Koltuğun yakasına oturmuş,
rıhtımın beton kokan bir teni.
Sanki her nefes, her beden,
biraz daha kolaylaştıracaktı
fincanın güz köşesini
Gülümseme küstüm çiçeği
Sana yakışan bu değil.
Her hırıltı,
biraz daha kirli bedenlere saklar kendini.
İnanmak zorunda değilsin,
Hiçbir şeyin sevgisine
Çünki; sen dinlersen,
bahçelerde çağlayan bülbüllere,
kanarsan, karanfilin haşmetli renginin kokusuna
Biraz daha gri ve biraz daha sevgisizlik sürecek bu kentte