We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
İspanyol-Amerikan Savaşı sırasında, ABD kuvvetleri, İspanya'nın Karayipler'deki iki ana mülkünden biri olan 108 mil uzunluğunda, 40 mil genişliğindeki ada olan Porto Riko'yu işgal etmeye başladı. Küçük bir direniş ve sadece yedi ölümle, General Nelson A. Miles komutasındaki ABD birlikleri, Ağustos ortasına kadar adayı güvence altına almayı başardı. İspanya ile ateşkesin imzalanmasından sonra, Amerikan birlikleri adanın üzerinde ABD bayrağını kaldırdı ve ABD'nin bir milyon nüfusu üzerindeki otoritesini resmileştirdi. Aralık ayında, İspanya-Amerika Savaşı'nı sona erdiren ve Porto Riko'nun ABD'ye devredilmesini resmen onaylayan Paris Antlaşması imzalandı.
DAHA FAZLA OKUYUN: Porto Riko'nun Amerika Birleşik Devletleri ile Karmaşık Tarihi
ABD hükümeti, yönetiminin ilk otuz yılında, 1917'de Porto Rikolulara tam ABD vatandaşlığı vermek ve İngilizceyi adanın resmi dili yapacak bir önlemi düşünmek de dahil olmak üzere yeni mülkiyetini Amerikanlaştırmak için çaba sarf etti. Bununla birlikte, 1930'larda, Popüler Demokrat Parti liderliğindeki milliyetçi bir hareket, ada genelinde geniş bir destek kazandı ve daha fazla ABD asimilasyonuna başarıyla karşı çıktı. 1948'den başlayarak, Porto Rikolular kendi valilerini seçebildiler ve 1952'de ABD Kongresi, adayı Amerikan vatandaşlığını koruyan, özerk bir ABD topluluğu haline getiren yeni bir Porto Riko anayasasını onayladı. Anayasa, Porto Riko tarafından ABD işgalinin 54. yıldönümü olan 25 Temmuz 1952'de resmen kabul edildi.
18 Ekim 1898: ABD Birlikleri Porto Riko Üzerinde ABD Bayrağı Kaldırdı
ABD bayrağı 18 Ekim 1898'de San Juan, Porto Riko'da çekildi. Kaynak: Kamu malı.
18 Ekim 1898'de ABD birlikleri, İspanyol-Amerikan Savaşı sırasında adanın bir milyon nüfusu üzerindeki ABD otoritesini resmileştirerek Porto Riko üzerinde ABD bayrağını kaldırdı.
Johnny Irizarry, Maria Mills-Torres, Marta Moreno Vega ve Anita Rivera'nın “A Brief History of Puerto Rico” adlı kitabından aşağıdaki alıntıda bu olayın arka planını okuyun. Karayip Bağlantıları: Porto Riko.
On dokuzuncu yüzyılda, Porto Rikolular, İspanyol yönetiminden bağımsızlık elde etmek ve kendi milletlerini kurmak isteyen farklı bir halktı. 23 Eylül 1868'de, bağımsızlık savaşçıları Grito de Lares'te (Lares'in Çığlığı) saldırdı ve demokratik bir cumhuriyet ilan etti. Bu ayaklanma uzun süre başarılı olmasa da, İspanya'dan tam bağımsızlık kazanma süreci de dahil olmak üzere bir dizi taviz kazandı.
17 Temmuz 1898'de Porto Riko'da resmi olarak bağımsız bir hükümet kuruldu. Ancak bir hafta sonra ada ABD güçleri tarafından işgal edildi.
400 yıllık İspanyol egemenliğinden sonra ada artık Amerika Birleşik Devletleri'nin kontrolü altındaydı. Kısa ömürlü bağımsızlık, ABD'nin İspanya'nın Porto Riko, Küba ve Filipinler'den çıkarılmasına katkıda bulunduğu, ancak aralarında çekişmeli ilişkilere zemin hazırlayan İspanyol-Amerikan savaşının zemininde kazanıldı. ABD ve her üç ülke bir asırdan fazla bir süredir.
Bu önemli savaş sırasında, Porto Riko'nun yerli, İspanyol ve Afrika kökleri adanın eşsiz siyasi, sosyal, dini ve kültürel yaşamına karışmıştı. Bugün Porto Riko kültürü olarak bildiğimiz şeylerin çoğu, on dokuzuncu yüzyılın sonunda dövülmüştü. Porto Riko'nun sanatsal ve kültürel gelenekleri, edebiyatı, müziği ve görsel sanatları uluslararası alanda tanınmakta ve Latin Amerika'da, ABD'de Latinler arasında ve uluslararası alanda sanatsal ifadenin gelişimine belirgin katkılarda bulunmuştur.
Din, özellikle Katolik Kilisesi, Porto Riko tarihinde, özellikle siyasi, sosyal ve kültürel geleneklerde de önemli bir rol oynamıştır. Yarımkürede olduğu gibi, kilisenin etkisi karmaşık olmuştur. Conquistadors için, Hıristiyanlığa zorla dönüştürme, Tainos ve Afrikalıların köleleştirilmesi için bir gerekçe işlevi gördü. Bununla birlikte, yüzyıllar geçtikçe, Porto Riko halkı dini, merkezi kültürel ifade biçimlerinden biri ve zaman zaman direnişlerinden biri haline getirdi.
1898'de yeni bir sömürge dönemi başladı. Porto Riko artık ABD'nin bir mülkü olarak yönetiliyordu. Halk ve onların yeni yöneticileri arasındaki çatışma önce dil üzerinden ortaya çıktı. O zamanlar cehalet yaygındı, nüfusun yüzde 85'ini etkiledi ve ABD, adada yalnızca İngilizce yasaları uyguladığında Porto Rikolulardan hiçbir direnç beklemiyordu. Porto Rikolu entelektüeller ve bağımsızlar (Porto Riko'nun bağımsızlığı için savaşan insanlar), İspanyolca dilinin İngilizce ile değiştirilmesine direndiler. 1898'den 1952'de Porto Riko Topluluğu'nun kurulmasına kadar, ABD valileri Porto Riko üzerinde bir tür yalnızca İngilizce yasasını sürdürdüler. 1952'de İspanyolca bir kez daha Porto Riko'nun resmi dili oldu - ancak bazı eğitim, hükümet ve yargı işlevlerinde İngilizce kullanımı gerekli olmaya devam ediyor.
1917'de Başkan Woodrow Wilson, Porto Rikoluları Amerika Birleşik Devletleri vatandaşı yapan Jones Yasasını imzaladı. ABD vatandaşlığını reddetmeyi seçenler kendi anavatanlarında sürgün olacaklardı. Diğerleri adayı ABD egemenliğinin reddi olarak terk etti. Birinci Dünya Savaşı'nın ortasında uzatılan ABD vatandaşlığı, Porto Rikolulara askerlik hizmetinin dayatılmasını da beraberinde getirdi.
Porto Riko hakkında güncel haberler için Democracy Now!
