Bu malzeme, silahlarına olduğu kadar zırhlılara da ayrılmayacaktır. Gerçekten de, kruvazörlerin eylemlerini, bu ebedi yoldaşları ve savaş gemilerinin muhaliflerini incelerken, kaçınılmaz olarak şu soruyu düşünmeye başlarsınız: neden hepsi bu?
Savaş gemileri çağı ... Daha az büyük olmayan silahlarla donanmış, muhrip tipi bir gemiyi parçalara ayırabilen devasa süper dretnotlar.
Savaş gemileri dönemi sona erdiğinde, deniz temasının tüm hayranları bilir. 7 Nisan 1945'te, gökyüzüne yaklaşık 6 km yüksekliğe çıkan bir duman bulutu yükseldiğinde sona erdi ve dokuz adet 460 mm topla donanmış bir Japon süper zırhlısı olan Yamato'nun sonunu belirledi.
En ilginç hikayeler "Yamato", sınıf arkadaşlarıyla kavga etmemiş olmasıdır. Süper bağlayıcı, genel olarak Sibuyan Denizi'ndeki bir savaşta yer aldı ve kendini böyle bir şeyde göstermedi. Ve son yolculuk "Yamato" ve güverte için ekstremum noktası oldu havacılık5 uçağın kaybı pahasına süper bağlayıcıyı yok eden .
Dünyada tek bir ülke "süper" ve "süper" önekleriyle savaş gemileri ve dretnotlar inşa etme fikriyle ortaya çıkmadı.
Ve muhtemelen, daha az okuyucu, dretnot savaş gemileri çağının başlangıç tarihini biliyor. O, tarih, çok tartışmalı. Başlangıç noktası olarak, örneğin ilk süper dretnot "Kraliçe Elizabeth"in yer imini veya lansmanını alabilirsiniz. Ama ben farklı bir tarihi tercih ederdim: 23 Ekim 1911. Bu gün İngiltere Başbakanı Herbert Henry Asquith, Amirallik Birinci Lordu (Deniz Kuvvetleri Sekreteri'ne benzer) Reginald McKenna'nın yerine Winston Churchill'in yerini aldı.
Ana zırhlı kalibreyi 381 mm'ye çıkarma fikrini ortaya atan Churchill'di. Sir Winston, Alman silahlarının İngiliz silahlarına göre belirli avantajları olduğunun çok iyi farkındaydı ve bu nedenle bu gecikmeyi kalibre ve menzilde bir artışla telafi etmenin gerekli olduğunu düşündü.
Ve evet, Churchill'in çabaları sayesinde, ilk İngiliz (ve dünyadaki ilk) süper dretnot "Kraliçe Elizabeth", o zaman büyük bir deplasman (33 ton) ve çok iyi bir hız (000 deniz mili) olan bir gemi ortaya çıktı. .
Ancak o zamanın gemilerinden temel fark, ana kalibrenin topçusundaydı. Kraliçe Elizabeth, dört kulede sekiz adet 381 mm'lik top taşıyordu. Bu variller, mükemmel bir doğrulukla 21 km'ye kadar bir mesafeye mermi attı.
Gemilere büyük kalibreli silahlar yerleştirme fikri tüm deniz dünyasını etkiledi. Zaten gemi inşa güçlerinden hiç kimse ana kalibre 305 mm olan zırhlılar inşa etmek istemiyordu. Eski ve modası geçmişti.
Dünyadaki tüm ülkeler (bunu karşılayabilen), silahlarıyla herhangi bir zırhlıya veya dretnot'a ölümcül hasar verebilen veya düşmanın açık bir avantajı ile hızını sakince takipten kaçmak için kullanan bir gemi olan Kraliçe Elizabeth gibi bir şey istedi. .
İngilizler I. Dünya Savaşı'na beş Queen Elizabeth sınıfı zırhlıyla girdi ve savaş tüm hızıyla devam ederken bir sonraki Rivege sınıfından beş zırhlı daha inşa edildi.
