Charlie Chaplin seyircilere bir şaka yapar,
Ve herkes gülmeye başlar…
Chaplin aynı şakayı tekrar yapar,
Ve bu sefer birkaç kişi güler…
Aynı şakayı bir kez daha yapar,
Bu sefer kimse gülmez !!!
Sonra bu harika sözleri söyler:
Yani hayatın her anının tadını çıkarın,
Çünkü hayat çok güzel…
Ve,
Bu dünyada hiçbir şey kalıcı değildir, endişelendiğimiz şeyler bile !!!
Acı Çekmek: Ne Zamana Kadar?
Gerçek adalet, her hatanın bedelini bir kez ödetir…
Gerçek adaletsizlik ise her hatanın bedelini tekrar tekrar ödetir !!!
Peki bizler bir hatanın bedelini kaç kez öderiz?
Samimi yanıt binlerce kezdir.
İnsan, dünyada aynı hatanın bedelini binlerce kez ödeyen tek hayvandır.
Diğer hayvanlar her yanlışlarının cezasını bir kez çeker.
Ama biz?
Bizim çok güçlü belleğimiz var.
Bir hata yaparız, kendimizi yargılarız, kendimizi suçlu buluruz, kendimize ceza veririz.
Eğer adalet varsa bu yeterlidir;
Hatayı bir daha yapmayız.
Oysa hatamızı her hatırlayışımızda kendimizi yeniden yargılarız, yeniden suçlu buluruz,
Ve kendimizi yeniden cezalandırırız…
Her hatırlayışımızda tekrar ve tekrar, tekrar ve tekrar cezalandırırız.
Eğer karımız veya kocamız varsa ve o da bize hatamızı hatırlatıyorsa, bu ceza bir türlü bitmez…
Bu adil mi?
Eşimize, çocuklarımıza, ebeveynlerimize aynı hatanın bedelini kaç kez ödetiyoruz?
Onların yanlışını her hatırladığımızda, onları yeniden suçlarız.
Onlar tarafından haksızlığa uğradığımız için hissettiğimiz tüm duygusal zehrimizi onlara akıtırız ve aynı hatanın bedelini onlara defalarca ödetiriz.
Bu mudur adalet?
Marcus Auerelius, felsefe klasiklerinden biri olan Düşünceler isimli yapıtında şunu önerir:
Başına ne gelirse gelsin,
Başlarına aynı şey gelince üzülen, şaşkına dönen, ağlayıp sızlayan insanları getir gözünün önüne…
Şimdi nerede bu insanlar?
Hiçbir yerde…
Öyleyse???
Sen de onlar gibi mi yapmak istersin?
Neden o insanları kışkırtan, etkisi altına alan ve onlara boyun eğdiren bu geçici duygulardan nasıl faydalanacağına odaklanmıyorsun?
Aşağıdaki yazılar da ilginizi çekebilir: