10/01/1988 - Sheldon L. Richman 2 Ağustos 1988'de Başkan Ronald Reagan, sendika yanlısı fabrika kapanış tasarısı hakkındaki fikrini değiştirdiğini açıkladı. Üç ay önce veto etmişti, ancak başkan adayı George Bush ve Bush'un kampanya başkanı olan eski Hazine Bakanı James Baker'ın yoğun baskısı sonrasında imzası olmadan yasalaşmasına izin verdi. Reagan, yalnızca bu eylemin, tüketici karşıtı korumacılığında neredeyse benzersiz bir Kongre ticaret faturasını imzalamasını sağlayacağını iddia etti.
Ronald Reagan'ın sadık takipçileri, Leviathan'ın büyümesini tersine çevirmek ve yeni bir özgürlük ve serbest piyasa çağını başlatmak için harika bir konuşmacı olarak becerilerini kullandığını iddia ediyor. Reagan'ın kendisi, "Hükümetin büyümesini kontrol etme ve tersine çevirme zamanı" dedi.
Yine de yaklaşık sekiz yıllık Reaganizm'den sonra, ekonomiye daha fazla hükümet müdahalesi için yaygara o kadar güçlüydü ki, Reagan serbest piyasa pozisyonunu terk etti ve ekonominin ve özgürlüklerimizin daha fazla zarar görmesine razı oldu. Aslında, yönetimin serbest piyasadaki başarılarının sayısı o kadar azdır ki, bu net bir şekilde görülebilir.
Kayıtlara bakalım:
Harcama
1980'de, Jimmy Caner'in başkan olarak son yılında, federal hükümet "milli gelirin" %27,9'unu harcadı (Amerikan halkının ürettiği özel servet için bu iğrenç bir terim). Reagan, 1980'deki kampanyası boyunca ücretsiz harcama yapan Carter yönetimine saldırdı. Peki Reagan yönetimi nasıl yaptı? 1988'in ilk çeyreğinin sonunda, federal harcamalar "milli gelirin" %28,7'sini oluşturuyordu.
Ford ve Carter bile hükümeti kısıtlamakta daha iyi iş çıkardılar. Birleşik başkanlık dönemleri, hükümetin "milli gelir" alımında - Reagan'ın %3'üne kıyasla - %1.4'lük bir artışa neden oldu. Ve nominal olarak, hükümet harcamalarında, esas olarak Reagan'ın Kongre'nin oyladığı harcamadan sadece marjinal olarak küçük olan talep ettiği bütçeler sayesinde %60'lık bir artış oldu.
Aday Reagan'ın Enerji Bakanlığı ile birlikte ortadan kaldırmaya söz verdiği Eğitim Bakanlığı bütçesi iki katından fazla artarak 22.7 milyar dolara, Sosyal Güvenlik harcamaları 1981'de 179 milyar dolardan 1986'da 269 milyar dolara yükseldi. Çiftlik programlarının fiyatı 1981'de 21.4 milyar dolar iken 1987'de %140'lık bir artışla 51,4 milyar dolara çıktı. Ve bu, yakın zamanda imzalanan 4 milyar dolarlık "kuraklık engelleme" önlemine dahil değildi. 1981'de Medicare harcaması 43,5 milyar dolardı; 1987'de 80 milyar dolara ulaştı. Federal haklar 1981'de 197.1 milyar dolara ve 1987'de 477 milyar dolara mal oldu.
Dış yardım da 10 milyar dolardan 22 milyar dolara yükseldi. Her yıl Reagan, Kongre'nin harcamaya istekli olduğundan daha fazla dış yardım parası istedi. Ayrıca Kongre'ye ABD'nin Uluslararası Para Fonu'na yaptığı "katkıda" 8.4 milyar dolarlık bir artış sağladı.
Bütçe kesintileri, mevcut harcama seviyelerinde mutlak kesintiler değil, aslında öngörülen harcamalarda yapılan kesintilerdi. Reagan'ın belirttiği gibi, "Şu anda sahip olduğumuz harcamayı veya vergi seviyelerini düşürmeye çalışmıyoruz."
Sonuç, benzeri görülmemiş bir devlet borcu oldu. Reagan, Brüt Federal Borç'u 900 milyar dolardan 2.7 trilyon dolara üçe katladı. Ford ve Carter, birleşik terimleriyle bunu ancak ikiye katlayabilirdi. Savaş sonrası borçların üçe katlanması 31 yıl sürdü, ancak Reagan bunu sekiz yılda yaptı.
Vergiler
Reagan'ın vergilendirmesine bakmadan önce, harcamanın hükümetin büyüklüğünün daha iyi bir göstergesi olduğunu belirtmeliyiz. Devlet vergileri keser ama harcama yapmazsa, yine de parayı bir yerden borç alarak ya da şişirerek alır. Her iki yöntem de üretken sektörü soyar. Harcama daha iyi bir gösterge olsa da, hükümetin zenginlik üreticilerini mahrum ettiği diğer yolları göz ardı ettiği için tam değildir. Örneğin, çok az devlet harcaması gerektirebilecek düzenleme ve ticaret kısıtlamalarını gizler.
Hükümet gelirlerine "milli gelir"in bir yüzdesi olarak bakarsak, müjdelenen "vergi indirimlerine" rağmen Carter günlerinden çok az değişiklik buluruz. 1980'de gelirler "milli gelir"in %25,1'iydi. 1988'in ilk çeyreğinde %24.7 idi.
