YAZI BOYUTU
Gözleri odayı taradı ve bir çaydanlık su aradı. masanın üzerinde duran küçük bir kavanoz su buldu.
Mendilini onunla ıslandırmak için yanına giderken rahatlamış hissetti. Yaklaştıkça, iğrenme yüzünden burnunu buruşturan kötü bir koku duyuldu.
Hir'in ne kadar hastalandığına artık şaşırmamıştı. Bu odada kimsenin hastalanmaması garip olurdu. Kokuya rağmen çaydanlığı almaya gitti ve mendili suyla ıslattı.
"Aman Tanrım."
Berrak, temiz su yerine korkunç, pis kara su döküldü. Kanalizasyonun yakınında görmekten tanıyacağı bir renkti.
Hiçbir şekilde kusmamalıyım.
Lila titreyen bir el ve tiksinti bir yüzle çaydanlığın kapağını kaldırdı. Çaydanlığın içinde çürümüş, pis su vardı, buna bile denebilirdi. Odanın iğrenç kokusunun kaynağını bulmuş gibi görünüyor.
"Hir, sen ... bu suyu içtin mi?"
"Evet üzgünüm. Çok üzgünüm. İçmeme izin verildiğini sanıyordum ... "
"Hayır, o değil ve sana benden özür dilememeni söyledim, sana kızgın değilim."
Aman tanrım!? en azından temiz su içmesi gerekmez mi? Birisi normal su içmemesine nasıl izin vermez?
İstismar bu bildiğin, şimdi ilk elden gördüğü için daha da açıktı. Romanda bu kadar ciddi olarak tanımlanmamıştı. Zaten daha önce yarattığı bir sorundan dolayı özür dilediğine inanamıyordu, bu her açıdan yanlıştı.
Deli olmalılar! Hiç utanmadan ve acımadan soğuk kalpliler!
Lila dudağını ısırdı. Bunu denemek ve düzeltmek zorundayım! Düşündü. Pencereleri açıp sudaki tüm bulanık suyu dışarı dökerek başladı. Son damla yere düşer düşmez hizmetçi elinde küçük bir kase gibi görünen bir şeyle geri döndü.
"Burada sana biraz çorba getirdim."
"Ah, bunu bana verebilirsin."
"o-onu kendin mi besleyeceksin?"
"Evet."
"Hayır, yapamazsın!"
"Huh? Neden olmasın?"
“Peki, bunun hakkında… E-ellerini yakabilirsin. Ben-yapacağım! "
"Onu bana ver."
Kâseyi ona verirken, sanki burnu yeterince kokmamış gibi başka bir koku duyuldu. Bu tür bir kokuyu bir domuz ağılında koklayıp koklamamış olması keskin bir balık kokusuydu.
Olmaz. Bunu bana söyleme ...
Lila içinden dua etti ve endişeli gözleri kapalı çorba kasesine yavaşça baktı.
Ne yazık ki tahmini yerinde idi.
Çorba. Bu da böyle bir hayır çorba denmeyi hak etmiyordu, sadece yiyecek atığının bir karışımıydı. İçindeki şeylerin çoğunu bile tanımlayamadı. Sanki bir kase çamurlu çöp kutusuna bakıyor gibiydi. gerçekten korkunç bir sahne. Açlıktan ölen bir hayvan bile bu tür yiyecekleri yemez.
"Bu nedir??"
"Ne? Biri ... birisi mutfakta bir hata yapmış olmalı- "
"Ha ?! Ne hata?!" Lila homurdandı ve kaseyi hizmetçinin elinden sertçe kaptı. Kâseyi, pisli suyun gönderildiği gibi, hala açık olan pencereden aşağıya döktü.
şıngırtı, çarpışır!
Camın kırılma sesi Lila'nın duruşunu etkilemedi bile. Sanki hiç olmamış gibi. Mor gözlerinde gün gibi net bir öfkeyle döndü.
"Bu, insanların yediği yiyecek değil!"
***
Koridorda, hizmetçi elinde sıcak bir kase çorbayla Hir'in odasına doğru koşarken ayak sesleri yankılandı. Bu sefer kasenin içindekiler yenilebilir, hatta lezzetli görünüyordu.
"Bana verir misin lütfen?"
"i-işte burada!"
Lila, çorbayı ifadesinde herhangi bir değişiklik olmadan aldı. Çorbayı bir elinde tuttu ve diğeriyle Hir'e ulaşmadan önce başka bir emir vererek işaret etti. "Oh, bir de ılık su getir."
"Hemen leydim!"
Hizmetçinin hızı daha hızlı olamaz gibi görünüyordu, ancak Lila'yı çevikliğiyle bir kez daha şaşırttı - daha farkına bile varmadan gitmişti. Lila, Hir'in çöktüğü köşedeki yatağa doğru gitti.
"En iyisi biraz ilaç alıp ılık suyla çorbayı içtikten sonra dinlenmeniz. Bununla, daha iyi olacaksın, ”dedi, yüzüne sıcak bir gülümseme koymaya çalışarak. Hir'in alışılmadık bulduğu bir şey.
"Evet- evet." Cevap olarak mırıldandı.
Lila, yüzündeki ifadeden ve vücudunun titremesinden Hir'in hâlâ tedavideki kontrastı bir araya getirmeye çalıştığını anladı. Hâlâ gergindi bu Lila'nın yeniden içini çekmesini sağladı. Keşke Bayan Marshmell'in vücuduna melek maskesini çıkarmadan girmiş olsaydım.
Ancak, bu noktada bu konuda yapabileceği hiçbir şey olmadığını biliyordu, bu yüzden olayları olduğu gibi kabul etmenin ve akışa devam etmenin en iyisi olduğunu düşündü. Zaten böyle şeylerin değişmesi zaman aldı.
"İşte biraz ılık su!" Hizmetçi alnında belli bir terle içeri koştu.
Hir, önünde küçük, sarı bir çocuk fincanını göründüğünde birkaç kaşık çorbayı zar zor yutmuştu. Suyun temiz ve içilebilir olduğunu onayladıktan sonra Lila, hizmetçiye bir kez daha emretti: “Soğuk algınlığı için biraz iyi ilaç al. Bir çocuğun tüketebileceği bir şey. "
"Ne? Üzgünüm ama burada böyle bir ilacımız yok. "
Hizmetçinin sözleri doğru olabilirdi, Bayan Marshmell şimdiye kadar Hir'in varlığını temelde ihmal etmişti. Çocuğun içecek suyu bile yoktu. Bu konakta herhangi bir çocuk ilacı olmasına imkan yoktu.
"Yani?" Durumun tamamen farkında olmasına rağmen, Lila geri adım atmadı. “Bizde olmasada önemli değil, bir yerden alabilirsiniz değil mi? Bana şikayet mi ediyorsun? "
e/n: 50.bölülüme kadar okumak isterseniz wattpad de gelin adı NOVEL CEHENNEMİ ayrıca birçok novel güncelde
Bölümü değiştirmek için Living as the Villain’s Stepmother 6 manga simgelerine tıklayabilirsiniz. Klavyede ok tuşları ile bölümler arası geçiş yapabilirsiniz.