Efsanevi general hayatının yarısından fazlasını savaşta geçirdi. 70 savaşlarına katıldı ve hepsinin galibi oldu. Skobelev'i işinde tanıyan memurlar ve askerler, generali, astları ile eşit derecede hayatını tehlikeye atan bir baba-komutan olarak görüyorlardı. Eski savaşları hatırlatan emekli savaşçılar, kesinlikle onlardan bahsettiler ve en sevdikleri kumandanların cesaretini ve cesaretini anlattılar. Skobelev tarafından ev sahibi esaretinden ya da borç çukurundan kurtarılan köylüler, portre için bir simge olarak dua etti.
Rus biliminin birçok aydınlayıcısı, kendisini asıl düşünen, yaratıcı bir ansiklopedik bilgi adamı olarak görüyordu. Büyümeye yeni başlayan genç adamlar Skobelev'de bir kahraman modeli buldu, anavatana bağlılık ve kelimeye sadakatini kişileştirdi. Rusya'nın refahına gerçekten ilgi duyan herkes için, Skobelev siyasi reform umuduydu. Onların gözünde, insanları yönetmeye layık bir lider haline geldi.
Mikhail Dmitrievich Skobelev, Ryazhsk istasyonuna 17 km uzaklıktaki Spasskoe-Zaborovo kasabasında, Eylül 1843'te 35'te doğdu. Küçük Misha, onurlu altın kılıcın şövalyesi unvanını alan, daha sonra Kırım Savaşı'na katılan süvari alayı teğmen ailesinin ilk çocuğuydu. Mikhail Skobelev'in büyük babası Ivan Nikitich, yılın 1812 savaşında, M.I. Kutuzov'un kendisi için düzenliydi ve Borodino Savaşı'nda savaştı. Piyade genel rütbesine yükselmeyi başardı, Peter ve Paul Fortress'in komutanıydı. Ayrıca, Ivan Nikitich Skobelev'in edebi bir yeteneği vardı. Torununun doğum gününde, kendisine olağanüstü bir özgürlük tanıdı. St. Petersburg'da kapalı bir zamanda, Peter ve Paul Fortress'teki tüm silahlardan gelen bir voleybolu gürledi. Böylece büyükbaba, torununun doğumunu kutladı.
Yetiştirilmesinde görev yapan Ivan Nikitich'ti. Dedesinin ölümünden sonra Misha, yatılı okulda çalıştığı Fransa'ya gönderildi. Çocuk kapsamlı bir eğitim aldı ve sekiz yabancı dilde akıcıydı. Balzac, Sheridan, Spencer'ın çalışmalarından pasajlar okuyabilirdi, Lermontov'u çok severdi. Michael piyanoyu güzelce çaldı ve şarkı söyledi. Kısacası, bir subayın üniforması içinde gerçek bir romantikti.
Anavatanına dönen Mikhail Skobelev, 1861'teki St. Petersburg Üniversitesi'ne kaydoldu. Fakat aile gelenekleri devraldı ve süvarisinin süvari alayına katılması için bir ricada bulundu. Birçok meslektaş onun hakkında konuştu: “Freak. Mükemmel küçük, keskin köpekbalığı, çılgınca engeller alır. " 1862'te Michael, o zaman Polonya'da yaşayan babasına tatile gitti.
Eylül ayında 1866, Skobelev Genel Kurmay Akademisi'ne kaydoldu ve tamamlanmasından sonra Askeri Bölge'ye gönderildi.
