VELAZQUEZ (1599-1660)
İspanyol, ressam. Barok üslubun en güçlü ustalarından biridir.
Diego Rodriguez de Silva Velazquez, Sevilla’da doğdu, 7 Ağustos 1660’ta Madrid’de öldü. Portekiz kökenli soylu bir aileden geliyordu. 1610’da aşırı gerçekçi üslubuyla tanınan (Yaşlı) Francisco de Herrera’nın yanma çırak olarak verildiği sanılmaktadır. 1610-1616 arasındaki resim çalışmalarını, kızıyla evlendiği ressam Francesco Pacheco’nun yönetiminde sürdürdü. 1617’de Aziz Luka Ressamlar Loncası’na bağımsız usta olarak kabul edildi. 1622’de Pacheco’ nun önerisi üzerine kraliyet koleksiyonlarındaki yapıtları görmek için Madrid’e gitti. Orada kral ailesinin portrelerini yaptı. Başarısından ötürü saray ressamlığına getirildi. 1624’te saraya yerleşti. 1627’de Madrid’de çalışan İtalyan ressamlarının da katıldığı bir resim yarışmasını kazanınca iyice ünlendi.
1628’de Madrid’e gelen Rubens’le tanıştı ve onun önerisi üzerine 1629’da İtalya’ya gitti. Burada Guerci-no ve Carracci’ler gibi çeşitli İtalyan ustalarının yapıtlarını inceledi. Napoli’de kaldığı sırada ünlü İspanyol ressamı Jose de Ribera ile tanıştı. 1631’de Madrid’e döndü. 1633’ten sonra Madrid’deki Buen Retiro Sarayı’nm bazı salonlarını resimledi. 16475de Alcazar ve Madrid’deki kraliyet yapılarının başmüfettişliğine getirildi. 1644’te İtalyan ustalarının yapıtlarını İspanya sarayı için satın almak göreviyle İtalya’ya gitti. 1651’de kralın çağrısı üzerine İspanya’ya geri döndü. 1658’de üstün hizmetlerinden ötürü Santiago Nişanı ile onurlandırıldı. İki yıl sonra bir soğuk algınlığı sonucu öldü.
Velazquez’in Sevilla dönemi resimleri Pacheco’nun atölyesinde gördüğü öğrenimin etkilerini taşır. Desene öncelik tanımak, dış çizgileri (kontur) vurgulamak, biçimi çevre öğelerden kesin olarak ayırmak ve içeriğin iletilmesini engellemediği sürece ayrıntıya önem vermek bu etkinin izleridir. Bunların yanı sıra Velazquez’in daha başlangıçtan beri özgün bazı arayışlar içinde olduğu da görülür. Bunun başlıca örneği resim mekânını, iki farklı olayın yer aldığı iki farklı derinliğe bölmektir. Ön plandaki olay, asıl temaya göre ikincil olmasına karşın daha büyük boyutlu tutulmuştur. Resmin asıl içeriğini ileten arka plandaki görüntü ise daha küçük boyutlarda, ancak anlatımcı bir yaklaşımla verilmiştir. Velazquez bu uygulamaya sanatının çeşitli dönemlerinde sık sık başvurmuş ve her defasında da çarpıcı sonuçlar elde etmiştir.