Masahiro Kuze Kuze itibaren Dadpur, Odisha, Hindistan
Soykırımda hayatını kaybedenler tarafından yazılan son mektupların toplanması. Garip bir şekilde canlandırıcı ...
Benim için bu, büyük bir Güney şehrinde büyüyen bir çocuk olarak sesimi paylaşan okumayı hatırlayabildiğim ilk hikaye. Her şeyden önce, büyümek ve on bir yaşında olmak zor bir zamanda gerçekleşti ve daha sonra şehir etrafında gizlenen gerçek anlamda ulusal olarak bilinen bir bogeyman ile başa çıkmak (Atlanta Çocuk Cinayetleri davası). O zamanın kendi anılarım canlı; başka bir çocuk bulduklarında birkaç yüz mil uzakta korkuyorduk. Atlanta'dan ayrılmak, 1970'lerin What's Happening ve Good Times'ın televizyon bölümlerinin çok ötesindeki siyah çocuklarına hayat verdi. Yöresel, yaşam tarzı bir mahallede oynamanın sevinçleri - dışarıda (nefes nefese ... bu günlerde), paten pistleri - hepsi o kadar tanıdıktı ki o zamana geri döndüğümde sevdim. Tayari o kadar güzel paylaşıyor ki herkes geri gönderilecek. Bu hikaye ırkla ilgili değil, çocuklarla ilgili, dönem. Bu dünyadaki yerlerini anlamaya çalışmak, ebeveynlerinin sevgisini tehlikeye atmak için hiçbir şey yapmadıklarından emin olmaya çalışmak (tabii ki başka türlü bilmiyorlar), akranları tarafından sevilmeye çalışmak ve sadece kendilerini sevmeye çalışıyor. Bir Judy Blume kitabı, bugün olduğu gibi birçok gencin elinde bir demirbaştır, Tayari bu noktayı paylaştı ve ben de sevdim. Otantik eleman. Ayrıca kalbimi kazanan ilginç bir sınıf arkadaşı ekledi - güzel bir teknik. Spoiler sağlayacak biri değilim; Teknoloji akışından arınmış, çocuklara çocuk olma şansı veren çok farklı bir zamanın bu hikayesini şiddetle tavsiye ediyorum.
Başlangıç benim için biraz yavaş ilerledi, ancak Elizabeth nihayet resme girdiğinde kitabın tadını çıkardı!
Sevdim, olağanüstü bir yolculuğun gerçekten harika bir sonu. Harry, Ron ve Hermione'yi özleyeceğim.