İran İslam Cumhuriyeti
Belki de Batı yaptırımlarının en "deneyimli" kurbanı İran'dır. 1979 yılında Şah'ın yıkılmasından ve İslam Cumhuriyeti, Amerika Birleşik Devletleri ve ardından AB'nin kurulmasından sonra sürekli olarak Tahran'a çeşitli yaptırımlar uyguladı. Mesela:
• İran petrol ürünlerinin boykotu;
• banka hesaplarındaki varlıkların dondurulması (yaklaşık 100 milyar dolar);
• bir ambargo ve İran'daki Amerikan mevkidaşlarının faaliyetlerine yasak, ABD ile herhangi bir ekonomik takas yasağı;
• kredi vermek ve İran’a herhangi bir yardımda bulunmak için uluslararası (bu arada bağımsız) kuruluşların yasaklanması;
• Amerika Birleşik Devletleri vatandaşı olmayanlar için İran ekonomisine yatırım yasağı (Amerika Birleşik Devletleri'nde ekonomik faaliyet yürütenlere karşı önlem alınması).
Böylece, İran ekonomisi önemli kayıplara uğradı. Özellikle, modern işleme makinelerinin, otomatik hatların ve diğer üretim ekipmanlarının İran topraklarına ihracatı yasaktır. Bu eylemler öncelikle, dünyanın en büyük ve on üçüncü (bir kez) otomobil üreticisi olan İran Khodro'ya yöneliktir. Bu tür bir yasaklama, şirketin üretim üssünü güncelleyemediğini ve bu sorunun sonuçlarını oldukça somutlaştırdığını ortaya koydu: 1500'taki 2011 bin adet araçtan 800'ta üretim programında 2013 bin'e düşme. Ayrıca, bu sanayi alanının bağımlı olduğuna, otomotiv bileşenlerinin önemli bir kısmının ithal edildiğine, yerel tedarikçilerin mevcut olmadığına veya maliyet, kalite ve üretim hacmi bakımından rekabetçi olmadıklarına dikkat etmek önemlidir. Doğal olarak, zorunlu ithalat ikamesi, ürün kalitesinde bozulmaya ve ihracat potansiyelinde düşüşe yol açmaktadır.
Bu şekilde, Batılı (Avrupalı) üreticilerin piyasaların dışına çıkan güçlü bir rakibi sıktıkları ve yaptırımların başlatıcılarının kendi isteklerinin temsilcileri olduğu açıktır.
İranlı ulusal havayolu şirketi Boeing, 1976 yılında yayınlandı
İkinci önemli örnek sivil авиация İran. Geçen yüzyılın 70'li yıllarından beri, ABD ve onlardan sonra AB, üreticilerini (sivil gemi pazarında, bir ikililik var, sürekli olarak Boeing ve Airbus arasında, yani ABD ve Avrupa arasında) İslam Cumhuriyeti'ne uçak ihraç etmek için bölünüyor. Ve gelecekte, yedek parça ve bileşenlerin ihracatı da yasaklandı. Nihayetinde, ahlaki ve fiziksel olarak eski uçaklar İran'da, bazıları İslam Devrimi'nden önce, örneğin 1976'da üretiliyor. İran'da faaliyet gösteren en modern uçak Airbus A-320 2003 model yılıdır. Aynı zamanda, dolambaçlı yollardan veya yerel olarak üretilen parçalardan ithal edilen ve doğal olarak uygun sertifikalara sahip olmayan bileşenler uçakları onarmak için kullanılır.
Elbette, İran ikame çeşitlendirmek ve ithal etmek için bir girişimde bulundu. Bu nedenle, 2011’te, lisanslı üretim HESA’da An-140 uçağının minimum düzeyde yerelleştirilmesi ile konuşlandırıldı. Şu anda, 8 uçakları çalışıyor, programın daha da geliştirilmesi söz konusu, 2010'tan yeni uçaklar çıkarılmadı.
