ve Adrian, üçü de sihir ve aura kılıç ustalığını öğrenmek için Akademi’ye gittiler, ama…
Aynı dönemde kıtada büyülü canavarlarla bir savaş vardı.
Bir gün ortaya çıkan siyah boyuttaki boşluktan her türden büyülü canavar dökülmeye başladı.
İnsanlar buna “Son yarık” adını verdiler.
“Ama bu kelime daha önce oynadığım oyunda da çıktı…”
Orijinal yazardan alıntı mı yoksa tesadüf mü olduğunu bilmese de oynadığı oyun da benzer bir konsepte sahipti.
Her neyse, büyülü canavarlara karşı savaş böyle çıktı ve akademiye giden ana karakterler bile savaşa dahil oldu.
Yıllar sonra.
İmparatorluk Sarayı’ndan gönderilen sihirbazlar ve şövalyeler, tapınaktan gönderilen Kutsal Şövalyeler ve rahipler ve artık yetişkin olan akademinin kıdemli büyücüleri bir araya gelip birlikte çalıştılar ve ‘Son Yarık’ı ortadan kaldırmayı başardılar.
Dünyaya yeniden barış gelmişti.
Başkent’e döndükten sonra erkek başrol Zerkan, tahtını miras alacak ve kadın başrol Violet ile sözleşmeli evlilik yapmaya karar verecek .
İkisi yakın arkadaş olduğu için tanımadığı bir kadınla evlenmekten çok daha iyi olduğunu düşündü.
“Ama bu kısım kesinlikle sorundu.”
İki arkadaşının evli olduğunu öğrenen Adrian umutsuzluğa kapılır.
Canından daha değerli bir arkadaşın evliliği ve hatta sevdiği kadınla.
Evliliğin arkasında gidip gelen sözleşme, Adrian’ın bile bilmediği bir sırdı.
Adrian dışarıdan gülümsedi ve ikisini kutsadı ama… zihni karanlıktı.
Sonunda, Adrian iki kişi için ayrılmaya karar verdi.
Adrian, ailesine ve arkadaşlarına dünyayı dolaşma bahanesiyle ayrıldıktan sonra kendi canına kıydı.
(Eva : yaa, Adrian’ım
“Yine de o sahne gerçekten şok ediciydi…”
Adrian, kelimenin tam anlamıyla ikinci erkek başrol mecazının vücut bulmuş haliydi.
Sıcaktı, düşünceliydi, tatlıydı ve…
Hangi romanı veya diziyi izlediğine bakılmaksızın, ikinci bir erkek kurşun sendromundan muzdarip olan kalbini fethetmeye yetti.
Adrian’ın ölüm mahallinde bu yüzden gözyaşı döktüm.
Yazar deli mi? Onu öldürmek zorunda mıydın ? Psikopat mısın?
O kadar üzgündüm ki yazarı suçlayan bir yorum bıraktım .
Ama bu son değildi.
“Erkek başrol ve kadın başrol sonsuza dek mutlu yaşasaydı, bu sadece üzücü olurdu ve bu sondu, ancak…”
Ne yazık ki Adrian gittikten sonra Violet, gerçekten sevdiği kişinin Adrian olduğunu anladı. (Eva sonraki pişmanlık fayda etmez)
Aynı zamanda erkek başrol Zerkan’ın başına da trajik bir kaza geldi…
Annesi İmparatoriçe’nin ölümüydü.
Aslında Zerkan’ın annesi uzun zaman önce ölümcül bir hastalığa yakalanmıştı ama sonunda ölmeden önce hayatını Zerkan’ın dönmesini bekleyerek sürdürdü.
Bundan sonra Zerkan yavaş yavaş dengesizleşmeye başladı.
Tek güvenli yer olduğunu düşündüğü annesi ölmüş ve dünyada yapayalnız kaldığını hissetmiştir.
Bu arada kadın başrolün bile kendisini bırakmaya çalıştığını öğrenince kadın başrole deli gibi sarılmaya başladı.
Bu aşk değildi, saplantıydı.
Arkadaşı Adrian öldü ve annesi öldü.
Zerkan için artık sadece Violet vardı.
Violet, takıntısından kaçmaya çalıştı ama çok geçmeden Zerkan onu hapsetti.
Trajik durumda, Violet bile kendi canına kıydı. (Eva: herkes ölüyor ya,)
Ve yalnız kalan Zerkan bile hayatını kaybetti. Onu takip etmek ve yakalamak için, tıpkı Violet’in yaptığı gibi kendi canına kıydı.
“Yazarın üç ana karakteri de öldürdüğünü düşünmek.”
Burada bittiğini düşünebilirsiniz, ancak hikaye hala devam ediyor.
Zerkan’ın ölümünden sonra İkinci prens olan kaba prens tahta çıktı.
Ve İkinci Prens, İmparatorluğu çok ihtişamlı bir şekilde alt üst etti.
Beceriksiz bir imparator yüzünden komşu devletlerin ittifakıyla işgal edilen imparatorluk, yavaş yavaş yıkım yoluna gitmiştir.
“Artık yeterince ana karakteri yok ve yazar yine de hepsini öldürdü, bu çok…”
Sonunu gördükten sonra uzun bir süre, sanki ruhum vücudumdan uçup gitmiş gibi boşlukta kaldım.
Yapabilseydim, yazarı yakasından tutup sallamak istedim.
‘Benim zihniyetim hakkında ne yapacaksın!!?’
Hayaller ve umutlarla dolu sıcacık bir roman istiyordum ama yazar hepsini öldürürse ne yapacaktım!?
Bana en başından bunun bir trajedi romanı olduğunu söylemeliydin! Soft bir hikaye olduğunu söylemiştin! Bunun bir shoujo hikayesi olduğunu söylemiştin!’
Tıpkı başlık gibi, [Sonsuz Alevin Sonu] tam anlamıyla alev benzeri bir son gösteriyordu.
Yazar hepsini yaktığından beri.
Gerçekliği yakın bile olmayan o, bundan sonra bir süre depresyon geçirdi.
Yine de…
“Bütün romanlar arasında, neden o roman olmak zorunda ki…”
En sevdiği karakteri gözlerinin önünde görmekten mutluydu ama geleceği bildiği için duyguları karışıktı.
Çocuk artık gerçeği inkar bile edemiyordu. Violet’in kollarında boş boş oturdu ve kafasını vurdu.
Aynı zamanda, azar azar Adrian’a baktı.