Çan Kay Şek, Rahip Moon ve Nazi ve Nippon savaş suçluları tarafından Şanghay’da kurulan Dünya Anti-Komünistler Birliği (WACL), önce Nixon yönetimi tarafından Güneydoğu Asya ve Latin Amerika’da isyan bastırma yöntemlerini yaygınlaştırmak için kullanıldı. O dönemde çalışmalarına yedi Devlet başkanı katılıyordu. Örgüt, ABD ve CİA’nin askeri-sınai kompleksinin Soğuk Savaştaki ortak aygıtına dönüşerek, Reagan yönetimi altında yeniden canlılık kazanmıştır. Böylece, Usame Bin Ladin tarafından temsil edildiği Afganistan da dahil olmak üzere, tüm çatışma bölgelerinde siyasal cinayetlerinin işlenmesi ve kontrgerillanın oluşturulması görevlerini üstlenmiştir.
- Dünya Anti-Komünistler Birliği’nin 4ncü kongresi
İkinci Dünya Savaşı sonrasında, ABD’nin gizli servisleri, anti-komünist bir şebeke olan stay-behind’i kurmak üzere, Nazi, faşist ve Ustaşa ajanları ikna ederler [1]. Geleceğin Atlantik İttifakı Devletlerinde işe alınan ajanların gizli kalmaları gerekirken, Sovyet kontrolüne geçen Devletlerdeki ajanların aksine açık hareket etmeleri gerekiyordu. Böylece 1946 yılında, Batı’ya göç eden Doğu kökenli ajanların faaliyetlerini koordine etmek için bir faşist enternasyonali oluşturulmuş oldu: Ulusların Anti-Bolşevik Bloğu (Anti-Bolshevik Bloc of Nations – ABN). Ukraynalı, Macar, Romanyalı, Hırvat, Bulgar, Slovak, Lituanyalı v.b. faşistler, Yaroslav Stetsko’nun önderliğinde bir araya gelirler. Ukrayna’nın eski işbirlikçi lideri Stetsko, 2 Temmuz 1941’de Lvov’da çoğunluğu Yahudi olan 700 kişinin katledilmesinden sorumludur.
Sekiz yıl sonra, Kore Savaşı sonunda ABD, Hindi çini’nde Fransa’dan nöbeti devralır [2]. Başkan Eisenhower, SSCB ve Çin’e yönelik bir bölgesel savunma sistemini yürürlüğe sokar. 8 Eylül 1954’te, NATO model alınarak OTASE kurulur. Örgüt, Avustralya, Yeni Zelanda, Pakistan, Filipinler, Tayland, Birleşik Krallık ve ABD’yi bir araya getirir. 2 Aralık’ta, ABD-Tayvan arasında imzalanan ikili savunma anlaşmasıyla düzenek tamamlanır [3]. Buna paralel olarak Allen Dulles yönetimindeki CİA, bu Devletlerin istihbarat servislerini yapılandırır ve bölgedeki anti-komünist partiler arasında bir temas örgütünü oluşturur. Bizzat Çan Kay Şek’in etrafında, Asya Halkları Anti-Komünistleri Birliği (Asian People’s Anti-Communist League – APACL) bu şekilde kurulur.
APACL saflarında, Tayvan Devlet Başkanı Çan Kay Şek dışında, daha sonra Güney Kore’nin Başkanı olacak olan, milyarder savaş suçlusu ve Japon Liberal Partisi’nin cömert bağışçısı Pak Çung Hee ve Birlik Kilisesi’nin peygamberi, din adamı Sun Myung Moon [4] da yer alıyor. Ayrıca General Prapham Kulapichtir (Tayland), Devlet Başkanı Ferdinand Marcos (Filipinler), Prens Sopasaino (Laos) [5], Albay Do Dang Kong (Vietnam Devlet Başkanı Nguyen Van Thieu’yü temsilen) v.b. gibi. APCL, tümüyle o dönem CİA’nin Tayvan istasyon şefi Ray S.Cline’nin ve CİA’nin gelecekteki Başkan yardımcısının kontrolündedir [6]. Yazımı daha sonra Heritage Foundation’un Asya Bölüm Başkanı olacak Michael Lasater’e emanet edilen Asian Bulletin’i yayımlar [7].
