İnanç okulları ile ilgili komik bir şey: herkes çocuğunu birine sokmak istemesine rağmen bize heebie-jeebies veriyorlar. Geçtiğimiz hafta, David Cameron hükümeti aşırılık yanlısı örgütlerle bağlantısı olan iki İslam okulu finanse etmekle suçladığı zaman, ayrıntılarını yanlış anlamak için çabucak tokatlandı. (Paranın hangi “Pathfinder” planından geldiği ve hangi Ofsted raporunun inandığına ve belirli bir valinin gerçekten esir edici bir cihadı mı yoksa eğitim kurumunun bir ayağı mı olduğuna dair yapacak bir şey. Güven bana: asla elde edemezsin Bunun altında.) Söz konusu okulların sert bir savunmasını yapan Ed Balls, her zaman böyle bir dini düşünceli eğitimci hayranı olmamıştır. Aslında geçen yıl, Okul Sekreteri, kabul kurallarını bükenleri adlandırmaya ve utandırmaya çalıştıktan sonra, inanç okullarına karşı bir “cadı avı” yapmakla suçlandı. İngiliz halkına gelince, bu girişimleri tamamlamaya çalışmadığımızda, kendimize hükmeder, dini inananların gençleri eğitmelerine izin vermenin daha geniş bir sosyal faydası konusunda da şüpheliyiz. Bu yılın başlarında yapılan bir YouGov anketinde, halkın yüzde 57’si “dinleriyle öğrencileri seçen devlet destekli okulların topluluk uyumunu baltaladığı” ifadesiyle anlaştılar. Ancak, bunun basitçe böyle olmadığı ortaya çıktı. 2007’den bu yana, İngiltere’deki okullar “topluluk uyumunu teşvik etmek” konusunda yasal bir zorunluluktur – ve şimdiye kadar inanç okulları bu gizemli sanatta laik eşdeğerlerinden çok daha iyi olduğunu kanıtlamaktadır. İngiltere Kilisesi için yapılan 1.100 Ofsted raporunun yeni bir analizi, ortaöğretim inanç okullarının yüzde 32’sinin, dini olmayanların sadece yüzde 16’sına kıyasla, topluluk ilişkilerinde “üstün” olduğunu gösteriyor. Bu bana çok mantıklı geliyor. Her şekilde eğitildim: belli belirsiz Katolik devlet okullarında, isyancı bir Roma manastır okulunda, bir Anglikan devlet okulunda ve dinin kötü ataerkilliğin bir parçası olarak değerlendirildiği ilerici bir kapsamda ve yerine Pembe Floyd şarkılarını mecliste söyledik. ilahiler Tüm bu alıcı meseleler arasında, işsiz düşkünlüğüyle geriye baktığım tek şey manastır okulu. Aynı zamanda kendimden başka herhangi bir dini gelenek hakkında öğretildiğimi hatırlayabildiğim tek yer orası. Neden Robbie Williams ve Jordan halka açık alanlardaki terapilerini yapıyorlar alet hakkında daha çok şey biliyorlar? Evimde değil RE öğretmenimiz Rahibe Francesca, sivilcesinden dikizlerken kırmızımsı bir saçaklı tatlı bir tavırdı: biraz Julie Andrews gibi, ama daha az gevrek. Julie gibi, ya bir İspanyol gitarı ya da tefiyle kendine eşlik ederek şarkı söylemeye meyilliydi. Belki de bu yüzden Hare Krishnas’taki derslerini en açık şekilde hatırlıyor gibiyim, bu sırada masalarımız arasında, tef tepelerinde, Maha Mantra’yı söyleyerek dans ediyordu. Sister Francesca’nın misyonu buydu – kendi kendine atandı, sanırım, çünkü zamanın O-seviye sınavları, Yeni Ahit’in dışında pek fazla şeyle ilgilenmiyor gibi görünüyordu – bize dünyanın bütün büyük dinlerini tatmak için. Yıllar sonra bir gazeteci olarak, basına girmeden hemen önce İslam’a hızlı bir kılavuz yazmam emredildi (bu, 11 Eylül’den hemen sonraydı, Batı dünyası aniden konuya ilgi duymaya başladı). Bilimsel bir çalışma olduğunu iddia edemiyorum; Ancak, başımdan bir fetva çıkarmadan onu bir araya getiremem gerçeği, tamamen Rahibe Francesca’ya teşekkür ediyor. Kendine inanan biri olarak, diğer insanların inançlarına karşı doğal bir sempati ve ilgisi vardı. Her dinî eğitimci çok geniş görüşlü değil, size veriyorum; ama sizin tipik laikiniz de değil. En azından bir inanç okulunda, Eski Ahit’i ve tek tanrılı inançlar arasında var olan ortak zemini bir şekilde anlayabileceksiniz. Rahibe Francesca, bu çok özel bir durumdu. Fakat gerçekte, eğitim tamamen özel durumlarla ilgilidir: ilham verici öğretmen, etrafa bir yer açan okul müdürü, çürüğün yayıldığı kötü elmalar. Büyük eğitimciler en şaşırtıcı yerlerden kaynaklanabilir. Bu dogma, din değil, düşman.