We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Sembol nedir? Bu, en eski grafik prodüksiyonlarını analiz etmekle görevlendirildiğinde yanıtlanması zor bir sorudur. Bugün mecazi temsiller olarak yorumlayabileceğimiz şey, özel bir amacı olmayan eski bir karalama olabilir. Uzun bir süre arkeologlar, ilk sembollerin ne zaman ortaya çıktıklarına ikna oldular. homo sapiens Yaklaşık 40.000 yıl önce Avrupa'nın sömürgeleştirilmiş bölgeleri. Bununla birlikte, Afrika, Avrupa ve Asya'daki son arkeolojik keşifler, sembollerin yaratılmasının ve kullanımının çok daha önce ortaya çıktığını göstermektedir.
Örneğin bilinen en eski gravür, 540.000 yıllık arkeolojik katmanlarda Trinil'de (Java) bulunan bir tatlı su midyesinin kabuğuna oyulmuş bir zikzaktır. Ve günümüzden 70.000 ila 120.000 yıl öncesine tarihlenen Afrika'daki çeşitli arkeolojik alanlarda kişisel süsleme için nesneler ortaya çıkarılmıştır.
Java'da zikzak çizerek 540.000 yıllık deniz tarağı kabuğu bulundu. ( CC BY-SA 4.0 )
Yeni yazıda, PACEA (CNRS/Bordeaux Üniversitesi/Fransa Kültür Bakanlığı) ve TRACES (CNRS/Toulouse Üniversitesi-Jean Jaurès/Fransa Kültür Bakanlığı) araştırma birimlerinden bilim insanlarının yer aldığı uluslararası ekip, bilinen en eski özeti anlatıyor. kalem olarak kullanılan hardal parçası ile yapılan çizim. Güney Afrika'daki Blombos Mağarası'nda yapılan bir kazı sırasında toplanan taş aletler incelenirken küçük bir silisli kaya parçasının (silcrete) yüzeyinde tespit edildi.
Silcrete parçası 73.000 yıllık bir arkeolojik tabakadan geldi ve dokuz ince çizgiden oluşan çapraz taramalı bir desen taşıyor.
- 8.000 Yıllık Bir Levha Şimdiye Kadar Keşfedilen “En Eski Yazıyı” Tutuyor! Yoksa Yapar mı?
- 7.000 Yıllık İşaretli, Sembollü ve Gamalı Haçlı Seramik Parça, Yazının En Eski Örneklerinden Biri Olabilir
- Laas Geel Kompleksi ve Somali'nin Muhteşem Antik Kaya Sanatı
Silcrete pul, yüzlerinden birine hardal rengi bir aletle çizilmiş dokuz çizgiden oluşan bir çizim sergiliyor. (Resim: D'Errico/Henshilwood/Doğa)
Büyük bir metodolojik zorluk, bu çizgilerin insanlar tarafından kasıtlı olarak çizildiğini kanıtlamaktı. Öncelikli olarak ekibin Fransız üyeleri, bu konularda uzmanlar ve pigmentlerin kimyasal analizinde uzmanlaştı. Önce aynı çizgileri çeşitli teknikler kullanarak yeniden ürettiler: Bir ucu veya kenarı olan hardal parçalarını denediler ve ayrıca fırçalar kullanarak hardal tozunun farklı sulu seyreltilerini uyguladılar. Mikroskobik, kimyasal ve tribolojik analiz tekniklerini kullanarak (triboloji, sürtünme ve aşınma bilimidir), ardından çizimlerini eski orijinalleriyle karşılaştırdılar. Bulguları, çizgilerin, önce sürtünerek düzleştirilmiş bir yüzey üzerine sivri aşı boyası bir aletle kasıtlı olarak çizildiğini doğruluyor. Böylece desen, en az 30.000 yıl önce keşfedilen en eski eserlerden önce, bilinen en eski çizimi oluşturur.
- Tuna Vadisi Uygarlığı yazısı dünyanın en eski yazısı mı?
- Yeni Araştırma, Avustralya Kaya Sanatını Dünyanın En Eskisi Olabilir
- İnsanlar Mağara Sanatı Yoluyla mı Konuştu? Eski Çizimler ve Dilin Kökenleri
Testler, koyu sarı çizgilerin kasıtlı olarak çizildiğini kanıtladı. (Resim: D'Errico/Henshilwood/Doğa)
Silcrete pulun içinde bulunduğu arkeolojik katman, çok benzer çapraz çizgili gravürlere sahip hardal sarısı parçaları da dahil olmak üzere, sembolik işaretlere sahip birçok başka nesne ortaya çıkarmıştı. Bu bulgular göstermektedir ki, ilk homo sapiens Afrika'nın bu bölgesinde, farklı malzemeler üzerinde benzer işaretler üretmek için farklı teknikler kullanıldı, bu da bu işaretlerin sembolik bir işleve hizmet ettiği hipotezini desteklemektedir.
Benzer bir desen, silcret pulunu veren aynı arkeolojik tabakada Blombos Mağarası'nda bulunan bu hardal parçasına işlenmiştir. (Resim: D'Errico/Henshilwood/Doğa)
Meksika Mağarasındaki Keşif, İnsanların Amerika Kıtasına Gelişlerinin Bilinen Zaman Çizelgesini Büyük ölçüde Değiştirebilir
Meksikalı bir mağarada bulunan şaşırtıcı derecede eski taş noktalar, insanların Amerika'ya gerçekten ne zaman geldiğine dair soruları gündeme getiren pek çok kişi arasında en son ilgi çekici keşif.
20. yüzyılın çoğu için arkeologlar, Beringia kara köprüsünü Sibirya'dan Kuzey Amerika'ya geçen insanların, ancak yaklaşık 13.000 yıl önce buz tabakalarını geri çekerken bir göç koridoru açtığında kıtaya daha fazla girmeye cesaret ettikleri konusunda genel olarak hemfikirdi. Ancak birkaç on yıl önce, araştırmacılar Amerika kıtasında daha eski yerleri keşfetmeye başladılar ve ilk Amerikalıların gelişini birkaç bin yıl geriye ittiler. Şimdi, Meksika'nın Chiquihuite mağarasında yapılan yeni bir araştırmanın yazarları, Amerika'daki insanlık tarihinin bunun iki katı olabileceğini öne sürüyor. Zacatecas Otonom Üniversitesi'nden (Meksika) bir arkeolog olan Ciprian Ardelean ve meslektaşları tarafından ortaya konan yeni makale, insanların en az 26.500 yıl önce Orta Meksika'da yaşadığını öne sürüyor.
Ardelean'ın çalışması şurada yayınlandı: Doğa ve Bering Boğazı'ndan Virginia'ya kadar Kuzey Amerika'da bilinen 42 erken insan yerleşimine daha geniş bir bakış sunan başka bir çalışma ile eşleştirildi. Bu sitelerden elde edilen veriler, Amerika'nın çok daha eski bir insanını modellemek için kullanıldı ve bilim adamlarının, ilk insanların Yeni Dünya'ya sadece ne zaman ulaştığını ve nasıl yerleştiğini yeniden tasarlamalarına yardımcı oldu. Model, Chiquihuite mağarası da dahil olmak üzere, merak uyandıran ancak yeterince tartışmalı olan bir dizi arkeolojik alanı içeriyor, çünkü uzmanlar, sitelerin gerçekten insan işgalini kanıtlayıp kanıtlamadığı konusunda hemfikir değiller.
Chiquihuite mağarası, Astillero Dağları'nda, deniz seviyesinden 9000 fit ve aşağıdaki vadiden 3,280 fit yükseklikte yer almaktadır. 2012 yılındaki bir test çukuru, 18.000 ila 26.000 yıl önce Son Buzul Maksimumuna kadar uzanan bir insan varlığına işaret eden birkaç taş eseri ortaya çıkardığında oradaki kazılar başlatıldı. Yeni çalışmada detaylandırılan daha kapsamlı kazılar, 2016 ve 2017 yıllarında gerçekleştirildi ve yaklaşık 1.900 taş nokta veya kesme, doğrama, kazıma veya silah olarak kullanılabilecek olası aletler ortaya çıkarıldı.
Eserler, bitişik hayvan kemikleri, odun kömürü ve tortu örneklerinin 46 farklı radyokarbon örneği ile tarihlendirildi. Ekip için, daha önce bilinmeyen bir teknolojik gelişmiş pul dökme becerisi geleneğini temsil ediyorlar. Eserlerin yüzde 90'ından fazlası yeşilimsi veya siyahımsı taştandı, ancak bu renkler yerel olarak daha az yaygındı ve yazarlara arzu edilir olarak seçildiklerini düşündürdü. Malzemenin büyük kısmı 13.000 ila 16.600 yıl öncesine tarihlenen tortulardan geliyor ve bilim adamlarının insanların mağarayı 10.000 yıldan fazla bir süredir kullanmış olabileceğini varsaymasına yol açıyor.
