"İşlerim vardı" dedim. Gözleri yeniden mutfaktaki kirli bulaşıklara kaydı. "Görüyorum gerçekten yoğunmuşsun. Neyi kutluyordun? Sarp'ın ne güzel ağzına sıçtım mı diyordun?" dedi tiksinir gibi bir ifadeyle. İtiraf etmesem de içimde bir parça onu bu halde görmekten hoşlanıyordu. Güçlü, yıkılmaz, sarsılmaz iş adamı kimliğine bürünmüş Sarp Barutçu karşımda hiç bilmediği bir dili konuşmaya çalışır gibi duygularını ifade etmeye çalışıyordu. Daha önce beni uyarmakta haklıydı. Bu adam nasıl seveceğini hiç bilmiyordu. Yıllardır bir kale gibi inşa ettiği sert ve duygulardan yoksun dünyası başına yıkılmıştı. Başına gelenleri anlamlandırmaya çalışıyor ve anlamlandıramadığı her şeyden beni sorumlu tutuyordu. Bu akşamki öfkesi de bundandı. Aslında onu çok iyi anlıyordum ama kendime bu oyunu oynamaktan çok hoşlandığımı itiraf etmem gerekiyordu. Sarp madem sert seviyordu, o zaman istediğini alacaktı, sonunda beni de delirtmişti. Gerçi geçen yıllar, gördüğümüz duyduğumuz onca şey, yaşadığımız her kalp kırıklığı sonrası, İstanbul hangimizi yavaş yavaş delirtmemişti ki? Sadece deliliğimizi saklamak için hala normal taklidi yapabiliyorduk o kadar..."