Opera
Gibi opera (İtalyan musica de opera , "müzikal eser") 1639 yılından bu yana (Barok dönemin başlangıcı ile birlikte) oluşturulan bir 1600 atıfta müzik tarzına ait tiyatro . Ayrıca opera binası (icra yeri veya yapımcı kurum) veya icra eden şirket de opera olarak anılır .
Bir opera oluşur ayarı bir dramatik şiir için gerçekleştirilen müzik bir tarafından şarkı söyleyen topluluk , beraberindeki orkestra, bazen de koro ve bale topluluğu . Oyuncular, şarkı söylemenin yanı sıra resim , mimari , sahne donanımı , aydınlatma ve sahne teknolojisi kullanılarak tasarlanan bir tiyatro sahnesinde drama ve dans sergiliyor . Oyuncuların rolleri maske ve kostümlerle netleştiriliyor. Müzikal için şef , liderlik için yönetmen ve ekipman için set tasarımcısı sanat yönetmenliği yapıyor . Arka planda dramaturjiyi destekliyor .
Sınırlamalar
Opera, müzik tiyatrosu terimi altında dans, müzikal ve operet ile özetlenmiştir. İlgili sanat eserlerinin sınırları akışkandır ve her çağda, çoğunlukla da belirli ulusal tercihlere göre her zaman yeniden tanımlanır. Böylelikle bir tür olarak opera canlı kalır ve tiyatronun en çeşitli alanlarından sürekli olarak yeni fikirler alır.
Opera ve drama
İnsanların yalnızca sahnede konuştukları anlamıyla drama , tiyatro tarihinde nadirdir. Bazı zamanlarda yazarlar ve tiyatrodaki insanlar dramayı kurtarmak ya da yeniden düzenlemek için çaba sarf etseler bile, karışık müzik, anlatım ve dans biçimleri kuraldı. 18. yüzyıldan beri, tiyatro ve opera arasında karışık biçimler çeşitli çeşitleri ortaya çıkmıştır opéra-comique gibi ballad opera , Singspiel veya saçmalık şarkı. Mozart'ın Singspiele'si operaya atanır, Nestroy'unki ise oyun olarak kabul edilir. Sınırda z hareket ettirin. B. ayrıca üç kuruşluk operası dramaya daha yakın olan Brecht / Weill'in işleri iken, Mahagonny şehrinin yükselişi ve düşüşü bir operadır. Tamamen dramaya tabi olan müziğe drama müziği denir .
19. yüzyılın başından beri dramayla ilgili yaygın bir tiyatro biçimi, bugün sadece popüler filmde yer alan melodramdı . O dönemde macera malzemeleri ile operaya büyük etkisi olmuştur. Yerlerde , sahnedeki eylem için fon müziği olarak fon müziği içeriyordu (konuşulan metnin daha azı). Bugün hala bilinen melodram terimi budur . Bu tür fon müziği, örneğin Mozart'ın Idomeneo'sunda , Ludwig van Beethoven'in Fidelio'sunda , Weber'in Der Freischütz'ünde (Wolfsschluchtszene'de) ve Humperdinck'in Königskinder'ında bulunabilir .
Opera ve bale
Fransız geleneğinde dans, barok dönemden beri operaya entegre edilmiştir. Klasik bale 19. yüzyılda bu bağlantıdan kurtulmak için mücadele etti, ancak 20. yüzyılın neoklasik çalışmaları, örneğin Igor Stravinsky veya Bohuslav Martinů , opera ve bale arasındaki ilişkiyi doğruluyor. İtalyan operası da danstan yoksun değildi, ancak dans aynı ölçüde hakim değildi. Günümüzde repertuar çalışmalarının bale ve saptırmaları çoğunlukla notalardan çıkarılmış, böylece bir çizgi ayrılığı izlenimi yaratılmıştır.
Opera ve operet / müzikal
Opera'nın türü ve Singspiel'in daha ileri bir gelişimi olarak zarzuela gibi ilgili formlar , konuşulan diyaloglar ve aynı zamanda ağırlıklı eğlence yoluyla 19. yüzyılın ortalarından itibaren giderek daha fazla bestelenen operadan farklılaşmaktadır. popülerlik veya ticari başarı için gereksinimler ve birincil endişe. Bu sınırlama 19. yüzyılın sonuna kadar ortaya çıkmadı: "komik opera" "düşük" ten "yüksek" türe değiştiğinde, operet yeni bir "düşük" tür olarak ortaya çıktı. Aynı şey Amerika Birleşik Devletleri'ndeki popüler müzikal tiyatronun daha da geliştirilmesi olan müzikal için de geçerlidir . Operetta ve müzikal, ancak, operadan daha az sanat formları değildir.
Tarih
tarih öncesi
Antik dönem
Antik Yunan tiyatrosunda bile manzara eylemi müzikle birleştirildi. Modern opera defalarca bu modele atıfta bulundu ve performans pratiğinden çok az şey aktarıldığı için onu çok çeşitli şekillerde yorumlayabildi. Bir koro şarkılar söyleyip dans bölen, önemli bir rol oynamıştır dramı içine bölüm veya arsa üzerinde yorum görevini sahip. Romalılar ekili komedi ziyade daha trajedi . Mimus ve daha sonra pandomimde yüksek oranda müzik vardı. 6. yüzyılda Roma tiyatrolarının yıkılması ve geç antik dönemde kitapların kaybolması nedeniyle bu konuda pek çok kaynak kaybolmuştur.
Bununla birlikte, 20. yüzyılın başından beri opera gösterileri için çok sayıda antik bina, özellikle amfitiyatrolar ve tiyatrolar kullanılmıştır. En iyi bilinmektedir Théâtre Antik içinde Orange (1869 yılından bu yana kesintiler ile), Arena di Verona (1913 yılından bu yana), Herodes Atticus Odeon (1930'lardan beri) Atina, Caracalla Hamamı Roma (1937 yılından bu yana) ve Roma ocağı St. Margarethen (1996'dan beri).
Ortaçağ
In Yüksek ortaçağda dayanan, Paskalya Kütle servisi, söylenen eylem yeni bir gelenek ortaya çıktı. Manevi oyun ilk olarak olarak 13. yüzyılda, daha sonra kilisede gerçekleşen passion play ya alayı oyun kilise dışında. Popüler temalar, İncil'deki Paskalya ve Noel olaylarıydı, ayrıca komedi araları da vardı. Melodiler genellikle aktarılır, müzik aletlerinin kullanımı olasıdır, ancak nadiren doğrulanabilir. Saray alanında Adam de la Halle'nin melodik Jeu de Robin et de Marion (1280) gibi seküler parçalar vardı .
Rönesans
Daha sonra geleneksel opera sezonu haline gelen karnaval zamanı , 15. yüzyıldan bu yana İtalya'nın en büyük Avrupa şehirlerinden kaynaklanan müzikal ve teatral eylemler için fırsat sağladı: intermedya , dans oyunları, maske ve zafer törenlerinin bir parçasıdır. İtalyan Rönesansındaki kentsel temsilin . Madrigal en önemli tür olan vokal müzik ve genellikle dansları ile ilişkili bulunmuştur.
Fransa'daki kraliyet sarayı, 16. yüzyılda İtalya'ya kıyasla önem kazandı. Bale Comique de la reine 1581 bir dans ve söylenen hareketti ve opera önemli bir öncüsü olarak kabul edilir.
Bir sahne tasarımında kahramanlarına şarkı ile dramatik bir arsa gerçekleştirmek için Almanya'da erken girişim performansı olan Orpheus ve Amphion bir üzerinde eşzamanlı sahnede münasebetiyle Jülich düğün ait Johann Wilhelm von Jülich-Kleve-Berg uç beyinin karısı ile Jakobe von Baden içinde 1585'te Düsseldorf. Devredilmeyen müziğin olası bestecisinin adı Andrea Gabrieli'dir . Müzik o kadar güzeldi ki "orada / o zaman / orada değildi ve böyle bir Musicum konsantrasyonu duydu & Symphoniam / üzerine inanmak mümkündü." Konu elbette öncelikle bir prensin aynası anlamında bir alegoriydi .
Menşei
Floransalı Camerata
Bugünkü anlamıyla opera, 16. yüzyılın sonunda Floransa'da ortaya çıktı . Floransalı Camerata , bir akademik tartışma grubu şairler (örn hangi Ottavio Rinuccini ), müzisyenler, felsefeciler, aristokratlar ve sanat konusunda patronlar - başlangıçta aldı bu rolü, Bardi Kont , daha sonra Corsi Kont - oynanan tarihinin önemli bir rol onun yaratılışı . Bu hümanistler , vokal solistleri, koro ve orkestrayı içerdiğine inandıkları eski dramayı yeniden canlandırmaya çalıştılar . 16. yüzyılın pastoral dramalarından sonra, libretto zamanın müzikal araçlarını kullanarak tasarlandı ve müziğe ayarlandı. Vincenzo Galilei bu gruba aitti. O keşfetti ilahiler tarafından Mesomedes bugün kayıp olan ve yazdığı risale karşı Hollandalı seslilik . Bu, istenen müzik tarzının açık bir kanıtıydı, o zamanlar enstrümantal eşlikli yeni solo ses.
Florentine Camerata için vokal müziğinin metnini anlamak en önemli şeydi. Net, basit bir vokal çizgisi ideal olarak ilan edildi; ud veya harpsikor gibi az ve nazik enstrümanlarla tutumlu basso -Begleitung'un tabi kılınması gerekiyordu. Kelimelerin içeriğini şarkı söyleyerek karartmamak için iyi hazırlanmış melodik fikirler istenmiyordu. Hatta bir " nobil sprezzatura del canto" dan ( Giulio Caccini : Le nuove musiche , 1601) "şarkıyı asil bir hor görme" den bahsediliyordu . Bu tür şarkılara, şarkı söyleyen recitar cantando adı verildi . Recitar cantando'nun basitliği ve sınırlaması , karmaşık not ve metin katmanları ile baskın polifoni ile tezat oluşturuyor . İle ses aynılığı , bu yeni stil antik referans adlandırıldığı şekliyle, kelime tekrar tam sağa doğru gelmelidir. Söylenen metin aracılığıyla taşınabilen duygulanımlara dair bir teori geliştirildi . Madrigal formda veya motet olarak korolar, tek tek vokal kısımlarının monodisine katıldı . Orkestra aralarda danslar ve raketler çalıyordu .
Opera türünde ilk çalışmadır La Dafne tarafından Jacopo Peri tarafından bir metin ile (1598 yılında prömiyerini) Ottavio Rinuccini sadece birkaç fragmanları hayatta olan,. İlk günlerde gelen diğer önemli eserleri Peris olan Euridice en eski opera olarak (1600) yanı sıra Euridice (1602) ve Il Rapimento di cefalo tarafından Giulio Caccini . Bu erken operaların konuları çoban şiirinden ve her şeyden önce Yunan mitolojisinden alınmıştır . Ayrıntılı sahne makinelerinin temsil ettiği mucizeler, sihir ve sürprizler popüler bileşenler haline geldi.
Monteverdi
Claudio Monteverdi'nin ilk operası L'Orfeo (1607) özellikle ilgi gördü . Filmin prömiyeri , Francesco IV Gonzaga'nın doğum günü vesilesiyle 24 Şubat 1607'de Mantua'da yapıldı. Selefine kıyasla daha zengin bir dizi ilk defa enstrümanlar burada duyulabilir (o halde çoğunlukla sadece ima en skora ), genişletilmiş uyum , gürültü , psikolojik ve resimsel kelime ve şekillerin yorumlanması yanı sıra enstrümantasyon olduğunu karakterize etmektedir insanlar . Borazanlar uyku sahneler için yeraltı ve ölüm sahneleri, dizeleri için, örneğin, kullanılır ve bir tahta organı kullanılırsa ana karakteri Orfeo için .
Monteverdi, recitar cantando vokal hattını daha arya benzeri bir stile genişletir ve korolara daha fazla ağırlık verir. Geç dönem eserleri Il ritorno d'Ulisse in patria (1640) ve L'incoronazione di Poppea (1643) dramaları açısından opera tarihinde en önemli noktalardır. Monteverdi'nin bu son operası L'incoronazione di Poppea'da bile , önsözü Fortuna the Virtù'da gösterilen üç alegorik figürle (erdem) buluyor . Eylemin geri kalanı, Roma imparatoru Nero , sevilmeyen karısı Ottavia ve praetor Ottone'un karısı Poppea etrafında dünyevi dünyada geçiyor . Bu, Nero'nun karısı ve imparatoriçesi olur. Nero'nun acımasız karakteri bir castrato ve buna bağlı olarak virtüöz müzikle temsil edilir , diğer yandan Ottone yumuşak görünür ve Nero'nun değerli öğretmeni ve danışmanı Seneca'ya bas sesi atanır. Bel canto şarkı söyleme ve koloratur zenginliği soylular ve tanrılar için, geri kalan insanlar için daha basit ariosi ve şarkılar için kullanılır.
17. yüzyıl
İtalya
1637'de Venedik'teki Teatro San Cassiano ilk halk opera binası olarak açıldı. Art arda yeni mekanlar yaratıldı ve Venedik, "Venedik Operası" ile kuzey İtalya'nın opera merkezi oldu. Alan Curtis'ten bu yana yapılan araştırmalar , ünlü isimlerin daha çok bir pasticcio olup olmadığını tartışmasına rağmen, L'incoronazione di Poppea (1642) operasında olduğu gibi, tarihsel temsiller kısa sürede efsanevi konuların yerini aldı. .
