Slogan t-shirt karakterini anlatabilmek için modayı bir süre konudan uzak tutarak işe başlamalıyız. Zira sloganların giyilebilir hale dönüşümünün ana fikrinde modanın hiçbir harfi yok. Bu konudaki sorumlu müdür, politika.
Bu devinim, 1948 yılında A.B.D.’nin başkanlık seçimlerinde gerçekleşiyor; Aday Thomas E. Dewey’nin kampanyasında kullandığı, üzerinde “Dew it for Dewey” yazan tişörtlerle. 60’larda yeni bir tişört süjesi olarak Do It Yourself tie-dye yükseliyor. Fakat popülerliği yine de sloganları alt edemiyor. Çünkü o sıralarda herkes, dünyaya ne düşündüğünü anlatmanın en kolay yolunun kıyafetlerin üzerinden geçtiğini keşfediyor.
Slogan t-shirt, 70’lerde Coca-Cola ve Mickey Mouse ile, tüketimde pazarlama nesnesi olarak kullanılıyor. 80’lerde ise Vivienne Westwood ve Katharine Hamnett gibi tasarımcılarla daha rock’n’roll bir arkadaş çevresi ediniyor ve bakış açısı da değişiyor. Önceleri neyi desteklediğini gösterme aracıyken, artık bir meydan okuma platformu oluyor.
Bu değişimin örnekleri arasında sartorial aktivizmiyle bilinen Katharine Hamnett’ın “Choose life” veya “Stop war, Blair out” yazılı tişörtleri önde geliyor. Hamnett, 1984’te moda tasarımcıları için düzenlenen bir resepsiyona kendi tasarımı olan “58% don’t want Pershing” tişörtüyle gizlice giriyor ve dönemin başbakanı Margaret Thatcher’la tişörtünü göstererek konuşunca yeni bir protesto türü gelişiyor.
Bugün de durum aynı. Bazen marka logolarıyla 70’lere, bazen aktivist ruhuyla 80’lere ve bazen ironik penceresiyle 90’lara dönen slogan t-shirt karakterinin her daim tek derdi: Beyan etmek. Trendler yükselip alçalsın; onun gibi kültürel öğeler hep kendi evrimini gerçekleştiriyor. Ancak Katharine Hamnett’ın dediğini unutmamak gerek: Başarılı bir tişörtün sizi düşündürmesi gerekiyor ama eninde sonunda tişörtünüzün değil, sizin harekete geçmeniz gerekiyor.