Zorlu geçen on altı pandemi ayını geride bıraktık. Ancak insanlık tarihi boyunca, COVID-19 sadece bir bükülme noktasına işaret ediyor. Salgınlar, yüzyıllardır insanlığın zaman çizelgesini noktaladı ve paniğe yol açtı. Suçlu ister veba ister çiçek hastalığı veya grip olsun, milyonlarca insanı öldürdü. Ve enfeksiyonlar azaldığında bile toplum üzerindeki izleri kaldı. Bunlardan bazıları kısa ömürlü, bazıları ise kalıcıydı.
Önümüzdeki aylarda yayımlanacak bir dizi haber makalesinde Science dergisi, bilim dünyasında yeni bir normalin nasıl ortaya çıkacağını ele alacak. Tabii ki COVID-19 hala aramızda, özellikle de aşılamanın az olduğu ülkelerde. Yine de pandemi farklı bir aşamaya girerken, araştırmaların nasıl değişebileceğini, bilim insanlarının bu sularda nasıl gezindiğini ve hangi yönlere yelken açmayı tercih ettiklerini sorguluyoruz.
Geçmişteki salgınlar, bilim insanlarını ve doktorları hastalık anlayışlarından iletişim biçimlerine kadar her şeyi yeniden düşünmeye teşvik etti. En çok çalışılanlardan biri olan hıyarcıklı veba, 1340'ların sonlarında “Kara Ölüm” olarak Avrupa'yı sardı ve sonraki 500 yıl boyunca Avrupa, Asya ve Kuzey Afrika'nın bazı bölgelerini ara sıra vurdu. Enfekte pirelerin ısırması yoluyla bulaşan bakterilerin neden olduğu vebanın, ayırt edici özellikleri arasında sıra dışı bir şekilde şişmiş lenf düğümleri, nöbetler ve organ yetmezliği vardı. 1630'da Milano nüfusunun neredeyse yarısı telef oldu. Fransa'nın Marsilya kentinde 1720'de 60.000 kişi öldü.
Veba yılları, bulaşıcı hastalıkların daha sistematik bir şekilde incelenmesini ateşledi ve yeni bir yazı türü ortaya çıkardı: Karantinalarla ilgili özlü broşürlerden potansiyel tedavilerin uzun kataloglarına kadar değişen veba incelemeleri. Newark'taki Rutgers Üniversitesi'nde tıp tarihçisi olan Nükhet Varlık, “Bu, kendi literatürünü alan ilk hastalık." diyor. Hastalığa özgü yorumlar, uyku hastalığı ve çiçek hastalığı gibi diğer durumları ele alacak şekilde genişletildi.
Bazı tarihçiler hastalıkların her zaman itici güç olup olmadığını sorgulasa da, veba ve sonraki salgınlar da epidemiyolojinin ve halk sağlığının disiplinler olarak yükselişiyle çakıştı. Glasgow Üniversitesi'nde Orta Çağ ve tıp tarihçisi Samuel Cohn, vebanın ayrı karantina hastaneleri, sosyal mesafe önlemleri ve 16. yüzyılın sonlarında temas izleme prosedürleri de dahil olmak üzere önleyici araçların geliştirilmesini hızlandırdığını söylüyor.
Sudaki bir bakterinin neden olduğu kolera, 1800'lerde New York'u ve diğer bölgeleri harap etti. Bu koşulları iyileştirmek için New York City, 1866'da Metropolitan Sağlık Kurulunu oluşturdu. 1851'de, Fransız hükümeti bir dizi Uluslararası Sağlık Konferansı'nın ilkini düzenledi. Bu, daha sonra 1948'de Dünya Sağlık Örgütü'nün kuruluşuna rehberlik etti.
Pensilvanya Üniversitesi'nde tıp tarihçisi David Barnes ve diğer tarihçiler, COVID-19'un potansiyel bilimsel mirasını mercekten geçiriyor. Pandemi, toplumsal eşitsizliklerin sağlık üzerindeki etkisinden, klinik deneylerdeki israfa ve halk sağlığına yapılan önemsiz yatırımlara kadar rahatsız edici gerçeklere ışık tuttu.
COVID-19'un ardından, araştırmacılar ne çalıştıklarını ve nasıl çalıştıklarını yeniden şekillendirecek ve potansiyel olarak halihazırda devam eden değişiklikleri hızlandıracak mı? Yoksa Snowden'ın “toplumsal amnezi” dediği şey, bir pandemiyi geride bırakma arzusuyla körüklenecek mi? Cevaplar onlarca yıl sonra gelecek. Ancak bilim insanları şimdiden onları şekillendirmeye başlıyor.
Kaynaklar ve İleri Okuma
https://www.sciencemag.org/news/2021/07/will-covid-19-change-science-past-pandemics-offer-clues