Kokand Hanate'ye karşı yapılan bir kampanyada Mikhail Dmitrievich, en zor durumlardan muzaffer bir görünüme kavuştu; yalnızca kahramanlığın harikalarını değil, aynı zamanda savaş taktiklerini de içine alan inanılmaz bir bakış açısı gösterdi. Meslektaşları, Skobelev'in sabahın erken saatlerinde bizim siperimizle aramızdaki ateş hattını yıkamak için çıkmasının özel bir zevk olduğunu hatırladı. Bir adjuvan tarafından takip edildi ve Türkler derhal onlara ateş etmeye başladı. Sipere geri döndüğünde general yine korkulukta yükseldi ve düşman yine ona ateş açarak ateş açtı. Skobelev sadece övünmedi. Ölüm için gösterişli bu göz ardı etme kasten belliydi: Ateşin yoğunluğuyla düşmanın hangi kuvvetleri sahip olduğunu belirlemeye çalıştı. Savaş sırasında, hızlı, operasyonel düşünme ve anlık, beklenmedik ve bazen hayati kararlar alma kabiliyeti, kendilerini tam olarak ortaya koydu. Skobelev'in kendisi sık sık tekrarlamaktan hoşlanıyordu: “Cesur olmak yeterli değil, zeki ve becerikli olmalısınız.” Bunlar sadece kelimeler değildi. Yaklaşan savaş stratejisini düşünerek, Mikhail Dmitrievich en derin bilgisini ve ileri deneyimlerini kullandı. V. N. Nemirovich-Danchenko şöyle hatırladı: “O (Skobelev), bazen imkansız koşullar altında sürekli okudu ve okudu: bivouac'larda, yürüyüş sırasında, Bükreş'te akü millerinde, ateş altında, sıcak savaşlar arasında. Kitapta yer almadı - ve bilgiyi herkesle paylaştı. ”
Skobelev'in karakterinde tutku ve hesaplama, savaş ve irade, savaşın tüm detaylarına olağanüstü bir dikkat, kendi yaşamına tamamen aldırış etmemekle birlikte şaşırtıcı bir şekilde birleştirildi.
Kokand kampanyasının tamamlanmasından sonra, St. George ve St. Vladimir'in emirleri, III. Derece, pırlantalı altın bir kılıç ve cesaret için altın bir kılıç aldı.
1877'te, Skobelev'in aktif rol aldığı Rus-Türk savaşı başladı. Şahsen Shipka Geçidindeki saldırıya öncülük etti. Sonra Plevne ve Balkanlar vardı. Ves-sel-Paşa, tüm 20 bininci ordusuyla birlikte Skobelev'e teslim oldu. Bu savaşlar için cesur general “Balkanları geçmek için” yazısıyla üçüncü bir altın kılıcı aldı.
Plevna'ya yapılan üçüncü saldırı olan Lovcha'nın yakalanması, Balkanların Imitli Geçidi üzerinden geçişi, Shipka-Sheinovo savaşı Rus-Türk savaşının kilit olayları haline geldi. Bu zaferlerin her biri Mikhail Dmitrievich Skobelev'e ait. Savaşta, daima beyaz bir at üzerinde beyaz bir ceketle birliklerin önünde durdu. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, düşman ona Ak-Paşa (Beyaz General) adını verdi. Birçok çağdaş, Skobelev'in beyaz renk için şaşırtıcı tercihini belirtti. Ünlü sanatçı V.V. Vereshchagin şöyle açıkladı: “Aynı zamanda kaderin kaçamayacağına inanmasına rağmen, farklı renkteki bir attan beyaza daha fazla zarar görmeyeceğine inanıyordu”.
Mikhail Skobelev için beyaz seçimi tesadüfi değildi. Halen askeri akademi öğrencisi iken, bölgeyi araştırmak için St. Petersburg'dan Finlandiya Körfezi kıyılarına otuz mil yollandı. Ormandan dönen bataklıkta kaldı. Eski bir beyaz at Mikhail Dmitrievich'in hayatını kurtardı: “Onu sola alıyorum, beni sağa doğru çekiyor. Eğer bir yere ata binmek zorunda kalırsam, bu şeridi hatırlayabilmek için her zaman beyazı seçeceğim. ”
Bu olaydan sonra, Mikhail Dmitrievich'in beyaz atlar için mistik bir tercihte bulunduğu varsayılabilir. Beyaz üniforma, atının beyazlığının bir devamıydı. Skobelev'in kendisi, kendisinden ve beyazlarından mermilerle konuştuğu ve düşman tarafından öldürülemediği için yavaş yavaş ilham verdi. Çok sık, sadece bir atın ve bir kılıçın ustaca muamelesi onu ölümden kurtardı. Aslında, savaşta yedi kez yaralandı.
