hiçbir yüzyıl artık bitirmek üzere olduğumuz bu yüzyıl kadar kanlı ve gaddar olmadı. insanlık hiçbir zaman "insan insanın kurdudur" diyen roma'nın ünlü sürgün şairi ovidius'u bu kadar haklı çıkarmadı. hiçbir zaman "bizden olmayanlara" karşı bu kadar düşmanca, önyargılı, tehditkar ve saldırgan olmadık. bu yaşlı ve yorgun yüzyılımızda caniliklerimizin tümü daha ince, daha rafine hale geldi; kolonyalizmden devralınan kaba ırkçılık daha uygar tanımlamalar ve metodlarla sürdürüldü. farklılıklara ilişkin önyargıların ve korkuların akademik teorileri yapıldı, kendisini daha uygar kabul eden güçler tarafından farklılıkların ortadan kaldırılmasına ilişkin "bilimsel mekanizmalar, sistemler" oluşturuldu. tahammülsüzlüğün "ekonomik, sosyal ve kültürel" nedenleri yine bilimsel ve çok sayıda istatistikle ispatlanmaya çalışıldı. gelişen, dünyayı küçük bir köye çeviren ulaşım ve iletişim organlarıyla her türlü dil, din ve etnik grupları dışlayan devamlı bir "biz" duygusu pompalandı. ve benliklerimizin en derin köşelerine kök salmış "diğerlerine" ilişkin düşmanlıklarımızın hizmetine de en gelişkin, en öldürücü, patladığında binlerce, onbinlerce insanı öldürebilecek, hatta tüm bir kıtayı yok edebilecek, silah aygıtları sunuldu. akıl almaz çeşitlilikte ve çoklukta bir silah sanayi oluştu. niçin?
birbirimizi boğazlamak, katletmek için. kendimizle birlikte doğayı yok etmek için
mehmed uzun - nar çiçekleri syf 36, bölüm vı