NÜKLEER'NİN GELECEĞİ AZALTMASI TARTIŞMASI SİLAHLAR
Örneğin, Brookings Enstitüsü'nden Steve Peifer ve Michael O'Hanlon, konuşlandırılan stratejik savaş başlıklarının sayısını 1000 birimlerine ve toplam konuşlandırılmış ve konuşlandırılmayan nükleer savaş başlıklarını 2000 - 2500 birimlerine düşürmenin mümkün olduğunu düşünüyor. Silah Kontrol Birliği Başkanı Derek Kimball daha da radikal bir indirim önerdi (500’e kadar nükleer savaş başlığı kullandı).
Küresel Sıfır hareketinin himayesinde, eski STRATKO Komutanı ve Genel Kurul Ortak Komite Başkan Yardımcısı başkanlığındaki bir grup uzman tarafından hazırlanan “nükleer stratejinin modernizasyonu” raporundan özel olarak söz edilmelidir. Son zamanlarda, raporun yazarları, uluslararası bir konferansta önerilerini sundukları Moskova'ya geldi. Raporda ABD nükleer kuvvetlerinin beş faktörlü tek taraflı azaltılması için bir plan - 900 savaş başlıkları seviyesine (şu anda 5 yerine). Bunların yarısı azaltılmış bir hazır olma durumunda olacaktır (kullanım birkaç saat içinde değil, saatler içinde mümkündür) ve ikinci yarı yedek halindedir. Dağıtılmış nükleer masraflar, 24 - 72 saatlerinde, rezerv ücretleri ise 6 aylarında kullanılabilir. Tüm ABD ICBM'lerinin yanı sıra taktik nükleer silahların da ortadan kaldırılması gerekiyor. Bu nedenle, Birleşik Devletlerin, Rusya’daki tüm stratejik hedefleri yenmek için açıkça yeterli olmayan, önleyici bir grev için SLBM’de 270’ten daha fazla nükleer savaş başlığı olmayacak. Tüm ABD nükleer potansiyelinin harekete geçirilmesi durumunda, aşağıdaki hedefler Rus hedeflerini vurmak için kullanılabilir: ICBM madenlerini imha etmek için 325 savaş başlıkları, komuta ve kontrol noktalarını imha etmek için 110 savaş başlıkları, askeri-endüstriyel tesisleri imha etmek için 136 savaş başlıkları ve 80 savaş başlıkları Moskova.
Küresel Sıfır hareketi raporunda, ABD’nin nükleer kuvvetlerinin savaşa hazır olma düzeyindeki radikal azalma ve azalmanın, ani bir Amerikan ilk nükleer saldırısının teknik tehdidini ortadan kaldırdığı, ABD’nin artık Rusya’nın ana stratejik güçlerini teorik olarak imha edemediği, bu nedenle az sayıdaki hayatta kalan Rus füzelerinin temizlenmesi umuduyla Amerikan füze savunmasını kullanıyor. Bu nedenle, raporda önerilen yaklaşım, ABD füze savunma sistemi tarafından Rus stratejik nükleer kuvvetlerine yönelik tehditler üzerindeki Rus endişesinin geçerliliğini bir dereceye kadar kabul ediyor. Bu nedenle, etkili uzmanlar, nükleer silahların azaltılması konusunda yeni bir ikili Rus-Amerikan anlaşması imzalama olasılığından hareket ediyor. Bize göre, bu, ABD’nin ABD’nin önemli avantajlara sahip olduğu askeri-stratejik dengenin nükleer olmayan bileşenleri ile ilgili endişelerinin dikkate alınmasını gerektiriyor. Bu, iki ülke arasında hem yasal hem de politik olabilecek ve gerekli şeffaflığı sağlayan güven artırıcı önlemlerin eşlik edebileceği anlaşmalar gerektiriyor.
Olası çözümleri düşünün.
MISSILE SAVUNMA
Bize göre, stratejik füze savunmasının konuşlandırılması, şu anki seviyede dondurulmalı (Alaska'da ve 36 dağıtılmış GBI avcı uçağı artı az sayıda dağıtılmış olmayan avcı uçağı). Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa'da veya Amerika Birleşik Devletleri'nin doğu kıyısında, Üçüncü Stratejik Füze Savunma Pozisyon Alanını konuşlandırmamalıdır. Diğer ülkelerden (Kuzey Kore, İran) artan nükleer füze tehdidi durumunda, Birleşik Devletler ek bir stratejik önleyici görevlendirebilir, ancak toplam sayıları, 50 - 100 ünitesinden, yani, Protokol 1974'in ABM Antlaşması'na göre oluşturduğu seviyeden daha fazla olmamalıdır. . Doğal olarak, bu, füze savunması için bir alan daraltma girişimlerinin reddedilmesi anlamına gelir.
