昔情难追başlığı kelimenin tam anlamıyla “geçmişten sevgi geri alınamaz”)
Tianlang-Jun’un vücudu zaten fazlasıyla parçalanmıştı. Büyük Usta Wu Chen, başı kanayan Wu Wang’ı desteklerken, Zhuzhi-Lang taş duvara çivilenmişti. Mobei-Jun, Shang Qinghua’yı sürüklüyordu ve Yue Qingyuan, Shen Qingqiu’nun yanında duruyordu.
Yalnızca Luo Binghe, Xin Mo kılıcının tam karşısında duruyordu. Şu anda başı eğikti ve sakince kollarını düzeltiyordu.
Shen Qingqiu alçak sesle, “Luo Binghe, buraya gel” dedi.
Luo Binghe bir kez başını salladı. Sadece bir kez, ama çok kararlıydı.
Shen Qingqiu, hayal kırıklığına uğrayarak, “Beni yine kandırdın” dedi.
Luo Binghe’nin hareketleri durdu ve karşılık olarak sordu, “Shizun, sana Tianlang-Jun’la başa çıkmana yardım edeceğimi söyledim; görmen için onu şu anda öldürebilirim, o halde seni kandırdığımı nasıl söylersin?”
Tianlang-Jun güldü. “Düşmanı bilerek kendi çıkarınız için kullanmak ━ bu oldukça iyi bir hareket. Benim çok yararlı olmamam çok kötü, bu yüzden yine de bunu kendisi yapmak zorunda.”
“Düşmanı kasten kendi çıkarın için kullanmak” dediğinde, Shen Qingqiu’nun kalbindeki huzursuzluk daha da güçlendi.
Luo Binghe, Xin Mo kılıcını Tianlang-Jun’a kasten mi verdi? Ne de olsa Tianlang-Jun, Xin Mo kılıcını aldığında, Çiy Çiçeği Tohumundan kalıplanmış vücudu gitgide daha hızlı çürüdü. Kılıcı ona Luo Binghe verse bile pek bir tehdit oluşturmazdı.
Belki de kafa karışıklığı çok büyüktü ve düşündüğü her şey yüzüne sızıyordu. Luo Binghe incinerek, “Shizun, şimdi ne düşünüyorsun? Gerçekten de Xin Mo kılıcını çaldı, ama beni efendisi olarak tanımaya devam etti, hepsi bu. Bundan sonra en iyisine inanmayı tercih edeceğini söyledin. en kötüsünden daha fazla. Neden bana tekrar güvenmek istemiyorsun?
Shen Qingqiu yavaşça, “Sana daha önce birçok kez güvenmiştim. Bir dakika öncesine kadar, sana her zaman güvenmiştim.” dedi.
Luo Binghe, “Öyle mi?”
Çarpık bir gülümseme takındı. “Ama artık Shizun’a güvenmeye cesaret edemiyorum.”
Bu gülümseme son derece tuhaftı. Shen Qingqiu, zihinsel durumunda bir sorun olduğunu fark etti ve ifadesini ve ses tonunu gevşetti. “Şimdi sorun ne?”
Biraz daha kibarlaştı ama Luo Binghe aniden gülümsemeyi bıraktı.
Kalbi kırılmış ve harap olmuş görünüyordu. “Shizun, daha önce de söyledim. Tabii ki, onlarla birlikteyken en mutlu olan sensin.”
Başlangıçta, Shen Qingqiu hala “onların” kimden bahsettiğini anlayamadı. Luo Binghe, Xin Mo kılıcıyla taş duvarın önünde telaşsız bir şekilde ileri geri yürüdü.
Kendi kendine alay edercesine güldü. “Shizun’a benimle gelmesi için ne zaman yalvarsam, bir kez olsun kabul etmedin. Kabul ettiysen bile, bunu senden talep etmek için elimden gelen her şeyi yaptığım içindi. Zorlandın ve bunu yapmaya asla istekli olmadın. Ama kalmanı istediklerinde en ufak bir tereddüt etmedin.”
Shen Qingqiu’ya baktı. “Shizun, çok sık gülmezsin. Gülüşünü görmeyi seviyorum. Ama sadece onlarla birlikteyken böyle güldüğünü hatırladığımda, ben…”
Fısıldadı, “…çok, çok incindi.”
Shen Qingqiu sonunda anladı. “Onlar”, Cang Qiong Dağı’ndan bahsediyordu.
O gün bambu evde, Liu Qingge araştırmak için aniden pencereyi açtığında, tüm bu süre boyunca dışarıda dolaşan Luo Binghe’yi gerçekten tespit etmişti. Liu Qingge, Luo Binghe’nin yaydığı öldürme niyetinin izini ve umutsuz öfkesini fark etmişti.
Gitmemişti. Bunun yerine, Shen Qingqiu’nun onaylayan sesi de dahil olmak üzere bambu evin içinden gelen tüm neşeli gevezelikleri ve kahkahaları duydu ve bunları hatırlamıştı.