Her zafer Mikhail Dmitrievich Skobelev'e popülerlik kattı ve düşmanlarına dedikodu yapmak için başka bir sebep daha verdi. Aşırı hırs ve sınırsız yaşam tarzı ve hatta devlet parasının ödenmesi ile kredilendirildi. Ayrıca, genç ve popüler general, bir gün Rus tahtına gideceğini düşünmek için sebep verdi. Sürekli başkentin otellerinde, imparatorun Skobelev'den çok korktuğunu ve ondan kurtulmak istediklerini fısıldadılar. Bu aşağılık bir iftira olmasına rağmen. İskender II, Mikhail Dmitrievich'e derinden saygılıydı ve aşırı likhosti ve kararsızlıklar yüzünden onu azarladı.
1881'te, 38 yaşındaki Skobelev Piyade Geneline terfi etti ve II. Derece St. George Emri verildi. Ancak düşmanlar ve kıskançlar zaferini kabul edemediler. Onlar acımasızca Mikhail Dmitrievich'in ebeveynleri ile ilgilendiler. İlk başta, babası aniden açıklanamayan koşullar altında öldü ve kısa bir süre sonra annesi Bulgaristan'da öldürüldü. Garip bir tesadüf eseri, Skobelev'in eski sırası, bu cinayetin sırrını mezara götüren Nikolay Uzatis katili oldu.
Başka bir ölümcül günah, Slavophile hareketine hayranlık uyandıran Skobelev'i affedemedi. Başkomutan, bu hareketin teorisyeni Ivan Sergeyevich Aksakov ile dost oldu. Yakında, Mikhail Dmitrievich başka bir lakap aldı - Slav Garibaldi.
II. Alexander öldürüldükten sonra, III. Alexander Slavofilizm tarafından da etkilenmiş olan tahttan yükseldi. Ciddi ve kalabalık ziyafetlerden birinde Skobelev, “ilerici Avrupa” dan önce eğilen tüm Batılıları çok kızdıran bir konuşma yaptı. Bu konuşmadan sonra bir dörtlük belirdi: “Ve burada - biri yukarıdakilerin hepsinden köle değil, Skobelev'lerimizden biri gerçeği yüksek sesle söylemeye cesaret etti. Ülserler hakkında, ölülerin Rus yaşamı uzun zaman oldu! Kötülüğün kökeni ve uyuşturucu aramak için ne olduğu hakkında. ”
Slav Garibaldi'nin üzerinde bulutlar toplanıyordu. Mihail Dmitrievich, yakınlardaki ölümünü önceden öngördü. Hayatının son aylarında çok sinirlendi. Konuşmasında karamsar notlar sıkça duyuldu. Alışılmadık bir şekilde, Mikhail Dmitrievich yaşamın kırılganlığı hakkında konuşmaya başladı. Ve aniden menkul kıymetler, altın takılar ve emlak satmaya başladı. Aynı zamanda, Spasskoy aile mülkünün engelli savaşların emrinde olması gerektiği şekilde bir irade hazırladı. Aynı zamanda, yüceltilmiş generallere gelen harfler arasında tehditlerle birlikte anonim harfler gittikçe daha sık karşılaşmaya başladı. Kim ve neden onları yazdı, hala bilinmiyor. Maalesef, evde de destek bulamadı. Evliliği son derece mutsuzdu. Hayal ettiği kadar çocuğu yoktu. Ve ölümünden kısa bir süre önce aşık olduğu kız, ona karşılık vermedi.
