Soylu Ork Bugogan tarafından yönetilen büyük Ork köyü geceleri huzurluydu.
Daha açıklayıcı olmak gerekirse, tutsak Ghoul kadınlarının ve kadın maceracıların çığlıkları duyulabiliyor ve Bugogan’ın oğullarından biri olan Bubobio’nun küçük hatalar yapan Goblinleri infaz ettiği görülebiliyordu.
Ancak bunlar günlük olaylardı ve kimse bunlara dikkat etmedi. Diğer canavarların saldırısı gibi… gündelik bir olay olmayan hiçbir şeye dair hiçbir işaret yoktu.
Huzurlu günler, huzurlu olmayan günlere göre daha yaygındı. Burası bir Soylu Ork tarafından yönetilen köydü.
Devil’s Nests’te köyler oluştururken, Goblinler ve Koboldlar gibi zayıf canavarlar, mağaralar ve tüneller kazarak dışarıdan fark edilmesi zor yerlerde bunu yapma eğilimindedir. Bununla birlikte, yüksek Dereceli canavarları içeren canavar grupları, köylerini cesurca dünya yüzeyinde inşa eder.
Bunun nedeni, genellikle köyün dışındaki düşmanlar için endişelenmelerine gerek olmamasıdır.
İblis Kral tarafından yaratılan canavarlar ve başka bir dünyadan ortaya çıkan kötü tanrıların, diğer canavarlarla uyum içinde yaşama kavramları yoktur. Hatta bazı ırklar kendi ırklarının diğer üyelerini öldürüp yerler.
Ancak canavarlar, kendilerinden açıkça üstün olan canavarlara saldırmaya cesaret edemezler. İntihar etmekle ilgilenmiyorlar. Örneğin, çoğu canavar, Soylu Ork gibi bir canavarla uğraşmaya cesaret edemez.
Diğer canavarlar içgüdüsel olarak Bugogan’ın varlığını hissedecek ve köyden kaçınacaktı.
Bununla birlikte, bunu anlayamayan aşağılık canavarların kendilerini köyün dış duvarına attıkları olaylar oldu.
Dış duvar boyunca gözetleme kuleleri inşa edilmişti ve bunun olmasını önlemek için yay kullanan Goblinler ve Koboldlar üzerlerine konuşlandırılmıştı.
「Gyih.」
「Kihihi.」
Ancak gözetleme kulelerindeki gardiyanlar işlerinde pek gayretli değillerdi. Duvarın dayanıklılığına güveniyorlardı.
Kesilen kütükler arka arkaya üç metre yüksekliğinde bir duvar oluşturacak şekilde yere çakılmıştı. Göründüklerinden daha sağlam ve ateşe dayanıklıydılar. Bunun nedeni, duvarı inşa etmek için kullanılan kütüklerin Ent adı verilen bitki canavarlarından gelmesiydi.
Duvar, beş metre uzunluğundaki bir Çılgın Domuz’un çarpma saldırısına dayanacak kadar güçlüydü ve bir taş duvardan daha güçlü bir savunma sağlıyordu. Goblinler, böyle bir duvarı savunmaktansa, Orkların kendilerine kullanılmış bir kadını ne zaman teslim edeceklerini tartışmakla daha çok ilgileniyorlardı.
Ama bu bir hataydı.
Ay gökyüzünde yükselmeden biraz önce, boyun eğmez olması gereken dış duvar gıcırdadı. Şaşıran Goblinler panik içinde yaylarını hazırladılar ama oklarının görülebileceği herhangi bir hedef yoktu. Ama dış duvarı oluşturan her bir kütük gıcırdıyordu.
Bu da neydi böyle? Şaşkın goblinlerin gözleri önünde duvar dönüştü.
『GYIIIIIIHH!』
“OOOOOOOOOHN!”
Parçalanan ahşabın tiz gıcırtısına benzeyen çığlıklar atan ve intikamcı hayaletlerinki gibi kükreyen Orman Golemlerine dönüştüler.
「Gyih… Gyahiih!」
Köyü dış düşmanlardan koruması gereken dış duvar, dış düşmanlara dönüştüğü için Koboldların inşa ettiği gözetleme kuleleri paramparça oldu ve Goblinler yere savruldu.
Goblinler uyanık olmalıydı. Ancak, uyanık olsalar bile yapabilecekleri hiçbir şey olmadığı da doğruydu.
