“Önce kutup ayıları -beyaz ve tüylü yaratıklar- teker teker ölmeye başladı. Kendi dünyalarında da işler çok iyi gitmiyordu; habitatları gün geçtikçe daralıyor, eriyen buzullar, yemek kıtlığı onları insanoğlunun şehirlerine inmeye kadar itiyordu. İnsanoğlu kutuplarda petrol aradıkça, kutup ayıları zehirleniyordu.
Zehirlenmeler, insanoğluna sıçradı. Balıkçılar, evlerine ve tezgahlarına taşıdıkları nimetlerinin pür zehir olduğundan habersizdi. Kendi silahlarıyla vuruldukları hakkında en ufak ipuçları dahi yoktu. Bunca yıldır denizlere ve okyanuslara attıkları çöpleri balıklarında yiyor, üç saate kalmadan ölüyorlardı. Okyanus, kendisine atılanları kusuyor gibiydi. Bilim insanları, sağlık çalışanları, kimse ne olduğunu anlayamadı. Kendi kendilerine sordular “İyi ama; neden şimdi?” Doktorlar insanları öldüren şeyin balık olduğunu çok geçmeden anladı; yine de yeterince hızlı değildi. Yirmi dört saat olmadan etrafta binlerce ölü vardı. Sokaklar ölü balık gibi kokmaya başlamıştı; ambulanslar sürekli ölü insanlar taşıyordu. Hastalık -ya da her neyse- bulaşıcı değildi. Yine de insanlar maske takıyordu; çünkü korku bulaşıcıydı ve ölü balık kokusu gibi hızla yayılıyordu.
Yirmi dört saat geçti. Dünya alarm verdi, siyasetçiler herkese sakin olmasını ve balıklardan olabildiğince uzak durmasını tembihliyordu. Tüm sükunet bir anda son buldu; cenazede karşılaşılan görüntü veba gibi tüm dünyaya savruldu. Başta cesedin yüzünün eridiğini düşündüler, adamın yüzü gittikçe beyazlaşıyor ve ince bir kıvam alıyordu. Cesedin yüzü plastiğe dönmüştü. Diğer ölünün gözleri akmış, göz yuvalarının olması gereken boşlukta bira kapakları parlıyordu. Adamın karısı kusmaya başladı, çevresindekiler hemen kocasının tabutu üzerindeki kusmuğu temizlemeye koyuldu. Kusmuk, sigara izmariti doluydu.
Kırk sekiz saatin sonunda, dünyanın bir başka ucunda bir kadın ölü bulundu. Balık yememişti. Paranoyak bir şekilde haberleri takip ediyor, hastalığı kapmamak için evden dışarı dahi çıkmıyordu. Televizyonun başındayken dayanılmaz bir acı duydu, karnından metal parçası geçmişti. Kimin yaptığını görmek için arkasına baktı, kimse yoktu. Karnını delen metal yüzünden öldü, çığlığını kimse duyamadı. Dünya, balık felaketi ile meşguldü.
Ta ki bir başka adam boynunda bir anda beliren plastik telle boğuluncaya dek. Onun çığlığını da kimse duyamadı, çünkü çığlık dahi atamadı; ama onu gördüler. Sudan çıkmış balık gibi debelenerek can verdiğinde dünyanın en büyük uluslararası şirketlerinden birinin toplantı odasındaydı. İşte o zaman, insanlar balıklardan gözünü çevirdi. İkisinin ölüm biçimleri hariç tek ortak noktaları, su içmeleriydi. Kendi başlarına zehirledikleri su. Yine de hiç mantıklı değildi; onca arıtmadan geçen içme suyu nasıl olur da insanları zehirleyebilirdi?
Farklı farklı yerlerde delirme vakaları görüldü; insanlar yataklarını paylaştıkları insanların pullarını görmeye, aynada gördükleri balık gözlerine dayanamadıkları için kendilerini kör etmeye başladılar. Yetmiş iki saatin ve milyonlarca ölünün sonunda, insanlara dayanabildikleri kadar su içmeden durabilmeleri tembih edildi. Bilim insanları durmaksızın bu konu üzerinde çalışıyordu, çözüm bulmaya çok yakındılar. Bir türlü bulamadılar. Susuzluk, pisliği ve ölümü beraberinde getirdi. Bundan sonrasına karışmamız gerekmedi.
Çocuklar, şunu anlamanız çok önemli: Bu bir savaştı. Savaş, fedakarlık gerektirir. Kutup ayılarını biz zehirleyip öldürmesek insanoğlu onları yavaş yavaş öldürecekti zaten, öldürüyordu da. Onların işi budur, öldürmek. Kutup ayılarında gözlemlediğimiz pozitif sonuç merceğimizi küçük köylere çevirmemize yol açtı. Ardından şehirlere, ardından metropollere. Yüzyıllar süren savaşı kazanmamız üç gün sürdü; bunca yıldır sularımızı temizlemeye çalışmamız, yurdumuzu korumaya çalışmamız bize hiçbir şey getirmemişti. Biz ilk saldıran değildik. Biz, vatanımızı savunduk. Bu yolda kaybettiğimiz balığın, bitkinin, sevdiklerimizin haddi hesabı yoktu. Dünyamızı insanoğlundan temizlememizin sebebi budur. Biz canavar değiliz, canavar ise artık yok. 72 Saat Savaşları’nın gayesini anlamanız vatanınıza daha sıkı sarılmanıza yol açmalı, ona sırt çevirmenize değil. Bugünlük burada bitirelim.”
Hâlâ dinlediklerinin şokunu üstünden atamamıştı. Arkadaşı etkilenmemiş olacak ki, sakin sakin yüzüyordu. “Sana söylüyorum oğlum, palavra bunlar. Babam hükûmetin bizi oyalamak için uydurduğu masallar olduğunu düşünüyor. Bütün tarih dersinde gördüklerimizin, özellikle de 72 Saat Savaşları’nın zırvalık olduğunu söyledi. Düşünsene, insanoğlu diye bir tür gerçek olabilir mi? Yüzgeçleri olmayan hayvanlarmış, yersen. Ayrıca madem o kadar zararlı ve yok ediciydiler, nasıl bu kadar aptal olabildiler?”