Amerikan tarafı düzenli olarak (yılda en az iki kez) Rusya'yı ABM nakit parası hakkında bilgilendirmeli ve ABM varlıklarının olası ilave dağıtımını planlamalıdır. Ek olarak, Amerikan’ın Rus uzmanlarını SM-3 önleyici füzelerini ve diğer gelişmiş füze savunma sistemlerini test etmeye davet etme önerisi uygulanmalıdır.
Avrupa füze savunmasına gelince, SM-3 Blok 2B engelleyici füzelerinin konuşlandırılmasıyla EPAA'nın dördüncü aşaması, SM-48 Blok 3A engelleyicisinin EPAA 2'in üçüncü aşamasının konuşlandırılması, SM-XNUMX Blok XNUMXA engelleyicisinin üçüncü aşamasının konuşlandırılmasının yeterli olacağından ve varoluşa karşı koruma için fazlasıyla yeterli İran orta menzilli füzeleri.
Avrupa'da kalıcı olarak bulunan sayıların, çeşitli modifikasyonların SM-3 engelleyicileri ile donatılmış Amerikan gemileri, mevcut seviyeyi (dört ünite) sınırlaması önerilir. Aynı zamanda, Amerikan gemileri Kara, Baltık ve Barents Denizlerinde bulunmaz. Bir kriz durumunda, Amerikan gemilerinin SM-3 yakalayıcılarıyla Akdeniz ve Kuzey Denizi'ndeki gruplandırılmasının, Rusya Federasyonu hakkında önceden bilgilendirilmesi gereken sekiz birime çıkarılabileceği anlaşılıyor.
Aynı zamanda, Rusya ve ABD / NATO’nun kısa menzilli ve orta menzilli füzelere karşı korumak için tasarlanan füze savunma sistemlerinin operasyonel etkileşimi ve uyumluluğu konusunda hemfikir olması gerektiğine inanıyoruz. Bu amaçla, roket saldırılarına ilişkin verilerin değişimi ve entegrasyonu ve üçüncü taraf füzelerinin ele geçirilmesi için görevlerin dağıtılması için daha önce önerildiği gibi iki merkez yaratılabilir. Bu, Amerika Birleşik Devletleri veya Rusya arasında uygun bir Yürütme Anlaşması ve ayrıca Rusya ile NATO arasında bir anlaşma gerektirebilir. Bağımsız Askeri İnceleme'de yayımlanan alıntıları ile Rusya ve Amerika Birleşik Devletleri arasındaki ilişkilerde füze savunması konusuna adanmış bir raporda füze savunması sorunu ayrıntılı olarak incelenmiştir. Aynı zamanda, ABD ve Rusya, INF Antlaşması kapsamındaki yükümlülüklerine kesinlikle uyuyorlar, yani 500 ile 5500 km arasında değişen balistik füzelere sahip değiller.
Gelecekte, İran tarafından kıtalararası balistik füzelerin yaratılması konusunda güvenilir bilgiler ortaya çıkarsa, taraflar füze savunmasını sağlamak için ek önlemlerin kabul edilmesi konusunda anlaşmalıdırlar.
Nükleer olmayan stratejik saldırı silahları
Global Fast Strike'ın Amerikan tarafının yarattığı uçuşta balistik ve balistik olmayan yörüngelerin kullanılması durumunda, bu tür araçların sayısı Global Zero raporunun yazarlarının önerdiği gibi 12 - 20 birimlerini geçmemelidir. Bize göre, bu fonlar ABD ve Rusya arasında stratejik silahların azaltılması için yeni yasal anlaşmaların parametrelerinin belirlenmesinde toplam taşıyıcı ve nükleer savaş başlığı sayısı dikkate alınmalıdır. Bu aynı zamanda uygun rampaların denetimleri için de geçerlidir.
Pentagon tarafından düşünülen Virginia sınıfı denizaltılarda (SSN-744) orta menzilli balistik füzeler kullanarak Global Rapid Strike'ı uygulama fikri kabul edilemez görünüyor. Bu teklif açıkça istikrarsızlaştırıyor.