「İlk aşama bir başarıdır. Nedense, Mana’mın tahta tarafından emilmesi zordu ama Orman Golemleri yaratmayı başardım.」
Vandalieu, aşılması zor dış duvarın kendi güçlerini birleştirdiğini doğrularken başını salladı.
Evbejia’nın dış duvarlarını Kaya Golemlerine çevirdiğinde yaptığının aynısını yapmıştı ama [Mana Kontrolü] becerisini elde ettiği ve [Golem Dönüşümü] becerisinin seviyesi yükseldiği için bu sefer işler daha verimli gitmişti. .
「Eh, onlar hala sadece Orman Golemleri.」
「Ancak, duvarı yıkmak zaman alırdı. Her yönden saldırırken bizi o zaman kurtardınız; hiç de fena değil.]
Zadiris elinde bir asa ve tüylerle süslenmiş savaş kıyafetleri giyiyordu. Dediği gibi, önleyici saldırı büyük bir başarıydı. Düşman köyünde sadece Goblinler ve Koboldlar olsaydı, bu tek başına zaferi garantilemek için yeterli olabilirdi.
「BUGOOOOOOOH!」
Bununla birlikte, düşmanın ana kuvveti, kanları başlarına aktığında domuzlardan çok yaban domuzları gibi saldıran Orklardan oluşuyordu. Dış duvarın saldıran Golemlere dönüştüğü tuhaf durum, normal askerleri bir süre şaşkınlıktan hareket edemez hale getirecek olsa da, Orklar hemen karşılık vermeye başladı.
Ağır silahlarıyla saldırmaya kendi başlarına karar vermeleri çılgınca bir hareketti, ama hareketsiz durup amaçsızca koşmaya başlamalarından çok daha sorunluydu.
Ama o Orman Golemleri beklediğimden daha iyi dayanıyor.」
[Göründüklerinden daha zorlar, ha. Van, ölüm özellikli büyünün gücü de bu mu?]
Hortlaklar, dış duvarın Entlerden inşa edildiğinden ve demir kadar sert olduğundan habersizdi. Orman Golemlerinin beklediklerinden daha iyi dövüştüğünü gördüklerinde, bunun Vandalieu’nun büyüsünden kaynaklandığını varsaydılar ve ateşlendiler.
「Şimdi o zaman… GAAAARRRRRR!」
Zadiris, Hortlakların savaş sırasında iletişim kurmak için kullandıkları ulumaları kullanarak her gruba emirler verdi. Bu emirlerin içeriği şuydu:『Her grup saldırıya başlayacak! Orkları ortadan kaldırın, hedef binaları ele geçirin ve kadınları emniyete alın!』
「GAAAH!」
「GRRR!」
Ghoul savaşçıları dişlerini gösterdiler ve olumlu sözler söylemek için homurdandılar ve ardından dış duvarı kaldırılmış, artık çıplak olan köye saldırmaya başladılar.
D-sınıfı maceracıların kıskanacağı ekipmanlar kullanıyorlardı. Ayrıca Vandalieu ve Zadiris onlara destek büyüleri uygulamıştı.
Hortlaklar ve Orklar genellikle eşit güçteydiler, ancak ekipman ve destekleyici büyülerle açık bir avantaja sahiptiler.
「GROOOOOOH!」
Savaş arasında, tek bir bakışta inanılmaz derecede keskin olduğu anlaşılan muazzam bir savaş baltası kullanan Vigaro vardı ve iki elli baltasıyla bir Wood Golem’i kesen bir Ork’a yaklaşıyordu.
Ork’un zırhı alışılmadık derecede basit görünüyordu, ancak bu kişi muhtemelen bir Ork Generaliydi, çünkü vücudu normal Orklardan daha büyüktü. Bu Ork Generalinin baltası Vigaro’nunkiyle karşılaştı.
「GAAAAH!」
「Bumogyugyoh?!」
Ork’un çıkıntılı burnu, Vigaro’nun kalkanı tarafından o kadar sert çarptı ki, içeri göçtü ve ardından göbeği yanlara doğru kesilerek kan ve organlar her yere saçıldı.
Ork General, Vigaro ile aynı Seviye 5’ti. Normalde, savaşa bu kadar kolay karar verilmezdi. Ancak Vigaro’nun her gün yaptığı ve seviyesine veya Rütbesine yansımayan eğitim, destek büyüleri, [Takipçileri Güçlendir]becerisinin etkileri ve en önemlisi, savaş baltası nedeniyle güçlerinde büyük bir fark vardı. Vandalieu’nun ona verdiği bir Sihirli Öğe.