Ardelean, Chiquihuite'nin çok eski tarihlerinin çoğu arkeologun kaşlarını çatacağını biliyor. “Son Buzul Maksimumu (LGM) sınırını geçer geçmez, bu zorlaştığında’,” diyor. “Bir buzullaşmanın ortasında yeni bir kıtaya girmeyi düşünürken bir tür zihinsel tıkanıklık yaşıyoruz.”
Yine de, eğer insanlar Son Buzul Maksimumu sırasında bu mağarayı ziyaret ediyorsa, buzullar Beringya'dan yolu kapatmadan önce, 30.000 yıldan daha önce Amerika'ya muhtemelen daha erken girdiklerini öne sürüyor. Ardelean, “İnsanların Beringya'yı geçip Meksika'nın ortasına varması yüzyıllar, ya da bin yıllar alır,” diyor. Kıyıdan gelenler bile Meksika kıyılarına çok uzaklara inemezdi. Denizden veya karadan geldilerse oraya varmaları için uzun yıllar önce var olmanız gerekir.
Güneş ışığı Chiquihuite mağarasına parlıyor (Devlin A. Gandy)
Ardelean, siteyi Amerika'daki insanlar için ortaya çıkan yeni bir zaman çizelgesinde bir nokta olarak görüyor. “Bu site tek başına kesin bir sonuç olarak kabul edilemez”, diye itiraf ediyor. Ancak Kuzey Amerika'daki Gault (Teksas), Bluefish Mağaraları (Yukon), belki de Cactus Hill (Virginia) gibi diğer sitelerle birlikte, muhtemelen daha önce ve neredeyse kesin olarak burada insanlar olduğuna dair geçerli bir hipotezi destekleyecek kadar güçlüdür. Son Buzul Maksimum.”
Beklendiği gibi, site arkeolojik topluluktan inceleme aldı. İçinde Doğa Çalışmalara eşlik eden “News & Views” makalesinde, Alberta Üniversitesi'nden emekli profesör Ruth Gruhn, 30.000 yıldan daha eski bir Amerikan giriş tarihi fikrinin şu anda popüler olan yaklaşık 16.000 yıl önceki tarihin iki katı olduğunu söyledi. Erken Amerika'da uzmanlaşmış çoğu arkeolog için “ kabul etmesi çok zor olacak.”
Southern Methodist Üniversitesi arkeologu David Meltzer, bölgede anlatılan taş alet geleneklerinin neden bölgede başka hiçbir yerde görülmediğini ve teknolojilerinin binlerce yıldır neden değişmediğini sorguluyor. Oregon Eyalet Üniversitesi'nden bir arkeolog olan Loren Davis, eserlerin çoğunun tek bir darbe veya kırılma ile üretilmiş gibi göründüğünü söylüyor. Tavandan kaya düşmesi gibi doğal hareketlerin yarattığı kırılmış kayalar olabilir mi? Davis, "İnsanların kayaları kırmak için gerekli olan dar fizik bandı üzerinde bir tekeli yok" diyor. ikna olmaya açığım. Raporlarında gördüklerim konusunda yanılıyorsam, fikrimi değiştirebilirim.
Davis ayrıca mağaradaki ev yaşamı için kanıt eksikliğinden yakınıyor. “Genellikle hayvanları kesmek ve yemek yapmak gibi şeyler görüyoruz” diyor. Bir sürü hayvan kemiği bulmuşlar ama kasaplık kanıtı olmadığını söylüyorlar ve bu gerçekten garip. Ayrıca ateş çukurları veya bir şeyleri depolamak için zeminde çukurlar veya nesnelerin olağandışı dağılımları gibi şeylerin olmaması da söz konusudur.
Ardelean, bu özelliklerin bazılarının cezbedici bir şekilde yakınlarda bulunabileceğine, ancak ortaya çıkarılmasının zor veya imkansız olabileceğine inanıyor. Mevcut kazı, büyük mağaranın çok içinde gerçekleşiyor. “Yemek yapmak, yemek yemek gibi çoğu aktivite girişte yapılıyordu” diyor. Ve o giriş erişilebilir değil, dağın tepesinden düşen tonlarca enkazın altında gömülü.
Vadi tabanından binlerce fit yükseklikteki bu mağaranın dağlık konumu, David Meltzer'in başka bir soru sormasına neden oluyor. “Neden bu kadar uzun bir süre boyunca aynı yere nispeten sabit bir temelde geri dönüyorsunuz?” diyor. Bunu ilginç buluyorum. İnsanları oraya çekmek için oldukça yararlı veya mevcut bir şey olmadıkça, pek çok site bu tür uzun süreli tekrarlanan meşguliyete sahip değildir.”
Bilim adamları Chiquihuite mağarasında çalışıyor (Mads Thomsen)
Çalışma, çevredeki toprak materyallerinden 31 DNA ekstraksiyonundan elde edilen bitki örneklerinin ortaya çıkardığı karışık orman ve otlakların değişen manzarasında yüzyıllar boyunca var olan çevresel koşullara biraz ışık tuttu. Ancak mağara çökeltileri üzerinde yapılan testler çok sayıda antik bitki ve hayvan DNA'sı ortaya çıkarırken, bilim adamları eski insanlara dair kesin bir sinyal bulamadılar. Ardelean, bu noktaya kadar doğrulanabilir insan DNA'sının eksikliğinin bir hayal kırıklığı olduğunu söylüyor. “DNA elimizde olana kadar, bu insanların kim olduklarını veya nereden geldiklerini bize söyleyecek hiçbir şey yok” diyor.
Son yıllarda, çeşitli Yeni Dünya sitelerinde çalışan arkeologlar, Clovis Halkının kendine özgü noktalarıyla Amerika'nın en eski kültürü olduğuna dair bir zamanlar yaygın olan teoriyi çürütmek için kanıtlar topladılar. Bilim adamları, yaklaşık 13.000 yıl önce Kanada'nın büyük buz tabakaları arasındaki bir koridordan geçtiklerini tahmin ettiler.
Oregon'daki Paisley Mağaralarında insanlar tamamen farklı bir mermi noktası yaptılar ve en az 14.000 yıl önce fosilleşmiş kakaları geride bıraktılar. Bir düdendeki kasaplanmış mastodon kemikleri ve taş aletler, insanların Florida'ya en az 14.500 yıl önce ulaştığını gösteriyor. Kanıtlar, insanların 16.000 yıl önce Idaho'daki Cooper's Ferry'de aletler yapıp kesilen hayvanları ve 14.500 yıl önce Şili'deki Monte Verde'de Güney Amerika'nın ucuna kadar ulaştığını gösteriyor.
Bu alanların çoğu, Oxford Üniversitesi ve New South Wales Üniversitesi'nden bir arkeoloji bilimcisi olan Lorena Becerra-Valdivia ve Oxford Üniversitesi'nden bir arkeoloji bilimcisi olan Thomas Higham tarafından ortaklaşa yazılan ikinci çalışmada temsil edilmektedir. Amerika'daki 42 arkeolojik bölgeden radyokarbon ve lüminesans tarihleme verilerini derlediler ve Bering Boğazı'ndan Virginia'ya kadar kıtada zaman ve uzayda insan dağılımının senaryolarını haritalayan bir model oluşturdular. Clovis öncesi en eski siteler bağlandığında, model insanların Amerika kıtasında 19.000 ila 26.500 yıl önce Son Buzul Maksimumundan önce ve sırasında yerleştiğini gösteriyor. Bu, insanların Amerika'ya yalnızca sanıldığından daha erken geldikleri değil, aynı zamanda çağın devasa buz tabakalarını bir şekilde atlattıkları anlamına gelir.
Bu halkların Pasifik kıyı şeridinde 14.000 ila 15.000, hatta 20.000 yıl önce seyahat ederek göç ettiklerine dair bir teori, deniz seviyelerindeki geçmişteki değişiklikler nedeniyle izlerini ortaya çıkarmak karmaşık olsa da, kazılar daha fazla kanıt ortaya çıkardıkça istikrarlı bir şekilde destek kazanıyor. . Başka bir olasılık da, buzullar kıtanın iç kısmına giden yolu kapatmadan önce insanların Amerika kıtasına karadan girmiş olmalarıdır. Model ayrıca, Amerika kıtasında ikinci, daha yaygın bir halkın yaklaşık 12.900 ila 14.700 yıl önce ani ve dramatik bir ısınma döneminde ortaya çıktığını öne sürüyor. Becerra-Valdivia, bunun arkeolojik alanlardaki ani artış ve Clovis gibi taş alet geleneklerinin ortaya çıkmasıyla kanıtlandığını söylüyor. Genetik araştırma, ayrıca 'yaklaşık 15 ila 16 bin yıl önce arasındaki belirgin nüfus artışına işaret ediyor' diye ekliyor.
Bu tarihlerden sonra Amerika kıtası farklı insan grupları tarafından daha yoğun nüfuslu görünmeye başlarsa, Ardelean, her biri farklı türde teknolojilere veya eserlere sahip Clovis öncesi sitelerin farklı bir hikaye anlattığına inanıyor.