Shen Qingqiu, “Bunun için mi kızgınsın?” dedi.
“Sinirli?” Luo Binghe acımasızca iki kelime söyledi: “Nefret ediyorum!
“Kendimden nefret ediyorum!”
Adımlarını şiddetle hızlandırdı, ellerini arkasında kavuşturdu.
“İşe yaramaz olduğum için kendimden nefret ediyorum. Kimsenin kalmasını sağlayamadığım için kendimden nefret ediyorum. Asla… kimse beni seçmeye istekli olmadı.”
Mağaradaki diğer insanlar düşünmeden hareket edemezdi. Şu anda, Xin Mo kılıcını destekleyen kaynak Luo Binghe idi ve kimse onun aniden patlamasını istemiyordu. Ama Yue Qingyuan, “Bunu yaparak onu bir taraf seçmeye zorlamıyor musun?” dedi.
Luo Binghe yürümeyi bıraktı ve başını salladı. “Bir taraf seç? Hayır. Bu o değil.
“Seçmek zorunda kalırsa, Shizun’un kesinlikle beni seçmeyeceğini biliyorum. Yani, başka seçenek olmadığı sürece sorun yok.”
Luo Binghe’nin ölümcül solgun yüzünde bir kırmızı tabaka belirdi ve içi tuhaf bir heyecanla doldu. “Yani, bu sefer dersimi aldım. Cang Qiong Dağı olmasaydı, her şey iyi olmaz mıydı? Bu şekilde, Shizun sadece bana sahip olacak.”
Büyük Usta Wu Chen daha fazla dinlemeye dayanamadı. Hiç durmadan Buda’nın isimlerini zikrederken ellerini birbirine bastırmıştı. “Hayırsever Luo, delirmişsin.”
Luo Binghe hala yüksek sesle gülüyordu. Büyük Usta Wu Chen devam etti, “Seçme olasılığı yoksa, o zaman kuşkusuz, seni terk etme olasılığı da yok. Ama Zirve Lordu Shen’in senin için yaptığı her şeyi nasıl göz ardı edebilirsin?”
Luo Binghe şefkatle, “Shizun, eğer Qing Jing Zirvesi gittiyse, senin için yeni bir tane yaratabilirim. Bana kızman veya benden nefret etmen sorun değil. Artık mantıksız isteklerde bulunmayacağım. Mutsuzsan, bana vurabilirsin ya da beni öldürebilirsin. Her halükarda ölmeyeceğim. Yeter ki… beni terk etmediğin sürece iyi olacağım.”
İçtenlikle, “Gerçekten. Elimde kalan tek dileğim bu” dedi.
Luo Binghe’nin puslu bilincine ve qi sapmış görünümüne bakan Shen Qingqiu’nun ağzının tadı acıydı ve hiçbir şey söyleyemedi.
Luo Binghe’nin gözleri odaklanmamıştı ve gözbebeklerinin etrafındaki kan kırmızısı çember ara sıra genişleyip küçülüyordu. Gülümsemesi çarpıktı ve gerçekten tamamen delirmiş ve mantığını kaybetmiş birine benziyordu. Shen Qingqiu, kılıcı kontrol edenin Luo Binghe mi yoksa kılıcın mı onu kontrol ettiğini bilmiyordu.
Zhuzhi-Lang, “Cang Qiong Dağı’nın yanı sıra, bu dünyada Usta Shen’in ilgilendiği binlerce şey var. Yalnızca hepsini yok edersen mutlu olacak mısın?”
Luo Binghe gülümsedi. “Evet? Neden iyi olmasın?!”
Aniden dönüp acımasızca, “Kes sesini!” demeden önce başını yana eğdi.
Mobei-Jun bunu duyduğunda, Zhuzhi-Lang’ın suratına yumruk atmadan önce biraz düşündü.
Tianlang-Jun, gözlerinde parıldayan acımayla Luo Binghe’ye baktı. İçini çekti. “… Xin Mo kılıcı zaten zihninizi aşındırdı. Delirdiniz.”
Bu, Luo Binghe ile tanıştığından beri, bir babanınkine biraz benzeyen bir ifadeye sahip olduğu tek zamandı. Ama Luo Binghe bunun tamamen farkında değildi ve başını sallarken hafifçe gülümsedi. “Doğru. Delirdim.”
Shen Qingqiu, onun delirdiğini tamamen kabul ettiğini duyduğunda, kalbi boğucu bir acıyla çarptı.
Yumuşak bir sesle, “Binghe, önce o kılıcı bırak. Ondan biraz daha uzak dur,” dedi.
Luo Binghe’yi nazik sözlerle ikna ederken, elini gizlice Xiu Ya kılıcının geniş yeninin altındaki kabzasına koydu. Luo Binghe güldü. “İşe yaramaz. Shizun, böyle olmana gerek yok. Bana ne kadar iyi davranırsan, o kadar korkuyorum.”