Günlük eğitiminin, [Takipçileri Güçlendir]becerisinin ve Sihirli Öğenin etkilerinin etkinliği zamanla azalmaz, ancak destekleyici büyülerin etkileri geçer. Bunu önlemek için büyüyü yapanın büyüyü yeniden yapması gerekir, ancak Mana sınırsız değildi.
「Şimdi, Mananızı yenileyeceğim.[Ruh Formu Dönüşümü.]」
Bu, neredeyse sonsuz miktarda Mana’ya sahip olan Vandalieu’nun devreye girdiği yerdi. Erkek ve dişinin bedenlerine bağlanmak için bir bitkinin kökleri gibi dallanan iki elini de [Ruh Formu Dönüşümü] kullandı. Zadiriler dahil büyücüler.
「Kuh…」
「Öf…」
“Aaa!”
Orada burada küçük sesler yükseldi… ve büyük bir inilti, ardından derin nefesler. Vandalieu, bu son sesi aklından çıkararak, Zadiris’in köyünde öğrendiği niteliksiz büyüyü serbest bıraktı.
「[Mana Aktarımı.]」
Niteliksiz büyüler arasında en yararsız büyü. Mana Transferi.
Herhangi bir elementin rengine bulaşmamış renksiz Mana’yı hedefe aktaran bir büyüdür ve ilk bakışta çok kullanışlı görünmektedir. Ancak transfer işlemi sırasında Mana’nın çoğu boşa gider.
Mana transferinin etkinliği, kullananın hedefle olan ilişkisine, kullananın zihinsel durumuna, kullanan ve hedef arasındaki büyülü uyumluluğa, hedefin ırkına vb. bağlı olarak artırılabilir, ancak ortalama olarak yaklaşık yüzde beştir. Birbirlerine güvenen ve birbirleriyle iyi bir sihir uyumluluğuna sahip olan ikizlerin, yüzde yüz yirmi aktarım oranıyla başlangıçta sağlanan miktardan daha fazla Mana ürettikleri kaydedilmiş vakalar olmuştur. Ancak aktarılan Mana miktarının başlangıç miktarından az olduğu birçok durum vardı.
Ve şu anda, aktarım verimliliğini bilinçli olarak artırmak için keşfedilmiş hiçbir yöntem yoktu.
Bu nedenle, kişinin kendi Manasını başka birine aktarmaktansa kullanması genellikle daha etkilidir. Yalnızca beş Mana’yı aktarmak için yüz Mana harcanırsa, bu doğal sonuçtur.
Ancak Vandalieu, 100.000.000’den fazla Mana’ya sahipti.
Yüz Mana transfer etmek için iki bin harcardı. Bin Mana transfer etmek için yirmi bin harcardı. On bin Mana transfer etmek için iki yüz bin harcayacaktı. O kadar büyük miktarda Mana’ya sahipti ki, bunu yapmaktan çekinmezdi.
「Bu, ışık yaratmak için para yakmanın Mana versiyonudur.」
[Oğlum, altın ve gümüş paraların yakılabileceğini sanmıyorum… Her neyse. Millet, çocuğun size verdiği Mana’yı doyasıya kullanın!]
“Evet! İşte başlıyoruz millet!]
「Taşıyorum!」
Ve böylece, Manaları yenilenen Ghoul büyücüleri ve onları koruyan savaşçılar, ilk saldıran grubun peşinden ilerlediler. Vandalieu, yanında bekleyen Sam’e binmeden önce onları uğurladı.
[Şimdi planladığımız gibi vur-kaç saldırıları yapacağız, o yüzden gerisini size bırakıyorum. Onları görebileceğini sanmıyorum, ama Familiars’ı herkese bağlı bıraktım, bu yüzden acil bir durum olursa lütfen beni ara.」
「Mhmm, bize bırakın.」
Ghoul Kralı Vandalieu’nun rolü, Ghoul’ları [Ölüm Niteliği Büyüsü] becerisiyle birleştirmek ve [Takipçileri Güçlendirmek] becerisiyle güçlendirmekti. Ancak savaş başladığında, Sam ile vur-kaç saldırıları düzenlemesine karar verilmişti.
Önderlik yeteneği yoktu ve savaş alanına hakim geniş bir görüş alanı da yoktu. Bunun yerine, Orkların en sorunluları arasında yer alan Ork Büyücülerini etkili bir şekilde tahta kuklalara dönüştürebilen ölüm özellikli bir büyü olan [Sihirli Soğurma Bariyeri] yapma yeteneğine sahipti.
