Gözden geçirmek
Bu Diğer Cennet
kaydeden Paul Harding
Norton: 224 sayfa, 28 ABD doları
Sitemizde bağlantısı verilen kitapları satın alırsanız Haberler, ücretleri bağımsız kitapçıları destekleyen Bookshop.org’dan bir komisyon kazanabilir.
Paul Harding’in “Tinkers” adlı romanı 2010’da kurgu dalında Pulitzer Ödülü’nü kazandığında, bu pek çok yönden hoş bir sürpriz oldu. Bu, bir hastane tarafından finanse edilen kâr amacı gütmeyen küçük bir yayıncının ilk kitabıydı ve Harding, edebiyat ödüllü yazarın soyağacının önemli bir unsuruna – Iowa Yazarlar Atölyesi’nden bir MFA – sahip olmasına rağmen, roman nevi şahsına münhasırdı ve açıkçası tuhaftı. New England’lı bir saatçinin ölmekte olan günlerine dair hikayesi düğümlü ve maraziydi, ama akılda kalıcı lirik, nazik bir şekilde.
Pulitzer’i kazandığından beri Harding’in elde ettiği faydalar ne olursa olsun, takipçi sayısı onlardan biri olmadı. Karlı New England’da geçen melankolik, düzyazı-şiir-kurgu kurgularını yazmaya kararlı hiçbir Amerikalı yazar okuluna ilham vermedi. Yine de Harding ısrar etti, “Tinkers”ı iyi işlenmiş, daha geleneksel bir romanla takip etti. yas tutan baba, 2013 yapımı “Enon.” Ancak üçüncü romanı “Bu Öteki Cennet” ile yaklaşımının bazı sınırlamaları aşikar hale geliyor.
“Eden” gerçek ve acımasızca zorlayıcı bir hikayeye dayanıyor. 1912’de yaklaşık 50 kişi Malaga Adası’ndan zorla sınır dışı edildi, Afrikalı Amerikalı ve İrlandalı yerleşimcilerden oluşan bir balıkçı topluluğuna ev sahipliği yapan Maine açıklarında bir mil karelik bir arazi parçası. Eski moda ırkçılık ve toprak gaspçılığı ile birleşen karşılıklı evlilik hikayeleri, devletin sakinleri tahliye etmesine ve birçoğunu kurumlara göndermesine neden oldu. (2010 yılında Yasama Meclisi, eylemleri için resmi bir özür yayınladı; ada şu anda ıssız ve kar amacı gütmeyen bir tröst tarafından yönetiliyor.)
Harding’in, adından da anlaşılacağı gibi, Malaga Adası trajedisini anlattığı karakterlerine bir İncil öyküsünün ağırbaşlılığını bahşediyor. İki orijinal yerleşimci, Benjamin ve Patience, araziye bir elma bahçesi dikerler ve aileleri, bir gemiye yakışır bir fırtınayı atlatır: “Sırılsıklam olmuş klan, sallanan tepenin tepesinde titreyen, kavrayıcı bir küme halinde birbirine ve gövdeye tutundu. , bükülen, güçlü yaşlı ağaç rüzgarda bir kırbaç gibi ileri geri sallanıyor.
1911’de ve hikayenin kalbi olan büyük torunları Esther, adanın ana reisi olur ve ailesini – babasının ona tecavüz etmesinden sonra sahip olduğu oğlu da dahil olmak üzere – ve eklektik bir komşu kadrosunu dikkatle izler. Bir erkek dükkan sahibi, müşterilerini annesinin pötikareli elbisesiyle karşılıyor. Zachary Hand to God Proverbs adlı bir yaşlı, yaşadığı yerdeki içi boş meşe ağacın içine İncil ayetlerinin görsellerini oyar; Başka bir genç kız, Rabbit, bir okula ancak tebeşir çubuklarını kemirecek ve mürekkep hokkasından içecek kadar uzun süre devam eder. Beyaz bir yabancı, Matthew Diamond, okulu yönetir ve malzemeleri teslim eder, ancak suçlamalarını yalnızca gönülsüzce destekler.
