Yüzyıla yayılan bilimkurgu dizisi Travellers'ın ilk sezonunun çekimlerinin sonlarına doğru Eric McCormack, bir başka zaman yolculuğuna daha katıldı: Will & Grace'in canlanması.
2016'da gizli bir birleşme olarak başladı. oylama videosu sitcom'un finalinden on yıl sonra. (McCormack, dizinin yaratıcılarından Max Mutchnick'in, 'Ajanınıza söylemeyin, dünyayı şok edeceğiz' dediğini hatırlıyor. ) Ve uzun zamandır asla yapmamaya yemin ettiği şey birdenbire gerçekleşiyordu.
İnsanların bilmediği güzel hikaye, Netflix'in paylaşmayı ne kadar kolay kabul ettiğini ve NBC'nin ilk iki sezon için ikinci sırada olmayı ne kadar kolay kabul ettiğini söyledi. Tamamen farklı iki izleyiciye kur yaptığım için, bana aynı anda iki gösteri yapmakla kalmayıp tamamen farklı iki gösteri yapmamı sağladı.
Netflix'in Gezginlerinde, şimdi üçüncü sezonunda McCormack, bilinçleri günümüz bedenlerine ışınlanmış kıyamet sonrası bir Dünya'dan bir insan ordusunun parçası olan Gezgin 3468'i oynuyor - 21. yüzyıl fast food'unun tadını çıkarırken insanlığı kurtarmak için daha iyi .
Ve NBC'nin Will & Grace'inde, şimdi ikinci sezonunda (ve üçüncüsü için yenilendi), gey avukat Will Truman olarak geri döndü ve bir kez daha Manhattan'daki dairesini en iyi fikir tartışması ortağı olan iç mimar Grace Adler (Debra Messing) ile paylaşıyor. . Will, Columbia'da bir öğretmenlik işine ve ara sıra yaramaz talip olmasına rağmen, orta yaş bekarlığının anlamı ile giderek daha fazla boğuşuyor.
Televizyon bu yıl yaratıcılık, mizah, meydan okuma ve umut sundu. İşte The Times'ın TV eleştirmenleri tarafından seçilen öne çıkanlardan bazıları:
55 yaşındaki McCormack, çalışma yılını Travellers'ın çekildiği Vancouver ile Will & Grace için California, Universal City arasında bölüştürüyor. Los Angeles'taki evinden yaptığı bir telefon görüşmesinde, eşi Janet ve 16 yaşındaki oğulları Finnigan ile yeni süslediği Noel ağacına bakan McCormack, Gezginler'deki dramatik yanıyla yeniden bağlantı kurmaktan bahsetti. çok farklı iki başrol oyuncusunu oynamanın zevkleri.
İşte konuşmadan düzenlenmiş alıntılar.
Bu kadar farklı karakterler arasında zıplamak nasıl bir şey?
Bu işe dramatik bir oyuncu olmak isteyerek girdim. Sektördeki ilk sekiz yılım çoğunlukla Shakespeare ve dramalardı. Will & Grace, 30'lu yaşlarımda birdenbire Cheers and Seinfeld and Friends izlediğim başka bir içgüdüyle ortaya çıktı. Ben de, Bu benim için nerede? Ama üzerinden 12 yıl geçtiğinde, bu diğer şeye geri dönmem gerektiğini düşündüm, sırf onu özlediğim için değil, insanları hala o yanımın olduğuna ikna etmem biraz zaman alacak diye düşündüm. . İleri geri görüyorum ve onu seviyorum. Bunun bir yanı sadece tüm enerjimi [Will Truman olarak] kullanmam, diğer yanı ise tüm bu enerjiyi bastırarak bir tür Michael Douglas'a ulaşmam biraz zaman alan başrol oyuncusu olmam.
Gezginler, bir felaketten sonra insanlığı kurtarmakla ilgili bir Kanada şovudur. Göreve uygun kibar insanlar mısınız?
