Mars çölünün donuk manzarası
Soğuk gün doğumu renklendirilemiyor.
İnce havada temiz hava
Şimdiye kadar süren arazi aracına gittik.
20. yüzyılın Büyük Uzay Odyssey'i, acımasız bir zafere dönüştü - “beşiğinden” kaçmaya çalışan bir dizi sakarca girişim ve insandan önce açılmış siyah cansız bir alan. “Yıldızlara giden yol” kısa bir çıkmazdı.
Uzay programındaki kasvetli durumun birkaç basit açıklaması var:
İlk olarak, kimyasal yakıt füzeleri sınırlarına ulaştı. Yetenekleri en yakın gök cisimlerine ulaşmak için yeterliydi, ancak güneş sisteminin tam ölçekli çalışmaları için daha fazlasına ihtiyaç var. Gittikçe popüler olan iyon motorları muazzam alan mesafelerinin aşılması sorununu da çözemiyor. İyonik süper motorların itme gücü bir Newton'un okuma kesirlerini aşmaz ve gezegenler arası uçuşlar yıllarca devam eder.
Not - sadece Cosmos'un çalışmasından bahsediyoruz! Yükün, roket-uzay sisteminin başlangıç kütlesinin sadece% 1 olduğu durumlarda, göksel cisimlerin herhangi bir endüstriyel gelişimi hakkında konuşmanın anlamı yoktur.
İnsanlık kozmonotikleri özellikle hayal kırıklığı yarattı - yirminci yüzyılın ortalarında bilim kurgu yazarlarının cesur hipotezlerine rağmen, Cosmos hiç kimsenin organik yaşam formlarından memnun olmadığı buzlu bir düşmanca ortam olduğu ortaya çıktı. Bu konuda “terbiyeli” olan tek şey olan Mars yüzeyindeki koşullar, gök cisimleri şoka neden olabilir: atmosfer, karbon dioksit içeren% 95 ve atmosferdeki 40 kilometre yüksekliğindeki atmosfer basıncına eşdeğer yüzey basıncı. Bu son.
İncelenen diğer gezegenlerin ve dev gezegenlerin uydularının yüzeylerindeki koşullar daha da kötü. - 200 ile + 500 ° С arasındaki sıcaklık, agresif atmosferik kompozisyon, canavarca basınçlar, çok az veya tersine çok fazla yerçekimi, güçlü tektonik ve volkanik aktivite ...
Jüpiter çevresinde bir yörüngeyi tamamlayan gezegenler arası istasyon “Galileo”, insanlar için 25 öldürücü dozlarına denk bir radyasyon dozu aldı. Aynı nedenden ötürü, 500 km'nin üzerindeki irtifalardaki dünyaya yakın yörüngeler, insanlı uçuşlar için pratik olarak kapatılmıştır. Radyasyon kemerleri, uzun süreli kalmanın insan sağlığı için tehlikeli olduğu yukarıda başlar.
En güçlü mekanizmaların zorlukla var olduğu durumlarda, kırılgan insan vücudunun yapacak hiçbir şeyi yoktur.
Fakat Cosmos uzak dünyaların hayalini çekiyor ve insan zorluklara teslim olmaya alışkın değil - yıldızlara giderken zamanın gecikmesi kısa ömürlü olacağına söz veriyor. Önümüzdeki en yakın gök cisimlerini - insanlı kozmonotiğin onsuz yapamayacağı Ay, Mars, - keşfetme ve ustalaşmanın devasa eseridir.
Mars Kaşifleri
Kesinlikle soracaksınız - neden tüm bu kozmik "yaygara"? Bu keşiflerin pratik bir fayda getirmeyeceği, asteroitlerdeki madencilik hakkındaki cesaretli fanteziler veya Ay'daki Helium-3 madenciliğinin hala cesaretli varsayımlar düzeyinde olduğu açıktır. Dahası, karasal ekonomi ve endüstri açısından bakıldığında, buna gerek yoktur ve muhtemelen yakında görünmeyecektir.
O zaman - ne için? Cevap basit - belki de insanın amacı budur. Tekniğin şaşırtıcı bir güzelliğini ve karmaşıklığını yaratın ve onun yardımıyla çevredeki alanı keşfedin, keşfedin, değiştirin.
Orada kimse durmayacak. Şimdi asıl amaç, daha fazla iş için öncelikleri doğru seçmektir. Yeni cesur fikirlere ve parlak, iddialı projelere ihtiyacımız var. Yıldızlara doğru sonraki adımlarımız ne olacak?
1 Haziran 2009, NASA'nın girişimi üzerine sözde tarafından organize edildi. "Komisyon Agustin" (başı, Lokheed Martin Norman Augustin'in eski müdürü), görevi insanın uzaya nüfuz etmesi için daha fazla çözüm geliştirmek olan Amerikan insan kozmonotiği özel bir komitesi.