İlk olarak, Virginia sınıfı denizaltılardaki orta menzilli balistik füzelerin varlığı, askeri-stratejik dengeyi ABD lehine büyük ölçüde değiştirecek ve Rusya Federasyonu'ndaki stratejik hedeflere karşı 10 - 15 dakika süren füze uçuş sürelerini grev yapmalarını sağlayacak. Bu fonların stratejik saldırı silahlarındaki anlaşmaların parametrelerine dahil edilmesi pek mümkün değil.
İkincisi, yeni bir orta menzilli balistik füze sınıfının oluşturulması, INF Antlaşması'nın baltalanmasına yol açabilir. Ne de olsa, Rusya'nın Kuzey Kore, Çin, Hindistan, Pakistan, İran ve bir dizi Orta Doğu ülkesinin Moskova’nın INF Antlaşması’nın yükümlülüklerini yerine getirme önerisini reddettiği gibi füzelere sahip olmaları koşuluyla kendi orta menzilli balistik füzelerini dağıtma konusunda bir teşvik de olabilir.
Üçüncüsü, ABD Donanması ile yüzey gemilerinde ve denizaltılarında belirli stratejik hedeflere varabilen binlerce yüksek hassasiyetli seyir füzesinin varlığı önemli bir dengesizleştirici rol oynamaktadır. Küresel Sıfır raporunda önerilen stratejik nükleer silahlardaki radikal kesintilerin uygulanması durumunda, varsayımsal bir önleyici grev için stratejik hedeflerin sayısının bir buçuk ila iki kat azalacağı varsayılabilir. Sonuç olarak, ABD, 4 - 30% 'e yüksek hassasiyetli geleneksel yöntemlerle ulaşma şansına sahip olacak, ancak Rusya'daki azaltılmış hedef sayısının% 50 - 70'i.
Stratejik bombardıman uçağı B-1B kalkışa hazır.
Bu, Rusya'nın stratejik nükleer kuvvetleri azaltma anlaşmasını engelleyebilir. Bu nedenle, hem yüksek hassasiyetli seyir füzelerinin hem de orta sınıf balistik füzelerin Virginia sınıfı denizaltılara yerleştirilmesi, Birleşik Devletler'in zaten üstün bir üstünlüğe sahip olduğu deniz alanındaki durum üzerinde çok olumsuz bir etki yaratacaktır.
Deniz alanında yeni güven artırıcı önlemler
Deniz temelli stratejik nükleer silahlanma sorununu çözmek, güven artırıcı önlemler konusunda yeni bir Rus-Amerikan anlaşması imzalayarak ve denizde şeffaflığı sağlamanın mümkün olduğu görünüyor. Açık denizdeki olayların ve bunun üstündeki hava sahasının önlenmesi konusundaki kanıtlanmış anlaşmayı Mayıs 25'teki 1972'ten tamamlamalıdır. Ayrıca, 2003’te, Karadeniz’deki denizcilik alanındaki güven ve güvenlik artırıcı önlemler hakkında Belge yürürlüğe girmiştir. Tedbirler politik olarak bağlayıcıdır. Bu, deniz kuvvetlerinin faaliyetlerine güven artırıcı önlemlerin yayılmasının birincisi: bilgi alışverişi, denizcilik faaliyetlerinin yıllık planları ve bunların önceden bildirilmesi. Belge çok çeşitli gönüllü işbirliği şekilleri içeriyor: ortak tatbikatlar, gemi çağrıları, delegasyon alışverişi, deniz üslerinin yıllık rotasyonuna dayanan karşılıklı ziyaretler, “yıllık güven tatbikatları” (gemilere veya gözlemcilere davet). Bu, ek güven artırıcı önlemler konusundaki olası yeni Rusya-ABD anlaşmaları için iyi bir emsaldir.
Amerikan kruvazörü Monterey’in Ağustos 2008’ta Karadeniz’in Karadeniz’de piyasaya sürülmesiyle bilinen ünün göz önüne alındığında, Rus tarafının her iki SM-3 yakalayıcı füzesiyle donatılmış ABD Donanması grubunun muhtemel konuşlandırılması konusundaki endişelerinin geçerliliği tanınmıyor Baltık ve Barents Denizleri. Bu tür durumları önlemek için gereklidir.
