Matkap hep aynı. Bu okul cinayetlerinden birinin haberini aldığımda, telefonum yazarından haber almak isteyen insanlardan gelen medya talepleriyle patlamaya başlıyor. Columbin. Hızlanmak için televizyonu açıyorum. Bu sefer değil, 19 küçük çocuk ve iki öğretmen Uvalde, Teksas’ta katledildi. Sadece izlemeye dayanamadım. Devam filmi Sandy Hook’a benziyordu. Çok korkunç. Ve bir sonraki düşüncem şuydu: Neden uğraşayım ki? Boş ekrana bakıp insanların söylediklerinin çoğunu okuyabiliyordum. Her seferinde aynı bok.
Bu sefer ağlamadım. Gözyaşları, bireyler için olduğu zamanlar dışında, yıllar önce kurudu – gerçek insanlar. Ve eğer onlarla sanal olarak “tanışmaktan” kaçınabilirsem, o zaman o travmadan kaçınabilirim, psikoloğumun yıllar önce oldukça korkutucu bir ikincil TSSB nüksetmesinden sonra yapmamı emrettiği bir şey.
Bu sefer hissettiğim şey uyuşukluktu. Parkland çocuklarının o zamandan beri devam etmemi sağlayan bir umudu yeniden canlandırdığı 2018 Sevgililer Günü’nden bu yana yaşamadığım bir şekilde umutsuzluk beni sardı.
Salı günü birkaç saat orada debelendim. Sonra, akşam 9 civarında, üçüncü görüşmemden hemen önce bir şey ters gitti ve uyuşukluktan öfkeye dönüştüm. Orada kısa bir süre kaldıktan sonra, yapıcı bir şeyler yapmak isteme moduna geri döndüm. Ama ne? “Ne” pusluydu, ama “kim” çok netti. Eski ABD Temsilcisi Gabby Giffords. Kelimenin tam anlamıyla, bir Tucson Safeway’in dışındaki asfalttan yükselen anka kuşu – suikastçı olacağı yer, kafasına boş bir ateş ettikten sonra onu ölüme terk etti. Konuşmayı bu kadar zorlaştıran afaziye rağmen, silah güvenliği hareketindeki en yüksek seslerden biri oldu.
Vurulmasından iki yıl sonra, Sandy Hook’taki harika çocukları kaybettiğimizde, hala iyileşmesinin nispeten erken döneminden utangaçtı ve Gabby’yi hayatta kalandan eylemciye dönüştüren kışkırtıcı olay buydu. Kocası Mark Kelly ile Newtown’daki aileleri ziyaret etti, ancak o gün onlara verebileceği tek şey sarılmaktı. Washington’da başlarını döndürecek birine ihtiyaçları vardı ve o gideceğini söyledi. O hiç. Bugün Amerika’da önde gelen iki silah güvenliği kuruluşu var: Everytown for Gun Safety (Moms Demand Action’ı içerir) ve Giffords Courage. Sandy Hook’un sabahı da yoktu. Her ikisi de buna tepki olarak başladı. Silah kontrolünün o gün 14 Aralık 2012’de öldüğüne dair yaygın bir anlatı var, çünkü Kongre yanıt olarak bir yasa tasarısını geçemedi. Gerçekte, modern hareket o zaman doğdu.
O gün, Shannon Watts bir Facebook grubu olarak Moms Demand Action’a başladı. Birkaç hafta sonra, Gabby’nin vurulmasının ikinci yıldönümünde, o ve Mark, daha sonra Giffords: Courage to Fight Gun Violence, yaygın olarak sadece Giffords veya Giffords Courage olarak bilinen, ilk silah güvenliği organizasyonlarının kurulduğunu duyurdular. (2020’de Mark, Arizona’yı ABD Senatosu’nda temsil etmek üzere seçildi.)
2019’dan başlayarak Gabby ile çok zaman geçirdim. Vanity Fair profili Eylül 2020’de yayınlandı. Zaten yirmi yıldır toplu katliamları izliyordum, ancak Gabby sorunu ve değişmenin gerçekçi yollarını daha net görmeme gerçekten yardımcı oldu.
Onun ve hareketin ne kadar ilerlediğini keşfetmek beni hayrete düşürdü. Oyun değişti, ancak büyük ödül, Kongre’den gelen büyük bir fatura, ufukta hiçbir yerde görünmüyor. Uzun dönem için umudumu koruyorum, ancak çok uzun bir dönem olabileceğinden korkuyorum. Oyun alanının bu kadar kökten değişmesinden heyecan duyuyorum, ancak Kongre’nin herhangi bir şey yapmayı reddetmesi beni çileden çıkarıyor. Umut, teselli ve içgörüye ihtiyacım vardı. Bu yüzden, o da korkuyla baş ederken e-postayla konuşmak için Gabby’ye döndüm. İşte konuşmamız nasıl geçti:
Dave Cullen: Salı günü haberleri duyduğunuzda neredeydiniz? İlk aradığın kişi kimdi? Ağladın mı? Seni ağlatan nedir ve seni ne kızdırır?
Gabby Giffords: Salı sabahı Seattle’daki bir iş gezisinden eve, Tucson’a uçtum. Eve geldiğimde biraz kestirdim, sonra uyandım ve Mark’ı aradım ve haberi bana verdi. Kalbim kırıldı ve hala kırıldım.
İlk düşüncelerimden biri, her şeyin yeniden Sandy Hook gibi olduğuydu. 19 çocuk. Böyle bir travmayı işleyebilecek durumda değiliz. Bu kavganın içinde olduğum sürece hiçbir şey beni buna karşı uyuşturamaz.
Ertesi gün, Çarşamba günü tüm personelin katıldığı bir Zoom toplantımız vardı. Bir çoğumuz ağladık. Herkes bu trajediye tepki vermek için gece gündüz çalışıyor ve bazen iş gününü atlatmak için bölümlere ayırmanız gerekiyor.
Öldürülen çocukların resimlerini izlemek, asla gerçekleştiremeyecekleri gelecek hayallerini, asla eskisi gibi olmayacak ailelerini okumak beni gözyaşlarına boğan şey. Beni öfkelendiren, silah güvenliği yasaları lehine kanıtlara ve Amerikalıların büyük çoğunluğu arasındaki yaygın desteğe rağmen hiçbir şey yapmayan politikacılar.
20 Nisan 1999’daki Columbine çekiminden bu yana 23 yıldır bu ritmi izliyorum ama bu hafta ciğerlerimdeki rüzgarı söküp attı. Ve senin için nasıl bir şey olduğunu merak ettim. Birlikleri toplamanın ve inancı aşılamaya devam etmenin senin işin olduğunu biliyorum – ama seninki bocalıyor mu? Nasıl telafi edersin?
Kaynak : https://www.vanityfair.com/news/2022/05/gabby-giffords-uvalde-shooting-interview