25 Temmuz 1898: PORTO RİKO'NUN İŞGALİSİ & ABD EMPERYALİZMİNİN ÇIKIŞI
Porto Riko'nun bağımsızlığı için mücadele eden birçok insan için 25 Temmuz'un ayrı bir önemi var. 1898'de bu tarihte, ABD birlikleri Porto Riko'yu işgal etti ve adada bu güne kadar devam eden ABD sömürge egemenliği dönemine başladı. Amerika Birleşik Devletleri, İspanyol-Amerikan Savaşı sırasında Filipinler, Guam ve Küba ile birlikte Porto Riko'yu işgal etti. Bu savaş, Karayipler, Latin Amerika ve tüm dünyadaki ABD kapitalist sınıfının tehditkar rolünün ve yağmacı doğasının ne olacağının başlangıcıydı. Porto Riko, Küba, Guam ve Filipinler'in ABD tarafından ele geçirilmesi, ABD kapitalist sınıfının bir dünya gücü olma arayışının sinyalini verdi. Avrupalı güçler, 15. yüzyılın sonundan itibaren bir sömürge edinme politikası izlemişti. Ancak ancak 19. yüzyılın sonlarında olgun ve gelişmiş kapitalist güçler tüm gezegeni fiilen sömürgeleştirebildiler. ABD gücünün Kuzey Amerika anakarası dışına yansıtılması, bu küresel pazar bölümünde geride kalmamak için bir acele anlamına geliyordu. Emperyalizm bir politikadan küresel bir sisteme dönüşüyordu. Hiçbir kapitalist güç kenarda duramaz. Sonunda, sömürgeler için bu kapışma ve rekabet, 1914'ten 1918'e kadar tüm büyük kapitalist güçleri kapsayan insanlık tarihindeki ilk "dünya savaşı"na yol açtı. V.I. Lenin (Rus sosyalist devriminin lideri), 1916 tarihli klasik eseri "Emperyalizm Kapitalizmin En Yüksek Aşaması"nın ilk cümlesinde bu eğilimi kaydetti. Anglo-Boer Savaşı (1899-1902), iki yarım kürenin ekonomik ve aynı zamanda politik literatürü, günümüzü tanımlamak için giderek daha fazla "emperyalizm" terimini benimsedi. Kuzey Amerika'da genişleme konusunda. Genişleme, 1846-1848 ABD-Meksika Savaşı'nda batıya doğru itilme ve Kızılderili nüfusunun topraklarının ele geçirilmesi ve Meksika topraklarının neredeyse yarısının çalınmasından geldi. Mal köleliğinin sona ermesinin ve 1865'te ABD İç Savaşı'nın sona ermesinin ardından, endüstriyel kapitalizm hızla büyümeyi başardı. Ticareti ve hammadde transferini kolaylaştıran demiryolu hattı, ABD topraklarının tamamı boyunca döşendi. Hammadde madenciliği arttı. Fabrikalar, limanlar, köprüler ve barajlar daha hızlı inşa edildi. ABD toplumundaki bu sözde ilerlemenin altında, insanların çektiği acıların muazzam bir bedeli vardı. Ülkede kapitalizmin konsolidasyonu ve genişlemesi, yerli halkın ve Yerli Amerikalıların soykırımı ile ölçülebilir. 1890'ların sonlarına doğru, "Kızılderili Savaşları" denilen şeyin sona ermesiyle birlikte Amerika kıtasındaki topraklarda Yerli halk fiilen yok edildi. Sonunda kapitalizmin dinamizmi, iç pazarın yetersiz olduğu anlamına geliyordu. Üretici güçlerdeki büyük artışın devamı için yeni pazarlara, hammaddelere ve daha ucuz işgücüne giderek daha fazla ihtiyaç duyuldu. Kapitalist gelişme, diğer ülkelerin ekonomilerini tabi kılmayı amaçlayan yeni bir tür yayılmacılık yönünde ilerlemeye başladı. ABD İLE İSPANYA ARASINDAKİ REKABET ABD merkezli şirketlerin savaştan önce İspanyol kolonileri Küba ve Porto Riko'da yaptıkları ekonomik yatırımlardan elde ettikleri faydalar, 1897'de 50 milyon dolara ulaştıkça ve ABD'li üreticiler ve bankacılar bu pazarların doğrudan kontrolünü o kadar çok istediler. 1890'lar boyunca, ABD yönetici sınıfı arasında artan bir savaş ateşi vardı. Önde gelen burjuva şahsiyetleri, politikacılar, gazeteciler ve din adamları, düşmanlıkları teşvik ettiler ve açıkça İspanya'nın kalan sömürgelerinin askeri olarak ele geçirilmesi çağrısında bulundular. &ldquoDemokrasi&rdquo ve &ldquoözgürlük&rdquo her türden demagojik savaş çığırtkanının bayrağı oldu. Yerli halkı topraklarından kovmak ve soykırımcı bir kölelik sistemini dayatmak için yüzyıllar boyunca süren kampanyalarda kapitalist yayılmanın beslediği militarizm ve kibir, şimdi emperyalist yayılmayı haklı çıkarmak için kullanılıyordu. İşgal edilen topraklardaki insanlara karşı acımasız güç kullanımı, "ilahi irade" veya "belirgin bir kader" olarak meşrulaştırıldı. Washington ve Madrid arasındaki gerilim artarken, ABD Donanması açık denizde İspanyol bayrağı taşıyan herhangi bir gemiyi hedef aldı ve taciz etti. ABD Donanması savaş gemilerine İspanyol yük gemilerini durdurmaları, arama yapmaları ve çoğu durumda kargoya el koymaları talimatı verildi. Bu, henüz bir savaş halinin olmamasına rağmen gerçekleşti. İspanya, ciddi iç siyasi çekişmelerle karşı karşıya kalan çökmekte olan bir feodal güçtü. Artık yüzyıllar önce sahip olduğu imparatorluk statüsüne sahip değildi. İspanyol hükümeti, herhangi bir ülkeyle, özellikle de endüstriyel gücünü sergileyen ve askeri yeteneğini test etmeye hevesli olan ABD ile düşmanlık yapacak durumda değildi. SAVAŞ PAZARI 15 Şubat 1898 akşamı, USS Maine zırhlısı Küba'nın Havana limanına yanaşırken infilak etti. 266 denizci kamaralarında uyurken ölürken, geminin kaptanı ve yakın zabitleri zarar görmedi. Washington yetkilileri patlamaya yüzen bir mayının neden olduğunu iddia ederek İspanyol hükümetini suçlamakta gecikmediler. Birçok görgü tanığının, patlamanın gücünü geminin pruvasından geldiğini görmüş olması, ABD'li müfettişler için önemli değildi. Daha sonraki araştırmalar, bir mayın patlaması olasılığını tamamen azalttı. Sebep ne olursa olsun, İspanyol hükümeti hiçbir şekilde sorumlu değildi. İspanya'nın tekrarlanan diplomatik çabalarına ve can kaybını ve tahrip olan gemiyi telafi etme isteğine rağmen, ABD hükümeti durumu savaş için mükemmel bir bahane olarak kullandı. 25 Nisan 1898'de Başkan William McKinley, ABD Kongresi'nin rızasıyla İspanya'ya karşı meşhur savaş ilanını yaptı. ABD artık bir dünya emperyalist gücü olarak tanınacaktı. Ardından gelen askeri kampanyalar Filipinler, Guam, Küba ve Porto Riko'da milyonlarca insanın hayatını etkiledi. Artık yeni bir sömürgeci zalimin tebaası olacaklardı. 