“Son Buzul Maksimumu sırasında insan varlığının son derece çeşitli olduğunu ve birden fazla yönden birden fazla varış olduğunu düşünüyorum” diyor. İnsanların kültürel olarak çeşitli ve potansiyel olarak genetik olarak çeşitli olduğuna inanıyorum. Tek bir varış diye bir şey yoktu.”
Duyurular ve Öğreticiler
Hoş geldin!
Google Etkinliklerini Paylaşma
Öğrenci Görünümünü Ayarlama
Sorununuzu Keşfetmek
Metinden Konuşmaya Kullanma
Facebook Grubumuza Katılın!
Daha fazla destek materyali için Yardım Merkezimizi ziyaret edin.
Yalnızca Abone Kaynakları
Bu makaleye ve bunun gibi yüzlercesine abone olarak erişin skolastik sanat dergi.
Lorrain, Claude (1604/5?-1682), Kraliçe Ester Ahaşveroş Sarayına Yaklaşıyor, 1658. Kalem ve kahverengi mürekkep, beyazla yükseltilmiş siyah tebeşir üzerine kahverengi, 11 13/16x17 1/2in. (30x44,4cm). Satın Alma, Annenberg Vakfı Hediyesi, 1997, Metropolitan Sanat Müzesi, NY. Katılım No: 1997.156.
Bir sanat formu olarak çizimden bahsettiğimizde, esas olarak bir sanatçının resim yapmak için çizgiyi kullanmasına atıfta bulunuyoruz. Bununla birlikte, çizimin tanımı, çizgiye ek olarak renk, gölgeleme ve diğer öğelerin kullanımını içerecek şekilde genişletilebilir.
Çizimler bitmiş sanat eseri olarak yapılabilir. Ancak başka nedenlerle de yapılırlar. Çizimin ilk temel işlevlerinden biri, başka bir ortamda bir sanat eserinin hazırlanmasında ilk adım olmuştur. Bu ortamlar resim, heykel veya mimariyi içerir. Çizim çalışması aynı zamanda tüm sanat dallarında çalışmak için temel eğitim biçimi olarak hizmet etmiştir.
Çizimin tarihi insanlık tarihi kadar eskidir. İnsanlar daha yazmayı öğrenmeden resim çizdiler. Diğer sanat dalları gibi çizim de tarih boyunca değişmiş ve gelişmiştir. Her yeni stil, kendisinden önce gelen stilden büyüdü. Çizim stillerinin bu evrimi, resmin gelişimiyle yakından paraleldir. Çizim stilleri değiştikçe çizim malzemeleri de değişti.
Bilinen en eski çizimler MÖ 30.000'den 10.000'e kadar uzanıyor. Fransa ve İspanya'daki mağaraların duvarlarında bulundular. Erken çizimin diğer örnekleri, ilkel aletlerin yüzeylerine çizilmiş, oyulmuş veya boyanmış tasarımlardır.
Eski Mısırlılar (yaklaşık 3000 B.C.'den başlayarak) tapınaklarının ve mezarlarının duvarlarını günlük yaşamdan sahnelerle süslediler. Bu çizimler düz, doğrusal bir tarza sahipti. Papirüs (erken bir kağıt türü) üzerine yazılan metinler, kalem ve mürekkeple benzer tasarımlarla resmedildi.
Antik Yunanlıların çizim ve boyama becerilerini göstermek için hayatta kalanların neredeyse tamamı, süslü çanak çömlek vazolarıdır. Bu harika sanat eserleri, Yunanlıların zarif figürler ve dekoratif çizgiler çizme yeteneğini göstermektedir.
Orta Çağ'da, yaklaşık 400'lerden 1400'lere kadar sanat, esas olarak Tanrı'yı yüceltmek ve dini öğretmek için üretildi. Resim ve çizim, keşişler tarafından üretilen İncillerin ve dua kitaplarının illüstrasyonunda birleştirildi. Bu güzelce dekore edilmiş el yazmaları, parşömen (dana derisi) veya daha sonra kağıt üzerine elle yazılmıştır. Kraliyet için yapılanlar altınla süslenmiş minyatür resimler içeriyordu. Daha az varlıklı kişiler için yapılanlar kalem ve mürekkep çizimleriyle süslendi. Düz, doğrusal formlar genellikle metal işçileri tarafından yapılan süs desenlerine benziyordu.
Orta Çağ'da bir sanat eserinin hazırlık aşamalarında çizimler kullanıldı, ancak çok azı hayatta kaldı. 1100'lü yıllara kadar Avrupa'da kağıt yapılmadı ve ilk başta pahalı ve elde edilmesi zordu. Sanatçılar bazen parşömen veya parşömen gibi hazırlanmış hayvan derileri üzerine çizim yaptılar. Ama bunlar da pahalıydı. Yüzyıllar boyunca sanatçılar, arduvaz, ahşap veya balmumundan yapılmış tabletler üzerinde hazırlık çizimlerini yaptılar. Bu tabletler atıldı veya yeniden kullanıldı. Bazı ressamlar, hazırlık çizimlerini doğrudan boyanacak pano veya duvar üzerine yaptılar. Bunlar resmin son aşamasında ele alındı.
Orta Çağ'da çizimlerin bir başka önemli işlevi daha vardı. Sanatçıların sıklıkla kullandıkları görüntülerin kaydını tutmalarına yardımcı oldular. İnsan figürünün, kostümlerin, bitki ve hayvanların ve daha birçok formun kalem-mürekkep çizimleri maket kitaplarında toplanmıştır. Sanatçılar daha sonra doğrudan canlı modellerden veya doğadan çalışmak yerine çizimleri kopyaladılar.
Avrupa'da modern çizim 1400'lü yıllarda İtalya'da Rönesans olarak bilinen dönemde başladı. Bu zamanda özel bir çizim aşkı doğdu. Çizimlerin üretimi de istikrarlı bir şekilde arttı. Bunun nedeni, kağıdın elde edilmesinin daha kolay hale gelmesi ve çizime yeni bir önem verilmesiydi.
Çizim, tüm sanat dallarında çalışmanın temeli olarak görülmeye başlandı. Sanat öğrencileri resim, heykel veya mimariye geçmeden önce çizim eğitimi aldılar. Çizim, giderek daha önemli hale gelen doğa araştırmaları için bir araç olarak kullanıldı. Sanatçılar, insan vücudunun fiziksel yapısını ilk kez dikkatle incelediler ve çıplak modellerden çizim yapmaya başladılar. İnsan figürünün tasviri giderek daha gerçekçi hale geldi.
Hazırlık çizimlerine olan ihtiyaç da Rönesans döneminde arttı. İtalya'da kiliselerin, sarayların ve kamu binalarının içlerini süslemek için birçok büyük ölçekli tablo üretildi. Bu boyuttaki resimler kapsamlı bir hazırlık gerektiriyordu. Çizimler, bitmiş işi yaratmada önemli bir adımdı. Sanatçı, boyamaya başlamadan önce genellikle çok detaylı bir çalışma çizimi yaptı.
Rönesans sanatçıları çizim için kalem ve mürekkep kullanmaya devam ettiler. Ancak daha büyük çizimler yapmak ve daha çeşitli efektler elde etmek için siyah ve kırmızı tebeşirler ve odun kömürü gibi daha yumuşak malzemelere giderek daha fazla yöneldiler. Katıları ve dokuları önermek için gölgelendirme tanıtıldı. Bu dönemin en ünlü ressamları (çizim ustaları) arasında Michelangelo ve Leonardo Da Vinci vardır.
Barok dönemde Rönesans çizimlerinin kesinliği ve kontrolü, daha canlı formlar ve daha cesur malzeme kullanımı ile değiştirildi. Tebeşir ve kalem çizgileri daha özgür ve akıcı hale geldi. Mürekkep ve sulu boya yıkamaları da kullanıldı. İtalyan ressamlardan esinlenen Flandreli Peter Paul Rubens'in çizimleri 1600'lü yılların güzel sanat örnekleridir. Yaşamdan daha büyük figürleri, resmin yüzeyinden fırlamış gibi görünüyor.
Hollanda, 1600'lerde en büyük sanatsal gelişme dönemini yaşadı. Rembrandt van Rijn, Amsterdam'ın en ünlü ressamı ve matbaacısıydı. Aynı zamanda dünyanın en büyük ressamlarından biriydi. Sadece birkaç basit kalem çizgisiyle biçim, hareket ve duyguyu aktarabiliyordu. Hollandalı sanatçılar manzara resminde uzmanlaştılar. Genellikle ellerinde eskiz defteriyle kırsala gittiler ve stüdyoda tamamlanacak resimler için bitmiş çizimler veya çalışmalar yaptılar.