Bu operaların dinleyicileri esas olarak aristokrat olmayan sınıfların üyelerinden oluşuyordu. Oyun planı, halkın zevkine göre mali aristokrasi tarafından belirlendi . Bu bağlamda akademilerden çıkan opera ticarileştirilerek sadeleştirildi ve orkestra küçültüldü. Da capo arya bir öncesinde resitatif uzun süre şekilli yalnız şarkı, korolar ve topluluklar kısaltılmıştır. Popüler minör karakterlerden komik sahnelerle zenginleştirilen olay örgüsünün temel yapısını hatalar ve entrikalar oluşturdu. Francesco Cavalli ve Antonio Cesti , Monteverdi'yi takip eden neslin en ünlü Venedik opera bestecileriydi. Yazarlar Giovanni Francesco Busenello ve Giovanni Faustini stil oluşturucu olarak kabul edildi ve sıklıkla taklit edildi.
1650'lerden beri, Napoli şehri, aristokrasinin zevkinden daha güçlü bir şekilde etkilenen İtalya'nın ikinci opera merkezi oldu. Besteci Francesco Provenzale , Napoliten operasının kurucusu olarak kabul edilir . Sonraki nesilde, Alessandro Scarlatti Napoliten okulunun öncüsü oldu .
Libretto yazarları performanstan önce birlikte okumak için mum mumlar ile birlikte dağıtıldı metin kitaplar, satarak paralarını aldık. Uzun bir süre, Rönesans hümanizmi edebiyatı İtalyan opera metinleri için model olarak kaldı .
Operalar sadece belirli mevsimlerde verilirdi (İtalyanca: stagione ): Karnaval sırasında, Paskalya'dan yaz tatiline ve sonbahardan Advent'e kadar. Bunun yerine, Tutku ve Advent sezonunda oratoryolar çalındı. In Rome , sadece makine etkileri ve korolar fazla ağırlık değil, aynı zamanda manevi meseleleri verildi.
Paris
In Paris , Jean-Baptiste Lully ve onun Librettist Philippe Quinault geliştirilen korolar yanında olduğunu, en önemli özelliği opera Fransız versiyonunu bale . Lully, Cavalli'nin L'ercole amante'sinin (1662) Fransız versiyonunu yazdı ve burada operadan daha çok beğenilen baleler ekledi. Cadmus et Hermione (1673) ilk trajedi lirik olarak kabul edilir ve sonraki Fransız operaları için bir model olarak kalır.
İtalya'dan ithal edilen opera trajedi lyrique tarafından geri püskürtüldü. Yine de, Lully'nin halefleri Marc-Antoine Charpentier ve André Campra , Fransız ve İtalyan stilistik cihazlarını birleştirmeye çalıştı .
Almanca dil alanı
İtalyanca modellere dayanarak, 17. yüzyılın ortalarında Almanca konuşulan alanda bağımsız bir opera geleneği gelişti ve bu gelenek, aynı zamanda Almanca libretti kullanımını da içeriyor.
“Alman” besteci tarafından ilk opera (kayıp) idi Dafne tarafından Heinrich Schütz 1627, 1613 için 1609 den İtalya'da yaptığı çalışmada süre boyunca operanın müzikal formunu bilmek lazım almıştı. Sadece birkaç yıl sonra ilk hayatta kalan Alman dil opera Sigmund Theophil Staden bazlı, 1644 yılında yazılmış bir libretto üzerinde Georg Philipp Harsdörffer Seelewig denilen manevi orman şiir ya sevinç oyun, bir pastoral didaktik bir parça yakın Rönesans'ın ahlaki okul draması .
Otuz Yıl Savaşından kısa bir süre sonra, Almanca konuşulan ülkelerdeki opera evleri, kendilerini, önde gelen sosyal sınıfların merkezi buluşma ve temsil yerleri olarak giderek daha fazla kurdu. Önde gelen dük ve kraliyet evleri , genellikle (zengin) halka da açık olan kendi mahkeme tiyatrolarını ve ilgili sanatçıları giderek daha fazla sağlayarak merkezi bir rol oynadılar . Münih ilk opera binasını 1657'de ve Dresden'i 1667'de aldı.
Ortaklar, d. H. Venedik'tekiler gibi şehirler ve / veya özel burjuva aktörler tarafından finanse edilen “kamusal ve popüler” opera evleri sadece Hamburg (1678), Hanover (1689) ve Leipzig'de (1693) mevcuttu. İtalyanca operaların hakim olduğu “soylu” evlerdeki operasyonun kasıtlı aksine, Almanya'nın en eski burjuva opera binası olan Gänsemarkt'taki Hamburg Operası , kasıtlı olarak Almanca eserler ve yazarlara dayanıyordu. Gibi Handel , Keizer'in , Mattheson ve Telemann . 18. yüzyılın başından itibaren, bunlar Elmenhorst , Feind , Hunold ve Postel gibi şairlerin Almanca librettosunu kullanarak bağımsız bir Alman opera ve şarkı söyleme geleneği kurdu . Bağımsız bir Alman opera geleneğinin gelişimi için Hamburg'un önemi, opera teorisi üzerine iki çağdaş yazı tarafından da vurgulanmaktadır: Heinrich Elmenhorst'un Dramatolojisi (1688) ve Barthold Feind'in Opera'dan Gedancken (1708).
İngiltere
In İngiltere opera nispeten geç yayıldı. Elizabeth tiyatrosu zamanında baskın müzikal tiyatro biçimi, müzikle ayarlanmış metnin genellikle doğrudan olay örgüsüyle ilgili olmadığı dans, pandomim, sözlü tiyatro ve müzik aralarının bir kombinasyonu olan maskeydi . 1642'de Püritenlerin müzik ve tiyatro gösterilerine getirdiği yasağın ardından, 1660'da başlayan Stuart Restorasyonu'na kadar operanın bütünleştiği bir tiyatro yaşamı yeniden kurulmamıştır.
Henry Purcell'in bir saatlik operası Dido and Aeneas (prömiyeri muhtemelen 1689, libretto: Nahum Tate ) her açıdan benzersiz bir eserdir . Besteci, Fransız ve İtalyan operasının unsurlarını ele alır, ancak her şeyden önce metne çok yakın kalmasıyla karakterize edilen kendi ton dilini geliştirir. Koro pasajları ve dans bölümleri, neredeyse arya benzeri formlar olmadan yöneten ana karakterlerin arioso pasajlarıyla tezat oluşturur. Değişen ruh halleri ve durumlar tam olarak müzikal araçlarla yeniden üretilir; Kartaca Kraliçesi Dido'nun Truva kahramanı Aeneas'a duyduğu mutsuz sevgiden dolayı kırık bir kalpten öldüğü son sahne opera edebiyatının en dokunaklı sahnelerinden biridir.
18. yüzyıl
Genel gelişme
18. yüzyıl boyunca, iki tür opera ortaya çıktı: Yerleşik opera serisine ek olarak, asaletin temsil ve meşrulaştırma ihtiyacı tarafından desteklenen, esas olarak mitolojik veya tarihi malzemeye ve onun personelinin oluşturduğu temsiliyet ihtiyacıyla desteklenen bir form olarak ortaya çıktı . tanrılar, yarı tanrılar, kahramanlar, prensler ve onların Sevgili ve onların hizmetkarları olan opera buffa , başlangıçta burjuva-duygusal olanlara dönüşen kaba çizgi roman eylemleriyle 1720 civarında gelişir .
Fransa'da, İtalyan operaları ile rekabet sarayla bir taraftan ise tragédie lyrique onun daha tam enstrümantasyon eski İtalyan operalarından karşılaştırıldığında ile, ve diğer taraftan opera-Comique , gelir dan Paris fuar tiyatro . Bu türler, her yerde mevcut olan İtalyan virtüözlerine karşı yerel bir karşı ağırlık olarak Fransa dışında da kendi dillerinde opera performanslarını teşvik ediyor.
İtalya'da 18. yüzyılın ikinci çeyreğinde müzik başına orijinal dramayı bir arya konçertosuna veya sabit içerik ve müzik içeren bir dizi operaya dönüştürme yönündeki stil belirleyici eğilim . 18. yüzyılın ilk yarısında bir başka merkezi gelişme, AA'-B-AA 'dizisi ile beş kısma büyüyen da capo arias'ın belirli alt gruplara bölünmesidir:
- Cömert koloraturlu Aria di bravura (bravura aria );
- Güzel çizgilere sahip Aria cantabile ;
- Karakteristik orkestra eşliğinde Aria di mezzo carattere ;
- Konçerto enstrümanları ile arya akordiyonu
- Şiddetli duygu patlamalarını anlatan Aria parlante .
Gecenin yıldızı, olay örgüsüyle hiçbir ilgisi olmayan bir virtüöz aria baule ("valiz aria") da yerleştirmeyi başardı . Bu tür aryalar kolayca değiştirilebilir veya birkaç kez kullanılabilir. Kanto bel -Gesang aşırı yüksek notları, esnek Trills dahil ve uzun vokal teknikleri virtüöz bir sunuma atlar edildi.
Pasticcio
Esere sadakat kavramı 18. yüzyılda henüz oluşturulmadığından ve müşteri ve seyirci her zaman yeni, daha önce hiç duyulmamış operalar istediğinden ve birçok opera şirketi genellikle enstrümantalistler ve şarkıcılar için yalnızca sınırlı kaynaklara sahip olduğundan, yaygınlık vardı. 18. yüzyılda farklı eserlerin aryalar ve toplulukları mevcut dizilime bağlı olarak mümkün olduğunca etkili bir şekilde bir araya getirme ve böyle bir müzikal sayı dizisini yeni metinler ve yeni bir olay örgüsü ile destekleme konusunda performans pratiği. Bu tür operaya pasticcio adı verildi ; Bir opera pasticcio, önceki çalışmalardaki mevcut sayıları yeniden kullanan tek bir bestecinin kaleminden gelebilir veya farklı bestecilerin eserlerinden oluşabilir. Bu uygulama, bir opera performansının olay örgüsünün ve ruh halinin 18. yüzyılın sonuna kadar - ve hatta bazı mekanlarda 1830'lara kadar - sabitlenmediği ve sürekli uyarlamalara, değişikliklere ve değişikliklere tabi olduğu anlamına geliyordu. Pasticcio uygulaması, 19. yüzyılın başlarına kadar, aynı eserin neredeyse hiç performansının müziksel olarak veya bir öncekine benzer içerik açısından olmadığı anlamına geliyordu.
Numara opera
Ortaya çıkan kaos - aynı anda farklı beklentileri karşılama stratejisinin yarattığı - İtalyan librettistler Apostolo Zeno ve Pietro Metastasio'yu püskürttü . Bir karşı önlem olarak, 1730'ların sonlarından itibaren, gereksiz yan planlardan, efsanevi alegorilerden ve ikincil karakterlerden giderek daha fazla vazgeçtiler ve bunun yerine açık, anlaşılır bir olay örgüsü ve dili tercih ettiler. Bunu yaparken, opera serisinin olağan performans pratiğinin ötesinde "daha ciddi" bir opera türü için temel oluşturdular . Bu amaç için geliştirilen olay örgüsü şeması, ana karakterleri görünüşte çözülmez bir ikilemde yavaş yavaş dolaştırır ve bu, sonunda beklenmedik bir fikir nedeniyle iyi olur (çok iyi ). Her iki yazar da operanın şiirsel olarak yenilenmesini başlattı. Pasticcio'nun keyfiliğine karşın, müzik parçalarını numaralandırdılar, bu da onları değiştirmeyi zorlaştırdı. Bu şekilde , sabit dizisi ile operanın gelişmesine önemli ölçüde katkıda bulundular . Sıkı bir olay örgüsüne sahip bağımsız bir çalışma olarak, opera artık dramaya karşı kendine hakim oldu .
Opera buffa
Opera buffa türü, çoğunlukla neşeli ve gerçekçi bir opera türü olarak Napoli ve Venedik'te eşzamanlı olarak ortaya çıktı. Bir yandan komik diğer taraftan bağımsız müzikal komedi vardı interludes için opera seria hangi 1730s başında Apostolo Zeno ve Pietro Metastasio böylece komik unsurlar dışlasalardı onlar arasındaki interludes ile sınırlı gerekiyordu eylemler. Opera Lo frate 'nnamorato tarafından Giovanni Battista Pergolesi Napoli Teatro dei Fiorentini, 28 Eylül 1732 tarihinde prömiyeri, ve eserlerini Baldassare Galuppi edildi ortalarında 1740'larda Venedik'te galası ve yakın işbirliği içinde oluşturulan Carlo Goldoni , stilistik eserler olarak kabul edilir .
İçerik açısından Opera Buffa, Commedia dell'arte'nin zengin fonundan yararlandı . Oyuncular genellikle, asil bir çift aşık ve iki ast, genellikle hizmetçi ve hizmetkarlardan oluşan karışık komedilerdi. Opera serisinin aksine, ikincisi, bir burjuva ve alt-burjuva izleyicinin özdeşleşebileceği ana aktörler olarak görünebilir. Opera Buffa, provokasyonlarını pek ciddiye almayan aristokrasi tarafından da değerliydi.
