Japonya’nın kağıda şaşırtıcı ve kalıcı bir saplantısı var
Yüksek teknolojiyi yaşayan canlıların zirvesi olarak tasvir edilen bir ülke için Japonya’nın kağıtla şaşırtıcı ve kalıcı bir saplantısı var. Sonunda bu değişiyor olabilir.
Tokyo’nun merkezi iş bölgesi olan Kiyoshi Takagi’nin yükselen gökdelenlerinin ortasında yer alan 1.300 yıldan daha eski bir sanat formu uyguluyor. Artık Unesco tarafından İnsanlığın Somut Olmayan Kültürel Mirası olarak korunan bir zanaat olan washi kağıdı yapılıyor.
Sanayiye adanmış bir iş yeri ve müze olan Ozu Washi’nin yöneticisi Takagi, Washi, geleneksel olarak üretilen normal kağıttan daha güçlü ve daha dayanıklı olan geleneksel Japon yöntemleri kullanılarak yapılan kağıdı ifade ediyor. Geleneksel olarak, sadece yazı ve boyama için değil, aynı zamanda fenerler, şemsiyeler, giysiler ve ikonik shoji sürgülü kapılar ve duvarlar için de kullanılıyor.
Tagaki bunun kısmen Japonya’nın sakoku ya da “kapalı ülke” politikasından kaynaklandığını, 1600’lü yılların ortalarından ticareti ve dolayısıyla malzeme ve teknolojiye erişimi kısıtlayan 220 yıllık kendi başına bir tecrit dönemi olduğunu düşünüyor. “1800’ler olan Meiji dönemine kadar cam gibi şeyler bizim için mevcut değildi” diyor. Endüstriyel güç eksikliği Japon halkını mevcut olanları kullanmaya zorladı. ”
Japonya’nın izolasyonu yaklaşık iki yüzyıl önce sona erdi ve son zamanlarda teknoloji ve fikirlerin akışı kesinlikle tersine döndü, ancak ilginç bir şekilde ülkenin kağıtla olan aşk ilişkisi devam ediyor. Nakit hala kral; kağıt ambalaj süslü ve geniştir; faks hala yaygın olarak kullanılmaktadır; kartvizit alışverişi zorunlu bir profesyonel ritüeldir; ve evrak işleri iş dünyasında ve devlette endemiktir.
Hükümet bunu değiştirmeye çalışıyor, nakitsiz ödemeleri teşvik ediyor ve kağıt bazlı işlemleri çevrimiçi olanlarla değiştirmeye çalışıyor. Gençler giderek kağıtsız bir varlığa geçiş yaparken, kâğıtla birlikte ilişkinin sona ermekten uzak olduğunu gösteren artan çok sayıda yenilikte var.
Nesil açığı
Japonya’nın kağıtla kültürel bağlantısının romantik bir görünümünü ele almak kolay olsa da, nakit ve evrak işlerine aşırı bağımlılığı gerçek bir sorundur. En yakın komşuları – Çin ve Güney Kore – dijital işlemleri hevesle benimsemiş olsa da, ülkedeki ödemelerin dörtte üçünden fazlası hala nakitle yapılmaktadır. Ve transfer kağıdı faturaları yazdırmak için ¥ 1 trilyon (£ 6800000000) bir yıl boyunca hükümete maliyeti Nomura Araştırma Enstitüsü göre , yılda nakit maliyetleri işletmelere kabaca $ 73.60 milyar dolar (£ 55 milyar)
Durumu değiştirmek için hükümet, alışveriş yapanların nakitsiz kalması durumunda son zamanlarda satış vergisi indirimi teklif etti, ancak dükkanların bunları kabul etmesi için çok az teşvik var. Kawakita Toshio, Kiyosumishirakawa, Tokyo’da bir oyuncak mağazası işletiyor ve 2018’de hem kart hem de uygulama tabanlı – dijital ödemeleri kabul etmeye başladı, ancak işlemlerinin% 99’u hala nakit.
İşlem ücretleri ve müşteri talebinin eksikliği, bölgedeki birkaç mağazanın nakitsiz ödemeleri kabul ettiği anlamına geliyor. Birçok iş yeri sahibi de eski nesillerden geliyor ve dijital süreçlerle uyumlu değil.
