MIT Technology Review gazeteciliğini desteklemek için lütfen abone olmayı düşünün..
Bazı uygulamalar kurumsal yazılımı taklit eder. Maple uygulamasının kurucusu Michael Perry, Slack ve Trello gibi işyeri araçlarından ilham alan uygulamalarının, görevleri, aile üyelerinin tek bir kişiye yetki vermek zorunda kalmadan sohbet yoluyla seçebilecekleri bir “çöp alanına” koyduğunu söylüyor.
Diğer yaklaşımlar ilhamlarını ülke içi eşitsizlik araştırmalarından alır. Harvard Business School’da araştırma görevlisi olan Rachel Drapper, çiftlerin ev işlerini nasıl daha başarılı bir şekilde bölüştürebilecekleri konusundaki araştırmaları yakında çıkacak olan FairShare uygulamasına entegre etmek için çalışıyor. “Pek çok çözüm kadınları hedefliyor ve biz bunun asıl noktayı kaçırdığını düşündük” diyor. Drapper’ın çözümü – ki bu hala bir prototiptir – hanelerin işlerini nasıl bölüştüğüne dair verileri kitle kaynaklı olarak kullanmak ve sonuçları diğer haneleri neyin işe yarayıp neyin yaramadığı konusunda bilgilendirmek için kullanmaktır.
Sorun şu ki, bu uygulamalar, köklü toplumsal normları altüst etmeye çalışırken son derece zor bir görevle karşı karşıya kalıyor: kızlar anneleriyle mutfakta, erkekler babalarıyla oynuyor. Bu tür beklentiler, heteroseksüel çiftlerdeki kadınları ev işlerinin çoğuna bırakan şeyin bir parçasıdır (eşcinsel çiftler gözle görülür şekilde daha eşitlikçidir). Kadınlar anne olduklarında, dengesizlik daha da kötüleşir.
Yine de mesele o değil Eğer erkekler ev işlerinde eşit rol oynayabilir ama nasıl. Daha eşitlikçi kültürlerdeki erkekler, şaşırtıcı olmayan bir şekilde, çok daha adil bir pay alırlar. Ve bu yerlerde, her iki ortağın da zamanı veya enerjisi yoksa, hükümetin kendisi yardımına gelebilir. İsveç’te hangi üstler AB’de Cinsiyet Eşitliği Endeksi, faturanın yarısını devlet ödüyor çamaşır yıkamak ve ev temizliği gibi işleri kiralamak için – bu da çok daha meşgul ailelerin bunu karşılayabileceği anlamına geliyor. Bu da kadınların kazanç potansiyeline yardımcı oluyor. Belçika’da, işleri dışarıdan temin etmek için benzer bir devlet sübvansiyonu kadın istihdamında önemli bir artışa neden oldu.
Bununla birlikte, Amerika Birleşik Devletleri’nde, anne olsun ya da olmasın birçok kadın, uygun fiyatlı veya sübvansiyonlu çocuk bakımı veya sağlık hizmeti gibi güvenlik ağlarının yolunda çok az şey bulunan bir kriz noktasında.
eşitsizlikler üzerinde kağıtlama
Uygulamaların kadınların ev işi yükünde ciddi bir göçük yapmakta zorlanıyor olmasının bir nedeni de, kadınların yaptığı emeğin çoğunun fiziksel değil, zihinsel ve duygusal olmasıdır. Harvard’da sosyoloji alanında doktora öğrencisi olan Allison Daminger, etraflarındakilerin ihtiyaçlarını tahmin etme ve aile adına günlük kararlar alma yükünün hâlâ çoğunlukla kadınlara düştüğünü söylüyor. Bu görevler, bir kanepe için en iyi teklifi araştırmayı veya bir çocuğun dişçiye gitme zamanının geldiğini hatırlamayı içerebilir. Çoğunlukla başkalarından gizlenmiş olsa bile zaman alıcı bir iştir.