Konuşurken sağ eliyle çok hafif bir kaldırma hareketi yaptı. Anında, Xin Mo kılıcının etrafındaki mor enerji büyük ölçüde arttı. Zhuzhi-Lang bir ağız dolusu kan tükürdü. O yumruk onu sadece bir süreliğine susturmuştu ve sakince, “Yazık,” dedi.
“Acınası mı?” Luo Binghe mırıldandı, “Doğru, acınası durumdayım. Shizun bana sadece acıyor olsa bile sorun değil. Shizun, bir kez olsun yanımda kalamaz mısın?”
Gözyaşları yanaklarından aşağı yuvarlandı.
Luo Binghe dişlerini gıcırdattı, gözleri kıpkırmızıydı. “Shizun, beni her zaman tekrar tekrar bırakıyorsun.
“Her zaman, her zaman, herkes, her şey! Hepsi beni terk etme sebebin olabilir ve bazen bir nedene bile ihtiyacın olmaz! Her seferinde böyle!”
Aniden, Shang Qinghua büyük bir gürültüyle yere düştü. Shen Qingqiu da bilinçsizce taş duvara yaslandı.
Tüm zemin şiddetle sallanmaya başladı. Maigu Sırtı’nın düşme hızı daha da arttı!
Yue Qingyuan sessizce, “Shidi, o delirdi. Bununla nasıl başa çıkmak istersin?” dedi.
Luo Binghe iki adım geri çekilmeden ve aniden Xin Mo kılıcının kabzasını tutmadan önce soğukça kıkırdadı. Yer daha da şiddetli bir şekilde sarsılmaya başladı ve mağara girişinden bakarsanız, yuvarlanan bulutların arasından farklı yüksekliklerde sayısız dağ zirvesinin göründüğünü görebiliyordunuz. Shen Qingqiu, Xiu Ya’yı çizmek üzereyken yanından aniden göz kamaştırıcı beyaz bir ışık çıktı. Önce Yue Qingyuan kılıcını çıkardı ve kılıcın ıslığı uçuşan kar ve mor-siyah enerjiyle dolu havayı yardı.
Xuan Su kınından çıktı!
Mobei-Jun, Yue Qingyuan’ın kılıcını Luo Binghe’ye doğrulttuğunu gördü ve saldırısını karşılamak için bir adım attı. Xuan Su’nun ruhani enerjisi keskin bir şekilde yükseldi ve Mobei-Jun ona dokunmadan önce, bu onu doğrudan uçup gönderdi.
Görünüşe göre Mobei-Jun kendisinin de bir gün biri tarafından uçurulacağını hiç beklemiyordu. Bu tür bir ifadeyle, göz açıp kapayıncaya kadar Maigu Sırtı’ndan aşağı yuvarlandı. Shang Qinghua korkmuş görünüyordu ve hızla yanından geçmeden önce bir kılıç kaptı. Shen Qingqiu aceleyle onu yakaladı ve “Ne yapıyorsun!” dedi.
Shang Qinghua uludu, “Siktir, o uçamıyor!” o da atlamadan önce.
Shen Qingqiu uçuşan kara ve şiddetli rüzgara karşı delikten aşağıya baktı. Uçan kılıca binen Shang Qinghua’nın Mobei-Jun’u henüz buzun yüzeyinden yaklaşık üç yüz metre uzaktayken yakaladığını gördü. Düşüp ölmeyeceğini doğruladıktan sonra, Shen Qingqiu rahat bir nefes almak için zaman bile bulamamıştı ki aniden arkasına baktı ve Luo Binghe ile Yue Qingyuan’ın çoktan kavga etmeye başladığını gördü.
Doğal olarak, Luo Binghe’nin patlayıcı enerjisi ürkütücüydü ama Shen Qingqiu, Xuan Su kınından çıktıktan sonra gücünün eskisi kadar müthiş olacağını beklemiyordu. Çılgın halindeki Luo Binghe ile aynı seviyedeydi. Shen Qingqiu bunu hissedebiliyordu ve havadaki şiddetli ruhani ve şeytani enerji, kulaklarında ve boğazında basınç ve gürleyen sesler yarattı. Bu mağaranın er ya da geç çökeceğini gördü ve çıplak elleriyle Xin Mo kılıcını tutmadan önce uçurumun duvarına tırmandı. Zorla duvardan çıkardı!
Çıkarmış olmasına rağmen, Maigu Sırtı’nın düşme ivmesi hala yavaşlamadı. Luo Binghe bunu görünce gidip kılıcı kapmak istedi ama Yue Qingyuan ona bu şansı nasıl verecekti? Xuan Su kılıcı havada gözle görülür, göz kamaştırıcı bir iz açtı ve muazzam, kısıtlayıcı, karmaşık bir büyü görünmez bir kafes oluşturarak Luo Binghe’yi içeride hapsetti.