25 Temmuz 1898'de 26.000 ABD askeri Guanica, Porto Riko kıyılarını bastı ve tüm ada ulusunun işgali için bir basamak taşı oldu. İstila, kötü şöhretli General Nelson Appleton Miles&mdasha'nın batı ABD eyaletlerindeki ABD kapitalist genişlemesinin güvenilir hizmetkarı tarafından yönetildi. Miles, Pullman grevinin ve diğer emek mücadelelerinin bastırılmasındaki rolüyle ünlendi. Ayrıca Geronimo ve Oturan Boğa gibi Yerli liderleri, Yerliler tarafından yürütülen zorlu direniş savaşlarından sonra yakalamasıyla da tanınıyordu. Ama Miles'ın en göze çarpan suçu 29 Aralık 1890'da Güney Dakota'daki Wounded Knee'de 300 Yerli erkek, kadın ve çocuğun katledilmesiydi. ABD Ordusu Porto Riko dağlarından geçerken, işgalin vahşiliği konusunda önceden uyarılmış köylülerle karşılaştı. Sadece palalarla silahlanmış bu dağ halkı, işgalcilere cesurca saldırdı. İşgalciler tarafından yakalananlar genellikle ağaçlara bağlandı ve vuruldu. Bugün bu direniş, ABD sömürgeciliğine karşı sürmekte olan Porto Riko direnişinin başlangıcını simgeliyor. Filipinler, Guam, Küba ve Porto Riko'daki ABD askeri işgalleri, Batı Yarımküre'de ve dünyanın diğer bölgelerinde önümüzdeki on yıllar boyunca bir emperyalist istila dalgasının ilk çekimleriydi. ABD birlikleri 1898'de Nikaragua'ya ve yine 1899, 1907 ve 1910'da ve 1912'den 1933'e kadar Panama'ya 1901'den 1914'e kadar 1903'te Honduras'a ve 1911'de Dominik Cumhuriyeti'ne 1903'te Kore'ye 1904'te Çin'e 1911'de gönderildi. 1914'ten 1918'e kadar Meksika'ya, 1914'ten 1934'e kadar Haiti'ye, 1906'dan 1909'a, 1912'ye ve 1917'den 1933'e kadar Sovyetler Birliği'ne, 1918'den 1922'ye kadar ve 1920'de Guatemala'ya. Liste 20. yüzyıl boyunca devam etti. Bugün dünya çapında yüzlerce askeri üssü bulunan ABD askeri müdahaleleri, dünya meselelerinin değişmez bir özelliğidir. DEVAM EDEN KOLONYAL KARŞI MÜCADELE Büyük iş dünyası kitle iletişim araçları, Porto Riko'nun yabancı boyunduruk altına alınmasını gizlemek için her türlü çabayı gösteriyor. Ancak ABD işgali hakkındaki gerçeği yüzeye çıkaran olaylar yaşanıyor. Machetero lideri Filiberto Ojeda Rios'un Eylül 2005'te FBI tarafından öldürülmesi ve 2000 yılında Porto Riko'nun Vieques adasında ABD Donanması'nın bombalı saldırısını durdurma mücadelesi son iki vakaydı. ABD'nin Porto Riko'nun "ilerleme" konusundaki birçok iddiasına rağmen, adanın halkı hiçbir zaman işgal edilmeyi ve sömürgeleştirilmeyi istemedi, onlara ekonomik zorluklar dayatıldı ya da köklerinden sökülüp sömürgeci ülkeye göç etmeye zorlandılar. Amerika Birleşik Devletleri içinde, Porto Rikolular en fakir milletler arasındadır. 25 Temmuz 1898'deki ABD işgali, bugün Porto Rikoluların anavatanlarının ekonomik ve politik yaşamına ilişkin hiçbir temel konuda söz sahibi olmamalarının nedenidir. ABD hükümetinin Porto Rikolu kitleleri kendi kaderini tayin ve bağımsızlık haklarını reddeden sömürge politikası, orada devam eden halkın direnişini açıklıyor. QUE VIVA PORTO RICO LIBRE Y Socialista! ŞİMDİ ÜCRETSİZ OSCAR LOPEZ RIVERA!
Buraya kadar okuduysanız, oldukça ilgilendiniz, değil mi? Bu birkaç dolar değerinde değil mi -belki daha fazla? Lütfen Bağış yapmak ve abone ol barış, özgürlük, eşitlik ve adalet mücadelelerine olan bağlılığından ödün vermeyen bilgilendirici, zamanında analizlerimizi sağlamaya yardımcı olmak için - ne Yeni Politika yarım asırdır “sosyalizm” diye adlandırıyor.
&ldquo 25 Temmuz 1898: PORTO RİKO'NUN İstilası & ABD EMPERYALİZMİNİN ÇIKIŞI &rdquo üzerine bir yorum
Emek ve sermaye arasındaki sonsuz çatışma
Emperyalizm, yağmacı kapitalist sistemin sadece bir tezahürüdür. Siyaset bilimi yüksek lisans okulundayken, TÜM profesörlerime şu soruyu sordum: "Çalışma denilen herhangi bir insan faaliyeti için adil bir ücret nedir?" Çok eğitimli öğretmenlerimden HİÇBİR cevap veremediğini söylemeye gerek yok. Kapitalizm, tüm işçileri aşağılayan ve insanlıktan çıkaran irrasyonel bir canavardır. Kalıcı bir iş güvencesizliği, tepede çok zengin küçük bir grup ve diğer yanda sayısız sefil işçiler (köleler) yaratır. ABD'deki bizler, Temel İnsan Hakları gıda ve barınma, tıp, yüksek öğrenim, iş hakkı, konuşma özgürlüğü ve yaşam hakkını henüz yasallaştırmadık. Bu, kapitalist sistemin mantıksızlığının doğrudan bir sonucudur.
Cevap bırakın Cevabı iptal et
Yeni Politikaları Desteklemek İçin Bağış Yapın
lütfen bağış yapın Yeni Politika size bağımsız, keskin ve kışkırtıcı siyasi analizler sunmaya devam etmemize izin vermek için.
Tarihi Düşünmek: ABD Emperyalizmi ve Porto Riko Aktivizmi
Ben Railton, Porto Riko'nun Amerika Birleşik Devletleri ve Porto Riko siyasi ve sosyal aktivizmi ile ilişkisini, bu iki konunun bir kez daha merkezi ulusal konuşmalar haline geldiği bir çağda tartışıyor.
Haftalık Bülten
En iyisi Cumartesi Akşamı Postası gelen kutunuzda!
Amerikan çalışmaları profesörü Ben tarafından bu dizi Demiryolu Amerika'nın geçmişi ve bugünü arasındaki bağlantıları araştırıyor.
Elli yıl önce, 26 Temmuz 1969'da, Genç Lordlar olarak bilinen Porto Rikolu toplum örgütü New York şubesini açtı. 1960'ların başlarındaki Chicago sokak çetelerinden doğan Lordlar, Eylül 1968'de, Porto Riko'daki İspanyollara karşı Grito de Lares isyanının 100. yıldönümünde Chicago'da resmen kurulmuştu. Ancak New York bölümünün açılmasıyla birlikte, o bölümün Porto Riko'daki şehrin standart altı çöp toplama hizmetlerine karşı 27 Temmuz'daki “Çöp Saldırısı” protestolarında gösterildiği gibi, Lordlar gerçekten ulusal bir sosyal ve politik eylemci hareket olarak kendilerine geldiler. ve diğer azınlık mahalleleri.
Bu olayların 50. yıldönümü bize, bu Sivil Haklar dönemi topluluklarını ve kampanyalarını hatırlama ve her iki konunun da merkezi ulusal konuşmalar haline geldiği bir çağda Porto Riko'nun Amerika Birleşik Devletleri ve Porto Riko siyasi ve sosyal aktivizmi ile ilişkisini daha iyi anlama şansı sunuyor. bir kez daha.
Abone olun ve çevrimiçi dergi arşivimize sınırsız erişim elde edin.
ABD ve Porto Riko arasındaki ilişki, 1890'ların sonlarında İspanyol Amerikan Savaşı olaylarıyla başladı. Bu çatışmanın büyük kısmı Filipinler ve Küba'da savaşmış olsa da (Teddy Roosevelt'in San Juan Tepesi'ndeki ünlü saldırısı Porto Riko'nun aynı adı taşıyan başkentinde değil Küba'da gerçekleşti), ABD kuvvetleri sahil kasabası Guánica'yı işgal etti ve işgal etti. 25 Temmuz 1898'de. Ve savaşı resmen sona erdiren Şubat 1899 Paris Antlaşması'nda İspanya, Porto Riko'yu Filipinler ve Guam ile birlikte Amerika Birleşik Devletleri'ne bıraktı.
