26 Temmuz 1984’te Edward Gein bir devlet akıl hastanesinde öldü. Gein’in davası, polisin yerel nalbur memuru Bernice Worden’ın kayboluşunu araştırmak için çiftlik evine gittiği Kasım 1957’de manşetleri çaldı. Gein mağazadaki son müşteriydi ve binada aylak aylak gezerken görülmüştü. Memurlar, Worden’ın cesedini ahırda asılı bulmaktan dehşete düştüler — bir ev eşyaları koleksiyonu ve insan derisinden yapılmış bir takım elbise ve insan kafataslarından yapılmış kaseler ile birlikte. Görünüşe göre Gein sayısız kurbanın ölümünden sorumluydu, sadece Worden’ın değil.
Ancak sonunda, Gein sadece iki cinayetle bağlantılıydı. Annesini hatırlatan kadınların bedenlerini çıkardığını itiraf etti. Başlangıçta Gein yargılanmak için zihinsel olarak uygun bulunmadı, ancak 1968’de mahkeme yargılanmak için yeterince aklı başında olduğuna karar verdi. Gein delilik yüzünden suçlu bulundu ve Wisconsin’deki bir devlet hastanesine gönderildi.
Yazar Robert Bloch 1959’da Psikopat romanını kaleme aldı. Dengesiz, anneye takıntılı kahramanı Norman Bates, Gein’e dayanıyor. Roman daha sonra Alfred Hitchcock tarafından aynı adı taşıyan bir filme dönüştürüldü. Ve Thomas Harris, seri katil Buffalo Bill’in insan derisinden bir takım elbise yapmak için kadınları kaçırdığı ve öldürdüğü klasik gerilim filmi Kuzuların Sessizliği için Gein’in hikayesini tekrar ödünç aldı.
İşte gerçek hikayelere dayanan diğer altı ünlü korku hikayesine bir göz atın.
1. William Peter Blatty, Exorcist
1971’de yayınlanan William Peter Blatty’nin The Exorcist’i, şeytan tarafından ele geçirildiği iddia edilen Roland Doe’nin (Katolik Kilisesi tarafından verilen bir takma ad) hikayesine dayanıyor. 1936 Civarında Alman Lutheran bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Doe, Cottage City, Maryland’de büyüdü. Tek çocuk olarak Harriet Teyzesine yakınlaştı. Bir spiritüalist olan Harriet, ölülerle iletişim kurmanın bir yolu olarak Ouija kuruluna Doe’yi tanıttı. Harriet 1949’da vefat ettikten sonra, Doe’nin sevgili teyzesiyle bağlantı kurmak için Ruh çağırma tahtasını kullandığı tahmin ediliyor, ki o zaman birçok kişi Doe’nin ele geçirildiğine inanıyor.
İlk başta, Doe evinde sesler vardı. Mobilya kendi başına hareket etti ve nesneler havaya uçtu. Daha sonra Doe, kişilikteki ani değişiklikler ve karakteristik olmayan kaba dil gibi sahip olma belirtileri göstermeye başladı. Ne tıp doktorları ne de psikiyatristler neler olduğunu açıklayamadı. Lutheran Kilisesi tarafından yapılan başarısız şeytan çıkarmalardan sonra Katolik Kilisesi, işlemlerin bir günlüğünün tutulması şartıyla şeytan çıkarmayı kabul etti. Rahip Peder Raymond Bishop’a katılma ritüelleri gerçekleştirdi ve süreci belgeledi. Birkaç denemede, Doe ayinleri yapan rahibi fiziksel olarak yaraladı ve diğer durumlarda fiziksel olarak kendine zarar verdi. Toplamda, şeytan çıkarma ritüeli birkaç hafta içinde otuzdan fazla kez yapıldı.
Doe’nin şeytan çıkarma hikayesinin doğruluğu her zaman şüphe uyandırsa da, dokuz rahip ve diğer 39 tanık, gerçek bir mülk olduğuna dair son büro belgelerini imzaladılar. Blatty, kitabını Peder Bishop’un günlüğüne ve isimsiz bir kaynaktan gelen gazete raporlarına dayandırdı (daha sonra ailenin eski papazı Rahip Luther Miles Schulze olduğu belirlendi). Thomas B. Allen daha sonra 1993 yılında, şeytan çıkarma sırasında yardım eden Peder William Halloran’ın görgü tanığı ifadesiyle birlikte, Blatty ile aynı kaynaklardan yola çıkarak, davayla ilgili kurgusal olmayan bir rapor yazdı.
