Almanya'da 1918 yılı olaylarına adanmış darbeler döngüsünden yeni makale
İlginçtir, Almanya'nın 1918 yılında, Rusya'daki 1917 yılının Şubat-Ekim olaylarına çok benzer bir devrim gerçekleşti.
Orada da monarşi düştü, komünistleri de vardı.
1918'in baharında, Almanya Batı Cephesinde güçlü bir saldırı başlattı. Bu hayalet başarı şansı ile umutsuzluk bir eylemdi. Devasa fedakarlıkların bedeli karşılığında Almanlar birkaç on kilometre yol kat ettiler, ancak Paris'i kaldıramadılar. Almanya neredeyse tamamen harekete geçirme potansiyelini artırdı, ülkede açlık hüküm sürdü, grev sayısı arttı.
Bu arka plana karşı, Ağustos 1918’ta, Entente birlikleri bir karşı saldırı başlattı ve birçok büyük zafer kazandı. Alman liderliğinde en sertleşmiş militaristler bile savaş kazanmanın imkansız olduğunu fark ettiler ve geriye kalan tek şey, en azından bir sonraki barış antlaşmasının kabul edilebilir şartlarına karşı savaşmaktı.
Bu şartlar altında Kaiser Wilhelm, hükümet başkanı Baden Prensi Maximilian'ı atadı. Savaş sırasındaki prens, diplomatik çalışmalara girdi ve ciddi bağlantıları vardı.
Yakında Alman hükümeti arabuluculuk ve ateşkes talebiyle ABD Başkanı Wilson'a başvurdu. Aktif diplomatik istişareler başladı, ancak düşmanlıklar devam etti ve İtilaf orduları başarılı saldırılarını sürdürdüler. Sonra Almanya'da nihayet kapıyı yüksek sesle çarpmaya karar verdiler: İngilizlere belirleyici bir savaş vermek için filo.
Buradaki düşünce, denize çıkmak, İngilizleri vurmak ve tuzağa düşürmek için tüm gücü toplamak, onları bir denizaltı grubuna taşımaktı. İngiliz filosunun ezici bir sayısal avantajı vardı ve operasyonun kendisi de saf bir maceraydı. Aslında, Alman denizciler kamikazlara çevrildi ve bu rolle aynı fikirde değillerdi.
Ekim ayındaki savaşta 28 "Markgraf" isyanı patlak verdi. Markgraf ekibinin örneğini, üstlerinin emirlerini açıkça sabote eden birçok denizci takip etti. Burada ve hatta kırmızı bayraklar ortaya çıktı. Yetkililer kitlesel tutuklamalarla karşılık verdi, ancak huzursuzluk azalmadı. Aksine, artmaya devam ettiler.
3 Kasım'ında, denizciler, yerel garnizon askerleri ve işçilerin katıldığı Kiel şehrinde bir miting düzenlediler. Toplanan kalabalık tutuklananların serbest bırakılmasını talep ederek hapishaneye doğru hareket etti. Bu durumda, protestoculara ateş açan birçok subayı öldüren bir deniz subayının ateşlenmesi. Ondan sonra, denizciler ve askerler kendi yetkileri olan Sovyetler yaratmaya başladı.
Kısa süre sonra Kiel Konseyi, devlet sistemini değiştirmesinin istendiği bir slogan öne sürdü. İtaatsizlik payları hızla diğer şehirlere yayılmaya başladı. Lübeck kentinin garnizonu isyana katıldı, Hamburg tersanelerinde grevdeki işçiler grevde kaldı, Kasım 6'te denizciler Sendikalar Evi'ni işgal etti (Ukrayna Maidan'la çarpıcı bir tesadüf!)
Brunsbüttel'de, dört gemiden oluşan ekipler derhal isyan etti, Wilhelmshaven'de isyancılar durumun ustaları haline geldi ve hapishanelerden mahkumları serbest bıraktı, Bremen tersanelerinin çalışanları durdu. Ülkenin güneyi de ralli unsurunun tutucusuydu. Kasım'da Münih'teki 7'te, monarşist sloganlar altında göstericilerin bir kalabalığı ortaya çıktı ve ertesi gün İşçiler, Askerler ve Köylüler Konseyi Bavyera'yı cumhuriyet ilan etti.