Gezinme özgürlüğü ilkesiyle ilgili olarak, taraflar, diğer okyanuslardan yaklaşık olarak xNUMX mil uzakta olan, dünyanın okyanusundaki belirli bölgelerindeki yüzey gemilerinin ve denizaltılarının yerleri hakkında birbirlerini önceden bilgilendirmeyi kabul edebilirler. Buna Pasifik ve Atlantik okyanuslarının kıyılarının yanı sıra, ABD için Meksika Körfezi ve Rusya Federasyonu için Siyah, Baltık, Barents, Okhotsk ve Japonya denizlerinin suları da dahil olabilir. Yüzer gemilerin ve denizaltıların bu coğrafi bölgelere girişinin yasaklanmamasına rağmen, deniz kuvvetlerinin gizli konuşlandırılmasının bir sonucu olarak meydana gelebilecek ani bir silahsızlanma ve küçümseme grevinden korkmanın azalacağı vurgulanmalıdır.
Aynı zamanda, bu tür güven artırıcı önlemler bir çok yönden Rus ICBM'lerinin ve SLBM'lerinin Aegis sistemi ile donatılmış Amerikan gemileri tarafından uçuşlarının ilk ve ikincil bölümlerinde SM-3 önleyici füzelerine sahip olmaları nedeniyle ele geçirilme tehlikesini azaltacaktır.
Bize göre, güven artırıcı önlemler ve şeffaflık konusunda önerilen yeni anlaşmalar şunları içerebilir:
- denizdeki gemilerdeki SM-3 yakalayıcıların sayısını sınırlama (örneğin, cephanenin% 30'inden daha fazla değil). Rus gözlemcileri bu yüklemeyi onaylamak için gemilere davet etmek veya Rus limanına girmek;
- Bu tür gemi sayısı ve nakliyesi ile denizcilik faaliyetleri için ön planlar hakkında yıllık bilgi sağlamak;
- Gemideki füze savunma sistemlerinin gerçek kullanımıyla tatbikatlara Rus gözlemcileri davet etmek (yılda en az bir kez);
- füze savunma sistemi tatbikatlarının yürütülmesinin ön bildirimi;
- Rus gemilerinin Atlantik veya Akdeniz ve Kuzey Denizi'ne katılımıyla çeşitli ortak tatbikatlar yapılması.
STRATEJİK OLMAYAN NÜKLEER Zırhlar
Kıtalararası, orta ve kısa menzilli nükleer silahlar, START ve INF Antlaşması uyarınca yasal zorunluluklarla düzenlenirse, 500 km'ye kadar olan taktik nükleer silahlar (TNW) hiçbir zaman herhangi bir anlaşma ile sınırlı kalmamıştır. Doğru, 1991, ABD ve SSCB ve daha sonra Rusya Federasyonu, taktik nükleer silah cephanelerini azaltma konusunda tek taraflı paralel siyasi açıklamalar yaptı. Ancak, hiçbir doğrulama ve doğrulama önlemi öngörülmemiştir. Bununla birlikte, her iki tarafın da temel olarak sözlerini yerine getirdiğine inanılıyor.
Son yıllarda, ABD nükleer savaş başlığına sahip SLCM'ler de dahil olmak üzere nükleer silah türlerinin çoğunu terk etti. ABD taktik savaş başlıklarının toplam sayısının 760 adet olduğu tahmin ediliyor. Gelecekte, Pentagon'un sadece bir tür nükleer silahı olacak - ön cepheyi donatmak için tasarlanmış B61 serbest düşme bombaları havacılık (500 adet). Bunlardan bazıları (yaklaşık 150–250 adet) Avrupa ve Türkiye'deki altı ABD hava üssünde depolanmaktadır. Gerisi Amerika Birleşik Devletleri'ndedir. Bununla birlikte, B-52 stratejik bombardıman uçakları da yeni START Antlaşması'nın parametrelerine dahil edilen aynı bombalarla donatılmıştır. Ancak bu Anlaşmayı dengeleme kurallarına göre, her bombardıman uçağı için sadece bir nükleer savaş başlığı sayılır. Kalan havacılık nükleer silahları konuşlandırılmamış olarak kabul edilir ve 1550 konuşlandırılan nükleer savaş başlığı sınırına dahil değildir.
Rusya’ya gelince, ne yazık ki, stratejik olmayan nükleer silahlarla ilgili resmi veriler hiçbir zaman burada yayınlanmadı. En gerçekçi batılı uzman tahminlerine göre, Rusya'nın yaklaşık 2 bin taktik nükleer savaş başlığı bulunuyor. Bunlardan üçte biri (yaklaşık 700 birimleri) hava savunma ve füze savunma sistemlerinin silahlarını ifade eder. 400 Hakkında - denizcilik sistemleri (mayınlar, torpidolar, taktik füzeler). Bu nedenle, nükleer bomba ve füze savaş başlığı sayısı (500 km'ye kadar) 900 birimlerini aşmamaktadır.
Pek çok uzman, Rus taktik nükleer silahlarının, yukarıda bahsedildiği gibi, Avrupa'daki geleneksel silahlanmalardaki asimetrik durumu bir dereceye kadar telafi ettiğine inanıyor. Soğuk Savaş'ın zirvesinde ABD'nin, geleneksel silahlarda Sovyet üstünlüğünü telafi etmek için Batı Avrupa'da 7 bin adet TNW başlattığını hatırlayın.
Yeni BAŞLANGIÇ Antlaşmasının onaylanmasından sonra, ABD Senatosu, nükleer silahların azaltılmasıyla ilgili TNW'nin yeni yasal anlaşmalara dahil edilmesi için bir gereklilik kaydetti. İlgili resmi ve resmi olmayan teklifler son zamanlarda Amerikan tarafınca çeşitli düzeylerde ortaya kondu. NATO, Rus taktiksel nükleer silahlarının azaltılması veya Avrupa'dan Asya'ya çekilmesi çağrısında bulundu. Ancak Moskova, Amerikan TNW Avrupa’dan ABD’ye çekilinceye kadar bu konuda müzakere etmeyi reddediyor. Durum, nicel kısıtlamalar ve nükleer silah taşıyan avcı bombardıman uçakları da dahil olmak üzere ön cephe havacılığının doğrulanması için sağlanan CFE Antlaşması'nın dondurulmuş olması gerçeğiyle daha da kötüleşiyor. Ayrıca, Avrupa'da iki nükleer güç daha var - NATO üyeleri. Fransa ve İngiltere ile silahlı 500 nükleer savaş başlığı hakkında. Bununla birlikte, Çin gibi bu ülkeler nükleer silahları sınırlandırmak ve azaltmak için uluslararası yasal yükümlülükleri kabul etmeyi reddediyorlar. Ancak Rusya, Avrupa'da nükleer dengeyi değerlendirmede İngiliz ve Fransız sistemlerini görmezden gelemez.
Toplamda, Avrupa operasyon tiyatrosunda NATO ülkelerinin, yeni BAŞLANGIÇ Antlaşmasının sınırlamaları altına giren Amerikan stratejik nükleer silahları hariç olmak üzere, 650 - 750 nükleer bombaları ve füze savaş başlıkları var. Bu, Deniz Kuvvetlerinin nükleer silahlarını, hava savunmasını ve füze savunmasını dikkate almazsanız, Rusya ile aynıdır. Ancak, 900 taktiksel savaş başlıklarının bazıları, Rusya Federasyonu'nun Asya bölgesindedir. Bu nedenle, Rusya ile Amerika Birleşik Devletleri arasında taktik nükleer silahlarla ilgili yasal olarak bağlayıcı bir anlaşmaya varılması başarılı olamaz.
Görünüşe göre, nükleer silahların azaltılması konusundaki yeni Rus-Amerikan anlaşmalarına TNW'nin dahil edilmesi, nükleer silahların yapay olarak 1972'te elde edilen stratejik ve stratejik olmayanlara ayrılmasından vazgeçilmesi. Aynı zamanda, tüm stratejik olmayan nükleer silahlar, yeni BAŞLANGIÇ Antlaşmasında kabul edilen konuşlandırılmamış savaş başlığı tanımını yerine getirecektir. Ancak bu, partilerin tüm taktik nükleer savaş başlıklarını merkezi depolama üslerinde yoğunlaştırmaya rıza göstermesini gerektirecek.
Bu nedenle, tüm nükleer silah sınıfları için toplam bir niceliksel tavan oluşturmak uygun görünmektedir. Sonuç olarak, Rusya’nın ABD’nin Amerika’nın önemli bir niceliksel üstünlüğüne sahip olduğu stratejik nükleer silahların geri dönüş potansiyeli potansiyelinde geri dönüşü ile meşgul olması ve ABD’nin, Rusya’nın taktik nükleer savaş başlıkları üzerindeki nicel üstünlüğüyle meşgul olması bir dereceye kadar dikkate alınacaktır.
