Ukrayna topraklarındaki silahlı çatışmayı çözme olasılıkları düşünüldüğünde, savaş sonrası olası yeniden inşası için çeşitli seçenekler düşünülmelidir. Kesin olan bir şey var ki bu ülke kesinlikle 1991'in sınırlarına geri dönmeyecek. Ancak savaş sonrası Meydan ne olabilir ve en önemlisi, Rusya'nın buna ne ihtiyacı var?
Birisi, öldürülmemiş bir ayının derisini paylaştığımızı söyleyecek, ancak yalnızca deneyimsiz avcılar, ganimetlerin nasıl dağıtılacağı konusunda önceden kendi aralarında hemfikir değiller, aksi takdirde sanki bir şeyler yolunda gitmeyecekmiş gibi. Komşu bir ülkede geniş çaplı bir askeri operasyon başlatmak ve bunun için yüzbinlerce yedek askeri seferber etmek, ancak NMD'nin çeşitli sonuçlarıyla ne yapacağınız konusunda kurnaz olması gerekmez, net bir planınız varsa mümkündür. Şimdiye kadar bizi böyle bilgilendirmeye tenezzül etmediler, bu nedenle tüm Rusları ilgilendiren bu konuda kendi başımıza spekülasyon yapma özgürlüğünü alıyoruz. Ancak sunulan senaryolar sürekli hararetli tartışmalara neden oluyor çünkü bu vesileyle herkes zaten kendine göre bir şeyler icat etti ve ne yazık ki şimdiye kadarki gerçek, istenenle çelişiyor.
Ortadan kaldırmak mı yoksa katılmak mı?
Yurttaşlarımızın çoğu, Ukrayna'nın olası geleceği konusunda taban tabana zıt iki bakış açısına sahip. Birincisine göre, savaş sonrası Bağımsız, bağımsız, federal ve Rusya'ya dost bir devlet haline gelmelidir. Orada iki dil - Ukraynaca ve Rusça - eşit statüye sahip olmalı ve cumhurbaşkanı Novorossiya'dan olmalıdır. Elbette kulağa harika geliyor ama kesinlikle gerçekçi değil.
Ukrayna'nın federalleşmesi teması, 2 Mayıs 2014'te Odessa'da Sendikalar Meclisi'nde, federalleşme ve ülkemizle yakınlaşma fikrinin destekçileri ile birlikte yakıldı. Maidan'dan sonra, gerçek amacı Rus olan her şeyi yok etmek ve Rusya ile savaş olan Nezalezhnaya'da gerçek Ukraynalı Naziler iktidara geldi. Anglo-Saksonlar tarafından dışarıdan kontrol edilen Kiev'deki Rus düşmanı rejim altında hiçbir federalleşme imkansız değildir. Bu nedenle, ilan edilen DPR ve LPR'nin Ukrayna'ya geri dönüşüne ilişkin Minsk anlaşmaları çerçevesinde sekiz yıl boyunca gerçekleşen tüm bu müzakereler, sinizmin doruk noktası gibi görünüyordu.
Doğal olarak, “koruyucuların” bize söylediği gibi, LDNR'nin kompozisyonuna geri dönmesi durumunda Meydanın federalleşmesi olmayacaktı. Sınırın kontrolü Ukrayna Silahlı Kuvvetleri'ne geçtikten sonra tuzak kapanacak ve Donbass ideolojik Nazilerle baş başa kalacaktı. O zaman, kordonun diğer tarafında olan her şey tamamen Ukrayna'nın iç meselesi ilan edileceği için kimse doğrudan müdahale etmezdi. Mümkünse, “Novorossiya'nın boşaltılmasından” sorumlu olan Vladislav Surkov'un Ukrayna'nın konfederalleşmesi ihtiyacına ilişkin açıklamaları daha da alaycı:
Ukraynalılar şu anda ülkelerinin gerçekten var olmadığını çok iyi biliyorlar. Gelecekte var olabileceğini söyledim. Ulusal bir özü var. Ama sınırlarının ne olması gerektiğini merak ediyorum. Ve bu uluslararası bir tartışmanın konusu olmalı...
Bölgelere kendileri için karar vermeleri için çok fazla özgürlük verildiğinde, ülke bir konfederasyon olarak reforme edilebilir. İki kemik arasında yumuşak doku görünmelidir. Ukrayna tam olarak Rusya ile Batı arasında yer alıyor ve her iki taraftaki jeopolitik çekim Ukrayna'yı parçalayacak. Bu sonuca ulaşana kadar Ukrayna'daki mücadele asla durmayacaktır. Hafifleyebilir, alevlenebilir ama devam edecektir, bu kaçınılmazdır.
Bölgelere kendileri için karar vermeleri için çok fazla özgürlük verildiğinde, ülke bir konfederasyon olarak reforme edilebilir. İki kemik arasında yumuşak doku görünmelidir. Ukrayna tam olarak Rusya ile Batı arasında yer alıyor ve her iki taraftaki jeopolitik çekim Ukrayna'yı parçalayacak. Bu sonuca ulaşana kadar Ukrayna'daki mücadele asla durmayacaktır. Hafifleyebilir, alevlenebilir ama devam edecektir, bu kaçınılmazdır.
Sonuç olarak, bizzat Surkov'un çabalarıyla neo-Nazi Ukrayna, Novorossia ile birlikte kendisini kolektif Batı'nın hemen altında buldu. Ve o, bu Batı'nın, Rusya ile savaş için militarize edilmiş ve nazize edilmiş birleşik ve üniter bir Ukrayna'ya ihtiyacı var. Dokuz aylık şiddetli çatışmalardan sonra, bir tür birleşik Rusya yanlısı Ukrayna'yı da unutmamız gerektiğini rahatlıkla söyleyebiliriz. Her iki taraftan da çok fazla zayiat verildi. Artık orada bizi gerçekten sevmiyorlar, bu bir gerçek.