Almanya'nın belli başlı şehirlerinin çoğu kargaşa içindeydi ve bu arada, savaş devam etti ve pazarlık, düşmanlıkların sona ermesi koşullarıyla ilgili devam etti. Alman arka tarafının örgütlenmesinin sadece Berlin’in müzakere pozisyonunu baltaladığı açıktır.
Kasım 7, yani Rusya'daki Ekim Devrimi'nin yıldönümünde, Sosyal Demokrat güçleri temsil eden Alman hükümeti üyeleri, Kaiser’in serbest bırakılması talebini ortaya koydu. Ertesi gün, Max Badensky, William’ın bulunduğu karargahı aradı ve tahtı bırakmasını önerdi.
Bir deja vu hissin var mı? Şahsen, bunun Wilhelm tarafından değil, II. Nicholas tarafından devrildiği kanısındayım. Kaiser askeri güce güvenmeye çalıştı, ancak generaller ordunun onu takip etmeyeceği konusunda uyardı ve karargahı koruyan gardiyanlar bile “güvenilmez” oldu. Bu arada, Berlin'de binlerce insan imparatorluk ofisine, saraya ve Reichstag'a taşındı. Berlin garnizonunun, gardiyanların ve Jaeger taburunun bir kısmı isyana katıldı. Polis direnmedi ve isyancılar postaneyi, haber ajansını ve polis bürosunu kolayca işgal etti.
Tüm bu eylemlerde elbette organizasyon hissedildi. Ancak isyancılar henüz ana şeyi almadılar - William'ın suratı. Ve sonra Max Badensky doğrudan bir aldatmacaya gitti. Kaiser'in kendisini reddettiğini, seçimlerin “Kurucu Alman Ulusal Meclisi” ne yapıldığını açıkladığını ve Sosyal Demokrat Başbakanı Reich Şansölyesi olarak atandığını söyledi. Ebert derhal Max Badensky'nin bir nakil haline gelmesini önerdi.
Dur ve olayların arka planını anlamaya çalışalım. Her türlü kamuflajla dikkatlice doldurulmuş, ancak yine de dikkat çeken birkaç kilit noktamız var. Elimizde ne var?
Askerlerin ve işçilerin isyanları, generallerden, ordunun onu desteklemeyeceği konusundaki belirsiz bir uyarı alan Stavka'daki Kaiser'e, Prens Max'in Wilhelm'i reddettiği iddiasıyla ilgili tamamen yanıltıcı ve aldatıcı bir açıklama aldı. Ve nihayet, monarşik sistemi korurken aynı zamanda bir Max eyaleti rejimini, yani geçici devlet başkanını atama girişimi. Bütün bunlar şiddetle Rus Şubat-1917'ine benziyor.
Wilhelm'i devirmenin arkasında kim durabilir? Max Badensky'nin İtilafçı güçlerle olan bağlantılarını unutmayalım. İngiltere’nin Avrupa’nın tüm sosyal demokratik hareketindeki etkisini göz ardı etmemeliyiz. İtilaf Devleti'nin Alman arkasını ateşe vermesi avantajlıydı, ancak şimdilik işe yaramadı.
Alman seçkinleri birleşmiş olarak kalırken, grev hareketi savaş sırasında Almanya'da büyüdüğü halde, devrimci sabotaj girişimlerini engellemeyi başardı. Ancak daha sonra kuruluşta bir bölünme yaşandı. Görünüşe göre Kaiser teslim olmaya karar verdi ve belki de bu İtilafçı'nın müteakip normal ilişkilerin kurulması şartlarından biriydi.
