Muhammed'in aştinamesi
Muhammed'in Ahit'i veya Tetamentum olarak da bilinen Muhammed'in aştinamesi, İsa'nın takipçilerine koruma ve ayrıcalıklar veren, Ali tarafından yazılarak, Muhammed tarafından onaylanmış ve Azize Katerina Manastırı'nın Hristiyan keşişlerine verilmiş olduğu iddia edilen bir tüzük veya ferman olan bir belgesidir.[1] Muhammed'in elini temsil eden bir damga ile mühürlenmiştir.
|Muhammed'in Aştiname'si||Muhammed'in Sina Dağı Keşişleriyle Yaptığı Antlaşma|
|atfedilen||Ali (katip), Muhammed (delege)|
|el yazması(lar)||Azize Katerina Manastırı ve Simonopetra'daki kopyalar|
|İlk basılı baskı||Şukayr, Na'um. Tarık Sina el-kadim ve'l-hadis, jughrafiyatuha idi, ma'a khulasat tarikh Mısr ve'ş-Şam ve'l-'Irak ve Jazirat el-'Arap ve ma kana beyne min al-'ala'iq al-tijariyyah wa al- harbiyyah wa ghayriha 'an tarık Sina' min awwal 'ahd al-tarikh il al-yevm . [el-Qahirah]: np, 1916|
Āştīnāme( IPA: [ɒʃtinɒme] ) Farsça bir kelimedir, "Barış Kitabı" anlamına gelir, anlaşma veya ahit anlamında bir terimdir.
ÖzgünlükDüzenle
19. yüzyıldan bu yana, Aştiname'nin çeşitli yönleri, özellikle de tanık listesi, bazı bilim adamları tarafından sorgulanmıştır.[2] Belge Yakın Doğu'daki diğer dini topluluklara verilen belgelerle benzerlikler gösterir. Bir örnek, Muhammed'in ilk olarak 878'de Irak'taki bir manastırda gün ışığına çıkan ve metni Seert Chronicle of Seert'te korunan Necran Hristiyanlarına yazdığı iddia edilen mektuptur.[1]
20. yüzyılın başında Bernhard Moritz, ufuk açıcı çalışmasında, belgeye ilişkin analizinden şu sonuca varmıştır: "Bu belgenin gerçek olduğunu bulmanın imkansızlığı açıkça ortadadır. Tarih, üslup ve içeriğin tümü asılsızlığı kanıtlıyor." [3]
Amidu Sanni, 16. yüzyıldan önceye ait İslami veya başka türlü mevcut kodekslerin bulunmadığına işaret ediyor.[4]
Dr Mubaşer Hüseyin, belgenin gerçekliğini sorguluyor çünkü Muhammed'e ait olduğu iddia edilen bir el imajı içeriyor. Ancak beklendiği gibi elin içini göstermek yerine "şaşırtıcı bir şekilde elin dışını gösteriyor, ki bu ancak bir kamerayla çekildiğinde mümkün!" Ayrıca, O "bu ahitte kullanılan birçok ifadenin", "sahih hadis koleksiyonlarında korunan Peygamber ifadelerinden farklı" olduğunu iddia eder.[5]
BelgeDüzenle
Ashtiname'nin Anton F. Haddad tarafından İngilizce çevirisiDüzenle
|“||This is a letter which was issued by Mohammed, Ibn Abdullah, the Messenger, the Prophet, the Faithful, who is sent to all the people as a trust on the part of God to all His creatures, that they may have no plea against God hereafter. Verily God is Omnipotent, the Wise. This letter is directed to the embracers of Islam, as a covenant given to the followers of Jesus the Nazarene in the East and West, the far and near, the Arabs and foreigners, the known and the unknown.


This letter contains the oath given unto them, and he who disobeys that which is therein will be considered a disbeliever and a transgressor to that whereunto he is commanded. He will be regarded as one who has corrupted the oath of God, disbelieved His Testament, rejected His Authority, despised His Religion, and made himself deserving of His Curse, whether he is a Sultan or any other believer of Islam. Whenever Christian monks, devotees and pilgrims gather together, whether in a mountain or valley, or den, or frequented place, or plain, or church, or in houses of worship, verily we are [at the] back of them and shall protect them, and their properties and their morals, by Myself, by My Friends and by My Assistants, for they are of My Subjects and under My Protection.