“En azından biraz teknik okuryazarlığa ihtiyacınız var” diyor. “Ben bir istisnayım çünkü bilgisayarları kullanabilirim. Benim neslimdeki diğer insanlar için bu bir engel. ”
Japon şirketleri de faksın Japonya’da hala yaygın olarak kullanılması gerçeğiyle örneklendirilen evrak işlerinde boğuluyor .
Her yıl şirketler vergi emeklilik ve sigorta dahil olmak üzere her çalışan için birden çok form doldurmak zorundadır ve yeni iş kurmaktan mülk aktarmaya kadar her şey noter tarafından evrakların imzalanmasını gerektirir.
Freee’nin işletme müdürü Masayuki Ogata, küçük işletmelere bulut tabanlı İK ve muhasebe hizmetleri sağlayan “Japon toplumu gecikiyor çünkü” diyor. İnatçı bir şekilde yaygın olmasının nedenlerinden biri, Japonya’nın yaşam boyu istihdam geleneği olduğunu düşünüyor. İşçiler onlarca yıldır işlerinde kalıyorlar ve değiştirmek istemedikleri karmaşık, kişiselleştirilmiş dosyalama sistemleri oluşturuyorlar.
Eşsiz bir Japon damgaları
Değişiklik bazıları için sinir bozucu bir şekilde yavaş görünse de, 83 yaşında ki, Yusaku Sato için çok daha açıktır. 65 yıldan fazla bir süredir, Batı’da damgalarının kullanılması için ve belgeleri doğrulamak için kullanılan hanko – küçük mürekkep pulları yapıyor. Her Japon insanın da en az bir hankou vardır ve yeni bir iş açarken bir şirket hanko yapmak zorundadır. Ancak, dijitalleşmenin artması ve evrak işlerini azaltma çabaları, daha önce olduğu kadar çok iş süreci için gerekli olmadıkları anlamına geliyor.
“Hükümet birkaç yıldır“ hanko’suz ”bir toplum için bastırıyor” diyor. “Yaklaşık 30 yıl önce çok iş yaptığımı hatırlıyorum. Talebi yakalamak için saat 2’ye kadar kalmam gerekecekti ve çok kar elde ediyordum. ” Şimdi işler farklı; Sato’nun işi ayakta duruyor ama para kazanmadığını söylüyor
Sadece birkaç yerel dükkan hankos’u makbuzlar ve diğer günlük işlevler için kullanıyor. Sato’nun oğlu dükkanı devralıyor, ancak torunlarının aile işinde kalmasını beklemiyor. Verimlilik arzusunu anlıyor ancak hanko tamamen kaybolursa bunun bir utanç olacağını düşünüyor. “İnsanların sahip olabileceği küçük bir sanat eseri gibi” diyor.
Hanko’dan kurtulmak basit bir öneri değil. Lider banka MUFG kısa süre önce, evrak işlerini hızla dijitalleştirebilen bilgisayarla çalışan robotlar yapan Amerikan şirketi Ripcord ile anlaştı. Şirket, 163 milyon müşterinin hanko pul kayıtlarını tarayacak, böylece banka taleplerin işlenmesini otomatikleştirebilecektir.
Ripcord’un kurucusu Alex Fielding, “Bankada o kadar çok kağıt bulunduğunu söylüyorlar, Fuji Dağı’nı üç kez istiflemek gibi olacak” diyor. Japonya’da bu tür bir kağıt birikimi olağandışı değil, ve bu yüzden şirketin onu ABD dışına genişleyen ilk pazarı olarak seçti. Onlar zaten bankacılık, sigorta ve tıp sektörlerinde bir düzine şirket ile çalışıyorlar.
Yaratıcı çözümler
Savaşın kağıt üzerinde yapılmasına rağmen, malzemenin hala amigoları var ve Japonya’daki birçok kişi bunun için yaratıcı yeni kullanımlar buluyor. Mimar Shigeru Ban , kreasyonlarında, özellikle afet bölgelerindeki geçici yapılarda, kağıt tüpleri kullanarak bir isim yaptı.
2015 yılında Davos’taki bir dinleyiciye “Geçici konutları bile daha iyi, daha rahat, daha güzel yapabileceğimizi düşünüyorum” dedi. erişilebilir ve ucuz malzemeler. Ancak Tayvan’daki depremzedelere geçici bir “kâğıt” kilisesinin bağışlanmasından sonra, topluluğun daimi bir armatürü haline geldikten sonra kağıdın kalmaya devam edebileceğini fark etti.