Yue Qingyuan, Shen Qingqiu’nun Xin Mo’yu çoktan ele geçirdiğini gördü ve alçak sesle, “Git!” dedi.
Böyle bir durumda nasıl gidebilirdi? Shen Qingqiu hemen başını salladı ve Xin Mo kılıcını ona fırlatmak üzereydi ki aniden bacaklarının altından çıktığını hissetti.
Hayır, o değildi, pes eden yerdi. Bu mağara sonunda çöktü!
Maigu Sırtı’nın ikinci katmanında.
Shen Qingqiu, Yue Qingyuan’ı moloz yığınından çıkardı. “Mezhep Efendisi? Shixiong? Zhangmen-shixiong!”
Yue Qingyuan’ın yüzü biraz solgundu ve ağzının kenarından kan damlıyordu. Yutkundu ve bir ağız dolusu sıcak kanı yutmuş gibiydi.
Gözlerini açtı ve Shen Qingqiu’ya baktı. “… diğer herkes nerede.”
Maigu Sırtı’nın içindeki yapı, düzensiz bir yaban arısının yuvasına benziyordu, bir mağara diğerine bağlıydı. Shen Qingqiu etrafına baktı. “Büyük Usta Wu Chen’i, Tianlang-Jun’u ve diğerlerini görmedim. Buraya gömülmüş olabilirler veya kaya çökerken başka bir mağaraya düşmüş olabilirler.” Geriye baktı. “Shixiong, ne zaman yaralandın?”
Yue Qingyuan cevap vermedi. “Xin Mo kılıcı hala sende mi?” diye sordu.
Shen Qingqiu ona kılıcı gösterdi. “Evet. Ama Maigu Sırtı hâlâ düşüyor, bu yüzden birleşme henüz bitmemeliydi. Shixiong, kılıcı indirip yok etmelisin.”
Onun yardımıyla Yue Qingyuan yavaşça ayağa kalktı. “… peki ya sen?”
Elbette geri dönüp Luo Binghe’yi bulması gerekiyordu.
Shen Qingqiu cevap vermekten kaçındı. “Shixiong, yaran tipik değil. Ne oldu Allah aşkına?”
Yue Qingyuan soruyu geçiştirdi ve “İlk başta istemedim. Ama ben… sonunda kolayca düşünmeden hareket eden bir insanım” dedi.
Shen Qingqiu, bu sözlerinin tuhaf olduğunu hissetti ama bunu dikkatlice düşünecek zamanı yoktu. Onu destekledi ve yürümeye devam etti. “Shixiong, hala yürüyebiliyor musun? Önce aşağı in, kılıcı yok et ve yaralarını iyileştirmesi için Mu-shidi’yi bul. Luo Binghe’yi bana bırak.”
Yue Qingyuan, Shen Qingqiu’nun yardımıyla güçlükle ayağa kalktı. Yere taze kan damladı. Shen Qingqiu iyi olduğunu düşündü ve gitmesine izin verdi ama beklenmedik bir şekilde, bıraktığı anda Yue Qingyuan kısa bir süre ayakta kaldıktan sonra devrildi.
Shen Qingqiu korkudan beti benzi attı. Aceleyle onu tekrar desteklemek için gitti. “Zhangmen-shixiong? Zhangmen-shixiong?” Nabzını bir an için hissettikten sonra, onun gibi biri bile ━ çok sığ bir şifa anlayışına sahip ━ bile Yue Qingyuan’ın şu anki durumunun son derece korkunç olduğunu söyleyebilirdi!
Yue Qingyuan, sanki Shen Qingqiu’nun söylediklerini duymamış gibi dikkati dağılmış görünüyordu. diye mırıldandı, “Ama… Jinlan Şehrindeki o iki sefer ve Luo Binghe zirveyi çevrelediğinde, kendimi kontrol ettim ve büyük resmi gördüm… sadece dürtüsel olmak.”
Onun uykulu görüntüsünü gören Shen Qingqiu, Yue Qingyuan’ın boğazını şiddetle çimdikleyip1 çimdikleyip onu uyandırabilmeyi diledi. Ama aynı zamanda, bu kadar kaba bir şey yapmaya cesaret edemedi, bu yüzden sadece Yue Qingyuan’ın kulağının yanında yüksek sesle konuşabildi ve bayılmasına izin vermedi. “Shixiong, uyan! Yaptığın doğruydu!”
Yue Qingyuan gözlerini kapattı ve başını salladı. Shen Qingqiu’nun kalbinin korkuyla çarpmasına neden olan bir başka şiddetli öksürük patlaması yaşamadan önce derin bir nefes aldı.
Öksürüklerle kan durmadan dışarı doğru akıyordu. Zorlukla, “Bana yardım et… Xuan Su’yu geri koy” dedi.
