Milan Fermanı, Roma İmparatorluğu tarafından 300'lerde din özgürlüğü ve Roma'da farklı dini grupların inananlarının zulmünün sona erdiğini ilan eden bir bildiridir.
Bu ilanın ana yararlanıcısı Hristiyanlıktı. Bu ferman, İmparator I. Büyük Konstantin (Roma'nın batı bölgesini yöneten) ile Licinio (Balkanların hükümdarı ve doğu bölgesi) arasında yapılan resmi görüşmenin sonucuydu.
Milan Fermanı, Hristiyanlığa Roma İmparatorluğu içinde yasal bir statü tanıyarak dini hoşgörüyü uzatır.
Yarım yüzyıldan daha uzun bir zaman sonra Hıristiyanlık, Roma İmparatorluğu'nun resmi dini haline gelmezdi. Milan Fermanı, bu olayın önemli bir öncüsü olarak kabul edilir.
Milan Fermanı ilan edildiğinde Hristiyanlık, Roma İmparatorluğu'nda imparatorluğun toplam nüfusunu oluşturan 50 kişiden yaklaşık 1500 Piskoposluk görüşüne ve en az altı milyon cemaatçiye çevrilmiş bir varlığa sahipti.
Milan Fermanı'nın Tarihçesi ve Tarihçesi
II. Yüzyıldan itibaren, Hristiyan nüfusun sürekli büyümesi, o zamanki imparatorların çektiği zulüm ve şiddet önlemleriyle sonuçlandı: Roma imparatorluğu içinde Hristiyanlığı azaltma niyetiyle bir dizi zorlayıcı önlemi alan Diocleciano ve Galerio.
Kiliselerin ve Hristiyan tapınaklarının yıkılması ve yakılması, İncil kopyalarının imha edilmesi, rahiplerin ve dini makamların kopyalarının imha edilmesi, kendilerini Hıristiyanlara sadık ilan eden vatandaşlara medeni haklardan yoksun bırakılması, Hıristiyanlara ölüm cezası ve haraç olarak feda edilmesi Roma tanrılarına göre Hristiyanlığı ortadan kaldırmak için bazı önlemler alındı.
Bununla birlikte, bu kararların sonuçlarının, Roma topraklarındaki Hıristiyan varlığını ortadan kaldırmak için bitmediğini görünce, bu kez kendisini sosyal ve politik olarak aşacak güvenli bir davranış arayan Galerio tarafından yönlendirilen başka kararlar alınması gerekiyordu.
Milan Fermanı'na en yakın olan öncül, İmparator Galerius tarafından yalnızca iki yıl önce ilan edilen Hoşgörü Fermanıydı.
Bu, Hristiyanlığı resmileştirmemiş olmasına rağmen, Hristiyanlar imparatorluğun iyiliği ve diğer vatandaşları için Tanrılarına dua ettiği sürece yasal olarak kabul edilebilir hale getirmiştir. İnananların hoşgörüsüne rağmen, Roma makamları bütün mallarına el koydu.
Bu olaydan önce, ikinci yüzyıl boyunca, imparatorluk tahtına ters olan kültürler ve gruplar kendilerini, imparatorluk kararları ile uyumsuzluk ya da uyumsuzluk içinde, Hristiyanları savunmak ya da zulmetmek gibi göstereceklerdi.
Tarihsel çalışmalar, Milan'ın Fermanı ile güçlendirilecek olan Galerius'un Hoşgörü Tebliği'nin (bu sırada Hristiyanlara verilen tüm malların kendilerine iade edileceği), o zaman yöneticiye karşı bir arsa olduğunu tahmin ediyor. imparatorluğun doğu bölgesi: Hıristiyan zulmünü kendi bölgelerine dayatan Maximinus Daia.
Milan Fermanı anlayışı ile ilgili bir başka fenomen de Licinius ve Roma İmparatorluğu'nu yeniden birleştirme konusundaki tutkusuyla kendini Constantine I'e konumlandırıyor.
Licinio, orduyu, Hoşgörü Tebliği'ne uyma zorunluluğu emri altında bırakarak yardımlarını kazanmaları için Hıristiyanların zulmüne devam etmelerine ve avlanmalarına izin verdi.
Bu versiyondan, Hıristiyanların tabi tutulduğu korkunç işkenceler ve Romalıların önünde asla inancını terk etmemiş olan şehitler lehine Tanrı meleklerinin ortaya çıkması ve müdahalesi hakkında bazı efsaneler doğmuştur.
Milan Fermanı'nın özellikleri ve etkileri
Milan Fermanı'nın asla ilan edilmediğini düşünenler var.
Constantino I'e ait izler ve keşfedilen yazışmalar, bu formatta değil, İmparatorun istekleri gibi, Fermanı olan nihai niyetleri sundu / sergiledi.
Başka bir versiyon ise Milan Fermanı'nın Constantino I tarafından değil, Licinio tarafından tanıtıldığını ve tanıtıldığını yönetir. Her iki versiyonun da başlangıcın ilan edilmesinin kendi şüpheciliği ve eleştirisi vardır.
Daha önce de belirtildiği gibi, Milan Fermanı, Hıristiyan dine saygı ve tanınmayı meşrulaştırdı. Hristiyanlığın cemaatçilerine uygulanan zulüm ve işkence durduruldu ve tüm mülklere ve el konan mülklere geri döndü.
Ferman, anında yetkilendirme anlamına gelmeyecek, ancak Roma İmparatorluğu nüfusunun% 10'undan fazlasını temsil eden Hıristiyanlara, inançlarını güçlendirme ve cemaat sahiplerinin burslarını genişletme güvencesi verecek.
Milan Fermanı'nın ilan edilmesinin iki önemli etki fenomeni yarattığı iddia edildi: Kilisenin kademeli olarak genişlemesi ve Roma İmparatorluğu'nun güçlü bir içsel dönüşümü.
Kilisenin gücü ve etkisi, dinlerini imparatorluk içinde daha büyük bir hiyerarşi saflarına sokma noktasına yükselmeye başladı, bu da resmi din olarak konsolidasyona girmeye itici bir güç oldu.
Her ne kadar Milan Fermanı'nın ilan edilmesi, Konstantin’in Hristiyanlık imparatoru olarak gösterdiği başlıca eylemlerden biri olarak kabul edilmekle birlikte, çalışmalar bu kararın Konstantin’e özgü yüksek Hristiyan inancı ve Hristiyan’a duyduğu endişe nedeniyle olmadığını ortaya koymuştur. Fakat imparatorun tek büyük ilahiyi düşündüğü Hıristiyan Tanrı'nın ilahi müdahalesinden korkma.
Milan Fermanı ile ilgili diğer çağrışımlar
Milan Fermanı'nın, Hristiyan vatandaşların refahı açısından doğrudan tasarlanan bir ilan olarak ortaya çıkmadığı, ancak ilahi bir memnuniyet temelinde ortaya çıktığı yaygın bir varsayımdı.
Tanrı'nın sempatisini kazanabilecek bir dizi önlem çıkarmaya çalışacak ve böylece Roma İmparatorluğu'nun gelecek onyıllar boyunca refah içinde geçmesini sağlayacaktı.
Belki de Milan’ın Fermanı’na, yüzyıllarca süren direniş sonrasında Roma İmparatorluğu’nun Hıristiyan topluluğuna dönüşmesi, kiliseye yüzyıllarca dayanacak gücü veren etkenlerden biri olarak verilen teolojik öneme sahipti. .