Opera buffa'nın Opera semiseria'sına geliştirilmesi
18. yüzyılın ortalarından itibaren, komedi opera buffasında soyluların artık yenilmez olmadığı günlük ve çağdaş eylemlere kaymaya başladı. Mozart'ın Don Giovanni (1787), başlangıçta bir opera buffası olarak görüldü ve baştan çıkarılmış burjuvanın kaderinin ciddiye alınabileceği ve asil baştan çıkarıcının kötü biri olarak görülebildiği 19. yüzyıla kadar yeniden yorumlanmadı.
Bu değişikliklerin bir ifadesi , 18. yüzyılın sonunda opera buffasının daha da gelişmesidir , çünkü burjuva seyirci artık sahnede kendilerinin güldüğünü görmek istemiyordu. Opera buffa ve onun Fransız muadili opéra-comique'nin günlük yakınlığı , 18. yüzyılın ikinci yarısında sosyal olarak patlayıcıydı. Bununla bağlantılı olarak, 1752'den 1754'e kadar Fransa'da meydana gelen Buffonist anlaşmazlık vardı . Jean-Jacques Rousseau , burjuva “neşeli” operaya yüksek aristokrasinin trajik lirikinden daha çok değer veriyordu. Fransız operasını İtalyan lehine kınaması öfkeli tepkilere yol açtı.
İngiltere
İngilizce konuşulan dünyada, Georg Friedrich Händel (İngilizleştirilmiş George Frideric Handel) en üretken opera bestecilerinden biri (45'ten fazla opera) oldu. Londra'daki çalışması , diğer şeylerin yanı sıra, istenen iş başarısına sahip değildi. rakip opera şirketinde şarkı söyleyen ünlü castrato Farinelli'nin güçlü rekabeti ve taahhüt edilen prima donnalar için yıkıcı ücretler yüzünden. 20. yüzyılda, özellikle Alcina , Giulio Cesare ve Serse repertuvara geri döndüler ve son yıllarda diğer birçok Handel operası ( Ariodante , Rodelinda , Giustino dahil ). Sonra geçmiş performans uygulaması daha iyi araştırılmış olmuştu sırasında erken müzik hareketinin , stil tanımlayan yapımlar da yardımıyla büyük opera evleri yapılmıştır barok uzmanlar.
Fransa
Tartışmalı Fransız mevkidaşı opera buffa Paris'te idi Opéra-Comique . Anlatımların yerini sözlü diyaloglar aldı. Bu model yurt dışında da başarı ile buluştu. Yaşama yeni basitlik ve yakınlık de daha küçük arietas ve yansıyan nouveaux havalar iyi bilinen aksine, vaudevilles, edildi yeni oluşturulan.
1752'de Fransa, Fransız ve İtalyan operası arasında Buffonist tartışma olarak tarihe geçen yeni bir çatışma yaşadı . Giovanni Battista Pergolesi'nin operası La serva padrona (Almanca: Hanım olarak hizmetçi ) buna vesile oldu. Geleneksel Fransız aristokrat operasının yapaylığına ve stilizasyonuna karşı, özellikle de Rameau'nun sanatına ve stilizasyonuna karşı kendilerini savunan Jean-Jacques Rousseau ve Denis Diderot . Kasıtlı olarak basit opera Le devin du village'a (Almanca: Der Dorfwahrsager ) ek olarak, Rousseau ayrıca bilim ve kültür tarafından bozulmamış bir yaşamı ilan ettiği Discours sur les sciences et les arts (1750) adlı ödüllü bir makale yazdı . ideal olun. Fransız Aydınlanması'nın ünlü kapsamlı ansiklopedisi için başka müzikal makaleler yazdı . Buffonist tartışması nihayetinde şehirden kovulan İtalyan opera grubunun zararına gitti. Tartışma bu yüzden şimdilik sona ermişti, ancak Grand Opéra, popülerlik açısından hala Opéra çizgi romanının gerisinde kalıyordu.
Almanca dil alanı
1738'de Gänsemarkt operasının kapatılması, o zamanlar hâlihazırda hâkim olan Almanca konuşulan bölgede İtalyanca konuşulan opera işinin daha da güçlenmesine yol açtı. Bununla birlikte, Hamburg modelinden başlayarak, Fransız ve İtalyan operalarının performansları için ezberleri Almancaya çevirme ve - esasen müzikal nedenlerle - yalnızca aryaların orijinal dilini koruma uygulaması, 18. yüzyılın ortalarından itibaren giderek daha fazla yerleşik hale geldi. 18. yüzyılın ortalarından itibaren, Almanca olmayan eserlerin basılı açıklamalarının ve Almanca çevirilerinin halka satışı veya dağıtımı giderek daha yaygın hale geldi.
1780 civarında, Wolfgang Amadeus Mozart'ın çalışmasıyla , 19. yüzyıla kadar süren bir gelişme başladı ve bu, daha önce baskın olan İtalyanca'nın, Almanca eserler ve Almanca tercümedeki performanslar lehine giderek daha fazla yer değiştirmesine yol açtı. Bunu yaparken Mozart, İtalyan opera geleneğini ele almak için kendi yolunu buldu. İlk yıllarında İtalya'da birkaç kez başarılı oldu ( Lucio Silla ve Mitridate, re di Ponto dahil ) ve yine İtalyanca yazılmış bir opera serisi olan Idomeneo (1781) ile Münih için ilk şaheserini besteledi . Ölümünden kısa bir süre önce La clemenza di Tito (1791) ile bu forma dönecekti. Müzik oyunları Bastien ve Bastienne , Zaide (parça) ve Die Entführung aus dem Serail'den sonra (1782'de prömiyeri yapılan bu opera ile kendini Viyana'da serbest besteci olarak kurmayı başardı) Figaro (1786) ve hatta daha fazlasını yaptı. Don Giovanni (1787), Opera seria ve Opera buffa yeniden yakınlaşır. Son bahsedilene ek olarak, librettist Lorenzo Da Ponte Così fan tutte ile uyumlu bir işbirliği içinde 1790'da üçüncü bir çalışma yaratıldı . Gelen Der Zauberflöte (1791) Mozart kişilerce operaya unsurlarını bir araya Singspiel ve yerel olarak mevcut eski Viyana sihirli tiyatro özellikle muhteşem sahne efektlerinin ve masalsı grafiğinden etkisini türetilmiş olan. Masonluktan da fikirler ve semboller vardı (Mozart'ın kendisi de locanın bir üyesiydi). Mozart operaları (ve özellikle Sihirli Flüt ) hala her opera binasının standart repertuarının bir parçasıdır. Bizzat kendisi operayı "2 perdelik büyük bir opera" olarak nitelendirdi.
Opera reformu
İtalya ve Viyana'da da çalışan Christoph Willibald Gluck , Orfeo ed Euridice (1762) ve Alceste (1767) operalarında kapsamlı bir operatik reforma öncülük etti . opera buffa eylemi a. Ranieri de 'Calzabigi tarafından tasarlanan, tutarlı bir şekilde açık ve mantıksal olarak yapılandırılmış eylem planı , karmaşık entrikalar veya kafa karışıklığı draması olmadan yönetir . Kahramanların sayısı azalıyor. Birincil amaç, arsanın daha fazla basitliği ve izlenebilirliğidir.
Gluck'un müziği, dramaturjiye ve metne tamamen bağımlıdır, durumları ve insanları karakterize eder ve bel canto'nun kendi kendine şarkı söylemesini desteklemez. Da capo arianın yerini iyice bestelenmiş veya strophic şarkılar aldı. Bu, içi boş acımasızlıklara ve şarkıcı tavırlara karşı koyan yeni bir doğallık ve basitlik kazandı. Antik modele uygun olarak, koro eylemde aktif rol aldı. Uvertür olay örgüsüyle ilgilidir ve artık operadan önceki bağımsız bir enstrümantal parça değildir. İtalyan arioso, Fransız bale ve pandomim, İngilizce ve Almanca şarkılar ve vodvil, yan yana duran tek tek parçalar olarak değil, yeni bir klasik tarz olarak operaya entegre edildi. Gluck'un estetik fikirleri, 18. yüzyılın sonlarında öğrencisi Antonio Salieri tarafından yeni bir çiçek açmıştır . Les Danaïdes , Tarare ve Axur, re d'Ormus operaları özellikle önemlidir .
Castrati oyunlarının ortadan kaybolması
Opera buffasının günlük yaşamına daha fazla yakın olmasının ve Christoph Willibald Gluck'un önerdiği opera reformundaki yeniliklerin bir başka ifadesi , 18. yüzyılın ikinci yarısında erkek rolleri için yüksek castrato rollerinden daha fazlası lehine vazgeçme pratiğidir. gerçekçi sesler. Kastrati'nin virtüözlüğünden güçlü bir şekilde etkilenen soylu opera serisinin opera kültüründen kasıtlı olarak ayrılmasına ek olarak , maliyet nedenleri bunda belirleyici bir rol oynadı. Yana impresarios bir az zengin burjuva ve alt burjuva kitleye opera buffa amaçlayan için korkunç maliyetler arasında ücret tanınmış kastrato pek kazanılan olabilir. Kastrato rollerinin virtüöz kültürünün, soylular tarafından şekillendirilen pahalı opera serisinin geleneğiyle özdeşleştirilmesi, aynı zamanda Ancien Régime'nin sona ermesinden sonra castrati'nin opera işinden kaybolmasını ve bunun sonucunda yükselişini açıklar . opera buffa ve Opera semiseria'daki "daha doğal" sesler , orta sınıfı, operada da lider olan 19. yüzyılın sosyal sınıfına dönüştürdü.
19. yüzyıl
Genel gelişme
19. yüzyılın ilk çeyreğinde, eşlik recitatives tarafından figürlü bas giderek kayboldu bir notated orkestra versiyonu lehine. Önde gelen İtalyan opera ve Fransız opera türlerine ek olarak, diğer ulusal opera formları da ilk olarak Almanya'da yavaş yavaş ortaya çıktı. Fransız Devrimi ve yükselişi Napolyon opera üzerindeki etkilerini en net gösterdi Ludwig van Beethoven'ın tek operası Fidelio ve Leonore (1805, 1806 ve 1814). Dramaturji ve müzik dili açıkça Luigi Cherubini'nin Médée'sine (1797) dayanıyordu . Konu, Jean-Nicolas Bouilly'nin 1798'de Pierre Gaveaux tarafından Léonore, ou L'amour evlimi başlığı altında bestelediği bir "fait tarihçisine" dayanıyor ; Fransız Devrimi'nin idealleri bu nedenle Beethoven'ın operasının da arka planını oluşturur. Fidelio , bir kişinin büyük tehlikeden dramatik kurtuluşunun konu olduğu " kurtarma operası " türünde sayılabilir. Çalışma biçimsel olarak tutarsızdır: ilk bölüm bir şarkı gibidir, ikinci bölüm büyük ölçekli koro finali ile senfonik etki yaratır ve oratoryoya yaklaşır . Sihirli Flüt ve Fidelio'dan sonra , Alman yapımcılığının Romantik dönemde nihayet kendi opera dilini geliştirmek için birkaç girişime ihtiyacı vardı. Bunun en önemli ön aşamalarından biri romantik operası Undine ile ETA Hoffmann ve Faust (her ikisi de 1816) ile Louis Spohr tarafından sağlandı .
Almanca dil alanı
Ne de olsa, Singspiel geleneğinden, 1821'de orkestrada birçok dramatik renk zenginliğiyle Alman operasını Freischütz biçiminde hayata geçiren Carl Maria von Weber'di . Zayıf metin kitabı nedeniyle neredeyse hiç çalınmayan eseri Oberon (Londra 1826), orkestraya o kadar çok önem vermiştir ki, Gustav Mahler , Claude Debussy ve Igor Stravinsky gibi tanınmış besteciler daha sonra orkestraya atıfta bulunmuştur.
Alman Romantik döneminin diğer bestecileri , arkadaşları ona hoş bir metin sağlayamayan son derece romantik Franz Schubert ( Fierrabras , 1823, başbakan 1897) ve popüler olan Genoveva malzemesinin dekorunu yapan Robert Schumann idi. romantikler arasında sadece bir Opera (1850) sunuldu. Ayrıca kayda değer vardır Heinrich Marschner , bir uygulanan üzerinde büyük etkisi Richard Wagner doğaüstü olaylar ve hakkındaki operalarla tasvirleri doğası ( Hans Heiling , 1833) , Albert Lortzing (dahil onun oyun operalarla Zar ve Zimmermann , 1837 ve Der Wildschütz , 1842), Friedrich von Flotow çizgi roman operası Martha (1847) ile ve son olarak Lustige Frau von Windsor (1849) ile Alman operasına “italianità” getiren Otto Nicolai .
Richard Wagner nihayet operayı fikirlerine göre temelden yeniden şekillendirdi ve yukarıda adı geçen Alman bestecileri aniden yanında kayboldu. İle Rienzi (1842) şimdiye kadar oldukça talihsiz Wagner Dresden ilk başarı elde etti; daha sonra The Flying Dutchman (1843) tarafından aşıldı. Dresden'deki 1848 Mart Devrimi'ne dahil olması nedeniyle Wagner, uzun yıllar İsviçre'de sürgüne gitmek zorunda kaldı. Daha sonraki kayınpederi Franz Liszt , Weimar'da Lohengrin'in (1850) dünya prömiyeri ile Wagner'in hala Almanya'da bulunmasına katkıda bulundu . Genç Bavyera Kralı II. Ludwig'in desteğiyle Wagner, Bayreuth Festival Tiyatrosu'nu inşa ettirdiği ve bugüne kadar sadece eserlerinin çalındığı Ring des Nibelungen'in uzun zamandır değer verdiği planını nihayet gerçekleştirdi .