22'in Haziran ayındaki 1882 manevralarının sonunda, Mikhail Dmitrievich Skobelev Moskova'ya gitti. Merkezin başkanı Dukhonin'e yaptığı gezinin amacı hakkında şunları söyledi: “Ailemin mezarlarını ziyaret edeceğim ve mülkümdeki okul ve hastanenin inşaatındaki ilerlemeyi kontrol edeceğim”. Konuşmaları endişeyle sona erdi. “Dünyadaki her şey bir yalan! Zafer bile ... ", - Skobelev dedi.
Hayatının son gününde, Mikhail Dmitrievich kendini çok yalnız hissetti. 24 June, en yakın arkadaşı Aksakov'u ziyaret etti ve kendisine “Son şüpheli olduğumda” diyerek bir sürü kağıt bıraktı. Akşamın 11 saatlerinde ayrılarak, acı çekerek: “Her yerde gök gürültüsü görüyorum” dedi. Daha sonra "Dussot" adlı otelde konaklamak, 26 Haziran V.I. Nemirovich-Danchenko yemeğine davet edildi.
Haziran ayındaki öğlen 25'te Mikhail Dmitrievich Hermitage restoranındaydı. Düşünce dolu masada tek başına oturdu, kimseyle iletişim kurmadı. Akşam, yalnızlık dayanılmaz hale geldi. Bu nedenle Mikhail Dmitrievich, “İngiltere” restoranının bulunduğu Stoleshnikov Lane'e gitti. Neşeli bir ziyafetin ve keyifli bir şirkette iyi bir akşam yemeğinin onu neşelendireceğini, karanlık düşüncelerinden uzaklaştırdığını umuyordu. Bir adam yan odadan çıkıp bir kadeh şampanya içmeyi teklif ettiğinde, bayram bütün hızıyla devam ediyordu. Mihail Dmitrievich reddetmedi, çünkü tostların ofisinde nasıl duyulduğunu duydu. Distemper geçmedi. Wanda’nın ünlü Moskova kokteyli (gerçek adı Charlotte Altenroz) büyüsü bile onu neşelendiremedi. Bu kadın emrinde "İngiltere" nin alt katında lüks bir oda vardı. Skobelev akşam emekli oldu. Bir süre sonra, odadan korkunç bir çığlık duyuldu ve birkaç dakika sonra, korkmuş ve ağlayan Wanda, hademe odasına koşarak geldi. Şu kelimeleri sıktıramadı: "Odamda bir subay öldü." Kapıcı hemen polise gönderildi. Tabii ki, Rusya'nın tanınmış generali hemen tanındı. Vücudu otel "Dussault" na taşındı. Polis, Skobelev'in ölümüne Wanda'nın katılımının veya karmaşıklığının bir versiyonunu reddetti. Ama sonsuza dek takma adı Grave Skobelev'i sıkıştı.
Skobelev'in ölümü tüm Moskova'yı sarstı. Alexander III bile kız kardeşi Nadezhda Dmitrievna'ya şöyle bir mektup gönderdi: “Kardeşinin ani ölümü yüzünden çok şaşırdı ve üzüldü. Rus ordusunun kaybını değiştirmek zordur ve elbette tüm gerçek ordular tarafından yas tutulur. Bu kadar yararlı ve özverili şahsiyetleri kaybetmek üzücü, çok üzücü. ”
Bir süre sonra, Moskova Niding Üniversitesi'nden bir savcı tarafından üretilen Skobelev’in bedeninin otopsi sonuçları açıklandı. Kalp ve akciğer felci nedeniyle ölüm olduğunu belirtti. Bu bağlamda, Andrei Sholokhov makalesinde şöyle yazdı: “Skobelev daha önce hiçbir zaman kalbinden şikayet etmedi”. Her ne kadar doktoru O.F. Geyfeyder, Türkistan kampanyası sırasında, aynı zamanda, oldukça olağandışı bir dayanıklılık ve genel enerjiye dikkat çekerek, kalp yetmezliği belirtileri buldu.
