Sarapul Konfeksiyon Fabrikası (Udmurt Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti)
Sadece savaşın ilk on gününde, emek üretkenliği burada iki katından fazla artmıştır. Artık artan günlük oranlar artık bireyler tarafından değil, tüm ekipler ve hatta atölyeler tarafından verildi. İşte “Kama Bölgesi” adlı gazeteden bir alıntı: “Atölye Çalışanı No. XXUMX Meshcheryakova neredeyse bininci mitingde:“ Anavatan için savaşmak için iki oğlan cepheye yönlendirdim. Onları cezalandırdım: “Düşmanı acımasızca döv!” Ve burada, prodüksiyonda, düşmanı Stakhanov'un çalışmasıyla yeneceğim. Daha önce yüzde yüz yirmi den daha az olmayan bir normu yerine getirmiştim, şimdi günde en az yüzde yüz elli vereceğim ... "
İşten sonra kadınlar hemşirelik kurslarına koştu. Yirmi üç fabrika işçisi hava savunması ve kimyasal savunma eğitmeni olmak için çalıştı. Ayrıca, elektrikçiler, sürücüler ve mekanikler öne çıktı. Bütün bu meslekler kadınlar tarafından ustalaşıldı ve rekor sürede, bu nedenle üretim bir gün boyunca başarısız olmadı (burada tartışılacak olan tüm fabrikalar için bu söylenebilir).
Ancak elektrikle ilgili hala büyük sorunlar vardı. Bu nedenle fabrika, geçici dizel kullanımı için XXUMX numaralı tesise sordu. Elli kilovatta elektrik verdi ve fabrika her biri on iki saat olmak üzere iki vardiya halinde çalıştı, ancak bazen on oldu. Bu nedenle dizel neredeyse tüm gece ve gündüz çalıştı.
Bir başka ciddi sorun da, fabrika savaştan bu yana hiçbir şey alamadığı için dikiş makinelerinin parçalarının ve yedek parçalarının kesilmesiydi. Ama burada bir çıkış yolu bulduk. Düğmeler XXUMX numaralı tesise sorulan alüminyum atıklarını üretmeye başladı. Bir düşünün: Bu atıktan altı milyondan fazla düğme yapıldı! Aynı şekilde, kancalar, halkalar ve hatta dikiş makineleri için bazı parçaların üretimi ile başa çıkmışlardır.
Fabrika tam anlamıyla askerlerimizin ihtiyaç duyduğu her şeyi dikti: paltolardan iç çamaşırlarına ve şişeler için kılıflar. Dahası, girişimci kadınlar terlik, mendil ve hatta üretim atık ve ambalaj dokusundan çocuk gömlekleri yaptılar.
İşçiler, ülkenin Savunma Fonu'na oldukça fazla miktarda katkıda bulundular. Bunu yapmak için, Ağustos 1941'in başından başlayarak ve savaşın sonuna kadar kollektif çiftlikte ayda birkaç gün çalıştılar.
Fabrikanın kendi iştiraki çiftliği de vardı: yarım hektar ekili alana sahip 52 ve 12 hektar alan. Büyük miktarda sebze, yulaf ve bezelye hasadı kadın kurbanlar tarafından alındı, ancak kendileri için hiçbir şey almadılar. Ana bölüm, işletme kantine, yaklaşık yüzde kırk anaokuluna devredildi. Genellikle yiyecek ve aileleri korkunç beslenmeye ihtiyaç duyanlara dağıttı.
Ve başka bir gerçek: "istirahat" sırasında kadınların değişiminden hastaneye koştu. Burada bir görev kurdular ve yerel sağlık personeline yardım ettiler.
Syzran konfeksiyon fabrikası (Saratov bölgesi)
1942 yazına kadar bu fabrika bir dikiş fabrikasıydı. II. Dünya Savaşı'nın başlangıcında, burada yaklaşık altı yüz kişi çalıştı. Ve yılın sonbaharındaki 1941'inde - üç yüzden az. Ancak buna rağmen, fabrika, savaşın ilk iki yılında planı yüzde 30 kadar doldu. Üstelik, 1942'un sonbaharında, işçiler onlar için yeni bir işe girdiler - paltoları dikmek. Sadece on günde ustalaştı ve bu yılın son iki ayında neredeyse elli bin palto çıkardılar.
Umutsuzca kumaş kesmek için yeterli makineleri. On beş maddelik katlamanın katlanması ve ardından manuel olarak kesilmesi gerekiyordu. Makineler baş edemedi ve eller dayanabildi
Yeterli değil ve hammadde. Arıza sürelerini önlemek için, kadınlar ek olarak çiçekçilerden ve jimnastikçilerden ne dikilirdi. Şirket, cenazelerin geldiği evlerde küçük çocuklu kadın işçi çalıştırıyordu. Bu aileler hasat edildi ve yakacak odun getirdi. Özellikle onlar için, yılda sadece 1943'te yüz çift çocuk ayakkabısı diktiler (fabrikanın ayakkabısı olmasa da, bunu da öğrendik).
Yalnızca 1945’te plan başarısız oldu. Fakat bunun nedeni paltolar için yeni, geliştirilmiş bir kumaşın olmasıdır. Şimdi terzilik plana ayrılan daha fazla zaman gerektiriyordu. Buna ek olarak, Zafer'ten hemen önce, fabrikaya uzun süredir hayal ettiği bir konveyör verildi. Doğru, onu kurmak için iki dikiş atölyesini birbirine bağlayan taş duvarın sökülmesi, fırınların hareket ettirilmesi ve birkaç girişin yeniden yapılması gerekiyordu. Bunu kim yaptı? Ayrıca kadınlar. Bu nedenle emek üretkenliği o yıl azaldı. Ancak, "azaltılmış" fiili güvenle tırnak içine alınabilir ...
