Bir yetişkinin vücudunu yakmak için yaklaşık 180-220 kg kuru, oldukça yanıcı odun gerekir. Bunun nedeni, vücudumuzun neredeyse %80’inin su olmasıdır, bu da kendisinin çok düşük bir yanıcılık olduğu anlamına gelir. Ateşe ve Güneş’e tapma kültürünün kökleri eski çağlara dayanmaktadır. Tarihin ilk sayfalarında, zaman zaman defin öncesindeki bir ölü yakma ayininin kanıtlarına rastlamamız şaşırtıcı değildir.
Ritüel işlevine ek olarak, vücudu yakmanın bir takım çevresel faydaları vardır. Bronz ve Demir Çağlarında, gömme kültürü, modern mezarlıklar gibi her zaman şehirden ayrı ve uzak bir yer sağlamadı – genellikle ölüler bir evin altına veya şehrin içindeki küçük bir ritüel alanına gömülürdü. Bu, çürüyen organik madde kütlesinin ve ondan salınan maddelerin akan suya düşmesine, hastalıkların yayılmasına katkıda bulunmasına ve sadece içmeye uygun nemi kirletmesine neden oldu. Sonuç olarak, bazı insanlar cesedi toprağa gömmeyi tamamen reddetti, ölüleri ateşe vermeyi tercih etti.
Modern krematoryum, kemikleri bile küle çevirebilen gerçek bir yanardağın ağzıdır. Bu inanılmaz ısıyı kontrol altında tutmak için inşaatçıların çok fazla terlemesi ve olağanüstü bir ustalık göstermesi gerekiyor. Discovery TV kanalının “Nasıl Çalışır” döngüsünün planlarından biri, krematoryumların nasıl düzenlendiği ve bugün nasıl işledikleri ile ilgilidir: