Ev tozunun bileşimi, allerjilerdeki rolü nedeniyle oldukça kapsamlı bir şekilde araştırılmıştır ve bütün sorumlusu ölü deriler değildir. Anlamlı veriler elde etmek oldukça zordur, çünkü tozlar ülkeden ülkeye, evden eve ve odadan odaya büyük değişiklik gösterirler. Ayrıca mevsime ve hane sakininin yaşam tarzına da bağlıdırlar; evcil hayvanınız var mı, ne kadar sıklıkla temizlik yaparsınız, pencereyi açık bırakır mısınız?
Evdeki tozun yüzde 70’nin insan cildi döküntüsü olduğu şeklinde söylemler bir hayli abartılmıştır. Tozun daha genel kaynakları arasında hayvan derileri, kum, böcek artıkları, un ve toprak vardır. Her yıl döktüğümüz ölü deri miktarı bir un torbasını doldurmaya yetecek kadardır, ama bunların bir çoğunu ya duşta gider ya da akarlar tarafından yenir.
Akarlar örümcek ailesinin küçük, tombul, sekiz bacaklı fertleridir. İnsanların evlerinde olduğu gibi arı kovanlarında ve kuş yuvalarında da yaşayabilirler. Yarım çay kaşığı kadar tozun içinde bin kadar akar ile 250 bin kadar toz tanesi bulunabilir.
Toza tepki veren çoğu insan aslında akarların dışkılarına alerjiktir. Akarların bağırsaklarından çıkan enzimler solunum kanallarına saldırır, saman nezlesi ya da astım gibi hastalıklara neden olur.
Bu türden alerjileri bir kenara bırakırsak, akarlar hakkında endişelenmemize gerek yoktur: Nasılsa onlara alışkınız sağlam bir akar topluluğu yüzümüzde yaşar.
Foliküler akarlar sadece insanların üzerinde yaşarlar. Uzun ( bir santimin iki yüz ellide biri kadar ) ve incedirler ( folüküllere rahatça sığmak için. ) Mikroskobik pençeleri vardır ve ağız bölümleri iğne biçimlidir, deri hücrelerini böylelikle delerler. Geriye doğru yürüyemezler bu yüzden bir kere kirpiklerinizin tabanı gibi rahat bir yere tutundular mı hayatlarının sonuna kadar orada kalabilirler. Eninde sonunda oldukları yerde, en son arka tarafları olmak üzere zararsız bir şekilde çözülüp giderler.