İki güçlü Avrupa nehri Tuna ve Save’in birleştiği yerin üzerindeki kayalık tepe, şehrin kuruluşu için mükemmeldi. Yüzyıllar boyunca, şehir birçok sakinini ve efendisini, görünümünü ve boyutunu değiştirdi, ancak asla baskın konumunu değiştirmedi. Duvarları nehirden yeni gelenlere beyaza dönecekti, bu yüzden sonunda Beograd (Sırpça tercümesi: beyaz bir şehir) olarak adlandırıldı. Uzak diyarlardan Belgrad surlarının altından yelken açan gezgin, sağlam kalesi, kule yüksekliği ve tepedeki kale simetrisine bayılır. Nehrin esintisiyle hareket eden, şehri, yeni binaları, sokakları ve meydanları geçen bir tekne, sonunda şehrin limanlarından birinde huzur bulacaktı. Ve şimdi turist dediğimiz gezgin, geminin takviminde yılın 1403 olduğunu, 15. yüzyılın başlarında görebiliyordu. O yıl Belgrad ilk kez Sırbistan’ın başkenti oldu. Prens Lazar’ın oğlu despot Stefan, Sırbistan’ın efendisiydi. Uzak kuzeyde Sırbistan’ın başkentini inşa etmek için bir yer ararken, ustaca diplomatik müzakereler yoluyla Belgrad’ı Macarlardan almayı başardı. Tamamen harap ve terk edilmiş bir bölgeyi yeni ve ışıltılı bir şehre dönüştürmek sadece 23 yılını aldı. Şehirde yayınlanan bir tüzükte, Despot Stefan şunları yazdı: Her zaman en güzel yeri, her seferinde yıkılan ve terk edilen büyük Belgrad şehrini buldum. Onu aldım ve Kutsal Bakire’ye adadım.
Eğitimli ve kültürlü bir adam, Eski Sırp edebiyatının en güzel satırlarının yazarı ve hevesli bir okuyucu olarak Despot Stefan, Belgrad’ı ülkenin ekonomik, kültürel ve dini merkezi haline getirmek istedi.
Şehir manzarasına altın bir damga vuran tüzükte kaydedilen birçok önemli ekonomik fayda ile Despot Stefan, kendi ülkesinden ve diğer ülkelerden birçok tüccar, zanaatkar ve diğer sakinleri kendine çekmiştir. Despot Stefan, şehre yeni gelen herkese güvenli bir konaklama sunmak için önce eski surları, savunma kulelerini ve surları restore etti.
Stefan daha sonra “Gornji grad” (yukarı şehir) ve ayrı bir birim olarak, Nebojsa adı verilen güçlü bir kule ve hareketli bir köprüye sahip bir kapı ile korunan bir saray kompleksi inşa etti. Orada ailesi ve diğer soylularla yaşadı.
Bununla birlikte, şehir hayatı, ticaret ve el sanatlarının dinamizminin Despot’un indirimleriyle o kadar ezici olduğu ve şehrin on kat arttığı aşağı kasabada yürütüldü. Sırp tüccarlar dışında Belgrad’da çoğunlukla Dubrovnik vatandaşları ve Macarlar ile daha az sayıda Fransız, İtalyan, Venedikli ve diğerleri yaşıyor ve ziyaret ediyordu. Günümüz perspektifinden bakıldığında Belgrad’ın diğer şeylerin yanı sıra insanların alışveriş yaptığı oldukça gelişmiş bir turizm şehri olduğu söylenebilir. Belgrad pazarındaki teklif zengin ve çeşitliydi. İhraç edilen malların çoğu cevher, kurşun, bakır, cıva ve değerli metaller, gümüş ve altındı. Deri, balmumu ve peynir izledi. Tuz, baharat, tatlılar, pahalı kumaşlar, giysiler ve inciler ithal edildi. Bu, lüks mallara böyle bir talep olduğu için Belgrad vatandaşlarının satın alma gücünün yüksek düzeyde olduğu anlamına geliyor. Böylesine yoğun nüfuslu bir şehirde Sırp devletinin dini bir koltuğu, Belgrad Metropolitan’ın bir koltuğu vardı. Bu amaçla, despot, şehrin doğu yakasında çeşitli plantasyonlarla süslenmiş geniş bir bahçede “Uspenije preciste Vladicice” metropol kilisesini inşa ediyor. Ayrıca, yabancılar tarafından kullanılan birkaç kilise ve hatta bir Katolik piskoposluk vardı.
Belgrad bu gelişmeyi barışçıl bir zaman ve despot Stefan’ın becerikli ve bilge politikası sayesinde başardı, böylece çok sayıda kule ve duvar düşmanlara karşı bir savunma görevi görmek zorunda kalmadı. Doğu ve batı, kuzey ve güneyden farklı yerlerden gelen gezginler Sırbistan’ın başkentini güvenle ziyaret edebilirler.
Belgrad onları sıcak bir şekilde karşıladı ve onunla ilgili güzel anılara sahip olacaklardı. Belgrad hala böyle bir şehir – misafirperver ve arkadaş canlısı. 600 yıl önce Sırbistan’ın başkenti olan ve bugüne kadar kültürel, ekonomik ve turizm merkezi olarak kalan Belgrad’ı ziyaret edin.[ad_2]
Source by Aleks Petric