Bildiğiniz gibi, Salazar denizaşırı kolonileri Portekiz yönetimi altında tutmak için her ne pahasına olursa olsun, onlar olmadan, Portekiz'in küçük bir ülkeye döneceğini, ciddi ekonomik kaynaklardan mahrum kalacağını ve hiç kimsenin hesaba katmayacağını iyi biliyordu. Bu nedenle, Portekizli diktatör lüzotropizm kavramını tam olarak destekledi. Yazar, Brezilyalı filozof Gilberto Freire, Portekizce’nin Afrika, Asya ve Güney Amerika’nın tropikal halkları ile iletişime en çok adapte olduğuna inanıyordu ve Portekiz uygarlığının farklı ırkların temsilcilerini birleştirerek çok kültürlü olduğuna inanıyordu. Bu konsepte uygun olarak Portekiz makamları, kolonilerde Lizbon için güvenilir bir destek olacak ve yerli halkın yönetimine yardımcı olacak yerli bir seçkin oluşturmaya çalıştı. Katolikliği benimseyen, Portekizli olan ve Portekizli yaşam tarzını öğrenen Portekiz’de Asimilados’un temsilcileri Portekiz’de, metropolde çalışma fırsatı buldu. Aslında bu, Portekiz'in Afrika kolonilerinin ulusal kurtuluş hareketinde yeni bir dönemin başlangıcıydı. Portekiz'de okuyan sömürgelerin yerlileri, yerel sosyalistler ve komünistler ile tanışmış, devrimci literatüre ulaşmış ve mevcut sömürge sisteminin adaletsizliğine gittikçe daha fazla ikna olmuştur. Portekiz sömürgelerindeki ulusal kurtuluş hareketlerinin hemen hemen bütün liderleri metropolde eğitim gördü. Ünlü Coimbra Üniversitesi tıp fakültesinde Agostinho Neto okudu - MPLA Angola'nın geleceği lideri. Lizbon'da tıp okudu başka bir ünlü Angola - Jonas Savimbi, daha sonra UNITA'yı kurdu. Mozambik Ulusal Kurtuluş Cephesi'nin (FRELIMO) kurucularından Eduardo Mondlane ve Mozambik'in gelecekteki Başkanı Joaquín Chissano Lizbon'da okudu. Gine-Bissau ve Cape Verde halklarının ulusal kurtuluş mücadelesine öncülük eden Amilcar Cabral, Lizbon'daki Afrikalı öğrenciler arasındaydı.
1446'te, denizci ve köle tüccarı Nuno Tristan liderliğindeki bir Portekizli sefer, Cape Verde Adaları'nın yakınında, Afrika'nın batı sahiline indi. Portekizliler Gine denilen toprakları keşfetti. Bununla birlikte, Tristan'ın kendisi ve bazı arkadaşları yerel halk tarafından öldürüldü. Sadece yirmi yıl sonra Portekiz kralı, Portekizli Cape Verde kolonistlerine Gine topraklarını geliştirme hakkı verdi. 1471'ten beri Portekizliler kıyı bölgelerini kolonileştirmeye başladılar. Bunların en büyüğü Cacheu ve Bissau olan bir takım yerleşim yerleri oluşturuldu. Ekonominin temeli, yüzyıllar boyunca Brezilya'ya yapılan ihracattı - şeker ve tütün tarlaları üzerinde çalışmak - yerel liderlerden satın alınan kölelerdi. Gine bölgeleri Cape Verde Adalarının Valisinin kontrolü altındaydı ve yalnızca 1879'te kurulan ayrı bir Portekiz Gine kolonisi vardı. Ancak, Angola ve Mozambik ile karşılaştırıldığında, Gine çok daha az önemli bir Portekiz kolonisiydi. Bununla birlikte, 1951'te, diğer eski sömürgeler arasında, “denizaşırı bir il” statüsü aldı.