Bu yeteneği kullanmanın en iyi yolu, Sam’in savaş alanındaki hareketliliğinden yararlanan bir vur-kaç timi oluşturmaktı.
Vandalieu, Kral olmasına rağmen en çok işi kendisinin yaptığı hissine kapılsa da morali yüksekti.
Vur-kaç ekibinin bir parçasıydı. Pek çok kurgusal eserde bu rol, daha sonra çok önemli bir rol oynayan başkahramana bırakılmıştır. Nasıl kovulmazdı?
「Sam, çekil.」
“Kesinlikle.”
Sam hareket etmeye başlayınca ruh-beden atları kişnedi. Kemik Ayı, Kemik Kuş ve diğerleri arabanın yanında koşarken Rita, Saria ve Kemik Adam arabaya biniyordu.
Soylu Orklar için çok sorun yaratabilecek olan vur-kaç timi köye hücum etti.
Onlara hükmeden Orklar ve Bugoganlar için sürpriz bir saldırı almak, beklentilerinin tamamen dışında bir şeydi. Sürpriz saldırıların kendilerinin kullandıkları değil, aldıkları bir şey olduğuna inandıklarını söylemek yerinde olur.
Bugogan, Ghoul’ları ve insanları tehlikeli bulmuş ve onun hakkında bir şey öğrenmemeleri için harekete geçmişti.
Orklar yakalanan kadınları şehvetleri için bir çıkış yolu olarak kullanırken ya da sadece tembellik ederken, motive olmayan Goblinler ve Koboldların gözcü olarak konuşlandırılmasının nedeni buydu.
Köyde uzun adımlarla yürüyen Orman Golemlerinin sesi ve Goblinler ile Koboldların çığlıklarıyla uyanan Orklar, panik içinde ayağa fırladılar. Yüksek rütbeli bireylerden emir beklemek yerine, oldukları yerde savaşmaya başladılar.
Tesadüfen köyün dışında olan bir Ork Generali, orkları etrafına toplamaya çalıştı, ancak Vigaro’nun tek darbesiyle katledildi.
Bu sadece Orkların paniğini artırdı ve Ork efendileri paniğe kapıldığı için köle Goblinler ve Koboldların organize bir şekilde hareket etmesinin hiçbir yolu yoktu. Aslında çoğu, orkların sopalarının ve baltalarının çılgınca savrulmalarına kapılmıştı.
Bunun ortasında, bu kaostan kurtulanlar nispeten zeki Kobold’lardı. Merkezlerinde Kobold Şefleri ve Kobold Büyücüleri olan bir grup oluşturmak için diğer Koboldları topladılar, Ghoulları pusuya düşürmek için yenme şanslarının çok az olduğu Orman Golemlerinin arasından sıyrıldılar.
「GAAAAAAH!」
「GYAOOOOOH!」
Ancak Ghoul şok birlikleri tarafından saldırıya uğradılar. Dik dururken bile yere değecek kadar uzun olan kollarını kullanarak, goriller gibi dört ayak üzerinde koşarak saldırırlar.
Aslan başlı erkek Ghoul’lar böyle koşarken ilk bakışta oldukça komik görünüyorlardı, ancak [İnsanüstü Güç]becerisi ile artan kas güçleri ile hızları bir savaş atının hücumuna eşdeğerdi.
「UOOWAN!」
Bu hız karşısında Koboldların yapabileceği tek şey birer ok atmaktı. Ancak, Tarea’nın hareketi engellemeyen sert, hafif zırhı ve Zadiriler ve diğer büyücüler tarafından Ghoul’lara yapılan destekleyici büyüler nedeniyle neredeyse hiçbir etkileri yoktu.
「GYAIN?!」
Hortlaklar, Koboldlara yaklaştılar ve gururlu pençelerini savurarak bu engelleri biçtiler. Sorumlu olan Kobold Şefi bile katledilirken karşı koyamadı.
「GAAAAH!」
Vücutları düşmanlarının kanına bulanmış olan Ghoul’lar, köyün daha da derinlerine saldırırken kükredi. İnsanlara kana susamış canavarlardan başka bir şey gibi görünmemiş olabilirler ama Ghoulların savaş dilini anlayanlar bu kükremenin「Sizi kurtarmaya geldik」 anlamına geldiğini bilirler ve bu Ghoullar değerli varlıklarını arayan savaşçılardı. kadınlar.
『Bocchan, ileride bir grup Goblin var!』
“İtmek -“
“Kesinlikle! Onları zorlayacağım!]