İngilizlerin ebedi rakipleri olan Almanlar da boş boş oturmadılar. Bir dizi Baden sınıfı savaş gemisi inşa ettiler, kendi süper dretnotları biraz daha küçük yer değiştirme (32 ton) ve hız (000 deniz mili) ve yine sekiz adet 22 mm topla donatılmıştı.
Alman silahları İngiliz silahlarından daha fazla ateş etti, 37 km.
Bu yarış, başka bir garip topçu gemisi sınıfını ortaya çıkardı - savaş kruvazörleri. "Savaş gemisi" kalibreli 305-mm ile donanmış, "Görünmez" İngiliz gemileri daha yüksek bir hıza sahipti. Buna karşılık, Almanlar Derflinger sınıfı muharebe kruvazörlerini inşa ettiler, bunlar 281 mm'lik toplarla donanmış, ancak daha ağır zırhlılardı. Sınıfın özü, bu gemi sınıfının en iyi temsilcisi olan Alman "Von der Tann" idi.
Ancak muharebe kruvazörleri Birinci Dünya Savaşı'ndan sağ çıkamadı ve sadece İngilizlerde kaldı. donanma.
Savaş gemisi çılgınlığının ardından, İngilizler başka bir gemi sınıfı fikrine sahipti. Çok komik olarak adlandırıldılar: "büyük hafif kruvazörler." Bir tür "yağsız" savaş kruvazörü: bir savaş kruvazörü boyutunda, hızlı, neredeyse zırhsız ve güçlü toplara sahip.
Böyle üç gemi inşa edildi. Bilenlerin isimleri yüzleri güldürecek. Bunlar Furies, Korejges ve Glories.
Şimdi tam olarak bilmeyenler diyecek ki: Bunun uçak gemileriyle ne ilgisi var? Evet, bu gemilerin Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra uçak gemisi olmalarına ve tam olarak "büyük hafif kruvazörler" olarak hizmete girmelerine rağmen. Koreyges ve Glories, iki kulede dört adet 381 mm topla silahlandırıldı ve daha da havalı olan Furies, iki adet 457 mm ve dört adet 140 mm topla silahlandırıldı.
Aynı zamanda, eski sınıfların gemileriyle karşılaştırıldığında neredeyse zırhsız. Furies'in iki tek silahlı taretinin her birinin dakikada bir ateş edebileceği göz önüne alındığında, yan voleybolu küçüktü. Ve geri çekilmedeki kavga hakkında konuşursak ya da tam tersi, sıfırlama ihtiyacını hesaba katarak biriyle yetişmek, genellikle her şey üzücü görünüyordu.
Fury Kulesi
Uçak gemilerine dönüşüm oldukça mantıklı çıktı. Birkaç namlu varsa, büyük kalibreli silahlar her zaman mantıklı değildi. Ayrıca, monitör sınıfı zaten mevcuttu, ancak monitörler çok daha güçlü zırhlıydı.
Amerikalılar kalibre yarışında üçüncüydü. Neredeyse İngilizlerle paralel olarak yeni projelere başlayan Amerikalılar, gemilerin gelişimi için biraz farklı bir yol seçtiler.
1911'de, meslektaşları ile neredeyse aynı anda, Amerikalılar yeni neslin savaş gemilerini "Teksas" ve "New York" olarak belirledi ve 1914'te faaliyete geçirdi. Gemilerin yer değiştirmesi 28 ton, hız 400 deniz miliydi ve silahlanma, beş kulede 21 10 mm top ve 356 21 mm toptan oluşuyordu.
Namlularla dolu bir süper dretnot fikri Amerika Birleşik Devletleri'nde beğeniye geldi ve ardından 10 356 mm'lik topla silahlanmış, ancak dört tarette "Nevada" tipi savaş gemileri geldi.
Bu arada, Amerikalılar üç silahlı taret kullanan ilk kişilerdi. Nevada'nın iki adet üç silahlı kulesi ve iki adet iki silahlı kulesi vardı.
Buradan, her biri üç silahlı dört kuleye bir adımdı ve Amerikalılar bunu 1916'da "Pennsylvania" sınıfı zırhlılarda yaptı.
Bu gemilerin silahlanması 12 356 mm silahtan oluşuyordu.
