Büyük Vatanseverlik Savaşı tarihinde çeşitli sayfalar var - trajik, şanlı ve hatta hayal edin, komik. Kural olarak, bu "bileşenler" bu kahramanca kroniğin her bir bölümünde mevcuttur, basitçe farklı oranlarda karıştırılmıştır ... Büyük Kazananların torunları, bizim sorunumuz, barut ve kana batırılmış askeri tarihçenin bazı satırlarının çözülmemiş kalmasıdır. , lekeli veya hatta lekeli. Bu bizi asıl şeyden mahrum ediyor - bu çığır açan olayların resminin bütünlüğü hakkında bir fikir edinme ve gerçek anlam ve özleriyle gerçekten aşılanmış bir fırsat.
Ne yazık ki, savaş tarihinin acımasız sansüre maruz kaldığı, sanki ilk döneminin korkunç aylarının dehşeti ve acısı en azından bir şekilde Zaferin büyüklüğünü küçümsüyormuş gibi, ona tamamen uygunsuz bir parlaklık ve rötuş empoze ettiği zamanlar oldu. Ancak, sonra daha da kötüleşti - yenilgilerimizi "gizleme" yönündeki aptalca arzunun yerini, ne yazık ki, çamur lekeleme ve Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın tüm başarısını tamamen değersizleştirme girişimleri aldı ve bunu yalnızca bir dizi hata, hata, saçmalık, vasat kararlar ve anlamsız fedakarlıklar olarak sundu. Neyse ki, bu iğrenç zamanın bittiğine inanmak istiyorum, sonsuza dek ve geri dönülmez bir şekilde. Ancak o zaman cömertçe dağılan zehirli "tohumlar", ne yazık ki yurttaşlarımızın zihinlerinde ve ruhlarında beklenenden çok daha fazla filiz verdi. Bu günlerde Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın belirli dönemlerini hatırlatarak, bunlar hakkında herhangi bir eksiklik veya kesinti olmaksızın konuşmak çok daha önemli.
"Reich'ın başkentine tek bir bomba düşmeyecek!"
Bugün, karmaşıklığı, cüretkarlığı ve başarısı bakımından eşi benzeri görülmemiş bir girişimden bahsedeceğiz - ana Nazi sığınağı Berlin'de 8 Ağustos 1941'de başlayan bir bombalama operasyonu. Bu, bu olayların az bilinen kategorisine ait olduğu anlamına gelmez - onlar hakkında çok şey yazıldı ve anlatıldı. Ancak bu görkemli eylemin tasvirlerinin ezici çoğunluğunda, bazı anları dikkatle "çerçeveden çıkarılmış". Size tüm gerçeği anlatacağız ... Onlarda hüküm süren durumu abartmadan, kabus haftalar ve aylar hatırlayarak buradan başlamalısınız. Savunucularının kesinlikle benzersiz kahramanlıklarına rağmen, savunma hatlarımızın sarktığı ve parçalandığı Wehrmacht'ın ezici darbeleri. Bir yerlerde - kararlılık ve cesaret ve bir yerlerde - kaos, kafa karışıklığı ve hatta açıkça ihanet "tuhaflıkları", Kızıl Ordu'nun diğer savunma sektörlerindeki açık, koordine ve başarılı eylemlerini zaman zaman aştı. En kötüsü, düşmanın çelik bir rulo ile Sovyet topraklarında koşması ve Anavatanımız Moskova'yı hedef alan hareketi, bazı insanlara prensipte durdurulamaz görünmeye başladı bile. Nazilerin Kızıl Ordu'dan ve milislerden aldığı ilk, son derece acı verici misilleme grevlerine rağmen, işgalcilerin aşırı güveni, kendilerinin başlattığı savaşın zaten kazanıldığına dair inançları gün geçtikçe artıyor. "Kızıl Meydan'da muzaffer Wehrmacht'ın geçit töreni" tarihleri şimdiden belirleniyor, Hitler'in karargahında, milyonlarca Sovyet insanının kaderini köleleri olarak görüyor ve şehirlerimizi yok etmenin çeşitli yollarını tartışıyorlar.