Takip eden ilişki, 20. yüzyıl boyunca açıkça sömürge ve emperyal bir ilişkiydi; ABD, adayı hem askeri hem de ABD tarafından atanan valiler aracılığıyla yönetti. 1900 Foraker Yasası, doğrudan Porto Rikolu seçmenler tarafından seçilecek bir Delegeler Meclisi oluşturdu, ancak adanın üst meclisi (başlangıçta kademeli olarak bir senatoya dönüşen bir yürütme konseyi) ve vali doğrudan Birleşik Devletler hükümeti tarafından atanmaya devam etti. Benzer şekilde, adanın Kongre'de hiçbir oylama temsili bulunmamaya devam etti; bu, bir dizi ırkçı “Insular Davası” aracılığıyla Yüksek Mahkeme ve ABD hükümetinin Porto Riko'yu “bölge bağlı ve Amerika Birleşik Devletleri'ne ait olduğunu, ancak ABD'ye ait olmadığını” kabul etmesiyle özellikle önemli hale geldi. Amerika Birleşik Devletleri'nin bir parçası", çünkü ada "yabancı ırkların yaşadığı" bir yerdi. Mahkeme'nin ifadesiyle “yerli anlamda yabancı” olan bu muğlak ve dolu statü, Porto Rikoluları anakaradaki muadillerinden çok daha az Anayasal hakla bıraktı.
Pedro Albizu Campos (Wikipedia Commons)
1910'larda iki an, Porto Riko ve Amerika Birleşik Devletleri arasındaki bu endişe verici ilişkinin evrimini ve devam eden etkilerini yansıtıyor. 1914'te Delegeler Meclisi oybirliğiyle ABD'den bağımsızlık lehine oy kullandı, ancak ABD Kongresi, Foraker Yasası'nın ihlali olarak oylamayı reddetti. Üç yıl sonra, Kongre, 25 Nisan 1898'den sonra doğan tüm Porto Rikolulara ABD vatandaşlığı veren 1917 Jones Yasası'nı kabul etti. Ancak yasaya, bunu yapmak için alaycı bir strateji olarak gören tüm Porto Riko Delegeler Meclisi karşı çıktı. ABD'nin Porto Rikolu genç erkekleri I. Dünya Savaşı'nda askere alması mümkün. Bu güdü kesinlikle mevcut olsa da ve yasa adanın genel sömürge statüsünü değiştirmese de (aslında, Delegeler Meclisi'nin yasaya oybirliğiyle karşı çıkmasının bir başka nedeni olan ABD kontrolünü güçlendirdi), yine de Porto Rikolular için ABD vatandaşlığı olanaklarının gelişmesine katkıda bulundu. .
Bu yasal ve hükümet tarihlerinin yanı sıra, 20. yüzyılın başlarında da bir dizi Porto Rikolu sosyal ve politik ayaklanma yaşandı. Pedro Albizu Campos, Porto Riko Milliyetçi Partisi lideri ve Porto Riko'nun kendi hükümetini ve işlerini kontrol etmesinin başlıca savunucularından biri, Porto Riko Üniversitesi'nde 1935'te düzenlenen bir protesto ve 1937'deki Ponce şehri. İkinci protestoda, Porto Riko Insular Polisi protestoculara ateş açtı, Ponce katliamı olarak bilinen olayda 19 kişi öldü ve yüzlerce kişi yaralandı. Bu ve diğer olaylar, Başkan Truman'ın 1946'da Porto Riko doğumlu ilk vali olan Jesús T. Piñero'yu ataması ve 1947'de Porto Rikoluların doğrudan kendi valilerini seçerler.
Ponce Katliamı (Wikimedia Commons)
Bu on yıllar boyunca ve hatta II. Dünya Savaşı'ndan sonraki yıllarda, birçok Porto Rikolu ABD anakarasına taşındı ve Chicago ve New York gibi şehirlerde büyük topluluklar oluşturdu ve onlarla bu çekişmeli ilişkilerin mirasını getirdi. 1960'ların Young Lords gibi grupları, hükümet kontrolüne ve ırkçı baskıya karşı Porto Rikolu eylemci muhalefetini somutlaştırdı. Grubun Chicago'daki ilk 1968 çabalarının, Belediye Başkanı Daley'in kentsel yenileme kampanyasının bir parçası olarak şehir hükümetinin Porto Riko sakinlerini tahliye etmesine ve topluluğa karşı polis vahşetine yanıt vermesi tesadüf değil. Porto Rikolu kendi kaderini tayin hakkı ve topluluk liderliği için argümanlarla karşı çıktı.
1969'da New York bölümünün kurulmasıyla birlikte, bu çabalar gerçekten kolektif ve ulusal hale geldi ve önümüzdeki on yıl boyunca devam edecekti. En ünlüsü, New York Genç Lordlar lideri Vicente “Panama” Alba, Ekim 1977'de Özgürlük Anıtı'nın 30 Porto Riko milliyetçisi tarafından ele geçirilmesine yanıt olarak hem orkestrasyon hem de konuşmada etkili oldu. ABD hükümeti tarafından 25 yıldan fazla bir süredir tutulan beş siyasi mahkum) ve daha geniş Porto Rikolu kendi kaderini tayin ve bağımsızlığı fikirleri. Devralma işleminden 35 yıl sonra bir belgeselciye konuşan Alba'nın kendisinden alıntı yapmak gerekirse, “sonuç, [Heykelin alnındaki] Porto Riko bayrağının resminin ve Porto Riko'nun bir köle ulusu ve kolonisi olması meselesinin … uluslararası bir meseledir.”
2019'da, hem 2017'deki Maria Kasırgası'nın yıkımlarına verilen başarısız federal yanıt hem de Vali Ricardo Rosselló'ya karşı devam eden çarpıcı kitlesel protestolar sayesinde, Porto Riko bir kez daha ulusal ve uluslararası bir konu haline geldi. Bu ve diğer ortaya çıkan hikayeler, Genç Lordların 1960'lar ve 70'ler aktivizminin tarihsel bağlamlarına ve hem onların hem de bizim anımıza yol açan ABD-Porto Riko ilişkilerinin ve Porto Riko direnişinin ikili mirasına ihtiyaç duyar.
Saturday Evening Post üyesi olun ve sınırsız erişimin keyfini çıkarın. Şimdi abone ol
ABD neden işgal etti
ABD Karayipler'de koşarak sorun yaratarak ne yapıyordu? Küba, Porto Riko ve Guam gibi yerler hem ABD hem de İspanya tarafından değerlendi. Bu iki ülke 1800'lerin sonlarında dünya güçleri ile yarışıyordu. Porto Riko gibi adalar, yönetici bir organın askeri noktalar kurarak ve şeker kamışı gibi belirli mahsullerin üretimine izin veren sıcak iklimden yararlanarak küresel güçlerini ortaya koyabileceği stratejik yerler olarak görülüyordu. Dünya. Esasen, bu tropik ada konumları bir kişiyi - veya bir ülkeyi - zenginleştirebilir ve hakim olmak için gerekli görüldü.
Havana limanındaki USS Maine patlamasının çizimi. Resim kredisi: Everett Koleksiyonu/Shutterstock
Bazı yönlerden ABD ve İspanya savaşa gitmek için bir bahane bekliyorlardı. Küba kıyılarındaki bir limanda konuşlanmış Amerikan savaş gemisi USS Maine patladığında bir tane aldılar. Küba devrimcileri bağımsızlık için İspanya'yla savaşıyordu ve kaosun yakınlardaki ABD'yi etkilediği söyleniyordu. USS Maine'in patlamasının daha sonra bir kaza olduğu keşfedildi - barut bir şekilde yanlışlıkla gemide ateşlendi - ancak İspanya'nın ABD'ye saldırdığının bir işareti olarak görüldü. Ve böylece ABD misilleme yaptı. ABD o zaman İspanya'nın Küba'ya bağımsızlığını vermesini istedi ve İspanya vermedi. ABD daha sonra Küba'ya saldırdı ve İspanyol toprağı olan Filipinler'e askeri bir filo gönderdi. Ardından Porto Riko'ya geçildi.