Yankees, roket ve uzay endüstrisinin durumunu dikkatlice inceledi, otomatik problar kullanarak gezegenler arası keşifler hakkında bilgi analiz etti, en yakın göksel cisimlerin yüzeylerindeki koşulları dikkate aldı ve bütçeden ayrılan her yüzde dikkatlice incelendi.
2009’in sonbaharında, “Augustine Komisyonu” yapılan çalışmalar hakkında ayrıntılı bir rapor sunmuş ve bir dizi basit yapmıştır, ancak aynı zamanda kesinlikle mükemmel sonuçlar:
1. Yakın gelecekte Mars'a insanlı uçuş bekleniyor - blöf.
Bir kişinin Kızıl Gezegene inişiyle ilgili projelerin popülaritesine rağmen, tüm bu planlar bilim kurgudan başka bir şey değil. Bir insanın modern koşullarda Mars'a uçması, bacakları kırılmış bir “yüz metreyi” çalıştırma girişimi ile benzerdir.
Mars yeterli iklim koşullarına sahip araştırmacıları kendine çekiyor - en azından cızırtılı sıcaklık yok ve düşük atmosferik basınç “normal” uzay giysisi ile telafi edilebilir. Gezegenin normal büyüklüğü, yerçekimi var ve Güneşten makul bir mesafede. Suyun varlığına dair izler var - resmen Kızıl Gezegenin yüzeyinde başarılı bir iniş ve çalışma için tüm şartlar var.
Ancak, iniş uzay aracı açısından, Mars - çalışılan tüm gök cisimlerinin belki de en kötü seçeneği!
Her şey gezegeni çevreleyen sinsi gaz zarfı ile ilgili. Mars atmosferi çok düşük - burada geleneksel paraşüt paraşütü imkansız. Aynı zamanda, iniş takımlarını yakmak, istemeden kozmik bir hızla yüzeye “ateşlemek” için yeterince yoğundur.
Mars yüzeyindeki frenleme motorlarına iniş yapmak son derece karmaşık ve maliyetli bir iştir. Cihaz uzun zamandır Mars'ın yerçekimi alanındaki jet motorlarına "takılıyor" - paraşüt yardımı ile tamamen "havaya" güvenmek mümkün değil. Tüm bunlar canavarca bir yakıt taşmasına yol açar.
Bu nedenle olağandışı şemalar kullanılıyor - örneğin, Pathfinder otomatik gezegenler arası prob iki fren motoru seti, bir ön frenleme (ısı yalıtımı) ekranı, bir paraşüt ve bir şişme hava yastığı kullanarak indi - 100 km / s hızında kırmızı kuma çarparak, istasyon bir top gibi yüzeyden birkaç kez zıpladı ve tamamen durdu. Tabii ki, böyle bir şema, insanlı bir keşif gezisine çıkarken tamamen uygulanamaz.
Daha az mucizevi bir şekilde, o "Merak" 2012 oturdu.
899 kg ağırlığındaki rover (Mars 340 kg ağırlığında), Mars yüzeyine gönderilen en ağır kara taşıtı oldu. Görünüşe göre sadece 899 kg - burada ne gibi problemler ortaya çıkabilir? Karşılaştırma için, Vostok gemisinin iniş aracı 2,5 ton kütleye sahipti (Y. Gagarin'in uçtuğu geminin kütlesi 4,7 tondu).
Mars Bilim Laboratuvarı'nın (MSL) iniş düzeni, daha iyi gezici Merak olarak bilinir
Ve yine de, problemler harikaydı - “Merak” roverinin yapısına ve ekipmanına zarar vermemek için, “gökyüzü vinci” olarak bilinen orijinal şemayı kullanmak zorunda kaldık. Kısacası, tüm süreç şöyle gözüküyordu: gezegenin atmosferinde yoğun bir frenlemenin ardından, roverin üzerine sabitlenen platform, Mars yüzeyinin 7,5 metre üstünde asılıydı. Üç kablo yardımıyla, Merak yavaşça gezegenin yüzeyine indirildi - tekerleklerinin yere değdiğini, rover kesilmiş kabloları ve elektrik kablolarını piroşarjlı olarak aldıklarını ve üstündeki taşma platformunun roverden 650 metrelerde sert bir iniş yaptığını doğruladı.
Ve bunlar sadece 899 kilogram yük! Mars'a iniş yaparken gemide birkaç astronot bulunan bir 100 tonluk gemide ne gibi zorlukların olacağını hayal etmek korkunç.
