Covid 19 hayatımıza girdiği andan itibaren her şey farklılaştı.
Hiç bir şey eskisi gibi değil.
Eskiden uçağa binerken, metroya binerken, sokağa çıkarken, bir mağazaya girerken gayet normaldi her şey.
Ama şimdi daha dikkatli.
Daha “Acaba ne olacak?” hali.
15 Mart sonrasında yani aylar sonra ilk kez bu hafta iki kez uçağa bindim.
İlk binerken heyecandan ölecektim.
İlk kez uçağa bindiğimde bile bu kadar heyecanlandığımı, tedirgin olduğumu hatırlamıyorum.
Kafamda deli sorular
-Acaba yanımda biri olacak mı?
-Maskeyi hiç çıkartamıyor muyuz?
-Tuvalete gidince sorun olur mu?
-Su içerken maskeyi çıkartırsam ne olur?
-Rötar yaparsa çok fena olur. Bir de maske.
Diye diye bindim uçağa. İlk uçuş rötarsız, sorunsuz anında geçti, bitti.
Hiç rahatsız olmadım.
Maske çok rahatsız etmedi.
Yanım boştu.
Ve su içmek için maskeyi çıkarttım.
İkincisinde de aynı şeyi yaşadım.
Ama sık sık elini silme ihtiyacı hissediyorsun.
Ve sık kolonya sıktım.
Pek bir yere dokunmak istemedim.
Hatta dokunamadım.