Bu noktada ABD, büyüyen şeker pazarı için Porto Riko'yu istiyordu. Bazı Porto Rikolular bağımsızlıklarını kazanmaya çalışırken hala İspanya ile savaşta olduklarını hissettiler ve bu nedenle Amerikalıların kapılarına geldiğini görmekten mutlu oldular. ABD'nin bu konuda kendilerine yardımcı olabileceğini düşündüler ve General Nelson Miles gibi Amerikalılar, kısa bir süre bağımsızlığını yeni deneyimleyen Porto Riko halkının yaşamını ve özgürlüklerini korumaya söz vererek bu izlenimi verdiler. ABD ve İspanya, Porto Riko'da birbirlerine ateş etmeye başladılar ve bu, Ağustos ayına kadar devam etti. ABD sonunda kazandı. İki ülke Paris Antlaşması'nı imzaladı ve ABD Guam, Filipinler (bir bedel karşılığında) ve Porto Riko'yu devraldı.
San Juan, Porto Riko. Resim kredisi: ESB Professional/Shutterstock
Porto Riko ve Filipinler: İspanya-Amerika Savaşının Az Bilinen Seferleri
Amerika Birleşik Devletleri 1898'de İspanya'ya savaş ilan ettiğinde, Amerikan planlaması Küba'ya odaklandı. Ancak bunu takip eden ABD Ordusu kampanyaları küresel boyutlar kazandı. Küba'nın işgali ile birlikte, biri Porto Riko'ya, diğeri Filipin Adaları'na iki kolordu büyüklüğünde seferi kuvveti daha gönderildi. Bu iki kampanya Santiago, Küba çevresindeki eylemlerin dramasından yoksun olsa da, sonuçları ABD üzerindeki uzun vadeli etki kadar eşit derecede önemliydi.
Seferlerin ilki olan Porto Riko'nun işgali, başlangıçta Ordu planlamacıları tarafından Küba işgalinden önceki ilk adım olarak kabul edildi. Ordu, Küba'nın 500 mil güneydoğusundaki küçük adayı ele geçirerek, İspanyolları Karayipler'de yararlı bir üs olarak reddedecek ve muhtemelen erken teslim olmayı teşvik ederek Küba'nın işgalini gereksiz kılacaktır. Ancak Başkan William McKinley doğrudan yaklaşımı tercih etti ve önce Küba'ya saldırı emri verdi.
5 Mayıs 1898'de, Amerika Birleşik Devletleri'nin savaş ilan etmesinden sadece on gün sonra, Savaş Departmanı Teğmen Henry F. Whitney'e Porto Riko'yu keşfetme emri verdi. Bir İngiliz gemisinde mürettebat olarak poz veren Whitney, adayı araştırdı ve bulgularını bildirmek için 9 Haziran'da Washington'a döndü.
Adanın fethi için kampanya planı, Ordu Komutanı Tümgeneral Nelson A. Miles'ın, bir İç Savaş kahramanı ve liderliği ve taktik becerileriyle saflarda yükselmiş bir Hint savaşçısının beyniydi. Porto Riko kampanyası baştan sona Miles'a aitti. Bununla birlikte, planları üzerinde Washington'daki üstleriyle ve ABD Donanması ile savaşmak için o küçücük adadaki İspanyollardan daha fazla zaman harcayacaktı.
İlk olarak Porto Riko'ya saldırarak ilk Amerikan darbesini vurma şansını reddeden Miles, aynı anda Porto Riko'ya saldırırken Havana'ya karşı birleşik bir kampanya için savundu. Savaş Bakanı Russel A. Alger, Miles'ın planına adam ve malzeme israfı olduğu gerekçesiyle karşı çıktı, çünkü plan aynı zamanda adanın güneydoğu ucundaki Santiago de Cuba'ya bir saldırı çağrısında da bulundu. Alger, Porto Riko'ya yapılan saldırıda liyakat görürken, fikirleri ve yönetimin savaş amaçları konusunda Miles ile çatışmaya devam etti ve genellikle karar vermek için Başkan McKinley'i devreye soktu. Her iki taraf da sonunda Miles'ın kişisel komutası altındaki bir gücün Porto Riko'yu ele geçirmesi konusunda anlaştı.
Porto Riko kampanyası için birlikler Florida, Virginia ve Güney Carolina'da toplanırken Miles, savaşın zaten doruğa ulaştığı Küba'ya ilerledi. Amacı, orada görev yapan Amerikan birliklerinden herhangi birinin Porto Riko seferi için yeniden konuşlandırılıp konuşlandırılamayacağını belirlemekti. Ancak oraya vardığında, askerlerin bitkin ve tropik hastalıklardan hasta olduğunu gördü. Porto Riko işgali için Küba'ya gelen yeni birliklere, herhangi bir hastalığa yakalanma riskinden ziyade nakliyelerinde kalmaları emredildi. Gözlemlerinin bir sonucu olarak, Küba'da savaşan hiçbir asker Porto Riko kampanyasına katılmayacaktı.
Küba'daki savaş sona erdiğinde, Miles Porto Riko'nun işgali için kendi planlarını düzenledi. Donanmadan, adanın kuzeydoğu köşesindeki Porto Riko'nun başkenti San Juan yakınlarındaki Fajarto'ya kadar eşlik etmesini istedi. Miles'ın basit ve doğrudan planı, Amerika Birleşik Devletleri'nden yola çıkan birliklerin Küba'dan Fajarto'daki nakliyeleriyle buluşması çağrısında bulundu. Birleşik kuvvet daha sonra San Juan'a ilerlemeden önce bir sahil başı oluşturacaktı.
Küba'daki Amerikan ve İspanyol kuvvetleri 17 Temmuz 1898'de resmen teslim olmak için müzakere etmeye hazırlanırken, adayı İspanya ile terk edebilecek resmi bir anlaşma imzalanmadan önce Porto Riko'yu ele geçirmek için yarış başladı. 18 Temmuz'da Miles'a saldırması emredildi, ancak sefer için gerekli deniz eskortlarını almak için Küba'daki ABD Donanması komutanlarıyla üç gün süren zorlu görüşmeler yaptı.
Yola çıktıktan sonra Miles planlarını değiştirdi. İspanyolların, saldırı planını detaylandıran Washington'a verdiği bildirileri ele geçirmiş olabileceğini fark ederek, adanın güneybatı köşesindeki Guánica limanını işgal etmeye ve kuzeye San Juan'a gitmeye karar verdi. Donanma limanı bloke ederken Ordu şehri arkadan kuşatacaktı. Eskort gemilerine komuta eden Donanma kaptanının şikayet etmesine rağmen, küçük deniz filosu Miles'ın yeni iniş alanına yöneldi.
Porto Riko'nun işgali, 25 Temmuz'da, Miles'ın çoğunluğu gönüllü olan kuvvetinin Guánica'ya ilk rakipsiz inişini yapmasıyla başladı. Tuğgeneral George A. Garretson'un tugayından birlikler kuzeye Yauco kasabasına doğru ilerledi. Ertesi sabah İspanyol birlikleriyle çatıştılar ve ardından şehri aldılar. Miles, sol kanadını emniyete alarak, liman kenti Ponce'u ele geçirmesi için Tuğgeneral Guy V. Henry'nin Geçici Tümeni'ni doğuya gönderdi. 27'sinde, Donanma, Ponce'deki Tümgeneral James H. Wilson'ın 1. Tümenini karaya çıkardı. İspanyol hızla geri çekildi.