Yukarıdaki sorunların tümü, fazladan yüzlerce ton "Mars" gemisine dönüştürülmüştür. En muhafazakar tahminlere göre, dünya yörüngesindeki kalkış aşamasının kütlesi en az 300 ton olacaktır (daha az iyimser tahminler 1500 tona kadar sonuç verir)! Boyutları ay Satrun-V ve H-1'i 130 ... 140 tonaj yüküyle aşacak olan süper ağır fırlatma araçlarına tekrar ihtiyaç duyulacak.
“Marslı gemi” nin kesit montaj yöntemini daha küçük bloklarda kullanıyor ve iki geminin şemasını kullanıyor olsanız bile - ana (insanlı) ve otomatik taşıma modülü, daha sonra Marslı yörüngesine yerleştirilmeleriyle, çözülemeyen teknik sorunların sayısı tüm makul sınırları aşıyor.
Bu durumda, Mars'a bir erkek göndermek, en basit cebir bilgisine sahip olmadan, Büyük Fermat teoremini çözmeye çalışmak gibidir.
Öyleyse neden gerçekleştirilemez illüzyonlarla kendine işkence ediyorsun? “Koltuk değnekleri olmadan yürümeyi” öğrenmeye başlamak ve biraz daha basit çözerek gerekli deneyimi elde etmek kolay değil mi, ama daha az büyüleyici işler mi?
İngiliz bilim adamları asteroit Apophis'in Dünya için tehlikeli olmadığını keşfetti.
Komisyon Agustin, Hollywood film stüdyolarına layık olan Esnek Yol adlı bir plan önerdi. Bu teorinin anlamı basittir - gezegenler arası uzun yolculukların nasıl yapılacağını öğrenmek, astroidler üzerinde çalışmak.
Itokawa asteroid, Uluslararası Uzay İstasyonu'na kıyasla
Dolaşan taş döküntülerinin somut bir atmosferi yoktur ve küçük yerçekimleri, “Mekik” in ISS ile kenetlenmesine benzer şekilde “iniş” sürecini yapar - daha da ötesi insanlık, küçük gök cisimleriyle “yakın temas” deneyimine sahiptir.
Bu “Chelyabinsk göktaşı” ile ilgili değil - Kasım ayında 2005, Japon sondası “Hayabusa” (“Sapsan”), 300-metre asteroitinin (25143) Itokawa yüzeyinde toz toplama ile iki iniş yaptı. Her şey yolunda gitmedi: Güneş patlaması güneş panellerine zarar verdi, kozmik soğuk üç prob jiroskopundan ikisini çarptı, Minerva mini-robotu iniş sırasında kayboldu, sonunda cihaz bir asteroitle çarpıştı, motora hasar verdi ve yönünü kaybetti. Birkaç yıl sonra, Japonlar hala probun kontrolünü yeniden ele geçirmeyi ve iyon motorunu yeniden çalıştırmayı başardı - Haziran 2010'ta, asteroit parçacıkları içeren kapsül nihayet Dünya'ya teslim edildi.
Asteroitler için uçuşlar aynı anda birkaç yararlı sonuç verebilir:
Formasyonun detaylarından bazılarını netleştirin ve hikayeler Kendi başına büyük ilgi uyandıran güneş sistemi.
İkincisi, bu “göktaşı tehdidini” önlemenin uygulamalı sorununu - Hollywood gişe rekorları kıran “Armageddon” senaryosundaki tüm detayları çözmenin anahtarıdır. Ancak gerçekte durum daha da ilginç bir hal alabilir:
Bir gün. Dev bir asteroit Dünya'ya yaklaşıyor. Bir grup cesur delici
nükleer yük yüklemek için ona gitti.
İkinci gün Nükleer yüke sahip dev bir asteroit Dünya'ya yaklaşıyor.
Üçüncüsü - jeolojik keşif. Asteroitler, mineral kaynakları olarak oldukça fazla ilgi çekmektedir (dev cevher rezervleri, düşük yer çekimi ve ikinci kozmik hızın düşük bir değeri - Hammaddelerin Dünya'ya taşınması basitleştirilmiştir). Bu gelecek için.
Son olarak, bu tür görevler insanlı gezegenler arası uçuşların paha biçilmez bir deneyimini sağlayacaktır.
NASA, Dünya-Güneş sistemindeki Lagrange noktalarını (önemsiz bir kütleye sahip bir cismin, iki büyük cisimle ilişkili dönen bir referans çerçevesinde sabit kalabileceği alanlar) en yüksek öncelikli hedefler olarak önermektedir. Gök mekaniği açısından bakıldığında, bu bölgelere yapılan bir uçuş, Dünya'dan çok daha uzak olmasına rağmen, aya yapılan uçuşlardan daha kolaydır.