Wagner'in temel yeniliği opera sayısının tamamen ortadan kaldırılmasıydı. Weber'in Freischütz'ünde ya da Robert Schumann'ın nadiren canlandırdığı Genoveva'da (1850) tamamen bestelenmiş bir operaya doğru eğilimler vardı . Bu gelişme ancak tutarlı bir şekilde Wagner tarafından tamamlandı. Ayrıca vokal ve orkestra kısımlarını eşit bir şekilde tedavi etti. Orkestra artık şarkıcıya eşlik etmiyor , söylenenlerle çeşitli ilişkilerde " mistik bir boşluk " olarak hareket ediyor . Wagner'in operalarının uzunluğu, şarkıcılardan ve dinleyicilerden çok fazla konsantrasyon ve azim gerektirir. Birkaç erken dönem eseri ve Meistersinger hariç - sürekli olarak ciddi operalar, librettolarını kendisinin yazdığı temalar , genellikle aşk, feragat ya da ölüm yoluyla kurtarılmadır .
In Tristan Isolde olduk, opera dış arsa Öte yandan, alışılmadık olaysız bir - (1865), Wagner ölçüde o da onun müziği ile aydınlatmak başardı ana karakterlerin psikolojik iç dramı taşındı. Bu "okyanusa özgü" iç mekanın tasarımı, " Tristan akoru " ile o zamana kadar geçerli olan armonik kuralları arka plana iten ve böylece müzik tarihine giren armonilere de hizmet etti. Müzikal olarak Wagner'in operaları da orkestra ayarı, onun ustaca tedavisi ile hem karakterizedir güçlü etki yapmıştır kadar olan süreden senfonik müziğe Gustav Mahler ve tekrarlanan motiflerin kullanımı, sözde tarafından izlekleriyle , anlaşma rakamlar ve durumlar, bireysel terimler veya belirli fikirlerle. Dört bölümden oluşan en ünlü opera döngüsü olan Ring des Nibelungen (1853-1876'dan oluşur) ile Wagner, yaklaşık 16 saatlik toplam performans süresi ile muazzam bir müzikal ve dramatik bir gerçekleştirme yarattı. opera ve drama (1852) geleneksel operada bir reform geliştirdi. Parsifal sahne kutsama festivali onun iki kampa müzik dünyasına bölünmüş ve her iki taklitçileri uyandırdı operaları, (son oldu Engelbert Humperdinck , Richard Strauss onun öncesinde Salome özellikle Fransa'da -) ve şüpheciler.
Fransa
Fransa'da, 18. yüzyılın ikinci yarısında geliştirilen opéra-comique formu başlangıçta galip geldi . Daniel-François-Esprit Auber , baş kahramanı sessiz kalan bir balerin tarafından canlandırılan operası La muette de Portici (1828) ile Grand opéra ("büyük opera") ile bağlantı kurdu . Oyun yazarı Eugène Scribe , onların önde gelen librettistleri oldu. Grand opéra'da tipik operatik aşk hikayesinin inceliklerine ek olarak, Rossini'nin son operası Guillaume Tell (1829) ' da açıkça gösterildiği gibi tarihsel-politik motifler ön plana çıktı . Grand Opéra'nın en başarılı temsilcisi , uluslararası repertuarında on yıllarca ve 20. yüzyılın başlarında çalınan Robert le diable (1831), Les Huguenots (1836) ve Le prophète (1849) adlı eserleriyle Giacomo Meyerbeer oldu . Diğer önemli örnekler, Halévy'nin La Juive (“The Jewess”, 1835) , Donizetti'nin Dom Sébastien (1843) veya Verdi'nin Don Carlos'udur (1867).
Yaklaşık 1850'den itibaren, Opéra comique ve Grand opéra, diyalogsuz yeni bir opera formunda birleşti. 1875'te Georges Bizet , en çok bilinen sahne çalışması Carmen'i Opéra comique olarak yazdı ve anlatımlarını ölümünden sonra Ernest Guiraud ekledi . İşin “gerçekçi” konusu ve tonu bir grand opéra ile uyuşmuyorsa, o zaman yine prömiyerde başlangıçta başarısızlığa neden olan trajik son, opéra çizgi romanıyla çelişir. Opéra comique ve grand opéra karışımının diğer örnekleri, Charles Gounod'un Faust (1859) - burada ilk kez drame lyrique terimi - ve Jacques Offenbach'ın Les contes d'Hoffmann ( Hoffmann'ın 1871-1880) hikayeleridir .
Rusya
Son olarak Rusya, Batı'dan başka başarıları ithal ederek beslenen ilk ulusal operalarıyla sahneye çıktı. Michail Glinka (opera Жизнь за царя oluşan Schisn sa Zarja, : Alman çar için bir yaşam , adını Iwan Sussanin Sovyetler Birliği'nde olarak) 1836 . Eserin bir Rus konusu var, ancak müzikal olarak hala Batı etkilerinden güçlü bir şekilde etkileniyor. En ünlü operası Ruslan ve Lyudmila , sonraki nesil Rus bestecileri üzerinde büyük bir etki yarattı. Mütevazı Mussorgsky nihayet Alexander Pushkin'in bir dramasının ardından Boris Godunov (1874) ile Batı etkilerinden koptu . Borodin'in Prensi Igor (1890) bile Glinka'nın mirasına öncülük etti. Pyotr Çaykovski , Rus gelenekleri ile Batı dünyasının gelenekleri arasında durdu ve Eugene Onegin (1879) ve Maça Kraliçesi (1890) ile burjuva kadrosuyla, her ikisi de Puşkin'in bir modeline dayanan aşk dramaları tasarladı.
Bohemya
In Bohemya , Bedřich Smetana ve Antonín Dvořák idi Smetana ile başladı Prag Ulusal Operası, en sık gerçekleştirilen besteciler LIBUSE yeni de (1881) Ulusal Tiyatro Prag'da. Aynı bestecinin The Sold Bride (1866) ihracata yönelik bir hit oldu. Dvořak'ın Rusalka operası (1901) halk efsanelerini ve Alman masal kaynaklarını lirik bir peri masalı operasında birleştirdi. Bohuslav Martinů ve Leoš Janáček çabalarına devam etti. İkinci besteci, son yıllarda modernitesinde yeniden keşfedildi ve repertuvarı giderek daha fazla fethetti. İken Kurnaz Küçük Vixen (1924) yine çoğunlukla Alman çeviri gerçekleştirilir Max Brod , gibi diğer eserler Jenůfa (1904), Kata Kabanova (1921) ya da VEC Makropulos (1926) giderek orijinal Çek sürümünde yapılmaktadır; bu önemlidir, çünkü Janáček'in ton dili yakından ana dilinin fonetik ve aruzuna dayanmaktadır .
İtalya
Tancredi ve L'italiana operaları Cezayir'de icra edildiği 1813 yılından itibaren İtalya , genç ve son derece üretken bel canto bestecisi Gioachino Rossini'nin eline geçti . Charles Perrault'un Külkedisi masalına dayanan Il barbiere di Siviglia (1816), La gazza ladra (İng. The thieving magpie ) ve La Cenerentola (her ikisi de 1817) opera evlerinin standart repertuarında günümüze kadar bulunabilir. Yaylı ritim ve parlak ve esprili bir orkestrasyonun yanı sıra şarkı sesinin virtüöz bir muamelesi, Rossini'yi Avrupa'nın en popüler ve saygı duyulan bestecilerinden biri yaptı. Rossini, şimdiye kadar rollerinde hala yaygın olan şarkıcıların doğaçlama dekorasyonlarını yazdı ve böylece aşırı doğaçlamaları önledi. Resitatif ve arya arasındaki katı değişimi rahatlatan ve yine de sayı operası ilkesini koruyan, biçimsel alanıyla yeni bir biçimsel fikir gerçekleştirdi . Ayrıca Rossini bir dizi opera dizisi yazmıştır (örneğin, Otello , 1816 veya Semiramide , 1823). 1824'te Paris'e gitti ve Opéra için önemli eserler yazdı. William Tell ( Guillaume Tell , 1829) üzerine Avusturya'da yasaklanan ve Avrupa'nın çeşitli yerlerinde diğer ana kahramanlarla etkisizleştirilmiş bir versiyonda gerçekleştirilen politik bir büyük opera yazdı .
Rossini'nin daha genç çağdaşları ve halefleri, başlangıçta onun koloratur tarzını kopyaladılar, ta ki Vincenzo Bellini ve Gaetano Donizetti , kendi, biraz daha basit, daha etkileyici ve romantik tarzlarıyla kendilerini ezici modelden kurtarmayı başardılar. Bellini, anlatımlarının etkileyici ve sofistike ifadesiyle ve Il pirata (1827), I Capuleti ei Montecchi (1830), I Puritani (1835), La sonnambula ( 1831) ve özellikle Norma (1831). Bellini, La sonnambula'daki Amina gibi ünlü arya "Casta diva" ile bu operanın başrolünü büyük şarkıcı Giuditta Pasta için yazdı . Norma o kadar talepkardır ki, yalnızca çok az sayıda büyük şarkıcı tarafından söylenebilir ve yorumlanabilir; Maria Callas'ın tarihsel yorumuyla yine unutulmaktan koptu.
Kendisinden birkaç yaş büyük olan Donizetti, Bellini ile birlikte ve özellikle zamansız ölümünden sonra (1835) en başarılı İtalyan opera bestecisi olmaya yükselen son derece çalışkan bir besteciydi. İlk büyük atılımını , ana rolü de Pasta tarafından yaratılan ve Callas tarafından yeniden keşfedilen Anna Bolena (1830) ile yaptı. Öte yandan, renk bakımından zengin ünlü çılgın sahneye sahip Lucia di Lammermoor (1835), repertuarından asla tamamen kaybolmadı ve neşeli operalar L'elisir d'amore (1832), Don Pasquale (1843) ve La fille du régiment (1840) sürekli olarak opera evlerinin repertuarına dayanmaktadır.
Bellini'nin geniş melodi yayları, genç Giuseppe Verdi üzerinde güçlü bir etki yarattı . Üçüncü operası Nabucco'dan bu yana , hala Habsburglar tarafından yönetilen İtalya için ulusal bir besteci olarak kabul edildi . Koro “Va, pensiero, sull 'ali dorate” ülkenin gizli milli marşına dönüştü . Müzikal olarak, Verdi'nin müziği, üzerinde basit, çoğu zaman son derece etkileyici melodilerin geliştiği, güçlü bir şekilde vurgulanan, net bir ritim ile karakterize edilir. Kesin bir teatral içgüdüyle Verdi'nin ders kitabına sıklıkla katkıda bulunduğu operalarında koro sahneleri başlangıçta önemli bir yer tutuyor. Verdi geleneksel sayı operasını giderek daha fazla terk etti; Sürekli duygusal gerilim, bireysel sahnelerin ve aryaların çeşitli bir karışımını gerektiriyordu. İle Macbeth , Verdi nihayet sayı operadan sırtını döndü ve bireylerin mahrem karakter tasviri onun yolunda devam etti. İle La traviata (1848 roman dayalı 1853, Lady of Kamelyalı tarafından Genç Alexandre Dumas fahişenin otantik figürü etrafında döndürülür böylece, Marie Duplessis , o ilk kez opera sahnesine çağdaş konuyu getirdi), ancak sansürciler tarafından şimdiki zamandan taşınmak için komployu durdurmaya zorlandı. Verdi sıklıkla örneğin müzik edebi kaynaklar, set Friedrich Schiller'in (örn Luisa Miller sonra Kabale Liebe und ya ben Masnadieri sonra Die Räuber ), Shakespeare ya Victor Hugo ( Rigoletto ). Paris için yazdığı Grand Opéra'ya (örneğin, Don Carlos , 1867) yaptığı katkılarla da bu formu yeniledi ve şaşırtıcı komedi Falstaff'ı (1893; ikisinde de şiir) bulana kadar geç Otello ile Richard Wagner'in müzikal dramasının unsurlarını ele aldı. Cases by Arrigo Boito ) 80 yaşında neredeyse 30 operadan sonuncusunu besteledi. Muhtemelen en popüler opera Aida , 1871 yılında yazılı.
Yüzyılın dönüşü
Verdi'nin istifa etmesinden sonra, genç Veristler (ital. Vero = true) İtalya'daki sahneyi fethettiler . Güzelleştirilmemiş natüralizm, en yüksek estetik ideallerinden biriydi - bu nedenle, düzgün bir şekilde yazılmış ayetlerden kaçınıldı. Pietro Mascagni ( Cavalleria rustikana , 1890) ve Ruggero Leoncavallo ( Pagliacci , 1892) bu dönemin en tipik bestecileriydi. Öte yandan Giacomo Puccini , ününün çok ötesinde büyüdü ve hala bu güne kadar en sık icra edilen opera bestecilerinden biri. Yüzyılın başında Paris'ten ahlaki bir tablo olan La Bohème (1896), "politik gerilim" Tosca (1900, Victorien Sardou'nun aynı adlı dramına dayanan) ve Uzak Doğu Madama Kelebeği (1904), Bitmemiş Turandot (1926'da prömiyerini ölümünden sonra yaptı) hala egzotizmde artan bir başka artışta, esas olarak melodilerinden dolayı hit haline geldi. Puccini seçkin bir tiyatro sanatçısıydı ve ses için nasıl yazılacağını çok iyi biliyordu; Çoğunlukla büyük bir orkestra için hazırlanan notalarının enstrümantasyonu çok farklı ve ustaca. Şu anda, o zamanlar çok popüler olan İtalyan-Alman besteci Alberto Franchetti , üç dünya başarısına ( Asrael , Christoforo Colombo ve Germania ) rağmen gönülsüzce yeniden keşfediliyor. Veristen'den farklı bir müzikal-dramatik ideale bağlı, aynı zamanda aktif olan ve halk arasında çok popüler olan eserleri de fantastik öğelerle serpiştirilen Alfredo Catalani idi . Onun son ve şimdi en iyi bilinen opera merkezli La Wally roman üzerinde Die Geier-Wally tarafından Wilhelm von Hillern , Ocak 20, 1892 tarihinde prömiyeri Teatro alla Scala Milano'da.