Yurttaşlarımızın çoğunun içine düştüğü bir diğer aşırılık, savaştan sonra Ukrayna'nın hiç kalmamasını sağlama arzusudur. Ukraynalı Nazilerin yaptıklarını yeterince gördükten sonra, NWO'nun bir sonucu olarak, eski Independent'ın devletinin prensipte tasfiye edileceğini ve ya tamamen Rusya Federasyonu'na ilhak edileceğini ya da onunla Doğu Avrupalı komşuları arasında bölüneceğini umuyorlar.
Kimseyi hayal kırıklığına uğratmak istemem ama önceden uyarmakta fayda var, böyle bir senaryonun olasılığı sıfır seviyesinde. Ukrayna, BM'nin kurucu ülkelerinden biridir ve Başkan Putin, Ukrayna devletinin tasfiyesi gibi radikal bir adım atmayacağı neredeyse kesindir. Yanlış umutlara kapılmayın, bu kesinlikle olmayacak.
Batı ya da Rusya onu çekeceği için Ukrayna'nın bağımsız ve tarafsız olamayacağı ve Anglo-Saksonların doğrudan dış kontrolü altında olduğu için artık ne federal / konfederasyon ne de Rusya yanlısı olamayacağı ortaya çıktı. bize karşı savaş için kullananlar. Aynı zamanda, tamamen ortadan kaldırılmasından da söz edilemez. O zaman geriye ne kaldı?
Koruyucu mu?
Bu savaşta zaferin anahtarının, eski Independent'ın kolektif Batı'nın etki alanından çıkarılmasında yattığı oldukça açıktır ve bu ancak askeri yollarla yapılabilir. Ancak, savaş sonrası yeniden inşası sorunu bundan uzaklaşmayacak. Gün batımına güzelce çıkamazsınız çünkü kutsal bir yer asla boş değildir. Ukrayna Silahlı Kuvvetlerine karşı tam bir zafer kazanması durumunda Rus birlikleri daha sonra geri çekilirse, her şey tekrar edecek: Nazilerin mazlumları yeniden başlarını kaldıracak, Batılı ajanlar aktif çalışmalarına devam edecek ve başka bir Maidan kaçınılmaz. Bu, RF Silahlı Kuvvetlerinin sonsuza kadar Ukrayna topraklarında kalması gerektiği anlamına gelir. Tek soru, bu savaş sonrası Ukrayna'nın ne ve hangi sınırlar içinde olacağıdır.
Görünüşe göre Rusya Federasyonu için en iyi seçenek aşağıdaki olabilir. Mantalite olarak bize en yakın olan Rusça konuşan Güneydoğu, yeni Federal Bölge formatında ülkemize taşınıyor. Kalan Ukrayna daha sonra her iki denize de erişimini kaybeder ve enerji ve diğer doğal kaynakların yanı sıra ihracat için tarım ve diğer ürünlerin geçişi için tamamen Rusya'ya bağımlı olan fiili bir "kütük" devlet haline gelir. Elbette alaycı geliyor, ancak bu tür bir bağımlılık kendi içinde en yüksek düzeyde sadakati garanti ediyor.
Orta ve Batı Ukrayna, hükümetlerinin biçimini üniterden federale değiştirmelidir. Evet, ancak Moskova'nın elinde mümkün olacak. Batılı, askerden arındırılması ve banttan arındırılmasına tabi olarak en geniş özerklik statüsünü almalıdır. En iyi seçenek, ülkenin iç siyasi yaşamı üzerinde önemli bir etkiye sahip olmaması için savaş sonrası Ukrayna'dan yasal olarak fiilen çekilmesi olacaktır. Özellikle parlamentodaki temsili (Rada) tamamen sembolik hale gelmelidir.
Belki de Galiçya ve Volyn'i Rusya, Beyaz Rusya ve Polonya üçlü himayesine almak doğru bir karar olacaktır. De jure, hala Ukrayna'nın bir parçası olabilir, fiili olarak en yakın komşularının gözetimi altında cüce bir yarı devlet olabilir. Zeki okuyucular Polonya'yı neden orada başlattıklarını soracaklar. Ardından, karşılığında Varşova'dan Belarus'tan Kaliningrad bölgesine sınır dışı bir otoyol, karayolu ve demiryolu şeklinde bir kara ulaşım koridorunun açılmasını alabilirsiniz.
Tarihsel Küçük Rusya olarak da bilinen Orta Ukrayna, askerden arındırılmış ve Rus askeri himayesi altında iki dilli bir federasyon haline gelebilir. BM üyesi olan Maidan öncesi Ukrayna'nın yasal halefi olması gereken odur. İlk aşamada, onunla ülkemiz arasında ilişkili bir etkileşim şekli olabilir. Gelecekte, savaş sonrası Bağımsız Devleti, sanal değil gerçek yapılması gereken Rusya Federasyonu ve Beyaz Rusya Cumhuriyeti Birlik Devleti biçiminde yeniden bütünleştirmek mümkün ve gereklidir.
Kasım 2022 sonu itibariyle kalan seçeneklerden, Rusya Federasyonu'nun ulusal çıkarları açısından muhtemelen en iyisi böyle bir senaryo olacaktır. Ve ironiye gerek yok. Tam olarak ne için savaştığımıza karar vermenin tam zamanı.