Çöp sepetindeki tek başına demir çiviler “kaplumbağaları” ile birlikte “Amiral Lee Sun-xin” i göndermek için yeterli. Ama şimdi ani değil. Konuşma - demir zırhında, "vaktinden önce."
Burada buluşturan uçlar iki nedenden dolayı birleşmez.
Birincisi ekonomik nitelikte. Popüler (ve sadece popüler olmayan) tarihi edebiyatın yazarları, bir geminin tümüyle çelikle ya da en kötüsü demirle kaplamanın ne demek olduğunu hayal edemezler. Hem üretimden hem de finansal açıdan. Bu insanlar, bir bahçe evinin çatısını fazla stres olmadan galvanize etmeyi göze alabilirlerse, devletin filosunu demir ile kaplayabildiğine inanıyor. Aynı zamanda, ilk olarak, zırh ve kalayın, sonuçta, biraz farklı şeyler olduğu, ikincisi, bir metal filosunun rezervasyonu için, bir kır evi çatısından biraz daha fazla alacağı ve en önemlisi - bahçede olduğu gerçeğini göz ardı ediyorlar. XVI değil, XXI. yüzyıl.
Kaplumbağaların özellikleri hakkında herhangi bir dijital veri bulamadım, ancak basit bir hesaplama yapmak mümkün. Karakteristik olan: Her ne zaman bir özelliğe ihtiyaç duyulursa, tarihçiler sevimlidirler, tamamen dişidirler, bir sonraki konuya geçerler, çoğunlukla duyguların bahçesinde yürürler. Bununla birlikte, “yeniden yapılanma” resimlerine ve o zamanki dünya gemi inşası seviyesine ilişkin genel düşüncelere dayanarak, 400 tonunda, yaklaşık 40 uzunluğunda, 10 genişliğinde ve zırhlı bir serbest tahta 1 metre yüksekliğinde yaklaşık bir “kaplumbağa” tonajı aldım. "Canavar" güvertesinin de zırhlı olduğu göz önüne alındığında, rezervasyonun toplam alanı tüm kaynaklar tarafından vurgulanmaktadır! - 400 m hakkında olacak?
Çeşitli savaşlarda 10'ten 30'e "zırhlı" Kore gemileri katıldı. Tamamen yenilmez olduklarını varsayalım, savaş kayıpları nedeniyle değiştirme gerekmedi ve yalnızca 30 üniteleri üretildi. Toplamda 12 000 m? Var. zırh kılıfı! Feodal Kore için çok mu fazla ve ülkenin yarısı zaten susamış Japonlar tarafından işgal edildiğinde bile? Bütün bu demir nasıl yapılır? Demirci, el freni ve balyoz, kör gözlü dumanlı bir havada mı? Bu demircilerin ihtiyaç duyduğu şey bu!
Başka bir soru Tüm rezervasyon unsurları kesinlikle belirli standartlara uymalıdır; eğer bir miktar “yürüme” kalınlığı varsa, geminin yükünde bir dengesizlik varsa ve tekne parçalarının güç yükleri kaçınılmazsa. Genişlik, yükseklik ve geometrik şeklin dikkate alınmasında yanlışlıklar varsa, zırh detayları basitçe birbiriyle kenetlenmeyecektir. Yer dosyasını ve zubilets özelleştirin? Komik değil
Başka bir soru Ve gerçekte ne olmalılar - uzunluk, yükseklik ve geometrik şekil? Zırh çubukları, "Tonnan" nasıl? Veya kalın çelik şeritler, prensipte - genel olarak, "Virginia" da olduğu gibi çubuklar? Yoksa 1862'tan günümüze diğer tüm zırhlı gemilerdeki gibi zırh plakası? Yani onları elle ötmezsin; Korna sığmayacak. Küçük zırhlı mıyım? Oldukça yapılabilir, ancak tamamen anlamsız, zırh kaplama fikri, büyük darbe basıncının geniş, sağlam bir monolitik brondetetal alana dağıtılmasıdır. Küçük bir demir plakaya giren çekirdeğin etkisi, onu bir ağaca bastırır ve zırhın var olduğunu, yok olduğunu, her şeyin aynı olduğunu söyler.
Kısacası, hatta patlama ve haddehane olmadan yapamaz. Ayrıca dövme atölyesi olmadan da, zırhın önceden bükülmüş olması gerekir. Ve bir işleme atölyesi olmadan - yeterli değil!
