- Bisiklet Paylaşımı Programlarının Kısa Tarihi
- Bugünün Bisiklet Paylaşma Sistemleri
- Yerleştirilmiş Vs. Dockless
- Çevresel faydalar
Şehrinizde aynı bisiklet sıralarını gördüyseniz, bir bisiklet paylaşma sistemini gözlemliyor olabilirsiniz. Bu tür programlar şimdi ABD'de onlarca şehirde ve dünya genelinde binden fazla şehirde uygulanmaktadır. Bisiklet paylaşma sistemleri, halka açık bisikletler, herkesin ihtiyaç duyduğu kadarını kullanmak için düşük maliyetli veya ücretsiz olarak sağlar. Kullanıcılar bisikletleri iade eder veya kullanımlarının sonunu günlüğe kaydeder, böylece bisikletleri bir sonraki sürücünün kullanımına açarlar.
Bisiklet kullanan daha fazla insan ve araba kullanan daha az insan kirlenmeyi önlemeye yardımcı olmalı, ancak bu tür programlar iklim değişikliği ile mücadelede gerçekten etkili midir?
Bisiklet Paylaşımı Programlarının Kısa Tarihi
Bisiklet paylaşım sistemlerinin arkasındaki ana nedenlerden biri, otomobillerin çevresel amaçlar için kullanımını azaltmak. Ek olarak, sistemler trafik sıkışıklığını azaltabilir ve genellikle şehir alanlarının gezinmesini kolaylaştırabilir.
İlk paylaşım sistemi, hem çevre hem de başka ulaşım aracı olmayan insanlar için açıkça bir kamu yararı olarak yaratılan Amsterdam’dı. Yüzlerce bisiklet şehir etrafına dağılmış, tanınabilir, çünkü hepsi beyaza boyanmış.
Yakında çeşitli paylaşım modelleri geliştirildi ve şimdi sıralı nesillere göre gruplandırıldı. İlk form, bir bisikletin kısa süreli kullanımının ödenmesini ve kullanıcının aldığı yerden geri getirilmesini içeriyordu. Bir sonraki nesil, bir madalyonun yatırıldığı bir anahtarın bırakıldığı ve daha sonra bisiklet geri geldiğinde jetonun iade edildiği depozito sistemidir.
Bu ücretsiz sistem (iade edildiğinde para yatırma işleminden itibaren) çeşitli konumlarda iade edilmesini sağlar.
Bugünün Bisiklet Paylaşma Sistemleri
1990'lı yıllarda geliştirilen yeni nesil, yerleştirme istasyonu kimliği sistemidir. Bugün kullanılan en büyük sistemlerden biri olan bu sistem, bir kullanıcının tanımlanmasını içerir. Biri bir programın üyesi olabilir veya bir docking istasyonundan gelen bir bisikletin ücretini ödemek için kredi kartı kullanabilir.
Bu, daha önceki sistemlerde yüksek hırsızlık seviyesine bir reaksiyondur. Bu sistemde, kullanıcı bisikleti herhangi bir yerleştirme istasyonuna döndürür, böylece ne kadar fazla istasyon varsa, program o kadar iyi çalışır.
Dördüncü veya şimdiki nesil, iskelesiz bisiklet paylaşımıdır. Bu sistem dock programlarına benzer ödemelere ve kullanıma sahiptir, ancak insanların önceden yerleştirilmiş docking istasyonlarından ziyade bisikletleri makul yerlerde bırakmalarına izin verir. Kilitler ile geliyorlar ve GPS tarafından bulunabilir ve bir sonraki kullanıcı tarafından dijital bir şifre ile açılabilir. Bu programlar Çin'de oldukça popüler ve ABD’de büyük metropol alanlarda hızla büyüyor.
Yerleştirilmiş Vs. Dockless
Günümüzde yaygın olarak kullanılan çeşitli bisiklet paylaşım sistemlerinin avantajları ve dezavantajları vardır. Yerel yönetimler tarafından çalıştırılması daha muhtemel olan yerleşik sistemler, bisikletlerin kolayca tanınmasını sağlar. Yerleşik sistemler ayrıca programı tanıtmanın kolay ve ucuz bir yolunu sunar. Bu programlar akıllı telefon uygulaması veya GPS gerektirmez ve bu nedenle teknolojiye meraklı insanları daha fazla paraya çevirmez.
Bununla birlikte, özel şirketler tarafından çalıştırılması daha muhtemel olan bağımsız programlar bisiklet kullanım kolaylığını ve kolaylığını arttırmaktadır. Ulaştırma paylaşımının arkasındaki ana teorilerden biri de “son mil” denilen sorunu çözmektir.
Bu, bir otobüsün veya trenin bir kişiyi bırakabileceği yer ile yaşadıkları yer arasındaki mesafeyi ifade eder. Biri yürümek yerine son kilometreyi dolaşmak için bir dockless bisiklet alabilir. Bir yerleştirme istasyonuna ihtiyaç duymamanın avantajı budur.
Çevresel faydalar
Bisiklet paylaşım servislerinin mümkün olan en büyük faydaları yaratması için büyük hacimlerde kullanılması gerekir. Bir dereceye kadar, bunun kültürün bisiklet sürmeye elverişli olduğu bir alanda gerçekleşmesi daha olası. Örneğin, bu araç güvenli bir şekilde bisiklet sürmek için yeterli alana sahip olan ve araçlara çarpılma korkusu olmayan yerleri içerir. Çin bu durumda ve aynı zamanda çok büyük bir kirlilik sorunu var. Pek çok çeşide ait kullanılmış paylaşım paylaşım programlarına sahiptir. Şangay'da, 2016'da bisiklet paylaşım sistemleri karbondioksiti (CO2) 25.240 ton azalttı.
Bu, ülkelerin sera gazı emisyonlarını azaltmalarını gerektiren Paris Anlaşması bileşeninde ciddi ilerleme kaydetmelerine yardımcı olmak için yeterli.
ABD'de ve diğer Batı ülkelerinde bisiklet paylaşım hizmetlerinin ılımlı kullanımı nedeniyle, çevresel faydalarıyla ilgili geniş bir veri stoğumuz bulunmamaktadır. Şu anda, yalnızca daha fazla bisiklet paylaşımı yoğunluğu olan ülkelere bakabiliyor ve onlardan ders alabiliyoruz.