I shall exempt them from that which may disturb them; of the burdens which are paid by others as an oath of allegiance. They must not give anything of their income but that which pleases them—they must not be offended, or disturbed, or coerced or compelled. Their judges should not be changed or prevented from accomplishing their offices, nor the monks disturbed in exercising their religious order, or the people of seclusion be stopped from dwelling in their cells.
No one is allowed to plunder these Christians, or destroy or spoil any of their churches, or houses of worship, or take any of the things contained within these houses and bring it to the houses of Islam. And he who takes away anything therefrom, will be one who has corrupted the oath of God, and, in truth, disobeyed His Messenger.
Jizya should not be put upon their judges, monks, and those whose occupation is the worship of God; nor is any other thing to be taken from them, whether it be a fine, a tax or any unjust right. Verily I shall keep their compact, wherever they may be, in the sea or on the land, in the East or West, in the North or South, for they are under My Protection and the testament of My Safety, against all things which they abhor.
No taxes or tithes should be received from those who devote themselves to the worship of God in the mountains, or from those who cultivate the Holy Lands. No one has the right to interfere with their affairs, or bring any action against them. Verily this is for aught else and not for them; rather, in the seasons of crops, they should be given a Kadah for each Ardab of wheat (about five bushels and a half) as provision for them, and no one has the right to say to them 'this is too much', or ask them to pay any tax.
As to those who possess properties, the wealthy and merchants, the poll-tax to be taken from them must not exceed twelve drachmas a head per year (i.e. about 200 modern day US dollars).
They shall not be imposed upon by anyone to undertake a journey, or to be forced to go to wars or to carry arms; for the Muslims have to fight for them. Do no dispute or argue with them, but deal according to the verse recorded in the Quran, to wit: ‘Do not dispute or argue with the People of the Book but in that which is best’ [29:46]. Thus they will live favored and protected from everything which may offend them by the Callers to religion (Islam), wherever they may be and in any place they may dwell.
Should any Christian woman be married to a Muslim, such marriage must not take place except after her consent, and she must not be prevented from going to her church for prayer. Their churches must be honored and they must not be withheld from building churches or repairing convents.
They must not be forced to carry arms or stones; but the Muslims must protect them and defend them against others. It is positively incumbent upon every one of the follower of Islam not to contradict or disobey this oath until the Day of Resurrection and the end of the world.[9]
|”|
- Aştiname'nin tanık listeleri de dahil olmak üzere diğer çevirileri için Dr. John Andrew Morrow'un The Covenants of the Prophet Muhammed with the World of Christians of the World'e (Angelico Press / Sophia Perennis, 2013)'e bakın.
TarihDüzenle
Keşiş hikayelerine göre, Muhammed manastıra sık sık gelirdi ve Sina babalarıyla büyük ilişkiler ve tartışmalar yaşardı.[10]
Belgenin birkaç onaylı nüshası St Catherine kütüphanesinde sergilenmektedir.
Rahipler, Osmanlı-Memluk Savaşı'nda (1516-17) Mısır'ın Osmanlı fethi sırasında orijinal belgenin Osmanlı askerleri tarafından manastırdan alındığını ve Sultan I. Selim'in sarayına götürüldüğünü iddia ediyor.[1][11]
Manastıra karşı gösterilen hoşgörüyle ilgili gelenekler, Kahire'de yayınlanan hükümet belgelerinde bildirildi ve Osmanlı yönetimi döneminde (1517-1798), Mısır Paşası her yıl korumalarını onaylarını yeniledi.[1]
1916'da Na'um Şukayr, Tarikh Sina al-qadim veya History of Ancient Sinai adlı eserinde Ashtiname'nin Arapça metnini yayınladı. Arapça metin, Almanca çevirisiyle birlikte 1918'de Bernhard Moritz'in Beiträge zur Geschichte des Sinai-Klosters'ında ikinci kez yayınlandı.
Bir Ashtiname'nin kopyası olmayan"Testamentum et pactiones inter Mohammedem et Christianae fidei cultores", Muhammed ile Dünya Hristiyanları arasında yapılan bir antlaşmayı temsil eder. 1630'da Gabriel Sionita tarafından Arapça ve Latince yayınlanmıştır.