Kağıt tabanlı teknoloji de 2019 Tokyo Motor Show’da ortaya çıktı. Dünyanın en büyük kağıt üreticilerinden biri olan Oji Paper, geleneksel otomotiv camından daha güçlü ve daha hafif bir cam ve selüloz nanofiber (CNF) kombinasyonundan yapılmış bir ön camı göstermek için Toyota ile işbirliği yaptı.
CNF, kağıt için kullanılan aynı ham madde olan odun hamurundan işlenir, demirden hafif, şeffaf ve daha güçlü bir malzeme oluşturmak için, diyor Yoshiaki Takeda. Zaten takviye için bir sprey kaplama ve beton pompalarında bir yağlama maddesi olarak harcı değiştirmek de dahil olmak üzere inşaat uygulamaları için ticarileştirilmiştir.
Şirket ayrıca, Çin kili denen bir mineral ile nano kaplama kağıt ile biyolojik olarak parçalanabilen, hava geçirmez bir ambalaj geliştirdi. Takeda, şu anda plastik ambalajının maliyetinden iki kat daha pahalı olduğunu söylüyor, ancak çevreye duyarlı şirketler arasında popüler olacağını düşünüyor.
Japon teknoloji devi NTT’deki araştırmacılar, yanıp sönen bir ekrana yerleştirildiğinde kağıt kesiklerini “dans” ettiren akıllı bir optik yanılsama bile buldular . Teknik olarak , daha cazip reklamlar veya bilgi panoları oluşturabilir, yaratıcısı Takahiro Kawabe, yanıp sönen bir akıllı telefon ekranına yerleştirildiğinde de çocuklar için koleksiyon kartları oluşturabileceğini söylüyor.
Kağıt mükemmelliği
Giderek daha dijital hale gelen bir dünyada kağıdın analog cazibesi için hala güçlü savunucular var. Japonya’nın sözde “teknoloji” kültürü, yaşamlarını bir planlamacı veya teknolojide organize etme ve belgeleme zevkini kutluyor. Çok az şirket, kültürü kült benzeri bir takip geliştiren Hobonichi’den daha iyi temsil eder.
Bu detaylara olan takıntılı dikkatleri ve bazı akıllı tasarım özellikleri sayesinde 400’den fazla sayfadan oluşan bir kitabın cebe sığacak kadar ince olması, Tomoe Nehri’nden endüstri için özel kağıtlar yapan mükemmel kağıtları almaya zorladı.
Müşteriler, tekniklerini planlamadan günlük tutmaya, hobileri belgelemeye kadar her türlü nedenden ötürü kullanıyorlar, ancak aynı zamanda minyatür sanat eserleri ve yazarlarının iç yaşamlarına açık bir pencere. İnsanların güzel yapılandırılmış teknik sayfalarını Instagram’da paylaşmaları, kağıt ve dijital teknolojinin birleşmesi vizyonunu artırıyor.
Ancak Hobonichi personelinin çoğunun hevesli bir kullanıcısı olduğu Yuri Kimura, hayatımızın pek çok yönünün akıllı telefonlarımızın aracılık ettiği bir dünyada, teknolojilerin hayatımızın daha somut bir kaydını da sağladığını söylüyor. “Hayatımız çevrimdışı olduğu sürece buna ihtiyacımız var” diyor. Bu, dergilerinin son derece popüler kalem ve kağıt organizasyon sisteminin yükselişinde görüldüğü gibi tüm dünyadaki insanlarla paylaşılan bir trend.
Tagaki, washi dükkanındaki kağıdın fizikselliği için de benzer bir saygı görüyor. Müşterilerinin çoğu sanatçı ya da hobi sahibi insanlar. Kağıtları alarak, hissederek ve ışığa tutarak seçimlerini yaptıklarını gözlemliyor. “Her kağıdın kendine has bir güzelliği var” diyor ve “müşteriler çalışmak istedikleri kağıdı dikkatle seçiyorlar.”
Bu bağlantının önümüzdeki yıllarda da devam edip etmeyeceği henüz belli değil, ancak Ozu Washi’nin dükkanındaki müzede duvardaki göze çarpmayan bir tabelada “İnsanlar kağıt yapıyor, kağıt kültür yapıyor” yazıyor. “Bir şeyler yazmazsan insanlar unuturlar,” diyor Takagi. “Modern kültürün gelişimi için kağıda borçluyuz.”