- WACL’nin kuruluşu, 1967.
WACL’nin kurulması
1958 yılından itibaren, Ulusların Anti-Bolşevik Bloğu (ABN) Başkanı, Asya Halkları Anti-Komünist Birliği (APACL)’nin Taipei’de düzenlenen yıllık konferanslarına katılır. Cline ve Stetsko, Çan Kay Şek rejiminin kadrolarının anti-komünist zulüm konusunda eğitiminden sorumlu bir kurum olan, Political Warfare Cadres Academy of Taiwan vakfını yönetirler. Akademi, Fort Bragg (ABD)’ın Psychological Warfare Center’inin ve Panama School of Americas’nın Asya’daki türevidir [8]. CİA hızla, dünya ölçeğinde isyan bastırma alanında eğitimcilerden ve siyaset gruplarından oluşan bir şebeke kurar. 1967’de, ABN ve APACL, Dünya Anti-Komünistler Birliği (World Anti-Communist League – WACL) adı altında birleşirler ve faaliyetlerini « özgür dünyanın » geneline yayarlar. Yeni üyeler arasında, İkinci Dünya Savaşı sırasında kurulan Meksikalı faşist oluşum Los Tecos ya da İsa-Kralın Lejyonu dikkat çekiyor. Birlik, 73-75 yılları arasında, Richard Nixon ve güvenlik danışmanı Henry Kissinger, merkezini Beyaz Saray’a taşıdığında asıl atılımını yaşadı.
Finansmanı cömertçe Birlik Kilisesi aracılığıyla sağlanmaktadır. Bu arada, bu gerçek 1975 yılından itibaren kamuoyu önünde açıkça kabul edilmez. Din adamı Sun Myung Moon o dönem Birlik ile olan ilişkilerini kestiğini öne sürer ama Japon temsilcisi Osami Kuboki aracılığıyla liderliğini uygulamayı sürdürür.
Güneydoğu Asya ve Latin Amerika’da komünizme sempati duyduğundan şüphe edilen binlerce kişinin öldürülmesini öngören Phoenix (1968-71) ve Condor (1976-77) Planlarının gerçekleştirilmesinde WACL’in oynadığı role ilişkin hala elimizde yeterince belge bulunmuyor. Phoenix Harekatı, Vietnam’da muhtemelen daha sonra WACL’nin Başkanı olacak olan Tümgeneral John K.Singlaub’un Joint Unconventionnal Warfare Task Force’u tarafından yürütüldü. Bu arada Singlaub bu harekatta görev aldığını hep inkar etti.
Öte yandan, 1971 ila 1978 yılları arasında Bolivya’da diktatörlüğünü ilan eden General Hugo Banzer Juarez, WACL’in Latin Amerika kolunun başkanlığını üstlendi. 1975 yılında, komünist muhaliflerinin sistematik olarak ortadan kaldırılmasını içeren bir plan örgütledi. Banzer Planı, 1977 yılında, WACL’in Paraguay diktatörü General Alfredo Stroessner’in de katılımıyla Assomption’da düzenlediği bir Latin Amerika toplantısı sırasında izlenmesi gereken bir model olarak sunuldu. Paraguay delegasyonunca sunulan ve Bolivya’daki gibi bütün Latin Amerika’da kurtuluş teolojisine bağlı rahip ve din adamlarının imha edilmesini hedefleyen bir önerge, 1978’deki WACL dünya konferansı sırasında kabul edildi [9].