Skobelev'in ölümünün nedeni açıklanmamıştı. Daha sonra, çok sayıda versiyon, efsane, varsayım ve intihar konusundaki saçma fikirlerle büyümüş.
Şiddet içeren ve şiddet içermeyen ölümün iki ana versiyonu vardır. Şiddet içermeyen ölümün birkaç versiyonu var, ancak ikisi en makul olanı. İlk versiyon resmiydi: ölüm, akciğerlerin ve kalbin felç olmasından kaynaklanıyordu. İkincisi, Skobelev'in uzun süredir acı çektiği kasıktaki yırtık venöz genişlemeden kanama sonucu öldüğü idi.
Beyaz General’in öldürüldüğü sürümler, birçokları vardı. Üçü en inanılır ve en meşhur görünüyor. İlk versiyon, Mihail Dmitrievich'in, Alman düşmanlarının işlenmesi nedeniyle öldürüldüğünü gösteriyor - Almanlar. Bu varsayım, dolaylı olarak, generalin, bir Alman kadını olan Wanda'nın odasında öldüğünü doğruladı. Resmi çevrelerin pek çok temsilcisi bu sürümü yalnızca desteklememekle kalmamış, aynı zamanda tek düzeltici olarak da görmüştür. Prens N. Meshchersky, 1887’taki Pobedonostsev’e şunları yazdı: “Günden güne, Almanya Fransa’ya sıçrayabilir, onu ezebilir, ancak aniden, Skobelev’in cesur adımı sayesinde, ilk kez Fransa ve Rusya’nın ortak çıkarları herkesi etkiledi ve: Bismarck’a korku. Ne Rusya ne de Fransa zaten izole edildi, Skobelev mahkumiyetine kurban gitti ve Rus halkının bundan hiç şüphesi yoktu. ” Söylentilere göre, Alman ajanları Mikhail Dmitrievich tarafından geliştirilen bir savaş planı çalmayı başardılar. Doğru olduğu sürece, o zaman kimse bilmiyordu. Alman basını bundan sonra sevindi: "Eh, bu artık bizim için tehlikeli değil - General Skobelev artık hayatta değil ... bizim için olduğu gibi, Almanlar için dürüstçe bunu kabul ediyoruz, ölümün kıskanç düşmanı çaldığı için mutluyuz ...".
Başka bir versiyona göre, Mikhail Dmitrievich kendisine bir içki içtiğini iddia ettiği ve yakındaki bir numaradan şölen şirketinden aldığı ve sağlığına içtiği iddia edilen bir kadeh şampanya ile zehirlendi. Alexander III'ün, Skobelev'in Romanov hanedanlığını devirmek ve taht Michael III adı altında almak istediğinden emin olduklarını söylediler. Birinci Devlet Başkanı Duma Başkanı S. A. Muromtsev'in sözlerine göre, belirli bir F. Byubok, Skobelev'in hükümet karşıtı eylemleriyle ilgili olarak Büyük Dük Vladimir Alexandrovich'in başkanlık ettiği özel bir gizli mahkemenin kurulduğu iddia edildiğini söyledi. Bu mahkeme oy çokluğuyla (33 40) Beyaz Generali ölüm cezasına çarptırdı. Cezayı uygulamak için polis memurlarından birine tayin edildi. Katil zekice görevle başa çıktı. Bunun için, sadece büyük bir para ödülü değil, bir sonraki sıraya girdi. "Gizli ekip", cinayeti gerçekleştirdi. Skobeleva, Üçüncü Bölümün özelliklerini, Masonik locaları ve yeraltı organizasyonlarını birleştirdi. Sadece Büyük Dük'ten değil, imparatorun kendisinden de ibaretti. Bu “gizli kadro” ile, M.D. Skobelev'in çok gergin bir ilişkisi vardı. Zamanla, düzene kendi saflarına katılmayı reddetti, örgüt üyeleri hakkında kibarca konuştu.
