Her şeyi üzerime alıyorum şu sıralar. Sanki bütün şiirler, şarkılar, sözler bana yazılmış gibi. Arasından bir cümle seçip seçip saatlerce kafamda kuruyorum uzun uzun.
O kadar çok kavga ediyorum ki kafamdaki insanla. Çoğalıyorlar sonra...Birken önceleri, bir kaç kişi oluveriyorlar.
Son derece açık ve net biriyim aslında, ama onlar kafamı karıştırıyorlar.
Sonra herhangi bir şairin tek bir cümlesi yetiyor kafamı berraklaştırmaya. Diyor ki,
"En güzel zamanlarımın üç mel'un adamı var"
ya da çok tırt bir filmin repliği,
"Keşke diyor, dönmeseydim"
Kelimeler o kadar güzel ve anlamlı ki.
Nasıl olur da aynı zamanda bu kadar can yakıyorlar, bilemiyorum.