Bertha von Suttner Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Bertha von Suttner Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Doğum tarihi: 9 Haziran 1843, The Golz-Kinsky Palace, Prag, Çekya
Ölüm tarihi ve yeri: 21 Haziran 1914, Viyana, Avusturya
Bertha von Suttner Biyografisi
Avusturyalı yazar ve aktivist Bertha von Suttner (1843-1914), savaş karşıtı romanı Lay Down Your Arms’ın yayınlanmasıyla yirminci yüzyılın başında barış aktivizminin önde gelen isimlerinden biri oldu. Bir kamu konuşmacısı olarak çabalarına devam etti ve ilk Lahey Barış Konferansı ve Nobel Barış Ödülü’nün oluşumunda kilit rol oynadı. Barış hareketindeki çabaları için 1905’te Nobel Barış Ödülü’nü aldı.
Bertha von Suttner, Avrupa’da on dokuzuncu yüzyılın sonunda büyüyen barış hareketinin önde gelen isimlerinden biriydi. Suttner edebi yeteneklerini 1889 siyasi romanı Die Waffen nieder’i ya da Kollarınızı Bırakın’ı üretmek için kullandı; Bir silahsızlanma çağrısı olan kitap, en çok satanlar listesine girdi ve birçok dile çevrildi. Aktivist ayrıca, ilk Lahey Barış Konferansı’nın düzenlenmesine yardım ederek ve arkadaşı Alfred Nobel’i uluslararası saygınlığı olan Nobel Barış Ödülü’nü yaratmaya teşvik ederek dünya barışını da destekledi. Pek çok etkinliği, hareket için saygın dünya liderlerinin ve aydınlarının desteğini kazanarak, barış aktivizmine dahil olanlardan “ütopik” ve gerçekçi olmayan “idealistler” etiketlerinin kaldırılmasına yardımcı oldu.
Suttner, 9 Haziran 1843’te Kontes Bertha Kinsky olarak dünyaya geldi. Tek çocuk olan Suttner, o zamanlar Avusturya-Macaristan İmparatorluğu olan Prag’ın soylu bir askeri ailesinden geliyordu. Babası Kont Joseph Kinsky, doğumundan önce ölen bir mareşaldi. Şair Joseph von Korner’ın bir akrabası olan annesi, kocasının ölümünden sonra mütevazı bir gelirle kaldı ve sınırlı fonlar, Avrupa’nın moda kumarhanelerinde zorunlu kumar oynamasıyla daha da zorlandı. Bununla birlikte, kızına Fransızca ve İngilizce öğreten mürebbiyeler ve şan dersleri vermek için para buldu. Suttner gençliğinde opera şarkıcısı olma hayalleri kuruyordu ancak bir süre sonra sesinin böyle bir kariyer için yeterli olmadığını fark etti. Bunun yerine akademisyenlere döndü, 16 yaşındayken eski Yunan filozofu Platon’un ve Alman bilim adamı Alexander von Humbolt’un eserlerini okuyordu. Kendi kendine İtalyanca da öğrendi. Harika bir güzellik olarak ünlenmişti ve sözde 13 yaşındayken bir prens tarafından evlilik için eli aranmıştı. Ancak yetişkinlik yıllarına kadar annesi dışında birkaç arkadaşıyla oldukça tecrit edilmiş halde kaldı.
Annesinin mali durumu nedeniyle, Suttner sonunda geçimini sağlamak için iş aramak zorunda kaldı. 30 yaşında Baron ve Barones von Suttner’ın evinde mürebbiye oldu. 23 yaşındaki oğulları Arthur kısa süre sonra yaşlı kadından etkilendi ve ikisi aşık oldu. Genç adamın kız kardeşleri romantizmden çok memnun olsa da, annesi değildi. Oğlunun Suttner’a olan bağlılığını keşfettikten sonra, uzak bir şehir olan Paris’te mürebbiye için yeni bir pozisyon buldu. Orada Suttner, dinamiti icat eden İsveçli bilim adamı Alfred Nobel’in sekreteri ve hizmetçisi oldu. Nobel, Paris’e geldikten sadece bir hafta sonra, o ülkenin kralının isteği üzerine İsveç’e bir gezi için ayrıldı; Suttner da şehir dışına çağrıldı. Bu süre zarfında Arthur von Suttner’den onunla evlenmesini isteyen bir telgraf aldı. Viyana’da tanıştılar ve Rusya’nın Kafkasya bölgesinde bir balayına gitmeden önce gizlice evlendiler.
Eşinin ailesinden kopan çift, dokuz yıl Kafkasya’da, bölgenin prensi bir arkadaşının misafiri ve çalışanı olarak kaldı. Kocası bir mimar olarak çalışırken Suttner, müzik ve dillerde eğitmen olarak görev yaptı. Her ikisi de, yerel aristokrasi ile kardeşlik kurdukları prensin sosyal etkinliklerinde akran olarak karşılandılar. Kocası sonunda Avusturya gazetelerinde başarıyla yayınlanan makaleler yazmaya başladı. Onun başarısından ilham alan Suttner de yazmaya başladı ve takma adla ilk makalesini yayınladığında cesaretlendi. Kısa süre sonra daha uzun bir çalışmaya girişti ve 1883’te ilk romanı Inventarium einer Seele veya Bir Ruhun Envanteri’ni yayınladı.edebi çevrelerde dikkat çekti. Çift, yazar olarak geçimlerini sağlayabileceklerine karar verdiler ve 1885 yılının Mayıs ayında Avusturya’ya döndüler. Orada, evliliklerini bağışlayan von Suttner ailesine katıldılar.