20. yüzyılın başları
Fransa
Claude Debussy sonunda kendisini Alman'ın etkisinden kurtarmayı başardı ve 1902'de Pelléas et Mélisande ile Wagner tarafından benimsenen leitmotif tekniğinin en nüanslı örneklerinden birini yarattı . Maurice Maeterlinck'in orijinal metni, Debussy'nin orkestra diline benimsediği birçok belirsiz sembolizm sunuyordu. Neredeyse tüm vokal kısımları anlatımlı olarak tasarlandı ve Wagner'in "sonsuz ezberleme" ile "sonsuz melodisi" için bir karşı örnek sundu. Dinleyiciye bir vokal çizgisi sunan ender istisnalardan biri, kısalığı ve dekorasyon eksikliğinden dolayı gerçek bir arya olarak görülemeyecek olan Mélisande'nin basit şarkısıdır.
Viyana Okulu
Önce Salome ve Elektra ile geç romantik bir dışavurumcu olan , ancak daha sonra Der Rosenkavalier ile eski kompozisyon stillerine geri dönen Richard Strauss'tan sonra , bu güne kadar bir dizi eserle çok sayıda eser çalınmıştır (örneğin Ariadne auf Naxos , Arabella , Die Frau ohne Shadow ve Die Schweigsame Frau ), sadece birkaç besteci opera repertuarında kalıcı bir yer bulmayı başardı. Bunun yerine, geçmişin çalışmaları sürdürüldü (ve sürdürüldü). Çağdaş bir eserin standart repertuvara dahil edilmesi istisna olarak kalır.
Alban Berg onun operaları ile bu konuda başarılı Wozzeck , serbest tonal olarak dışarı atılmıştır ve Lulu , tamamen oniki ton müziği kullanan. Lulu'nun ilk fragmanı Pierre Boulez ve Patrice Chéreau yönetimindeki Paris performansı için Friedrich Cerha tarafından üç perdelik formunda tamamlandı. Her iki operadan özellikle eserin içeriği ve müzikal vizyonun bir bütün bulduğu Wozzeck , artık dünya çapında irili ufaklı sayısız prodüksiyonda tanıdık opera repertuarına girmiş ve tartışmasız bir konuma ulaşmıştır. Lulu ile oldukça benzer , ancak işin içerdiği çaba nedeniyle genellikle yalnızca daha büyük aşamalarda ustalaşılabiliyor. Ancak, düzenli olarak Anja Silja , Evelyn Lear , Teresa Stratas veya Julia Migenes gibi önemli tercümanlara ilham veriyor .
Of Arnold Schönberg'e düzenli olan Monodram beklenti bir şarkıcı için ilk opera - - ve besteci tarafından kasıtlı olarak bitmemiş geride bıraktığı, koro Yardımcısı ötesi çalışmalarına en yüksek talepler Musa ve Harun sıraladı. Yazılı Beklenti, erken 1909 gibi, ama sadece galası içinde Prag'da 1924 yılında ile Marie Gutheil-Schoder başkanlığında Alexander von Zemlinsky'nin , şarkıcılar (özellikle için özel bir hayranlık gösterdi Anja Silja ve Jessye Norman yönetmenler için de) yıl içinde II.Dünya Savaşı'nın ardından (örneğin , Frankfurt'ta Silja 1974 ile Klaus Michael Grüber ; Salzburg Festivali'nde Norman 1995 ile Robert Wilson ). 1930'da Schönberg , 1937'de ayırdığı Moses ve Aron üzerinde çalışmaya başladı ; 1957'de Zürih'te sahnelendiği prömiyerinden sonra, bu opera, özellikle 1970'lerden bu yana çok sayıda uluslararası gösteride sahne için özel uygunluğunu göstermiştir. Musa'nın aron şarkı söylerken perdesi önceden belirlenmiş olan tüm opera boyunca sözlü bir ilahiyi kullanması da ilginçtir.
Almanca konuşulan alandaki diğer gelişmeler
Aksi takdirde, Viyana Okulu standart repertuarında daha fazla iz bırakmadı . Bununla birlikte, müzikal olarak, her modern besteci on iki tonlu müzikle uğraşmak ve onun temelinde çalışmaya devam edip etmeme ya da daha ziyade tonal çizgilerle düşünmeye karar vermek zorunda kaldı.
Hans Pfitzner , yüzyılın ilk yarısının bilinçli olarak ton geleneklerine bağlı kalan en önemli bestecilerinden biriydi. Operatik çalışmaları Richard Wagner'den ve Weber ve Marschner gibi erken romantik bestecilerin etkilerini göstermektedir. Pfitzner'ın müziği büyük ölçüde doğrusal-polifonik düşünceyle belirlenir; uyum, tonalitenin sınırlarına giden basit diyatonik ve kromatiklik arasında hareket eder. Tüm Pfitzner operaları arasında 1917'de prömiyeri yapılan müzik efsanesi Palestrina en iyi bilinendir. Ayrıca şunları yazdı: Zavallı Heinrich , Die Rose vom Liebesgarten , Das Christ-Elflein ve Das Herz .
Franz Schreker , 1912'de İkinci Dünya Savaşı'ndan önceki en büyük operalardan biri olan Der ferne Klang'ı yarattı , ancak daha sonra Ulusal Sosyalizm eserlerini repertuarın dışına ittiğinde unutuldu . Daha önceki birçok denemeden sonra, bu bestecinin gerçekten derinlemesine yeniden keşfi 1980'lere kadar başlamadı; bu, Der ferne Klang'ın yeni prodüksiyonlarının ( Teatro La Fenice 1984, Wiener Staatsoper 1991) yanı sıra Die Gezeichen , Der Schatzgräber'in performanslarını da üretti. ve Irrelohe . Oldukça farklılaştırılmış tınılar, Schreker'in müziğinde önemli bir rol oynar. Schreker ile Wagner'in kromatik uyumu yeniden yoğunlaştırılır ve bu da genellikle ton bağlarını tanınmayacak kadar bulanıklaştırır.
Schreker'e benzer şekilde, Viyanalı Alexander von Zemlinsky ve 1945'ten sonra eserleri de zor günler geçiren Brno Erich Wolfgang Korngold . 1980'lerden bu yana, her iki besteci de uluslararası repertuvarda bir yer edinmeyi başardı, Zemlinsky kıyafetleri ile adamı yaptı , ancak özellikle A Florentine Tragedy , The Cüce ve The King Kandaules , The Dead City ile Korngold .
Eseri Walter Braunfels da Ulusal Sosyalistler tarafından yasaklanmış ve sadece 20. yüzyılın sonundan bu yana dikkatini arttı alınan etmiştir. Onun opera ile Vogel Die Braunfels 1920'lerde Alman opera sahnelerinin en sık gerçekleştirilen bestecilerinden biriydi. Yapıtlarının stil açısından çok yönlülüğü dikkat çekicidir : Prenses Brambilla , Commedia dell'arte'ye dayanan Wagnerian Aktarım'ın müzikal dramasına bir alternatif sunarsa , Die Vögel Pfitzner'ın etkisini gösterir . Daha sonraki operalar Müjde , The Dream a Life ve Joan of Arc - St.Johanna'nın Yaşamından Sahneler ile Braunfels, daha sonraki Hindemith'in tonal diline yaklaşır.
1920'lerde genç neslin en başarılı bestecilerinden biri, başlangıçta özgür atonalitede tutulan dışavurumcu eserlerle sansasyon yaratan Schreker'in öğrencisi Ernst Krenek'ti . Caz unsurlarını ele alan Jonny'nin 1927 operası , skandal bir başarıydı. O dönemde ortaya çıkan, eylemlerini farklı modalardaki değişimin güçlü bir şekilde belirlediği dönemin gündelik hayatından alan "Zeitoper" türünün tipik bir örneğidir. Krenek'in müziği daha sonra Nasyonal Sosyalistler tarafından "yozlaşmış" olarak reddedildi ve yasaklandı. Besteci ABD'ye göç etti ve 1973 yılına kadar 20'den fazla opera düzenledi ve 20. yüzyılın müziğinin değişken gelişiminin örnek bir şekilde yansıtıldığı.
İkinci dünya savaşı
İkinci Dünya Savaşı da müzikal dünya üzerinde bir etkisi vardı Avrupa ve Amerika, tarihinde bir dönüm noktası oldu. Almanya'da modern seslere sahip operalar nadiren çalındı ve giderek daha fazla kenara itildi. Bunun tipik bir örneği , 1920'lerde Cardillac operası gibi eserleriyle müzikal bir "burjuvazi" olarak kabul edilen, ancak 1930'dan sonra nihayet neoklasik etkilerle orta derecede modern bir tarz bulan Paul Hindemith'tir . Ressam Mathis (besteci bu operanın bazı bölümlerinden çokça oynanan bir senfoniyi bir araya getirdi). Tarzdaki değişime rağmen Hindemith , 1929'da tamamladığı operası Neues von Tag'de Adolf Hitler'in kişisel suçunu işlediği için reddedilmeyi açıkça hissetti . Sonunda Hindemith'in eserleri “yozlaşmış” olarak etiketlendi ve icraları yasaklandı. Kendisinden önceki ve sonraki diğer sanatçılar ve besteciler gibi Hindemith de 1938'de sürgüne gitti.
1945 sonrası zaman
Genel gelişme
1945 sonrası dönem, opera işinin net bir uluslararasılaşması ve bireyselleşmesi ile karakterize edildi, bu da önceki ulusal geleneklere bölünmeyi pek anlamlı görünmüyordu.
Opera, genel trendlerden çok bestecinin bireysel etkilerine giderek daha fazla bağımlı hale geldi. Opera repertuarının “klasiklerinin” sürekli varlığı, modern operalara olan talepleri artırdı ve her besteci geçmişle başa çıkmak, onu sürdürmek, onu yabancılaştırmak ya da ondan kopmak için kendi yolunu bulmak zorundaydı. Sonrasında, türün sınırlarını aşan ve onları aşmaya çalışan operalar tekrar tekrar ortaya çıktı. Müzik ve metin düzeyinde, besteciler giderek daha fazla tanıdık bölgeyi terk ettiler ve sahneyi ve doğal eylemi - çoğu zaman yeterince soyut - müzik dizisine dahil ettiler. 20. yüzyılda görsel araçların genişlemesinin bir özelliği, başlangıçta eyleme eşlik eden ve daha sonra daha bağımsız hale gelen video projeksiyonlarıdır.
Müzik dilinin artan bireyselleşmesinde, eğilimler yine de 20. yüzyılın ikinci yarısında operada tanınabilir: Bir yandan, dramaturjisi büyük ölçüde geleneğe dayanan edebi operalar . Ancak bu amaçla giderek daha fazla güncel materyal ve libret kullanılmaktadır. Yine de, bu sefer iki öncü çalışmaları esas, yani olarak edebi klasikleri kullanan tüm operaları olan Bernd Alois Zimmermann opera tabanlı Askerler üzerinde Jakob Michael Reinhold Lenz ve Aribert Reimann en esaslı Lear üzerinde William Shakespeare . Edebi opera başka örnekleri Reimann en olacaktı Das Schloss (sonra Kafka ) ve Bernarda Albas Haus (sonra Lorca ). Luigi Nono ve Hans Werner Henze'den başlayarak siyasi konular da giderek müziğe ayarlanıyor ; Daha yeni bir örnek ise Gerhard Rosenfeld'in Varşova'daki Kniefall operası , 1997'de Dortmund'da prömiyeri halk veya basın üzerinde çok az etkiye sahip olan ve herhangi bir sonraki prodüksiyonla sonuçlanmayan Willy Brandt hakkında .
Eğer Luigi Nono adlı eserleri artık edebi olarak kategorize edilebilir operaları nedeniyle deneysel müzikal diline, opera dramaturji aynı zamanda deneysel olasılıklar için incelenmektedir. Bu nedenle opera terimi , 20. yüzyılın ikinci yarısında bir değişikliğe uğradı, birçok besteci, onu müzik tiyatrosu veya müzikal sahnelerle değiştirdi ve yalnızca opera terimini, açıkça geleneğe bağlı eserler için kullandı. Deneysel bestecilerin eserlerinde, yalnızca metin ve dramaturjinin yaratıcı bir şekilde ele alınması keşfedilemez, sahne, orkestra sıralaması ve son olarak müziğin kendisi muhafazakar kalıpların üstesinden gelir, tür artık burada açıkça sınırlanamaz. . Ek olarak, video ve elektronik gibi yeni medya kullanılıyor, ancak drama, dans ve performans da operaya giriyor.