Portekizce yazabilen Gine'de yaşayan asimilados, Avrupa yaşam tarzını yöneten ve Katolikliği tanıyan Portekiz vatandaşlığı aldı. Bunlardan biri, Cape Verde Adaları'ndan varlıklı bir Asimilados ailesinden gelen Bafata şehrinin bir yerlisi olan Amilcar Cabral (1924-1973) idi. Portekiz Gine'de, Cape Verde'den insanlar her zaman ayrıcalıklı bir konuma sahipler, çünkü Portekiz kültürünü daha fazla öğrendiler ve Portekizce onlar için anadiliydi. Amilcar Cabral Lizbon'da - Yüksek Agronomik Enstitüsünde eğitim gördü, ardından 1952'te Gine'ye döndü ve Pessube çiftliğinde bir agronomist olarak çalıştı. Cabral, ulusal kurtuluş hareketinin sert destekçisi olarak anavatanına döndü - hala 1948’te iken, Portekiz’de okurken, sol görüşlü diğer siyasi görüşlere sahip diğer Afrikalı öğrencilerle bağlantı kurdu. 1951'te, Sango Agostinho Neto ve Mario de Andrade ile birlikte San Francisco Jose Tenreiro ile birlikte Amilcar Cabral, Afrika Çalışmaları Merkezi'ni yarattı.
Gine'ye döndükten sonra, 1953'ta, Cabral şehri, entelektüel ve vasıflı işçiler - esas olarak Asimilados'un katıldığı Gine Ulusal Bağımsızlık Hareketi'ni kurdu. 1955’te, Gine valisi Cabral’ı Angola’ya yolladı ve Gine’deki ailesini yılda bir defadan fazla ziyaret etme hakkı buldu. Ama bu Amilcar için yeterliydi. 19 Eylül Bissau'daki 1956, “izin” için gelen Amilcar Cabral, üvey kardeşi Luis Cabral, Fernando Fortes, Aristides Pereira, Julio Almeida ve Elise Turpin, Afrika Bağımsızlık Partisi adlı yeni bir siyasi örgüt kurdu. 1960'ten "Gine ve Cape Verde Bağımsızlığı Afrika Partisi" (Portekizce kısaltma - PAIGC) olarak tanındı. Yeni ulusal kurtuluş örgütünün merkezi, zaten siyasi bağımsızlık kazanmış olan eski Fransız kolonisi olan komşu Gine Cumhuriyeti'nin başkenti Conakry'de bulunuyor. Gine Devlet Başkanı Ahmed Sekou Toure, Afrika’nın tamamen sömürgeleştirilmesini, Sovyetler Birliği ile dostane ilişkilerin geliştirilmesini ve Portekiz’deki Gine de dahil olmak üzere kıtadaki ulusal kurtuluş hareketlerini destekledi.
Başlangıçta, Afrika Partisi’nin Gine ve Cape Verde’nin bağımsızlığı, demokratik bir siyasi sistem ve sosyalist bir ekonomi ile tek bir bağımsız devlet ilan etme hedefini belirledi. PAIGC, yavaş yavaş, Portekiz Gine ve Cape Verde Adaları'nda geniş bir grup ve hücre ağı oluşturmayı başardı. Partinin liderliğinin çoğu mulattolar ve "asimiladush" idi - Cape Verde Adaları'ndan gelenler ve alt kompozisyon - Portekiz Gine'deki en büyüklerden biri olan balante halkının temsilcileri. Ağustos ayında, PAIGC 1961’in liderliği, Portekiz yönetimine karşı silahlı mücadeleye geçilmesi gerektiğini açıkladı. Aynı zamanda, parti liderleri Sovyetler Birliği'nden yardım almak için Sovyet liderliğine erişim kanallarını aramaya başladı. Bu görev, Conakry'deki (Gine) genel merkezin yeniden yerleştirilmesiyle büyük ölçüde kolaylaştırıldı; Gine Devlet Başkanı Ahmed Sekou Touré, Sovyet yanlısı çizgiyi takip etti. 1961’in sonunda, Moskova PAIGC Genel Sekreteri Amilcar Cabral’ın Sovyetler Birliği’nin liderlerinin temsilcileriyle görüşmek üzere Sovyetler Birliği’ne gelmek için izin istediğini belirtti. Moskova'da, Cabral ile buluşmaya karar verdiler. Afrika'daki politik etkisinin güçlendirilmesiyle ilgilenen Sovyetler Birliği, PAIGC ile bağlantılar kurmuştur.