Ev işleri uygulaması tasarımı, statükoyu düzenli olarak daha da gömüyor: ev işlerini genellikle kadınlara devrediyor. “Bir zaman düşünemiyorum [in my research] bir adamın karısı için bir liste yaptığı yer, ancak bir eşin kocası için bir liste yaptığı birkaç örnek düşünebilirim,” diyor Daminger.
South Carolina Üniversitesi’nde sosyoloji yardımcı doçenti olan Jaclyn Wong, yalnızca çift dinamiklerinde cinsiyet beklentilerinin rolü konusunda uzman değil. Aynı zamanda, tüm ev işlerini her iki partner arasında bölerek cinsiyetçi tuzaklardan kaçınmaya çalışan bir angarya takvimi olan kendi uygulamasını da yönetiyor (kadın yemek pişirmeyi, erkek bahçe işini hallediyor). Ayrıca her bir kişinin ne yaptığını tam olarak yazılı hale getirmeyi amaçlar.
Chapman Clark, görünmez emeği bu şekilde görünür kılmanın, angarya uygulamasını kullanmanın büyük bir yararı olduğunu söylüyor. “Kocamın ne zaman katkıda bulunduğunu fark etmeme yardımcı oldu ve kocamın sadece süpürmek, süpürmek, yemek pişirmek ve bulaşıklardan çok daha fazla ev işi olduğunu fark etmesine yardımcı oldu” diyor.
Ancak herkes bir çiftin katkıları arasındaki bu tutarsızlığı görmekten hoşlanmaz. Wong’un araştırması bunun zorlu bir savaş olduğunu gösteriyor: “Bir geri dönüş var. İnsanlar, eşit ortaklar olmadıkları konusunda bilgilendirildiklerinde savunmaya geçiyorlar” diye belirtiyor. Risk, çiftlerin uzun vadede onlara yardımcı olabilecek olsa bile bu nedenle bir uygulamayı terk etmeleridir.
Uygulamalara erişmek ve kullanmak kolay olsa da, genellikle evdeki cinsiyet eşitsizliklerini kağıt üzerinde yazıyor gibi görünüyorlar. Aslında, bir “ortaklık aracı” yerine “yönetim aracı” olarak görülürlerse ilişkileri zedeleyebilirler, diyor yakında çıkacak olan bir kitabın yazarı Kate Mangino, Eşit Ortaklarhanelerde cinsiyet eşitliğinin nasıl iyileştirileceği hakkında.
Mangino, bir kocanın nasıl hissedebileceğini ifade ederek, “Cinsiyet eşitsizliğini mazur gösterme yollarımızdan biri ‘O yönetici ve ben yardımcıyım’” diyor. Uygulamaların güçlendirdiği garip bir güç dinamiği yaratır.
Bir uygulamanın başarısı için en önemli şey, daha az şey yapan iş ortağı tarafından satın alınmasıdır ve bunu garanti etmek imkansızdır. Wong, “Uygulamayı yönetme işi hâlâ kadınların işi olarak görülecek” diyor. “Kadınların ve annelerin son sözü söylediği bu normları oluşturduk.”
Nihayetinde, bir angarya uygulaması, isteksiz bir partnerin devreye girmesini sağlamak için yalnızca bu kadar çok şey yapabilir ve yüzyıllardır süren cinsiyetçiliği geri alamaz. Evin çevresinde kimin ne yaptığını daha görünür hale getirmeye yardımcı olabilir, ancak bir çiftin her iki üyesi de değişim ihtiyacını kabul etmedikçe durumu değiştiremez ve bu en büyük engel olmaya devam etmektedir.
“Sık sık [chore app] girişimciler ve neredeyse her zaman verdiğim geri bildirim, ‘Erkeklerin katılımını nasıl sağlayacaksınız?’” diyor Daminger. “Bu en büyük engel ve bunu kıran kimseyi tanımıyorum.”
Kaynak : https://www.technologyreview.com/2022/05/10/1051954/chore-apps/