Üniversite: Pamukkale Üniversitesi
Bölüm: Tıp Fakültesi
ÇALIŞMA ALANLARI
YÜKSEK LİSANS VE DOKTORA ÖĞRENCİLERİ
BERRİN AYDIN (2009)
Akut mezenterik iskeminin erken tanısında D-dimer ve L-laktat düzeylerinin yeri:
Akut mezenterik iskemi göreceli olarak nadir görülen, ancak yüksek mortaliteye (%60-80) sahip olan bir acil durumdur (1-3). Günümüzde hastaneye yatırılan her 1000 hastadan 1 tanesinde AMİ görülmektedir (4). Etyolojisinde farklılıklar olmakla birlikte, ortak sonuç intestinal nekrozdur (3,7). Görüntüleme yöntemleri, cerrahi teknikler ve yoğun bakımdaki gelişmelere rağmen, AMİ’deki yüksek mortalite oranlarında son 70 yılda önemli bir değişiklik görülmemiştir (5,7). Bunun nedeni, AMİ tanısındaki güçlüklerin süregelmesidir (7). AMİ’nin tanısında radyolojik yöntemlerin rolü kısıtlıdır. AMİ tanısında anjiyografi altın standart olarak değerlendirilmekle birlikte, her hastanede bulunmaması, göreceli olarak invaziv ve uzun süren bir teknik olması gibi nedenlerle yaygın olarak kullanılmamaktadır (3-5). Günümüzde AMİ tanısında etkin olarak kullanılabilecek bir laboratuar yöntemi bulunmamaktadır. Sık kullanılan bazı biyokimyasal belirteçlerde yükseklik gözlenmekle beraber, bunlardan hiçbirisi tanıda duyarlı ve özgül değildir (7). Bu çalışmanın amacı, ratlarda SMA okluzyonu modeli ile elde edilen AMİ’nin erken tanısında serum D-dimer ve L-laktat düzeylerini araştırmaktır. Bu çalışmada, Pamukkale Üniversitesi Deneysel Araştırma Laboratuarından elde edilen 250-300 gram ağırlıktaki erkek Wistar-Albino ratlar kullanıldı. Çalışmaya alınan ratlar randomize olarak 3 gruba ayrıldı: Grup I: Non-operatif kontrol grubu. Grup II: Opere kontrol grubu. Grup III: İntestinal iskemi grubu. Grup II ve III’teki hayvanlardan postoperatif 1., 4. ve 6. saatlerde D-dimer ve L-laktat düzeylerinin tayini için 0.5 ml kan alındı. Bizim deneyimizde SMA okluzyonu yapılan ratlardan 1., 4., ve 6. saatlerde serum D-dimer tetkiki yapılmış ve bu sonuçlar bir opere kontrol grubu ile bazal örneklerin alındığı bir grup hayvandan alınan sonuçlarla karşılaştırılmıştır. Bunun sonucunda hem gruplar arası, hem de grup içi karşılaştırmalarda anlamlı bir fark saptanmamıştır. Ayrıca L-laktat düzey tayini yapılmış ve sonuçlar aynı şekilde diğer gruplarla karşılaştırılmıştır. Buna göre opere kontrol grubunda anlamlı bir yükselme eğilimi görülmemiştir. Mezenterik iskemi olan ratlarda ise L-laktat düzeylerinin ortalaması 4. saatten itibaren artmaya başlamış ve bu artış 6. saatte de devam etmiştir. Sonuç olarak bu çalışmada, AMİ’nin erken tanısında D-dimer’in bağımsız bir belirteç olarak kullanılmasının uygun olmadığı görülmüştür. Buna karşın L-laktat düzeyleri 4. saatten itibaren anlamlı olarak yükselmeye başlamıştır. Bu çalışmada kan L-laktat tayininin şüpheli olgularda AMİ’nin erken tanısında karmaşık tetkiklere yönlendirilecek hastaların seçiminde yararlı bir tanı yöntemi olabileceği sonucuna varılmakla beraber, geniş serilerle yapılacak prospektif klinik çalışmalara gereksinim olduğu açıktır.
