Pazar, Ocak 20, 2008
RESİTAL
Elektra bilmiş.
İki gündür sesin çıkmadı. Bir konser yazısı bekliyorum, diyor.
Nasıl bir hissetmek bu, yahu?
Cuma akşamı, kızımın okulunda, haftasonu müzik kurslarına katılan öğrencilerin birinci dönem çalışmalarını sergiledikleri bir resital düzenlenmişti.
Önce, minikler sahneye çıktılar. Piyanoda, orgda küçük parçalar çaldılar. Üstelik parça anonslarını kendileri yaptılar. Çok heyecanlı ve olağanüstü tatlıydılar.
Sonra sıra büyüklere geldi. Bu defa, gitar çalanlar bir grup olarak sahneye çıkıp, birlikte çaldılar. Kızım, dört delikanlının arasında tek çiçekti.
Ben, oğlumun deyimiyle "japon-anne" olarak görev başındaydım.
Oğlum ve babası daha arkada otururken, fotoğraf çekmek amacıyla kendimi ön sıraya attığım için bu ünvana layık görüldüm.
Konser sonrası kızımın heyecanı ve sanki gitar çalmak isteyen kendisi değilmiş gibi dayattığı itirazları sönmüştü.
Demek sahne tozu yutmak, o kadarcık kısa süre için bile olsa, insanı nasıl daha çoğunu istemeye yönlendiriyor.
Şimdi sıra ikinci dönem voleybol okul takımının yapacağı maçlarda.
Bakalım, "voleybolu seviyorum, maç yapmayı değil" itirazları maçlar kazanılınca ne şekle dönecek?