İşler planlarla sınırlı değil - Nazi akbabalarının ilk sürüleri, 22 Temmuz 1941'de Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın başlamasından tam bir ay sonra Moskova'ya iniyor. O gün, başkentin savunucuları onları uzaklaştırmayı başardılar, ancak çok geçmeden kanatlarında siyah haçlar olan bir uçak filosu Moskova gökyüzünde yeniden belirdi ve ondan yüzlerce ton bomba attı. Moskova'da - sivil halkın ilk yangınları ve kayıpları ... Berlin'de - sınırsız sevinç ve yeni övünme patlamaları. “Bolşevik havacılık artık yok! Luftwaffe'nin Rus gökyüzündeki egemenliği mutlak hale geldi ve Üçüncü Reich'ın başkentine asla tek bir düşman bombası bile düşmeyecek! " - bu tür ifadeler Reich Havacılık Bakanı ve Luftwaffe Başkanı Hermann Goering tarafından yapıldı. Daha sonra uygun bir şekilde "uçan domuz" lakaplı bu figür, Cezasızlığına inanan Nazi kötü ruhları için Yüksek Yüksek Komutanlık Karargahında en tatsız karakterin şimdiden hazırlandığını nereden biliyordu? Başlangıçta Berlin'e hava saldırılarını bile düşünmedikleri unutulmamalıdır - düşmanın yaz sonunda hızlı ilerlemesi nedeniyle, en yakın hava alanlarımızdan düşman başkentine olan mesafe o kadar arttı ki, Kızıl Ordu'da hizmet veren kanatlı araçların çoğu bunun üstesinden gelemedi. Ancak, ortaya çıktığı gibi, herkes değil ... Ancak intiharla sınırlanan plan, ordu generallerinin değil, deniz liderlerinin kafasında ortaya çıktı. Ve o zaman bile şunu söylemek gerekirse - daha sonra Almanya'nın başkentine yapılan sürpriz bir hava saldırısı için kullanılan güçler ve araçlar ile mevziler, başlangıçta tamamen farklı bir şeye yönelikti. Kızıl Donanma, o sırada Nazi deniz kuvvetlerinin yoğunlaştığı Pillau'daki üsse saldırmayı planladı. Ancak daha sonra daha iyi bir fikirleri vardı.
"Buradan bir Alman'ı bombalayacağız!"
Mevcut verilere göre, Alman gemileri yerine "Berlin'de kızartma" fikri olan ilk, Donanma Amiral Nikolai'ye böyle bir teklifte bulunan SSCB Donanması Hava Kuvvetleri Başkomutanı Semyon Zhavoronkov'du (daha sonra - Hava Mareşal ve sonra - Korgeneral) Kuznetsov. Ezel adasında (şimdi - Saaremaa) bulunan deniz havacılığının emrindeki "Kahul" havaalanı, uzun menzilli havacılık için erişilebilir olan, Batı yönündeki en uç noktadır. Düşman Başkent'e buradan ulaşmak oldukça mümkündü! Prensip olarak ... Teorik olarak ... "Sadece" tek yön uçuşta yaklaşık dokuz yüz kilometre. Ancak hiçbir alternatif seçenek yoktu. İkinci kez, Zhavoronkov, doğal bir kumar gibi görünen planını, zaten Kuznetsov'un onu getirdiği (çok akıllı olduğu için!) Astın niyetlerini sıcak bir şekilde destekleyen Yüksek Komutanın ofisinde duyurmak zorunda kaldı. Burada tek bir nüanstan bahsetmek imkansızdır - Stalin'in başka kimi böylesi "cazip" tekliflerle cehenneme göndermesi gerekirdi. Her uçak önemlidir ve burada mevcut uzun menzilli bombardıman uçaklarının en iyilerini riske atmak önerilmektedir ve iş hayatında bile başarı şansı açıkçası yetersizdir. Ancak 21 Haziran 1941'de Amiral Kuznetsov, astlarına Moskova'dan açık eldivenlerle ayakta durma ve “provokasyonlara boyun eğmeme” emirleri hakkında aptal masallar vermek yerine, Sovyet Donanması'nın tüm güçlerini ve araçlarını tam alarm durumuna getirdi. Sonuç iyi biliniyor - savaşın ilk saatlerinde bütün birimleri ve oluşumları tam anlamıyla yok edilen Kızıl Ordu gibi korkunç kayıplar, Kızıl Deniz Kuvvetleri yaklaşamadı bile. Stalin'in Kuznetsov'a saygı duyacağı bir şey vardı ve sözlerini dinledi.
