U-botlar İkinci Dünya Savaşı'nda önemli bir rol oynayacaktı. Winston Churchill, İngiltere'nin teslim olmayı düşünmesi gerektiğini düşündüğü tek zaman U-tekne savaşının olduğunu iddia etti. Denizaltılar Birinci Dünya Savaşı'nda iz bırakmıştı - şimdi, sadece yirmi yıl sonra, U-botlarının etkisi yıkıcıydı.
Almanya'nın U-bot filosu, Fransa'nın düşüşünden önce kuzey Alman üslerinden operasyon yaptı. Haziran 1940'tan sonra, Atlantik'e gitmek için öncelikle Fransa'nın batı kıyısındaki üsleri kullandılar. U-tekneler, Güney Amerika'nın doğu kıyısı, Afrika'nın batı ve güney kıyıları, İzlanda'nın kuzeyi ve Atlantik ortası boyunca bir tarla işletiyordu.
Birinci Dünya Savaşı'nda silahsız ticari gemilere karşı denizaltı kullanımı gerçekleşti. 1939'dan itibaren Alman Donanması, Amerika'dan İngiltere'ye giden ticaret filosunun saldırılara karşı oldukça savunmasız olduğunu fark etti. Kraliyet Donanması henüz tam bir koruyucu kapak sağlamamıştı ve hiçbir uçak konvoylara Atlantik'in tamamında tam destek veremedi. Almanlar, Atlantik'in bir noktasında ticari gemilerin, hava koruması ve küçük deniz desteği olmaksızın en savunmasız oldukları sonucuna vardı. Bu nokta, Atlantik'in ortası hakkında karar verdiler.
Kraliyet Donanması savaşın başında kendini gergin buldu. İtalya'nın savaşta Almanya'ya katılacağını varsaymıştı. Bu nedenle, Kraliyet Donanması çeşitli savaş tiyatrolarında büyük taahhütleri olduğunu buldu:
- Tüm alanlarda Atlantik
- Akdeniz
- Uzak Doğu
Böyle bir taahhütle, deniz kuvvetleri komutanları, özellikle de donanma Almanya'ya karşı ablukanın ön saflarında yer aldığından, kaynaklarını dikkatli bir şekilde dengelemek zorunda kaldı. Ev Filosu, Britanya kıyılarında güçlü bir güç sağladı. Kraliyet Donanması, Akdeniz'in batı kısmını tutacak Fransız Donanması tarafından desteklendi. Kraliyet Donanması aynı denizin doğu kısmını tutacaktı.
Eylül 1939'da savaş başladığında Almanya'nın 46 u operasyonu olan 56 U-teknesi vardı. Versay Antlaşması Almanya'nın herhangi bir denizaltına sahip olmasını yasaklamıştı; bu nedenle, teorik olarak, hiçbir denizaltı ekibine sahip olmamalıydı. Almanya, mürettebatlarını yurtdışında eğiterek bunun üstesinden geldi. Evde Versay, mürettebatlarını denizaltı karşıtı savaşta eğiten Almanya tarafından dolaştı - ki bu yasaklanmadı. Denizaltı karşıtı savaş hakkında bilgi sahibi olmak için, ekipler denizaltıların nasıl çalıştığını bilmek zorundaydı. Böylece Eylül 1939'da Almanya'nın denize açılmayı bekleyen çok iyi eğitimli denizaltı ekipleri vardı.
Başlangıçta, U-tekneler komutanlarına Atlantik'teki ticari gemilere karşı Britanya'nın ticaretini boğmak amacıyla operasyon yapmaları söylendi. Mayıs 1939'da verilen denizaltı komutanlarına yönelik savaş talimatları şu ifadeyi içeriyordu:
|“Bazı uluslararası düzenlemelere karşı çıkıldığı için mücadele yöntemleri asla kullanılamaz.”|
Bu daha sonra sınırsız denizaltı savaşına dönüşecektir.
19 Ağustos ve 29 Ağustos arasında, okyanuslara giden on yedi U-botu Atlantik'e doğru yola çıktı. On üç küçük U-bot İngiliz sularına mayın döşemek ve Kuzey Denizi'nde devriye gezmek için üslerinden ayrıldı.