Aynı şekilde, aynı dönemde Avrupa’yı da vuran gerilim stratejisinde WACL’in rolü konusunda kesin bir bilgiye sahip değiliz. Yeni Düzen adlı aşırı sağcı hareketin kurucusu Fransız François Duprat, MSİ’nin kurucusu İtalyan Giorgio Almirante, CEDADE’nin kurucusu İspanyol Jesus Palacio, Uluslar Çevresi Başkanı Belçikalı Paul Vankerhoven ve daha başkaları burada çalışma yürüttüler. Ve İtalya adaleti onu terörizm suçlamasıyla ararken, Stefano dele Chiaie’yi [10], hemen ölüm tugaylarının başında Klaus Barbie’nin yardımcısı olarak atandığı, Hugo Banzer’in Bolivya’sına kaçıran yine aynı Birlik’tir.
Son olarak, WACL’in Lübnan Savaşı’ndaki rolü hakkında da çok az belgeye sahibiz. Elimizdeki nadir bilgilerden biri de, Birliğin, çatışmaların başlamasından birkaç hafta önce eski Cumhurbaşkanı Kamil Şamun’a bağlı Hıristiyan Milislerin saflarına katılan paralı askerleri devşirdiği yolunda.
Jimmy Carter 1977 yılında Beyaz Saray’a girdiğinde, seleflerinin kirli uygulamalarına son verme arzusundadır. Amiral Stanfield Turner’i CİA’nin başına getirir ve Latin Amerika’daki otoriter rejimleri devirmeye koyulur. Bu dönem, sadece üyeleri tarafından finanse edilen WACL için zor bir dönemdir. Birlik daha iyi günler beklentisinde olan Carter karşıtlarının buluşma noktası haline gelir ve kendiliğinden ABD’deki başlıca Carter karşıtı örgüt olan Güç Kullanımı Yoluyla Barış İçin Ulusal Koalisyon (National Coalition for Peace Through Strength) ile sıkı ilişkiler kurar. Bu ret cephesi, Başkan Eisenhower’in « askeri-sınai kompleks » olarak adlandırdığı American Security Council’den doğmuştur [11]. George H.Bush ile birlikte, Team B [12] olarak adlandırılan Pipes Commission içerisinde Sovyet tehdidinin yeniden değerlendirilmesi sürecine katılan General Daniel O’Graham [13] ve General John K.Singlaub’un [14] eşbaşkanlığında yönetilmektedir.
Birliğin birçok yetkilisi, Ronald Reagan’ın seçilmesi için oluşturulan Kampanya Komitelerine katıldılar. Birçok kişi, Kaliforniya’nın Cumhuriyetçi valisini yakından tanımaktadır. İkinci Dünya Savaşının sonunda, görünürde Komünizmden kaçan Doğu Avrupalıların göçü amacıyla ama aslında Anti-Bolşevik Blok (ABN) üyesi Nazilerin, faşistlerin ve Ustaşaların, ABD’de yerleşmeleri için gerekli fonların oluşturulmasına yönelik Özgürlük için Haçlı Seferi (Crusade for Freedom) girişiminin sözcüsü oldu. Başkan Yardımcısı George H. Bush’a gelince o da onun dostudur. CİA’nin patronu sıfatıyla Condor Harekatını yönetti.
WACL’ın altın çağı
Ronald Reagan ve George H. Bush’un Beyaz Saray’a gelmeleriyle birlikte WACL eski gücüne kavuşur ve ara verdiği gelişimini sürdürmeye devam eder. Daha önce kurduğu temaslar meyvelerini verir. ABD’nin askeri-sınai kompleksi, Dünya Barışı Konseyi (Council for World Freedom – USCWF) adı altında WACL’in ABD şubesinin kurulması işini üstlenir. Kurumun Başkanlığını General John K. Singlaub üstlenirken, General Daniel O’Graham Başkan Yardımcısı olur. Ama bununla da kalınmaz. Askeri-sınai kompleks, kurumu dünyadaki anti-komünist bastırmanın merkezi aygıtı haline getirmek üzere WACL’i ele geçirir.