Dahası, Sovyet halkının küstah işgalcilere hükmetme hakkının gerçekten olduğunu göstermesi hayati önem taşıyordu. Ve bir kez "daha sonra" değil, şimdi. Daha iyisi, modern bir halkla ilişkiler hamlesi olarak konuşursak, kendisini misilleme için erişilmez ilan eden düşman başkente bir darbeden daha iyisi, düşünmek imkansızdı. O andan itibaren (Temmuz 1941'in sonu), Joseph Vissarionovich operasyon için en sıkı kişisel kontrol altında hazırlık yaptı - Baltık Filosunun 1. hava tugayının 8. mayın torpido havacılık alayının komutanı Albay Yevgeny Preobrazhensky'ye tüm siparişler doğrudan ondan geldi. Preobrazhensky'ye ek olarak, Baltık Filosu ve havacılığının komutanları, planın inceliklerine ve özüne adanmıştır. Elbette geri kalanı, Berlin'e yapılacak herhangi bir grevden habersizdi. 3 Ağustos 1941'de mayınlı Finlandiya Körfezi'nden geçen deniz konvoyu, Ezel'e pistleri genişletmek ve uzatmak için gerekli mühendislik çalışmalarını sağladı. teknikpilotlar ve havaalanı personeli için orada otonom bir konaklama için ihtiyacınız olan her şey. Yaklaşan baskın için bir miktar bomba ve yakıt da havaalanına getirildi, Berlin Operasyonu pratik aşamaya giriyordu. Bu arada "aptalca saldırılar" ve "katliama atma" hakkında ... Hava saldırısı hazırlıkları o kadar titiz ve titizlikle yürütülüyordu ki, sanki Alman tank kamaları ülkenin derinliklerine dalmamış, cephe hattı her gün doğuya hareket etmiyordu. Bu durumda "kağıt üzerinde pürüzsüzdü" seçeneği tamamen kabul edilemezdi ve herkes bunu anladı - Başkomutandan en önemli muharebe görevinin emanet edildiği alayın her pilotuna kadar.
"Benim yerim Berlin!"
Araçların tam dolu yakıt ve bomba ile yüklendiği ilk keşif uçuşu, sadece kalkış koşullarını kontrol ederek hava koşullarını netleştirdi, Ezel'e varış günü 3 Ağustos'ta gerçekleştirildi. Peki, arabaları boşuna sürmemek için, aynı anda 1939'dan beri Fritz'ler tarafından işgal edilen Svinemunde'yi bombaladılar - "hediyeleri" geri almayın mı? Üç gün sonra, oluşturulan özel grev grubundan 5 mürettebat, havaalanından gökyüzüne yükseldi ve bu, uygulamada Herr Goering'i yanlış yapmak zorunda kaldı. Bu sefer neredeyse Berlin'e kadar “yola çıktık”. Baskın sonucunda alınan istihbarat bilgileri bizi düşündürdü: Nazi başkenti, tahmin edileceği gibi, yüzlerce kilometre yarıçap içinde iyi organize edilmiş hava savunma halkalarıyla çevriliydi. Bombalama için 6 bin metrenin altına inmek gerçekçi değildi - bu yüksekliği "bitiren" süper güçlü projektörlerin ve uçaksavar ateşinin kör edici ışınlarıyla değil, aynı zamanda hava savunma sisteminin balonlarıyla da karşılaşacaksınız. Uçmak, daha önce de belirtildiği gibi, geceleri, yani yalnızca aletlerle mutlak karanlıkta olmaktı. "Her iki yönde" bu uçuşun uzunluğu yaklaşık 1800 kilometre idi ve bunların 1400'ü denizin uçsuz bucaksız genişliklerindeydi - navigasyon başarısız olacak ve bildiğiniz gibi yönünüzü belirleyecektir. Hedefe başarılı bir atış için gerekli yakıt miktarının hesaplanmasına ve ardından yakıt miktarının geri dönüşüne (bir litre hassasiyetle hesaplanır!) Dayanarak, bomba yükü hiçbir şekilde yarım tonu geçemezdi. Sonunda, her biri bir sent ağırlığında olan FAB-100 bombalarına karar verdik. Ne de olsa, hedeflenen grevlerden söz edilemeyeceği çok açıktı - "sayıya göre alma" alışkanlığına karşı, önemli hedefleri vurma şansını artırmaya karar verdiler.
