amerikalılar kişi başına yılda ortalama 50 litre patlamış mısır tüketiyor. ingiltere'de ise en popüler atıştırmalık cips iken, son beş yılda patlamış mısır satışında yüzde 169 artış kaydedildi.
patlamış mısırın amerika kıtasında çok eskilere dayandığı, avrupa'ya sonradan geldiği biliniyor. sapı üzerinde yediğimiz közlenmiş ya da haşlanmış mısır türü patlayan türünden farklıdır. arkeologlar güney batı amerika'daki çok sayıda mağarada patlayan türden mısır tohumlarına rastladı.
şilili bir arkeolog, california üniversitesi botanik bahçesi'nin kurucusu botanist thomas harper goodspeed'e antik çağlardan kalma mısır taneleri hediye etmiş.
bin yıl öncesinden kalan bu mısırları bir gün evde otururken patlatmayı denemiş goodspeed. ve mısırlar patlamış. bu mısırların kabuğu diğer türlerin dört katı kadar kalın olduğundan bu kadar yıl boyunca mısırı dış etkenlerden korumuş.
mısır patlatmanın kimyası
mısırın patlaması işte bu kalın kabuk sayesindedir. bu kabuk yanmadan ısıtıldığında ısıyı nişastalı iç kısma doğru iletir. ısı arttıkça kabuğun içinde biriken buhar dışa doğru basınç uygular. ısı 200 dereceye ulaşıp atmosferdeki basıncın dokuz katına çıktığında mısır kabuğu parçalanır ve içindeki nişasta ile buhar dışa doğru yayılır.
mısırların ısıtıldığı kaptaki basınç vakum yoluyla düşürülerek patlamış mısırların daha büyük olması sağlanabilir. çin'de ise geleneksel yöntem, ateş üzerinde çevrilen ve kapağı tamamen kapatılan demir bir kaba dayanır. kabın ısısı belli bir noktaya ulaştığında kapak açılır ve kabın ağzına yerleştirilen çuvalın içine doğru hep birden patlar mısır taneleri.
kaynak