– Evet, elbette, zor değil, – Cevap verdim, tabii ki benim için zor olsa da.
Ya da daha doğrusu … Nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum … O anda zihinsel olarak sana Dyomka dedim. Ama yüksek sesle söylemek gerekirse… Kısacası, bir tavada gibiydim. Kızıl bir allıkla kaplıydı – her şeyi inanılmaz sıcaklıkta suçlayabilmen iyi oldu, sonra gözlerini kaçırdı ve sık sık sert plastik sandalyede kıpırdandı. Sonra beni istediğim otobüs durağına bıraktın. Ve vedalaştığımızda elimi tuttu ve gülümseyerek yüzüme baktı.
– Görüşürüz sevgili prenses, – dedin ve gözlerinin kenarlarında yine kırışıklıklar belirdi.
Dudaklarımı onlara bastırma isteğimi bastırdım. Kalbim göğsümü delip ayaklarına düşmeye hazırdı. Sutyen aniden sıkılaştı.