Yoldaşlar arkeologlar, bir ortaçağ Kore metalurjik tesisinin kalıntılarını meraklı bir halka sunmak için çok nazik olun! Ve aynı zamanda, açık ocak fırınları, peynir yapımı demirden yapılan ürünlerin miktarı nedeniyle süresiz olarak yapılmak zorunda kalacaktı ... Belki de, bilge Koreliler mağazada etkili bir ortaçağ dönüştürücüsüne sahip olsalardı .. ..
Ama bildiğim kadarıyla, böyle bir şey bulunamadı.
Ve işte başka bir soru. Bu zırhın kalınlığı neydi? 100 mm, Tonnan nasıl? 114 mm, "Virginia" nasıl? Lütfen, bir gemiyi millet kalay ile kaplamanın anlamsız olduğunu unutmayın; Bir tüfek mermisi için bile, bu özellikle bir top mermisi için bir engel değildir.
Tarihi kurguya muazzam oranlar veriyorum. Zaten "kaplumbağa" zırhının kalınlığını ... 10 mm olarak kabul et. Yüz değil, iki yüz değil. Ve alıyorum ... 40 m?, Ki bir ton 32 gemisinin zırh tonunu verecek!
İşte burada. İnsanlar sayıların anlamını anlamıyor. Özel içeriklerinin farkında değiller. Tonlarca 400 tonluk bir gemi, 280 ton zırh taşıyamaz. Ve 180 ton yapamaz. Üstelik ahşap bir gemi.
Teknikte bir kavram var: kilo verir. Kısacası, 100 ton odundan daha büyük bir gemi inşa etmek için 100 ton demir kullanılabilir. Ve 100 ton çelikten - demirden daha büyük. Buna göre, aynı zırh gibi daha fazla yük taşıyabilir. Veya bunun gibi: 100 ton olarak tonajlı bir demir gemisi tahtadan daha kalın zırh (veya daha büyük rezervasyon alanı) sağlayabilir. Öz, yapısal malzemenin mukavemet özelliklerindedir.
Bu yüzden, XX (!) Yüzyılında, nadir bir çelik savaş gemisi,% 40 yer değiştirmenin rezervasyonuna sahip olabilir. Bu, küçük bir savaş gemisi kategorisidir ve son derece düşük kurulu açık denizlere gitmelerine izin vermeyen bazı nehir monitörleridir.
Ve bunu bilen birileri, dört yüz yıl önce, bazı Korelilerin ağaçtan, zamanımızda yüksek kaliteli çelikten gemi yapım bürolarından daha fazla ağırlık aradıklarını iddia edeceklerdir. Yine de, özür dilerim, unuttum: sonuçta, bu anlaşılmaz ve gizemli bir Doğu! İnce bir sakaldan üç kıl çekilecek, bazı “sikik tibidoch” söylenecek ve bitecek - fiziğin tüm yasaları zorunlu bir şekilde doğru yöne bükülmüş durumda. Bu Avrupa’nın bir kayma kuralına ihtiyacı var ve Koreli ya da Çinliler sadece sakalı istiyor. Anlaşılan o zamandan beri hepsi yalın ayak yürüyor ve yürüyorlardı;
Ancak bu şaşkın soru listesinde bu bitmiyor.
İşte bir arkadaşım benim için bir kitap ödünç aldı. İyi kitap, kapsamlı. Franco Cardini, "Ortaçağ Şövalyelerinin Kökenleri". İçinde, diğer şeylerin yanı sıra, ilginç tablolar. Ortaçağ'daki şövalye silahlarının maliyeti hakkında konuşuyoruz. Ayrıntılara girmeden, bir kılıç ve ortalama kalitede bir kask 100 koyun kadar pahalı. Her ikisinin toplam ağırlığı, 10 kg gücündendir. Kore imparatorunun sadece bir rezervasyon için kendi “kaplumbağalarına” kadar 840 000 koyun vermek zorunda kaldığı ortaya çıktı. Bu, “kaplumbağaların” kendi maliyetlerini saymaz, diğer “silahsız” gemileri saymaz, kara ordusu, toplar, casusluk, pirinç ve savaşçılar için yapılan harcamaları saymaz. Dahası, ülkenin yarısı ondan çoktan uzaklaşmıştı!