İranlı An-140 motorunun lansmanı
Kuzey Koreli Tu-204-100, "kapalı" bir ülke için tek alternatif olarak
2000'lerin ortalarından beri. Rusya, İran Tu-204 uçağını çeşitli modifikasyonlarla satmaya çalışıyor, ancak boşuna. Birkaç yıl önce, birkaç düzine Tu-204SM uçağı için İran için büyük bir sipariş bile açıklandı. Ancak daha sonra, Amerikan fikri mülkiyetine sahip bileşenlerin PS-90A2 motorunun bir parçası olarak kullanıldığı ve Perm Motors holding şirketi Pratt & Whitney'in (ABD)% 25'inin hissedarı ve sahibinin İran'a yaptırımlar nedeniyle projede herhangi bir çalışmayı engellediği bildirildi. ... Sonuç olarak, sözleşme belirsizlik içindeydi, ancak oldukça yakın bir tarihte, bu yılın Ocak ayından itibaren, bileşenlerin ve kullanılmış uçakların tedarikine ilişkin kısıtlamalar geçici ve kısmen kaldırıldı ve bu da, Rusya'nın İran'a yerli bir uçak satma girişimlerinden oksijeni fiilen engelliyor. Bu örnekten de görebileceğiniz gibi yaptırımlar işe yararken, gerektiğinde ve gerektiğinde kime karşı işe yarıyor, bundan hiç şüphe yok.
Yaptırımlara ne sebep olabilir?
Son zamanlarda, Rusya ekonomisini önemli ölçüde modernize etmeyi başardı. Örneğin, modern elektrikli trenlerin üretimi, Augusta Westland helikopterleri, çeşitli markaların arabaları, türleri ve boyutları yerelleştirildi. Şimdi çoğunlukla modern uçaklarda uçuyoruz, trenler daha rahat oluyor, Rusya'da modern TV'ler, buzdolapları ve elektrikli süpürgeler üretiyorlar. Bazı yüksek teknoloji ürünü ekipman üreticileri, fabrikalarını, özellikle de montaj tesislerini kurmayı bile başardılar. Bir bütün olarak Rusya, uluslararası ekonomik sisteme iyi bir şekilde entegre olmuş, ancak ...
Yazar bir eğitim aldığında, ülkenin servetinin temelinin ülkede üretilen A grubu malların (her şeyden önce makine ve ekipman) kalitesi ve çoğaltılması olduğu konusunda bilgilendirildi. Yukarıda gösterildiği gibi, bu tür malların kendi topraklarında üremeyen belirli bir ülkeye olan akışını sınırlamak, tamamen teknik bir düzlemde yer alan bir konudur. Rusya'da son on yılda makine aletleri ve ekipmanlarının üretimi, bir buçuk basit bir şekilde gelişmemiş, ancak neredeyse tamamen tahrip olmuş, aynı zamanda alet üretimi konusunda da aynı sorun var. Örneğin, Rusya'daki modern yüksek teknolojili üretime, örneğin tesislerinde bir göz atalım. Oldukça iyi ihracat potansiyeline sahip olan Superjet 100 uçaklarını içeren toplama Gagarin talep ediliyor ve çoğu zaman Rus uçak endüstrisinin yeniden doğuşunun bir sembolü olarak algılanıyor. Uçak gövdesinin ana bileşenlerinin üretimi, modern ekipman Haeusler, Loire, Bystar, Su Jeti, BYSTRONIC LAZER AG, Orman Hattı, Maza, DMF, Makino, Fooke-Endura, DMU, GMX, Scholz'da gerçekleştirilmektedir. Tabii ki, özel delme hidrolik pres YAO 6017 da kullanılır. Tabii ki yerli basın hariç, yukarıdaki makine parkı için kullanılan aletler ve yedek parçalar da ithal edilmektedir. Yaptırım durumunda ilk darbenin nereye gönderileceğini tahmin etmek kolaydır.
Ayrıca aynı Superjet'in yurtdışında üretilen kompozisyon ekipmanında da kullandığı anlaşılmalıdır. Motorun ve araç üstü donanım kompleksinin sıcak kısmı Fransa'da üretiliyor, uçakta Amerikan, Alman, İngiliz ve hatta Kore bileşenleri var.
Otomotiv endüstrisine bakarsanız, son on yılda bağımsızlığını pratikte yitirmiştir, ancak yüksek kaliteli otomobillerin mevcudiyeti önemli ölçüde artmıştır. Göreceli bağımsızlığı koruyan son büyük yerli otomobil üreticileri KAMAZ ve GAZ'dır. Ancak aynı zamanda, örneğin, KamAZ fabrikası otomobillerinin bir parçası olarak kullanıyor:
• Cummins ve Daimler motorları;
• Bosch yakıt ekipmanı;
• Sachs debriyajı;
• KP ZF veya Allison;
• Tirsan kardan kardan milleri;
• Dana, Daimler veya Madara köprüler;
• Wabco veya Knorr-Bremse fren sistemi;
• Voith süspansiyonu;
• Daimler kabinleri;
• Trelleborg lastikleri;
• egzoz sistemi, koltuklar, ev aletleri ve diğer küçük parçalar ...
