gamze deniz
’in (h)azlar ve dilenciler (1994) adlı kitabından bir dize. hikayesi şudur: iki aşık bir türlü birbirlerini anlayamazlar. birbirlerine kendilerini anlatabilmek için bütün bir gece öyküler anlatırlar. gecenin sonunda yine “anlaşma” gerçekleşmez. kadın o mutfağa gider ve kendi gözlerini bıçakla oyar, çıkarır ve avucuna koyup aşık olduğu adama uzatır, “gözlerim gözlerin olsun ki beni anlayabilesin” der. böyle tuhaf bir öykünün sonu cümlesidir bu. sonra şiirde cümle “gözlerin gözlerim olsun”a dönüşür.