Savaşın ilan edilmesinden birkaç saat sonra, U-30 “Athenia” astarına saldırdı ve 112 can kaybıyla battı. U-30'un kaptanı emirlerini aştı, ancak Kraliyet Donanması bunu sınırsız denizaltı savaşının başladığı bir örnek olarak aldı. Ticari filoların piyasaya sürüleceği anda tam bir konvoy sistemi benimsemesi gerektiğine karar verdi. Ancak Deniz Kuvvetleri, Atlantik geçişi sırasında ticari gemilere tam destek verebilecek gemilere sahip değildi. Başlangıç olarak, İngiliz deniz gemileri için Britanya'nın batısında 300 mil'lik bir sınır getirildi ve yaklaşık 1.700 mil boşluk bıraktı. Bundan sonra ticari gemilerin bağımsız olarak geçmesi bekleniyordu. Amerika'dan gelen bu ticari gemilere silahlı tüccar kruvazörleri tarafından eşlik edildikten sonra 300 mil sınırındaki muhripler tarafından ele geçirildi ve limana kadar eşlik edildi. 1941'in ortalarına kadar Kraliyet Donanması Atlantik'in tamamına eskort sağlayabilirdi.
Bununla birlikte, U-botlara karşı nakliye kayıpları cesaret vericiydi. 1939'un sonuna gelindiğinde, U-tekneleri 114 ticari gemiye batırılmıştı (421.000 ton), ancak dokuz U-teknesi batmıştı. Donanma, dokuz U-botu Almanya'nın operasyonel U-bot filosunun yaklaşık% 20'sini temsil ettiği için makul bir şekilde teşvik edildi. Bununla birlikte, Almanya çok agresif bir denizaltı inşa programına katılmıştı ve tecrübeli ekipler denizde kaybolmasa da kayıplarının geri kazanılması sadece bir zaman meselesiydi.
U-botların potansiyeli, 14 Eylül 1939'da U39'un uçak gemisi “Ark Royal” ı batırmayı çok az kaçırdığı zaman görülmüştü. U-39 battı ve mürettebat ele geçirildi - ancak tüm endişeler bunun yakın bir çağrı olduğunu fark etti. Sadece üç gün sonra 17 Eylül'de uçak gemisi “Cesur” 519 kişinin kaybıyla U-29 tarafından batırıldı. Admiralty, uçak gemilerinin denizaltı saldırısına karşı çok savunmasız olduğuna karar verdi ve geliştirdikleri denizaltı avı gruplarından çekildi. 14 Ekim'de “Royal Oak” zırhlısı Scapa Flow'da iken U-47 tarafından batırıldı. Böyle bir saldırının yarattığı aura, hiçbir geminin güvenli olmamasıydı ve güçlü bir savaş gemisi böyle bir kurban olsaydı, ticaret gemileri U-tekneler için çok daha kolay olurdu.
1940 yılında, U-tekneler ticari gemilere karşı gerçek bir ücret almaya başladı. Ocak'tan Mart 1940'a kadar, Eylül'den Aralık 1939'a kadar daha az tekne battı. Ancak Mart ayından itibaren ticaret gemilerinin kaybettiği rakamlar büyük oranda arttı. U-botların bu kampanyanın ilk aşamalarındaki gücü aşağıdaki şekillerde görülebilir:
|Nakliye battı||1940'ta kaybedilen tonlar|
|Botlarınız||2,606,000|
|Maden||772,000|
|bombacıları||583,000|
|Yüzey akıncıları||514,000|
|E-tekneler||48,000|
Diğerleri birlikte eklenirse, 1.917.000 ton nakliye batırmakla kredilendirileceklerdi - sadece U teknelerinden yaklaşık 700.000 ton daha az. Kış fırtınaları U-botların etkin bir şekilde çalışmasını çok daha zor hale getirdiğinden, sadece 1940 kış aylarında ticaret tekneleri biraz kurtuluş bulabildi.
Açıkçası bu tür kayıplar sürdürülemedi ve Deniz Kuvvetleri'nde, konvoyların önceden haber verilebilmesi için U-botlarının nerede olacağını tahmin etmek üzere bir istihbarat kampanyası başlatıldı.