7 Ağustos 1941'de Moskova saatiyle 21.00'da, Albay Preobrazhensky'nin şahsen komuta ettiği Baltık Filosunun 15 DB-3'lü grubu Cahul'dan yükseldi. Her biri 5 arabalık üç birim yürüdük, diğer ikisi kaptanlar Vasily Grechishnikov ve Andrey Efremov tarafından komuta edildi. Avrupa'nın hava sahasından keskin bir bıçak gibi geçtiler - bir parça yumuşatılmış tereyağı. En ilginç şey, Nazi uçaksavar topçularının uçaklarımızı bir kereden fazla bulmasıdır, ancak bunların Sovyet bombardıman uçakları olabileceğini düşünmediler bile! Görevden ayrılan veya "kaybolan" onları kendilerine götürdüler, en yakın hava sahasına giden yolu projektörlerle samimi bir şekilde aydınlattılar. 1.30 Ağustos günü saat 8'da, Berlin çoktan arabalarımızın kanatları altına yayılmıştı - kaygısız, parlak bir şekilde aydınlatılmış ve karartmayı bile düşünmemişti. Pilotlarımızın, donun -40 ° C'de hüküm sürdüğü yedi kilometrelik bir irtifada ilerlediklerinde ne düşündüklerini ancak oksijen maskeleri ile aşağıya yayılan ışık denizine bakarak nefes almanın mümkün olduğunu hayal edebilirsiniz. Öyleyse oyalanıyorsun? Eğleniyor musunuz faşist piçler! Pekala, şu anda ... "Yüz kilogramlık yüksek patlayıcı" selamlar "Berlinlilerin başlarına düştü ve aynı zamanda onlara SSCB'ye boşuna saldırdıklarının ve buna çok pişmanlık duyduklarının en saf Almanca olarak açıklandığı propaganda broşürleri balyaları düştü. Yani biraz yalan söylemediler, bu tipik ... Aslında, başkent beş araba tarafından bombalandı, geri kalanı eteklerinde ve Stettin kentinde çalışıyordu. Darbe o kadar beklenmedikti ki, saldırının başlamasından neredeyse bir dakika sonra şehrin sokaklarında ve meydanlarında ışıklar sönmeye başladı. Ve sonra "uyanmış" uçaksavar silahları tüm güçleriyle yerden fırlatıldı ... Ateş o kadar yoğundu ki, bazı anlar için göründü: son. O zaman, radyo operatörü Vasily Krotenko, yayın üzerindeki en katı yasağı ihlal ederek tarihi yayınladı: “Benim yerim Berlin! Görev tamamlandı. Üsse gidelim! " Ve sonuçta, aynı noktaya ulaştılar - her biri, kayıpsız.