Kore imparatoru çok mu zengindi? !!
İkinci sebep, askeri teknik nitelikte olduğunu söyleyebilirim.
Ve neden, aslında, Avrupa'da, sadece on dokuzuncu yüzyılın ortasında, rezervasyon ihtiyacı olduğunu düşünüyorlardı? Beş yüz yıl boyunca, silahlar denize sallanıyor ve sadece şimdi aptal Avrupalılar böyle açık bir düşünceyi düşündüler mi?
Cevap çok basit, ancak ilk bakışta paradoksal görünüyor. Bütün bu zaman boyunca topçu gücü, gemi gövdelerini yüksek verimlilikle yok etmek için yetersizdi. Bağlanan hiçbir zırh gemisine ihtiyaç duyulmadı, kalın ahşap taraflarının kendisi düşman çekirdeklerine karşı mükemmel bir savunma idi.
Gerçekler aşağıdaki gibidir. 19. yüzyılın ortalarına kadar, tabiri caizse, silaha sahip olan saf gemilerin batması çok nadir görülüyordu ve bu sadece geç gemi için son derece elverişsiz koşullar nedeniyle oldu. Örneğin, nispeten küçük ve zayıf bir geminin çok güçlü bir düşman tarafından ikame edilmesi durumunda, örneğin iki ya da üç ağır silahlı savaş gemisinin ya da yüksek kalibreli bir kıyı bataryasının ateş altında. Saf batanla, kişi, kabukları tarafından yüzdürme kabiliyetini kaybettiği kadar tahrip olmuş bir geminin ölümünü anlamalıdır. Kısacası deliklere çok fazla deniz suyu aktı.
Ancak, tüm filolardaki en büyük kayıplar geminin düşmanı tarafından ele geçirilmesiydi. Klasik topçu düelloları sırasında rakiplerinden biri diğerinden daha çok acı çekti. Batık bir geminin komutanının, aşağıya doğru bir direk, şımarık top ve denizcilerin cesetleriyle dolu olan güverteye ne yazık ki baktığı, direniş için tüm olasılıkların tükenmiş olduğu ve bayrağını düşürdüğü sonucuna varıldı. Veya daha agresif bir rakip, kurbanı bir grevde atışla geçici olarak tedavi etmiş, uçağa binmeye koşar ve konuyu el ele vermeden tamamlar.
İkinci makale - bazen bir ham hazne patlamasıyla biten yangınlar. Merak etme: ahşap, reçine, birçok kat yağlı boya. Ve sadece o zaman istatistikler gemilerin topçu ateşi ile doğrudan batmasını gösteriyor.
Bu durumun nedeni, tahtadan yapılmış, hafif ve büyük bir deniz nakliyat gemisinin levhasının istemeden kalın olması gerçeğidir. O zamanın gemileri “enine” denilen şemaya göre inşa edildi. Bu, geminin gücündeki ana yükün çok kalın yapılması ve çok sık yerleştirilmesi gereken çerçevelerle taşınması anlamına gelir. Pratikte, şuna benziyor: çerçeveler arasındaki aralıklar genişliklerinden daha küçük, neredeyse sürekli bir çit. Daha sonra kılıf, hem içeriden hem de dışarıdan çerçevelerin üzerine monte edilir, aynı zamanda çok kalındır, çünkü çerçeveleri bir bütün halinde birleştiren uzunlamasına bükülme yüklerini algılaması gerekir. Sonuç olarak, ticari gemilerde bile, kurulun kalınlığı yarım metreye ulaştı. Savaş gemileri için, sahip oldukları yüklerin doğasının farklı olması nedeniyle durum ağırlaştı; “Tüccar” basitçe bir kargo kutusudur, her birinin ana güvertesinin altında en az bir güverte, üst güvertede - iki katlı güverte yoktur. Sağlam bir savaş gemisinde, çok tonluk bir silah kütlesine dayanması ve hatta ateş ederken ciddi dinamik yükleri algılaması beklenen iki veya üç pil yuvası vardı. Buna karşılık, desteler onu daha da kalın hale getirmeye zorlayarak çerçevelere geçirdi.
