We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
İngiliz Siyaseti ve İngiliz Anayasası, yıllar içinde geliştirilmiş ve kabul edilmiş olan birçok politik sözleşmeye sahiptir.
Bir sözleşme, işlerin yapıldığı kabul edilmiş bir yoldur. Yasalara göre yazılmazlar, eski, yerleşik uygulamalar olma eğilimindedirler - her zaman yaptıkları gibi. Her ne kadar bu sözleşmeler yasal taşa konmamış olsa da, yıllar içindeki varlıklarının varlığı her zaman hükümetin düzgün bir şekilde çalışmasına neden olmuştur. Bu, yine, yazılı olmayan, kodlanmamış bir anayasa için bir argümandır. Hükümet çalışma biçimleri taştan yapılmışsa ve yıllarca (kodlanmış bir anayasa ile) düzenlenmişse, hükümet çalışmalarının yazılı bir anayasada katı bir şekilde belirtilmesi durumunda hükümet gelişebilir ve toplumun değişmesine kalıp olabilir mi?
Sözleşmelere yasal statü verildiği zamanlar olmuştur. İngiliz İç Savaşı’nın Parlamentonun finans konusunda kralı ile çarpıştığı andan itibaren, para faturalarının / yasalarının Avam Kamarası'ndan geldiği kabul edildi. Bu, 1911’de Parlamento Yasası’nın meclis maliye faturalarının / yasalarının Avam Meclisinden kaynaklanması gerektiğini belirten yasal statüsü verildi.
Bazı ilginç sözleşmeler:
Avam Kamarası'nın güvenini yitirirse (yani kendi partisinde) bir bakanlığın istifa edeceği kabul edilir. Genellikle, istifa ile ilgilenen kişiye baskı uygulanmaktadır, çünkü bir çuvallama kötü görünmektedir. Son haftalarda, sivil toplum kaynaklarından gelen baskı (başta medya olmak üzere), Meclis’in güvenini kaybettiğini iddia ederek Ulaştırma Bakanı Stephen Byers'in adını hafifletmeye çalıştı. Bununla birlikte, basit gerçek şu ki, Byers'in yerini koruduğu, çünkü aleyhine hiçbir kamu partisi olmadığı için istifa etmedi. Gelecekteki bir Kabine değişikliği, Tony Blair tarafından atandığı için bütünüyle kızarmaya ve Blair'in istifa etmemesi durumunda onu kovması gerektiğinde kötü görünecek.
Kraliçenin hükümet tarafından kabul edilen mevzuatı kabul edeceği bir sözleşmedir. Geçmişte, Charles’a olanlardan duyulan korku genellikle hükümdar ve Parlamento arasında uyumlu bir ilişki kurmuştu! Charles II. 1660'ta kral olduğunda, genel kural kralın kraliyet yaşam tarzını sürdürmek için krala yılda yeteri kadar para vermesi fakat onun siyasete karışmaması içindi. Bu, iyi tolere edilebilir şekilde çalıştı ve hükümdarlar ve Parlamento, genellikle Parlamento hükümdarının çantasını düzenlediğinden beri, genellikle iyi çalıştı. Şimdi C21st’de, kraliçenin meclis yasasına Kraliyet Rızası vereceği kabul edildi. Bunu yapmayacağının neredeyse imkansız - bu yaratacağı anayasal kriz çok büyük olurdu. Demokratik olarak seçilmiş bir hükümetin itip kaktığı, reddedilen bir kişiye karşı halkın tepkisi neredeyse kesinlikle büyük olacaktır.
Hükümette bir şeyler ters giderse, kabine aynı şarkıyı söyleyecek ve medyadan her türlü eleştiriyi alan bakanı destekleyecektir. Bu, Stephen Byers'in yakın tarihiyle çok belirgindi - tüm kabine meslektaşları yakın zamanda karşılaştığı problemler karşısında savunmasına sıçradı.
Sözleşmeler, yasal statüleri olmadığından değiştirilebilir. Fakat sistemin çalışmasına izin verdiği için tolere edilme eğilimindedirler. Bir sözleşmede yapılacak herhangi bir reformun büyük bir sorunu vardır: reformdan önce olduğu gibi çalışacağını nasıl biliyorsunuz? İşe yaramıyor, yenilgiyi kabul edip geri dönüyorsunuz ya da inatla ilerliyorsunuz ve her şeyin yolunda olduğunu mu söylüyorsunuz?