Yeni bir Rus ağır zırhlı araç "Armata" serisinin ortaya çıkması, eski Sovyet uygulamasının, kural olarak, nispeten basit ve ucuz özel platformların geliştirildiği reddine işaret ediyordu. Aslında, Armata ailesi, şimdi kapalı Savaş Sistemi programı gibi zırhlı araçların birçok versiyonunu içeriyor. Ana tank, piyade savaş aracı, kendinden tahrikli topçu ve diğer bazı gelişmeleri içerir. Asıl ilgi, elbette, ana muharebe tankı Armata T-14.
Bu makine, İkinci Dünya Savaşı sırasında Kızıl Ordu'nun Alman Wehrmacht'a karşı başarılı savaşlarının deneyimine dayanan temel tasarım özelliklerini koruyan önceki tüm Sovyet ve Rus modellerinden temelde farklıdır. Sovyet tankları nispeten basit, çok rahatsız edici ve büyük miktarlarda üretildi. Sovyetler Birliği, Batılı modellerle birebir rekabet edebilecek tanklar oluşturma amacını benimsemedi. Düşman üzerindeki sayısal üstünlük üzerine söz konusu olunurken, mürettebatın hayatta kalması ikincil bir sorun olarak kabul edildi. Daha sonraki T-90 dahil tüm Rus tank modelleri bu temel tasarım konseptine bağlı kaldı.
Görünüşe bakılırsa, yeni Rus T-14 tankı, geleneksel Rus zırhlı araç konseptinden tamamen farklı bir temelde tamamen farklı bir şekilde geliştirildi. Daha önce görece basit tasarımların aksine, T-14, daha önce başka hiçbir ülkenin savaş araçlarında hiç kullanılmamış olan ultra modern teknolojilerle “dolduruluyor”. Dahası, Rus ordusu ve tasarımcıları ilk defa mürettebatın hayatta kalması sorununa özel önem verdiler. Belki de bu, Rusya'nın kısmen zorlu demografik durumdan dolayı profesyonel bir orduna geçme arzusunun sonucuydu.
Armata'yı diğer tüm savaş tank modellerinden radikal bir şekilde ayıran temel özellik: uzaktan kumandalı bir taret ile donatılmıştır. Avantajı, mürettebat bölümünün mühimmattan fiziksel olarak ayrılmasıdır. Ayrıca, tank dinamik zırh elemanları ve aktif bir koruma sistemi ile birlikte pasif çok katmanlı zırhla donatılmıştır. Mevcut bilgilere göre, “Afgan” adı verilen bu aktif savunma, yaklaşmakta olan mermileri tespit etmek, izlemek ve engellemek için kullanılan milimetre aralığında çalışan radar tesislerinden oluşur. Dolayısıyla, listelenen tüm özellikleri göz önüne alarak, Armata, diğer Rus veya Sovyet tanklarına göre mürettebatın hayatta kalma olasılığını önemli ölçüde arttırıyor.
Uzaktan kumandalı bir kule, mürettebatın hayatta kalma ihtimalini önemli ölçüde arttırsa da, önemli dezavantajları da var. Mürettebat, keşif, durumsal yönlendirme ve hedefleme için sensörlerine tamamen güvenmek zorunda kalıyor. Normal bir durumda, bu önemli bir dezavantaj değildir; ancak, eğer bir tanka çarpılırsa ve sensörleri veya elektroniği arızalanırsa, bu ciddi bir sorun olabilir. Bu, kayan bir vuruşun bile daha fazla iş yapmayı imkansız hale getireceği anlamına gelebilir. Yani, tank kontrollü bir şekilde hareket etme kabiliyetini korur, ancak daha fazla geri dönüş ateşi veremez.
T-14'i Amerikan modelleri Abrams M1A2 SEP v2 veya yükseltilmiş versiyonu M1A3 ile karşılaştırmaya çalışırsanız, bu tanklardan hangisinin daha iyi olduğunu söylemek zordur. Abrams, bir kereden fazla çeşitli gelişmelere maruz kalmış kanıtlanmış, güvenilir bir tasarımdır. Gelecekteki model M1A3 biraz daha hafif ve daha fazla manevra kabiliyetine sahip olacak. Ek olarak, ABD Ordusu, 120-mm yumuşak delikli tabanca M256'ini yeni hafif bir versiyonla değiştirmeyi planlıyor.
Yeni güdümlü top mermisi, Abrams tanklarının, binlerce metre mesafedeki 12'e kadar olan hedefleri vurmalarına izin verebilir. Ancak, Rus tankları ayrıca ana silahlarıyla tanksavar güdümlü füzeleri ateşleme yeteneğine de sahip. Bu durumda, aşağıdaki faktör belirleyici olacaktır: ilk önce düşmanı gören kişi. Büyük ölçüde, yeni Rus tankının bir savaş koşulundaki etkinliği, Rusya’nın tank sensör sistemleri ve bilgi ağlarının üretiminde ne kadar ciddi bir ilerleme kaydedeceğine bağlı olacaktır. Başka bir deyişle, şu anki durumda, düşmanı ilk keşfeden tank savaşta kazanır.
Armata, rakiplerinin aksine, yeni bir gelişme ve kaçınılmaz bir şekilde ilk dönemin belli başlı sorunlarıyla karşı karşıya kalacaktır. Ayrıca, Rus ekonomisinin şu anki durumu göz önüne alındığında, seri üretim potansiyellerinin ne kadar büyük olduğu hala belirsizliğini koruyor. Ancak, sonunda, bu makine modern zırhlı araçların olağanüstü bir örneği olabilir.