Suttner , 1886’da Daniela Dormes ve 1889’da Das Maschinenzeitalter: Zukunftsvorlesungen uber unsere Zeit dahil olmak üzere beğenilen eserler üretmeye devam etti . Kitapları hem ahlaki görüşler hem de bilimsel ve felsefi fikirlere olan ilgileriyle ayırt edildi. Aslında, Das Maschinenzeitalter’in bilimsel temalarının o dönemde bir kadın adı altında yayınlanması halinde ciddiye alınmayacağını hisseden Suttner, kitabı “Jemand” veya “herhangi biri” takma adıyla yayımladı. Kitap iyi sattı ve Suttner ve kocasına Paris’e taşınmak için yeterli parayı sağladı.
Paris’te, Suttner Nobel’le yeniden tanıştı, bu da onu ve kocasını önde gelen sosyal ve entelektüel çevrelerin üyeleriyle temasa geçirdi. Paris’e geldikten kısa bir süre sonra çift, Londra merkezli Uluslararası Barış ve Tahkim Derneği’ni öğrendi. Suttner, organizasyonun hedeflerine hemen çekildi ve tüm enerjisini bu amaca adamaya karar verdi. Edebi yeteneklerini bir kurgu eseri aracılığıyla birçok insana barış mesajını yaymak için kullanabileceğini fark etti ve en iyi bilinen eseri Kollarını Yat’ı yazmaya başladı.Kitabın savaş karşıtı temaları yayıncılar tarafından tartışmalı olarak kabul edildi ve birçoğu onu ele almayı reddetti. Sonunda bir yayıncı tarafından kabul edildiğinde, çalışmayı sosyal olarak daha kabul edilebilir hale getirmek için bir takım değişiklikler istendi. Suttner, müsveddesine bir dizi kesinti ve yeniden yazma yapılmasına izin verdi, ancak başlığı değiştirmeyi reddetti. Kitap 1892’de piyasaya çıktıktan sonra, en çok satanlar arasına girerek yayıncısının beklentilerini aştı. Suttner, eserin barış hareketi üzerindeki etkisini Amerikalı yazar Harriet Beecher Stowe’un Tom Amca Tom’un Kulübesi’nin kölelik karşıtı hareket üzerindeki etkisiyle karşılaştıran Rus romancı Leo Tolstoy da dahil olmak üzere bir dizi aydınlatıcıdan cömert övgü aldı.
Kitabın başarısı Suttner’ı savaş karşıtı hareketin ön saflarına taşıdı. Avusturya Barış Derneği başkanı seçildi ve gazeteci Alfred Hermann Fried ile birlikte, sekiz yıl boyunca barış hareketindeki gelişmeleri ve faaliyetleri ayrıntılı olarak anlatan Silahlarınızı Bırakın başlıklı popüler bir aylık dergiye başladı. Barış aktivistleri için büyük bir zafere işaret eden ilk Lahey Barış Konferansı’na katıldı. Etkinliğe Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere ve Fransa gibi ülkelerden üst düzey yetkililer katıldı ve eleştirmenler tarafından çoğu kez gerçekçi olmayan ve saf olarak reddedilen barış çabalarına inanılırlık kazandırdı. Suttner konferansta öne çıkan bir konuşmacıydı ve hayran kitlesi tarafından iyi karşılandı.
1902’de kocasının ölümünden sonra, Suttner barış mesajını yaymak için daha da çok çalışarak kaybının üstesinden gelmeye çalıştı. Yazmaya devam etti ve konuyla ilgili çok sayıda konferans ve toplantıya katıldı. 1904’te Başkan Theodore Roosevelt ile tanıştığı ve şiddetsizliğe adanmış ilham verici bir yaşam örneği sunan Quaker topluluklarını ziyaret ettiği Amerika Birleşik Devletleri’nde bir konuşma turu başlattı. Aynı zamanda, İngilizlerin eski kolonilere Commonwealth statüsü verme hareketi ve yaşlanan Avusturya imparatorunun ölümünü takip etmesi muhtemel görünen değişiklikler gibi zamanın uluslararası gelişmelerinde dünya barışı için umut gördü. Barışçıl bir dünya toplumu ideallerini destekleme çabalarından dolayı Suttner, 1905’te Nobel Barış Ödülü’ne layık görüldü.
Suttner, 21 Haziran 1914’te mide kanserinden öldü. Ölümünden sadece haftalar sonra, Avusturya imparatorluğunun varisinin suikastı Birinci Dünya Savaşı’nı başlattı ve bu, hiç şüphesiz barış savunucusuna büyük üzüntü getirecek bir olaydı. Bu tür olaylara rağmen, Suttner’ın barış hareketine katkıları boşuna değildi. Yazıları ve örgütsel çabaları, barış mücadelesinde, özellikle siyasi ve entelektüel şahsiyetlerin yanı sıra genel halk arasında şiddet içermeyen ideallere destek alarak, bir dizi başarıya yol açtı. Lahey Barış Konferansları ve Nobel Barış Ödülü, Suttner’ın hayatını adadığı barış umudunu sürdüren yıllık gelenekler haline geldi.