Ile başlayalım hikayeler yeni bir makine için rekabet. Afganistan'daki savaş yıllarında, AK-74 tabanlı silah ailesinin AK ailesinde en üst seviye olduğu açıkça ortaya çıktı. Ve hiçbir tasarım hilesi, makinenin performans özelliklerini radikal bir şekilde iyileştirmez. "Abakan" kodu altında bir yarışmaya karar verildi. Lider tasarımcılar başarılarını sundu. Başlıca yenilikler dengeli otomasyonlu ve ofset geri tepmeli otomatik makinelerdi. Dengeli otomatik kaynak AEK-971 makineli otomatik makine balans mekanizması kaynağındaki sorunlardan dolayı finallere ulaşamadı. Finalde Gennady Nikonov'un (ASN makineli tüfek) ve Igor Stechkin'in (TKB-0146) geliştirilmesi çıktı. Her iki makinede de yerinden edilmiş bir geri tepme darbesine sahip otomatikleri vardı ve iki ateş oranı vardı. Yarışma sonuçlarına göre, modifikasyonlardan sonra ve Rusya Federasyonu ordusu tarafından AN-94 adı altında kabul edilen Nikonov (ASN) tarafından kazanılan örnek. Fakat ülke için zor olan 90-e ordusu yeni makineye bağlı değildi ...
Makineli tüfek, iki atış hızına sahip olması nedeniyle dikkat çekicidir - 1800 / 600 v. / Min. Normal kartuşlar kullanarak çekim yaparken 5,45x39 mm. Makineli tüfek iki parçadan oluşur: namlu ve civata grubu olan bir ateşleme ünitesinin yanı sıra kılavuzları olan harici bir "kasa". İlk atış ateşlendiğinde, ateşleme birimi geri hareket etmeye başlar, kartuş kabı atılır, tetik açılır ve hazneye yeni bir kartuş gönderilir. Yangın oranının sırrı (1800 v. / Min), dergi ve ateşleme ünitesi arasındaki daha küçük mesafe nedeniyle ikinci kartuşun daha hızlı gönderilmesidir. İkinci atış, çekim bloğu geriye doğru hareket ederken gerçekleşir ve iki çekimdeki geri tepme momentumu sonunda toplanır. Bu nedenle, ilk iki çekim otomatik modda çekim yaparken gerçekleşir, sonraki çekimler 600 in. / Min. İlk iki mermi çok yakından uçuyor ve daha verimli bir kompansatör ve geri tepme tamponları nedeniyle kuyruğun geri kalan mermilerinin AK-74'ten biraz daha az miktarda dağılmasıyla hedefe ulaşma olasılığı yüksek. Otomatı “eşsiz” olarak adlandırmam. Bu yıllarda, Almanya'da yeni bir saldırı tüfeği yarışması düzenlendi. HK G11 tüfeğini, otomatiğin çalışma prensibine benzer şekilde kullandı, ancak kartuşun kalıbını 4,73 mm kalibre etti. Tüfek, dönen bir hazneye ve plastik bir kasaya sahipti; Perspektif açısından bakıldığında, Alman modeli Sovyet'dekinden daha ilginçti, ancak namlunun kaynağı, benzersiz kartuşu ve kartuşun kendiliğinden tutuşma olasılığı ile ilgili sorunlar çözülmedi. Yakında proje ATS'in çöküşü ve Almanya'nın birleşmesi nedeniyle kapatıldı. Rus makineli tüfek çok sınırlı bir seri halinde serbest bırakıldı ve ordudaki AK-74'in yerine hiçbir zaman geçemedi. Otomatik makine oldukça güvenilir olmasına rağmen oldukça yüksek maliyet ve tasarım karmaşıklığı ile ayırt edildi.
Bir sonraki model A-545 makineli tüfek. Doğrudan atası AEK-971'tir. Bu dengeli otomasyona sahip bir makine. Tasarıma göre, kütle içindeki cıvata grubuna eşit hareketli bir anti-kütlenin varlığı, normal AK ailesinden farklıdır. Ateşlendiğinde, karşı ağırlık ve cıvata grubu ters yönlerde hareket eder ve birbirlerinin iticiliğini giderir. AK-74 ile karşılaştırıldığında, otomatik ateşin doğruluğu birçok kez artmıştır, ancak ilk iki merminin doğruluğu AN-94 makineli tüfekten daha düşüktür. Makine AK-74'ten biraz daha ağır olduğu ortaya çıktı, ancak AN-94'ten daha hafif, 650 rpm'den 900-1000 rpm'ye yükselen ateş oranı, 3 çekimi için kesme moduna sahip. Rekabete aday gösterilmesine göre, cıvata grubunu ve anti-kütleyi birbirine bağlayan donanımın hayatta kalması sorunu önemli ölçüde çözüldü veya giderildi. Kanımca, A-545'ın yaşayabilirlik sorunlarının çözümündeki en ilerici örnek olduğunu söyleyebilirim.
En son ve en ilginç örnek AK-12. AK-74'ten daha rahat ergonomi, 3 çekimi için bir yangın rejimi, sert bir alıcı kılıfı ve artan bir ateş doğruluğu olması nedeniyle farklıdır. Silahın özelliklerinde radikal bir artış olmadı. Otomatik ateşin doğruluğu nedeniyle, A-545 ve AH-94'ten hala daha düşüktür, ergonomi sorunu kısmen iyi bir gövde kitinin kurulmasıyla çözülür; . Temelde yeni olan hiçbir şey (çok kalibreli, modüler tasarım) gösterilmemiştir. Seri üretim durumunda, ordu AK-74’ten daha iyi olmayan bir silah alacak ve bu da işte uygun kalite kontrolüne sahip olacak.
AH-94 ve A-545 bana daha umut verici görünüyor. Onlarca milyon parçaya damgalanma zorunluluğu yoktur ve ayrıca ihracata başlanabilirler. Onları düzenli bir ordu ve Ulusal Muhafız ile donatmak yeterli. AK-74 büyük bir savaş durumunda Rus ordusunun ana silahı olarak kalmalı. Milyonlarca depo AK-74 / AK-74М’ın yenilenmesi fikri, $ 300-400 fiyatına yüksek kaliteli bir gövde kiti takmaktan daha ilginç görünüyor. Aynı zamanda, niteliklerindeki otomat AK-12'e çok daha düşük bir maliyetle yaklaşacaktır.