Savaşma hakkı "nakavt" yapmalı
Kabil'deki tarafımızdan hükümet görevlerini yerine getirmek için bir şirket gönderdi. Ama bütün umutlarım çöktü. Moskova dört grup komutanı atadı. Okulun ilk başarısızlığında stresten daha kötüydü. Birkaç ay sonra şirkette bir boşluk ortaya çıktı. Tugay komutanına beni değiştirmesi için Kabil'e gönderme isteği ile temyiz etti. Tugay komutasında iken Afgan'ı göremediğimi söyledi. Zavallı beni tanıyordu. İlçe istihbarat şefine ulaştım, uluslararası görevi yerine getirme hakkını "reddettim".
Merhaba, Afganistan ülkesi!
BMP'ye kendi gücüyle gönderildik. Aralık 13 Kabil'e girdi. Yolun 700 kilometre arkasında. Afganların yüzlerine bakıyorum, nasıl giyindiklerini, yürüdüklerini, oturduklarını hatırlıyorum. Her yerde meyve, sebze ile pazarlar. Kıyafetlerle Dukans. Kavşakta küçük tüccarlar çalıştırmak - bachi. Kendilerine bilinen Rus ifadelerinin Boyko lopocha karışımı, sigara, sakız ve uyuşturucu almayı teklif ediyor - ince siyah sigaralar, bağırıyor: "Char, Char!"
Char ihtiyacımız yok. Ondan başını kandırmak ve uyanıklık kaybedilir, ancak tehlikelidir. Char-night görevlerimiz var. Kişi yalnızca onlardan kurtulmakla kalmaz, aynı zamanda ebedi uykuyu da unutur.
Geldin! Dağın kenarında bir düzine çadır ve "diken" ile çevrili küçük bir filo. Hepimizle buluşmaya gittik. Küçültme ile savaşan yerel savaşçılar yeni gelenlere bakıyor ve Chirchik'te tanıdık yüzler arıyor. Memurlar yaklaşır, el sıkışır, sarılır. Askerlerimiz küçük, bu yüzden neredeyse herkes tanıdık geliyor. Kendimi şirketle tanıştırıyorum. Kısa bir süre önce bu görevi devraldı ve Rafik Latypov, “ruhları” ile çevrili bir grubun tahliyesi sırasında, keskin nişancı tarafından “tahminde bulunuldu” ve “omurga” ile çevrelenen bir grubun tahliyesi sırasında Birliğe gönderildi. Yeni komutan gerekli niteliklere sahip değildi. Eve gönderildi. Volodya Moskalenko onun yerini aldı ve resim daha iyi hale geldi.
İlk çıkış
İlk bakışta görev basittir. Yerinde sabotajdan sorumlu olan İslami Komite, daha sonraki eylemleri koordine etmek için belli bir zamanda Charikar Vadisi köylerinden birinde toplanacak. Yerel bir vatanseverin yardımı ile (veya daha basit olarak, bir bilgilendirici), bu komiteye gidip belgeleri almayı unutmadan tasfiye etmeliyiz. Toplama komitesi sabah iki kişilik planlanıyor. Bu iyi. Her gece, her istihbarat memuru, bir gün boyunca değiş tokuş yapmayı sever ve asla. Önceden, tüm gruplar dağlarda çalışarak çeteleri ele geçirdi. Böylece kishlak destanlarında ilk ben olacağım.
Afgan "arkadaş" ile Somov
Eylem alanında geldi. Jabal-Us-Saraj'daki 177 Motorlu Tüfek Alayı. Alaycı izcileri olan ahşap bir modüle yerleştirildik. Askerler değişmez "Giriş yasaktır" işaretiyle çadırlarını kurdular.
Gece yarısı, BTR alayı doğru yere alındı. Grup karanlıkta çözüldü. Her şey gerçek görünmüyor, filmdeki çekimleri hatırlatıyor. Ancak bunlar artık öğretiler değil. İşte öldürebilir. Ve sadece ben değil. Çocukların on hayatından sorumluyum, ancak kendim en küçüklerinden sadece birkaç yaş büyüksün. Bana güveniyorlar ve rahatlayamıyorum. Ölüm korkusu yok, durumu tamamen kontrol ediyorum.
