2 AyPerşembe, Kasım 20, 2014
Maya öleli 2 gün sonra 2 ay oluyor. Zamanla acısı geçer diyen çok olmuştu, evet ilk günlerdeki korkunç acı elbet azaldı, yerine kabullendiğim ve geçmeyeceğinden emin olduğum bir agrı kaldı.
Geçenlerde komşu amcayla karşılaştık, Maya kaza geçirdiğinde duyup çıkmış, yerde onu görmüş. Gördüğünde HENÜZ ÖLMEMIŞ. Maya'nın can çekiştiğini duymaya dayanamadım elbet. Duymak, bilmek istemedim, susturdum. O gün bir yere gidiyordum, eve döndüm ağlayarak. Yazarken de ağlıyorum ama onu unutmadım, ölümünü atlatamadım.
Hala evde onu çok sık anıyoruz, hala bahçede yattığı yere gidip gidip bakıyorum. Biber'i de çok seviyorum, o da bizim evin çocuğu oldu, ona da çok bağlandım ama kimse kimsenin yerini doldurmuyor. Keşke Maya da burda olsaydı, demeyi kesemiyorum kendi kendime.
Umud da benIm gibi, arada 'Maya ölmeseydi Biber'le beraber oynarlardı' diyor. Ah keşke. Biliyorum o bir kedi, dünyada daha büyük acılar var, beterin beteri var ama bunlar benim acımı ve özlemimi azaltmıyor.
Bazı geceler -tıpkı bu gece olduğu gibi- fazladan üzülüyorum Maya gitti diye.
Seni unutmadım Maya'cığım, seni çok seviyorum, ölene kadar seveceğim, özleyeceğim.
Canım Mayam, mayalı poğaçam, güzel oğlum, bebek kedim, güzel kedim. Keşke geri gelebilsen.