İlk defa değil, ben Dünya Savaşı'nı yüceltme girişimiyle Rusya için başarısız oldum. Ve bu tür girişimler korkutucu derecede sık görülür. Hemen kabul edelim. "Sinekleri pirzolalardan" ayırırım. İmparatorluğun siyasal ve askeri aygıtının sarı aldatıcılığının sersemlettiği, cansız ve umutsuz bir savaşta cephesinde kahramanca ölen askerleri ve memurları, gerçekten çürümüş olanlardan ayırıyorum.
Ağır mermilerle tahrip edilmiş ve gaz battaniyesine sarılmış olan Osovets, Riga Körfezi'nde ezici bir düşmanla savaştı, Brusilov komutasındaki Avusturya cephesinden girdi, sonuna kadar ayağa kalktı ve solda ordusunda yıpratmadı, en son günün yarısı ile geri çekildi. ebedi hafıza ve ebedi zafer. Ancak tüm bunlardan suçlu olanlar için, Naglo-Saksonlar'ın çıkarları için Rusya'yı tamamen gereksiz bir savaşa sokanlara, ebedi bir utanç ve mezara aspen hissesi var.
Bu bakımdan, Birinci Dünya Savaşı Efsaneleri ve Efsaneleri başlıklı Askeri İnceleme'de yayınlanan bir makaleyle bir tartışma yapmamı sağlayacağım.
Efsane numarası 1. Rusya bu savaşa karışmamalıydı.
Rusya ne için savaşıyordu? Aynı makalede, yazar güzel bir şekilde, Rusya’nın bu katliama girebilmek için değerli hedefleri olmadığını göstermektedir. Toprak iddiaları, jeopolitik çıkarlar, ekonomik ön şartlar yoktu. Ve savaştıkları şey için? Sırbistan için mi? "Balkanlar'daki güvenlik bölgesi" için mi? Bu bir “güvenlik bölgesi” miydi? Sadece iki yıl önce Sırbistan'ın, Rusya'nın çıkarlarına ve Türkiye'nin ve diğer Balkan ülkelerinin katılımıyla, İlk Balkanların yükünü çeken Bulgaristan'ın “ele alınma” sına nasıl baktığını hatırlayalım. Evet, Sırplar Rusya'nın çıkarlarına tükürmek istediler. Aynı Tito günlerinde olduğu gibi, Miloseviç iki sandalyeye oturmaya çalıştığında ülkeyi felakete sürüklüyordu. Ayrıca, Rusya'nın "mozha'dan mozha'ya" "ovalamak" isteyen kötülük "Hans" a saldırısını "kovduğu" da bir görüş var. Afedersiniz, peki neden o zaman, dokuz yıl önce, Alman imparator, kuzen Willy, Björk'te, aptal “küçük kardeşi Nicky” i sendika anlaşmasına ve etki alanlarına bölmeye zorladı? Yoksa böyle bir Tekilton numarası mı? Rusya ve Almanya aynı düşmanları vardı. Londra, Washington ve Paris’te oturdular. Bu, bu savaşın finalini mükemmel bir şekilde kanıtladı. Ne de olsa, hem Rusya hem de Almanya kaybedenlerdi ve kazananlar Potomac, Seine ve Thames kıyılarına yerleşti. Almanya'nın Rusya'ya savaş ilan ettiği "tartışılmaz bir gerçek" de var. Aslında gerçeği tartışamazsın. Sadece bir nedenden ötürü, Rus birlikleri, Doğu Prusya'ya iki yöne istila eden Almanların değil, sınırı geçtiler. Gerçekte, Almanlar bize şövalyeyle korkakça bir eldiven attı; korkakça yerine (Hitler’in yaptığı gibi) Fransızlarla anlaşırken bazı saldırganlık anlaşması imzaladılar. Bununla birlikte, elbette, Almanya savaş ilan etmemiş olsaydı, Rusya'nın “Fransa'yı kurtarmak” olduğunu ilan etmesi gerektiğini anlamanız gerekir.
