15 Kasım 2024: Papa XXV. John, Imago Dei ansiklopedisini yayınladı. Ansiklopedi içerisinde Vatikan’ın bundan 13 yıl önceki sözlerini yalanlar nitelikte satırlar bulunmaktaydı: Meta-insanların ruhları vardır ve kurtuluşa muktedirler. Büyülü yetenekler ise doğası gereği kötü değildir. Ruhlar, doğanın tezahürleridir.
- Ayrıca aynı gün Theobald Sarentin, Almanya ile ayrı bir Elf eyaleti için görüşmek adına bir aktivist olarak ortaya çıktı.
10 Temmuz 2025: Birleşik Krallık’taki Yeni Druidik Hareketinin, önde gelen isimlerinden biri olan Lord Marchment, Büyük Britanya’nın Lord Koruyucusu olarak hükümette yer edinir.
22 Mart 2026: Alman hükümetindeki bir yıllık gayretli çalışmanın ardından, bir koalisyon hükümeti daha önce kısıtlayıcı olan büyülü araştırma yasalarını başarıyla egale etmeyi başarır.
1 Mayıs 2026: Oxford ve Edinburgh üniversiteleri, büyünün geçerli bir çalışma alanı olarak meşruiyetini sorgulayan tartışmalara rağmen, okült çalışmalarda Bachelor of Science dereceleri kurar.
28 Şubat 2027: Paris’te, Université de la Sorbonne’dan Okült Çalışmaları Emeritus Profesörü Dr. Etienne Dumas, büyülü araştırmalarda bir ilerleme kat ettiğini duyurdu; insanların ve metainsanların büyülü yeteneklerini test etmek için bir yöntem geliştimiş olduğunu açıkladı. Dumas Testi, çalışanlarını sihirli yetenekler açısından test etmeye istekli şirketler tarafından hızla uygulanmaya başlandı.
Devletler Otoriter Hamlelerden Vazgeçmiyor
28 Mayıs 2027: Lord Protector’un ofisi, Büyük Britanya’da sihir kullanımını sıkı bir şekilde kontrol etmek için tasarlanan Büyülü Uygulayıcılar Kayıt Belgelerini hazırladı. Hem medyadan hem de akademik kaynaklardan gelen ağır eleştirilere rağmen, Parlamento hızla yasayı geçirir. Bunun üzerine bu hamleyi öven bir yazı basında kendisine şöyle yer eder;
İngiltere’nin Kötülüğe Karşı Mücadelesi
REV. MATOKO İNCİ, HIRİSTİYANLIK YÜKSELİYOR – 05/30/27
Büyük adamızda kötülüğün yayılmasına karşı zafer kazandık! Evet! Başlıkları okuyun! Parlamento, büyü kullanımına birçok kısıtlama getireceğini umduğumuz ilk yasayı nihayet kabul etti. Tanrı’ya şükürler olsun, sesimiz en sonunda Koruyucunun Ofisi tarafından duyuldu.
Kardeşlerim, bu, ülkemizin başına gelen kötülüğü ortadan kaldırmanın ilk adımıdır. Vahiylerde sözü edilen canavarları, sadakatsizlerin yanı sıra kardeşlerimize de sahip oldukları ve onları rahatsız ettiklerini gördük. Ne yazık ki, bu sefil yaratıkların yakın zamana kadar özgürce dolaşmalarına izin verildi, ama şimdi Büyü Uygulayıcıları Kayıt Belgeleri elimizde.
Bu hareketin gücüyle, büyülü yetenekler sergileyen zavallı yaratıklar hükümete kaydolacaklar. Koruyucularımız kişisel bilgilerini aldıktan sonra, kayıt sahiplerini izleyebilir ve büyük topraklarımızın Tanrı’dan korkan vatandaşlarını zararlardan koruyabilirler. Bu yazarın umududur ki, yakında bu tür küfürleri doğaya karşı kullananları izlemekle kalmayacak, aynı zamanda onları bir araya getirecek ve son zamanlarda meta-insanlar tarafından boşaltılan kamplara yerleştireceklerdir.
Bu “sihirbazlar” sorununun nihai çözümü kolay bir çözüm değildir. İncil bize “bir cadı yaşamayacak” dediği zaman açık bir kılavuz verir (Ör. 22:18), ancak Şeytan’ın önlerinde salladığı gücü kullanma cazibesine kapılan kardeşlerimize nasıl davranmamız gerektiğini düşünürken, Mesih’in düzenli olarak günahkârlara gösterdiği merhameti de hatırlamalıyız. Toplama kampları en iyisi gibi görünüyor Bu ikilemin çözümü, büyünün cazibesine düşmüş olanları bir araya getirerek, onlara yollarının hatasını düşünme ve onları Tanrı’nın izinden gitme, günahtan uzaklaşma şansı vermektir. Kamplara girenler sihirden uzaklaşırsa, elbette serbest bırakılabilirler. Aksi takdirde, toplanmaları ve kontrol edilmeleri gerekir.
