KRAMATORSK, Ukrayna — Sakinlerine hemen dışarı çıkmaları söylenen bir şehrin derinliklerindeki otlarla kaplı avlulardaki boş oyun alanlarında çocuklar hayaletler gibi titreşiyor.
Ukrayna’nın doğusundaki Kramatorsk kentindeki sokakta altı yaşındaki Tania’nın oyun arkadaşı kalmadı. Nisan ayında Rusya tarafından saldırıya uğrayan ve tahliye için toplanan 50’den fazla insanı öldüren şehrin tren istasyonundan sadece birkaç adım ötede bir bankta oturuyor. Bu saldırıdan kalan bir roketin kalıntılarında Rusça “Çocuklar için” yazısı vardı.
Tania ve ailesi kalmaktan korkmuyor. Artık kapalı olan istasyonun yakınındaki gölgede, Rus kuvvetlerini dışarıda tutmaya çalışan giden topçu patlamaları arasında kalan sessizliğin tadını çıkarıyorlar.
“Bombalar ülkenin her yerine düşüyor. Tania’nın babası Oleksandr Rokytianskyi, “Kaçmak mantıklı değil” dedi.
Cömert bir renkli keçeli kalem kutusuna yerleşirken kendi kendine sohbet eden Tania, “Bang, bang!” diye ekledi.
Doğu Ukrayna’nın yaşlı sakinlerinin ülkenin başka yerlerinde daha güvenli yerlere tahliye çağrılarına kulak asmamaları alışılmadık bir durum değil. Ancak sarsıcı olan, çocukları – hatta bir bebek arabası bile – cephe hattının yakınında görmek. Ruslar bölgede taarruzlarını sürdürürken kaç kişinin kaldığı bilinmiyor.
FOTOĞRAFLAR: ‘Bang, bang’: Çocuklar Ukrayna cephe hattının yakınında yaşıyor ve oynuyor
Güvenli sayılan şehirlerde bile çocuklar savaştan kaçamazlar. Tania’nın ebeveynleri, bir Rus füzesinin orta Ukrayna’da cepheden uzaktaki Vinnitsya’yı vurduğu ve üçü çocuk olmak üzere 23 kişiyi öldürdüğü gün konuştu – Liza Dmytrieva adında 4 yaşında bir kız ve 7 ve 8 yaşlarında iki erkek çocuk.
Savaşa yakın kalan çocukların kaderleri ebeveynlerininkine bağlıdır ve tehlikeler beklenmedik olabilir.
Bir hastanenin dışında, 18 yaşındaki Sasha, 15 yaşındaki bir arkadaşıyla sigara içiyor. Sasha’nın sağ kolu sargılı ve kararmış gözlerle dünyaya bakıyor. Karşıdan karşıya geçerken bölgeden geçen askeri araçlardan birinin çarpması sonucu her tarafı sıyrıklarla dolu.
Ukraynalı askerler ona bir ambulans bulmasına yardım etti, dedi, aldığı yaralardan dolayı konuşması bozuldu.
Sasha neden hala burada yaşadığını bilmiyor. Annesi, ailenin gitmeyeceğine karar verdi. Doğu Ukrayna’daki bazıları gibi, soyadını güvenliği endişesiyle paylaşmadı.
“Kalmayı tercih ederim çünkü burada arkadaşlarım var” dedi ama küçük çocukları olsaydı onları dışarı çıkarırdı.
Sasha’nın diğer hastalarla paylaştığı dört yataklı hastane odasında, Volodymyr adında yaşlı bir adamın sağ eli kalın bandajlı. Misket bombaları patladığında Bakhmut yakınlarındaki bir köydeki bahçesinde olduğunu söyledi.
Ailesi, 15 yaşındaki çocuğu da dahil olmak üzere kalmayı planlıyor.
Ancak Volodymyr, “küçüklerin tahliye edilmesi gerekiyor” dedi. “Küçük olanlar, hayatta pek bir şey görmediler.”
Bombardıman sırasında aldığı sarsıntıdan iyileşen yaralı bir asker olan Maksym, kabul etti.
Rusya’nın 24 Şubat işgalinden bu yana ilk kez, orman siperlerinden ayrıldı ve arabayla birkaç saat uzaklıktaki güneydeki Zaporizhzhia şehrinde güvende olan genç kızıyla telefonla konuşabiliyor.
Bu aynı zamanda Maksym’in neredeyse altı ay içinde Ukrayna’da normal hayatın nasıl geçtiğini görmek için ilk şansı ve çocukların hala savaşa bu kadar yakın olduğunu görünce şaşırıyor.
“Onlar çocuk,” dedi, tüm savaşı “saçmalık” olarak adlandırdığı aynı huysuzlukla.
Dr. Vitalii Malanchuk, “oldukça yüksek” sayıda çocuğun hastanede hasta olduğunu söyledi. Tahliye etmesi gereken bazı kişilerin onun varlığını kalmak için güven verici bir neden olarak görmelerini rahatsız ediyor.
En son hava saldırısı sireni Kramatorsk oyun alanında ve topçu patlamalarında inlerken, örgülü bir kız küçük bir çocuğun kararlı kovalamacasından kaçar ve kaçar. Küçük bir atlıkarınca dönüyor.
Dmytro ve Karyna Ponomarenko, yaklaşık 5 yaşındaki kızları Anhelina’yı, eğitim tekerlekli pembe bisikletiyle birlikte bekliyor.
Güvenli yer yok, dediler ve Kramatorsk evde. Ayrılmanın zor olduğunu ve başka bir yerde yeniden başlamanın pahalı olduğunu düşünüyorlar. Ayrılan bazı sakinlerin şimdi geri döndüklerini ve şanslarını denemeyi tercih ettiklerini söylediler.
Ruslar biraz daha yaklaşsa bile, kalabildikleri kadar kalacaklar.
Dmtryo, Anhelina için “Sirenlere alıştı ama patlamalar onu hala rahatsız ediyor” dedi. Ona gök gürültüsü olduğunu söylüyorlar, ama bir şekilde uçaklardan, hatta Ukraynalılardan bile korkmayı öğrendi.
Babası, gün geçtikçe oynayacak daha az çocuk olduğunu, ancak Anhelina’nın kendini eğlendirdiğini söyledi.
“Hiperaktif,” diye ekledi bitkin bir düşkünlükle.
Akşamın gelmesiyle aile, sokaklarda artık gerçeklerden daha fazla olan bir tankın heykelinin yanından yürüyerek ayrılır.
Gölgeler, çatlak beton kare boyunca uzanıyor. Hava saldırısı sireni hala devam ediyor.
Telif hakkı © 2022 The Washington Times, LLC.
Kaynak : https://www.washingtontimes.com/news/2022/jul/16/bang-bang-children-live-and-play-near-ukraine-fron/?utm_source=RSS_Feed&utm_medium=RSS