Shen Qingqiu, yana doğru düşen parlak beyaz Xuan Su’yu ona vermeden önce aceleyle kınına bastırdı. Ancak o zaman Yue Qingyuan’ın yüzünün rengi nihayet biraz daha iyi göründü ve en zor havayı içine çekti.
Xuan Su’yu uzaklaştıran Shen Qingqiu’nun eline boş gözlerle baktı. Kılıcı almadı; bunun yerine, “Eğer burada ölürsem, sen… lütfen Xuan Su’yu Wan Jian Zirvesi’ne geri götürmeme yardım et.”
Shen Qingqiu’ya şok verildi. “Ne dedin?”
Ölmek? Yue Qingyuan’ın yarası ölecek kadar ciddi miydi?!
Yue Qingyuan, “Xuan Su’nun gücü alışılmadık derecede güçlü ama ben onu asla düşmanla savaşmak için kullanmam. Nedenini tahmin etmiş olmalısın.”
Shen Qingqiu başını salladı. Sadece tahmin etmekle kalmamış, daha önce birçok insan da tahmin etmişti.
Yue Qingyuan, “Xuan Su benim hayatım. Bunun ne anlama geldiğini anlıyor musun?” dedi.
Kesinlikle hayır. Ama Shen Qingqiu bunun kesinlikle kılıcını hayatından daha çok sevdiğini ifade etmek için kullanılan bir retorik teknik olmadığını biliyordu.
Ayrıca Yue Qingyuan’ın söyleyeceği şeyin daha önce hiç kimseye söylemediği bir sır olacağını da biliyordu.
Yue Qingyuan, “Xuan Su’yu her çizdiğimde, tüketilen şey benim ömrüm.” dedi.
Shen Qingqiu’nun, elindeki Xuan Su’nun bin kat daha ağır olduğunu hissettiğini söylediği an.
Xuan Su’nun kınından hiç ayrılmamasına şaşmamalı.
Mecbur kalmadıkça asla kılıcını çekmemesine şaşmamalı.
Shen Qingqiu şok içinde, “Shixiong, sen… daha önce qi sapması yaşadın mı?” dedi.
Ömrünü ruhsal enerji için yakıt olarak kullanmak, kendi hayatını kılıcıyla birbirine bağlamak. Xiulian uygularken büyük bir kaza yaşamadıysa ve bir qi sapması yaşamadıysa, Yue Qingyuan başka neden bu tür kötü bir yolu geliştirsin ki?!
Yue Qingyuan yavaşça konuştu, “On beş yaşındayken Qiong Ding Zirvesine girdim. Ulaşmam gereken bir hedefim vardı ve başarı için sabırsızdım. İnsan ve Kılıç2 Birliğinin Yolunu takip etmek başarısız oldu ve bunun yerine, Ardında büyük bir küskünlük ve ömür boyu sürecek bir pişmanlık bırakarak, dilediğimin tamamen tersi.”
Konuşurken, az önce öksürüğünden dolayı yüzüne gelen kırmızılık birden bire tamamen soldu. Shen Qingqiu hızla onun sözünü kesti. “Artık konuşma. Bunu konuşmanın zamanı değil. Önce seni Mu-shidi’yi bulmaya göndereyim.”
İkisi ileriye doğru birkaç zorlu adım attı. Yue Qingyuan aniden yumuşak bir şekilde, “… Üzgünüm.” dedi.
Shen Qingqiu, ondan ne için özür dilediğini anlamadı. Yue Qingyuan’ın ona üzülmesi için hiçbir sebep yoktu. Aksine, özür dileyen o olmalıydı, çünkü o her zaman tembellik ediyor ve işini ciddiye alıyordu, hiçbir şey söylemiyor ama yine de bir sürü sorun çıkarıyordu ve arkasını temizlerken Yue Qingyuan’ın başının ağrımasına neden oluyordu.
Ama Yue Qingyuan’ın daha sonra söylediği şey onu tamamen şaşırttı.
Yue Qingyuan’ın sesi titriyordu. “… gerçekten üzgünüm.
“Açıkçası daha hızlı geri dönebileyim diye öyleydi; açıkçası hemen geri dönüp seni almak istedim…
“Bundan sonra, Shizun tüm bedenimi ve ruhsal meridyenlerimi terk etti ve bir yıldan fazla bir süre ruh mağaralarına kapatıldım. Her şey bir karmaşaydı ve tamamen baştan başlamam gerekti.
“Çağırdım, bağırdım ama nafile. Bütün bir yıl boyunca, karanlık mağarada istediğim gibi delirmeme izin verdiler. Kimse gerçekten ne için yalvardığımı dinlemek istemedi, kimse beni bırakmak istemedi. dışarı…
“Tüm enerjimi ve çabamı kullandım ama döndüğümde Qiu konutu günlerce yıkılmıştı…”
Bir şeyin kırılma sesi, zihninin derinliklerinde bir yerlerden geldi.