İleri "snitch" Arkasında, Çavuş Sidorov, kimin görevi - ihanet durumunda "bilgilendiriciyi" vurmak. Bunu bilmemekle, muhbir, ihtiyaçtan dolayı aniden yoldan çekildiğinde neredeyse hayatıyla ödedi. İşte köy. Karanlıkta boyutunu belirlemek imkansızdır, ancak farketmez. Görevi yerine getirmeden geri dönüş yoktur.
Her şeyde anlaşmış gibiydiler, ama köpekler ... Şiddetli havlamaları, komite görevlisini yarım kilometre boyunca görünüşümüz hakkında uyardı. Sokakta bir ağlama vardı: “Dresh!”, Yani “Dur”. Oturduk, evlerin duvarlarına yapışarak ve zamanında. Cevap alamayan ruhlar sokaktan otomatadan "sıyrılmaya" başladı. Mermiler kafalarının üstündeki duvarları zarar görmeden sıkıştırdı. Sidorov, "limonu" ile içilmez gardiyanları sakinleştirir. Bazı karışıklıklar duyulur ve her şey azalır. Eve koşuyoruz. Komite kaçtı. Fakat biri hala bulmayı başardı. Vahşileşmiş kadınlar arasında burkaların altında saklanmaya çalıştı. Bazı komite belgeleri ve bir silahı vardı.
Onu evde yatarak bırakması ve dushmanları barındıran malikleri ölüm cezasıyla cezalandırması için bırakarak ayrıldık. Sırtlarımızın arkasında yanan bir evin parlaması var. Farklı bir yol boyunca yola devam etmek. Daha güvenli - bizim için "ruh" olarak ayarlanmış bir mayına basma olasılığı daha düşük. BTR telsizini çağırıyorum. 5 sabaha alayın içindeyiz.
Böcek
İki hafta içinde, farklı sonuçlarla beş benzer görev daha yapıldı. Belki daha fazla olurdu, ama acilen Kabil'e çıkmak zorunda kaldık. Kim suçlayacak, şu ana kadar belli değil. Ya keşif merkezi bize bir topçu provokatör verdi ya da kendisi yanılıyordu, ama sonrasında oldu. Görev, emrin evin tüm sakinlerinin imha edilmesini gerektirdiği tek farkı olan ilk görev gibi görünüyordu. Etrafını saran grup hareket etmeye başladı. El bombası yerine kullanılan parçalanma mayınlarının patlamasıyla insanlar tüm ihlallerden evin etrafına dağılmaya başladı. Burada ve orada, "gürültü yok" sessiz alkışlar vardı. Eve girip içinde beş erkek daha bulduk. Bana bir tercüman aracılığıyla bir şeyler anlatmaya çalıştılar. Asker, "Yoldaş Kıdemli Teğmen, yerel parti hücresinden Komünistler oldukları söyleniyor" dedi. Bu bahane, aldatıcılar tarafından askerlerimizi aldatmak için yaygın olarak kullanıldı. Bazen sayı geçti. Ama burada değil. Avcılardan biri boyunlarına patlayan bir kordon bağladılar. Birkaç saniye sonra bir patlama sesi duyuldu. Yerleşen tozun altındaki yerde, cesetleri çıkardı. Sipariş verildi.
Ertesi gün, tüm bölge rahatsız bir karınca yuvası gibi görünüyordu. Afgan birimleri uyarıldı. Yerel parti hücresinin ölümüyle ilgili söylentiler bize ulaştı. Katılımımızın doğrudan bir kanıtı yoktu, ancak bunu hemen Kabil'e bildirdim. Oradan hemen cevap geldi: hemen şirketten ayrıldık. Partchayet'in yıkılması, dushmanların üzerine yığılmıştı ve böylece onlara karşı bütün büyük Charikar vadisini restore ediyordu. Kötü bir duygu ile Kabil'e geri döndük. Bu dava kendi arasında bile yayılamadı. Bizi eve yönlendiren Afgan topçu, iz bırakmadan ortadan kayboldu.