Başka bir İtalyan besteci, çağdaş müzik tiyatrosunda kendi sesini somutlaştırıyor: Salvatore Sciarrino . Tınılara olan ilgisi veya müzikteki sessizlikle yaratıyor. Bazı eserler , Rönesans'ın kompozisyon teknikleri (örneğin , 1998'den madrigal besteci Carlo Gesualdo'nun hayatı hakkında Luci mie traditrici operasında) sayesinde açık ve nettir .
Benjamin Britten , modern İngiltere'yi uluslararası opera sahnesine taşıdı. William Shakespeare , Albert Herring , Billy Budd ve Peter Grimes'ın oyunlarına dayanan A Midsummer Night's Dream , çoğunlukla tonal operalarının en ünlüsüdür . Britten'in ses resmine olan sevgisi ve yeteneği, özellikle deniz tasvirinde tekrar tekrar gösterildi.
Diyaloglar des Carmelites (Carmelitlerin Sohbetler tarafından, 1957 yılında prömiyeri) Francis Poulenc , modern müzik tiyatrosunun en önemli eserlerinden biri olarak kabul edilir. Temeli , 1794'te dini yeminlerini bozmayı reddeden devrimci mahkemenin gözü önünde şarkı söyleyerek iskeleye yürüyen Compiègne şehitlerinin tarihi malzemesidir . Tek bir şarkıcı için ikinci ünlü opera da Poulenc'e geri dönüyor: La voix humaine'de , sadece "kadın" olarak anılan kişi, onu telefona atan sevgilisinin sadakatsizliği nedeniyle ayrılıyor. Luciano Berio da dişi ana karakteri “Sie” için bir yorum koro kullanılan içinde Passaggio .
Minimal Müzik'i tutuklayan besteci Philip Glass , artık Einstein on the Beach için bağlantılı cümleler kullanmak yerine sayılar, solfej heceleri, anlamsız kelimeler kullandı. Olayların sahnedeki sunumu belirleyici oldu. 1976'da , Satyagraha ve Akhnaten'in de temsil edildiği üçlemenin ilk bölümü olan Sahilde Einstein yaratıldı - dünya tarihini değiştiren kişiliklere saygıları: Albert Einstein , Mahatma Gandhi ve Mısırlı Firavun Akhnaton . Glass'ın çalışmaları, özellikle Robert Wilson veya Achim Freyer'in cana yakın prodüksiyonlarıyla bağlantılı olarak halkın ilgisini çekti .
Mauricio Kagel'in tiyatro eserleri, genellikle müzik veya tiyatronun kendisi ile ilgili çalışmalardır ve en iyi şekilde "manzara-müzikal eylem" olarak sınıflandırılabilir - müzik pek sabit değildir, çünkü Kagel, non-müzik kullanan sanatçıları tarafından özgürce doğaçlama yapılmasına izin verir. Enstrümanlar (fermuarlar, biberonlar vb.) veya bunları alışılmadık bir şekilde kullanmak, anlamsız heceler söylemek veya tesadüfen veya doğaçlama okuyarak eylemler ve / veya müzik yaratmak. Kagel nezaketle devleti ve tiyatroyu, orduyu, sanat endüstrisini vb. Eleştirdi. Skandallar , tiyatronun gizli mekanizmalarının su yüzüne çıkarıldığı en ünlü eseri Devlet Tiyatrosu'nu uyandırdı .
Luigi Nono ise müziğini siyasi ve sosyal rahatsızlıkları suçlamak için kullandı. Bu, özellikle ülkesine seyahat eden bir adamın gösteriler, protestolar, işkence, toplama kampları , hapishane ve su baskını da dahil olmak üzere taciz yaşadığı ve sonunda evinin ihtiyaç duyulan yer olduğunu fark ettiği Intolleranza 1960'da daha açık hale geliyor .
Çok üretken bir besteci, 2003 yılında Japonya Sanat Vakfı'nın (sözde Nobel Sanat Ödülü ) Premium Imperiale'ine layık görülen Hans Werner Henze idi . Başından beri, bazıları dogmatik yönelimli olan ( Darmstadt veya Donaueschingen anahtar kelimesi , yukarıya bakınız) çağdaş müziğin hakim akımlarıyla çelişiyordu , seri teknikleri benimsedi , ama aynı zamanda aleatorik de dahil olmak üzere tamamen farklı beste teknikleri kullandı . Opera kariyerinin başında şair Ingeborg Bachmann ile çalıştı ( The Young Lord , 1952 ve Kleist'in uyarlaması The Prince of Homburg , 1961). The Elegy for Young Lovers (1961), Stravinsky'nin The Rake's Progress operasının librettistleri WH Auden ve Chester Kallman ile yazılmıştır . Daha sonra Edward Bond tarafından müziğe libretti ( The Bassarides , 1966 ve The English Cat , 1980). L'Upupa ve Oğlunun Zaferi adlı eserinin prömiyeri 2003 yılında Salzburg Festivali'nde yapıldı. Yıllarca İtalya'da yaşamış olan Henze, birçok genç besteciyi sürdürülebilir bir şekilde tanıtmış ve etkilemiştir. Kurucusu olduğu Yeni Müzik Tiyatrosu Bienali 1988 yılından beri Münih'te bulunmaktadır .
Karlheinz Stockhausen onun heptaloji tamamladı IŞIK, 2005 yılında, 1978 yılında başladı . Ana eseri ile ardında dini temalarla ilgili, her biri haftanın bir gününü temsil eden yedi operadan oluşan anıtsal bir eser bırakıyor. İlk operalar Milano'da ( Perşembe , Cumartesi , Pazartesi ) prömiyerini yaptılar, Leipzig'de ilk kez Salı ve Cuma günleri çalındı. Toplamda 29 saat müzikten oluşan karmaşık çalışma, bütünüyle, özellikle de muazzam organizasyonel zorluklar nedeniyle henüz gerçekleştirilmedi.
Opera Schwefelhölzern den Das Mädchen mit tarafından Helmut Lachenmann 1996 yılında Almanya'da ilgi gördü . Hans Christian Andersen'in ünlü Noel hikayesine dayanıyor . Lachenmann, kendine özgü bir şekilde ve kısmen yeni enstrümantal tekniklerle soğuk hissini sese dönüştürür.
Operabase istatistiklerine göre, 2013 / 14'ten 2017 / 18'e kadar beş sezonda en çok performans gösteren beş yaşayan opera bestecisi Amerikalı Philip Glass , Jake Heggie , İngiliz Jonathan Dove , Hollandalı Leonard Evers ve İngiliz Thomas Adès . Operabase isimleri Peter Lund 8th, Marius Felix Lange 11'inde, Wolfgang Rihm 14, Ludger Vollmer 17th, ve Aribert Reimann 23 yere en gerçekleştirilen Alman bestecilerin olarak .
Humperdinck'in peri masalı operası Hansel ve Gretel'den bu yana , opera bestecileri defalarca çocuk operaları yazmıştır. B. Henze ( Pollicino , 1980), Oliver Knussen ( Vahşi adamların yaşadığı yer , 1980 ve 1984) ve Wilfried Hiller ( Tranquilla Trampeltreu , Norbert Nackendick , Der Rattenfänger , Eduard auf dem Seil , Wolkenstein ve Der Goggolori ).
20. ve 21. yüzyılların diğer önemli opera bestecileri
şekil
Operalar, geleneksel kompozisyon stillerinin yanı sıra bestecilerin bireysel çözümleriyle belirlenen çeşitli formlarla karakterize edilir. Bu nedenle yapıları için genel bir formül yoktur. Bununla birlikte, kabaca konuşursak, sayı operadan birçok farklı karma formdan 1900'lerde tamamen bestelenmiş operaya kadar bir gelişme belirlenebilir .
Numara opera
Barok dönemden Romantik döneme kadar opera, ezberler veya ( Singspiel'de ) sözlü diyaloglarla birbirine bağlanan ve sürekli bir olay örgüsünü temsil eden , kendi kendine yeten bir müzik parçaları (" sayılar ") dizisidir . Drama gibi, bir opera da eylemlere , resimlere , sahnelere veya görünüşlere ayrılabilir . Operanın müzikal bileşenleri çok çeşitlidir:
- Müzik Bağımsız parçasıdır uvertür İtalyan sık sık, Sinfonia bir opera veya eylemi açar. 19. yüzyıldan beri, operanın tematik materyalleri giderek daha fazla alıntılanıyor veya "program uvertürü" olarak da bilinen olay örgüsünün temel özelliklerini açıklıyor (örneğin, Der Freischütz , 1821, Carl Maria von Weber ). Klasik ve romantik uvertürler de operadan ayrı olarak konser eseri olarak kullanılmaktadır. Bu yüzden bazen bir uvertür için iki sonuç çıkar: Biri operaya götüren ve sözde bir konser sonu.
- Giriş ya da başlangıcı , bir uvertür göre genellikle daha kısa olan ve genellikle düz birinci olay (örneğin geçer Der Rosenkavalier tarafından, 1911, Richard Strauss ).
- Orkestranın bir entracte veya interlude çıplakları, resimleri veya sahneleri birbirine bağlar. Bu tür pasajlar genellikle sahnedeki dönüşümler için kullanılır . Bazı durumlarda, ara sahneler, konser parçaları olarak ortaya çıktıkları sahne oyunundan ayrı olarak gerçekleştirilir ( L'Arlésienne , 1872 veya aralar , Carmen , 1875, Georges Bizet , Four Sea Interludes , Benjamin Britten'in Peter Grimes , 1945).
- Özellikle Fransız operası geleneksel olarak daha uzun bale müziği içerir , ancak bu 20. yüzyılda performanslar için gittikçe ihmal edildi. Rahibelerin bale gelen Giacomo Meyerbeer'in en Robert le diable (1831), dan sarayla bale Giuseppe Verdi'nin Don Carlos (1867) ya da Bacchanal Paris Wagner'in sürümüne başında Tannhäuser ve Wartburg'a üzerinde şarkıcının savaşı (1861) tanındı.
- Birçok operada ayrıca bireysel balo salonu dansları , marşlar , pandomim , müzik performansı vb. Bulunur. Erken Fransız operaları birkaç küçük dans eseridir ( Yön değiştirmeler kararlaştırılmıştır).
Kapalı lirik formlar
- Arya operada tüm yalnız tezahüratları için jenerik bir terimdir. Solo eserleri için diğer adlar vardır Lied , Cavatine , beyit , Ariette , Romance , Ballade . Virtüöz İtalyan aryalarının cabaletta adı verilen süslü bir son hareketi vardı . Arias, genellikle bir operanın en popüler ve en iyi bilinen bölümleridir ve opera ortamı dışında, bazen daha önce bir dinleyiciyle birlikte, bireysel olarak verilir. Arya genellikle şarkı söyleyen figürün duygusal bir durumunu, anılarını veya düşüncelerini tanımlar ve böylece dramatik aksiyonun hareketsiz kalmasına izin verir.
- Toplulukları : Birkaç solo sesler için ilahiler olan düet , üçlü , dörtlü vb 18. yüzyılın sonlarında bu yana, daha büyük topluluklar genellikle oluşturdular finali bir eylemi ve zamanda harekete devam Don Giovanni tarafından (1787) , W. A. Mozart .
- Koro solo eserleri arasından ve 19. yüzyılda değişim sıklıkla sağlayan teklifler insanları onların sahip söz. Bazı opera yılında olduğu gibi arka planda yalnız parçaları, alabilir Antonio Salieri de Les Danaides (1784), Gioachino Rossini'nin Moïse et Pharaon (1827) ya da Modest Mussorgsky en Boris Godunov (1874).
- 17. / 18. yüzyıl Fransız vodvili özel bir konuma sahiptir . Century biri, tanınmış ayet şarkı dönüşümlü söylenen sık sık birlikte, nakarat Mozart'ın finali de örneğin Die Saraydan Kız Kaçırma (1782).
Eylem odaklı pasajlar ve sayılar
- Resitatif o Adaptasyonu ayarı metindir konuşma ritmine ve konuşma melodi . Esas olarak, özellikle diyalog sahnelerinde eylemi iletmek için kullanılır. Barok ve klasik müzikte, recitativo secco (ital. Secco , dry) ve recitativo concagnato (ital. Accompagnato , eşlik eden) arasında bir ayrım yapılır . Secco anlatımda, sadece vokal ve bas bölümleri not edilir, daha sonra ilgili akorlar da figürlü bas olarak veya yazılı olarak not edilir. Şarkıcıya bir veya birkaç enstrüman, çoğunlukla bir bas ve bir armoni enstrümanı (mızraplı veya klavyeli enstrüman) eşlik eder . 18. yüzyılda bu görev gittikçe artarak sadece klavsen ve daha sonra fortepiano'ya düştü . Accompagnato anlatımında eşlik, orkestra için bestelenir; genellikle durumu hazırladığı bir arya ile ilgilidir.
- İtalyan Scena sahnesi, 19. yüzyılda aksiyon odaklı anlatımdan doğdu ve orkestra eşlik ediyor. Genellikle bunu bir arya takip eder.