Miles hızlı nakliye U.S.S.'den Ponce'a vardığında. Yale, vatandaşlar İspanyollardan kurtuluşlarını kutlamak ve Amerikan askerlerinin sütunlarını neşelendirmek için sokakları doldurdu. After accepting the town’s surrender, Miles told the crowd, “The first effect of this occupation will be the immediate release from your former political relations, and it is hoped a cheerful acceptance of the government of the United States.” The people were so enthusiastic to join their American allies that Army officers accepted surrenders of the local National Guard in four different parts of the town.
On 31 July, 2,900 more men joined Miles at Ponce. Three days later, on 3 August, 5,000 troops from Major General John Brooke’s I Corps landed at Arroyo, forty miles to the east. With these reinforcements, Miles decided on a four-pronged attack into the heart of the island. The first prong, Brigadier General Theodore Schwan’s Independent Brigade, would attack northward and cut off the southwestern part of the island by taking Mayaguez. The second, Garretson’s Brigade, Provisional Division would attack north from Ponce with the hope of splitting the island in the center. The third and fourth prongs, comprised of the 1st and 2nd Brigades of Wilson’s 1st Division, respectively, would jump off from Ponce and Arroyo, meet at the town of Aibonito, fifteen miles inland, and then drive on to San Juan. The plan reflected Miles’ strategic thinking of avoiding frontal assaults by maneuver, just as his surprise landing at Guánica had done.
As the Americans prepared for their advance into the interior, elements of the 2nd Brigade moved west and skirmished with the Spanish. Four Americans were wounded, worrying Brooke that the Spanish would fight tenaciously, but Miles thought otherwise. He knew the Puerto Rican National Guard had either abandoned their positions or were joining the Americans as scouts. He also knew that the Spanish regulars were thoroughly demoralized after the surrender in Cuba. He launched his attack the next day, 6 August.
Schwan’s troops advanced rapidly northwest and encountered 1,400 Spanish regulars garrisoned just south of his objective of Mayaguez. A brief exchange of gunfire resulted in 50 Spanish casualties while the Americans suffered one killed and 15 wounded. The Spanish retreated and Schwan continued north. Meanwhile, Garretson’s force quickly advanced north, using a trail his engineers had improved enough to allow him to bring up artillery.
Brigadier General O.H. Ernst’s 1st Brigade was the first to encounter serious resistance. However, near the town of Coamo, some of his men conducted a night flanking march and attacked the Spanish the next morning, killing 40, including the Spanish commander, and capturing 167 prisoners. The rest of the enemy force fled.
The 2nd Brigade, departing from Arroyo, pushed through token resistance, using light artillery and dynamite guns each time they met skirmishers. The advance continued as far as the city of Cayey, where the advance units discovered the Spanish in strong entrenchments. Brooke halted and prepared to attack.
Meanwhile, Ernsts’s 1st Brigade also advanced on Aibonito, where he was to meet up with Brooke. But there, he too found entrenched forces opposing him. Wilson’s troops, however, found a trail that enabled them to bypass the town and attack it from the rear. Wilson asked Brooke to make a feint against Cayey while he made the main attack. To buy time to permit coordination with Brooke and reconnoiter Aibonito, Wilson sent a single soldier under a flag of truce into the town with a surrender offer. The Spanish refused the offer.
As Wilson readied his troops for the attack on 12 August, word reached him that Spain had signed an armistice in Washington and that all military actions were to cease. The war in Puerto Rico was over. Even though Miles’ forces failed to take San Juan, their ultimate objective, they did hold half the island by the time of the surrender. Puerto Rico would now become a possession of the United States.
The Puerto Rico campaign was a model of U.S. Army operational planning and execution. The surprise landing and constant flanking movements kept American casualties low while inflicting losses on the Spanish and forcing them out of position. No medical problems plagued the Army as had happened in Cuba, partly because the engineers and scouting parties were able to keep the Army moving. While the campaign lost its strategic impact by following the Cuban invasion, it went a long way to demonstrate the U.S. Army’s capabilities. It was also the last time the senior general of the U.S. Army would command troops on the field in a campaign.
On the other side of the globe the U.S. Army was mounting its third invasion of the war. On 19 July, the day after Miles was ordered to depart Cuba for Puerto Rico, troops of the Army’s VIII Corps, 2nd Division under Brigadier General Thomas Anderson landed south of Manila in the Philippines. The glory of the war in the Philippines had already been reaped by the U.S. Navy and Commodore George Dewey on 1 May when Dewey’s squadron destroyed the Spanish fleet in Manila Bay. But while Dewey had the firepower to deliver a knockout blow to the Spanish fleet, he did not have the manpower to capture and occupy Manila.
From Hong Kong, Dewey had brought with him Emilio Aguinaldo, a Filipino revolutionary who had been exiled by the Spanish for leading a revolt in 1896. After Dewey’s victory, Aguinaldo went ashore and began to organize Filipino forces to capture Manila and set up an independent government. While his forces did not have the strength to take the city, they were able to surround it. Dewey withheld support from his naval guns for the “insurrectos,” as they came to be called, for fear that the Spanish would surrender to Aguinaldo before the U.S. Army arrived at the end of June. In the meantime, Aguinaldo organized a Filipino national government, and, on 12 June, formally proclaimed Philippine independence. However, Aguinaldo’s actions did not sit well with Dewey or the U.S. State Department. The United States was at war with Spain and had no intention of handing the Philippines over to anyone, especially a group of revolutionaries. As a result, while waiting for the Army to arrive, Dewey and other American officials cooperated with Aguinaldo but never put into writing any agreement with him regarding Philippine independence.
The situation remained a three-way standoff with neither the U.S., Spain, nor Aguinaldo having the strength to take decisive action against the others until 30 June when Anderson’s unit landed south of Manila. The insurrecto positions stood between the Americans and the Spanish. Anderson met with Aguinaldo, who was disappointed to find American troops on the island. As they began coordinating their plans to take the city, their suspicions of each other grew. Aguinaldo correctly suspected the United States wanted to control the islands, while Anderson suspected, incorrectly, that Aguinaldo was trying to negotiate a separate deal with the Spanish inside the city.
On 26 July, the VIII Corps Commander, Major General Wesley Merritt, arrived off Manila to take the command of all troops. He immediately sent an officer to Aguinaldo to negotiate a place in the front lines for the Americans. A deal was soon struck and, on 29 July, Brigadier General Francis Greene’s 2nd Brigade moved into the siege lines along the southern edge of Manila, opposite the Spanish blockhouse No. 14. As Greene’s men improved the trenches, the Spanish opened fire, killing ten Americans, which were more soldiers killed than in the entire Puerto Rico campaign. Another forty-three were wounded.
Merritt chose not to attack. Instead, he waited for Brigadier General Arthur MacArthur’s 1st Brigade to complete landing. By 7 August, bringing the total force up to 8,500 men. Meanwhile, Dewey was negotiating a Spanish surrender and wanted to complete it before any more blood was shed. He told Merritt his naval guns would not support an attack until an answer was received from the Spanish to his conditions of surrender.
Inside the city, the Spanish Governor-General, Don Fermin Jaudenes y Alvarez worried about his own reputation, and feared that the insurrectos might seek reprisals against the Spanish. He informed Dewey that he could only agree to a surrender after a face saving exchange of fire, followed by an exclusive American occupation of Manila. Dewey agreed, keeping the fact the battle was to be a sham secret from most of the American leaders.
With Dewey’s plan in place, Merritt prepared for the assault. MacArthur’s 1st Brigade would attack on the right of the southern line opposite blockhouse No. 14. Greene’s 2nd Brigade would attack on the left. Ten naval vessels firing at abandoned Spanish forts would support the attacks.
At 0935 hours on 13 August, the navy guns opened fire, signaling the commencement of the battle. At 1025 hours, elements of Greene’s 2nd Brigade charged forward, only to find that the Spanish defenders had withdrawn. They advanced past the Spanish position and encountered some entrenched soldiers. In the exchange of gunfire, one American was killed before the Spanish surrendered. Upon hearing fire from his left, MacArthur moved his troops forward and came under heavy fire from blockhouse No. 14. After a sharp fight, the Americans took the position and continued north until encountering resistance at another blockhouse. When this was taken at 1330 hours, the battle for Manila was over.