Mavi-beyaz atların çektiği üç atlı bir araba Ork köyüne hücum etti. Araba, canavarların oyulmuş dişlerinden yapılmış sivri uçlarla donatılmıştı ve bu da onu etkili bir şekilde saldırı yeteneğine sahip bir arabaya dönüştürüyordu.
Bu tek başına oldukça etkileyiciydi. Ama en korkunç şey, kan kırmızısı gözleri parlayan, beyaz-mavi yüzü ve dişlerini ortaya çıkaran sırıtışıyla arabacı Sam’di.
「Gyabuh!」
「Gyahyiih?!」
[Gyugeh! Gegegegegeh!」
Goblin Askerler ve Şövalyeler, arabayı durdurmak için mızraklarını ve kalkanlarını hazırladılar, ancak ivmesini hiçbir şekilde durduramadılar. Toynaklarla ezildiler, sivri uçlarla oyuldular ve arabanın tekerleklerine takıldılar.
Normalde arabaya da bir miktar hasar verilmiş olurdu, ancak arabayı yeniden inşa etmek için çok sayıda Ent parçası kullanılmıştı, bu yüzden bir çizik bile yoktu.
[Fuhahahaha! Bu gerçekten canlandırıcı, Bocchan!』
『Baba, kendini kaptırıyorsun, biliyor musun?』
“Yay! Git git!”
『Sen de kendini kaptırma Rita!』
Tarea’nın talimatı altındaki Ghoul ustaları grubu sayesinde, Sam’in bedeni olan araba, canavar malzemelerinin abartılı kullanımıyla büyük ölçüde yeniden modellenmişti.
Bu, bir insanı anestezi olmadan bir cyborg’a dönüştürmek için ameliyat yapmaya benzerdi, ancak Sam’e göre, vücudu arabaya benzer şekilde kaldığı sürece parçaların yüzde doksanına kadar değiştirmekte sorun yoktu.
Vandalieu, Bone Monkey ve diğerleri için kırık ve çatlak kemikleri değiştiriyordu, ancak neredeyse tüm kemikleri değiştirmenin sorun yaratmayacağını düşünmemişti, bu yüzden buna şaşırdı.
Sam hâlâ 3. Seviye bir canavar olmasına rağmen, yeniden yapılanmanın savaştaki etkinliği üzerindeki etkileri açıkça görülebiliyordu.
[Bocchan! Bu sefer önde bir grup Ork var!』
Tam ileride, burunlarından çılgınca nefes alan, elinde bir sopa, balta ve mızrakla donanmış üç Ork grubu vardı. Sam gibi onlar da 3. Seviyeydi ve bireysel vücut ağırlıkları kolayca yüz kilogramı aştığı için Goblinlerden çok daha ağırdılar.
Başları domuz kafasıydı ve vücutlarında bol miktarda yağ vardı ve bunun altında kemiklerini ve organlarını koruyan güçlü, kalın kaslar vardı. Kemikleri, insanlarınkinden çok daha dayanıklıydı.
Saria ve Rita, Vandalieu’nun [Kan Dökülme Güçlendirmesi] yaptığı okları ateşlediler, ancak yağ ve kas duvarlarını geçemediler, bunun yerine Orkları daha da kızdırdılar. Oklara uygulanan büyü, canlılıklarını azaltıyor olmalıydı, ama gözle görülür bir etkisi olmuyordu.
Vandalieu, onlardan kaçınmak için etrafta dolaşmayı önermek için ağzını açtı.
“Emniyet -“
“Kesinlikle! Önce güvenliğe öncelik veriyorum, onları ezeceğim!』
Ne kadar saçma! Vandalieu bunu söyleyemeden Sam hızını artırdı. Üç atı öldürmeyi ve ardından arabayı yok etmeyi planlayan Orklar, silahlarını hazırladılar.
「Bugooh!」
[Tek Flaş],[Bisection],[Double Thrust]– bunlar acemi maceracıların bile kullanabileceği 1. ve 2. seviye dövüş becerileriydi, ancak insanlık dışı derecede güçlü Orklar tarafından kullanılıyorlardı, inanılmaz derecede güçlüydüler… Ama bu durumda, seçmişlerdi. onları kullanmak için kötü bir rakip.
Sopa, balta ve mızrak mavi-beyaz atlara değdiğinde, Orklar yalnızca yoğun bir sıvıyı kesme hissini hissettiler; silahları doğrudan içlerinden geçti.