- Amilcar Cabral ve PAIGC Partizanları
Bu arada, silahlı gerilla savaşı Portekiz'deki Gine'deki 1963'ta başladı. PAIGC kapsamında, silahlı bir kanat kuruldu - halkın devrimci silahlı kuvvetleri - Angola FNLA'nın örgütsel yapısını kopyalayan FARP. Portekiz kuvvetleri, kolonide Angola veya Mozambik'teki sayılardan çok daha küçük olduğundan, gerillalar güney ve Portekiz Gine'nin merkezindeki geniş alanlar üzerinde kısa bir süre kontrol sağlamayı başardı. Portekiz Gine'deki savaş, “PAIGC'nin gerillaları Gine ormanında işletildiğinden ve Portekiz sömürgeci kuvvetlerine başarılı bir şekilde saldırdığından beri“ Portekiz Vietnam ”olarak bile adlandırıldı. Portekiz askeri komutası tarafından seçilen hatalı taktikler partizanların başarısına katkıda bulundu - sömürge birliklerinin kuvvetleri (yurtdışındaki Portekizli silahlı kuvvetler) bireysel yerleşim birimleri, çiftlikler ve onları korumak için plantasyonlar arasında dağıldı ve Portekiz birliklerinin küçük birimlerini partizan saldırıları için uygun bir hedef haline getirdi. Aynı zamanda, nüfusun çoğunluğunun melez ve asimiladush olduğu Cape Verde'de, Portekiz makamlarına karşı gerilla savaşı başlamadı. Cape Verde nüfusunun çoğunun Portekiz pasaportu vardı ve istekli değildi. silah bağımsızlık arayanların elinde. Bu faktör daha sonra Gine-Bissau PAIGC ve Cape Verde PAIGC'sinin sınırlandırılmasında büyük rol oynadı.
Portekiz Gine'de gerilla savaşının gelişimi, Sovyetler Birliği'nden geniş çaplı yardımlarla kolaylaştırıldı. Moskova, Afrika yoldaşlarına tam destek verdi. Bildiğiniz gibi, Kırım'da, Perevalnoe köyünde, SSCB Savunma Bakanlığı'nın yabancı birliklerini eğitmek için gizli 165-th Eğitim Merkezi bulundu. Orada, dünyanın dört bir yanından devrimci ve ulusal kurtuluş örgütlerinden savaşçılar eğitildi. 1965'te, 75'teki ilk PAIGC avcı grubu bu eğitim merkezinde eğitildi. 1966'in başlangıcında, ilk savaşçı grubu Gine için SSCB'den ayrıldı. Toplamda, bazı verilere göre, Portekizli Gine'deki 12 yıllarındaki savaş sırasında 1500 Gine'li partizanlar Perevalno'daki eğitim merkezinden geçtiler (bazı yazarlar bu rakamın biraz fazla tahmin edildiğine ikna olmasına rağmen).
Gerilla savaşının bir sonucu olarak, zaten 1967 tarafından PAIGC şehri Portekiz Gine bölgesinin üçte ikisini kontrol etti. Yavaş yavaş, PAIGC'nin eylemleri yalnızca Sovyetler Birliği'nden, Küba'dan, diğer sosyalist yönelim ülkelerinden ve Afrika ülkelerinden değil, aynı zamanda tüm dünya toplumundan da destek aldı. Bu yüzden, Kasım ayında, 1972’te, BM Güvenlik Konseyi, PAIGC’yi Portekiz Gine ve Cape Verde halklarının tek temsilcisi olarak resmen tanıdı. Bununla birlikte, Portekiz liderliği Gine'yi sömürge imparatorluğunun bir parçası olarak tutmak için tüm olası adımları attı. 1968'ten bu yana, Portekiz Gine Valisi'nin görevi, 1967-1968'teki en yetenekli Portekizli askeri liderlerden biri olan Tuğgeneral António de Spinola tarafından yapıldı. Ulusal Cumhuriyet Muhafızlarının komutan yardımcısı olarak görev yaptı ve ondan önce mekanik bir süvari grubu yönettiği Angola'da görev yaptı. Spinola, Afrikalıların elleriyle Afrikalılara karşı savaşmayı ümit eden sömürge birliklerinin “Afrikalaştırılması” politikasını izlemiştir. İki savaş birimi - komando taburu ve deniz piyade taburu - Portekiz Gine doğumlu Afrikalılar tarafından tamamen görevlendirildi ve Afrikalılar da erken sömürge güçleri için saçma olan memur pozisyonlarında görev yaptı.