En iyisi iyinin düşmanıdır
Kural olarak, 1941'de Berlin'in bombalanmasının hikayesini tamamlamaya çalıştıkları yer burasıdır. Eh, "Cahul" dan Nazi Almanyası'na yapılan baskınların neredeyse bir ay sürdüğünden bahsetmeleri dışında - 5 Eylül'e kadar. Toplamda, düşman başkentine 86 hava saldırısı da dahil olmak üzere 9 sorti gerçekleştirildi, bu sırada üzerine 21 ton bomba atıldı, bu da üç düzineden fazla yangına ve diğer birçok yıkıma yol açtı. Böylece operasyonun daha az başarılı olan diğer anları perde arkasında kalır. Ancak bu sırada 17 uçak ve 7 mürettebat kaybedildi. Bu kayıpların nedenleri konusunda sessiz kalmak, mağdurların anısına ihanet etmektir. "Kahul" için "kara bir gün" haline gelen 10 Ağustos 1941'de, bazıları neredeyse "Stalin'in kişisel tiranlığıyla" açıklamaya çalışıyor - bunu, düşük güçlü DB-3 değil, daha yeni uçaklar için daha fazla baskın için kullanma emri verdiğini söylüyorlar: TB-7 (Pe-8) (Berlin'e yarısı dış askıda 4 ton bomba taşıyabilen) ve DB-240 (Er-2). Tabii ki saçma. Saldırılar için neredeyse on kat daha fazla bomba yüklü makinelerin kullanılmasının tercih edilmesi gerçeği bir kirpi, affet beni, bu Supreme değil, açık. "Tiranlığın" bununla ne alakası var? Ancak Stalin'e hiç kimse yeni uçağın performans özellikleri ile dedikleri gibi gerçek durumları arasında "çok büyük bir mesafe" olduğunu bildirmedi. Operasyona denizciler yerine ordu havacılığı, özellikle de Chelyuskinites ve Arktik seferlerinin kurtarılmasına katılan Sovyetler Birliği Kahramanı tugay komutanı Mikhail Vodopyanov'un komutasındaki 81. Bombardıman Havacılık Bölümü dahil edildi. Ne yazık ki ... Bu iyi bitmedi - artan bir yükle kalkmaya çalışan ilk Yer-2, pistin çitine "damgalanmış" ve iniş takımlarına zarar verdi. İkinci makine - TB-7 ile daha da kötüleşti. Her iki motoru da kalkıştan hemen sonra arızalandı ve düştü. Bundan sonra acil durumda hazır bulunan Zhigarev, diğer arabaların kalkmasını yasakladı. Sonuç olarak, o gece Berlin'e 10 yerine sadece 26 bombardıman uçağı gitti. Ancak, ortaya çıktığı gibi, sorunlar daha yeni başlıyordu.
O ilk yıllarda, hatırladığım kadarıyla İnternet yoktu. Hava savunma savaşçıları, silüetlerini incelemeleri gereken özel albümlerden kendi ve düşman uçakları arasındaki fark hakkında bilgi aldılar. Böylece, en son TB-7 ve DB-240'ın sunulduğu ilgili baskı yayınlanmak üzere imzalandı ... 21 Haziran 1941. O basitçe birliklerde değildi. Sonuç olarak, elbette çok gizli operasyondan haberdar olmayan gökyüzü savunucularımız, meşru hedeflerini yabancı araçlarda gördüler. Sonuç olarak, birkaç bombardıman uçağı kendi savaşçıları (Vodopyanov'un arabası da dahil olmak üzere) tarafından saldırıya uğradı, birçoğu Alman uçaklarına ek olarak Sovyet uçaksavar silahlarından ateş aldı. Sonuç olarak TB-7'lerden biri düştü. Vodopyanov ve ekibi de işgal altındaki topraklarda oturmak zorunda kaldılar ve esaretten kıl payı kurtuldular. Ancak Kıdemli Teğmen Panfilov ekibinin böyle bir şansı yoktu - Alman uçaksavar ateşi nedeniyle ciddi şekilde hasar gören TB-7'leri Finlandiya'ya ulaştı, topraklarında pilotlar kazmak ve silahlarını uçaktan çıkarmak için zamanları vardı, dört gün boyunca son savaşlarını yaptılar. Sadece radyo operatörü Fin esaretinden kurtuldu ve yoldaşlarının kaderini anlattı. Sonunda, "Cahul" u terk eden bir düzine bombardıman uçağından 6'sı Berlin'e gitti ve sadece ikisi üsse döndü (Puşkino'da). Vodopyanov (bir süredir kayıp olarak listelendi, ancak başarılı bir şekilde kendi başına döndü), liberal saçmalığın aksine, hiç kimse "duvara dayandı" veya "kampın tozunu attı". Başlık bile sıyrılmadı. Elbette tümenden çekildi, sonra basit bir mürettebat komutanı olarak savaştı ve şanlı bir şekilde savaştı. Baltık Filosunun havacılık güçleri tarafından büyük ölçüde başka türler gerçekleştirildi.