Pusuya karşı
Kabil - Termez “parfüm” yolunun yirmi kilometrelik kısmında sütunlarımız ateşlendi. Akaryakıt kamyonları özellikle pusularından etkilenir. Bu tür sütunlar genellikle geçmez. Teknik insanlarla yanar. Saldırganlarla savaşmak ve bizi yollamak için. Birkaç bölgeyi gezdikten sonra, “ruhların” her geçen gün kesinlikle pusuları ayarladığını anladık. Geceyi pusu sahasının yakınındaki Sovyet yol güvenlik görevinde geçiriyoruz.
Bir sarhoş starley nemli kil duvarları ve bir zemine sahip bir kazdık içinde oturuyor. Aptalca bana bakıyor, ondan ne istediğimi anlamaya çalışıyor. Ve biraz istiyorum - savaşçılarım için sabaha kadar iki yaşına kadar bir barınak. Starley üç ay önce değiştirmeye söz verdi. Yaklaşık altı aydır bu delikte. Onunla altı asker. Aynı zamanda bir ensign de olmalı, ama iki ay önce apandisit ile birlikte, kimseyi göndermeden götürüldü. Mavi rüyası hamamda yıkanmak ve lapa lapa örtüleri değiştirmek. Bir insan belirli koşullar altında hızla nasıl bozulabilir. Hepsinden kötüsü, bu koşullar, onu unutan amirlerin “bakımı” nedeniyle ortaya çıkar.
Tavandan kil parçaları bir bardak çamurlu sıvıya düşer. Askerler, mermilerin altından gelen kutular için yerel halktan kaçakçılık yaptılar, neler itiraf edilmeli, küçük mühimmatlar. Bunun için geceleri uykuya saldırmadan değil, hayatları ödeniyor. BMP taret makineli tüfek bir çift patlama vermek için sarhoş, Starley sığınağın dışında. Burada patronun kim olduğunu göstermeliyiz. Askerleri BMP'de üst katta yaşıyor. Görev yerinden yirmi adım sonra, yerel halkla olan ticari ilişkilere rağmen geri çekilme riski yoktur. İyi huylu Afganlar'dan ziyaret edilebilecek pek çok davet vardı ve daha sonra davetliler kafaları ve diğer çıkıntılı vücut kısımları olmadan bulundu. Savaşçılar bunu biliyor. Ama geceleri hala uyuyorlar, şansa güveniyorlar. Bir bit biti alıp gidiyoruz.
Yoldan uzakta harap bir evde, gözlemleyecek bir konumdayız. Gece sessizce geçti. Görüldük mü ve yem boşuna terk edildi mi? Işık parlıyor. Saat dörtten itibaren trafiğe izin verilir. Bir sütun diğerinden geçer.
"Nalivniki" belirdi. Yüksek hızda git. Bu bir çeşit kamikaze. 700 kilometrede, bu adamların ateş altına düşmemeleri neredeyse imkansız. Evimizin solundan yüz metre ileride güçlü bir patlama oldu. Bir el bombası fırlatıcısından vuruldum. İlk araba yanıyor. Manevi topçular açıldı. Yavaşlamayan sütun, yanan arkadaşları atlar ve dirseğin etrafını gizler.
Çekim azaldı. Bu daha kötü. Biz zaten "ruhların" yakınında bir yerdeyiz. Duvarlar boyunca küçük bir alana taşınır. Sağa dönün. Bir işaret verdim. Gel dikkatli ol. Dönüşün arkasında "parfüm". Yere oturmuş siyah giysili 20 kişi ve “Pakistanlı kadın”, düzenlenen etkinliği canlı olarak tartışıyor. Beklenmiyorduk. Bu nedenle, bazıları uyanmaya başladığında, otomatik tüfekler kaparken, biz ve iki nöbetçi üç varilin kalabalığından geçtik. Savaşçıların geri kalanı yardım edemez - sırtımıza düşme riski vardır. Benim sinyalime göre, düşmanlar için bir hedef oluşturmayacak şekilde uzandılar. Hayatta kalanlar "sevgilim", kalıntılara koştu.