J. Adam, “Pleven ve Geok-Tepe kahramanının ortadan kaybolmasına hangi devlet ilgisi vardı?” Sorusunu sordu - dünya masonluğunun Skobelev’in ölümüyle ilgili olduğunu açık bir şekilde ima etti.
Skobelev'in Fransız Büyük Doğu'nun Masonları ile olan bağlantıları hakkında biliniyordu. Paris'teyken Beyaz General, Fransa Başbakanı ve Büyük Doğu liderlerinden Leon Gambetta ile arkadaş oldu. Masonların utangaç generali kaldırmak istedikleri mümkündür. Büyük olasılıkla, ölümünün çeşitli, bazen çelişkili versiyonlarının yayılmasına katkıda bulunan ustalardı.
Skobelev'in ölümü sadece Moskova'yı sarstı, abartmadan biri değiştiğini söyleyebilir tarih Rusya uzun yıllar gelecek. Mikhail Dmitrievich kurtulmuş olsaydı, Rusya'daki siyasi durum tamamen farklı olurdu. Ve ülkenin, 1905 ve 1917 devrimleri olmadan daha başarılı bir şekilde geliştiği varsayılabilir.
Skobelev'e veda Moskova'nın yarısı geldi. Hotel Dussault'dan Skobelev'in gövdesi olan tabut, Kızıl Kapı'daki Üç Azizler Kilisesi'ne transfer edildi. Ertesi gün bir anma töreni düzenlenecekti, ancak insanlar bütün gece ve bütün gece sevdikleri generale veda etmeye gittiler. Kilise çiçekler, çelenkler ve yas kurdelelerine gömüldü. Ranenburg istasyonundan Spassky'ye kadar 20 mil tabut köylülerin ellerine taşındı. Cenaze alayı öncesinde, Genelkurmay Akademisi'nden "Suvorov komutanı eşi olan komutan Mikhail Dmitrievich Skobelev" yazan bir çelenk vardı. Sıradan insanların çoğu, cenazeden sonra bile, Beyaz General'in hayatta olduğuna inanmaya devam etti. Daha sonra Bulgaristan’da, Slav kardeşlerin savunması için orduyu, daha sonra Vyatka’da, sonra Uzhgorod’da toplandıklarını söylediler.
Mikhail Skobelev, halk arasında o kadar popülerdi ki, sömürüsünün ucuz popüler baskılarını hafızasında yaptı. Özel bir Acı Skobelevskaya votkası bile yapıldı, Mikhail Dmitrievich'in kendisi yaşamı boyunca sarhoşluğa karşı bir rakip olarak biliniyordu ve bunun için askerlerini ağır bir şekilde cezalandırdı. Mikhail Skobelev'e olan ulusal aşk, Beyaz Generalin ve onun askeri sömürülerinin yüceltilmesiyle, halkın kendi oluşturduğu şerefsiz Kazak ve öksürük askerlerinin şarkılarına yansıyordu: "Eğer yeniden doğduysanız, beyaz bir atlı bir savaşçı ve savaşın kapanı altında zafer kazandı. ... "
1912'te, MD Skobelev'e bir anıt, Dussot otelin önündeki meydanda tanıtıldı. Ve 1918’te, Sovyet Hükümeti’nin kararıyla bağlantılı olarak, “Kralların ve hizmetkarlarının anıtlarının kaldırılması ve Rus sosyalist devriminin anıtlarının tasarlanması” kararına göre tasfiye edildi.
Çağımızda, pek çok tanınmış insanın adı varolmamaktan diriltiliyor. Ünlü Rus komutan Mikhail Dmitrievich Skobelev'in anısına haraç ödeme zamanı geldi. Ryazan'ın 900 yıldönümünde, Skobelevs arazisi restore edildi ve Slav Garibaldi'nin bronz büstü, antik kentin meydanlarından birini süsledi.