1700'lü yılların rokoko dönemine Fransız zevki ve kültürü hakimdi. Dekoratif çizgiler ve neşeli konular, Jean-Antoine Watteau ve François Boucher'ın çalışmalarının karakteristiğidir. Her iki sanatçı da genellikle kırmızı, siyah ve beyaz tebeşirlerle çizdi. Bazen üçünü de birleştirdiler.
1800'lü yıllarda birçok farklı tarz yan yana gelişti. Kalemler ilk olarak yüzyılın başlarında üretildi. Birçok sanatçının tercih ettiği çizim araçları haline geldiler. Fransız sanatçı Jean-Auguste-Dominique Ingres, bu ortamda son derece bitmiş portre çizimleri üretti. İspanya'dan Francisco Goya, fırça ve siyah ve gri yıkama ile yapılan etkileyici çizimleriyle tanınır. Yüzyılın sonlarında Edgar Degas, Fransa'daki realist harekete öncülük etti. Çok orijinal sonuçlarla çeşitli çizim tekniklerini (örneğin kağıt üzerine yağlı boya, pastel ve mum boya) denedi. Günlük sahneler, bale dansçıları ve at yarışları en sevdiği konular arasındaydı.
Çizim üzerine kurulu akademik eğitim geleneği, Rönesans'tan beri Avrupa sanatına egemen olmuştur. 1800'lerin son çeyreğinde sanatçılar bu eğitimin değerini sorgulamaya başladılar. Değişim empresyonistlerle başladı. Hazırlık çizimleri kullanmadan doğrudan tuval üzerine boyadılar.
1900'lü yılların başından itibaren sanat, geçmiş geleneklerden kurtulmuştur. Bu, çizim tanımının da genişletildiği anlamına gelir. Bir sanatçının olmasını istediği hemen hemen her şey olabilir. Tüm modern batı sanat akımları çizim ortamında temsil edilmektedir. Bunlar arasında kübizm (Pablo Picasso), soyut dışavurumculuk (Jackson Pollock), fovizm (Henri Matisse) ve postmodernizm (Robert Rauschenberg) sayılabilir. Tıpkı atalarımızın yıllar önce mağara duvarlarına çizim yapma dürtüsünü hissettikleri gibi, sanatçılar da kendilerini çizim yoluyla ifade etmeye devam ediyor.
Nawarla Gabarnmang Kömür Çizimi (c.26.000 M.Ö.)
izlerini taşıyan kaya parçası
karakalem çizimi, karbon-tarihli
26.000 M.Ö. en eski eseridir
Avustralya'da şimdiye kadar bulunan sanat.
Avustralya'daki en eski Aborijin kaya sanatı - yani, onaylanmış en eski kaya sanatı - Avustralya'nın Kuzey Bölgesi'ndeki Arnhem Bölgesi'nin güneybatısındaki Jawoyn Ülkesinde bir kaya sığınağı olan Nawarla Gabarnmang'ın kazısı sırasında bir kaya parçası üzerinde bulunan karakalem çizimidir. . Kabaca MÖ 26.000'e tarihlenen karbon, çizim, Avustralasya'da veya gerçekten de Okyanus sanatı bölgesi içinde herhangi bir yerde keşfedilen en eski sanattır. Keşif, ilk olarak 45.000 yıl önce insanlar tarafından işgal edilen Nawarla Gabarnmang arkeolojik alanında USQ araştırmacısı Dr Lara Lamb ile birlikte çalışan Southern Queensland Üniversitesi'nden (USQ) bir arkeolog olan Profesör Bryce Barker tarafından yapıldı. Fransa'daki Lascaux mağara resimlerini içeren odalar gibi, Gabarnmang barınağı da yüksek derecede üst üste bindirme içeren farklı yaş ve tarzlarda bir dizi resimle kaplıdır. Alandaki en eski arkeolojik katmanlar hala araştırılmaktadır ve daha eski tarih öncesi sanat eserlerinin daha başka buluntuları da mümkündür. Arnhem Land, uzun zamandır Taş Devri sanatının zengin bir alanı olarak biliniyor, Kakadu Ulusal Parkı'ndaki Ubirr kaya resminin Aborijin galerileriyle ünlü ve Batı Avustralya'nın en kuzey bölgesindeki Kimberley kaya sanatının antik bölgelerine yakın. Araştırmacıların yakın zamanda Bradshaw resimlerinden birini (şimdi Gwion sanatı olarak bilinir) en az 15.500 BCE'ye tarihlendirdikleri Kimberley'deydi. Ayrıca, çok eski Sulawesi Mağara sanatının (Endonezya) (MÖ 37.900) son keşfi, Kimberley'deki Paleolitik bölgelerin eşit derecede eski sanatı içerebileceğini düşündürmektedir.
Not: Nawarla Gabarnmang'ı bağlam içine sokmak için, modern insanlar tarafından yaratılan en eski sanat, Güney Afrika'daki Blombos Mağarası gravürlerini (MÖ 70.000) ve Diepkloof Yumurta Kabuğu Gravürlerini (MÖ 60.000) ve İspanya'daki El Castillo Mağarası resimlerini (39.000 BCE) içerir. . Daha fazlası için bakınız: Tarih Öncesi Sanat Zaman Çizelgesi (2,5 milyon BCE'den).
Jawoyn Country kaya sığınağı, çağdaş Aborjin topluluğu arasında güzel dekore edilmiş bir tören alanı olarak iyi bilinmesine rağmen - kıdemli Yaşlılar Wamud Namok ve Jimmy Kalarriya, sığınağın mağara resmini yaklaşık 1935'te ilk ziyaretlerinde gördüklerini hatırladılar - bilim adamları tarafından 2006'da yeniden keşfedildi. Arnhem Land'deki "Connecting Country" adlı bir arkeolojik projeyle bağlantılı olarak bölgenin havadan incelenmesi sırasında. Aborijin Jawoyn Derneği tarafından talep edilen bu ortak proje, Monash Üniversitesi'nden Dr Bruno David tarafından yönetiliyor ve aynı zamanda Profesör Barker ve Dr Lamb (USQ) ile Arkeoloji Profesörü Jean-Michel Geneste (Üniversitesi) dahil olmak üzere önde gelen Fransız uzmanları içeriyor. Bordeaux) ve jeomorfolog Profesör Jean-Jacque Delannoy (Savoie Üniversitesi). Barınak tam olarak belirlendikten sonra, ancak arkeologlar kazılarına başlamadan önce, Robert Gunn kaya gravürleri ve bazı soyut işaretlerin yanı sıra harika çok renkli figüratif resimleri içeren parietal sanatı hakkında kapsamlı bir inceleme yaptı.
Bununla birlikte, büyük keşfi üreten arkeolojik kazıydı. Ekim 2011'de, USQ arkeoloji laboratuvarında, Profesör Barker, Nawarla Gabarnmang sığınağının küçük bir karesinden kazılan malzemeyi ayıklarken ve analiz ederken, mağara tavanından zemine düşen bir granit parçasının alt tarafında siyah bir çizim buldu. . Çok erken dönem insan yerleşimiyle ilişkili arkeolojik katmanlardan birinde yer alan çizim, doğrudan tarihlenebilen organik bir malzeme olan odun kömürü ile yapılmıştır. Bu nedenle, analiz için Yeni Zelanda'daki Waikato Üniversitesi'nin radyokarbon laboratuvarına gönderildi; burada Dr Fiona Petchey liderliğindeki uzman bir analiz ekibi, MÖ 26.000 tarihini veren kömürün kazımalarını aldı ve onu dünyadaki en eski sanatlardan bazıları arasına yerleştirdi. Dünya. Daha fazla bilgi için ayrıca bakınız: En Eski Taş Devri Sanatı: En İyi 100 Eser.
Jawoyn Ülkesinde, birçoğu - Nawarla Gabarnmang gibi - son derece uzak bölgelerde bulunan çok sayıda Aborijin atalarının yeri vardır. Böylece, 2010 yılına kadar, Jawoyn Derneği'nin veri tabanına 44.000'den fazla sanat eseri ile 921 site içeren toplam 117 site kompleksi kaydedildi.
Geleneksel olarak Jawoyn klanı Buyhmi'ye ait olan Nawarla Gabarnmang barınağı, Kakadu Ulusal Parkı'nın doğusunda uzak bir yerde bulunuyor. Kuzeye ve güneye tamamen açık olan mağara, yaklaşık 1.500 metrekare yaşam alanına sahiptir. Tavanı kabaca iki metre (6,5 fit) kafa alanı sağlar ve yaklaşık 36 kumtaşı sütun tarafından desteklenir. Sütunlar arasındaki yumuşak kaya, kısmen doğal hava koşulları ve insan çabasıyla aşınmıştır. Tavan, duvarlar ve sütunlar, barramundi, timsah, kanguru, wallabies, tarih öncesi sanatın gerçek bir Sistine Şapeli olan "Dreaming"den insan ve ruhani figürlerin geleneksel görüntüleriyle birlikte Aborijin duvar resimlerinden oluşan muhteşem bir kolajla kaplıdır.