Genel olarak, örneğin ünlü "Manila Kalyonları" tarafının kalınlığı 1,5'e ve Nelson'un savaş gemilerine ulaşabilir. Ve böylece demir gemi yapımına geçene kadar öyleydi. Bu nedenle, askeri yelkenli gemilerin yüksek mermi direnci, gemi yapımcılarının bu amaca yönelik çalışmasının bir sonucudur, ancak “yapısal olarak” olduğu gibi, genel yapısal güce ek olarak elde edilir. Tasarımcı, çocuğunun fırlatıldığında hemen parçalanmasını istemiyorsa, başka türlü yapamadı.
Böylece, o zaman çekirdek basitçe böyle tahtalardan geçmedi. Çekirdekler ve teneke kutu, silah limanlarına uçtu, silahları, sakat denizcileri çöktü, direkleri parçaladı, mars (direk) platformlarından gelen denizciler, düşman güvertesini mermilerle yağdırdı, kışkırtıcı mermiler (branskugheli), ancak kuru ama ateşe açıldı. elek olarak yapamadı.
Bu yerde, Dikkatli Okuyucu beni sadece kuyruğundan tutmaya mecburdur: bekle, bekle! Bunu nasıl anlayabilirsiniz? Yani, kale duvarlarının duvarlarıyla başa çıkmışlar, ancak ahşap gemi tahtasında çok iyi değil mi?
Kesinlikle. Sebebi deniz savaşının özellikleridir. Karada, kuşatma birliklerinin komutanı, acımasızca, acımasızca düşman tahkimatlarını reddetme, ana saldırının en iyi yönünü belirleme, kuşatma topçularının ana kütlesini geri çekme ve daha sonra bazen aylarca, aylarca aylarca! - Duvarın küçük bir bölümüne sürekli ateş yakmak, gevşetmek ve kırmak. Ve burada nihai başarı da garanti edilmedi: Sevastopol kuşatması bunun açık bir onayıdır. Ve sadece Sivastopol değil.
Ve denizde böyle bir seçenek düşünülemez. Birincisi, deniz savaşı doğası gereği kısa ömürlüdür, ikincisi, gemilerin bomba mahzenleri çok sınırlı bir kapasiteye sahiptir ve bunların doldurulması - en azından o dönemde - korunaklı limana girmeden ve otomatik olarak çapa koymadan imkansızdır. savaşın sona ermesi. Yani burada hiçbir çelişki yok.
Bu resim, on dokuzuncu yüzyılın 40'inde çarpıcı bir şekilde değişti; bomba (yüksek patlayıcı mermi) vuruldu. Aslında, bomba uzun süredir varlığını sürdürdü, ancak sigortası uzak bir tüptü - bombanın içi boş gövdesindeki deliğe bir parça ateşleyici (lanet) kablosu yerleştirilmişti. Sadece harç-obüs topçularında, sadece sabit hedeflere monte edilmiş atışlarda kullanıldı: düşman tahkimatı ve yoğunlaştığı alanlarda insan gücü. Ve bu anlaşılabilir bir durumdur: hedef hareketsizdir, ateşleme pozisyonumuz da, güvenli bir şekilde ateş edebilir, daha az ya da daha az uygun bir kablo uzunluğu alabilir, böylece bomba hedefe yaklaşırken patlamaz, düşmeden bir dakika sonra değil, çünkü onu söndürmek için zamanınız olur. Sevastopol’da, Karadeniz’li denizciler, yatta bu numaralar yaptı!
Denizde, bu mühimmat etkisizdir. Atış toplardan tamamen düz yapılır. Böyle bir bombanın bir düşman gemisinin yanından geçme ya da en azından tahtaya takılma ve borunun yanmasını beklemesi mümkün değildir. Çekirdeğe eşit bir kalibre ile, bomba çok daha hafiftir (içi boş ve açık tozla doludur), bu, kinetik enerjisinin, nüfuz etme gücü açısından ideal olmayan katı bir çekirdeğinkinden daha az olduğu anlamına gelir. Ayrıca kısa ve sürekli değişen mesafeler için mesafe borusunun optimum kurulumunu seçmek gerçekçi değildir. Şimdi, bir engelle karşılaşırken otomatik olarak bomba patlatabilmek için!