2 Ağustos 2028: Heidelberg Üniversitesi ilk Alman sihir profesörlüğünü kurar.
6 Eylül 2028: Cambridge Üniversitesi, Okült Çalışmalar alanında bir Lisans bölümü kurar.
31 Ekim 2028: Brittany’de, Breton Druidic Revival of Brittany’den gelen druidler, Mist’i kontrol altına alıp dağıtabileceklerini düşünürler. Maalesef Mist, Brittany boyunca daha küçük parçalar halinde öngörülemeyen modellerle geri döndüğü için bu tam olarak başarılı kabul edilmez.
Ya Irkçılık Ne Oldu?
28 Kasım 2029: Amerikan Yerlileri, sınırlarını tüm metainsanlara açar.
Bazen insanlar, meta tipler arasındaki gerilimin ten rengine bağlı olarak gerilimleri bastırdığını söyler, ancak bu o kadar basit değildir. Bu eski gerilimler öylece yok olmadı. Yeni ırkların gelişi, daha çok bir orman ateşine napalm atmak gibiydi. Birdenbire herkesin kızacak bir “ötekisi” vardı ve korkutucu bir şekilde korumaya ihtiyaç duydukları “kendilerinden” daha azı vardı. SURGE adlı ikinci bir UGE dalgası, Halley Kuyruklu Yıldızı’nın 2061’de geri dönüşü ile çarptı ve dünyamıza daha fazla meta varyant akarken yeni bir ırkçılık dalgası başlattı. UGE’nin VITAS ile alakası olmadığını bir kez ve tümüyle kanıtladı – gerçek inkarcıların umursamadığını bile.
Bu tür ayrımcılıklar karşısında, metahumanların bir araya gelerek kendi grupları için avantajlar elde etmeye çalışmak için örgütler oluşturmaları elbette doğaldır – ister siyasi güç, ister daha fazla kaynak veya iş olsun, ister sadece seslerinin hükümette duyulma şansı olsun. Metahuman Anneleri (Mothers of Metahumans, MOM) gibi kuruluşlardan bazıları, üyelikleri arasında tüm meta türleri (hatta insanları) numaralandırmakta ve çabaları, türü ne olursa olsun herkesin ihtiyaçlarına fayda sağlamayı amaçlamaktadır. Ork Hakları Komitesi (Ork Rights Committee, ORC), Ghoul Kurtuluş Birliği ve cüce Taş Ustaları Loncası gibi diğerleri, çabalarını daha sıkı bir odaklama içerisinde tutarlar ve kendi halkının davasını ilerletmeye çalışırlar. Her halükarda, bu kuruluşlar hedeflerine ulaşmak için birçok taktik kullanırlar: örneğin, ORC ve MOM, siyasi lobiciliğe ek olarak sokak düzeyinde taban aktivizmine (sağlıklı dozda sivil itaatsizlik ile birlikte) odaklanırken, Taş Ustaları cücelerin gündemlerini ilerletmek için daha fazla ekonomik nüfuz kazanmayı hedefler. Kullandıkları yöntemler ne olursa olsun, meta-hakları gruplarının metahumanlar için oyun alanını eşitleme yolunda büyük adımlar attıklarını ve yapmaya devam ettiklerini iddia etmek, maalesef mümkün değildir.
Elbette ki, var olmuş her toplumda birlikte yaşamaktansa, çoğunluk oldukları için azınlıkların kendi çıkarlarına çalışması gerektiğini düşünenler olacaktır. Bu kişiler ahlak kurallarını tamamen yıkmak pahasına dahi olsa kendi “haklarını” almak isterler. İşte bu tip kişiler bir araya gelerek şiddet karşıtı Aktivist Grupların aksine, şiddet yanlısı organizasyonlar oluştururlar.
Humanis Policlub, troll ve -ork yanlısı, herkes karşıtı Sauron’un Oğulları gibi gruplar, yüceltilmiş siyasi eylem komitelerinden, yıkımdan (veya en azından boyun eğdirmeden) başka hiçbir şeye yer vermeyen terör örgütlerine kadar geniş bir yelpazeye yayılıyorlar. Metatipini paylaşmayanlara 2. sınıf gözüyle bakıyorlar. Bazen, Humanis’de olduğu gibi, aynı organizasyon yelpazenin her iki ucunda da faaliyet gösterebilir ve kendisini daha kötü amaçlarını gerçekleştirebilmek için bir paravan olarak kullanabilir. Bu kuruluşlarla ilgili üzücü olan şey, eskisi kadar güçlü olmasa da, gençlerin duygularını, çöküşü ve toplumun başarısızlıklarını manipüle etmede hala oldukça becerikli olmalarıdır. Üstelik düzenli bir yeni üye alımları da garanti olarak görülmektedir bu tip örgütler içerisinde.
Peki ama ırkçılık neden bu kadar kalıcı, bir siberpunk evrende bile? Açık ve gizli ırkçılıktaki düşüşe rağmen ırksal eşitsizlik neden devam ediyor? Irksal avantajlar nesillere nasıl aktarılır? Hangi politikalar oyun alanını eşitlemeye ve ırksal eşitliği teşvik etmeye yardımcı olabilir? Bu erişilebilir ve ilgili kitap, bu önemli soruları ele alarak, bu tartışmaya yeni bakış açıları ve bakış açıları kazandırıyor.