Reagan, kişisel gelir ve işletme vergilerini azaltmayı önererek göreve geldi. Ekonomik İyileşme Yasası'nın gelirleri beş yılda 749 milyar dolar azaltması gerekiyordu. Ancak bu, 1982 tarihli Vergi Eşitliği ve Mali Sorumluluk Yasası ile hızla tersine çevrildi. Amerikan tarihindeki en büyük vergi artışı olan TEFRA, beş yıl içinde 214,1 milyar dolar toplamak üzere tasarlandı ve bir önceki yıl yürürlüğe giren ticari vergi tasarruflarının çoğunu geri aldı. Ayrıca, daha sonra cumhurbaşkanının itirazı üzerine yürürlükten kaldırılan bir hüküm olan faiz ve temettüler üzerinde stopaj uyguladı.
Ama bu sadece başlangıçtı. 1982'de Reagan, galon başına beş sentlik bir benzin vergisini ve kamyon taşımacılığı endüstrisinde daha yüksek vergileri destekledi. Toplam artış: yılda 5.5 milyar dolar oldu. 1983'te, Özel Güvenlik Komisyonunun tavsiyesi üzerine - daha sonra Fed başkanı yapacağı adamın başkanlık edeceği Alan Green-span - Reagan, Sosyal Güvenlik vergisinde yedi yıl içinde 165 milyar dolarlık artış çağrısında bulundu ve aldı. Bir yıl sonra Reagan'ın Açık Azaltma Yasası 50 milyar dolar topladı.
Müjdelenen 1986 Vergi Reformu Yasası bile özden çok aldatmacadır. Beş yılda 120 milyar doları görünür kişisel gelir vergilerinden gizli işletme vergilerine kaydırdı. Oranları düşürdü, ancak aynı zamanda birçok kesintiyi yürürlükten kaldırdı veya azalttı.
Hazine Bakanlığı'na göre, 1981 vergi indirimi, 1989 mali yılının sonuna kadar gelirleri 1,48 trilyon dolar azaltacaktı. Ancak 1982'den bu yana vergi artışları, 1989'a kadar 1,5 trilyon dolara eşit olacak. Reagan döneminin sonunda vergiler, GNP'nin, göreve geldiği zamanki kadar büyük olacak, hatta daha da büyük olacak: Reagan Yönetim ve Bütçe Ofisi'nin ultra muhafazakar tahminine göre %19,4. Sözde tarihi ortalama %18,3'tür.
Yönetmelik
Yönetimin kuralsızlaştırma konusundaki tüm konuşmalarına rağmen (örneğin, George Bush'un başkanlığını yaptığı hiçbir şeyden habersiz komisyondan), çok az şey yaptı. Sivil Havacılık Kurulu'nun kaldırılması ve petrol fiyatlarının kuralsızlaştırılması gibi yapılanların çoğu Carter döneminde başladı. Carter ivmeyi yarattı ve Reagan onu durdurdu. Aslında, düzenlemenin ekonomik maliyetleri Reagan döneminde arttı.
Bankalar, şehirlerarası otobüsler, deniz taşımacılığı ve enerji için bir miktar kuralsızlaştırma meydana geldi. Ancak Amerikalılara milyarlarca dolara mal olan, mülkiyet haklarını göz ardı eden ve sahte "riskten özgürlük" nosyonuna dayanan sağlık, güvenlik ve çevre düzenlemelerinde iyi bir şey olmadı. Ancak Reagan yönetimi, eyalet emniyet kemeri ve federal hava yastığı şartlarını destekledi. Ancak güvenlikle ilgili bu endişe, yakıt verimliliği standartlarını empoze ederek küçük otomobillerin üretimini teşvik eden Kurumsal Ortalama Yakıt Ekonomisi (CAFE) kurallarına hiçbir zaman genişletilmedi. Küçük arabalara geçiş, önümüzdeki on yıl içinde tahmini 10.000 ila 20.000 otoyol ölümüne neden olacak.
Bürokrasi
Şimdiye kadar bürokrasinin boyutunun da büyümesi şaşırtıcı olmamalı. Bugün, 1980'dekinden 230.000 daha fazla sivil hükümet çalışanı var ve bu da toplamı neredeyse üç milyona çıkarıyor. Reagan, yönetiminin ortadan kaldırması gereken Eğitim ve Enerji Departmanlarına katılmak için yeni bir federal Gazi İşleri Dairesi kurulmasını bile destekledi.
Ticaret
Reagan yönetimi, Herbert Hoover'dan bu yana en korumacı yönetim oldu. Kısıtlama altındaki ithalatın payı 1980'den bu yana iki katına çıktı. Bilgisayar çiplerinden otomobillere kadar birçok ürüne kotalar ve sözde gönüllü kısıtlamalar getirildi. Uğursuz bir şekilde, Reagan sahte adil ticaret/serbest ticaret ikiliğini benimsedi ve ticaret yasalarını korumacılığa daha da fazla sürükleyen büyük ticaret yasasını imzalamaya hevesliydi.
Sonuçlar
Reagan'ın hayranları, onun kamu politikası tartışmasının şartlarını değiştirdiğini ve bugün kimsenin büyük harcama programları önermeye cesaret edemediğini iddia ediyor. Politikacıların sözde harcama utangaçlığının ideolojik bir deniz değişiminin sonucu değil, 250 milyar dolarlık Reagan bütçe açıklarının yol açtığı seçmenlerinin mali korkularının sonucu olduğunu iddia ediyorum. Açık azalırsa, harcama talebi yeniden başlayacaktır.
Bu Reagan mirasıdır. İşleri tersine çevirecek adam o olacaktı. Ama denemedi bile. Tesisi kapatan yasa tasarısını kabul ettiğinde dramatik bir şekilde gösterdiği gibi, hükümetin rolüyle ilgili düşüncede köklü bir değişiklik olmadı.
Yazar - Sheldon L. Richman
Çevirmen - Zorbey Uyanık