Tyumen konfeksiyon fabrikası
Büyük Vatanseverlik Savaşı öncesi, burada Tyumen askeri okulları için jimnastikçiler ve geniş pantolonlar dikildi. Ancak zaten Temmuz 1941'in başında bu ürünlere kartuş kayışları, omuz kayışları, ilikler, şişeler ve iç çamaşırlar eklendi. Verimlilik, yıllık yüzde 170'e yükseldi. Fabrikada bir gelenek getirildi: haftanın bir günü “aile” ilan edildi (aile günü Ivanov, Petrov vb.). Bu, ölüm bildirimi veya kocasını kaybetme bildirimi alan küçük çocukları olan kadın işçilerle ilgiliydi. Bu günde, herkes getirebilecek, hediyeler getirdi (tahıl ve sebzelerden şekerlere kadar her şeyi iyi olarak gördüler). Ve çalışma gününün bitiminden sonra, özel olarak atanmış görevliler “doğum günlerine” evlerine gittiler, ev işlerine yardımcı oldular, çocuklarla çalıştılar ve temizlendiler. Her annenin, ailesinin sıkıntıda olduğunu görmesi durumunda, böyle bir “gün” için istekte bulunma hakkı vardı. Fabrika işçilerinin hiçbiri ailenin gerçekten yiyecek ya da para olmadığını kontrol etmedi. Kelimeye her şeye inandılar ve böylesine zor bir zamanda kimsenin taklit edemeyeceğini biliyorlardı. "Üzgün doğum günü çocuğu" arasında kesici Tatiana Ermolova vardı, savaşın başlangıcında kocası ve iki erkek kardeşi ve dört çocuğu olan diğerleri için ölüm notu aldı. Terzi topluluğunun Yermolovlara toplanmasına ilişkin genel karar, her on günde bir zorunlu olarak, daha fazla hatırlatma olmadan gelmeye başladı. Böylece çocuklar kendilerini beslemeyi başardılar.
Kırgızistan Konfeksiyon Fabrikaları
Savaş yıllarında, sadece "onların" fabrikaları burada bulunmuyordu (Haziran 1941'a göre dokuz tanesi vardı), aynı zamanda Rusya ve Ukrayna şehirlerinden de boşaltıldı. Buna ek olarak, şu anda bir koyun derisi, post ve tutkal fabrikası, çorap ve tuhafiye fabrikaları yarattılar. Bir iplikhane ve tabakhane inşa ettiler. Genel olarak, 1945 yazında, Kırgızistan'da yirmi fabrika vardı ve dört yılda yaklaşık altı milyon giysi ve yaklaşık bir milyon çift çorap ve çorap üretti.
1941'in Ekim ayında Kharkov'dan Frunze'ye taşındığı Mikoyan örme fabrikası üzerinde daha çok duracağız. Taşınma sırasında, konaklama için tahsis edilen bina tamamlanmadı. Ancak ne Kharkov'dan gelen işçiler (yetmiş kişi) ne de yerel işçiler inşaatın tamamlanmasını bekleyeceklerdi. Ve ilk toplantıda bitmemiş tesislerde çalışmaya karar verdiler. Onlar için en önemli şey cepheye bir şeyler sağlamaktı: tişörtü, tişört, tişört, iç çamaşır. Ayrıca, inşaat işçileri (çoğunlukla kadınlar) triko, çorap ve çorap üretmeye başladıkça, mümkün olan en kısa sürede inşaat tamamlanmıştır. 1942’un sonunda bu ürünler zaten kırktan fazla maddeye sahipti ve yıldan yıla ürün hacmi arttı.
Ve hiç kimse başlangıçta bir hazır giyim fabrikasında çalışmadığını unutmamalı. Savaşın ilk günlerinde, burada uzmanlık veya deneyime sahip olmayan binlerce eski ev hanımı işe geldi. Hareket halindeyken çalıştık ve evlilik yüzdesi neredeyse sıfırdı.
Vologda fabrikası "1 Mayıs"
Burada çalışan kadınlar, bir kural olarak, arka arkaya iki vardiya halinde çalıştı. İlk dikilmiş jimnastik, yastıklı ceketler, pantolonlar, ceketler. İkincisi de kıyafet tamirinde çalışıyorlardı. Önden devasa gruplar halinde özel olarak gönderildi. Ve biz küçük kesik veya deliklerden bahsetmiyoruz - savaşçılar bununla başa çıkabiliyor, yerde. Hayır, tam anlamıyla ikinci bir hayat vermek zorunda olan fabrikaya şeyler gönderdiler. Savaş yılları boyunca, işçiler yaklaşık otuz bin kıyafeti tamir ettiler! Dikiş ekibinin (en eski olanı Tatyana Anatolievna Shvetsova idi) atölyeleri üç günden fazla terk etmediği bilinen bir durum var. Bir buçuk saat boyunca sırayla uyuduk. Tugayın sadece iki üyesi eve gönderildi: küçük çocukları vardı.
Boş zamanlarında (deyimin kendisi bile garip geliyor, ama yine de) ladin ve çam iğnelerini toplamak için ormana gitti. Tıbbi tentür üretimi için farmasötik maddelere teslim edilir. Yaz aylarında papatya topladılar, St. John'un kanunu, öksürük otu, muz. Yine, kendim için değil - eczaneler ve hastaneler için. Refleks zamiri “ben” in savaş yıllarında çok nadir kullanıldığı anlaşılıyor ...