NOT: Avustralya'daki Aborjin parmak yivlerinin en eski örnekleri için lütfen bakınız: Koonalda Mağara Sanatı (MÖ 18.000 civarı).
Nawarla Gabarnmang Barınağının Arkeolojisi
Barınağın zemini, yedi ayrı stratigrafik katman içeren yaklaşık 2 fit derinliğe kadar kül, silt ve kırık kaya karışımı olan toprakla kaplıdır. Karbon tarihleme testleri, mağaradaki insan yerleşiminin, yakınlardaki diğer yerleşim yerlerinin işgalinden biraz sonra, MÖ 43.000'den kalma olduğunu gösteriyor. Malakunanja II ve 1 (yaklaşık 53.000 BCE), ancak bundan yaklaşık 5.000 yıl önce Carpenter's Gap Rock Shelter 1 (Kimberley, WA), Acemi Şans Mağarası (Tazmanya), Mungo Gölü 3 (NSW) ve Nurrabullgin Mağarası (Cape York Yarımadası). Malakunanja II ve Nauwalabila 1'den ele geçen kullanılmış hematit "boya kalemleri" parçalarının keşfi, Gabarnmang barınağının ilk insan sakinleri tarafından dekore edilmiş olma olasılığını artırıyor, ancak her halükarda, karakalem çiziminin yaşı - diğer kanıtlarla birlikte - tavanın Mağaranın ana kısmı, daha önce değilse de, MÖ 26.000 civarında boyanmış olmalıdır.
Mağarada keşfedilen diğer antik eserler arasında, MÖ 33.000'e tarihlenen ve başka bir yerde bilinen en eski taş baltadan yaklaşık 5.000 yıl öncesine dayanan bir taş balta parçası vardı.
Nawarla Gabarnmang mağara sanatı, tarih öncesi dönemde çatıdan düşen yaklaşık 3 cm'ye 3 cm boyutlarında bir kaya parçası üzerine yapılmış karakalem çiziminden oluşmaktadır. Çizimin kendisi 2 çapraz çizgiden oluşur: biri düz, diğerinin bir kısmı hafif kavislidir. Kavisli kısım tarafından oluşturulan alan, daha ağır (dolayısıyla daha koyu) bir kömür uygulamasıyla dolduruldu, ancak çizimin geri kalanı tanınmayacak kadar soluk. Taş parçası 28.000 ila 45.600 yaşları arasında, karakalem çizimi ise MÖ 26.000'e tarihleniyor. Çizim, her ikisi de Avrupa'daki Aurignacian sanatı döneminde boyanmış olan İtalya'daki Fumane Mağarası resimleriyle (MÖ 35.000 civarı) ve Fransa'daki Chauvet Mağarası resimleriyle (MÖ 30.000 civarı) büyük ölçüde çağdaştır.
Not: İlerlemiş yaşına rağmen, Gabarnmang'ın karakalem çiziminin kuzey Avustralya'nın en eski sanatı olması pek olası değildir. Bu onur, muhtemelen en az 30.000 muhtemelen 40.000 BCE'ye ait olduğuna inanılan Kimberley bölgesinin cupule sanatına veya el şablonlarına gidecektir.
Sığınağın kazılması ayrıca, Mimi'nin tavanına ve duvarlarına çizilen 'Mimi' veya 'dinamik' insan görüntülerinde kullanılan renklerle eşleşen, M.Ö. mağara. (Ayrıca bakınız: Tarih Öncesi Renk Paleti.) Kimberley Bradshaws'ın bir türevi olan bu 'dinamik' figürler, Arnhem Land bölgesindeki Paleolitik sanatın bir özelliğidir. Uzatılmış uzuvlar ve zarif bir vücut şekli ile karakterize edilenler, tipik olarak başlıklar, püsküller veya kuşaklar, pazıbentler, kolyeler ve tüylerle süslenir ve süslenir ve dikenli mızraklar, bumeranglar veya baltalarla silahlanır. Kimberley bölgesinde, Bradshaw'ların (şimdi Gwion rakamları olarak adlandırılır) karbon tarihlendirmesi en az 15.500 BCE'dir, ancak MÖ 25.000-30.000'e kadar uzandıklarına inanılmaktadır. Avustralya kaya sanatını Afrika'nınkiyle karşılaştırmak için, Namibya'daki Apollo 11 Mağara Taşları (MÖ 25.500 civarı) üzerindeki hayvan resimlerine bakın.
The glorious murals of the Nawarla Gabarnmang cave are vivid testimony to the cultural heritage community, social cohesion, and spirituality of the early Aboriginal settlers of Australia, who managed to create enormous beauty in a hostile environment of blistering heat and parched land, some 23,000 years before the erection of the Egyptian Pyramids or the Stonehenge Stone Circle.
Australia is blessed with a huge quantity of ancient art, ranging from granite petroglyphs to limestone pictographs and various forms of mobiliary art. Unfortunately, the sheer amount of Aboriginal rock art - see, for instance, the million or so engravings which constitute Burrup Peninsula rock art - makes it difficult to focus on the most ancient examples, while the fact that Aborigine artists have continued painting and repainting at their traditional sites for at least the last 4,000 years can cause difficulties for researchers and archeologists wishing to study and date the rich human heritage around the country. On top of this, rock art is notoriously difficult to date without the use of cutting edge techniques, because most of this art is created using inorganic paint pigments like ochres, which cannot be radiocarbon dated because they contain no carbon. Newer techniques, such as cosmic radiation or Uranium/Thorium dating are better able to solve some of these dating problems, although we are far from inventing a foolproof method.
For early prehistoric sculpture, see: Venus Figurines (40,000-10,000 BCE).
For other native arts and crafts, see: Tribal Art.
For more information about prehistoric drawings in Arnhem Land, see: Homepage.
Researchers Discover Ruins of Maryland’s Earliest Colonial Site, a 386-Year-Old Fort
Archaeologists in Maryland have discovered the remains of St. Mary’s Fort, a structure built in 1634 by the first English colonists to reach the western side of the Chesapeake Bay. As the Maryland State Archives note, the defensive garrison served as an outpost for St. Mary’s, the first permanent European settlement in Maryland and the fourth in British North America.
İlgili İçerik
Travis Parno, director of research and collections at preservation organization and living history museum Historic St. Mary’s City (HSMC), announced the find on Monday, bringing the search for the palisaded fort to a close after 90 years, reports Michael E. Ruane for the Washington Post. Though researchers confirmed the discovery in late 2019, they only revealed the news now due to delays caused by the Covid-19 pandemic.
The newly identified site, located about half a mile away from St. Mary’s River, is roughly the size of a football field. Though researchers have conducted approximately 200 excavations in the area over the past 30 years, none of these digs yielded conclusive evidence of the fort’s presence, writes Nathan Falde for Antik Kökenleri.
“Finding the location of Maryland’s original settlement is truly exciting news for our state and will give us an opportunity to reconnect with our pre-colonial and early colonial years,” says Governor Larry Hogan in a statement. “The state has been proud to support the study of St. Mary’s Fort and looks forward to further excavation of the area as we approach our … 400th anniversary.”
Per the statement, archaeological geophysicist Tim Horsley used magnetic susceptibility, magnetometry and ground-penetrating radar to survey the site. Upon analyzing the scans, he spotted the contours of the historic structure, as well as the imprints of postholes arranged in a large rectangle and traces of what may have been houses within the fort’s walls.
Other highlights of the find, according to the Postalamak, include a storehouse or guardhouse’s brick cellar, a trigger guard for a musket, and a 4,500-year-old quartzite arrowhead.
A modern recreation of the Güvercin, one of the ships that brought English colonists to Maryland in 1634 (RF National Scenic Byway via Flickr under CC BY-SA 2.0)
“This is our moment,” Parno tells the Postalamak. “This is the earliest colonial archaeological site in Maryland. This is it.”
As WTOP News’ Will Vitka points out, about 150 English settlers arrived at the Maryland site on two ships, the Ark ve Güvercin, in March 1634. At the time, the Yaocomaco people—an Indigenous tribe loosely affiliated with the Piscataway chiefdom—lived in the region.
Historians know little about the two groups’ relationship beyond what English colonists wrote in their records. But the statement notes that the team hopes to use the recent discoveries to “unearth new information about Maryland’s pre-colonial and early colonial past.”
Historic St. Mary’s City began digging at the site in 1971, making a number of significant discoveries nearby. In 1990, for example, scholars unearthed three lead coffins containing the remains of Maryland Governor Philip Calvert and two of his family members, as James Bock reported for the Baltimore Güneşi o zaman.
The fort itself remained hidden until 2018, when a grant from the Maryland Historical Trust funded geophysical surveys of two potential locations. Excavations conducted in 2019 confirmed Horsley’s scans, enabling the team to successfully pinpoint the fort’s ruins.
