“Endişelenme; saklanacak bir şeyin yoksa korkacak bir şeyin yok. ”
Ah, bir Nazi veya bir film kötü adamının (veya her ikisinin) iyi kullanılan mantrası. En azından eskiden.
Snowden bize dijital boşluk aramalarının sürekli gerçekleştiğine dair somut bir kanıt verdi. Her yerde. “Saklanacak hiçbir şey” yaşamaktan kaçınır. Şu an bunu kullanan insanlar, ortalama vatandaşlar, medya öfkesi yorgun ve sadece karışıklık olmadan ilerlemek arzusu ile silahlı. “NSA'nın e-postalarımızı okuması kimin umrunda? Korkacak hiçbir şeyim yok çünkü saklayacak hiçbir şeyim yok. ”
Umurumda olmalı. İşte nedeni.
Contents
“Cehalet Mutluluktur” Hiçbir Şey Demektir
Yeni Delhi'de yaşadığımda, hava kalitesi hakkında sürekli endişelenmenin zihinsel sağlığım için görünmez kirlilik parçacıklarının ciğerlerime yaptığından daha fazla zarar verip vermediğini merak ediyordum ve belki de onları tamamen görmezden gelirsem daha uzun yaşayabilirdim. Belki de aynısını ABD hükümetinin görünmez gözlerine ve kulaklarına yapsaydım, daha iyi uyurdum, daha üretken olurum, daha çok eğlenirim.
Ben buna “cehalet mutluluktur” argümanı diyorum. Dünya bir barbekü, Amerika büyük bir sulu sosisli sandviç ve Edward Snowden komşunuzun can sıkıcı oğlu. Kes sesini Edward! Bu sosisli sandviç özgürlükten yapılmış ve kimse seni yine de sevmiyor.
Berbat Ama Buna Değer
Biraz daha az cahil bir nokta, sosislerimizi çok lezzetli yapan ve hepimiz için minnettar olmamız gereken domuz burnu olabilir. Ben buna “berbat ama buna değer” argümanı diyorum. Kimse casusluk yapmayı sevmez, ancak NSA direktörü Keith Alexander, Snowden vahiylerinin ardından hızlı bir şekilde işaret ettiğinden, telefon meta verilerini gizlice toplayarak ve diğer iletişimleri dünyadaki 54 terörist parsayı durdurmadı. Bir an için bu istatistiğin inceleme altında tamamen parçalandığını düşünmeyin. PRISM ve xKeyScore gibi casusluk programları sadece bir insan hayatını kurtarsa bile, bu kesinlikle internetteki gizlilik hakkını sızlayan bir grup inekten daha önemlidir. Sağ?
Rahatlık için gizlilikten ödün vermek sadece bir Birinci Dünya Sorunu değildir: Google’ın Loon ve Facebook’un Internet.org gibi projeleri zaten dünyanın en az gelişmiş köşelerine ücretsiz İnternet erişimi sağlamayı amaçlamaktadır. Bu büyük şirketler balonları fırlatabilir ve Afrika ve Hindistan'da güneş enerjisiyle çalışan uçakları uçurabilirler çünkü daha fazla veri daha fazla para demektir. Google ve Facebook hesaplarına kaydolmak için birkaç milyar insan daha almak çok fazla veri ve çok fazla para anlamına gelir.
Ancak, çocuğu ücretsiz çevrimiçi eğitim sayesinde üniversiteye yeni bir üniversite bursu kazanan fakir bir Sri Lanka çiftçisiyseniz, tarama geçmişinizin reklamverenlere satılıp satılmamasını veya hükümete teslim edilmesini umursamıyorsunuzdur. Sonuçta, saklanacak hiçbir şeyin yok.
Gel yavrularımıza bir bak. Ücretsiz şekerlerimiz var…
“NSA'ya Güvenebilirsiniz”
“Gizlenecek hiçbir şeyi olmayan” diğer insanlar mahremiyetin ölümüyle ilgili muhaliflerimi aşırı ve kıyamet bulmalıdır. “Gizlenecek bir şey” tanımı elbette kimden sakladığınıza bağlıdır. Bir iş arkadaşının dokunma dansı resitaline bir arkadaşına güvenerek gizli bir metin gönderdiğimde, resitalin korkunç bir zaman kaybı olduğunu düşünüyorum, elbette bu metni söz konusu iş arkadaşından özel tutmak istiyorum. Ama Utah'taki bir devlet sığınağındaki bazı stajyerin metni okuması umurumda mı? O kadar değil, çünkü o kişinin bana takılmak için çok az ilgisi olduğuna inanıyorum. Ben buna “sadece bize güven” argümanı diyorum.