Unbeknownst to MacArthur, the Spanish had signed a surrender with Dewey at 1100 hours, but word did not reach him in time to stop the battle. Furthermore, unknown to everyone on the archipelago, Spain had signed an armistice one day earlier. News of the surrender did not reach the Philippines until 16 August, three days after the battle had concluded.
With the battle over, American troops quickly occupied and assumed control over the city. Aguinaldo was furious. In addition to being left out of the battle planning, the Americans refused him permission to occupy part of Manila. Nonetheless, Aguinaldo ignored the American orders and took control of strategically important districts of the city while American and Spanish forces were exchanging fire, setting the stage for a future conflict with the Americans.
Militarily, the Philippines campaign was a great success. The American Army had won another victory with minimal casualties. With the Philippines taken, the Army had accomplished all the goals set for it by the McKinley administration. The Army and Navy had made the United States a world power, but with this power came the responsibility of overseeing new acquisitions.
Puerto Rico would prove to be a cooperative possession. The Philippines, however, would not. Within six months of the capture of Manila, the Army would find itself fighting a bloody war against a determined guerrilla force that had to be tracked down in the jungle to be engaged. The United States was about to learn what it meant to have colonies of her own.
For additional information, see: Alan Keller, The Spanish American War: A Compact History David Trask, The War With Spain in 1898 and Ivan Musicant, Empire by Default: The Spanish American War and the Dawn of the American Century
Resistance in Paradise: Rethinking 100 Years of U.S. Involvement in the Caribbean and the Pacific
Teaching Guide. Edited by Debbie Wei and Rachel Kamel. 1998. 199 pages.
Readings and teaching ideas for high school students on the Spanish-American War.
Over one hundred years ago, in 1898, the United States became the ruling power in Pacific and Caribbean islands including Cuba, Guam, Hawaii, Puerto Rico, the Philippines, and American Samoa. U.S. involvement altered the course of history of these countries, significantly affecting their cultures, political systems, and social structures.
Resistance in Paradise was written by a collaborative team of educators and activists that included people from each of the featured countries and territories. It is designed as a resource for high school and college classrooms, community groups, faith communities, and others who are interested in exploring the U.S. involvement beyond the borders of North America. Each chapter provides a historical overview, selected readings from original source materials, and teaching ideas.
This volume is filled with illustrations, cartoons, photographs, poems, stories, and historical and contemporary documents. All readings are formatted for easy reproduction for classroom or group use.
Unlike standard textbooks, Resistance in Paradise provides insight into the perspectives of people whose lives and homelands have been directly affected by the Spanish-American War. As a Filipina American, I greatly appreciate this feature of the book because so often textbook writing on the war excludes the voices of people of color. In addition to including multiple perspectives, Resistance in Paradise provides tools such as primary sources, role play activities, and reflective writing exercises, regarding themes such as international relations and human rights, to make the causes and consequences of the war relevant to students. It is an excellent resource that can help students sharpen their critical thinking skills and gain a more balanced understanding of history. — Darlene Germino, humanities for teaching student, Seattle University
The book is out of print, however a PDF of the book is available for free online at ERIC.
ISBN: 9780910082334
Published by the American Friends Service Committee and the School District of Philadelphia
Out of print.
San Juan Throughout Time
On November 19, 1493, Puerto Rico was discovered by Europeans, by Italian explorer and colonizer Christopher Columbus on his second voyage westwards. But it was not until August 1508, when Juan Ponce de León discovered the San Juan Bay, dubbing the area, puerto rico. After raids by French corsairs along the coast and multiple insurrections against the Spanish by the local Taínos in the following decades, it was decreed that San Juan should be fortified.
In 1537, La Fortaleza was constructed. However, its placement is highly critiqued as it provides no protection to the mouth of the port and only protects the new town of San Juan from the south, where the assumption was the attackers were already in the San Juan Bay. Poor placement of La Fortaleza and growing fears of British and Dutch privateers instigated the creation of Castillo San Felipe del Morro (El Morro) in 1539. No further fortifications or general growth occurred in San Juan until 1582 when Captain General Diego Menéndez de Valdés arrived in San Juan to govern the newly upgraded presidio, or military encampment. Menéndez de Valdés added to El Morro, added some of the city’s walls, and created the Boquerón Battery (now Fort San Gerónimo del Boquerón).
These new additions were put to the test, when in 1595 British privateer Sir Francis Drake attacked San Juan. Drake was unsuccessful because of some tactical errors, but also the Spanish were well prepared for a British attack. Not only had Menéndez de Valdés added new fortifications, but a fleet of frigates sitting in San Juan Bay and sunken hulls blocked the entrance of the bay. In 1598 the British attacked again, sending Sir George Clifford to capture San Juan. Clifford intended to not repeat Drake’s mistakes, and attacked the islet in the east, by the Boquerón Battery and San Antonio Bridge. There were no significant fortifications between the Boquerón Battery and El Morro, and Clifford was able to march directly to El Morro. After cutting supplies to El Morro, he successfully acquired a Spanish surrender, but the tropical heat and diseases overwhelmed the British troops and they were forced to retreat and leave the island. In response to these attacks, throughout the following decade the Spanish rebuilt parts of San Juan, reinforced El Morro and the Boquerón Battery, and built a wood fort, San Juan de la Cruz, on El Cañuelo Island. This fort would prove useful as the firepower at El Morro could no longer be avoided without engaging San Juan de la Cruz. And this fort also protected the mouth of the Bayamón River.
At the beginning of the 17th century, the Dutch West India Company began selling slaves, knives, mirrors, cloth, and flour in exchange for tobacco, sugar, dyewoods, and hides. In 1625, these Dutch privateers under the direction of Boudewijn Hendricksz attacked San Juan in hopes of holding a more secure hold in the Caribbean. Hendricksz faced little resistance as the civilians fled and the soldiers were not professionally soldiers, but were a volunteer reserve. However, Hendrickzs did not succeed in capturing San Juan for the Dutch, as while Hendrickzs attacked El Morro, other smaller militias attacked the Dutch. Knowing it was futile, Hendrickzs collected all of the wealth from the civilian homes and burned San Juan to the ground before leaving San Juan for good.
Defense of the First Order
The Spanish Main, the Spanish territories in the Caribbean, South America, and Central America, was weakening as other European powers gained colonies in the area. Fears of recapture were understandable, as various European ships sailed past Puerto Rico en route to their respective colonies. In 1634, construction began on the city walls and a new fort, Castillo San Cristóbal. By 1650, the entire city was encircled with a wall and San Cristóbal was a small land fort, protecting the town from invasions in the east. Around this time, El Espigón, or la Garita del Diablo (the Devil’s Sentry Box), was constructed, providing some protection from the north. However, a fortification just west of El Espigón, La Perla, provided more northerly protection after its construction in the 1660s. (The modern-day barrio La Perla is built where this fort used to be!) Additionally in 1660, the wooden San Juan de la Cruz got an upgrade to masonry.
Although the fortifications were improved and maintained, the soldiers staffing the fortifications were not the well-trained militia Spain wanted in Puerto Rico. In 1765, Field Marshall and Inspector-General Alexander O’Reilly was brought to Puerto Rico to reform the soldiers stationed there. Over the 45 days O’Reilly spent in Puerto Rico, he overhauled the military system and instituted stricter codes. O’Reilly with presidio architect Colonel Thomas O’Daly began planning to improve the fortification of San Juan. For the next 25 years, O’Daly and successors built a defense-in-depth system, focusing on batteries in El Morro, creation of San Cristóbal, sections of the city walls, San Gerónimo, El Cañuelo, and the Boquerón sector. The current designs of El Morro and San Cristóbal are because of O’Daly.