Ve bu tür savaş gemilerinin tadına varan Amerikalılar, yedi tane yaptı.
Kendilerini yakalama rolünde bulan Fransızlar, Brittany sınıfının süper dretnotlarını yarattılar.
Bunlar, sınıf arkadaşlarından biraz daha az, yaklaşık 25 ton deplasmanlı gemilerdi. Hız yaklaşık 000 knot. Silah, beş kulede 20 adet 10 mm toptan ve 340 adet 22 mm toptan oluşuyordu.
Fransızlardan bile daha kötü paraya sahip olan İtalyanlar, Andrea Doria sınıfından iki zırhlı inşa ederek karşılık verdi.
Bu gemilerin deplasmanı 22 ton, hız 900 deniz mili ve silahlanma orijinal olarak 21 13 mm'lik toplardı ve modernizasyon sırasında 305 mm'lik toplarla değiştirildi. Genel olarak, 320 mm'lik namluların delinmesiyle 320 mm elde edildi, bu nedenle aslında fakirler için bir çıkış.
Japonya ayrıca kendi süper dretnotlarını da aldı. İngilizler tarafından geliştirilen Kongo savaş kruvazörü temelinde, 1916'da Fuso sınıfının iki zırhlısı tamamlandı.
Deplasman 34 ton, hız 700 deniz mili, silahlanma 24,7 İngiliz yapımı 12 mm top ve 356 14 mm toptan oluşuyordu.
Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda, süper dretnot sınıfı nihayet kuruldu. Aslında, dünyanın tüm deniz güçlerinin bileşiminde süper dretnotlar vardı ya da daha doğrusu, donanmalarında bu tür gemilere sahip olan ülkeler deniz güçleriydi.
İşler o kadar ileri gitti ki kısıtlamalar getirilmek zorunda kaldı. Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden ve bölünmeden hemen sonra, kazananlar, Büyük Britanya ve Amerika Birleşik Devletleri'nden filolardaki hattın gemi sayısını kısıtlamaları istendi.
Şubat 1922'de, Deniz Silahlarının Sınırlandırılması Antlaşması'nın bir parçası olarak, önde gelen beş deniz gücü, Büyük Britanya, ABD, Fransa, Japonya ve İtalya, doğrusal filolarının boyutlarında aşağıdaki oranları gözlemlemek için imza attılar:
ABD: İngiltere: Japonya: Fransa: İtalya - 5:5: 3: 1,75: 1,75.
Katılımcı ülkelerin zırhlılarının değiştirilebilecek (gemilerin kaybolması veya eskimesi nedeniyle) toplam tonajı aşılmamalıdır: ABD ve İngiltere için - 525 ton, Japonya için - 000 ton, Fransa için ve İtalya - her biri 315 ton ...
Taraflar, tonajın büyüklüğünü gözlemlemenin yanı sıra, kendilerini inşa etmeme ve üçüncü şahıslardan (onları nereden alacaklarını merak ediyorum) 35 tondan fazla deplasmanlı zırhlıları sipariş etmeme ve silahlarla donatmama sözü verdiler. 000 mm'den büyük.
Büyük Britanya, genellikle diğer iki deniz gücünün birleşik filosunun sahip olduğu kadar çok gemiye sahip olma ilkesini vaaz eden anlaşmadan en çok zarar gördü.
Almanya bu anlaşmada yoktu. Versay Antlaşması'nın Almanlar için bir öncelik olması nedeniyle, Almanya'nın pratikte bir filoya sahip olamayacağı oldukça doğaldır. Bu nedenle, Hitler Versailles Antlaşması'nı umursamaz bırakmaz, anlaşmalarda hiç öngörülmeyen Bismarck ve Tirpitz inşa edildi.
Rusya hakkında vatansever bir şekilde birkaç söz söylenebilir.