El bombası atıcısı da barınağa ulaşmadığı için çayırda kaldı. Çavuş Shura Dolgov'un mermisi suratına çarptı. Bekar görmeye başladı. Serega Timoşenko da aynısını yaptı. Bir el bombası fırlatıcısını düşmana bırakmak suç olur. Merkez beni anlamıyordu. Nöbetçilere iki tane daha göndermeleri için. Bu onların ilk dövüşü. Çocuklar açıklığa atlıyor ve tam yükseklikte dururken düello patlaması yapıyor. Düşme emirleriyle karışık olan eşim onlara ulaşmıyor. Silenus ilk savaşa daldı. Bir yasağa girmek, ayakta duran büyük bir rakamdan çok daha zordur. Ve onların rakamları büyük. Her iki güreşçi, 85 kilo ağırlığı altında. Onları Birlik'te seçti.
İlk kayıp
İlk önce Goryaynov düşüyor. Sonra salladı ve Solodovnikov. Benim yolumu çiziyor. Ölümünden önce adı anne ve anne şimdi çok uzakta, o da bana doğru koşuyor. Şimdi annesine geldim. Otomatik makine bir elinde tutulur, ağızdan kanlı köpük atır. Göğsündeki "Kum" kırmızıya döndü. İçindeki delik, akciğere zarar veriyor. İşte ilk kan. Anla, komutan.
Onu kızdıracak güç yok, ama öfke beni eziyor. Siparişimi dinleseydi, belki de şimdiye kadar yaşayabilirdi. Savaşçılardan biri tarafından yapılan promedola enjeksiyonu durumu kurtarmaz.
Şimdi görevimiz daha karmaşık hale geldi. El bombası fırlatıcısına ek olarak, öldürülen Genk'i makineli tüfekle almak gerekir. Ona iki asker yolladım. Sırt çantalarını düşürüyorlar ve otomatalarını bırakıyorlar. Onlara şimdi ihtiyaçları yok. Bütün grubu ateşle örtecekler. Bu bir atış poligonu değil, bu yüzden erkeklerin yüzleri solgun. Beyin ateşli çalışıyor. Hata yapma hakkım yok. "İleri!"
Genkino gövdesi ve silâh bizimle "Ruhlar" yorucu bir şekilde koptu. Ama artık onlara bağlı değiliz. Duvaly'e bir düzine el bombası attıktan sonra uzaklaşıyoruz. Solodovnikov'un hala hayatta olduğu hayat benim için siyahlılardan daha önemli. Bunun yerine, yarın başka bir yüz daha olacak ve onu hala kurtarabilirsin. İki kişi ayrılığımızı koruyor, iki kişi ilerliyor, bizi olası sorunlardan koruyor. Gerisi iki gövdeyi sürükleyerek birbirinin yerine geçiyor. "Kumlar" terle sırılsıklam olmuş. Güneş acımasızca kızarıyor. Onları saatlerce taştan sırt çantasıyla taşımaya zorlaması hiç şaşırtıcı değildi. Eğitim olmadan nerede olurlardı.
Zamanla çatışma yerinden ayrıldık. Gökyüzünde görünen "döner tablalar" bütün silahlarıyla işler. Bizi tanımıyorlar. Eylemlerimiz gizli tutulur: “İplikçiler” bizi “ruhlar” a götürürse, bize hayatımıza mal olabilir. Pusu bölgesinde, NURS kükremelerinin patlaması, toz kolonları görülür. "Dushkam" tatlı değil, ama biz de.
Helikopterlerden biri rotasını değiştirerek yönümüze dönüyor. Bir düşünce parladı: tanımıyorsa - son. Yanlardaki düz gövdesi kaçınılmaz şekilde yaklaşıyor. Çabucak sırtımdan bir roketatar alıyorum. Sokağın ortasına gidiyorum - saklanmanın faydası yok. Elimi sallayarak helikopter roketine bir roket atıyorum. Üstümüzden geçiyor ve dumanla karışmış bir havayı döküyor. Pilot bize, yüzümüze dikkatlice bakan bir kurs makineli tüfek gönderir. “Ruhlar” yola koşamıyor, bu durum pilotun yaptığı açık ve kendi başına düşüyor.
Tekniği çağır. Elli metre yanmış beş akaryakıt kamyonu. İnsanlar görünmüyor. Yaralılar çoktan yerel tıbbi birime tahliye edildi. Bizim için BMP geldi. Solodovnikova ve Genk'i yüklüyoruz. Bir anne oğlunu yine de almalı, başka hiçbir şeyimiz olamazdı.
