Her şeye sahibim, ama sefil bir insan gibi hissediyorum. Neden mutlu olamıyorum? Bu memnuniyetsizlik nereden geliyor? Bu üzüntünün kaynağı nedir? Yanımda onca insan olmasına rağmen neden yalnızlığı bu kadar yoğun hissediyorum? Korkularımı dağlamamı engelleyen nedir?
Bu sorular, genel olarak danışmaya gel çünkü suçluluk, yalnızlık veya memnuniyetsizlikten kurtulamıyorlar. Bu insanların bilmediği şey, bu duyguların çoğu durumda kökenlerinin çocuklukta olduğudur.
Sevdikleri ve yakınları olanlar, ayrıca işi, ailesi ve istikrarı olanlar için kafa karıştırıcı. Yine de, düşündüğümüzden çok daha yaygın sözlü ifadeler. Bakalım arkalarında ne var.
“Sosyal kabul, sevildiğini hissetmek çok fazla güce sahiptir çünkü yalnızlık duygularını uzak tutar.”
-Roll May-
Bu suçluluk duygusunun arkasında ne var?
Genelde fonksiyonel bir hayatı olan ve hayatlarının farklı alanlarında yetkin kişilerden bahsediyoruz. Sorun şu ki, her şeye sahip olduklarını hissediyorlar ama aynı zamanda acıyı da taşıyorlar. anlayamadıkları veya kavramsallaştıramadıklarıdır.
Bu bağlamda, bu ıstırabın içinde kendini tanımak bile zor olabilir. “Eğer bir eksiğim yoksa neden bu rahatsızlığı hissediyorum?”. Çocukluklarında veya ergenliklerinde fiziksel ihtiyaçlarının büyük bir bölümünün karşılandığını, ancak duygusal ihtiyaçlarının karşılanmadığını gören insanlarda bir kafa karışıklığı meydana gelir..
Aynı şekilde, ana bağlanma figürleri olan -kural olarak ebeveynleri- bu tür söylemlerle yaşayabiliyorlardı. Bu şekilde, duygusal ilgi talepleri ile karşılaştıklarında veya yakınlık durumlarında, bu türden yanıtlar alabilirler. “Bütün gün çalışıyorum, bir eksiğiniz olmasın, bu kadar bencil olmayın.”
Bağlanma kuramının babaları tarafından geliştirildiği gibi (Ainsworth, 1969; Bowlby, 1990), çocukken, ebeveynlerimizin bağlanma veya bağlanma tarzını taklit ederiz. Bu nedenle, gözlemlediğimiz veya çevremizin bize aşıladığı şeyleri bütünleştirdiğimizde neye bakacağımızı veya neye önem vereceğimizi dolaylı veya taklit ederek öğreniriz.
Bu dinamik içinde çocuklukta, bu insanlar duygusal ihtiyaçlardan kopmayı öğrenirler, materyal aracılığıyla psikolojik iyiliği ararlar, toksik üretkenlik veya herhangi bir nedenle onları sosyal olarak tatmin eden şey.
Her şeyim var ama…
Hepsine sahibim ama… Hepsine sahip olmak nedir? Bu kontrol edilecek ilk kısım. Acının yoğunluğunu azaltmak için her şeye sahip olduğumuzu iddia ediyoruz; ancak, doğa bilgedir ve hiçbir yerden veya işlevsiz duygular üretmez. Yaşamlarımızda rahatsızlık hüküm sürdüğünde, bunun üzerinde çalışmalı ve bizi endişelendiren veya üzen şeyleri çözmeliyiz.
Duygusal yalnızlık gözlemlenmeyi gerektirir. Bu duyguları netleştirmek, hayatımızı arzuladığımız değerlere doğru anlamamızı ve yeniden yönlendirmemizi sağlayacaktır. Bunu yapmak için kişinin zihnini açma adımını atması ve kendini işine aşırı adamasının veya bazı hedeflere ulaşma ihtiyacının hayatını tamamlayamayacağını anlaması gerekir.
Geriye dönüp dikkatlice bakarsak, ailemizde mi yoksa sosyal tarihimizde mi akademik veya iş başarısına her şeyin üstünde değer verildiğini inceleyebiliriz.. Bu şekilde şekillendirilmişse, başarılarımızdan veya başkalarına olan bağlılığımızdan başka bir şey için değer verilmesi gereken karmaşık ihtiyaçlara olan ilgiyi muhtemelen azaltmıştır.
Ara sıra, sağlıklı bir yaşam modeli oluşturmak veya iyileştirmek için bize rehberlik edebilecek ruh sağlığı uzmanlarına gitmeliyiz.. Yolculuğumuzda dostane olmayan yollara girdiğimizde desteklenme ihtiyacını belirlemek çok önemlidir. Unutmayalım ki başkalarıyla olan ilişki, ilk kişide sağlıklı bir ilişki ile başlar.
Çocukluktan Gelen Yetişkinlerde Devam Eden 5 Duygusal Yara
Çocukluğun duygusal yaraları yetişkin yaşamını koşullandırabilir. Bu nedenle, dengemizi ve refahımızı geri kazanmak için onları iyileştirmek önemlidir. Devamını oku “
Çocukluktan gelen bir duygu olan “Her şeye sahibim, mutlu olmalıyım” yazısı ilk olarak 1ipucu.net Uzmanlardan İpuçları Blog’da yayınlandı.