- Melodram böyle olduğu gibi, müzik eşliğinde konuşan birini oluşur Antonio Salieri'nin Rauchfangkehrer (1781), gelen zindan sahnesi Ludwig van Beethoven'ın Fidelio (1805/1814) ve gelen Wolfsschlucht sahne Carl Maria von Weber'in Der Freischütz (1821), ya da sadece Daniel-François-Esprit Auber'in La muette de Portici (1828) veya Giacomo Puccini'nin Suor Angelica'sında (1918) olduğu gibi müzik eşliğinde bir pandomim . Melodram, Franz Schubert'in Die Zauberharfe (1820) gibi tüm eserlerini içeren , ancak şimdi tiyatrolardan kaybolan bağımsız bir form oluşturur . Günümüz film müziği melodramın etkisinden yararlanmaktadır .
İyi düzenlenmiş büyük form
Sayıların ayrımı ve anlatım ile arya arasındaki ayrım 19. yüzyılda sorgulandı. İtibaren 1825 kaynaktan, secco resitatif giderek yok ; İtalyan literatürde bu ilkesi ile değiştirildi scena ed arya , Giuseppe Verdi oluşturmak için kullanılan daha büyük bir müzik bütün halinde hareket eder. Yüzyılın ortalarından itibaren Richard Wagner bir iyi-lehine sayısı yapısının terk yayılır oluşan bütün oluşturduğu temelinde izlekleriyle . Wagner'in operaları için, müzikal drama terimi kendini kanıtlamıştır , " sonsuz melodi " anahtar kelimesi , ona göre müzikal dans formlarına üstün gelmesi gereken müzikal ve duygusal gelişimin sürekli ilerleyişini temsil etmektedir. Wagner operası Tristan und Isolde'yi (1865), orijinal opera terimleri olan "müzikte favola" veya "dramma per musica" yı anımsatması gereken "müzikte olay örgüsü" olarak tanımladı.
Geçiş oluşan formu genellikle de tarafından, 19. yüzyılın sonlarında tercih edildi Jules Massenet'in ve Giacomo Puccini'nin ve erken gelen baskın model olarak kaldı modernizm için neoklasisizm kırılgan yapıları ve erken opera tarihinin formlara atıfta denedi. Puccini operalarından birçok aryada olduğu gibi, tamamen bestelenmiş operalardan bağımsız parçalar da konserlerde gerçekleştirilir. Richard Strauss, bunu özellikle tek perdelik Salome , Elektra ve Ariadne auf Naxos oyunlarında sergileyen iyi düzenlenmiş geniş ölçekli formun ustası olarak kabul edilir .
Opera seria ve Opera buffa
Opera tarihinde, trajedi ve komedi arasındaki eski ayrıma dayanan, çoğunlukla "yüksek" ve "alçak" bir üslup vardır . Bununla birlikte, bu her zaman ciddi ile komik arasında bir çizgi anlamına gelmez. "Yüksek" tarz, basitçe antika malzemeler veya asil figürler yoluyla veya ciddiye alınacak "edebi" bir model veya "zor" (veya sadece oluşturulmuş ) müzik yoluyla "düşük" üslubun üzerine çıkabilir . Neyin daha değerli olduğuna dair tüm bu göstergeler tarih boyunca saldırıya uğramıştır. Opera semiseria gibi zıtlığı zayıflatmaya çalışan türler vardı.
17. yüzyılın başında olduğu gibi opera hala deneysel aşamada olduğu müddetçe, ayrılık gerekli değildi. Sadece opera performansları yaygınlaştığında ve sosyal nedenlerden dolayı ortaya çıktı: ciddi opera aristokrat personeli ve "yüksek" politik sembolizmi içeriyordu, çizgi roman burjuva karakterleri ve "önemsiz" günlük eylemleri içeriyordu. Yavaş yavaş Opera seria ve Tragédie lyrique ayrılmış kendi çizgi ile ilgili Interludes olan, opera buffa ve Opéra-Comique ortaya . Bu ayrılık ancak 18. yüzyılın sonunda kırıldı: Vatandaşlar artık kendilerine yönelik "alt" opera türünde komik (yani gülünç) bir şekilde tasvir edilmek istemedikleri için, çizgi roman genellikle duygusal ve duygusal hale getirildi. değerli. Bu nedenle, "tuhaf operalar" genellikle komik değildir. Fransız Devrimi'nden sonra, sınıf hükmü kaldırıldı ve burjuva operalarının “ciddi” olmasına izin verildi. Böylece, trajedi ve komedi arasındaki farklı sınırlar 19. yüzyılda 18. yüzyıla göre ortaya çıktı.
Hem trajik hem de komik eserler için ortak bir terim , opera ilk günlerinde çağrıldığı için müzik başına İtalyan dramasıdır . Erken ciddi opera bir örnek Il ritorno d'Ulisse in patria tarafından Claudio Monteverdi . Ciddi iddia, antik tiyatro malzemelerine - özellikle trajediler - ve destansı kahramanlık şiirlerine başvurulmasından kaynaklanıyor . 18. yüzyılın sonlarından bu yana daha yeni tarihi konular yerini aldı. 19. yüzyıl İtalya'sında, drama terimi melodram kompozisyonunda kullanıldı ve artık eski drama ile ilgili değildi. Hem Bellini'nin trajik operası Norma ve komedi operası d'amore elisir L' tarafından Gaetano Donizetti'nin yüzden seçildiler.
"Yüksek stil
Opera serisi , 18. yüzyıla kadar kendisini sabit bir terim olarak kurmadı. Karışık formlar veya trajikomik içerik bu başlığa dahil edilmedi. Handel'in Radamisto operası tipik bir eserdir. İtalya'ya bir antipode olarak, Fransa , büyük ölçüde Jean-Baptiste Lully'den ve Louis XIV mahkemesindeki baleden , daha sonra Jean-Philippe Rameau'dan etkilenen Tragédie lyrique adını verdiği kendi opera seria formunu verdi . Fransız Devrimi'nden sonra, grand opéra kendisini yavaş yavaş burjuva, ciddi bir opera olarak kurdu . Bunlar , Les Huguenots tarafından Giacomo Meyerbeer yanı böyle olduğunca az başarılı işler Les Troyens tarafından Hector Berlioz .
Daha olgun Richard Wagner'in ( The Ring of the Nibelung ) iyi bestelenmiş müzik draması büyük bir uluslararası etkiye sahipti. Massenet gibi dönemin Fransız bestecileri ise drame lirik teriminin kullanıldığı şeffaf ve vokal bir opera üslubunu tercih ettiler . Debussy bile bu terimi operası Pelléas et Mélisande için kullandı .
Opera malzemeleri her zaman romanlardan , kısa öykülerden veya sahne çalışmalarından gelmiştir . 18. yüzyıl İtalyan operası, kendisini müzikli bir edebiyat olarak görüyordu . O zamandan beri müzik mutlak hakimiyet haline geldi, yani 19. yüzyılın sonlarından bu yana son derece edebi operalar edebi opera olarak biliniyor . Venedik'te Ölüm tarafından merkezli Benjamin Britten üzerinde Thomas Mann müziğe edebi malzemenin çok sadık çevirisidir.
"Daha düşük" stil
Opera buffa neşeli operanın orijinal şeklidir. Pergolesi'nin La serva padrona'sı , 18. yüzyılın ortalarında önde gelen örnek olarak kabul edildi. Geç bir örnek, Gioachino Rossini'nin yazdığı Il barbiere di Siviglia'dır . Son derece neşeli operalar genellikle duygusal olanlardan daha az sayılırdı. Kumaşları , İtalyan Commedia dell'arte'den büyük ölçüde etkilenen popüler tiyatro ve posse'den geliyor .
Fransız opéra-comique (çalışma türü) , devrimden önce giderek kendine güvenen bir burjuvazinin operası haline gelen erken opera buffadan ortaya çıktı. İlk başta bunun bir şarkı oyunu ( vodvil ) olduğu anlaşıldı . Ancak müzikal kısım büyüdü ve baskın olmaya başladı. Alman dili Singspiel , Opéra-comique'den ortaya çıktı. Singspiel sıklıkla popüler, burjuva karakteri vardır, basit ile karakterizedir şarkı veya rondo formları ve kullanımları diyaloglar konuşulan yerine recitatives ve bazen melodramlarından müzikal sayılar arasındaki.
Mahkeme Fransızca konuştu. 18. yüzyılda ve bir dereceye kadar hala 19. yüzyılda Alman operasının sorunu, yerel bir opera olarak "alt" türe ait olması ve kendini savunup özgürleştirmesi gerektiğiydi. Saraydan Kız Kaçırma tarafından Wolfgang Amadeus Mozart bu amaçla en ünlü Singspiele biridir. Mozart ayrıca aryalar için daha karmaşık müzik formları kullanır. İmparator II . Joseph tarafından ulusal bir şarkı oyunu kurmak üzere görevlendirilen ve 1782'de Viyana Burgtheater'da prömiyeri yapılan eser, Alman operasının gelişimi için belirleyici bir öneme sahipti.
Paris, 19. yüzyılda opera tarihinde bir liderdi ve Rossini ve Verdi gibi İtalyanlar da buraya geldi. Opera-Comique evinde gerçekleştirildi, Opéra-comique , ayrıca kalan ikincil yeni oluşturulan iyice oluşan için Grand Opera yapıldı, Opéra - daha az sosyal önemi daha da müzikal önemi açısından. Belirtilen nedenlerden ötürü, mutlaka neşeli olması gerekmiyordu. Almanca konuşulan alanda da bilinen komik ve maudlin opera çizgi romanına bir örnek , Adolphe Adam'ın Lonjumeau'nun Postillon'udur . 1860'tan sonra resmi olarak hala Opéra-comique olarak adlandırılacak bir grup çalışma, duygusal temel karakteri güçlendirdi ( örneğin , Ambroise Thomas'ın Mignon'u ). Rossini'nin bazı komik operalarında ( La Cenerentola ) duygusal bir unsur da bulunabilir .
Opéra-comique'nin yenilenmesi , draması verismo operası yönünü işaret eden Georges Bizet tarafından Carmen ile başarılı oldu . Onunla - proleter figürlerin dışında - korkunç, "alt" tarzın bir özelliğiydi.
Büyük opera - oda operası
"Boyut" ayrıca yüksek veya düşük stilin bir işareti olabilir. Bazen "grand opera" terimi bir eserin alt başlığı olarak kullanılır. Bu, örneğin, orkestra ve koronun geniş kadroda çalması ve şarkı söylemesi gerektiği veya operanın bütünleşik bale ile tam uzunlukta bir çalışma olduğu anlamına gelir. Bunlar sadece daha büyük bir tiyatroda icra edilebilen ve gezici birliklerin repertuarından farklı olabilecek operalardır. Jules Massenet'in yazdığı Manon , “büyük opera” nın bir örneğidir .
Terimi odası opera , diğer taraftan, çok az personel ile gerçekleştirilebilir bir eser anlamına gelir. Şarkıcı sayısı genellikle beşten fazla değildir, orkestra bir oda orkestrası ile sınırlıdır . Bu, maddi yoksulluğun zorluğundan kaynaklanabilir ve bu nedenle "daha düşük" türe atıfta bulunabilir veya tam tersine, "daha yüksek" bir türün daha fazla münhasırlığı ve konsantrasyonu anlamına gelebilir. Sahne de genellikle daha küçüktür ve bu, işin etkisi açısından yararlı olan daha samimi bir ortama katkıda bulunabilir. Örnekler olurdu Albert Herring tarafından Benjamin Britten tarafından ya da “Les larmes de couteau” Bohuslav Martini .
Tür mü yoksa sadece altyazı mı?
Bazı opera bestecileri de tür geleneklerine göre sınıflandırılmaya direndiler veya eserlerine kasıtlı olarak belirli alt başlıklar ile atıfta bulundular. Wagner'in Tristan ve Isolde'u , örneğin, "müzikte rol yapma" terimini taşır; Luciano Berio , Passaggio'nun "sahnede messa" ("sahneleme") terimiyle ilgili çalışması için kullanmıştır . George Gershwin , Porgy ve Bess adlı çalışmasını "Bir Amerikan Halk Operası" olarak nitelendirdi. Modern besteciler kendilerini klişe fikirlerden uzaklaştırmak için genellikle "azione scenica" (Luigi Nono'nun Al gran sole carico d'amore ) veya "azione musicale" ("müzikal eylem", Luciano'nun Un re in ascolto ) gibi alternatif isimleri tercih ederler. Berio). Peter Çaykovski'nin ünlü operası Eugene Onegin bile besteci tarafından "Lirik sahneler" olarak adlandırıldı.
Diğer özel formlar
John Corigliano'nun 1991'de prömiyeri yapılan The Ghosts of Versailles adlı eseri de dahil olmak üzere , kendileri drama veya opera içerdikleri için form açısından kendine atıfta bulunan birkaç opera örneği vardır .
Operanın icra uygulaması
repertuar
Opera türünün diğer müzik türlerinden ve türlerinden ayırt edilmesinin her zaman kolay olmaması ve pasticcios uygulaması nedeniyle, opera repertuarının genel kapsamı hakkında bir açıklama çok sayıda güçlükle doludur. Mevcut listeler, yaklaşık 5800 ila 6000 bilinen eseri varsaymaktadır. Özellikle 18. yüzyıldan 19. yüzyıl başlarına kadar çok sayıda kayıp ve kayıp eseri dahil ederseniz, toplamda yaklaşık 60.000 operanın gerçekçi olması gerekir.