Alay tıbbi ünitesinde ensign tıbbi düzenli ve kaptan varlığında - bir diş teknisyeni. Ve savaşa öncülük eden alayda! Yine, "üst kat" gyrus'u taşımak istemiyor. En zengin pratiği yapmak isteyen doktorlar nerede? Onlar, biliyorum, ama bir nedenden dolayı buraya gelemezler.
Tıbbi birimde zaten beş adet akaryakıt aracı sürücüsü var. Bazıları korku filmi karakterlerine benziyor. Tamamen yanmış, kafasını tek saçsız, dudakları şişmiş, kanayan, cilt vücuttan katmanlar halinde sallanıyor. Doktordan onları öldürmesini isterler. İşkence açıkça sınıra ulaştı. Doktorlar acele ediyor, damlalık koyuyorlar. İşte savaşçımızla birlikteyiz. Pamuklu bir bezle göğsüne bir delik sokarak bir yatağa yerleştirilir. Hışırdar, umarım doktorun beyaz önlüğüne bakar. Ensign, “Yaşam olacak” diyor.
Tıbbi üniteden ayrılıyoruz. Savaşçılar bir yana durup bize Seryoga'yu sorgulayarak bakıyorlar. Timoşenko Solodovnikov'un okuldaki arkadaşı, birlikte güreş müsabakalarında birlikte oynadılar. Hala ayakta durmuyor. Yine içeri girdi. Oradan bir saniye dışarı çıkar: "Yoldaş Kıdemli Teğmen!". Sonra odaya koştum. Solodovnikov sessizce yarı kapalı gözlerle bir yatağa uzanıyor. Elini tut. Nabız yok! Serega tabancayı çıkardı ve küfürler koridordan aşağıya iniyor. Onu doktorların girişinde yakaladım. Korkanlar koştu. Patladı, bir şeyler bağırdı. Kaçan askerler onu çevirmeme yardım etti. Serge zayıflar ve ağlar. Doktorlar için öfke krizi geçti. Dahası, onları suçlayacak hiçbir şey yok.
Afganistan'da, "Kara Lale" de
Cesetler, parlak folyoyla sarılmış, sokakta yürütülür. Çikolata sargısına benziyor. Aynı gevrek.
"Cargo-200" bir helikoptere yüklendi ve Kabil'e gönderildi. Dövüşçüler kasvetli bir şekilde şakalaşırken, orada bir “konserve” bekliyor. Tarla morgu, doğrudan kurumuş çimlerin üzerine yerleştirilmiş birkaç büyük çadırda bulunur. Zaten yerde yatarken. Konfor onları ilgilendirmez. Ne yazık ki, bu yeri ziyaret etmek zorundasınız. Burada kendi halkımızı tanımalı, verileri yerel yönetime vermeliyiz. Ama önce hala bulmaları gerek. Ve bu sarkan bacaklar, sakatlanmış bedenler ve bazı anlaşılmaz kömürleşmiş et parçaları arasında onları bulmak kolay değil. Bu bir kabusta görülmez.
Sonunda bulundu. Tükenmez kalemle karanlığın kokusu ile birlikte havada üniformalı bir asker, sert, bronzlaşmış derisine bir soyadıyla yazıyor ve havaya girmekten rahatlamıyorum. Şimdi kutulara konulacak ve uçakla kendi ülkelerine gönderilecekler. Bekle, akrabalar, oğulları!
Gördüklerimden harap, "UAZ" da oturuyorum. Gözler açık, ama hiçbir şey göremiyorum. Beyin çevreyi algılamayı reddediyor. Bu görevdeki ilk çıkışı hatırlattı. Şok kısa sürede geçer. Burada genel olarak hiçbir şey uzun sürmez. Ve yoldaşlarının hayatı da. Uzun süre değişmesi için bekleyin. Asla yerinin değişmeyeceği ve asla bitmeyecek olan bu savaşa her zaman asılacaksınız.
