Avcı ve Yiyecek Toplayıcı Toplumlar
Avcı ve Yiyecek Toplayıcı Toplumlar (hunting and gathering societies) Bu toplumlar, yabanıl ya da evcilleştiritmemiş yiyecek kaynaklarından faydalanmaya bağlı olan bir geçim tarzına sahiptirler.İnsanlık tarihinin yüzde 99’unda insanların geçim aracı olan bu model, hayvanların avlanarak, balıkların tutularak ve yabanıl meyve ve bitkilerin, ayrıca arı balının ve böceklerin toplanarak yenmesini kapsar.Avcı ve yiyecek toplayıcı toplumların pek çoğu küçük *göçebe gruplarından meydana gelirken,bir kısmında daha geniş bir toplumsal örgütlenme görülmüştür.Çağımıza kadar varlığını koruyan bu nitelikteki çok az sayıdaki insan grubu, geçmişteki bu tür toplumları anlamamızı sağlayacak bir pencere olarak değerlendirilemez, çünkü bu toplumların kendi tarihleri vardır. Örneğin bazı topluluklar işgalci gruplar ve etnik kırım politikalarıyla marjinal bir varoluşa itilirken, bazıları da eskiden tarımcıyken, sonradan bu geçim tarzını benimsemiştir.Avcı ve yiyecek toplayıcı gruplar genellikle, avcılığın esas olarak erkekler, yiyecek toplayıcılığın ise kadınlar tarafından üstlenildiği, cinsiyete dayalı bir işbölümü etrafında kurulmuşlardır.Et genellikle bir prestij kaynağı olurken, yiyecek toplama da vazgeçilmez yiyecekleri sağlamakta, böylece grup üyelerini yiyecek toplayıcı-avcı şeklinde nitelemenin daha doğru olacağı bir bileşim ortaya çıkmaktadır.Diğer tüm kaygıları bir yana bırakarak, öncelikle yaşam mücadelesi veren ilk avcı ve yiyecek toplayıcı gruplarla ilgili popüler imge bir mit niteliğindedir.Bir toplumun teknolojisi ile entelektüel ve yaratıcı uğraşlarının karmaşıklığı arasında bir bağıntı yoktur: Bu grupların birçoğunda zengin bir dinsel ve sanatsal yaşam olmuştur. Nitekim Marshall Sahlins de Stone Age Economics’dc (1972) onların tarihteki “ilk bolluk toplumu” olduğunu, çünkü sınırlı düzeydeki maddi ihtiyaçlarını karşılayıp geçimlerini sağlayacak faaliyete her gün birkaç saat ayırmalarının yettiğini, dolayısıyla geriye fazlasıyla boş zamanlarının kaldığını ileri sürmüştür.