Bu "neşter" özellikle deniz aşırı ortaklarımızı rahatsız etti.
ÜÇÜNCÜ ÜLKELERİN SİLAHLARI
Diğer tüm nükleer devletlerin stratejik ve taktik nükleer silahlara bölünmemiş olmaları da bu yaklaşımın lehine konuşuyor. Bu ülkeleri yıllar sonra 5 - 10 ile olabilecek nükleer silahsızlanma sürecine bağlamak, dağıtım araçlarının menziline bakmaksızın tüm nükleer silah sınıflarını dikkate almayı gerekli kılacaktır. Bu, Rusya ve ABD’nin nükleer silahlarını 1000’in konuşlandırılmış nükleer savaş başlıklarına (yani, üçüncü ülkelerin nükleer silahlarının sayısı) yaklaşık olarak düşürmesine izin veriyor, ancak Global Zero raporunun yazarları tarafından önerildiği gibi daha derin bir düşüş göz ardı edilemeyecek. Ancak bu, ancak diğer nükleer güçler nükleer cephanelerini inşa etmemek için siyasi bir taahhütte bulunursa mümkün gibi görünüyor. Mevcut nükleer silahların sayısı hakkında bilgi sağlama ve bu tür niyetlerin mevcut olması durumunda nükleer cephanelerin modernizasyonu planları gibi önemli adımlarla önemli bir rol oynayabilir.
Ek olarak, üçüncü nükleer devletlerin seçici güven ve şeffaflığa onay vermesi önerilir. 21. yüzyılda, tüm nükleer ülkeleri içeren kapsamlı bir müzakere süreci gereklidir. Bazı nükleer devletlerin silahsızlanmasına izin verilmemeli, o sırada diğerleri nükleer cephanelerini geliştiriyordu. Görünüşe göre, böyle bir görüş alışverişi resmen tanınmış “nükleer beş” (ABD, Rusya, Çin, Büyük Britanya ve Fransa) çerçevesinde başlamalıdır. İlk adım, nükleer silahların kontrolüne ilişkin resmi müzakerelerin temelini oluşturacak olan nükleer silahların geliştirilmesi, şeffaflığı ve doğrulanması konusunda anlaşmalara ulaşmaktır.
Genel olarak, nükleer silahsızlanma sürecinin yaygınlaştırılması sorunu, hem resmi olarak tanınan (Çin, Fransa, Büyük Britanya) hem de tanınmayan nükleer devletlerin (Hindistan, Pakistan, İsrail, Kuzey Kore) temsilcilerinin zorunlu katılımı ile kapsamlı bir çalışmayı hak ediyor. Aksi takdirde, “nükleer kulüp” İran'ı ve bir dizi başka ülkeyi doldurabilir ve yayılmanın önlenmesi rejimi nihayet çökecek.
XXI. YÜZYILDA RUS NÜKLEER KUVVETLERİN ÇALIŞMA DURUMU
Rusya ve ABD'nin nükleer cephaneleri, iki ülke arasındaki ve üçüncü ülkeler açısından caydırıcılık gereksinimlerini karşılamak için gerekenleri aşıyor. Resmi verilere göre, Yeni START Antlaşması’nı 1 Eylül 2012’in dengeleme kurallarına göre, ABD’de 808’in, yeni bombardıman uçaklarının (fırlatıcıları) ICBM’lerin ve SLBM’lerin yanı sıra, Rusya - 1737 ve TBN ve 491 nükleer savaş başlığı ve 1499 savaş başlıkları. Ayrıca, ABD'de 228 konuşlandırılmamış PU ve Rusya'da 393 vardı.
Washington ve Moskova, füze savunma sorununun karşılıklı olarak kabul edilebilir bir çözümünü kabul ederse ve askeri-stratejik dengenin modern anlayışı ile ilgili diğer sorunları tartışmaya başlarsa, Küresel Sıfır raporunda belirtildiği gibi, Stratejik Nükleer Kuvvetlerin daha da azaltılması için önerilerde bulunmak mümkündür.
Nükleer caydırıcılığın gerçek ihtiyaçlarına dayanarak, Rusya ve Amerika Birleşik Devletleri'nin 10 yıllarında (2022 tarafından), nükleer potansiyellerini anlaşmaların öngördüğünden daha önemli ölçüde azaltması mümkün (700) (1550'in üzerinde kurulu PU ve TB ve 2022'in üzerindeki savaş başlıkları) . XNUMX yılına kadar Rus nükleer kuvvetlerinin olası bileşimi için üç seçeneğin göz önünde bulundurulması önerilir.