Yerli otomotiv endüstrisinin sorunlarının bir aynası olarak yeni KamAZ kokpitinde üç ışınlı yıldızın deliği
Aynı zamanda, sadece şasi, eski motor ve kabin ve sonra sadece bazı modifikasyonlarda, modern KamAZ aracının bir parçası olarak neredeyse yerli kalacaktır.
Bu nedenle, bu ekipmanın tedarikinin yasaklanmasına ilişkin yaptırımlar, işletmenin montaj hattını anında durduracak ve onu eski ürünlerin üretimine geri dönmeye zorlayacaktır.
Bu konuda en üzücü şey hikayeler Rusya'da, yüksek kaliteli ürünler yaratmak ve uygun yeterliliğe sahip olmak isteyen yerli bileşen geliştiricileri var. Bununla birlikte, şirket içi yenilikçilerin, yerli bileşenlerin kalitesinin başarısına dayanan ekonomik kuruluşların faaliyetleri, sanayinin anlaşılması ve direnmesi ile karşı karşıya kalmaktadır.
Örnek olarak, ekipmanı en yeni Rus uçağına dahil olmayan modern bir uçuş navigasyon sistemi üreticisi olan Transas verilebilir. Veya bir örnek daha: SuperVariator şirketi dört yıldır umut verici bir elektromekanik sürekli değişken şanzıman geliştiriyor, henüz Rusya pazarında bulunmayan yabancı rakiplerin en son gelişmeleriyle eşit koşullarda rekabet edebiliyor. Bu süre zarfında, bu yönde ciddi bir başlangıç yapıldı. Pratik olarak tahrip edilmiş bir otomobil endüstrisinin parçalarına monte edilmiş yetenekli mühendisler ve geliştiricilerden oluşan bir ekip, düşünülemez çabalarla hızla düşmekte olan bir bilim okulu, bu gelişime maddi fonlar yatırım yapan yatırımcılar bulundu. Çalışma sonucunda, bir maket üretildi, testler yapıldı ve hatta Rus üreticilerden biri için ticari bir ürünün ön tasarımı (fabrika teknisyenleri arasında zevk yaratan) bile korundu. Bütün bunlar, yerli işletmelerin, uzun zamandan beri Avrupa'daki konveyörlerden çıkan yabancı, eski dişli kutularını ürünlerine tanıtmamaları.
Bulgular
Yaptırımlar, uygulandığında en ileri teknolojiye zarar verebilir ve bu nedenle, havacılık veya otomotiv endüstrisi, uzay, radyo elektroniği, vb. Gibi sektörler için maksimum marjlar ve çok sayıda iş sağlar.
Muhtemel sonuçları tesviye etmek için, takım tezgahı endüstrisini mümkün olan en kısa sürede eski haline getirmek, takım üretimini organize etmek ve ayrıca Rusya'da iyi çeşitlendirilmiş, rekabetçi bir bileşen üretimi organize etmek gerekiyor.
Bu, ekonominin reel sektörüne, yenilikçi ve ileri gelişmelere, bilim, genişleme ve yeni üretimin yayılmasına, modernizasyonuna yatırım yaparak başarılabilir.
Aynı zamanda, sanayi, mühendislik ve ileri teknoloji işletmelerinin vergilendirilmesine ilişkin devlet politikasını incelemeye, buluş ve yenilik için bir teşvik ve teşvik sistemi oluşturmakta fayda vardır. İhracatı teşvik etmek. Yerli parçaları tanıtan, yerli ekipman satın alan işletmeler için teşvik ve teşvikler sağlayın. Ucuz ve düşük vasıflı yabancı kölenin kullanımı da dahil olmak üzere kapsamlı gelişme için baraj önlemleri sağlamak. kuvvetler, böylece modernleşmeyi teşvik eder.
Aksi takdirde Rusya, özellikle sosyal dezavantajlı bölgelerde ve tek sanayi kentlerinde öncelikleri, yetkileri ve pazarları kaybetme, işleri kesme, işleri kesme riskini hızla üstlenir.