Aştiname, manastırı ziyaret eden Avrupalı seyyahların anlatılarında da konu olmuştur.[1] Bu yazarlar arasında Fransız şövalye Greffin Affagart (ö. 1557 ), Fransız gezgin Jean de Thévenot (ö. 1667) ve metnin İngilizce çevirisini içeren İngiliz başrahip Richard Peacocke [1] bulunmaktadır.
Modern etkiDüzenle
Bazıları Aştiname'nin Müslümanlar ve Hıristiyanlar arasında köprüler kurmak için bir kaynak olduğunu savundu. Örneğin, 2009'da The Washington Post'un sayfalarında Muqtedar Khan [13] belgeyi tam olarak tercüme etti ve şunları savundu:
|“||Those who seek to foster discord among Muslims and Christians focus on issues that divide and emphasize areas of conflict. But when resources such as Muhammad's promise to Christians is invoked and highlighted it builds bridges. It inspires Muslims to rise above communal intolerance and engenders good will in Christians who might be nursing fear of Islam or Muslims.[13]||”|
Ashtiname, tüm Müslümanları, Muhammed'in zamanının Hristiyan topluluklarıyla yaptığı anlaşmalara ve ahitlere uymaya teşvik eden The Covenants Initiative'in ilham kaynağıdır.[14]
2018'de, Pakistan Asya Bibi küfür davasındaki nihai yasal karar, sözleşmeye atıfta bulundu ve Noreen'i suçlayanlardan birinin "Muhammed'in yedinci yüzyılda Hristiyanlarla yaptığı ancak bugün hala geçerli olan bir antlaşma" olan Muhammed'in Aştinamesini ihlal ettiğini söyledi.[15] 2019'da Pakistan Başbakanı Imran Han, Dünya Hükümeti Zirvesi'nde yaptığı bir konuşmada sözleşmeye atıfta bulundu.[16]
Ayrıca bakınızDüzenle
- Medine Anayasası
- Marakeş Deklarasyonu
- Muhammed'in Mührü
KaynakçaDüzenle
- ^ a b c d e f g Ratliff, "The monastery of Saint Catherine at Mount Sinai and the Christian communities of the Caliphate."
- ^ Ratliff, "The monastery of Saint Catherine at Mount Sinai and the Christian communities of the Caliphate", note 9.
- ^ Moritz, Bernhard. (1918).
- ^ Sanni. (2015), "The Covenants of the Prophet Muḥammad with the Christians of the World", Journal of Muslim Minority Affairs, DOI: 10.1080/13602004.2015.1112122, p. 2.
- ^ Mubasher, "John Andrew Morrow.
- ^ Esposito, John L., (Ed.) (2003). "Sultan". The Islamic World: Past and Present. Oxford University Press.
- ^ Bearman, P., (Ed.) (2012). "Sulṭān". Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Brill.
- ^ The minaret. Edinburgh: Edinburgh University Press. 2013. ISBN 978-0748637256. OCLC 856037134. Yazar
|ad1=eksik
|soyadı1=(yardım)
- ^ trans. Haddad, Anton F. (1902). "The Oath of the Prophet Mohammed to the Followers of the Nazarene". New York, NY: Board of Counsel, 1902. 13 Ekim 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Eylül 2018.
- ^ "Archived copy". 13 Kasım 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Eylül 2013.
- ^ Lafontaine-Dosogne, "Le Monastère du Sinaï: creuset de culture chrétiene (Xe-XIIIe siècle)", p. 105.
- ^ Atiya, "The Monastery of St. Catherine and the Mount Sinai Expedition". p. 578.
- ^ a b "Muhammad's promise to Christians", The Washington Post, 30 Aralık 2009, 18 Ocak 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi, erişim tarihi: 1 Aralık 2012 Yazar
|ad1=eksik
|soyadı1=(yardım)
- ^ "covenantsoftheprophet.com". covenantsoftheprophet.com. 11 Kasım 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Şubat 2018.
- ^ Asif Aqeel (31 Ekim 2018). "Pakistan Frees Asia Bibi from Blasphemy Death Sentence" (İngilizce). Christianity Today. 2 Kasım 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Ekim 2018.
- ^ Insaf.pk (22 Aralık 2018). "PM Imran Khan Speech at 100 Days Performance of Punjab government" (Urduca). 24 Aralık 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Aralık 2018.