Bir zamanlar biz Kanadalılar bile bu konuda gergin olurduk, ha-ha, neredeyse önceden özür dilerdik. Ve şimdi, bunu sevmemeye cesaret ediyorum - ve bu arada, hepsi Kanadalı. Yirmi yıl önce Amerikalı yapımcılar şöyleydi: Ah, adamım, bu adamları gördüm. Burada, Vancouver'da işe almak zorunda kalmak istemiyorum. Ama şimdi insanların kapsam karşısında hayrete düştüğünü düşünüyorum.
bunu okudum sen ve karın bir Trump başkanlığına karşı çok temkinliydiniz Tam zamanlı olarak Kanada'ya taşınmayı düşündüğünüzü. Ve yine de yapmadın. Artık daha az gergin misin?
Hayır, daha az gergin hissetmiyorum. Ben çok umutlu bir insanım. Tek dönemlik bir başkana inanıyorum ama bilmiyorum. Biz çifte vatandaşız. Uzun süredir bu ülkede yaşıyoruz ve çok katkımız var, yani 2020'de ne olacağı önemli. Ama yine de aynı zamanda Kanadalılarla gurur duyduğumuzu söyleyebiliriz.
Siyasi ortamımız nostaljik bir özlemi besledi mi?
Seçimle ilgili bir şey az önce dedi ki, Akıllı palyaçolar nerede? Nereden biraz rahatlayacağız? Çünkü The Handmaid's Tale'i tıkabilirsin ama komik değil. Sanırım insanları Will & Grace'e geri getiren şey şuydu: Haftada bir dondurmamı alıyorum.
Will & Grace'in kesinlikle politik anları var. Ancak yaratıcılarından biri olan Max Mutchnick, gösterinin asla The Times'ın kapağındakiler tarafından motive edilmeyeceğini söyledi. O halde işleri nasıl güncel tutuyorsunuz?
Haber o kadar çok değişiyor ki, bununla ilgili şakalar yapmaya çalışmak neredeyse boşuna görünüyor. Ancak, Grace için az önce bir #MeToo bölümü yaptık, bu inanılmaz derecede dokunaklı bir şey oldu ve ben de benim tipime ihtiyacı olan birine kanımı vermeye çalıştığım bir bölüm yapıyorum ve o duyduğunda eşcinselim o istemiyor Dolayısıyla, dünyadaki tüm değişiklikler ve tüm İrade ve Lütuflar için önemli olmadığı gerçeğine bakıyor. Stigma hala var. Ve Will'in bu dövüşün ne kadar yorucu olduğuna dair birkaç harika sahnesi var. İnsanları eğitmek için ne kadar vaktimiz var? Birini kahrolası pastamızı pişirmeye ikna etmek zorunda kalmadan önce kendimiz için daha ne kadar ayağa kalkmamız gerekiyor?
Yine de şov aynı zamanda oldukça devrimci, değil mi, orta yaştaki dört New York bekarına bakıyor mu? Genellikle bu genç bir kişinin oyunudur.
Friends'in ikinci sezonu dışında tüm flört hikayelerini anlatabiliriz. Barışma ve ayrılma kararları farklı konuşmalardır. Daha olgun olabilirler; daha rahatsız edici bir alan olduğu ve daha kalıcı olduğu için daha komik de olabilirler. 50 yaşında biri bir şeyin peşinden gitmemeye karar verdiğinde ya da kalbi kırıldığında, denizde çok fazla balık kalmaz, bu yüzden daha anlamlıdır.
Hiç kopmasına izin verme dürtüsünü hissettin mi?
İlk günlerde aslında çok dikkatliydik: 2001'deki 9/11 bölümünü yapmama kararı, küçük 'Will & Grace' New York'umuzda bunun için doğru şov değiliz deme kararı. Ve şimdi, olup biten korkunç [küfür] hakkında ciddi bir bölüm ya da gerçekten zekice şakalar eklememek samimiyetsiz geliyor. Artık yaşlı insanlarız. Huysuz olabiliriz ve ne hissettiğimizi söyleyebiliriz ve parmak uçlarında yürümek zorunda değiliz.