Hayat, sevgili gizliliğimizi ihlal eden güvenilir yetkililerle doludur. Bankamdaki memur beni maddi olarak mahvedebilir. Doktorum arkadaşlarıma cinsel organlarımın neye benzediğini söyleyebilirdi. Bir TSA ajanı, eğer isterse, internette Vegas öncesi ve sonrası bekarlığa veda partisi haftasonumda bulunan öğelerin kapsamlı bir listesini yayınlayabilir. Bu şeyler üzerinde uykumu kaybetmiyorum çünkü gizlilik anlaşmaları katmanlarına ve bu otoritelerin işlerini en başta tutacak kadar güvenilir olmasını sağlayan işe alım uygulamalarına katmanlara inanıyorum. NSA çalışanları neden farklı olmalı??
Gizlilik İki Yönlü Bir Sokak
Ve hükümet çalışanları neden diğerlerinden farklı bir gizlilik standardına tabi tutulmalı? Twitter'ın Ağustos 2015'te, bir politikacının silmeye çalıştığı tweet'i otomatik olarak yeniden yayınlayan popüler web sitesi olan Politwoops'u, Streisand etkisinin algoritmik bir uygulaması olan cevaplamak zorunda kaldığı soru buydu. Gazeteciler hükümette şeffaflık için güçlü bir aracın ani kaybına rağmen, kendi savunmasında Twitter evrensel bir gizlilik standardına hitap etti…
“Değişmez ve geri alınamaz olsaydı sinir bozucu - dehşet verici, hatta - tweetlemenin nasıl olacağını hayal edin? Hiç kimse bu yeteneği diğerinden daha fazla hak etmiyor. Gerçekten de, bir tweet'i silmek kullanıcının sesinin bir ifadesidir. ”
Buna “iki yönlü sokak” argümanı diyorum: hem halkın hem de hükümetin gizlilik hakkına sahip olduğu. Mahremiyet hakkını bu kadar önemsiyorsak, hükümet kendini sansür ettiğinde neden şikayet etmeliyiz??
Ütopya Cam Ev ve Film Ekibi
Ya da tersine, hükümetin bizden bir şeyler gizlemesini istemiyorsak, iyi bir örnek oluşturarak başlamamalıyız? Bu argümanın afiş çocuğu, kendi kendini savunan anti-gizlilik aktivisti Noah Dyer olurdu. Kickstarter kampanyasında Noah, dünyadan, hayatını sadece yaşanabilir olmadığını kanıtlamak için hayatının her dakikasının filme alınacağı ve internette yayınlanacağı bir kamera ekibine hayatını The Truman Show'a dönüştürmesi için yardım etmesini istedi. sürekli gözetim altında, daha iyi. Bu aşırı bir bakış açısıdır, ancak Noah, gizlilik savunucularının ikiyüzlülüğüne karşı durduğu teklif videosunda samimi görünüyor:
“Evinizin mahremiyetinde geğirmenize, osurmanıza, domuz etmenize, bir ilişkiye veya benzeri bir şeye sahip olmanızı sağlayan aynı mantık, hükümet temsilcilerinin oy ve siyasi iyilik satın alabilecekleri ve satabilecekleri gizli toplantılar yapmasına izin veriyor.”
Dyer'in suçlaması radikal ama gariptir. Yerel havuzda kilolu bir çocuk hayal edin, gömleğini utançtan uzak tutun. Sonunda bu utanç ve top mermisini su sans gömleğine fethetmeyi öğrendiğinde sevinmiyor muyuz? Hepimiz böyle yaşamamalı mıyız? Steve Jobs, 2005'teki Stanford Class'a yaptığı mezuniyet konuşmasında bu ideale işaret etti: “Zaten çıplaksın. Kalbinizi takip etmemek için bir neden yok. ”Belki de çıplaklar başından beri haklıydı. Ergo, sonuncusu kaybeder!
Keşke ABD Netflix'i izleseydim.
Senin hayatın. Senin kuralların. Yoksayılma Hakkınız.
Bekle! Hayır! Hayır, hayır, hayır, hayır! Herkes elbiselerini giyer. Yoksa yapma! Ne isterseniz; mesele bu.