2. Bram Stoker, Drakula
Çoğumuz, onbeşinci yüzyıl Macar prensi III. Vlad olan Bram Stoker’ın Drakula’sının öncüllerine aşinayız. Drakula olarak adlandırıldı çünkü Vlad II Drakul’un oğluydu. Fakat Vlad’ın ölümünden sonra, çok daha korkunç bir takma ad aldı: Vlad the Impaler. 1431 kışında doğan Vlad, Eflak valisinin oğlu ve (muhtemelen) metreslerinden biriydi. Babası beş yıl sonra Eflak tahtını devraldı. Vlad onu taht için hazırlamak için tasarlanmış mükemmel bir eğitim aldı.
Babası ve kardeşleri öldürüldükten sonra Vlad kısa bir süre tahta geçti. Fakat kısa süre sonra Osmanlı işgali nedeniyle saklanmaya başladı. Vlad krallığına döndüğünde krallığı paramparça halde buldu. İntikam yemini etti ve infazların ilk turuna başladı – yakında en sevdiği ölüm cezası şekli olacak olan kazığa oturtmalar. Vlad’ın öfkesi onu rezil etti; Onu rahatsız eden herkesi sakatlayacak ya da öldürecekti.
Stoker, yazılarında Vlad the Impaler’ı alan tek yazar değildi; çok sayıda şair onun hakkında yazdı, hatta bazıları onu özgürlük ve bağımsızlık sembolü olarak benimsedi. Ancak Stoker’ın tasviri kesinlikle en popüler olanıdır ve Vlad III hakkında bir takım yanlış anlamalarla sonuçlanmıştır. Örneğin, Vlad’ın kurbanlarının kanını içtiğine dair hiçbir kanıt yoktur, ancak bu yanlış anlama Stoker’ın romanı sayesinde devam etmektedir.
3. Peter Benchley, Jaws
1 Temmuz 1916’da, 25 yaşındaki Charles Vansant, New Jersey’deki Beach Haven sahilinde bir köpekbalığı tarafından saldırıya uğradı. Cankurtaranlar onu sudan çıkarmayı başarsa da, Vansant sahilde kan kaybından öldü. Daha sonra 6 Temmuz’da Beach Haven’in yaklaşık 45 mil kuzeyindeki Spring Lake’de Charles Bruder bir köpekbalığı tarafından ölümcül bir saldırıya uğradı. Köpekbalığı saldırıları o zamanlar neredeyse tamamen duyulmamıştı. Birkaç gün sonra Yüzbaşı Thomas Cottrell, kuzeye, Raritan Körfezi’ne bağlanan bir haliç olan Matawan Deresi’ne doğru giden on metrelik bir köpekbalığı gördüğünü bildirdi. İnsanlar, son saldırılardan dolayı köpekbalığının büyüklüğü hakkında abarttığını varsaydılar.
Ancak 12 Temmuz’da on bir yaşındaki Lester Stillwell, Matawan Creek’te bir köpekbalığı tarafından saldırıya uğradı ve öldü. Stillwell’i kurtarmak için atlayan Watson Fisher da aynı kaderi yaşadı. Cottrell’in raporunun doğru olduğu belliydi.
Balıkçılar 14 Temmuz’da sudan büyük bir büyük beyaz köpekbalığı çektiklerinde, on metre uzunluğundaydı ve yaklaşık 300 kilo ağırlığındaydı. Mürettebat, köpekbalığını kestiklerinde köpekbalığının midesinde on beş kilo insan eti/kemiği bulduklarını iddia etti. Peter Benchley hikayeyi Jaws’ta süsledi. Sansasyonel hikaye ve sonraki film hem halkı büyüledi hem de korkuttu.
4. Mary Shelley, Frankenstein
Mary Shelley, efsanevi yazar Lord Byron’un villasındaki “korkunç hikaye” yarışmasında Frankenstein’ı tasarladı. On dokuz yaşındaki çocuğun bol miktarda gerçek hayat ilhamı vardı; Dönemin dört farklı bilim adamı, Shelley’nin kendi çılgın bilim adamı Dr. Victor Frankenstein’ın karakterine katkıda bulundu. Shelley’nin yaz okuma listesinde o yaz İtalyan fizikçi Luigi Galvini’nin eseriydi. Biyoelektrik beklentilerinden etkilenen Galvini, ölü kurbağaların cesetlerinden elektrik akımları gönderdiği deneyler yaptı ve kurbağaların kaslarının ölümden sonra seğirmesine neden olduğunu belirtti.