Bir anda, Yue Qingyuan’ın geçmişteki hevesli ilgisi ve sessiz koruması, sayısız başka sahne ve ayrıntıyla birlikte, kıyaslanamayacak kadar net bir şekilde dönen bir fener3 gibi zihninde daireler çizdi.
“Shen Qingqiu” ne kadar sorun çıkarırsa çıkarsın, Tarikat Ustasının onu bunun için asla cezalandırmamasına şaşmamalı. Ona her zaman sınırsız af ve sonsuz sabır göstermişti.
Shen Jiu’nun onu kurtarmak için geri gelen kişiyi bekleyememiş olmasına şaşmamalı.
Yue Qingyuan, Shen Qingqiu; Yue Qi, Shen Jiu.
Demek böyleydi!
Yue Qingyuan, “Ben gerçekten… kasıtlı olarak geri dönmedim. Tek şey, dünyanın çok acımasız olduğu, seninle benim birbirimizi tamamen özlememize neden olduğu gerçeğiydi…” dedi.
Konuştuğu her cümlede kan daha da akıyordu. Shen Qingqiu onu kolundan tuttu ve her adımda bir durmak zorunda kaldılar. İçini çekti ve “… artık konuşma” dedi.
Ondan sonra gelen her şeyi biliyordu.
Ama Yue Qingyuan sebat etti. “Bu sefer konuşmamı bitirmeme izin ver.
“Tam da hep dediğin gibiydi. ‘Üzgünüm’ boş bir sözden başka bir şey değil; tamamen işe yaramaz. Ben de hiç açıklamadım, bu yüzden bugün duymak zorundasın. Anlamak için yalvarmam için değil. … Sempati kazanmak için değil, ama şimdi söylemezsem… Korkarım gerçekten çok geç olacak.”
Shen Qingqiu’nun kalbi buruktu, gözleri sıcaktı.
Çok geç. Artık çok geçti!
Shen Jiu artık burada değildi.
Belki ölmüştü, belki de ruhu, tıpkı Shen Yuan gibi, farklı, yabancı bir dünyaya taşınmıştı.
Ama ne olursa olsun, Yue Qingyuan’ın ne dediğini bir daha asla duyamayacaktı.
Sistem art arda duyurular gönderdi:
[Gizli Karakter ① Zhuzhi-Lang, %100 tamamlandı]
[Gizli Karakter ② Tianlang-Jun, %100 tamamlandı]
[Gizli Karakter ③ Su Xiyan, %100 tamamlandı]
[Arsa Deliği Doldurma Etkinliği ① Shen Qingqiu, %100 tamamlandı]
[Arsa Deliği Doldurma Etkinliği ② Yue Qingyuan, %100 tamamlandı]
[Karakterlerin tamamlanma yüzdesi minimum standarda ulaştı. Sistemin testine göre, mantıkta belirgin bir boşluk yoktur. Görev başına +300 B puanı, toplam 1200 puan. “Gösterilmeye Değer Birçok Puan4” nedeniyle terfi ettiğiniz için tebrikler. “Saçma Yazı Artık Okunabilir” başarısını kazandınız.]
[Serin noktalar temizlendi. Mevcut koşullar altında, anahtar öğeleri bırakma gerekliliklerini yerine getirmek için yedek para birimi olarak B puanlarını kullanabilirsiniz. Kabul edecek misin yoksa reddedecek misin?]
Bir dizi uzun, neşe dolu bip sesi duyuldu. Bunun yerine, Shen Qingqiu benzeri görülmemiş bir dehşet hissetti.
“Bir anlamı var mı?” dedi.
Elbette, Sistem ona cevap vermeyecekti. Shen Qingqiu kalbinin derinliklerinden iki orta parmağını arayüze doğrulttu.
Bu sistem nasıl bir lanet şeydi? Amaç neydi?
Sırf bu insanların ne kadar şanssız olabileceğini bilsin diye mi? Sırf birinin bu dünyada mahvolabileceği birçok acımasız yola kişisel olarak tanık olabilmesi için mi?
Yoksa Luo Binghe’yi çıldırtmak için miydi?
Herkes Luo Binghe’nin çoktan delirdiğini söyledi. Luo Binghe bile gülüp delirdiğini kabul etmişti.
Orijinal eserde, birkaç milyon kelime için mücadele ettikten sonra, sonunda Luo Binghe tarafından bastırılan Xin Mo kılıcı burada gerçekten üstün geldi ve Luo Binghe’nin mantığını aşındırdı.
Buna bir veya iki faktör neden olmadı, daha çok, sonunda tamamen patlamadan önce kademeli olarak bir şeylerin birikmesi neden oldu. Bundan önce birçok işaret vardı ama Shen Qingqiu hiç fark etmemişti.
Ya da daha doğrusu, Luo Binghe’nin yüzeyin altında kendini aşağılık hissedecek kadar güvensiz hissettiğini hiç bilmemişti.