MERT ÖZEN (2012)
Bir üniversite acil servisine başvuran ve akut koroner sendrom tanısı alan hastaların özelliklerinin incelenmesi
Acil servislerde, akut koroner sendrom tanılı hastaların erken tanı ve tedavisi hayati önem arz eder. Bu çalışmada akut koroner sendrom tanısı alan, takip ve tedavisi yapılan hastaların verilerinin incelenmesi amaçlandı. Dört yıllık çalışma süresinde, Pamukkale Üniversitesi Hastanesi acil servisinde akut koroner sendrom tanısı almış olan 602 hasta çalışma grubunu oluşturdu. Hastaların cinsiyetleri, acil servise geliş şikayetleri, geliş zamanları, aldıkları tanılar ve sonuçları değerlendirildi. Olguların; çoğunlukla erkek cinsiyette olduğu, özgeçmişlerinde en sık HT, KAH ve DM eşlik ettiği, yaş ortalamasının 52.4± 9.4 olduğu, en sık 05:00-08:00 ve 17:00-20:00 saatleri arasında başvuruda bulunduğu, hafta sonları daha sık başvuru olduğu, en çok Aralık ayında başvuru olduğu, en sık başvuru şikayetinin göğüs ağrısı olduğu, acil serviste ortalama 2.5±2.4 saat kaldığı, her iki cinsiyette en sık tanının UA olduğu, yaş ilerledikçe NSTEMI tanısının arttığı saptanmıştır. STEMI tanılı hastaların kısa süre içinde Kardiyoloji yoğun bakım servisine yattığı görüldü. Bu çalışmada, acil servise başvuran akut koroner sendromlu olgular ile ilgili veriler elde edilmiştir. Olgu sayımız yeterli olmadığı için bir genelleme yapılması mümkün olmasa da, bu tür verilerin acil servislerde AKS olgularının tanı ve tedavisinde yol gösterici olacağını düşünmekteyiz.
MANSUR KEYSAN (2013)
Künt toraks travmalı olgularda taşınabilir ultrasonografi ile pnömotoraks değerlendirilmesinde, stratosfer bulgusu (stratosphere sign) ve kayan akciğer (slinding lung sign) bulgularının tanısal değerinin
Son on yıl içinde ultrasonun pnömotoraks tespitinde kullanımı hızla gelişmiştir. Bu çalışmamızda pnömotoraks tanısında ultrasonografinin kullanımı ve tanıda kullanılan iki bulgunun tanısal değerinin karşılaştırılmasıyla, hangi bulgunun daha tanısal olduğunu araştırdık. Çalışma kriterlerine uygun 510 hasta çalışma grubumuzu oluşturdu. Çalışmaya alınan hastaların tümü ele alındığında %32,9?u (n=168) bayan, %67,1? i (n=342) erkekti. Pnömotorakslı hasta grubunda benzer şekilde hastaların büyük çoğunluğunu (n=39; %72,2) erkekler oluşturdu. Çalışmaya alınan tüm hastaların yaş dağılımına bakıldığında hastaların büyük çoğunluğu (n=199; %38,9) 20-29 yaş dağılımına sahipti. Benzer şekilde pnömotorakslı hastaların yaş dağılımında bir oranla (n=22; %40,7) 20-29 yaş aralığında olduğu tespit edildi. Çalışmaya alınan hastalarda yaş ortalaması karşılaştırıldığında pnömotorakslı grupta 35,6 ± 14,5 (minimum 18, maksimum 77) ile yaş ortalaması daha yüksek bulundu. Etyolojisinin dağılımına bakıldığında tüm hastaların (n=321;%62,9) ve pnömotorakslı hastaların (n=35; %64,8) büyük bir çoğunluğunu araç içi trafik kazaları oluşturmuştur. Kayan akciğer bulgusunun pnömotoraks için altın standart olan BT ile karşılaştırıldığında tomografinin saptadığı 54 hastanın 49?unu saptayarak sensitivitesi %90,7 tespit edildi. Tomografi ile pnömotoraks saptanmayan 456 hastanın 437? ünde KA(Kayan akciğer bulgusu) tespit edildi. Kayan akciğer bulgusunun spesifitesi %95,8 olarak tespit edildi. KA tüm hasta grubunda 68 hastada pozitif olarak tespit edilmesine rağmen bu hastaların 49? unda tomografide pnömotoraks tespit edildi. Kayan akciğer bulgusunun PPD %72,1 olarak bulundu. Çalışmaya alınan 510 hastanın 442?sinde KA negatif tespit edilmesine rağmen tomografide 5 hastada pozitif olarak tespit edildi ve NPD %98,8 olarak saptandı. Çalışmaya alınan hastalarda, pnömotoraks tespiti için statosfer bulgusunun altın standart olan BT ile karşılaştırıldığında tomografinin saptadığı 54 hastanın 51?ini saptadı ve sensitivitesi %94,4 olarak tespit edildi. Tomografide 456 pnömotoraks olmadığı gösterilen hastaların 446?sında SB negatifti tespit edildi ve stratosfer bulgusunun spesifitesi %97,8 olarak saptandı. SB 61 hastada pozitif olarak tespit edilmesine rağmen tomografide 51?inde pozitif olarak tespit edildi ve PPD %83,6 olarak saptandı. Çalışmaya alınan 449 hastada SB negatif olmasına rağmen tomografide üç hastada pnömotoraks tespit edildi ve NPD %99,3 olarak saptandı. Bu çalışmanın sonuçları; USG ile pnömotoraks değerlendirmesi için, stratosfer bulgusunun tanısal değerinin daha yüksek olduğu yönündedir. Fakat acil hekimlerinin kayan akciğer bulgusu ile stratosfer bulgusunun birlikte değerlendirilmesi daha iyi olabilir.