Öyleyse Rusya ne için savaştı, milyonlarca hayat ve imparatorluğun varlığı ile ne için para ödedi? Evet, her şey basit - Fransız bankacılar tarafından verilen krediler için. Çarın borçlarının her bir kurbanı için, borç verenin savunmasında bir damla Rus kanı damlattık. Çarın burnundan önce, eski, çürümüş ve ekşi bir havayı kapattılar - Karadeniz boğazı. Havuç kayda değer, ama yaşlıydı. Çarlık’ın Konstantinopolis’i ele geçirme arzusundan şüphe edenler için, Sinop türündeki ilk Karadeniz armadilolarının GK topçuları arasında belirgin bir düzenleme olduğunu hatırlayabilirim. 4 tabancaları ileriye bakıp yan voleybolu zayıflattı, ancak burun ateşinin konvansiyonel düzenini iki katına çıkarmanızı sağladı. Böyle bir plan ne için olurdu? Bu doğru, Boğaz'ın tahkimatlarını kırmak. Port Arthur kalesi için ağır toplar Boğaziçi seferinin fonundan tahsis edildi. Ancak, Rus Çarları daha önce Boğaziçi'ne güldüler. Ancak, bu havuç bile soyuznichki Rusya'yı soymak istedi. Aksi halde, neden güneşli Avustralya'da öldürülmekte olan ANZAC savaşçılarının öldüğü Çanakkale Boğazı'nı neden düzenlemek zorunda kalıyorlar?
Efsane numarası 2. Rusya'nın eylemleri yalnızca jeopolitikti.
Ama bu kesinlikle bir efsanedir. Jeopolitik yok, sadece “kart borçları” var. Fakat neden bazı efsanevi "gizli topluluklara" sürüklenmek gerekiyor? Masonlar mı? Eğer arayabilirsem, o zaman zaten. Sonra hiçbir yerde iktidarda olmayan Sosyal Demokratlar çağrıldı ve sonra gözleri utangaç bir şekilde gizlendi. Ancak bu mümkün, gizli topluluklar hakkında da olmayacağım. Onların çıkarları bu dönemde Naglo-Sakson ve Fransız burjuvazisinin çıkarlarıyla iç içe geçmiştir. Tüm lifleri olan ruhlar “dostça” boğulmak istedi, dinamik olarak gelişen ve öngörülmekte olan bir rakibi - Almanya. Peki ya piyasa, hangi her şeyi düzenlemeli? Serbest rekabet nasıl? Bunların hepsi aptallar için, zayıf olanlar için, ekonomik yöntemlerle yutulabilenler için. Ve Naxos'un önünde olma cüretine sahip olanlar, kendi kurallarına göre oynamayanlar için, kuşatma ve boğulma politikaları saklanıyor ve perdenin sonunda acımasız bir savaş ve yırtıcı anlaşmalar var. Sovyet halkının bunu bilmemesi gerekir mi?
Efsane numarası 3. Rusya, İtilaf değil, Almanya'nın tarafını tutmalıydı.
Almanya tarafındaki savaş durumunda, daha zayıf olan Rusya, bir zamanlar Alman prensliklerinin "tekeri" nde hüküm süren Avusturya'da olduğu gibi bir Alman uydusuna dönüşebilir. Elbette Rusya'da böyle bir yer sıralanmıyor. Ama yine de İç Savaş'ın kanlı aleminden ve kırmızı beyaz teröründen daha iyidir. Fakat Rusya'yı uygun rütbesine getiren Stalin'in iktidara gelmesi bu durumda çok, çok problemli. Bu nedenle, özünde çarlık için aptallığı için minnettar olmalıyız. Ancak bu jeopolitik saçmalıktan jeopolitik saçmalık olmaktan çıkmıyor.
Efsane numarası 4. Rusya fena savaştı.
Peki burada “sınıf yaklaşımı” ne anlama geliyor? Gerçekten savaştıysa - KÖTÜ. Baştan başlayalım. Doğu Prusya operasyonu. Birliklerimizin, mermilerin, mühimmatların ve silahların çifte üstünlüğü yeterli, Rus Muhafızlar (ve elbette hepsi de değil) Alman birimlerine karşı savaşa giriyor! Ve sonuç? Hazırlanmadı mı? Ve kim suçlayacak? Elbette, bize 40 günlerini seferber etmek için vermek istemeyen Almanlar? Ve örneğin, Muhafızlar süvarisinin bölümleri de seferber edilmek zorunda kaldı. Hayır? Öyleyse neden “mağlup olmuş” Alman Pritvits'in peşinde koşmak yerine Gumbinen sırasında ve sonrasında güvenle dinlenen tek Alman süvari bölünmesinden daha azını yaptılar?