Rusya da anlaşmaların bir parçası değildi, bu yüzden teorik olarak istediğini yapabilirdi. Ancak, "istemek" ve "yapabilmek" tamamen farklı şeylerdir. Bu nedenle, Rusya süper dretnot yarışına girmedi. Kalifiye olmadı, çünkü "Sivastopol" ve "İmparatoriçe Maria" tipindeki en yeni Rus gemileri, yerli askeri sanayi için olanakların yüksekliği olan 305 mm'lik silahlarla silahlandırıldı. Ancak bu gemiler aslında 356 mm ve 381 mm topçu gemilerinden daha düşüktü.
Bu nedenle, Denizcilik Bakanlığı silahların kalibresini artırmaya karar verdi ve sonra (neden olmasın?) Ve daha büyük kalibreli toplara sahip yeni gemiler bıraktı. Ve 19 Aralık 1913'te, her biri 36 646 mm'lik topla donanmış toplam 12 ton deplasmanlı dört Borodino sınıfı muharebe kruvazörü yerleştirildi.
Ancak 1917 devrimi kendi değişikliklerini yaptı ve Sovyet Rusya savaş kruvazörlerini inşa etmeyi bitiremedi. İngiliz şirketi "Vickers" ın ürününden kopyalanan 406 mm'lik top da projede kaldı.
Bu arada, Rusya'ya tamamen dost olmayan Japonya'da, sekiz 1917-mm top ile donanmış savaş gemisi Nagato, 410'de hizmete girdi ...
Genelde kendine pahalı ve güzel oyuncaklar kurabilen herkes. Doğal olarak, Birinci ve İkinci Dünya Savaşları arasındaki aralıkta, herkes sessizce süper gemilerin inşasıyla meşguldü.
Amerika Birleşik Devletleri dokuz 406 mm topla Kuzey Carolines ve Güney Dakotas'ı, Almanlar Bismarck ve Tirpitz'i sekiz 381 mm topla, İngiliz York Dükü on 356 mm topla, Fransızlar Richelieu'yu sekiz adet 381 mm topla inşa etti. silahlar, İtalyanlar -" Littorio "dokuz adet 381 mm topla.
Japonlar, her biri dokuz adet 460 mm'lik top içeren Yamato ve Musashi'yi yaparak herkesi geride bıraktı.
Amaç ne? Ve biraz olduğu ortaya çıktı.
Biraz tarih yazalım. Ve tarihe göre, süper savaş gemileri ve süper dretnotların savaşacak çok şeyleri yoktu.
Birinci Dünya Savaşı sırasında, Kraliçe Elizabeth sınıfının dört gemisinin İngilizlere katıldığı tek Jutland savaşı gerçekleşti. Alman süper dretnotunun "Bayern" savaşın başlangıcına kadar zamanı yoktu ve Alman filosu eski zırhlılarla yetindi.
Ancak Alman 305 mm mermileri uçtu ve İngiliz 381 mm'den daha doğru ve daha ağır vurdu. Bu nedenle, kayıplar İngilizlerin lehine değildi. İngiliz filosu, toplam tonajı 14 ton olan 111 gemiyi kaybetti ve toplam 000 ton deplasman ve 6784 personel ile 11 Alman gemisine karşı 62 denizci ve subay öldü.
Superdreadnoughts'ın ilk çıkışı "süper" değildi.
Dünya Savaşı'nda ve genel olarak, topçu kalibresi önemli bir rol oynamayı bıraktı. Tabii ki, 500 kg'dan daha ağır olan bir mermi çok etkileyiciydi. Kağıt veya matkaplar üzerinde. Ağırlıkça aynı sayıda bomba veya torpido taşıyan bir uçak daha uzağa uçtu ve daha doğru fırlattı.
Bu nedenle, ana sayıda zırhlı ve savaş kruvazörünün hava saldırıları sonucunda kaybolması şaşırtıcı değildir, ancak süper zırhlıların mermileri tarafından değil.
İstisnalar vardır, ancak bunlar tam olarak istisnalardır. Hood'u ve York Dükü'nü bir topçu savaşında batıran Bismarck ve Scharnhorst. Diğer tüm büyük gemiler, havacılık veya denizaltı operasyonları sonucunda kaybedildi. Bismarck'ın bir torpido olmadan batması bile dümenleri sıkıştırmış gibi görünüyor.