「BUGOH?!」
「BUGYAAAAH?!」
Atların vücutlarındaki beklenmedik tutarlılık, Orkların saldırılarında dengelerini kaybetmelerine neden oldu ve ardından Sam’in [Charge.] tarafından lastik toplar gibi uçarak gönderildikleri için hayatları sona erdi.
Arabayı çeken üç at ilk bakışta mavi-beyaz atlara benziyor. Ancak onlar, Sam’in [Ruh Biçimi]becerisi tarafından ortaya konan bedeninin yalnızca bir parçasıydı; çoğunlukla fiziksel saldırılardan etkilenmeyen Astral tipi canavarlardı. Bir çelik kütlesi üzerlerine ne kadar sert savrulursa savrulsun anlamsız olurdu.
Bunu bilmeyen Orklar dengelerini kaybettiler ve Sam’in [Saldırısına] karşı koyamadılar.
“Tamamen! Gerçekten heyecan verici! Ne zaman bir düşmanın canını alsam, içim güçle doluyor!]
「Ah, Deneyim Puanı kazanıyorsun. İstediğiniz kadar Deneyim Puanı kazanabilirsiniz, ancak lütfen dikkatli sürün.」
“Kesinlikle!”
Sam, iyi kalpli yaşlı bir adamın ruhuydu, ancak Deneyim Puanları kazanmanın sevinci sürekli olarak öğrencilerinin gözbebeklerine… tüm gözlerinin delici bir ışıkla parlamasına neden oluyordu. Kızları babalarının çok havalı olduğunu düşündükleri için aldırış etmese de, insanların kolayca değişebileceği açıktı.
Ancak tek bir araba hem birinci sınıf bir limuzin hem de bir imha tankı görevi görebilir mi? Vandalieu, Sam’in geleceğini sorguladı ama Bone Bird’den gelen yüksek bir ağlama duyunca dikkatini başka şeylere yöneltti.
“GAAAAAH!”
“AOOOOOOOHN!”
Savaş onun çok gerisinde ilerliyordu; Kemik Ayı, gücünü Orkların midelerini oymak için kullanıyordu ve Kemik Maymun, Kemik Kurt’un zehirli nefesiyle zayıf düşen diğer Orklara son darbelerini indiriyordu.
Kemik Kuşu, Ork Komutanlarına saldırmak için savaş alanında tam olarak hareket ederek düşman saflarında daha fazla kaosa neden olan her bir Ork’un hareketlerini yukarıdaki gökten rapor ediyordu.
「Ordum ezici, değil mi?」
Kendini gerçek bir komutan gibi hisseden Vandalieu, böyle bir cümleyi söyleyecek kadar rahatlamıştı. Bunun nedeni, öldürüldükten sonra düşmanlarının ruhlarının birbiri ardına toplanmasıydı.
Bunlar yalnızca Sam, Bone Monkey ve vur-kaç ekibinin geri kalanı tarafından öldürülen düşmanlar değil, aynı zamanda Vigaro, Basdia ve diğer Ghoul’lar tarafından mağlup edilen düşmanlardı.
Diğer bir deyişle, düşmanların yarısı çoktan yenilmişti. Müttefiklerinden tek bir ruh yoktu.
Düşman, sayısının yaklaşık yüzde ellisini kaybetmişken, Vandalieu’nun tarafı hiçbir kayıp yaşamamıştı. Düşmanları bir insan ordusu olsaydı, muzaffer olacaklarına kesin olarak inanabilirlerdi.
「Ama düşmanımız bir grup canavar. Soylu Orklar da henüz ortaya çıkmadı… Sanırım benim『Lemures*’imi doğru kullanmanın zamanı geldi.』」
TLN*: Primatlarla (lemurlar) karıştırılmamalıdır. Lemures, Roma mitolojisinde ölülerin gölgeleri/ruhlarıdır. Aslında, maymun lemurları, Roma ruhu lemurlarının adını almıştır. Daha fazlasını öğrenmek istiyorsanız Google’da “lemurs” yazabilirsiniz.
Sam’in arabası köyün etrafında serbestçe dolaştı, ama şu anda şiddetli savaşın ortasında hiçbir müttefik yok gibiydi. Tutsak Ghoul kadınlarının tutulduğu binalar zaten tamamen onların kontrolü altındaydı.
Ancak Soylu Ork patronu henüz kendini göstermemişti. Buna karşı temkinli davranan Vandalieu, Zadiris’le derslerinin meyvelerinden biri olan『Lemur’dan yararlanmaya başladı.
