Christina Velentza, Uluslararası Mülteci Hukuku ve İnsan Hakları alanında doktora derecesine sahip bir politika danışmanı ve araştırmacıdır. Christina, Kadir Has Üniversitesi ve Özyeğin Üniversitesi'nde Göç ve İnsan Hakları alanında Yardımcı Öğretim Görevlisi (2020–2021), MiReKoç, Koç Üniversitesi'nde Araştırma Görevlisi (2017–2019) ve Chatham House'da Stavros Niarchos Üyesi (2015–2016) olarak görev yapmıştır. Christina bir avukattır (Atina Barosu) ve farklı ülkelerde UNHCR, Yunan Göç İdaresi, EEAS, Eurojust, ICC ve sivil toplum kuruluşları adına çalışmıştır. Christina, mülteci sorunlarıyla ilgili çeşitli konferanslara ve çalıştaylara katılmıştır. ELIAMEP, Oxford Mülteci Çalışmaları Merkezi ve University of San Diego, California'da mülteciler, azınlıklar ve toplumsal cinsiyete dayalı şiddet üzerine saha çalışmaları yürütmekle beraber araştırma projelerinde yer almıştır. Christina, Uluslararası Mülteci Hukuku ve İnsan Hakları alanında doktora derecesine (Yunanistan Demokritus Üniversitesi), Avrupa Hukuku alanında yüksek lisans derecesine (Strazburg Üniversitesi) ve Hukuk alanında lisans derecesine (Yunanistan Demokritus Üniversitesi) sahiptir.
Proje: “Tartışmalı Anlaşmadan Altı Yıl Sonra: Mülteci Korumasında Daha Sürdürülebilir ve Uzun Vadeli bir AB-Türkiye İşbirliğine Doğru”
2015 Akdeniz göçü ve mülteci krizi, AB'nin (mülteci) sorununun üstesinden gelmek için gerekli koordinasyonu sağlayamadığını ve sorumlulukları paylaşamadığını en sert şekilde gösterdi. AB, birçok yönden mülteci haklarını geliştirmede başarısız oldu; literatürde “uygulanan AB politikalarının (mültecilerin) koruma normları ve insan haklarına yönelik ihlalleri artırdığı” ve “kasıtlı sınırlama politikalarının yaygınlaşmasına” yol açtığı tasdik edilmektedir. AB dışından sığınma talebinde bulunmak için güvenli ve yasal bir yol bulunmaması, krize katkıda bulunan önemli faktörlerin başında gelmektedir. AB’nin kasten uyguladığı insanlık dışı politikaları, kötü şöhretli AB-Türkiye anlaşmasının/bildirisinin uygulanmasıyla mülteci haklarına ilişkin ihlallerine yol açmıştır. Bu proje, AB-Türkiye anlaşmasının uygulanmasından altı yıl sonra, Türkiye ile AB arasında mülteci himayesine ilişkin uygulanabilecek yeni politikalara ve ortaya çıkabilecek çok sayıda yeni paydaşın gelecek potansiyellerine dikkat çekmeyi amaçlamaktadır. Proje, AB-Türkiye ilişkileri ve mülteci politikası alanındaki mevcut literatür ve çalışmaların eleştirel bir analizi ile katılımcı yöntemlerle elde edilmiş bulgulardan beslenmektedir.