Miloseviçin kaderi örneğinde zamanımızda gördüğümüz benzer bir şey. Eğer öyleyse, o zaman 1917’te Rusya’da olduğu gibi, isyanı ve huzursuzluğu azaltmak için ciddi bir karşı eylemde bulunmayan kilit Alman güvenlik görevlilerinin durgunluğu anlaşılabilir. Devrimin liderlerini tutuklamak yerine, örgütlü kısmının yenilgisi yerine, sadece isyanı başlatan ralli bombardımanı gibi provokasyonlara benzer eylemler gerçekleştirildi.
Alman devriminin ilk aşamasının planının şöyle olduğunu farz ediyorum: İngiliz ajanlar denizcilerin ayaklanmasını artırıyor, bu sos altındaki Alman seçkinleri Kaiser'i devirmeyi istiyor, yeri en azından geçici olarak Entente - Max Badensky ve sosyal demokrat ile yakından ilişkili olan liberal tarafından işgal edilmeli. Bu çerçevede barış için müzakereler başlıyor ve İtilaf ile olan böyle bir anlaşma sayesinde, bir barış anlaşması Almanya için oldukça hoş görülebilir hale gelebiliyor.
Kasım 11'te, İtilaf ile Almanya arasında bir anlaşma imzalandı. Kısa süre sonra Amerikalılar açlıktan ölmek üzere olan Almanya'ya yiyecek yardımı göndermeye hazır olduklarını açıkladılar. Fakat devrim durmayı düşünmedi bile; Alman “Şubat” gözlerimizden önce “Ekim” e dönüştü. Max Baden'in gücü durmadı ve inisiyatifi ele geçirmek için Marksistlerden oluşan Spartak grubu tarafından girişim başlatıldı. Spartacus, sosyalist Almanya sloganını ortaya koydu ve Max tarafından atanan Reich Şansölyesi'nin gücünü tanımadı.
Doğru, Sovyetlerden gelen delegelerin çoğunluğu Marksistlerin sloganlarını desteklemedi ve toplantılarında Ebert başkanlığındaki koalisyon hükümetinin yapısını onayladı. Yeni hükümet derhal, hükümeti savunmaya hazır birlikler yaratmaya katıldı. Gönüllüler özenle seçildi, çok iyi silahlandırıldı ve finanse edildi.
Sol kuvvetlerin kozları da vardı, adamları (Eichhorn) Berlin polisine başkanlık etti ve kendi “güvenlik müfrezelerini” yarattı. Elbette, Ebert paralel bir güç merkezinin varlığına tahammül edemedi ve Eichhorn görevinden alındı. Bununla birlikte, sol devrimciler, Eichhorn'un görevden alınmasına karşı protesto etmek üzere, silahlı olanlar da dahil olmak üzere halk kitlelerini sokaklara çıkardılar. Bazı gazetelerin binalarına el konulmasıyla sonuçlanan sokak huzursuzluğu başladı. İçlerinden birinin matbaasında, “devrimi muzaffer sona erdirmek” çağrısı ile bir broşür basar ve proletaryanın diktatörlüğünü oluşturur.
İkincisi, bu kez devrimin “kırmızı” aşaması başladı. Kısa süre sonra telgraf, demiryolu müdürlüğü ve devlet basımevi asilerin elindeydi. Bununla birlikte, hükümete sadık silahlı kuvvetler bir dizi başarılı karşı saldırı başlattı. 12 Ocak 1919, isyancı grubun bulunduğu polis başkanlık binasının topçu ateşine çarptı ve bir süre sonra direniş kırıldı. Küçük devrim cepleri bir süre devam etti, ancak onlar da bastırıldı.
Ocak ayında, 15, bir darbe lideri olan Komünist lider Karl Liebknecht tutuklandı ve "kaçmaya çalışırken" ifadesiyle öldürüldü. Almanya Komünist Partisi'nde tanınmış bir başka kişi olan Rosa Luxemburg, Liebknecht’ten kısaca kurtuldu. 16 Ocak gecesi öldürüldü.
PS Makalenin hazırlanmasında, çalışma Drabkin Y.S. Devrim 1918-1919'in. Almanya'da