Sihrin her niteliği, tanıdık yaratan bir büyüye sahiptir. Nitelikle boyanmış Mana, bir şekli tutmak için yapılır ve hareket etmek için Mana’yı kullanan uzaktan kumandalı bir drone gibi bir şey yaratmak için tanıdıkların tekere itaat etmesini sağlamak için bir büyü formülü yazılır.
Yetenekleri ve şekilleri, yapana bağlı olarak büyük ölçüde değişir; birçoğu alevden yapılmış kelebekler ve rüzgardan yapılmış küçük kuşlar gibi küçük hayvanlara benzer.
Vandalieu’nun seçtiği şekil, gökyüzünde uçabilen bir kafatasıydı.
『Ooh…』
Ortaya çıkan Lemure, çoğunlukla şeffaf bir kafatası şeklindeydi. Ustasıyla beş duyusunu paylaşabilme gibi tüm tanıdıkların sahip olduğu temel yetenekler dışında, fark etmesi zordu ve bir yeteneği daha vardı.
[BUGAAAH! BUOOOH!」
“BUOOOOOOOH!”
Ork Şövalyelerine liderlik eden bir Ork Generali mükemmel bir zamanlamayla öne çıktı, bu yüzden Vandalieu bunu denemeye karar verdi.
『Muh, Bocchan, onlardan kaçınalım mı?』
Kalkanlarını kaldırma biçimleri, Goblinlerin daha önce yaptığıyla aynıydı, ancak Sam, saldırılarının gücünün çok farklı olacağını biliyordu, bu yüzden sakince Vandalieu’ya bu soruyu sordu. Ancak Vandalieu,「Suçlama」 şeklinde kısa bir yanıt verdi.
“Kesinlikle!”
Sam üçüncü kez[Şarj] kullandı. Bunu gören Ork General’in domuza benzeyen yüzü alaycı bir ifadeye büründü.
Beş metre uzunluğundaki bir Çılgın Domuzu bile uçurabilecek bir [Kalkan Darbesi] gerçekleştirebildi ve onu destekleyen iki Ork Şövalyesi vardı.
Önden ona doğru hücum eden bu araba kesinlikle paramparça olacaktı.
Buna güvenle inanan Ork Generali ve astları [Kalkan Darbesi] becerilerini gerçekleştirmek için hızla harekete geçtiler.
Ama tam arkalarında korkunç bir kana susamışlık hissettiler… ölümün varlığını.
Bu konuda bir şey yapmasalardı, öldürüleceklerdi! Ork General, biyolojik olarak temel olan bu korkuyu kalbinin derinliklerinde hissetti. O ve astları hızla döndüler ve bu korkunç düşmanla yüzleşmek için kalkanlarını kaldırdılar.
Ancak arkalarını döndüklerinde orada hiçbir şey görmediler.
「Bu-bugoh?」
O güçlü kana susamışlık yok olmuş, Ork Generali ve astlarını şaşkına çevirmişti.
「Buhibegoh?!」
Ve sonra Sam onları ezdi.
Orklar, düşmanı yere indirmede veya saldırılara karşı savunmada ne kadar iyi olursa olsun, kalkanları bile kaldırılmamışken arkadan ezilmeye dayanamadılar.
「Bu… Buhih…」
Ork General’in hala hayatta olması, belki de 5. Seviye bir canavardan beklenebilirdi. Dengesiz bir şekilde ayağa kalkmaya çalıştı ama başarılı olamadı.
[Sam, dur. Ve sonra ters.]
“Kesinlikle.”
Ork Generali ezdikten sonra, Sam’in tekerlekleri geriye doğru dönerek arabayı durdurdu. Ve sonra araba ters yönde hızlanmaya başladı.
「Bugeh!」
Bir arabanın geri geri gitmesinin imkansız olduğunu düşünür gibi bir ifadeyle Ork General’in hayatı ikinci kez ezilerek son buldu.
Lemure ortadan kaybolduğunda, hedefin hayatta kalma içgüdülerine saldıran güçlü bir kana susamışlık saldı.
Hiçbir fiziksel saldırı gerçekleştirmedi, sadece bu kana susamışlığı serbest bıraktı. Belki de sadece zayıf kalpli yaşlılarda kalp krizi geçirmeye yetiyordu. Normal durumlarda, muhtemelen sadece bir sıkıntıydı.
Ancak, savaşın ortasında bundan daha büyük bir rahatsızlık olmadı. Etkinliği yalnızca kana susamışlığı tespit etmede daha hassas olan daha güçlü düşmanlara karşı arttı.