Galvini’nin yeğeni Giovanni Aldini de aynı işlemi insan uzuvlarını yeniden canlandırmak için kullandı. 1803’te Londra’daki Royal College of Physicians’taki bir seyircinin önünde idam edilen bir suçlunun uzuvlarını yeniden canlandıran ünlü bir deney yaptı. Shelley muhtemelen gösteriye katılmamış olsa da (sonuçta yaklaşık altı yaşında olacaktı), Aldini’nin deneyi daha çok halka açık bir gösteri gibi muamele gördü ve yıllar sonra ünlü bir etkinlik olarak kaldı.
Bu arada İskoç cerrah Andrew Ure de idam edilen suçlular üzerinde benzer deneyler yapıyordu. Ure’nin günlüklerinden alıntılar doğrudan Frankenstein’dan gelebilir.
Fakat Johann Konrad Dippel, Shelley’nin Frankenstein’ına çok benziyor. On sekizinci yüzyıldan kalma bir simyacı olan Dippel, deneylerini Frankenstein Kalesi’nde gerçekleştirdi. Dippel, diğer elementleri altına dönüştürmenin bir yolunu aramanın yanı sıra kale mezarlığından cesetleri de çaldı ve iksirleri ve karışımlarıyla onları hayata döndürmeye çalıştı.
5. Frank De Felitta, Audrey Rose
Frank De Felitta 1975’te Audrey Rose’u yayınladı. Roman, kızını ateşli bir araba kazasında kaybeden bir adamın hikayesini anlatıyor. On bir yıl sonra, kızının ruhunun Ivy adında genç bir kıza yerleştiğine inanıyor. De Felitta 1976’da People dergisine verdiği röportajda romanının De Felitta’nın kendi ailesinin başına gelen olaylardan esinlendiğini söyledi.
Bir gün De Felitta ve karısı Dorothy, evlerinin içinden gelen piyano müziğini duyduklarında ön verandada oturuyorlardı. Altı yaşındaki oğullarını piyanonun başında mükemmel bir şekilde çalarken buldular. Fakat çocuk daha önce hiç müzikal yetenek göstermemiş ya da piyano eğitimi almamıştı. Sonraki haftalarda, De Felittas’ın oğlu başka erken veya açıklanamayan yetenek belirtileri sergiledi.
De Felitta Los Angeles okültisti Barbara Ryan’ı görmeye gitti. Yazarın oğlunun bir “enkarnasyon sızıntısı” yaşadığını, yani önceki yaşamlardan edinilen doğuştan gelen anıları tezahür ettirdiğini açıkladı. De Felitta, Amerikan mistik Edgar Cayce’nin eserlerini, reenkarnasyonla ilgili Hindu metinlerini ve Virginia Üniversitesi’nde konuyu araştıran bir psikiyatristin dergilerini okumaya başladı. Bütün bu kaynaklardan Audrey Rose ortaya çıktı.
6. Stephen King, Shining
Stanley Kubrik’in “The Shining” filmi ilk çıkışını yaptığında Stephen King’in bu konuda söyleyecek çok şeyi vardı – ve hiçbiri iyi değildi. Gerçekten de, King kitabın uyarlanmasına sesli olarak karşı çıktı. Bu korkunç hikayede, bir aile, babası Jack Torrence’ın kış bekçisi olarak görev aldığı uzak bir otele gider. Yabancılardan izole olarak, bir dizi korkunç deneyim yaşarlar ve Torrence aklını kaybetmeye başlar.
King ve karısı Tabitha, kendilerini Colorado’da benzer bir otelde bulmuşlardı ve otel kışa kapanmaya hazırlanırken tek misafir onlardı. Bir akşam, çift akşam yemeğinde kendilerini tamamen yalnız buldu. O gece King korkunç bir kabus gördü, “üç yaşındaki oğlunun koridorlarda koştuğunu, omzunun üzerinden geriye baktığını, gözleri geniş, çığlık attığını gördü. Yangın hortumu tarafından kovalanıyordu…” Yataktan kalktı, bir sigara yaktı ve The Shining üzerinde çalışmaya başladı.