1 seçeneği. Nükleer kuvvetler - 2500 savaş başlıkları: değiştirilmiş operasyonel hazırlığa sahip 1800 stratejik nükleer silahlar ve konuşlandırılmayan stratejik olmayan nükleer silahların 700 birimleri. Nükleer caydırıcılık için, 900 stratejik savaş başlıkları dağıtılıyor ve gerisi aktif rezervde.
2 seçeneği. Nükleer kuvvetler - 2000 savaş başlıkları: değiştirilmiş operasyonel hazırlığa sahip 1400 stratejik nükleer silahlar ve konuşlandırılmayan stratejik olmayan nükleer silahların 600 birimleri. Genişletilmiş durumda olan 700 üniteleri stratejik silahlar ve geri kalanlar arasındadır.
3 seçeneği. Nükleer kuvvetler - 1500 savaş başlıkları: değiştirilmiş operasyonel hazırlığa sahip 1000 stratejik nükleer silahlar ve konuşlandırılmayan stratejik olmayan nükleer silahların 500 birimleri. Aynı zamanda genişletilmiş 500 savaş başlıkları durumunda bulunan nükleer caydırıcılığın uygulanması için ve kalan kısım aktif rezervdedir.
Moskova ve Washington, diğer nükleer devletleri silahsızlanma sürecine doğrudan bağlamadan, birinci ve ikinci kısaltmaları uygulayabilirdi. Rusya ve ABD’nin nükleer bir dünyaya yönelme niyetinin ciddiyetinin ciddiyetinden yola çıkarsak, üçüncü seçenek en çok tercih edilen görünüyor. Bununla birlikte, başta Çin olmak üzere diğer nükleer silah devletlerinin katılımı olmadan zor uygulanabilmektedir.
onlar için amaçlanan üçüncü düzenlemesi yapısal SNF Rusya (270, dağıtılan 540 rezerv) 270 İKB donatılmış 270 savaş başlığı oluşabilir 8 SLBMs ve 128 ile 280 NPBMS onlara uçlu (140 rezerv 140, genişlemiş) ve 15 ağır bombardıman 180 ALCM.
Aktif bir rezerv içinde yer alan bir nükleer silah depodan alınabilir ve birkaç hafta ila birkaç ay süreyle taşıyıcılara yüklenebilir (bu, kesin olarak yapılamaz). (80 -% 85'e kadar) konuşlandırılmış stratejik nükleer silahların çoğu (24 - 72 saatlerinde toparlandığında) düşük alarmda tutulabilir.
Günlük aktivitelerde, toplamda 70 başlıkları bulunan SLBM'lerin piyasaya sürülmeye hazır olduğu saatte denizde savaş devriyelerinde iki SSBN'nin bulunması yeterlidir. Acil bir durumda, üslerde konuşlandırılmış ve 70 ile donanmış iki SSBN daha birkaç saat içinde denize açılabilir. 24 - 72 saatlerde, 135 başlıkları bulunan 270 MBR geri yüklenebilir ve 15 ALCM'ler tüm 180 ağır bombardıman uçaklarına yüklenir. Böylece, 72 saat sonra, Rusya'da stratejik nükleer silahların derhal kullanılmaya hazır ve konuşlandırılmış sayısı 590 birimlerine ulaşacak. Bu yeterli bir acil durum müdahalesi için oldukça yeterli.
Uzun süren bir kriz veya Rusya ile Amerika Birleşik Devletleri veya Çin arasındaki jeostratejik ilişkilerde keskin bir bozulma olması durumunda, birkaç hafta veya ay süren uzun bir süre, tüm 1000 silahlarını uyaracak bir fırsat sağlayacaktır.
Rus stratejik nükleer kuvvetlerinin 1000 hedeflerine stratejik nükleer savaş başlığı sağlama kabiliyeti, herhangi bir potansiyel saldırgana kabul edilemez zarar verme riski yaratıyor. Bu nedenle, nükleer caydırıcı olmayan stratejik silahlarla ilgili yukarıda belirtilen hususlar göz önünde bulundurulduğunda nükleer caydırıcılık görevinin çözülmesi garanti edilmektedir.
