Bölüm 37: Calypse Kalesi(1)
Maxi, kahyanın onun kekelediğini duyduğunda kaşlarını çatıp çatmadığını merak etti. Rodrigo buna aldırmadan, ciddi bir yüzle önüne gümüş bir fincan ve bazı mutfak eşyaları koydu, ama bunun dışında başka bir yüz ifadesi göstermedi. İçinde rahatlayarak derin bir nefes aldı, aç olmasına rağmen yemeği yavaş lokmalarla yemeye başladı.
Genelde mütevazı bir iştahı olmasına rağmen, Maxi kendini kaşığını kaldıracak durumda bulamıyordu. Ancak o zaman, Anatol’a zorlu bir yolculuk yapmış ve önceki gece yemek yememiş olduğu için oldukça acıktığını fark etti. Ya da belki de sunulan lezzetli yemeklerden olmalıydı.
Et çorbası ve sebzelerle dolu doyurucu yemeği çabucak bitirdi. Taze pişmiş ekmeğin üzerine tereyağı sürdü ve hatta bir dilim etli turtayı bitirmeyi başardı. Doyduğunda, yemeğin üzerine tatlı elma şarabı içti ve neredeyse biraz sarhoş hissetti.
“Daha fazla yiyecek getireyim mi?” dedi uşak yakınlarından.
“B-ben şimdi bitirdim, teşekkür ederim.”
Peçeteyle ağzını nazikçe sildi ve masadan kalktı. Yemek salonundan ayrıldığında, Rodrigo da ona katıldı ve rehberli kale turuna devam etti.
“Calypse Kalesi, 150 yıl önce düşmüş Roem imparatorluğunun bir şövalyesi olan Sir Anatol tarafından inşa edildi. Roem imparatorluğunun çöküşünde, bu bölgede sık sık sayısız canavar ortaya çıkmaya başladı ve kaçınılmaz olarak Yedi Ülke’nin egemenliğinden kaçamadı. Kırk yıl önce, coğrafi nedenlerden dolayı bu topraklar Whedon’un yönetimi altına girdi, ancak ilk günlerde pek fazla sakin yoktu. Bu nedenle, başıboş bırakılan alanla birlikte canavarlar da doğal olarak gelişiyordu.”
Rodrigo salonu geçti ve Anatol’un tarihini yeniden anlatmaya devam etti.
“Ama on yıl önce, henüz şövalye olan on sekiz yaşındaki Sir Riftan Calypse, Anatol Lordu oldu.”
Adımları yavaşladı, sesi daha heyecanlı bir ton aldı: “Lord sadece kaleyi kapsamlı bir şekilde onarmakla kalmadı, hatta ülkeyi korumak için duvarları yeniden inşa ettirdi. Canavarlara ve kötü ruhların istilasına karşı güçlü ve kararlı savunması sayesinde bu bölgedeki insan sayısı neredeyse üç katına çıktı.”
Uşağın hikayesi sürükleyiciydi ve sesi hayranlık uyandırıcıydı. Önceki gün hizmetçilerin önünde bağırmasına rağmen, Riftan’a olan bağlılığını sorgulamak imkansızdı.
“Ama… ben daha çok şatonun dışına, araziye odaklanmış görüyorum – sanırım Calypse Kalesi’nin pratik yönlerinden biri. Yani içerisi biraz kasvetli.”
Rodrigo, açıkça utanarak ekledi, bu da Maxi beceriksizce güldürdü; Bu, çözmekle görevlendirildiği bir problemdi.
“K-kaç tane o-oda var?” diye sordu. Bu konuda başka seçeneği olmadığından, şimdi şansını deneyebilirdi.
“Sadece kalenin bu bölümünde yüzden fazla oda var. Ek binada ve kale kulesinde yaklaşık kırk oda ve muhafız odaları ve şövalye odaları da dahil olmak üzere 250 oda daha var.”
Kendi sorumluluğunda olan odaların çokluğu söylenince, Maxi anında bitkin hissetti. O odaların hepsini nasıl dekore edebilirdi ki? Rodrigo konuşurken, Maxi içindeki kargaşayı henüz bitirmemişti…
“Ve her katta beş ana kabul odası, iki ziyafet salonu, iki kütüphane ve bir çay salonu var… hiçbiri bunca yıldır kullanılmamış.”