Önce Luo Binghe’nin çok şeytani olduğunu düşündü ama sonra Luo Binghe’nin çok zeki ve güçlü olduğunu düşündü. Geriye baktığında, başlangıçta Xin Mo kılıcının Zhao Hua Tapınağı’ndan beri Luo Binghe’nin mantığını aşındırmaya başladığını gördü.
Az önce kendi geçmişini öğrenen Luo Binghe büyük bir şok yaşadı. En çok korktuğu andı ve Shen Qingqiu’ya uzanıp onunla gitmesi için yalvardı.
Ama Luo Binghe’nin elini tutmamıştı. Bunun yerine, Luo Binghe’ye önce kendi başına gitmesini söyledi. O sırada Luo Binghe’nin zihni aşırı derecede dengesiz olmaya başladı. İhtiyacı olan şey güvenli bir şekilde geri çekilmek değil, Shen Qingqiu ile birlikte olmaktı. Zhao Hua Tapınağı’nda mahsur kalsa bile kaçamaz; olay yerindeki herkes tarafından saldırıya uğrasa bile, ona tek başına gitmesini söylemekten daha iyiydi!
Zihni bu tür bir durumda olan Luo Binghe için bu, “terk edilme” ile aynı şeydi.
Su Xiyan’ın o zamanlar kendisi için ölümcül olan zehri nasıl aldığının tekrarı gibiydi.
Luo Binghe’nin dediği gibi, kimseyi taraf seçmeye zorlamıyordu. Çünkü Luo Binghe, cevabı bildiğine iliklerinin derinliklerinde kesin bir şekilde inandığı için: Sonunda, Shen Qingqiu’nun onu terk edeceği bir gün olacaktı.
Tüm zihni, henüz olmamış şeylere karşı neredeyse paranoyak bir korku ve kaygıyla doluydu. Nasıl tamamen delirmemişti?
Yue Qingyuan’ın ayak sesleri gitgide zayıfladı ve neredeyse artık ayakta duramıyordu.
Shen Qingqiu, bu Tarikat Ustasının bu dereceye kadar zayıfladığını hiç görmemişti. Yue Qingyuan her zaman sakin ve güçlüydü. Çok konuşmamasına ve saldırgan olmamasına rağmen nazik ve nazikti ve aynı zamanda onurunu kaybetmeden son derece güvenilirdi.
Şimdi, yürümesi bile onun için zor olmakla kalmayıp, alışılmadık bir şekilde söyleyecek çok şeyi vardı. Büyük olasılıkla gerçekten daha fazla dayanamayacağını hissetti.
Shen Qingqiu temelde onu ileriye doğru sürüklüyordu. Yürürken, “Zhangmen-shixiong, dayan, bayılmamalısın. Çok yakında her şey yoluna girecek” dedi.
Yue Qingyuan acı acı güldü. “Bunca yıl boyunca geçmişten hiç bahsetmedin. Bana sadece Zhangmen-shixiong dedin. Bir daha asla Qi-ge5 dememeye karar verdin mi?”
Shen Qingqiu’nun kılıcı kavradığı elindeki kaslar yavaş yavaş gerilmişti. Yue Qingyuan, Shen Jiu6’nun Qi-ge dediğini duymak istedi. Ama o Shen Jiu değildi!
Orijinal Shen Qingqiu’nun soğuk ve nefret dolu enerjisini parlattı ve kararlılıkla reddetti. “Yapmayacağım.”
Ölüm bayrağını kaldıramazdı! Dizi ve romanlara bakılırsa son dileklerini yerine getirip son sözlerini söyleyen karakterler her zaman tatmin olur ve hemen yere serilirdi. Shen Qingqiu sert bir şekilde, “Az önce söylediğin hiçbir şeyi duymadım. Biz inene kadar sabret!” dedi.
Yue Qingyuan gözlerini kapattı ve içini çekti. “Xiao Jiu ah…”
söyleme
Luo Binghe “Shen Qingqiu”nun bacaklarını kesip yaldızlı bir kutuda Cang Qiong Dağ Tarikatına gönderdikten sonra Yue Qingyuan’ın orijinal çalışmada nasıl bir ifade takındığını hayal etmeye cesaret edemedi. Bunun beyhude bir çaba olduğunu açıkça bilmesine rağmen, vücudunu on bin ok saplayana kadar arkasına bakmadan onurlu bir şekilde Luo Binghe’nin tuzağına düştü.
Bir ömür boyu sadakat, beklenmedik bir şekilde pek çok şey tarafından ödenmek zorunda kaldı.
ya ━ küskünlükle dolmuş ve Luo Binghe’nin sırf bir an daha yaşamak için onu tuzağa çekmesine yardım ettiğini ━ bunu neden yapamadığını söyleyecek zamanı bile yoktu. geri dön ve onu o yıl kurtar.
Neden daha önce söylemedi?
