Bunu tartışmazdım ben pek, bana kalsa yalnızlık muhakkak, kesinlikle, hiç sorgulamadan kötüdür. Fekat birini tanıdım, biliyorum ki adam yalnızlığı gayet bilinçlice, öyle insan nefreti ve benzeri olmadan, kendisi için arıyor ve tercih ediyor zaman zaman. Hani kalabalıktan baymak gibi de değil onunki, yalnız olduğu zamanlara rağmen yalnızlığından memnun. O yüzden yalnızlığın iyiliği ya da kötülüğü üzerine irdeleme yapmam, çok değişken. Yalnızlığın kendisine dair biraz sorgulayasım var. Başlayayım mı ona?