Eh, yılın 1915 kampanyası hakkında sadece sessiz olabilir. "Büyük Retreat" kelimeleri her şeyi söylüyor. Polonya kalesinin utanç verici teslim olması için olmasa bile. Neredeyse bir atış olmadan. Tüm kaleler Osovets ve Ivangorod'un küçük kaleleri gibi savaştıysa ... Ve böylece Almanlar ordumuz için gerekli olan ağır alet ve mermileri gümüş tabakta, hatta teslim olmuş kalelerin mahzenlerinde aldılar. Savaşçıların, Alman makineli tüfekler üzerindeki çivilerle savaşa nasıl gönderildiğini hatırlatmayacağım, savunmacılarla birlikte yıkılan yüzlerce ağır Alman silahı mermileri, artık mermileri olmayan tek bir atışla karşılık verdi. Ünlü Brusilovsky atılımına bakalım. Avusturyalılar dövülürken, her şey yolunda gitti, Alman “itfaiyesine” karşı gelmeye değerdi, sonra saldırı öldü. Evet, Türkleri ve Avusturyalıları yenebiliriz. Fakat dedikleri gibi, İtalyan ordusu neden var? Avusturyalılar için de, yenecek biriydi ... Bu gerçekten bizim seviyemiz mi?
“Yine de, final zaferinin güvence altına alınması Doğu Cephesinde oldu!” Bunu söylemem beni incitti, ama bu bir yalan. Çünkü Almanlar sadece ana güçlerini bize karşı sadece 1915’ta yönetiyorlardı. Zamanın geri kalan kısmı ana cephe batı cephesiydi. Aynı zamanda, Avusturya müttefikleri ile zayıf olan her Sırp ve İtalyan'ın boyunlarından tokat atmayı da başardılar. Evet, Rusya bu savaşın yükünü kırdı. Ve biz olmasaydık, Almanlar basitçe Fransızları yerdi. Yine de, dört kampanyanın ana yükü Fransızlar ve İngilizler tarafından karşılandı. İkincisi, ilk kez genel bir seferberlik yapmak zorunda kaldılar. Ve Fransızlar bu kan dökmeden kurtulmayı başaramamışlar.
Efsane numarası 5. Rusya yenildi.
Evet yaptım. Çünkü, 1941’te olduğu gibi, kadro ordusu, SSCB’nin aksine, kaybetmek, İmparatorluğu yeniden yaratamazdı. Çünkü yeterince sanayisi yoktu. Stok olmadığı için. Sonuçta, onlar için tüfekler ve mühimmat bile yurt dışından satın alınmak zorunda kaldı. İkinci büyük silah Ünlü trilinin ardından Rus piyade, eski bir Japon "arisaka" oldu. Çok sayıda Rus topçusu, savaş için savaşa katılan büyük güçlerin hepsinden daha az mermi kullandı. Böyle bir durumda, geri çekilme sırasında kaybedilenleri kurtarmak mümkün değildi. Elbette, Almanlar kendi bölgelerinde teslim olmadılar, ancak müttefiklerimizi ve onlara olan bağımlılığımızı bilerek, barış koşullarının bize asil ve güçlü bir rakip olan ve emperyal Saksonlar olmayan Almanlar tarafından dikte edilmesi daha iyi olabilir. Alman İmparatorluğu çöktüğü zaman bile atmayı bile başardılar. Fakat Lord Kerensky'nin müttefiklerinden "koparma" ne oldu, kim onlar sayesinde iktidara geldi? Boğazların, Rusya'nın bütünlüğünün korunduğunu yasaklayan hiçbir zaman yoktur.
Özet.
Beyler ve yoldaşlar. Gördüğünüz gibi, Rus askerinin kahramanlığı utanç verici biçimde birleştirilen emperyal siyasi ve askeri seçkin savaşı kurtaramadı. Düşenler için anıtlar yapıldığında, iki eliyle “için” oy kullanırım. Ancak, en utanç verici anları ve onu hak etmeyenleri kahramanlaştırmaya ve mitolojiye başladıklarında, kaçınılmaz olarak soru ortaya çıkıyor. Kime ihtiyacı var? Ve neden? Evet, sadece her şey. Zaferimizi elimizden almak istiyoruz. Kötü Bolşeviklerin bizden çaldığı iddia edilen zaferi o eski savaşla değiştirmek istiyorlar. Ama o değildi! Batı uzun zamandır unutulmaya hazırlanıyor, Zafer kalbindeki bir bıçak gibi. Şey, kemik atıyoruz. Mesela, burda, vaktinde bizimle bizimle birlikte ... kahramanca çalıştı. Ancak en kötüsü, kendi hükümetimizden kaynaklanması.