Bir kişinin (çıplak veya mecazi olarak) kamerada çıplak olacak kadar cesur olması, hepimizin yapması gerektiği anlamına gelmez. Ama Nuh’un projesinin buna ihtiyacı vardı. Sadece kendi utanmazlığı değil, etrafındaki herkesin utanmazlığı. “Mahremiyetsiz Yıl” başarılı olsaydı, Nuh’un aile üyelerinden kaç tanesi o yıl onunla anlamlı bir şey paylaşmak isterdi? Kaç sosyal toplantıya davet edilirdi? Kaç tane randevusu olurdu? Trajik bir şekilde yetersiz fonlanan Kickstarter kampanyası boyunca ilerleyen tumbleweeds, Nuh’un yılının yalnız bir yıl olacağını gösteriyor.
Herkesin dünyaya kendi 7/24 yayın yapan TV kanalı olsaydı, hükümetteki şeffaflığın büyük fayda sağlayacağını inkar etmeme rağmen, bir şey bana “yolsuz hükümet toplantısı” kanalının “normal insanlar” onların yatak odaları ”kanalı. Aslında, sürekli dikkatin dağılmasının politikacıların iktidar yollarına yalan söyleme ve rüşvet verme ile kurtulmalarını daha da kolaylaştıracağını düşünüyorum, çünkü bunu açıkça görüyorlardı. Kıyafetleri ile yaptıkları sürece, komşuların yaptıklarından her zaman daha az ilginç olurdu.
Nuh'un tanımladığı gibi ütopik bir gizlilik karşıtı süper toplum insan ırkının geleceği olabilir, ama eğer öyleyse yavaş yavaş oraya gidelim, hepimiz tercih ettiğimizde ve daha erken değil. Bu arada, hayatınızı sergilemekten hoşlanan biri iseniz, o zaman deli olun; bunun için zaten bir uygulama var.
Saklanacak bir şey yok? Aksi takdirde Gelecekteki Bahisleriniz.
Söylediğiniz her şey size karşı bir mahkemede kullanılabilir ve kullanılacaktır.
Bu ABD Miranda haklarının bir parçası ve tutuklandıktan sonra söylediğiniz her şey için geçerlidir. Bu video tam olarak açıkladığı gibi, masumlar bile kendi iyi niyetli ifadeleriyle suçlu bulundu. Ancak hükümetin akıllı telefonunuzu bir mikrofona dönüştürebileceği distopik çok uzak olmayan gelecekteki dünyada, kolluk kuvvetleri tutuklanmadan önce söylediğiniz her şeye erişebilecek. Eski özel itiraflar, küçük, arkadaş canlısı, hatta şaka olsa da, sizi gerçek bir suçtan, hatta gelecekteki suçlardan mahkum etmek için kanıt olarak kullanılabilir..
Herkes mutluydu. Dünyanın ağzının patlayan bir süper yanardağ olduğunu anlayana kadar.
Bu Herkes İçin
“Gizleme hakkını önemsemediğinizi iddia etmek çünkü saklayacak hiçbir şeyiniz yok, özgür konuşmayı önemsemediğinizi söylemekten farklı değil çünkü söyleyecek bir şeyiniz yok.”
Bir yasa her değiştiğinde, kritik bir kitle yasayı çiğnemeye cesaret ettiği için ve onu çiğnemenin onu izlemekten daha faydalı olduğunu gördük. Eşcinsellik eskiden Amerika'da saklanacak bir şeydi ve birçok yerde hala bir suç olarak cezalandırılabiliyor. Eşcinsel haklarının modern gözetim teknolojisinden biraz daha hızlı geliştiği için kendimizi şanslı saymalıyız, aksi takdirde herhangi bir Amerikalı, evlenme hakkı için halka açık bir şekilde lobicilik yapmak yerine, bir akıllı telefon mikrofonu aralığında herhangi bir yerde eşcinsel olmaya cesaret edemez..
Kitlesel gözetim, suçun tespitini tehlikeli, algoritmik hızlara hızlandırarak hepimizi tehdit ediyor. Adaletin hızlı olmasını istiyoruz, ancak eleştirel düşünceyi atlayacak kadar hızlı değil. Yetkililerden “saklanacak bir şey” olması bazen insanlık için harika şeyler doğurur.
Öne Çıkan Resim: Nomad_Soul / Dollar Photo Club
Bize güvenin image: mnovelo / Dollar Photo Club
Netflix Rüya görüntüsü: aerogondo / Dollar Photo Club
Herkes İçin Resim: Dollar Photo Club