Dahası, zırhlıların çok pahalı oyuncaklar olduğu ortaya çıktı ve birçok ülke onları amaçlarına uygun olarak kullanmamaya çalıştı. Bu aynı zamanda herhangi bir savaşa katılmayan "Tirpitz" ve Japon savaş gemileri için de geçerlidir. Ve aynı şekilde, kader bu süper pahalı oyuncakları ele geçirdi.
Ve "Yamato" ve "Musashi" - ve genel olarak bir kez kullanıldı: neredeyse bir buçuk ton ağırlığındaki mermilerinin kesinlikle herhangi bir etki yaratmadığı Samar adası yakınlarındaki savaşta.
Sonuç olarak Sir Winstron Churchill'in orada yeni topçu sistemleri oluşturma konusunda dünyanın önde gelen ülkelerinin faaliyetlerini canlandırdığını ve yeni gemilerin ortaya çıkmasına neden olduğunu söyleyebiliriz. İngiliz Deniz Bakanı ve geleceğin Başbakanı'nı hesaba katmayan tek şey, havacılığın artan gücü.
Ancak, bu zaten çok hackneyed bir konu ...
356, 381, 406 ve 460 mm süper kalibreli silahların ve buna bağlı olarak yeni gemilerin ortaya çıkması, deniz savaşı taktiklerine yeni bir şey getirmedi. Tek hoş bonus, gemilerin geceleri, siste ve yağmurda ateş edebileceğine göre radarların ortaya çıkmasıydı.
Ancak, hat sınıfının topçu gemilerini kullanma pratiğinin gösterdiği gibi, İkinci Dünya Savaşı filo topçu savaşını tamamen dışladı. Ve mermi aslında bir havacılık bombasına ve bir torpidoya yol açtı.
Bunun sadece hattın gemilerinin sınıfını ilgilendirdiğini vurgulamama izin verin. Bu savaşın tarihinden de anlaşılacağı gibi, kruvazörler ve muhripler hala Birinci Dünya Savaşı sırasında olanlardan daha yoğun savaşlar veriyorlardı. Japon ve Amerikan, İngiliz ve Avustralyalı kruvazörler ve muhripler arasındaki çatışmalar bu savaşın çok gergin olaylarıydı.
Ve savaş gemileri üçüncü plana olmasa da ikinciye gitti ve çok düzensiz kullanıldı. Kaybetmek çok pahalı, pişman olmak daha iyi.
Buradaki istisna Amerikalılar. Operasyonlar sırasında Japonlar tarafından işgal edilen bölgeleri temizlemek için savaş gemilerini, çıkarmayı desteklemek için topçu gemileri olarak kullandılar. Ve bu bazen pilotları hava savunma ateşine maruz bırakmadığı için hava saldırılarından bile daha karlıydı. Önce savaş gemileri, Japon savunmasını delip geçerek başladı ve sonra uçaklar içeri girdi ve kalanları bitirdi. Kayıpları en aza indirmeyi amaçlayan çok mantıklı bir taktik.
Genel olarak, ana kalibreli silahların gücünden bağımsız olarak, savaş gemileri sınıfının, dünyanın belirli bir bölgesindeki durum üzerinde gerçekten siyasi baskı uygulayabilen güzel ve zorlu barış gemileri olduğu ortaya çıktı.
Aynı "Tirpitz", varlığıyla İngiliz ordusunun ve donanmasının dikkatini ve gücünü çekti. Ve İngilizler, ancak tüm savaş boyunca düşman gemilerine tek bir atış yapmayan savaş gemisini nihayet bitirdiklerinde "nefes verdi".
Savaş gemilerinin ana kalibresinin büyümesi, bu gemilerin kullanışlılığındaki düşüşü engelleyemedi ve sonunda sınıfın bir bütün olarak ortadan kaybolmasına yol açtı.
Ama kabul etmelisin ki gemiler güzellikleriyle tek kelimeyle muhteşemdi. Ama gelişen topçu silahlanma yarışı buna değer mi ve tüm bunları organize ettiği için Sir Winston'a minnettar mı olmalıyız?