Bu çok pahalı bombalama gerekli miydi? Burada şüphelerin uygun olduğunu sanmıyorum. Tabii ki, Üçüncü Reich'in sırtını kırmadılar - ne Reichstag ne de Reich Şansölyesi tahrip edildi (bu dört yıl daha beklemek zorunda kaldı), bombalar NSDAP'ın veya Wehrmacht ve SS'nin Yüksek Komutanlığı'nın kafalarına çarpmadı ... Ancak, Nazilerin küstahlığı çok vuruldu niteliksel olarak - artık aydınlatmalarla şımartılmadılar, ancak en kötü sunumlarla gece gökyüzüne baktılar. Ezel adası birçok insanı öldürerek büyük zorluklarla geri alındı. Ve bildiğimiz kadarıyla Hitler, rezil Göring'e, sözlerini hatırlayarak kulaklarını durduracak şekilde bağırdı. Onu lüks bir Reichsmarschall asasıyla başından vurmadım. Ya da belki onu dövdü - kim bilir ... Führer'in "uçan domuz" u Reich'ın düşmanı ilan ettiği ve onu tutukladığı ana kadar, hala çok uzaktaydı, ancak buna yönelik ilk adım o gece bombalamalarından sonra atıldı, bu değil hiç şüphe yok. Aynı zamanda "müttefiklerimize" de iyi bir sinyal verildi: "SSCB kırılmadı ve sonuna kadar savaşacak!" Anlaşılır bir şekilde, başlangıçta Almanlar ilk saldırıyı duyurdu ... "sinsi İngilizlerin" işi, yalan söyleyerek kendilerini aştı: diyorlar ki, 150 uçaktan oluşan bir donanma Berlin'e uçtu, 15'i şehre girdi, 9'unu düşürdük! Yanıt olarak, Londra, maksimum dozda zehirli kötü niyetle, resmi olarak o tarihte tek bir Kraliyet Hava Kuvvetleri uçağının kalkış yapmadığını açıkladı. Bariz olanı itiraf etmeliydim: Ruslar bombalanıyordu.
Önemli olan, bu zorlu savaş günlerinde kan kaybından ölen Sovyet halkının, çaresiz mücadelelerinin umutsuz olmadığına dair ağır bir onay almasıydı. Naziler, kendi bölgeleri de dahil olmak üzere yenilebilir! Zaten tamamen dövüyoruz ve eziyoruz - sadece bir süre verin! Durun kardeşlerim, zafer bizim olacak! Stalin yoldaş bunu mükemmel bir şekilde anladı ve bu nedenle ilk uçuştaki tüm katılımcılar kısa süre sonra "en yüksek standartla" işaretlendi - dördü Sovyetler Birliği Kahramanı oldu, 13'ü Lenin Nişanı ve elliden fazla Kızıl Bayrak ve Kızıl Yıldız emri aldı. Daha sonra, ödül alanların çemberi operasyondaki katılımcı sayısına göre genişledi - beş Kahraman daha, peki, madalyalı çok sayıda emir var. Bu arada maddi taraf da unutulmadı - Yüksek Komutanın emriyle, Berlin'in bombalanmasına katılan her katılımcı 2 bin tam ağırlıklı ruble aldı (operasyonlar için bombardıman pilotlarının normal ücretine karşı dört kez).
Dört yıl sonra, "kahverengi salgının" doğmasına neden olan yüz binlerce bomba Berlin'e düşecek. Bununla birlikte, ilki, 1941 yazında ona ulaşmayı başaran gerçek Stalin'in şahinleri olan kahramanlar olacak. Onlara sonsuz ihtişam ve minnettarlığımız!