Sonraki hedefler, aton, apollo, vb. - Dünya ve Mars'ın yörüngeleri arasında. Sonraki - en yakın gök cisimimiz - ay. Ardından, Mars'a durmaksızın bir keşif yolculuğu gönderme önerileri var - gezegeni yörüngeden yörüngeyi keşfetmek ve keşfetmek, ardından Mars uyduları Phobos'a iniş yapmak. Ve sadece o zaman - Mars!
Yeni cüretkar keşifler, yeni teknik araçların yaratılmasını gerektirecek - şimdi Yankees, çok amaçlı insanlı uzay aracı Orion'un projesi üzerinde zaten enerjisel olarak çalışıyor.
İlk test lansmanının 2014 yılı için, geminin Dünya'dan 6000 km, ISS'nin yörüngesinin bulunduğu yöreden 15 kez daha önce başlatılması planlanıyor. 2017 ile Orion, 70 ton kargoya referans yörüngesine (gelecekte 130 tona kadar) kadar yükleme yapabilen süper ağır bir SLS taşıyıcı roket hazırlamayı planlıyor. Orion + SLS roket ve uzay sisteminin 2021 yılı için tam hazırlığa ulaşması bekleniyor - bu noktadan sonra, dünyaya yakın yörüngenin sınırlarının ötesindeki insanlı seferler mümkün olacak.
Sanatçının sunumunda ayın yörüngesinde "Orion"
Yeni olan her şey eskidir. “Komisyon Agustin'in” sonuçlarının yerli uzmanlar tarafından iyi bilindiği anlaşılıyor - Mars atmosferinin kurnazlığı ile tanışan bir Sovyet uzay programının hızlı bir şekilde Phobos'un (Phobos-1 ve 2'ta başlatılması başarısız) çalışmasına geçmesi bir tesadüf değildi. Kızıl gezegenin yüzeyinden daha. Aynı zamanda, Phobos, jeoloji açısından Mars'ın kendisinden neredeyse daha ilginçtir. Acayip Phobos-Grunt ve gelecek vaat eden Phobos-Grunt-1988, tek bir zincirdeki bağlantıların tümüdür.
Şu anda, Rus bilim insanları da küçük gök cisimlerini incelemenin yararlarına inanmaya meyillidirler. Henüz insanlı seferler hakkında konuşma yok, Roskosmos Ay'a otomatik problar gönderme olasılığı (Luna-Glob, Luna-Resource, en yakın planlı lansman 2015 yılıdır) ve aynı zamanda fantastik Laplace-P seferinin uygulanması üzerinde çalışıyor. İkinci durumda, bir sondanın Jüpiter'in buzlu uydularından biri olan Ganymede'nin yüzeyine inmesi planlanıyor.
Rus sondasının Güneş Sisteminin dış gezegenlerine gönderilmesiyle ilgili mesaj, "Jüpiter," Phobos-Grunt "tarzında kostik bir şaka dalgalanmasına neden oldu," Jüpiter, ideal bir hedef, başka bir 5 milyarlarca "uzayın derinliklerinde bile olsa sonsuza dek yok olacak" "Seçenek" Laplas-Popovkin "...
Ancak, yaklaşmakta olan misyonun görünüşte karmaşıklığına ve belirsizliğine rağmen, Ganymede'nin yüzeyine otomatik bir istasyon inmek, Mars yüzeyinden daha zor olacaktır.
Tabii ki, Lagrange noktalarına insanlı uçuşlar ve Jüpiter çevresindeki otomatik problar, “elma ağaçlarının Mars'ta nasıl açılacağının” imkansız hayallerinden daha iyidir. Önemli olan - defne üzerinde rahatlamayın. Bir asteroitin yüzeyine indikten sonra bile, her yerde yaşayan bilimimizin şimdi herhangi bir gök cisimini yörüngeden nasıl uzaklaştırabildiği ve bizi yakın alan efendileri haline getirebileceğinin tatlı rüyasına düşmemeliyiz.
“Göklerin kaptanları” aylarca okyanus tabanında küçük bir delik açamazlar - başka bir Tunguska göktaşı ile buluşma durumunda bizi neyin beklediğini hayal etmek kolaydır.
Gezegenler arası otomatik prob "Hayabusa"
Çok Amaçlı Uzay Aracı "Orion"
Kütle 25 ton. Dahili yaşanabilir hacim - 9 küp. metre (karşılaştırma için - Soyuz uzay aracının yaşanabilir hacmi 3,85 metreküptür). Mürettebat - 6 kişiye. Yapının temel elemanlarının tekrar tekrar kullanılması kabul edilir.
SLS Süper Ağır Güçlendirici Projesi