HSMC revealed the find ahead of Maryland Day, a March 25 holiday marking the anniversary of settlers’ arrival in the region in 1634. More details of the find, as well as the launch of a broader project titled “People to People: Exploring Native-Colonial Interactions in Early Maryland,” will be announced on Maryland Day.
The venture—a joint effort between HSMC and Piscataway tribal participants—is slated to include archaeological excavations at and near the fort, exhibitions on Indigenous and colonial culture, and public programming about the early 1600s.
14th, 15th, and 16th centuries
In the West, the history of drawing as an independent artistic document began toward the end of the 14th century. If its development was independent, however, it was not insular. Just as the greatest draftspeople have been for the most part also distinguished painters, illustrators, sculptors, or architects, so the centres and the high points of drawing have generally coincided with the leading localities and the major epochs of the other arts. Moreover, the same stylistic phenomena have been expressed in drawing as in other art forms. Indeed, drawing shares with other art forms the characteristics of individual style, period style, and regional features. Drawing differs, however, in that it interprets and renders these characteristics in terms of its own unique mediums.
Drawing became an independent art form in northern Italy, at first quite within the framework of ordinary studio activity. But with nature studies, copies of antiques, and drafts in the various sketchbooks (those of Giovannino de’Grassi, Antonio Pisanello, and Jacopo Bellini, for example), the tradition of the Bauhütten studio workshop changed to individual work: the place of “exempla,” models, reproduced in formalized fashion was now being taken by subjectively probing and partially creative drawings. In the early 15th century the international Soft Style of the period still largely predominated over the draftsperson’s individual “handwriting.” At mid-century, however, the differentiation of drawing style according to region and the artist’s personality set in. Essential criteria, destined to remain characteristic for generations, begin to strike the eye.
In drawing produced north of the Alps, the characteristic features lie in the tendency to pictorial compactness and precise execution of detail. Many painters produced individual drawings, but the most notable draftspeople are the otherwise unidentified 15th-century German Master of the Housebook and his contemporary Martin Schongauer. Both of these artists were also major copperplate engravers, so that it is not always easy to determine whether the work is a preliminary sketch or an independent drawing.
In Italian Renaissance drawings, of which there are a great many, the diverging stylistic features of the various artistic regions were particularly evident. What they had in common was the overwhelming importance of the sketch and the study, in contrast to the far rarer finished drawings. The formal and thematic connection with painting is very close even when it was not a question of preliminary drawings. The draftspeople of Venice and northern Italy preferred an open form with loose and interrupted delineation in order to achieve even in drawing the pictorial effect that corresponded to their painters’ imagination.
In central Italy, on the other hand, and especially in Florence, it was the clear contour that predominated, the closed and firmly circumscribed form, the static and plastic character. Corresponding to the functional purpose of drawing, the individual artists’ studios (which, as was the case with the Medicis’ Academy of St. Mark, also had to engage in general educational and humanistic investigations) formed the most significant centres of art drawing. In these large studios, drawing served not only for the probing realization of creative ideas, it was not only study and mediator between the conception and the master’s finished work it functioned also as teaching aid for the assistants who worked with the master and as a vehicle for the formation and preservation of an individual workshop tradition. Although Leonardo’s scientific interests were expressed in a large number of drawings, his ideal concept of the human figure is much more frequently preserved in the drawings of his collaborators and successors than in his own. Raphael and Michelangelo were also outstanding draftsmen. Each of them used drawing in order to allow his thoughts about individual works to mature each had a highly personal drawing style, the one with a soft and rounded stroke, the other with a sculptor’s intermittent and powerful stroke. Probably a great deal of drawing was done in Raphael’s studio, especially if only for the preparation of the engravings after Raphael’s compositions. From Michelangelo’s hand came the first so-called connoisseur drawings that are esteemed as a personal document. They are the precursors of the collector’s drawings that began in the later 16th century (autonomous works, destined for collections).
North of the Alps the autonomy of drawing was championed in the first instance by Albrecht Dürer, an indefatigable draftsman who mastered all techniques and exercised an enduring and widespread influence. The delineatory constituent clearly predominates even in his paintings. This corresponds to the general stylistic character of 16th-century German art, within which Matthias Grünewald, with his freer, broader, and therefore more pictorial style of drawing, and the painters of the Danube school, with their ornamentalizing and agitated stroke, represent significant exceptions. In their metamorphosing of the perceived reality into drawings, the landscapes of Albrecht Altdorfer and Wolf Huber in particular are astonishing documents of a feeling for nature that might almost be called Romantic.
Soberer, incredibly compact in their pictorial concept and yet akin to the Renaissance in their objective viewing, were the portrait drawings of Hans Holbein, the Younger, whose sojourns in 16th-century England proved stimulating to other artists as well. Similar, if less personal than Holbein because of the stricter linearity of their work, were the drawings of the French portraitists Jean and François Clouet. In the Low Countries, where they were combined with the idealized image of Italy (as in the drawings of Lucas van Leyden), Dürer’s methods gained lasting popularity in the landscape drawings and studies “after life” by Pieter Bruegel the Elder.
Drawing acquired a pivotal significance in the period of Mannerism (c. 1525–1600), both as a document of artistic invention and as a means of its realization. Jacopo da Pontormo in Florence, Parmigianino in northern Italy, and Tintoretto in Venice used point and pen as essential and spontaneous vehicles of expression. Their drawings were clearly related to their painting, both in content and in the graphic method of sensitive contouring and daringly drawn foreshortening.
One of the oldest known cave paintings has been found in Indonesia
An Indonesian cave painting of a warty pig, sporting a pair of large bumps on its neck, ranks among the oldest known artistic portrayals of an actual object or living thing, researchers say.
Bunu Paylaş:
January 13, 2021 at 2:00 pm
Inside a cave on the Indonesian island of Sulawesi, scientists have found one of the oldest known artistic depictions of a real-world object or organism. It’s a painting of a warty pig, an animal still found on Sulawesi, that was rendered on the cave’s back wall at least 45,500 years ago, researchers report January 13 in Science Advances.
The discovery adds to evidence that “the first modern human cave art traditions did not emerge in Ice Age Europe, as long supposed, but perhaps earlier in Asia or even in Africa, where our species evolved,” says study author Adam Brumm, an archaeologist at Griffith University in Brisbane, Australia.
At least two, and possibly three, other partially preserved pig paintings appear on the cave wall near the newly dated figure. All of the painted pigs in the Sulawesi cave appear to be confronting each other in a scene of some sort, says archaeologist Iain Davidson of the University of New England in Armidale, Australia. Similarly positioned, painted animals dating to roughly 30,000 years ago or more appear in scenes in France’s Chauvet Cave, says Davidson, who did not participate in the new study.
On the ceiling of a small chamber in another Sulawesi cave, the researchers found a large pig painting — like the others, executed in red or dark red and purple mineral pigments — that dates to between 32,000 and 73,400 years ago. At least two other poorly preserved paintings of unidentified animals are located on the chamber’s ceiling and wall.
En Yeniler İçin Kaydolun Bilim Haberleri
En son haber başlıkları ve özetleri Bilim Haberleri makaleler, gelen kutunuza teslim edildi
The team considers it likely that homo sapiens, rather than a closely related species such as Homo floresiensis (SN: 6/8/16), painted on the Sulawesi cave walls.
Like a painted hunting scene from at least 43,900 years ago previously found in a separate Sulawesi cave (SN: 12/11/19), minimum age estimates for the pig paintings are based on measures of radioactive uranium’s decay in cauliflower-like mineral growths that formed in thin layers over and underneath parts of the depictions.
Uranium-based dating of ancient cave art has drawn criticism (SN: 10/28/19). For instance, Brumm’s group dated three mineral layers partly covering one of the pig paintings to estimate its minimum age. The layer closest to the painting was slightly younger than the two layers above it, the opposite of what would be expected if the layers had formed one after the other. Those topsy-turvy dates raise doubts about the accuracy of the painting’s minimum age, says archaeologist João Zilhão of the University of Barcelona.
A mix of slightly older and younger age estimates can result from gaps that form in successive mineral layers, Brumm’s team says. Averaging the dates of multiple layers provides a reasonable, possibly understated minimum age estimate for the underlying art, the researchers contend.
Ultimately, cave art such as the pigs on islands in Southeast Asia and Australia, and probably Sulawesi as well, may be shown to date to as early as around 60,000 to 70,000 years ago, says archaeologist Peter Veth of the University of Western Australia in Perth. That’s when H. sapiens first settled the region, probably bringing mainland cave art traditions with them rather than suddenly inventing the practice on isolated islands, he suggests.
Bu makaleyle ilgili sorularınız veya yorumlarınız mı var? Bize [email protected] adresinden e-posta gönderin.
A version of this article appears in the February 13, 2021 issue of Bilim Haberleri.
Alıntılar
A Brumm et al. Oldest cave art found in Sulawesi. Science Advances. Published online January 13, 2021. doi: 10.1126/sciadv.abd4648.