Tıpkı o ve Luo Binghe gibi, aynıydı. Neden daha önce söylemedi?
En başından bu kadar çok şeyi tahmin etmemiş ve varsaymasaydı, Luo Binghe belki de başından sonuna kadar asla karamsar olmayacaktı. Hayatının geri kalanında Qing Jing Zirvesi’nde o sevimli ve utangaç öğrenci olacaktı.
Shen Qingqiu on bin adım geri gitse ve o zamanlar Luo Binghe’yi Sonsuz Uçurum’a itmekten başka çaresi olmasa bile, amacına farklı bir yöntem kullanarak tamamen ulaşabilirdi. Bunu düşünmekle vakit kaybetmesine bile gerek kalmayacaktı. Shen Qingqiu ancak şimdi fark etti ki, eğer Luo Binghe’nin düşmesini isteseydi, muhtemelen tek bir kelime söylemesi yeterli olurdu ve Luo Binghe itaatkar bir şekilde yere düşerdi.
Shen Qingqiu bu olasılığı bir kez bile düşünmemişti. Birinin bu kadar aptal olabileceğine, Luo Binghe’nin bu kadar itaatkar olacağına inanmıyordu.
Ama gerçekte, o gerçekten o kadar aptaldı, o kadar itaatkardı.
Pek çok viraj ve dönemeçten sonra, epeyce dolambaçlı yollardan geçtiler ve büyük bir daire içinde döndüler ve o, bir kayıpla etrafına baktı. Nerede olduklarını bilmiyordu ve “keşke daha önce bilseydim” diye iç geçirerek yalnızca pişmanlık ve derin bir incinme hissedebiliyordu.
Ama bu dünyada böyle bir şey yoktu.
Bu mağaradan geçtikten sonra önlerinde birden tozla kaplanmış iki figür belirdi.
O iki yuvarlak, parlak kel kafayı gördüğü an, Shen Qingqiu ağzından kaçırdı, “Büyük Usta Wu Chen. Büyük Usta Wu Wang.”
Büyük ve uzun keşişi taşıyan kısa ve küçük keşiş tam olarak Büyük Usta Wu Chen’di. Tahta sahte bacaklarından birini kaybetmişti ve tek bacakla yürümek zordu. Dua etmek için ellerini birleştirmek için de serbest bırakamadı. Kaba olmaya niyeti olmadığından, birkaç ‘Amitabha’ daha tekrarladı. “Amitabha, Zirve Lordu Shen, sonunda seni buldum. Tarikat Efendisi Yue’ye ne oldu?”
Yue Qingyuan gözlerini kapattıktan sonra ağır bir şekilde Shen Qingqiu’nun vücuduna yaslandı. Shen Qingqiu, “Zhangmen-shixiong… kafasını bir kayaya çarptı. Peki ya Büyük Usta Wu Wang?”
Wu Chen, “O, Tianlang-Jun’un şeytani enerjisi tarafından yaralandı ve henüz uyanmadı. Mağara çöktü ve iblis ırkından birkaç kişi tamamen ortadan kayboldu.”
Shen Qingqiu, Xiu Ya’yı çizdi ve ona verdi. “Yüce Üstat, sizden önce shixiong’umu ve Büyük Üstat Wu Wang’ı alıp uçan bir kılıçla Maigu Sırtı’ndan ayrılmanızı rica edebilir miyim?”
Wu Chen, “Peki ya Tepe Lordu Shen?”
Shen Qingqiu kısa ve öz bir şekilde, “Öğrencim, onunla ben ilgileneceğim” dedi.
Büyük Usta Wu Chen ciddi bir şekilde, “Eğer Zirve Lordu Shen onunla sakin bir şekilde yüzleşmek istiyorsa, o zaman bu ideal olur” dedi.
Shen Qingqiu, “Utanıyorum. Ama umarım bu konuyu geri alınamaz sonuçlara yol açmadan çözebilirim. O zaman Zhangmen-shixiong’u Büyük Üstad’a emanet edeceğim. Eğer yapabilirsen, lütfen onu Qian Cao’dan Mu-shidi’ye teslim et. Düştüğünüzde olabildiğince hızlı zirve yapın. Son derece müteşekkirim.”
Wu Chen, Wu Wang’ı yere serdi ve Xiu Ya’yı aldı. Düzgün bir şekilde eğildikten sonra aniden, “Xin Mo bir saplantı yüzünden ayağa kalktı.” dedi.
Shen Qingqiu şaşırmıştı. “Büyük Usta, Xin Mo’dan kurtulmak istiyorsam saplantıyı kırmam gerektiğini mi söylemek istiyor?”
Ama Wu Chen başını salladı. “Kırılabilirse, o zaman bu bir saplantı olmaz.”
“Ben de öyle düşünmüştüm.” Shen Qingqiu yayı geri verdi ve döndü.
Ona Luo Binghe’nin takıntısı olduğunu kim söyledi?