Dünyanın neresinde ayda 23 dolarına hayatını riske atmaya istekli biri var? Ödeme, haftalarca yatakta uzanıp yatmamanıza veya hayatta kalmaya çalışmanıza, geceleri elinizde bir silahla doula atlamanıza bağlı değildir. Aynı para, personel ve aşçılar, daktistler ve uzaktan ateş ve patlama olaylarını işleyen diğer birimlerin personeli tarafından alınır. Bazen bu konu çevremizde de ortaya çıktı, özellikle de birimizin eve “grump-200” ile gönderilmesinden sonra. Kural olarak, Birlik makamlarına iki ya da üç dakika süren güçlü sözlerden sonra sakinleşti. "Zombiler" neden olmamalıdır. Onların kaderi basittir: “Herhangi bir yerde, herhangi bir zamanda, herhangi bir görev, herhangi bir şekilde,” geri kalanı onları ilgilendirmemelidir. Sonunda paralı değiliz. Anavatan adına savaşıyoruz.
Mayınlar dikkatlice!
İstihbarat departmanının küçük talimatlarını yerine getiren grubum geceleri kükrer, operasyon alanını inceler. "El bombası", "kartuş" ile birçok kutu - manevi yollarda sürprizlerimizi bıraktık. Yaşamaktan sıkılmıyorsanız, bu tür kutuları açmamalısınız.
Haritayı inceleme
Karargahtan pusu örgütlenme emri geldi. Öğleden sonraları "ekimi" planlandığı yere bırakıyoruz. Arazi bir zemin gibi pürüzsüz. Bazı yerlerde tavuk yumurtası büyüklüğünde taşlar görebilirsiniz. Kesinlikle saklanacak hiçbir yer yok. Yetkililerin, gözlemcileri aracılığıyla, paraşütçülere manevi makinelerin görünümü hakkında bilgi vermelerini öneririm. BMDshkah'larındaki desantura her konvoyu parçalara yayacak. Çok daha güvenli ve çok daha verimli. Kimse gitmeyecek. Ancak istihbarat departmanının noktalara ihtiyacı var, bu yüzden paraşütçüler çekmek istemiyorlar. Dukhovskaya gizli iz asfalt yolun üstünden geçiyor. Altındaki bu yerde su akışı için küçük bir boru. Orada geceleri grubu kıpırdatacağımı düşünüyorum, aksi halde farların ışığında kilometrede bir fark edeceklerini sanıyorum.
Boruya girmeden önce, çıkıntılı taşların üzerinde çavuşla dikkatlice ilerleyin. Bir mayına basması daha az olası. Birlikten kısa süre önce gönderilen teğmen, mekanı da incelemeye karar verdi. Yoldan aşağı inerken güvenlik kurallarını ihmal etti. "Anti-personel" patlamasının bir ayağı sırtımızın arkasında, başları kapaklardan kopardı. Igor toz biriktirme taşları arasında uzandı. Toprak tabakası, altı PMNok siyah lastik bandını ortaya çıkaran bir patlama ile parçalandı. Çavuş ve ben birbirimize baktık. Solgundu, muhtemelen ben de.
Seryoga, Igor'a gitti, dikkatlice taşların üzerinden geçti, onu yola çekti. Yolun kenarına uzanıp kollarımı uzattım. Igor için ceketini kapmak, onu dışarı çekmek. Askerler kabul etti. Igor'un topuğu yırtıldı. Kanlı bir kemik parçası, bagajın bir parçasından yapışıp kan akıyor. Hala şokta, şaka yapabiliyor. Kadınlarla dans etme konusundaki sorusuna cevap veriyorum: “Zor”. Helikopteri ara. Yarım saat içinde gelir. Igor'u kabine tabanca kordonu ile yüklüyoruz. Yakında Kabil'de olacak.
Kuyruğun kaderini çekmeyin
Kaderini merak ediyorum. Kaldığı ilk günlerden itibaren, yavaş yavaş Igorku'nun burada kalamayacağını hissettim. Sebep Igor ile iki olaydı. Denetim alanından dönen BMP’de önümde sürdü. Muhtemelen, tamirci hızı aştı çünkü arabası aniden yolun sağına fırlattı. BMP tam hızda keskin burnuyla kavaklardan birini kesti. Ağaç BMP'ye çöktü. Mucizevi bir şekilde, gövde, yürüyen bir şekilde oturan, onunla kule arasında düşen Igor'a çarpmadı. Gittim ama cilt tüyleri diken diken oldu. Düşündüm: akıllıca değiştirilmeye başladı mı?