Bruce Bower hakkında
Bruce Bower davranış bilimleri hakkında yazmıştır. Bilim Haberleri 1984'ten beri. Psikoloji, antropoloji, arkeoloji ve ruh sağlığı konularında yazıyor.
Full-Figured Statuette, 35,000 Years Old, Provides New Clues to How Art Evolved
No one would mistake the Stone Age ivory carving for a Venus de Milo. The voluptuous woman depicted is, to say the least, earthier, with huge, projecting breasts and sexually explicit genitals.
Nicholas J. Conard, an archaeologist at the University of Tübingen, in Germany, who found the small carving in a cave last year, said it was at least 35,000 years old, “one of the oldest known examples of figurative art” in the world. It is about 5,000 years older than some other so-called Venus artifacts made by early populations of Homo sapiens in Europe.
Another archaeologist, Paul Mellars of the University of Cambridge, in England, agreed and went on to remark on the obvious. By modern standards, he said, the figurine’s blatant sexuality “could be seen as bordering on the pornographic.”
The tiny statuette was uncovered in September in a cave in southwestern Germany, near Ulm and the Danube headwaters. Dr. Conard’s report on the find is being published Thursday in the journal Nature.
The discovery, Dr. Conard wrote, “radically changes our view of the origins of Paleolithic art.” Before this, he noted, female imagery was unknown, most carvings and cave drawings being of mammoths, horses and other animals.
Scholars say the figurine is roughly contemporaneous with other early expressions of artistic creativity, like drawings on cave walls in southeastern France and northern Italy. The inspiration and symbolism behind the rather sudden flowering have long been debated by art historians.
Commenting in the journal on the discovery, Dr. Mellars, who did not take part in the research, wrote that the artifact was one of 25 similar carvings found over the past 70 years in other caves in the Swabian region of southern Germany, “a veritable art gallery of early ‘modern’ human art.”
These sites, he concluded, “must be seen as the birthplace of true sculpture in the European — maybe global — artistic tradition.”
resim
Scholars say the large caves were presumably inviting sanctuaries for populations of modern humans migrating then into Central and Western Europe. These were the people who eventually displaced the resident Neanderthals, around 30,000 years ago.
Dr. Conard reported that the discovery was made beneath three feet of red-brown sediment in the floor of the Hohle Fels Cave. Six fragments of the carved ivory, including all but the left arm and shoulder, were recovered. When he brushed dirt off the torso, he said, “the importance of the discovery became apparent.”
The short, squat torso is dominated by oversize breasts and broad buttocks. The split between the two halves of the buttocks is deep and continuous without interruption to the front of the figurine. A greatly enlarged vulva emphasizes the “deliberate exaggeration” of the figurine’s sexual characteristics, Dr. Conard said.
The object reminded experts of the most famous of the sexually explicit figurines from the Stone Age, the Venus of Willendorf, discovered in Austria a century ago. That Venus is somewhat larger and dated about 24,000 years ago, but it is in a style that appeared to have been prevalent for several thousand years. Scholars speculate that these Venus figurines, as they are known, were associated with fertility beliefs or shamanistic rituals.
The Hohle Fels artifact, less than 2.5 inches long and weighing little more than an ounce, is headless. Carved at the top, instead, is a ring, evidently to allow the object to be suspended from a string or thong.
Einstein vs. Bohr, Redux
Two books — one authored by Sean Carroll and published last fall and another published very recently and authored by Carlo Rovelli — perfectly illustrate how current leading physicists still cannot come to terms with the nature of quantum reality. The opposing positions still echo, albeit with many modern twists and experimental updates, the original Einstein-Bohr debate.
I summarized the ongoing dispute in my book The Island of Knowledge: Are the equations of quantum physics a computational tool that we use to make sense of the results of experiments (Bohr), or are they supposed to be a realistic representation of quantum reality (Einstein)? In other words, are the equations of quantum theory the way things really are or just a useful map?
Einstein believed that quantum theory, as it stood in the 1930s and 1940s, was an incomplete description of the world of the very small. There had to be an underlying level of reality, still unknown to us, that made sense of all its weirdness. De Broglie and, later, David Bohm, proposed an extension of the quantum theory known as hidden variable theory that tried to fill in the gap. It was a brilliant attempt to appease the urge Einstein and his followers had for an orderly natural world, predictable and reasonable. The price — and every attempt to deal with the problem of figuring out quantum theory has a price tag — was that the entire universe had to participate in determining the behavior of every single electron and all other quantum particles, implicating the existence of a strange cosmic order.
Later, in the 1960s, physicist John Bell proved a theorem that put such ideas to the test. A series of remarkable experiments starting in the 1970s and still ongoing have essentially disproved the de Broglie-Bohm hypothesis, at least if we restrict their ideas to what one would call "reasonable," that is, theories that have local interactions and causes. Omnipresence — what physicists call nonlocality — is a hard pill to swallow in physics.
Credit: Public domain
Yet, the quantum phenomenon of superposition insists on keeping things weird. Here's one way to picture quantum superposition. In a kind of psychedelic dream state, imagine that you had a magical walk-in closet filled with identical shirts, the only difference between them being their color. What's magical about this closet? Well, as you enter this closet, you split into identical copies of yourself, each wearing a shirt of a different color. There is a you wearing a blue shirt, another a red, another a white, etc., all happily coexisting. But as soon as you step out of the closet or someone or something opens the door, only one you emerges, wearing a single shirt. Inside the closet, you are in a superposition state with your other selves. But in the "real" world, the one where others see you, only one copy of you exists, wearing a single shirt. The question is whether the inside superposition of the many yous is as real as the one you that emerges outside.
The (modern version of the) Einstein team would say yes. The equations of quantum physics must be taken as the real description of what's going on, and if they predict superposition, so be it. The so-called wave function that describes this superposition is an essential part of physical reality. This point is most dramatically exposed by the many-worlds interpretation of quantum physics, espoused in Carroll's book. For this interpretation, reality is even weirder: the closet has many doors, each to a different universe. Once you step out, all of your copies step out together, each into a parallel universe. So, if I happen to see you wearing a blue shirt in this universe, in another, I'll see you wearing a red one. The price tag for the many-worlds interpretation is to accept the existence of an uncountable number of non-communicating parallel universes that enact all possibilities from a superstition state. In a parallel universe, there was no COVID-19 pandemic. Not too comforting.
Bohm's team would say take things as they are. If you stepped out of the closet and someone saw you wearing a shirt of a given color, then this is the one. Dönem. The weirdness of your many superposing selves remains hidden in the quantum closet. Rovelli defends his version of this worldview, called relational interpretation, in which events are defined by the interactions between the objects involved, be them observers or not. In this example, the color of your shirt is the property at stake, and when I see it, I am entangled with this specific shirt of yours. It could have been another color, but it wasn't. As Rovelli puts it, "Entanglement… is the manifestation of one object to another, in the course of an interaction, in which the properties of the objects become actual." The price to pay here is to give up the hope of ever truly understanding what goes on in the quantum world. What we measure is what we get and all we can say about it.
Dünya Sanatının Kökeni: Tarih Öncesi Mağara Resmi
Tarih öncesi mağara resimleri, dünyanın ilk bilinen ve en az anlaşılan sanat eserleri arasındadır. Güney Fransa ve kuzey İspanya'nın Pirene bölgelerinde, bazıları MÖ 30.000'e kadar uzanan en az iki yüz boyalı mağara bulundu. Resimler öncelikle hayvanları tasvir ediyor, ancak ara sıra insan formları, çeşitli temsili olmayan semboller, insan el izleri ve gravürler de içeriyor. Her durumda, anlamları belirsiz kalır. Sanat tarihçisinin araştırmasının olağan araçları - yazılı belgeler, dönemin sosyal ve politik iklimi hakkında bilgi ve karşılaştırma olarak kullanılacak diğer sanat ve eserler - tarih öncesi, okuma yazma bilmeyen toplumlar için mevcut değildir veya son derece kıttır ve benzer şekilde anlaşılmamıştır. [ 1] Ayrıca, bilim adamları hala insanın sanat yapma içgüdüsünün başlangıcının nedenini tartışıyorlar. Bu mağaraların ve Willendorf Venüsü (c. 28.000-25.000 BCE) gibi eserlerin yaratılmasına yol açan insanlık tarihi boyunca ne değişti, daha önce hiçbir sanat yaratılmamış gibi görünüyor? Mağara sanatı tarih öncesi toplumda hangi işlevi gördü? Eldeki kanıtları yorumlamak için birkaç farklı yöntemle birlikte birçok teori öne sürülmüştür, ancak yüzyılı aşkın bir çalışma sonucunda henüz bir fikir birliğine varılmış değildir.[ 2]
Mağara resimlerini yorumlamanın zorluğunun bir nedeni, bilim adamlarının onlardan sorumlu olan tarih öncesi toplumlar hakkında hala nispeten az şey bilmeleridir. Avrupa boyalı mağaralarının çoğunluğunun bulunduğu bölgelerdeki kazılar, aletler, av aletleri, küçük ölçekli heykeller, mezar düzenlemeleri ve hayvan kalıntıları gibi önemli arkeolojik materyaller ortaya çıkarmıştır, ancak bu bulgulardan sadece belirli bir miktar çıkarılabilir ve çok az şey çıkarılabilir. herhangi bir kesinlikle kanıtlanabilir. Mağara duvarlarına kaydedilen görüntüler, bu okuryazarlık öncesi toplumlardan günümüze ulaşan kayıtlara veya anlatılara en yakın şeyler olduğu için, bilim adamları onları yorumlamaya çalışırken yirmi iki gibi bir şeyle karşılaşırlar çünkü anlatılar ve kayıtlar genellikle çoğu sanat tarihi yorumunu bilgilendirir. [ 3] Bazı araştırmacılar, tarihöncesi Fransız ve İspanyol toplumlarında mağara sanatının yeri hakkındaki bilgi tabanındaki boşlukları, Avustralya'da bugün hala mağara sanatı üreten kabilelerle analojiler kurarak doldurmaya çalışırken, diğerleri, bu tür resimlerin kültürler arası aynı veya benzer işlevleri yerine getirdiğini varsaymak için kesinlikle hiçbir neden yoktur.[4] Bununla birlikte, arkeolojik kayıtlardan yapılan karşılaştırmalar, birçoğunun kesin olarak kanıtlanması veya çürütülmesi zor olsa bile, en azından keşfetmek için umut verici olanaklar sağlayabilir.