Only seven years after the completion of the fortifications were they tested again. In 1797, General Ralph Abercrombie and Admiral Sir Henry Harvey attempted to replicate Sir George Clifford in 1597, but the new reinforcements prohibited Abercrombie and Harvey to successfully push onto the San Juan Islet. After this attempt, no further pushes upon San Juan were made, except for the random pirate raid.
A hundred years later in 1897, the local citizens succeeded in convincing the government to tear down the southeastern section of the city wall the Santiago Gate, Ravelin, and Bastion and parts of San Cristóbal to expand the city outside of the defensive walls. A year later on May 12, 1898, an American Naval Fleet commanded by Admiral William T. Sampson attacked San Juan, striking the fortifications and the city walls. Sampson decided against a landing attempt and left. Two months later, another American invasion occurred General Nelson A. Miles entered Puerto Rico from the south at Guánica, and intended to rendezvous at San Juan. However San Juan never saw any more military action against the Americans as Span and America negotiated a cease-fire and peace talks resulted in Puerto Rico, Guam, and the Philippines becoming American territories. El Morro and San Cristóbal became parts of the American fort, Fort Brooke, and saw minor World Wars action. In 1949, El Morro and San Cristóbal were transferred from the United States Military to the Department of the Interior, National Park Service.
In 1983, United Nations Educational, Scientific, and Cultural Organization (UNESCO) identified La Fortaleza and San Juan National Historic Site to “outstandingly illustrate the adaptation to the Caribbean context of European developments in military architecture from the 16th to 20th centuries. They represent the continuity of more than four centuries of architectural, engineering, military, and political history.” It is one of eighteen protected UNESCO World Heritage Sites in the Caribbean, and is one of twenty-four sites in the United States.
1954: Puerto Rican Nationalists Launch Assault on U.S. CongressAssociated Press Puerto Rican nationalists Lolita Lebron and Rafael Cancel Miranda are questioned by the press following their arrest.
On March 1, 1954, Puerto Rican nationalists opened fire on the House of Representatives, injuring five congressmen.
Nationalists Attack Congress
Three members of the Puerto Rico Nationalist Party—Lolita Lebron, Irving Flores Rodriguez and Andres Figueroa Cordero—purchased a one-way train ticket from New York to Washington, D.C., on March 1, 1954, where they met colleague Rafael Cancel Miranda.
The four entered the gallery of the U.S. House of Representatives to view the 243 congressmen in session. After watching the proceedings for about a minute, they took out their German automatic pistols and began firing into the chamber, as Lebron shouted, “Puerto Rico is not free!” The bullets injured five congressmen, all of whom would survive. Alvin Bentley, the 35-year-old Michigan Republican, was hit in the chest and suffered the worst wounds.
The 34-year-old, attractive Lebron, wearing bright lipstick and “high heels, dangly earrings, a stylish skirt and jacket, a kerchief around her neck” waved a Puerto Rican flag and headed for the exit with the two other shooters, according to Washington Post Magazine. A clerk, a page boy and three congressmen helped apprehend and disarm the four perpetrators, who were all members of the Nationalist Party of Puerto Rico, which was also involved in the attempted assassination of Harry Truman in 1950.
Police uncovered a handwritten note in Lebron’s purse that read: “Before God and the world, my blood claims for the independence of Puerto Rico. My life I give for the freedom of my country…The United States of America are betraying the sacred principles of mankind in their continuous subjugation of my country…I take responsible for all.”
The Attackers and Their Motives
Lebron was the leader of the mission. She became a follower of Harvard-educated Puerto Rican nationalist leader Pedro Albizu Campos while she was living in New York. Campos was arrested for masterminding the 1950 attempt on Truman’s life. The ire of the nationalists was amplified in 1952, when “Puerto Rico’s first elected governor, Luis Muñoz Marin, signed the island’s commonwealth pact with the United States, creating the much-debated political structure that still exists today,” according to the Postalamak.
The United Nations officially stopped calling Puerto Rico a colony the next year. Miranda, one of the attackers, said that Puerto Ricans appeared like “happy slaves” in the eyes of the world.
At her trial, “Lolita testified that she aimed her gun at the ceiling, and the jury believed her,” according to the Postalamak. The jury would acquit her of the most serious charge against her, “assault with intent to kill,” although she was convicted of others.
President Jimmy Carter freed the four in 1979 as part of an agreement with Fidel Castro to secure the release of American CIA agents imprisoned in Cuba.
Lebron’s religious faith deepened while in prison and reported having visions of Jesus. She did not see herself as a terrorist and “says she was horrified when planes slammed into the World Trade Center,” according to the Postalamak. She died in 2010 at age 90.
At the time of the attack, police officials argued that bulletproof glass should be installed in the galleries of Congress, but congressmen rejected that idea because they did not want to become too separated from the public. Metal detectors were first installed in the mid-1970s following the explosion of a bomb in a Senate bathroom.
Sources in this Story
Background: Political Movements in Puerto Rico
When the Spanish-American War ended in 1898, Puerto Rico was annexed to the United States. It was given the right to elect its own governor, but could not participate in presidential elections.
From the start, the political climate of the island was one of unrest. Puerto Rico’s Republican Party wanted statehood but the Union Party favored greater autonomy. The Nationalist Party gained power in the 1920s and worked for immediate independence. Meanwhile, the pro-United States Socialist Party was focused on the laboring classes of Puerto Rico.
Violence was building in the first half of the 20th century. Pedro Albizu Campos, the Harvard-educated orator, rallied the island’s nationalists and advocated for violence as the most effective means of achieving independence. Buna göre Zaman magazine, “After President Roosevelt’s visit in 1934, he [Campos] shrieked: ‘Cowards, you should have received Roosevelt with bullets but you greeted him with flowers.’”
Meanwhile, Santiago Iglesias ran the Socialist Party, which he organized in 1915 to campaign for statehood. Iglesias’ party sought autonomy, not independence, and focused on improving the “economic, political, industrial, and agricultural life of Puerto Rico,” according to the Library of Congress.
On November 1, 1950, two Puerto Rican nationalists, Oscar Collazo and Griselio Torresola, tried to assassinate President Harry Truman in hopes of bringing their country closer to independence.
Secret Service agents intercepted Collazo and Torresola’s bullets, keeping Truman safe from harm. However, when the gunfire subsided, both Torresola and White House guard Leslie Coffelt lay dead at the steps of Blair-Lee House.
Later Developments: FALN
For the latter half of the 20th century, the Armed Forces of National Liberation (FALN) fought for complete independence of Puerto Rico from the United States. The group was responsible for more than 120 bomb attacks between 1974 and 1983.
In 1999, President Clinton was criticized for offering clemency to members of FALN, which the FBI recognizes as a terrorist organization, under the condition that they renounce all acts of violence.
What Could Have Been
Despite the seriousness of the Kaiser's planning, it's doubtful his scheme would have worked under any incarnation. As noted, the Imperial German Navy was ill-equipped to pull off such a stunt, even if did manage to establish a base in the Caribbean. What's more, incursions into the region would have put America on red alert, so a surprise attack would have been unlikely. In fact, the American navy would have likely confronted German forces before any kind of troop build-up could occur on Cuba, Puerto Rico, or elsewhere (the Cuban Missile Crisis of 1962 most certainly comes to mind).
Additionally, had Germany launched its attack on New York City and Boston, it's unlikely that Theodore Roosevelt would have been forced into a negotiating position he would have likely refrained from speaking softly, while brandishing his proverbial big stick. With German forces 4,000 miles from home, and with the mass of the United States ready to defend itself, such an incursion would have been easily repulsed.
Kaynaklar: Zeit Online | The First World War (BBC, 2003) | European History