Ve yapıldı. Kimyanın ve pirotekniklerin geliştirilmesi, on dokuzuncu yüzyılın on dokuzuncu yüzyılın sonunda, dünyanın önde gelen savaş filolarının “bombalama aletleri” olarak adlandırılan ve patlayıcı - yüksek patlayıcı anlık eylem kabukları ateşlediği gerçeğine yol açtı. Çarpma sigortasıyla eş zamanlı olarak, yüksek patlayıcı (yüksek patlayıcı) etkisinde patlayıcılar ortaya çıktı. 40’te, Nakhimov komutasındaki bu tür kabukları ile Rus Karadeniz Filosu, Sinop Körfezi’ndeki Türk filosunu ezdi, en gerçek anlamıyla parçalara böldü.
Karşılıklı gemi yapımcıları derhal takip etti: sadece iki yıl sonra, ilk savaş gemileri savaşa girdi - Tonban tipi Fransız aküleri, Kinburn'un Rus deniz kalesiyle savaştı. Sonuç: Kale ciddi bir şekilde hasar görmüştür, ancak Fransızlar, büyük çapta zarar görmemiştir.
Ağaç, yapısının doğası gereği, bir patlama dalgasının etkilerine dayanamaz: şeritlerde uçar. Bu nedenle, kütük makaralı tarla sığınağı sığınağının mutlaka minimum sayaç dolgusu olması gerekir. Ve üç metre, bir barrow gibi, yüksek patlayıcı bir kabuğun erken patlamasına neden olmak için daha iyidir. O zaman umrunda değil; Tomruklar filizlenecek ve sığınağa sığınan savaşçıları kapsayacak. Ve topraklar olmadan - Üzgünüm: paramparça kütüklerden gelen cipsler gibi herkes o kadar fazla parça dolu değil. Bu arada, cips kıymıklardan daha kötü.
Başka bir şey, çelik (demir) levha: havai bir yük ile delmek çok zordur. Karıştırıcı işinde, şarj bedeli, içine gömülmemiş bariyer yüzeyine bir şekilde veya başka şekilde sabitlenmiş bir şarjdır. Topçularda, bariyerde şok sigortalı yüksek patlayıcı bir merminin hareketi, genel bir yük eyleminin klasik bir örneğidir. Tabii ki, herhangi bir kalınlıktaki bir çelik sac için, onu kıracak kritik bir kütlenin (eşdeğerde) bir yükü vardır. Ancak uygulamada, iyi zırhlı bir geminin tahtasına yeterince güçlü bir yük çekebilecek bir araç yaratmak mümkün değildir. Tüm ülkelerin deniz zırh delici mermileri 1855'ten, düşmanın zırhını yalnızca kinetik enerji ve kabuğun özel kuvvetinden dolayı deliyor ve sadece o zaman etrafındaki her şeyi sakatlayarak içeriye yırtılıyorlar.
16. yüzyıl Kore gemilerini yan ve güverte demir zırhıyla donatmanın gerçekliğini fark edersek, ortaçağ Japonlarının yüksek patlayıcı vurmalı mermi kovanları olduğunu kabul etmek zorunda kalacağız. Uzaktan kumandalı torpidolardan ne haber? Korelilerde de var mıydı?
Üzgünüm, Korece okumuyorum. İçgüdüsel olarak “çevirmenlere” güvenmiyorum. Ve bu kaynağı nerede bulabilirim? Ancak “kaplumbağa gemilerinin” resimleri şunu gösteriyor: alttan çıkıntılı küreklerle kaplı bir üçgen güverte ... Bah! Ne bir buluşma! Evet, bu eski, iyi İspanyol galleas!
Ve yine, her şey hemen yerine geçer. Az sayıdaki “Kobukson” - farklı kaynaklara göre, 10, 30 - Hıristiyan filolarının saflarındaki galeasov sayısı hakkındaki Avrupa verilerine açıkça uyuyor. Bunlar kürek filosunun "korkuları" idi, birçoğu olamazdı. Her ikisi de belirgin bir karakteristik özelliğe sahipti - bir güverte, kulelerin üstünde bir örtü. İşte bu, büyük amiral "Lee Sun Xing" in "savaş gemilerini" savunduğu zırh. Kuleleri yukarıdan bombalamaktan korumak için, nispeten ince bir bariyer yeterlidir: ahşap bir “çatı”, küresel mermilerin ve mermilerin sekme yapması yüksek eğilimi göz önüne alındığında, iki inç kalınlığındadır.
G. Kostylev