Lascaux'da 'Çin Atı'
Tarihöncesi Avrupa kültürünün diğer pek çok yönü gibi, mağara resimlerini uygulayan kabilelerin dini uygulamalarının kesin doğası bir sır olarak kalır, ancak bu uygulamaların ve inançların mağara sanatının işleviyle yakından bağlantılı olması kuvvetle muhtemeldir. Bazı olası yorumlar, mağara sanatının varlığı ve içeriği açısından önemli olduğu görüşündeyken, diğerleri bunun birincil öneminin onu ritüel olarak boyama veya oyma eyleminde olduğunu iddia ediyor. Hayvan görüntülerinin bir tür av büyüsüyle ilgili olabileceği sıklıkla öne sürülür. Avlanma, ilk insanların hayatta kalması için kritik öneme sahipti ve mağaralardaki hayvan sanatı, genellikle avın başarısını etkileme, aynı anda hem erken insanlar için tehlikeli hem de varlıkları için hayati önem taşıyan hayvanlar üzerinde güç uygulama veya yaşamlarını artırma girişimi olarak yorumlandı. vahşi doğada sürülerin doğurganlığı. Pençelenmiş veya mızrakla oyulmuş gibi görünen görüntüler ilk iki fikri desteklerken, Lascaux mağarasındaki hamile görünümlü bir at resmi ikincisini desteklemektedir. Bu tür imgeler aynı zamanda şamanik ritüellerin tasvirleri, şamanların hayvan biçimlerine dönüşmesinde ve bunların dışında bırakılmasında kullanılan araçlar ya da şamanik ya da diğer ritüel translar sırasındaki deneyimlerin temsili olarak yorumlanmıştır. Fransa'daki Les Trois-Frères mağarasından alınan yarı insan yarı erkek bir yaratığın görüntüsü bu hipotezi destekliyor gibi görünüyor.[ 5] Bazı mağaralarda bulunan temsili olmayan sembollerin ve el izlerinin çeşitliliğinin de zaman zaman olduğu düşünülüyordu. [6] Son olarak, mağara sanatının yazının bu amaca hizmet etmesinden önce kabilelerin mitolojileri ve tarihleri, ritüelleri ve inançlarının bir tür kaydı olarak hizmet etmiş olması mümkündür. Figürlü görüntüler bir anlatı kaydedebilirken, soyut semboller daha sembolik bir yapıya sahip kayıtları belirtebilirdi.
Lascaux Mağara Resimleri
Bu kadar çok öneride bulunulmasına rağmen hiçbirinin yaygın kabul görmemiş olmasının bir nedeni, sağlam bir argüman oluşturacak çok az kesin kanıtın var olması, ancak bir kısmı da tarihöncesi Avrupa mağara sanatının aynı anda çok az olduğu gerçeğidir. tutarlı ve oldukça farklı. Bilim adamları, tasvir edilen hayvan türlerindeki kalıpları, tipik konfigürasyonlarını, mağaralardaki yerleri ve benzerlerini belirleyebilmiş olsa da, birçok anormallik hala oldukça açıklanamaz. Daha kafa karıştırıcı olaylara örnek olarak, birbirinin üzerine tekrar tekrar boyanmış veya oyulmuş benzer figürler, Lascaux mağarasının derinliklerinde bulunan devasa hayvan formları, pençe ve mızrak işaretleriyle süslenmiş mağara duvarları, deniz yaşamının görüntüleriyle süslenmiş sualtı Cosquer mağarası sayılabilir. , Chauvet mağarasındaki boyalı bir oda, ayrıca tapınak benzeri bir ortamda ayı kafatasları ve kemikler, Les Trois-Frères'te yarı insan yarı hayvan figürü ve başka yerlerde benzer melezler içeriyor. Birden fazla mağarada görülen el şekilleri ve soyut semboller daha da az anlaşılmıştır.[8] Bilinen mağara resimlerinin büyük kısmı birçok yönden yeterince tutarlı olsa da, bazı akademisyenler bir tür “okul”un varlığı hakkında hipotezler kurmuşlardır. ” veya binlerce yıl arayla yapılmış görüntülerdeki benzerlikleri açıklayacak resim eğitimi geleneği, görüntülerin stilistik özelliklerinde hala yüksek derecede çeşitlilik var.[ 9] Birçok mağara resmindeki renkler, ölçek, perspektif, gölgeleme veya yokluk, natüralizm ve ayrıntı, basit, tek renkli çizimlerden, doğal olarak ve çeşitli renklerde işlenmiş karmaşık, üç boyutlu görüntülere kadar değişir. Bilinen kalıplara ilişkin bu varyasyonları ve istisnaları açıklamak zordur çünkü her biri tamamen farklı bir yorum önermektedir ve kalıpların anlamı hakkında sağlam bir teorinin olmaması, herhangi bir belirli sapmanın önemini anlamayı son derece zorlaştırmaktadır.
Bir zamanlar aşırı derecede tartışmalı olan ancak o zamandan beri çözülen bir soru, mağara resimlerinin yaşıdır. Başlangıçta, bilim adamları mağaraları stilistik olarak tarihlemeye çalıştılar, yani sanat eserlerine diğer eserlere kıyasla benzerliklerine ve farklılıklarına göre tarih vermeye çalıştılar. Bu, sanat tarihinde yaygın bir uygulamadır, ancak tipik olarak, bazı nesnelerin başka yollarla kesin olarak tarihlendirildiği durumlarda kullanılır, böylece onlarla karşılaştırıldığında diğer nesneler zaten sağlam bir zaman çizelgesine yerleştirilebilir. Radyokarbon tarihlemesinin ortaya çıkmasından önce, kesin olarak tarihlendirilen hiçbir nesne yoktu, bu nedenle önerilen tüm tarihler spekülatifti ve çoğu zaman şüpheli temellere dayanıyordu. Tarihöncesi araştırmalarında, çoğu bilim insanı, bir zamanlar evrimin her şeyi açıkladığı fikrine hakimdi - aletler ve av aletleri zaman içinde daha sofistike hale geldi ve en doğal mağara resimlerinin daha soyut olanlardan daha genç olması gerektiği. Bu teori, nesnelerin bilimsel olarak tarihlendirilmesindeki ilerlemeler, evrimsel bir metodoloji yoluyla tarihlemenin sonuçlarıyla genellikle tamamen çelişen daha güvenilir bir dizi sonuç ürettiğinde terk edildi. Ayrıca, sanat tarihi alanında, biçimcilik ve soyut sanatın ortaya çıkışı, natüralizmin tüm sanat ve sanatçıların nihai hedefi olduğu varsayımını ortadan kaldırmak için çok ileri gitti ve antik sanatçıların resim yapmayı seçmiş olabileceği olasılığını ortaya çıkardı. bazen mimetik olmayan, bazen de mimetik olarak.[ 10]
Tarih öncesi insanların mağaraların içinde nasıl ve neden bu kadar çok güçlü resim çizdiğinin tam hikayesini asla bilemeyebiliriz, ancak onların gizemi kesinlikle gelecekte sanatseverlerin ve tarihçilerin ilgisini çekmeye devam edecektir. Aslında, tarih boyunca sürekli yaptığı gibi, sanat kendini yeniden icat etmeye devam ettikçe, sanatın tam olarak nereden geldiği ve neden insan deneyiminin bu kadar evrensel bir unsuru haline geldiği sorusu her zamankinden daha alakalı hale gelmelidir.