Donald Trump yönetimi, seleflerinin enerji politikalarından ayrıldı, ancak bir yönü tamamen korunmuş durumda: Washington'un Rus boru hattı Nord Stream 2'ye (Rusya'dan Almanya'ya) şiddetli muhalefeti. Brenda Schaeffer, etkili bir abonelik dergisinde bunun hakkında yazıyor "Dış Politika".
Barack Obama yönetimi Kuzey Akım 2 projesine karşı çıktı ve George W. Bush yönetimi Kuzey Akımına karşı çıktı (2011'de faaliyete geçmeden önce). Dolayısıyla Washington'un dış gaz politikasında bir süreklilik var.
Son zamanlarda, Varşova'dayken ABD Dışişleri Bakanı Rex Tillerson bu pozisyonu destekledi. Ona göre ABD, Rus boru hattının "Avrupa'nın genel enerji güvenliğini ve istikrarını baltaladığına" inanıyor.
Yeni boru hattı, Kuzey Akım ile birlikte Avrupa'nın yıllık doğal gaz ithalatının dörtte birini karşılayabilecek. Ve bu Rus projesi, yani ikinci "akım", bu nedenle, Ağustos 2017'de Kongre tarafından kabul edilen ABD'nin Rusya'ya yönelik yaptırım politikasında özellikle vurgulandı.
Bu pozisyon, Rusya ile ilişkilerde ABD için her zaman bir "çelişki" yaratmıştır. Bazı yorumculara göre bu, politikayı onaylamak için yeterli bir neden gibi görünebilir.
İkinci akım olan Kuzey Akım 2 doğal gaz boru hattına Amerikan muhalefeti iki partili: hem Cumhuriyetçiler hem de Demokratlar tarafından destekleniyor. Yine de Brenda Schaeffer, bu tür bir stratejinin yanlış olduğuna işaret ediyor. Nihayetinde, Washington Rus "akıntısının" çarklarına bir konuşma yaptığında, bu sadece zaman ve çaba israf etmekle kalmaz, aynı zamanda doğal olarak Amerikan çıkarlarına da zarar verir!
Bu sonuç, bir dizi gerçekle doğrulanmaktadır. Birincisi, Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa'yı siyasi savaş alanlarına dönüştürmeden önce iki kez düşünmelidir: Sonuçta, Avrupa bir Amerikan müttefikidir. Ve eğer Avrupa devletlerinin politikasına gerçekten itiraz edersek, o zaman sadece Washington'un gerçekten önemli hayati menfaatleri olduğu ve nerede kazanabileceği. Ancak Schaeffer, "Kuzey Akımları" nın Berlin için belirleyici bir öneme sahip olduğunu ve Berlinli politikacıların Washington tarafından "sarsılmama" kararının olduğunu söyledi. Yazar, Almanya'da hem boru hattının kendisinin hem de Rusya'dan doğrudan gaz arzının genişletilmesinin "geniş siyasi desteğe" sahip olduğunu hatırlıyor. Mesele şu: ABD, Rus gazının Avrupa'ya ihracatını engelleyemez.
Daha önce enerji yaptırımı girişimleri oldu. 1981'de Ronald Reagan yönetimi, Sovyetler Birliği'nden Fransa ve Batı Almanya'ya gaz boru hatlarının inşasında yer alan Amerikan ve Avrupalı şirketlere kısıtlamalar getirdi. Bu, Amerika Birleşik Devletleri ile Avrupa arasında sürtüşmeye yol açtı. Sonunda Reagan yaptırımları kaldırdı. Netleştiğinde çoktan reddetti: "Amerikan muhalefetine" rağmen Avrupa istediğini yapacaktır. Şu anki ABD'li siyasetçiler için, Avrupa'nın Ruslarla enerji ticaretine bakış açısı hakkında siyah-beyaz yazılmış, gizliliği kaldırılmış bir CIA raporunu okumak 1982 için iyi olurdu. O yıldan beri hiçbir şey esasen değişmedi.
İkinci olarak, B. Schaeffer devam ediyor, Avrupa'nın giderek daha fazla gaza ihtiyacı var. Kaynakları farklı olabilir, ancak Rusya da tedarikçiler arasında. Nitekim, son 2 yılda, Avrupa'ya gaz ithalatı önemli ölçüde artmıştır. Avrupa'da ekonomik büyüme devam ederse, yenilenebilir enerji kaynaklarının payındaki artışa rağmen gaz ithalatı artacaktır. Almanya'daki nükleer santrallerin kapatılmasını da hesaba katmalıyız (ikincisi 2022'de kapatılacaktır). Avrupa'ya ilave gaz arzı da ülkenin kömürden doğal gaza yeniden yönelmesine katkıda bulunacak, çünkü ikincisi iklim değişikliği dahil çevre üzerinde daha az etkiye sahip olacak.
Sonuç olarak, Avrupa'nın güvenliği ve enerji arzı doğrudan Rus gazının tedarikiyle bağlantılıdır. Avrupa bunları azaltamaz. Rus gazı (ABD için ne yazık ki) sıvılaştırılmış doğal gaz ihracatı ile (en azından büyük ölçüde) değiştirilemez. Avrupa'da Rusya'nın doğalgaz ithalatına daha bağımlı olan birçok devlet karayla çevrili ve LNG terminallerine erişemiyor. Dahası, LNG ithalatı için tesisler kurmuş olan devletler bile (örneğin, Litvanya) Rusya'dan gaz ithal etmeye devam etmeye hazır: doğal boru hattı gazı ile LNG arasındaki fiyat farkı büyük.