Birlik birçok yönden harekete geçer:
Afganistan’daki Sovyet varlığını yenmek için American Security Council, WACL’in bir tematik bölümünü finanse eder [15]: Merkezi Heritage Foundation tarafından sağlanan bir mekanda bulunan Özgür Afganistan Komitesi (Committee for a Free Afghanistan). Harekat Margaret Thatcher’in ve MI6 bölüm sorumlusu Nicholas Bethell’in ABD’ye yaptığı resmi ziyaret sırasında başlatılır ve General J. Milnor Roberts tarafından yönetilir. Komite, CİA Başkanı William Casey [16] tarafından kararlaştırılan ve Usame bin Ladin tarafından yönetilen [17] « özgürlük savaşçılarına » yönelik yapılan lojistik yardıma doğrudan katılır. WACL ve Suudi işadamı arasındaki bağlantı, bayındırlık işleri devi Suudi Bin Laden Group’un ortaklarından Şeyh Ahmet Salah Camcun ve Güney Yemen’in eski Başbakanı [18] tarafından sağlanır.
Filipinlerde WACL’ı Başkan Marcos temsil eder. Ama 1986’da Marcos devrilince, John K. Singlaub ve Ray Cline, yeni temsilciler seçmek için buraya giderler. Ülkede bir kontrgerilla paramiliter gücü oluştururlar ve tercihlerini Frank Carlucci [19], George H. Bush ve Bin Ladin kardeşlerin gözdesi General Fidel Ramos’u [20] yönünde kullanırlar.
WACL, Nikaragua’da Sandinist Devrimi yenmek için, Arjantinli danışmanlarla birlikte John Hull’un Kosta Rika’daki özel arazisinde bir geri üs oluşturur. Refugee Relief International insani yarım kılıfını kullanarak paralı askerler devşiren Genelkurmay Başkanı General Gustavo Alvarez Martinez aracılığıyla Honduras’ın sunduğu kolaylıklardan da yararlanır.
WACL Guatemala’da, Ulusal Kurtuluş Hareketi önderi Mario Sandoval Alarcon’a güvenir. Başkan General Romeo Lucas Garcia bir kukladan ibaret olduğu için, 74 ila 78 yılları arasında Başkan Yardımcısı olan Sandoval ülkenin tek hakimidir. Beş yıl içerisinde 13 000 kişiyi öldürecek olan ölüm tugaylarını oluşturur.
WACL Salvador’da, Tayvan Akademisi’nde eğitim gören ve Guatemalalıların desteğini alan Roberto d’Aubuisson’dan destek alır. CİA’nin yerel türevi olan ANSESAL’ın patronu ve aşırı sağ paramiliter bir oluşum olan Cumhuriyetçi Milliyetçi Parti (ARENA)’nın önderi haline gelir. D’Aubuisson ölüm tugayları oluşturur ve Başpiskopos Oscar Romero’yu katleder.
- Özgürlüğün Savunması için Komitenin üyeleri General Harry Aderholt ve General John Singlaub
WACL’ın başarısı aynı zamanda onun çöküşü de olacaktır. 1983’te, ABD Savunma Bakan Yardımcısı Fred C. Iklé [21] Pentagon’da sekiz uzmandan oluşan ve başına General John K. Singlaub’u [22] yerleştirdiği, Özgürlüğün Savunması için Komite adında gizli bir komite oluşturur. Bu komitenin Afganistan’a yönelik gizli müdahaleyi model aldığını ve aynı örneği Nikaragua’ya, Angola’ya, Salvador’a, Kamboçya’ya ve Vietnam’a yaymayı önerdiğini biliyoruz, ancak etkinliklerine ilişkin ayrıntılar konusunda çok az belgeye sahibiz.
Ronald Reagan 1984’te, Ulusal Güvenlik Konseyindeki Albay Oliver North’un doğrudan otoritesi altında, genel olarak Birliğe ve özel olarak da John Singlaub’a İrangate’in özel finansmanlarının tümünü emanet etmeyi tercih eder. 1987’de skandal patladığında, yolu üzerindeki her şeyi silip süpürmüş ve WACL’ı da yok etmiştir.
Çeviri
Osman Soysal