Gerçeklere dayanarak, Rusya nükleer cephaneliğini aktif rezervlerdeki (stratejik ve stratejik olmayan (taktik)), konuşlandırılmış ve konuşlandırılmamış (askeri birliklere verilmesi planlanan) 1500 nükleer savaş başlığı tavanındaki tavanla sınırlayabilir. Bu adımlar, stratejik füze savunma sistemleri, yüksek hassasiyetli geleneksel uzun menzilli silahların konuşlandırılması ve uzaydaki herhangi bir saldırı sisteminin konuşlandırılmasının reddedilmesiyle ilgili sorunların çözülmesine bağlı olarak Amerika Birleşik Devletleri ile uyumlu olarak atılabilir.
Rusya ve ABD’nin stratejik nükleer füzelerinin fırlatılması için mevcut yüksek operasyonel hazır olma durumu haksız bir risk oluşturuyor ve bu ülkeler arasında güvensizlik yaratıyor. Bugün, Rusya ya da ABD’nin aniden diğer tarafa karşı koruyucu bir nükleer füze saldırısı başlatmaya karar vereceği bir durumu hayal etmek imkansız. Bunun için hiçbir motivasyon yok. Bu nedenle, nükleer füzelerin fırlatılmaya hazır olması, yeni askeri ve politik gerçeklerle aynı doğrultuda düşürülebilir ve getirilmelidir. Rusya ve Amerika Birleşik Devletleri'nin tüm nükleer füzelerini hazırlıklı olmak için transfer etmek gibi bir adım attıysanız, Moskova ve Washington’un nükleer caydırıcılık gerçekleştirme kabiliyeti zarar görmeyecek çünkü gelecekteki diğer nükleer devletlerin Rusya ya da ABD’ye yönelik ani bir nükleer saldırı için motivasyonları yok.
Rusya’nın stratejik olmayan nükleer silahlara sahip olması, askeri-politik liderliği tarafından, diğer devletlerin bölgesel düzeyindeki (devletlerin koalisyonu) bölgesel düzeyde caydırıcılık sağlama girişimlerinin caydırılmasının sağlanmasındaki en önemli faktör olarak kabul edilir ve saldırganlıktan kurtulma (durdurma) Stratejik nükleer silahların kullanımında doğal felaket sonuçlar. Stratejik olmayan nükleer silahların rolüne ve önemine yönelik böyle bir yaklaşım, Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetleri'nin genel amaçlı güçlerinin zayıflamasıyla ağırlaştırılan tüm stratejik alanlarda Rusya'nın lehine olmayan askeri potansiyellerin oranındaki değişikliklerden kaynaklanmaktadır. Bu nedenle, komşularını içerme gereği duymayan ABD'den farklı olarak, Rusya stratejik olmayan nükleer silahlardan vazgeçemez.
Aynı zamanda, bugünün gerçeklerinde, Rusya'nın sahip olduğu stratejik olmayan nükleer silahların cephaneliği artıyor (tahminlere göre, Rusya'nın stratejik olmayan nükleer silahlarının aktif stoğu 2000 birimleri hakkında). Askeri önemini yitirmiş nükleer silah türlerini tamamen ortadan kaldırarak (uçaksavar füzesi savaş başlıkları, derinlik ücretleri, mayınlar) ve taktik havacılık nükleer füzelerinin ve bombalarının sayısını azaltarak, yaklaşık 500 birimlerine indirgenebilir. Bu miktarda stratejik olmayan nükleer silah bölgesel nükleer caydırıcılık için yeterlidir. Büyük olasılıkla, ancak yine de mümkün olan büyük çaplı bir silahlı çatışmada, Rusya, her durumda, tüm nükleer cephaneliğinde askeri güvenliğini sağlamak zorunda kalacak.
Bir yandan nükleer olmayan stratejik sistemleri ve diğer yandan da modern dünyanın çok kutuplu yapısını hesaba katması gereken “geniş” stratejik istikrar tanımını kabul edersek, nükleer silahları azaltma konusundaki Rus-ABD anlaşmaları askeri-stratejik dengeyi sağlamak için yeterli olamaz. Uzayın militarizasyonunu ve sibernetik silahların gelişimini kısıtlamak, dünyadaki dengenin istikrarına katkıda bulunacaktır. 21. yüzyılda çok kutuplu bir dünyada stratejik istikrarın sağlanması, askeri rekabetin bu alanlarında ortaya çıkan tehditleri ortadan kaldırmak için yeni çabalar gerektirecektir.