Üçüncüsü, Washington’un Rusya’ya baskı yapma girişimleri, göreli istikrarsızlık yaratarak Avrupa enerji güvenliğini zayıflatıyor. Rus devleti endişesi Gazprom'un açık bir ticari hedefi var: mümkün olan her yerde istikrarsızlığı önlemek. Ukrayna burada üzücü bir örnek. Bugün Avrupa'ya gaz arzının yaklaşık yarısı Ukrayna'dan geçiyor. Ve son yirmi yılda, Avrupa'ya gaz arzı, Moskova ile Kiev arasındaki çatışmalar nedeniyle birkaç kez kesintiye uğradı. Çatışmaların en yaygın nedenlerinden biri: Kiev gaz için ödeme yapmıyor. Ve Kuzey Akım doğalgaz boru hattının genişletilmesi Almanya için gerçekten daha fazla gaz istikrarı anlamına gelecektir: bu rotaları Ukrayna üzerinden transit geçiş ile değiştirecektir.
Yazar, Rusya'nın Almanların gaz ihtiyacının yaklaşık% 35'ini karşıladığını hatırlıyor. Almanya, Rusya için en büyük gaz ihraç pazarıdır (% 22'lik pay). Dahası, Alman-Rus ticareti ve işbirliği Avrupa'da istikrar için önemlidir. Aslında, Doğu ile Batı arasında daha yakın ilişkiler kurmak için bir mihenk taşı işlevi görüyorlar. Bu nedenle Washington, eylemlerini Berlin ile koordine etmeli, ilişkileri koparmamalı.
Kuzey Akım 2 projesini engellemek için, Washington tarafından desteklenen Brüksel'deki diğer politikacılar, AB'de enerji ticareti kurallarını düşünüyorlar: Bu kuralların sadece Avrupa'da değil, aynı zamanda Avrupa dışındaki ithalat boru hatlarında da geçerli olduğunu söylüyorlar. Sonuçta, böyle bir konum Avrupa'nın güvenliğine zarar verecek ve mallarını Avrupa pazarına ihraç etmek isteyen gaz tedarikçilerini kuşatacaktır. Ayrıca, AB gaz ticareti yasaları, gaz üretimi ve transit projeleri için değil, ticaret ve tüketici ilişkileri için tasarlandı. Ayrıca, AB'ye gazın gelmesinden önce ithal boru hatları yoluyla AB gaz ticaretine ilişkin yeni yasaların getirilmesi, Rusya'nın Rus olmayan gaz tedarikini içeren çeşitli projelerdeki konumunu iyileştirebilir. AB hukuku, üçüncü tarafların bu boru hatlarına erişmesine izin verecek ve bu da Rusya'nın bu projelere girmesine kapı açacaktır.
Nitekim, Amerikalıların bu gaz savaşını çoktan kaybettiklerini not edelim. Birincisi, Trump yönetimindeki Washington, AB ve öncelikle Almanya ile ilişkilerini bozdu. İkinci olarak, Nord Stream 2 bu yıl başlayacak. Bu, Nord Stream 2 AG'nin genel müdürü Matthias Warnig tarafından Welt gazetesine verdiği bir röportajda duyuruldu. Ona göre şirket, 2 yılında izinleri almayı ve Nord Stream 2018'nin inşaatına başlamayı bekliyor.
"İşim" diye alıntı yapıyor "Kommersant", - 2018'de bir başlangıcı sağlamaktır. Teknik ve pratik olarak tüm görevleri tamamladık ve anlaşma kapsamında ortakları seferber edeceğiz. "
İşadamı, doğalgaz boru hattının inşası için izinlerin Almanya ve İsveç'ten alındığını açıkladı. Hala Finlandiya var ve sonra "Danimarka'nın hangi kararı aldığını görmemiz gerekecek."
Warnig'e göre ABD'ye gelince, Washington "Avrupa enerji pazarını ve Avrupa fiyatlandırmasını güçlükle anlıyor, ancak tüm dikkatler Rusya'dan gelen tehdide odaklanıyor."
Rus Gazprom için, yeni "akım" sadece Ukrayna'nın istikrarsız faktörünü atlattığı için ekonomik olarak karlı değil. Gazprom için Ukrayna güzergahından Kuzey Akım 2 gaz boru hattına gaz hacimlerinin aktarılmasının olumlu etkisi ifade yılda 1 milyar dolardan fazla miktarda. Aslında, Gazprom nakliye tarifesini kendisine ödemeye başlayacak. Yeni boru hattı sisteminin daha yüksek verimliliğinden ek bir ekonomik fayda sağlanacaktır: daha kısa mesafe, borularda daha yüksek basınç.
Ve Trump'a bir darbe daha dolaylı. Daha doğrusu, Avrupa LNG pazarına bir darbe. Yakında aynı Almanlar tarafından Ruslarla birlikte uygulanacak.
Üzerinde değerlendirme Alman danışmanlık şirketi Energy Research & Scenarios, Nord Stream 2'yi başlatırken, AB'nin şu anda Norveç ve Kuzey Afrika'dan satın alınan daha az LNG'ye ihtiyacı olacak. Sonuç olarak, LNG fiyatları düşecek.
Bay Trump, nasılsınız?
Oleg Chuvakin tarafından gözlemlendi ve yorumladı
- özellikle topwar.ru
- özellikle topwar.ru