Bir gece vakti yolu tren raylarına düşmüştü. Rayların gün boyu süren yo(r)gunluğu yerini dinlenmeye almış, Besim her adım attığında yerlerine yerleştirdiği çakıl taşlarının sesi gökyüzüne yükseliyordu. Raylar boyunca yürümeye devam etti, kafasını yerden kaldırmadan. Bir yandan yağmur yavaş yavaş şiddetini artırıyor, bir yandan da her şeyin olduğu gibi rayların da sonu geliyordu. Besim kafasını yerden kaldırdığında ne zamandır takip ettiğini bilmediği rayların sonuna geldiğini fark etti. Yılın en uzun gecesinde gökten sayısız yağmur damlası düştü yere. Ve yere düşen damlalar, tamamlanmamış raylarda kayboldu.