1970 yılında Portekiz Hava Kuvvetleri kavrulmuş toprak taktiklerini kullanmaya başladı, Amerikan Vietnam Savaşı deneyimini tekrarladı ve PAIGK üslerinin saklandığı Gine orman napalmasını yaktı. 22 Kasım 1970'de Portekiz, PAIGC isyancılarına temel yardım sağlayan Cumhurbaşkanı Ahmed Secu Toure'u devirmek için Gine'nin başkenti Conakry'yi silahlı istila girişiminde bulundu. Yerel rakipler Sekou Toure tarafından güçlendirilen 220 Portekizli paraşütçü ekibi şehre saldırdı. Ancak Portekizlilerin saldırıları geri püskürtüldü. Gine'ye yardım etmek için deniz gemileri gönderildi filo SSCB. Birleşmiş Milletler Portekiz'in eylemlerini kınadı. 20 Ocak 1973'te, Conakry'deki Polonya Büyükelçiliği resepsiyonundan dönen Amilkar Cabral, bir grup silahlı adam tarafından durduruldu - destekçileri, daha sonra Portekiz istihbaratı için çalışmaya başladılar. PAIGC lideri kafanın arkasından vuruldu. Amilkar Cabral'ın suikastinden sonra PAIGC'nin lideri, mesleğinin muhasebecisi olan üvey kardeşi Luis Cabral (1931-2009) tarafından alındı.
- Amilcar Cabral ve Fidel Castro
Nisan 25 Portekiz Karanfil Devrimi, Nisan 1974'ta başladı ve Salazar Marcel Caetan'ın halefi olarak sonuçlandı. Karanfil devriminin sebeplerinden biri, Portekiz tarafından Angola, Mozambik ve Gine'de yapılan uzun süreli ve kanlı sömürge savaşlarıydı. Yeni Portekiz hükümeti, Afrika'daki Portekiz siyasetinin paradigmasında köklü bir değişime duyulan ihtiyacı anladı. General Spinola bile, soruna yalnızca askeri bir çözüm üzerinde ısrar etmenin, Portekiz siyasetinin kıtadaki yenilgisini kabul etmeye eşit olduğunu vurguladı. Bununla birlikte, sömürge imparatorluğunu ulusal kurtuluş hareketlerine imtiyazlarla koruma girişimleri başarısız oldu: onlarca yıl süren direnişin ardından, ulusal kurtuluş örgütlerinin liderleri artık Portekiz’in bir parçası olmayı duymak istemiyordu. 26 Ağustos 1974 Cezayir'deki müzakerelerin bir sonucu olarak Portekiz, tüm Portekiz birliklerinin Gine-Bissau'dan Ekim 1974'a kadar çekilmesini sağlama ve ülkenin bağımsızlığını ve hükümetini resmi olarak tanıma sözü verdi. 10 Eylül 1974, Gine-Bissau Cumhuriyeti’nin siyasi bağımsızlığını resmen tanıdı. 1973 - 1980 Luis Cabral, Cumhuriyet Devlet Konseyi'nin başkanı olarak görev yaptı. Ancak, 14 Kasım 1980 ülkede kansız bir darbeydi. PAIGC'nin Luis Cabral başkanlığındaki tüm "melez" liderliği iktidardan kaldırıldı ve "Comandante Nino" lakaplı Juan Bernardo Vieira, ülkenin yeni başkanı oldu. Liderliğinde, 1981'teki PAIGC sonunda Gine-Bissau ve Cape Verde'yi birleştirme fikrinden vazgeçti.