Haksız da Olsa Bir Hakları Koruma Çabası
Irk ayrımcılığını vurgulayan standart açıklamalar yerine Van C. TRAN’ın kitabı, ırksal eşitsizliğin beyaz avantajın “kilitli” doğası nedeniyle devam ettiğini savunuyor. Irk eşitsizliği bir kez yaratıldığında, kasıtlı ayrımcılık olmasa bile sonsuza kadar devam etme olasılığı ile kendi kendini pekiştirebilir. Diğer bir deyişle, ırksal eşitsizlik, tarihin gruplar arasındaki farklı yörüngeleri açıklamada kritik bir rol oynadığı “yola bağlı” bir süreçtir. Kitap özellikle, “ırksal eşitsizliğin, insanların hayatları hakkında yaptıkları günlük seçimlerde, nesilden nesile otomatik olarak yeniden ürettiğini” savunuyor.
Kitabın tarihsel argümanının merkezinde, Jim Crow döneminde “ırksal karteller” kavramı ve beyaz avantajı nasıl sürdürdükleri yatıyor. Kartel, “fiyatı manipüle ederek ve rekabeti sınırlandırarak tekel karlarını elde etmek için birlikte çalışan bir grup aktördür”. Tarihsel olarak, “ırksal karteller”, beyazların iyi mahalleler, daha iyi okullar ve iyi ücretli işler üzerindeki tekeli göz önüne alındığında, siyahlar pahasına beyaz avantaja yol açtı. Bu ırksal karteller işverenler, emlak komisyoncuları, beyaz ev sahipleri, yerel politikacılar vb. Arasında siyahlara karşı fiili ayrımcılık nedeniyle mümkündü. Shadowrun evreninde de bu kartellerin yerinde şu anda çok daha geniş etkilere sahip mega şirketler bulunmakta aslında. Ama bir neden daha var, üstelik bu çok daha kalıcı ve bizim dünyamızın normlarına da uygun; Rütbecilik, yani rankizm’dir.
Renk farklılıkları, boynuzlar, kulaklar ya da gözler ırkçılığın nedeni değil, bir grubu başka bir gruba karşı avantaj kazanma mücadelesini basite indirgemek için kullandığı bahanelerdir. Irkçılık, ticaretini yaptığı bozulma, çıkar sağlama amacına hizmet ettiği için devam eder.
Irkçılığı sürdüren kaynak, kendisine yönelik riski azaltmak için sistematik olarak potansiyel hedefleri avlama pratiğinde yatmaktadır. Tıpkı bu makalenin ilk satırlarında bahsettiğimiz Hannah Ardent’in düşüncelerinde olduğu gibi. Irkçılığı sona erdirmek için canavarı hayatta tutan ölümsüz kafayı tespit edip ayırmalıyız. Irkçılığın ölümsüz kafasıysa rütbeciliktir.
Rankizmin tanımı:
- aşağılayıcı (veya kendini yücelten) rütbe iddiaları
- rütbenin doğasında var olan güce dayalı istismar, ayrımcılık veya sömürü
- üstünlük varsayımı, aşağılama durumu
- başkalarını hakarete maruz bırakmak
Rütbecilik, kendilerini BÜYÜKLER olarak kabul eden insanların, hiç kimse olarak gördükleri insanlara yaptıkları şeydir. Kişilerarası ilişkilerde rütbecilik alay ve küçümsemeyle olur. Gruplar arasında zulüm, adaletsizlik ve haklarından mahrum bırakma şeklinde de devam eder.
Sıralamanın kendisi mutlaka bir sorun değildir. Deneyimi kanıtlayabilir; kullanışlı bir yönetim aracı olabilir. Ancak rütbecilik, insanları sömürüye hazırlamak için onları aşağılamak, dezavantajlı duruma düşürmek şeklinde olduğu sürece ırkçılığın sürdürücü kaynağıdır.
Rankizm aynı zamanda diğer aşağılık -izmlerin de (seksizm, homofobi, yaş ayrımcılığı vb.) ölümsüz başıdır. Irkçılığa ve diğerlerine karşı kaydettiğimiz ilerlemeye rağmen, rütbeciliğe tahammül ettiğimiz için, hiçbir zaman sonlarını getiremiyoruz. Onların neslinin tükenmesi için, onların ortak ölümsüz kafalarını kesmeliyiz.
Umarım bu kısa tarihçe hepimiz için yararlı olmuştur ve zihnimizde yeni düşüncelerin uyanması, ırkçılığa ve her türlü ayrımcılığa karşı nasıl durabileceğimiz konusuna yeni ışıklar tutmuştur. Bir dahaki yazı dizilerinde, farklı konularla görüşmek üzere diyorum ve yeni yazılarımı bulabilmek için kitaplarımın sayfaları arasına karışarak gidiyorum efendim.