Durma anında
İki gün sonra. Yıkılan kishlak'tan geri döndük, burada banyo yapmak için bazı tahtalar aldılar. Lice öylesine işkence gördü ki uyumak imkansızdı. Bir şekilde yıkamak istedim. Ordunun emirlerine rağmen alacakaranlıkta döndü. Şu anda, "parfüm" ve bizi şaşırttı. Bir el bombası fırlatıcısından bir atış BMP ile Igor arasında geçti. Üstte oturan savaşçılar, tasarruf zırhının hemen aşağısındaydı. Zamanla, zırhın tam orda olmasından bu yana otomatik patlama dolu. Tripleks olarak ön BMP'ye bakıyorum. Arabada kimse yok, sadece Igor ambardaki beline yapışıyor, duvalileri makineli tüfeğinden duşa alıyordu. İzleyiciler etrafına uçuyor, mucizevi bir şekilde ona zarar vermeden. Tehlikeli bir alanı atladıktan sonra arabamın topçusunun kurallarına göre kestim. Ne de olsa kulenin silahını kullanırsa, “sevgililer” bu kadar sert davranmaya cesaret edemezdi. Topçu oturur, kafasını asar. Bunun sadece eğitim biriminden mezun olan bir Sovyet Özbek askeri olduğunu unuttum. Altı ay süren eğitimden sonra, bir topun nasıl şarj edileceğini, bir silahla çalışıp çalışmadığı halde atış yaparken düzeltmeleri bile bilmiyordu. Hemen Igor'u “koltuk değneğim”, kalbimde uzun süre dayanmayacağına inanıyordum.
Daha sonra ortaya çıktı. İki haftadan kısa bir süre sonra, anti-personel mayına bastı. Bacağı kesildi ve Birliğe gönderildi. Hizmete devam etme arzusu hakkındaki raporu Savunma Bakanı tarafından imzalandı. Igorek, Moskova askeri sicil ve kaydolma ofislerinden birinde görev yaptı.
DSB'li memurlar benden kimsenin bana operasyon alanımızın mayın tarla haritalarını vermediğini öğrenince şaşırdı. On gün boyunca geceleri Sovyet mayınlarıyla dolu mahalleleri kat edeceğimiz ortaya çıktı. Onlardan biri Igor'a saldırmak için “şanslı” idi. İstihbarat bölümünde, benimle güven verici bir şekilde özür dileyen bir konuşma yapıldı, ama Igor artık bundan kaçmayacaktı. Tanrıya şükür, bu benim son kırk altıncı ameliyatımdı. Kısa süre sonra ciddiyetle hava alanına gitmek için kurşun geçirmez yelek giydim. Vücut zırhı stokta tutuldu ve operasyonlarda gruplar halinde kullanılmadı. Bu utanç verici olarak kabul edildi, bir korkaklık tezahürü.
Yine de bazı insanlar bu kuralı uygulamazsak hayatlarını tatlandırmayı başarabilirdi. Daha sonra, şirket "parçalandı" ve yeleklerle zırh üzerinde yürümeye başladı. Bunu değiştirmek için havaalanına giderken, tatile gönderirken, vb. Sinsi olayı önlemek için giydik. Anlam yasasına tam olarak saygı duyduk. Görevden önce tıraş olamazsın! İki dilli bir tercüman bu kuralı ihlal etti. Görevden bacağım olmadan geri döndüm. Bir sonraki göreve gitmek yerine siparişi aldıktan sonra mümkün değildir! İkinci grubun komutan yardımcısı Genk bu kuralı yerine getirmedi ve iki gün sonra kafasına bir delik açıldı. Kuyruğun kaderini çekemezsin!
Afganlar Y. Gaisin, V. Anokhin, V. Pimenov, V. Somov, F. Pugachev
Afganistan'a veda, İslam'ın eski yasalarına göre yaşayan böyle bir yabancı ve yerli ülke. Sonsuza dek hafızamdaki kanlı izlere çarptın. Kayalık geçitlerin serin havası, köylerden gelen özel duman kokusu ve yüzlerce anlamsız ölüm ...