Ya da daha anlamlı olarak, yalnızca geleneksel Batı zekası ve asimile etme kapasitesi sergileyen çocukları destekliyor. Bunların başında ise Esther’in torunu Ethan, yetenekli bir sanatçı. Ancak Harding tarafından bir peygamber olarak çerçevelenen Esther, Matthew’un iyi niyetinin arkasında yalnızca tehdit ve felaket görüyor: “Haberlerde bir okul olacaktı ve bu Bay Elmas yazları her gün onlarla birlikte olacaktı, orada olduğundan emindi. beş yıl içinde adada tek bir kişi bile kalmayacaktı.”
“Bu Öteki Cennet” kısa bir roman ama Harding’in ona uygulamaya çalıştığı tüm sembolik anlamlarla dolu. Zaman zaman kitabın dili zarafetiyle büyüleyici. Yine de çoğu zaman, sanki her hece bir kuyumcu merceğiyle tutulmuş ve parlaklık ve ağırlık açısından değerlendiriliyormuş gibi, telaşa kapılır. Sayfalar boyunca üst üste bindirilmiş cümleler koşuşturuyor: “Okyanusun ötesinden gelen bu kız, ona karşı çok sevimli, çok nazik, bu rüya, bu garip rüya, Apple Adası’ndan bu kadar uzaktaki bir krallığın bu devasa, şaşkın rüyası.” Tebeşir yiyen kızın zihnine girmeye çalışan Harding, Faulkner moduna agresif bir geçiş yapıyor: “Beyaz çubukları ısırdığımda veya mutsuz bir adam siyah duvarda beyaz çubukları tıklatıp beyaz böcekler ve beyaz tebeşirle tıkırtılar yaptığında, dilek tebeşirinin tadı beyaz çıtçıtlar gibi olsun.” …”
Her türlü zambak, her türlü amaç için yaldızlıdır. Görünüşe göre, Malaganları “Maine Sahilinin Queer Halkı” olarak tanımlayan 1909 tarihli bir Harper’s Magazine makalesinden esinlenen Harding, Zachary’nin “Gelgit havuzlarındaki tüm küçük tuhaf yaratıklar için tuhafım. Işığın ufku yarıp geçmesine ve ağaçların arkasına batmasına tuhaf geliyorum.” Bu, vahşileştirici bir retorik kumar yığını – devletin bağnazlığını vurgulamak için “queer” in anakronik bir kullanımı, sakinlerin uyumsuz statüleriyle ilgili gereksiz bir gurur iddiası, dergi öyküsünün bir hiciv, doğrudan kürsüden çekilen bir ritim.
Bunların hepsi talihsiz çünkü hikayenin doğasında var olan dramları gölgeliyor: baba katliamı, saldırı, zorla tahliye, sel, ırkçılık, sahte bilim. “This Other Eden” sisinin altında, Ethan’ın reşit olmasının hassas bir tasviri var ve düzyazı, Ethan’ın yaptığı sanat kadar ressam. Ancak Harding, Ethan’ı daha büyük bir mitosun parçası yapmak istediğinden, karakteri vaaz veya konferans gibi katılaşıyor.
Harding belirli bir edebi hareketin merkezinde yer almasa da, yavaş okumayı talep eden bir grup hemşerisi, aşırı hassas söz ustaları var: Toni Morrison’ı, Ocean Vuong’u ve en önemlisi Harding’in akıl hocası Marilynne Robinson’ı düşünün – hepsi de zekice. samimi hikayelere duygusal açıdan destansı bir kapsam vermek.
Harding o panteonun kapısını yüksek sesle çalıyor ve sonunda içeri davet edilmemesi için hiçbir neden yok; benzersiz bir lirizmle iç içe geçmiş kırsal Amerikan yaşamına ve yabancılara odaklanması memnuniyetle karşılanır ve nadirdir. Ancak aşırı kesinlikçinin ikilemi her zaman yerli romanın sınırları içinde dilbilimsel olarak nasıl yeni bir yol açılacağını çözmüştür. İlerlemek, geri dönüştürülmüş retorik ve antik sembolizmden oluşan bir pastişten daha fazlasını gerektirir.
Athitakis, Phoenix’te yaşayan bir yazar ve “The New Midwest”in yazarıdır.