Rodrigo derin bir selamla bol bol özür diledi.
“Şövalyeler çaydan hiç hoşlanmazlar, bu yüzden neden en iyi çay yapraklarını seçmek için pazara gittiğimden bile emin değilim.”
Max, Riftan’ın çay masasının önünde küçük bir fincanla oturduğunu hayal etti ve neredeyse ondan bir kıkırdama yükseldi. Gerçekten de, şövalyeleri ya da Riftan’ı çayın tadını çıkardığını hayal bile edemiyordu. Bunun yerine, kesinlikle bir bardak güçlü bira olurdu.
“Lord Riftan çay sever mi?” Sonra ihtiyatla ekledi, “Birlikte çay içer misiniz hanımefendi…?”
Maxi, kocasının adı geçtiğinde hafifçe kızardı. “B-beğendi.”
“O zaman garsona döndüğünde içecek hazırlamasını söyleyeceğim. Ve elbette, bu kalenin Lordları için sadece en iyi çay yaprakları.”
“II-Ben sabırsızlıkla bekliyorum.”
Yumuşak bir gülümseme, yaşlı yetişkinin kırışmış yüzünü daha genç gösteriyordu. Bu nazik gösteriyle Maxi de rahatladı. Rodrigo iyi birine benziyordu.
“O zaman kalenin etrafındaki tura devam edecağim.” Merdivenlerden inerken konuşmaya devam etti.
“Bildiğiniz gibi birinci katta yemekhane ana kabul salonunun yanında, üçüncü katın ortasında ise sizin odanızın yer aldığı kadınlar bölümü yer alıyor. Lord’un kütüphanesi üçüncü katın kuzey ucunda yer almaktadır. Ziyafet salonları ve misafir odaları ikinci kattadır. Son olarak, dördüncü kat kalenin ana kütüphanesini içerir.”
“B-bir kütüphane mi var?”
“Evet,” başını salladı. “Lord’un raflarında yaklaşık 8.000 kitabı var. Çoğu Roem döneminden kalma… kütüphaneyi ziyaret etmek ister misiniz, Madam?”
Maxi bir an tereddüt etti. Bildiği küçücük bilgiden yola çıkarak, kitaplar pahalı olmak için aşırı derecede pazarlanırdı; Ya istemeden bir sayfayı yırtarsa veya kapağını çizdirirse? Riftan’ın onun dikkatsiz olduğunu düşünmesi -bu fikrinden nefret etmişti.
Maxi onun yerine başını salladı. “Ben-ben başka zaman giderim…”
Rodrigo başka bir soru sormadan başını salladı. “Size daha sonra kabul odalarını ve ziyafet salonlarını göstereceğim.”
Maxi görev duygusuyla başını salladı. Resepsiyon salonları ve ziyafet salonları, dışarıdan gelen misafirleri karşılamak için en önemli yerlerdi. İlk önce bu alanları kontrol etmesi daha iyi olurdu, böylece onları nasıl dekore edeceğine dair fikirler edinebilirdi.
Onu ziyafet salonuna kadar takip etti ve geldiklerinde şok içinde ağzını açtı. Geniş ziyafet salonunda tek bir eşya yoktu. Soğuk hava onu selamlamak için yerden hatta bazıları çatlak pencerelerden içeri süzülüyordu.
“Hiç ziyafet vermediğimiz için…” Uşak yine rahatsız olduğu belli olan bir ifadeyle mırıldanmaya başladı.
“Ah” dedi Maxi ortamı yumuşatmaya çalıştı. “M-misafirlerinin gelmemesi için H-hiçbir sebep olmamalı…”
“Kalenin konuklarının çoğu şövalyeler ve bir balo için bile yeterince uzun kalmıyorlar. Muhtemelen bundan hoşlanmazlar bile ama yemekhanede çok içki içerler”
Rodrigo bir an durup düşündü. “Hiçbir asilzadeyi akşam yemeğine davet etmedik. Kaleyi onarmak, yeni surları inşa etmek ve asma köprüyü güçlendirmek için çok para harcadıktan sonra, sosyal etkinliklere ev sahipliği yapmayı göze alamazdık.”