Çok sayıda eser olması, tiyatro ve opera binalarının yüksek standartları karşılayan ve yeterli izleyici bulan bir seçim yapmasını kolaylaştırmıyor. Tiyatronun büyüklüğüne ve mevcut bütçeye bağlı olarak, tiyatronun her bölümü (oyunculuk, müzikal tiyatro, bale, çocuk tiyatrosu, kukla tiyatrosu vb.) İçin sanat yönetmeni ve dramaturji , evi ve çalışanları uyarlayan ayrıntılı bir program . Program, mekanın bölgesel özelliklerini ve performans geleneklerini dikkate alıyor - örneğin açık hava festivalleri, Noel veya Yeni Yıl konserleri yoluyla - ama aynı zamanda çağdaş eserler de icra ederek müzik tiyatrosundaki güncel eğilimleri de gösteriyor. Evin büyüklüğüne göre bir sezonda farklı operalar yeniden sahnelenir. Yeni bir operanın ilk halka açık performansına prömiyer , bir operanın yeni bir prodüksiyondaki ilk halka açık performansına prömiyer denir .
Yavaş yavaş, programda düzenli olarak yer alan denenmiş ve test edilmiş, az ya da çok dar bir opera kanonu ortaya çıktı. Bu sabit olmayan kanonu özünde yaklaşık 150 opera oluşturur. Buna göre, özellikle uzun metraj bölümünün ilgisi , sahnelenmenin ön plana çıkmasıyla , zaten iyi bilinen çalışmalardan yorumlanmasına doğru kaymıştır . Seyirci çoğu zaman belli bazıları gelenekleriyle, sevdikleri operalar ilişkilendirir donmuş içinde kongre ve reaksiyon gösterip tartışmalı radikal yorumsal yaklaşımlar (yönetmenlik için tiyatro ).
Gösterilerin dili
1960'ların ortalarına kadar operalar çoğunlukla icra edildikleri yerin yerel dilinde icra ediliyordu. Almanya'da Verdi operaları, radyo ve televizyon kayıtlarında gösterildiği gibi İtalyanca olarak Almanca ve Wagner operalarında İtalya'da söylendi. Bundan önce bile , New York'taki Metropolitan Opera gibi orijinal dillerinde operalar yapan tiyatrolar vardı . Salzburg Festivali her zaman yalnızca orijinal dilinde opera sundu. Herbert von Karajan , Milano'daki La Scala ile İtalyan şarkıcıların Viyana Devlet Operası'nda da şarkı söylemeyi taahhüt ettikleri bir sözleşmeye dayanarak, 1956'da Viyana Devlet Operası'nda orijinal dilde opera icra etme ilkesini tanıttı . Başka bir dile çevrilirken kelime ve müzik bütünlüğünün kaybolduğu gerekçesiyle operalar giderek daha çok orijinal haliyle icra ediliyordu. Giderek uluslararası hale gelen plak ve şarkıcı pazarı da bu gelişime belirleyici bir katkı yaptı. Öte yandan Doğu Almanya'da, hala büyük bir çeviri geleneği vardı, ancak yeni çeviriler (örneğin, Walter Felsenstein , Siegfried Schoenbohm ) orijinalin içeriğini daha kesin, dilsel olarak daha başarılı ve her şeyden önce müzikal olarak daha başarılı bir şekilde çevirmeye çalıştı. uygun şekilde. Günümüzde hemen hemen tüm büyük opera binalarında operalar orijinal dilde simültane üstyazıyla icra edilmektedir .
Pek çok küçük tiyatroda, özellikle doğu Almanya'da, hala Almanca gösteriler var. Bazı şehirlerde (örneğin Berlin, Münih, Viyana), biri Volksoper Wien , Komische Oper Berlin , Münih'teki Staatstheater am Gärtnerplatz veya Londra İngiliz Ulusal Opera . Ara sıra yetkili bir çeviri de vardır ( Leoš Janáček'in operalarında olduğu gibi, Almanca metni Janáček'in arkadaşı Max Brod'dan gelir, böylece Almanca metin de orijinal sayılabilir). Eserde diyaloglar varken orijinal dilde performans sergilemek her zaman zordur. Burada karma biçimler de vardır, yani sözlü metinler çevrilir, ancak söylenen sesler orijinal dildedir. Tercüme edilmiş müzikal tiyatro performansı bu nedenle şarkı söyleme , operet ve müzikaller alanında yaygındır. Tiyatrodaki dramaturji, yabancı bir dilden tam çeviriden sorumludur. Répétiteçilerin dil becerileri derinleştirilecekse, yabancı dil için uzmanlaşmış koçlar da çağrılır.
Ayrıca bakınız
- Operaların listesi
- Klasik müzik şarkıcılarının listesi
- Tiyatro eğitimi
- Opera rehberi
- Singspiel , operet , müzikal , çocuk operası , televizyon opera , opera seria , yarı opera , opera Semiseria , Çin operası , Pekin operası , modeli opera , radyo opera , müzikal tiyatro , maske oyun , maske
- Dünya opera günü
- Ópera Flamenca
Edebiyat
Kitabın
- Paul Bekker : Operadaki Değişiklikler. Zürih 1983 (1934'ten yeniden baskı), ISBN 3-280-01409-3 .
- Barbara Beyer: Neden opera? Alexander, Berlin 2006, ISBN 3-89581-145-9 .
- Oscar Bie : Opera. Mainz 1988 (1923'ten yeniden baskı), ISBN 978-3-492-18234-8 .
- Carl Dahlhaus ve diğerleri. (Ed.): Piper'in Müzik Tiyatrosu Ansiklopedisi . 6 cilt ve kayıt. Piper, Münih / Zürih 1986–1997, ISBN 3-492-02411-4 , ISBN 3-492-03972-3 .
- Jens Malte Fischer : Opera - olası sanat eseri. Müller-Speiser, Anif / Salzburg 1991.
- Jens Malte Fischer: Opera harikası üzerine. Zsolnay, Viyana 2007, ISBN 978-3-552-05396-0 .
- Johannes Jansen: Hızlı kurs operası. Dumont Buchverlag, Köln 1998, ISBN 3-7701-4280-2 .
- Rudolf Kloiber , Wulf Konold , Robert Maschka: Opera El Kitabı. 14., temelden gözden geçirilmiş baskı. JB Metzler, Stuttgart 2016, ISBN 978-3-476-02586-9 .
- Arnold Jacobshagen (Hrsg.): Müzik tiyatrosu pratiği yapın . El kitabı. Laaber-Verlag, Laaber 2002, ISBN 978-3-89007-512-9 .
- Isolde Schmid-Reiter (Ed.): L'Europe Baroque. 17. ve 18. yüzyıllarda opera. L'opéra aux XVIIe ve XVIIIe siècles. ConBrio, Regensburg 2010, ISBN 978-3-940768-17-9 .
- Ulrich Schreiber : Opera sanatı. Kitap Guild Gutenberg, Frankfurt am Main 1988-2005, ISBN 3-7632-3101-3 , ISBN 3-7632-5643-1 (4 cilt)
- Ulrich Schreiber: Gelişmiş I için Opera Rehberi: Başlangıçlardan Fransız Devrimine , Verlag Bärenreiter 1999, ISBN 3-7618-0899-2
- Ulrich Schreiber: İleri Düzey II için Opera Rehberi: 19. Yüzyıl , Verlag Bärenreiter 2000, ISBN 3-7618-1028-8
- Ulrich Schreiber: İleri Düzey Öğrenciler için Opera Rehberi III: 20. Yüzyıl (3 cilt). Verlag Bärenreiter 2000–2006, III.1: ISBN 3-7618-1436-4 , III.2: ISBN 3-7618-1437-2 , III.3: ISBN 3-7618-1859-9
- Silke Leopold , Robert Maschka: Operada kim kimdir? Deutscher Taschenbuch-Verlag (Münih) / Bärenreiter (Kassel ve diğerleri) 2004, ISBN 3-423-34126-2 veya ISBN 3-7618-1780-0
- Stanley Sadie (Ed.): Opera'nın Yeni Koru Sözlüğü. Grove, New York / Oxford 2004, ISBN 0-19-522186-9 (İngilizce)
- Siegfried Mauser (Ed.): Müzik türlerinin el kitabı . Cilt 11; Silke Leopold: 17. yüzyıl operası . Verlag Laaber, 2004, ISBN 978-3-89007-134-3
- Siegfried Mauser (Ed.): Müzik türlerinin el kitabı . Cilt 12; Herbert Schneider, Reinhard Wiesend (ed.): 18. yüzyılda opera . Verlag Laaber, 2001, ISBN 978-3-89007-135-0
- Siegfried Mauser (Ed.): Müzik türlerinin el kitabı . Cilt 13; Sieghart Döhring, Sabine Henze-Döhring : 19. yüzyılda opera ve müzikal tiyatro . Verlag Laaber 1997, ISBN 978-3-89007-136-7
- Siegfried Mauser (Ed.): Müzik türlerinin el kitabı . Cilt 14; Siegfried Mauser (Ed.): 20. yüzyılda müzik tiyatrosu . Verlag Laaber, 2002, ISBN 978-3-89007-285-2
- Dieter Zöchling: Opera. Westermann'ın operalar, operetler ve müzikallerdeki renkli rehberi. Placido Domingo'dan bir önsöz ile. Westermann Verlag, Braunschweig 1981, Redaktionsbüro Harenberg, Schwerte, ISBN 3-611-00024-8 (166 besteci portresiyle ve 400 opera, operet ve müzikal sunumuyla - her biri arsa ve eleştirel değerlendirmenin yanı sıra libretto , tarih hakkında bilgiler içerir menşei ve etkisi, dünya prömiyeri, Almanya prömiyeri, bireysel roller ve ikincil edebiyat)
- Yeni Franzen Opera Ansiklopedisi I - şimdiye kadar yazılmış ve icra edilmiş tüm operaların, operetlerin ve şarkı oyunlarının bir katalog raisonné'si. Zürih 1998, ISBN 3-905587-05-X
- Yeni Franzen Opera Ansiklopedisi II - tüm opera sanatçılarının bulunduğu bir dizin. Zürih 1999, ISBN 3-905587-08-4
- Yeni Franzen Opera Ansiklopedisi III - diskografiye sahip tüm opera bestecilerinden oluşan bir dizin. Zürih 1999, ISBN 3-905587-10-6
- Harenberg Opera Rehberi - 500 operanın anahtarı, konusu ve hikayesi (“Opernwelt” editör ekibinden CD önerileriyle). Dortmund 1995, ISBN 3-611-00496-0
- Elisabeth Schmierer : 2 ciltlik opera sözlüğü . Laaber-Verlag, Laaber, 2002. ISBN 978-3-89007-524-2
- Clemens Wolthens: Opera ve Operetta. Tosa Verlag, Viyana 1970
- Peter Overbeck : Opera. 100 sayfa. Reclam-Verlag, Ditzingen 2019. ISBN 978-3-15-020537-2
- Bernd Feuchtner: 100 başyapıtta 20. yüzyılın operası. Wolke Verlag, Hofheim 2020, ISBN 978-3-95593-250-3 .
Ticaret dergileri
- Opera! Dergi. Ulrich Ruhnke yayınevi, Berlin,
- Opera dünyası . Friedrich-Berlin-Verlags-Gesellschaft, Berlin,
- Opera gözlükleri . Opernglas-Verlags-Gesellschaft, Hamburg,
- Opera Rehberi (Opera Rehberi) Özet - Libretti - Öne Çıkanlar
- İşlemler: operalar, roller, besteciler vb. Hakkında veri toplama.
- Opernnetz - Çevrimiçi müzik tiyatro dergisi
- Almanca konuşulan tiyatroların repertuarındaki operalar
- Veri ve bağlantı toplama OperaGlass (İngilizce)
- Çevrimiçi veritabanı "1770 ile 1830 yılları arasında İtalya ve Almanya'da Opera"
- Curlie.org'da opera ile ilgili bağlantı kataloğu (eski adıyla DMOZ )
- Kültür kitapçığı , birçok opera - çeşitli fotoğraflarla ayrıntılı olarak
- OperaLounge - Biraz farklı opera dergisi. Tutkulu. Hızlı. Güncel.
- ViFaMusik opera akış teklifleri koleksiyonu
- Das Opernmagazin - Detlef Obens'in internetteki opera ve kültür dergisi
Bireysel kanıt
- Wilibald Gurlitt , Hans Heinrich Eggebrecht (Ed.): Riemann Müzik Sözlüğü (konu bölümü) . B. Schott'un Oğulları, Mainz 1967, s. 654 .
- Arnold Jacobshagen : "Musiktheater" (PDF) Alman Müzik Bilgi Merkezi .
- Özet bkz: Wolfgang Osthoff: Monteverdi: L'incoronazione di Poppea . İçinde: Carl Dahlhaus (Ed.): Piper Enzyklopädie des Musiktheater . Cilt 4. Münih 1991, s. 253-259.
- Johannes Jansen: Hızlı kurs operası . S. 127, "Modern Çağ'a Ayrılış".
- İstatistikler 2017/18. Operabase ; 14 Haziran 2018'de erişildi.
- Roswitha Frey: "Gerçeklik bizi yakaladı" . Badische Zeitung , 18 Mart 2016.
- Versailles Hayaletleri. Erişim tarihi: July 7, 2019 .
- Kurt Pahlen : Yeni opera sözlüğü. Seehamer, Weyarn 2000, ISBN 3-934058-58-2 , s.9.