「Keşke Origin’de Lemures yapabilseydim… Hayır, sanırım hiçbir şey değişmeyecekti.」
Geçmişe odaklanmaktansa şimdiye odaklanmak daha iyiydi.
Ve sonra Vandalieu, Goblin Büyücüler, Kobold Büyücüler ve Ork Büyücüler gibi zeki canavarları seçerek ve [Büyü Soğurma Bariyeri] ile birer birer işe yaramaz hale getirerek köyün geniş, yüksek, Ork boyutlu geçitlerinden geçti.
Aynı zamanda, Ghoul’ları desteklemek ve Soylu Orkların ortaya çıkışına hazırlanmak için her yere Lemur dağıttı.
Ve bir dakikadan az bir süre sonra –
「Soylu Orklar, üç metre boyunda, sarı saçlı Orklardır, değil mi?」
『Bunları duydum.』
[Onları buldum. Üçü.”
Bir Soylu Ork, Vigaro’nun önündeydi ve ilerlemesini engelliyordu.
İkincisi, Zadiris’in önderlik ettiği arka korumaya yaklaşıyordu.
Üçüncüsü, Basdia’nın içinde bulunduğu savaşçı grubuna doğru gidiyordu.
Her biri, ay ışığında parıldayan altın rengi saçlarıyla, Sam’in az önce üzerinden geçtiği Ork Generalinden daha iriydi.
Muhtemelen köyün lideri olan Soylu Ork’un oğullarıydılar. Kobold Şaman’ın ruhuna göre, yetenekleri bir Ork Generalininkinden çok daha üstün olan 6. Seviye canavarlardı.
Vigaro ve Zadiriler de dahil olmak üzere tüm Ghoul’lardan çok daha güçlüydüler.
「… Kemik Maymun, Kemik Kurt, Kemik Ayı ve Kemik Kuş, git ve Zadiris’i destekle, Lemures’e seni oraya yönlendireceğim. Sam, Basdia’nın olduğu yere gideceğiz.]
Luciliano da Live-Dead aracılığıyla Noble Orcların bu gece ne yaptığını istemeye istemeye araştırıyordu.
Başlangıçta acele edip Orbaume Krallığı’na gitmek istemişti, ancak Vikont Balchesse’nin baş vekili, Luciliano’nun Yaşayan-Ölü arkadaşının sağlığı hâlâ iyi olduğu sürece, onun beş duyusunu ödünç alabildiğini keşfetmişti.
Ve böylece Luciliano, vikontun altın sikkelerle dolu bir kese karşılığında doğrudan yüksek öncelikli talebini kabul etmek zorunda kaldığı için zor bir durumdaydı.
『B-bu bir işkence… Vikont ve Maceracılar Loncası sağlıklı kalbimi yok etmeye çalışıyor!』
Luciliano, Noble Orc’ların hareketleri hakkında hiçbir riske girmeden bilgi toplama yeteneği açısından benzersiz ve benzersiz olan yaşam özellikli bir sihire sahipti. Ancak ondan bu kadar nefret etmesinin basit bir nedeni vardı.
Vikont Balchesse’nin isteği üzerine Luciliano, taze bir kadın cesedini Canlı Ölü’ye çevirmişti. Nedense Noble Orc Bugogan bundan çok hoşlanmıştı.
Orkların dilini öğrenmiş olan Luciliano, Bugogan’ın 「Bu kadın maceracıya dördüncü oğlumu vererek büyük şerefi bahşedeceğim!」 dediğini duyduğunda istemsizce bir çığlık atmıştı.
Bu süreçte Live-Dead’in beş duyusunu paylaşmak, kadının bakış açısından bir Soylu Ork tarafından tecavüze uğramak anlamına geliyordu, bu bir saldırı denebilecek bir şeydi… hayır, onun gözleri için bir felaketti.
Bu uçsuz bucaksız dünyada, görünüşe göre, canavarlar ve canavarlar tarafından cinsel saldırıya uğrayan güzel kadınları görünce tahrik olacak tuhaf zevkleri olan bazı kişiler vardı, ama o, insanın kendi görüşünün manzarayla dolmasını isteyeceği bir fetiş duymamıştı. burnundan çılgınca nefes alan iğrenç bir Ork’un görüntüsü.
Luciliano, [Yozlaşmış] Unvanına sahip olsa da, en azından böyle bir zevki yoktu.
Neyse ki, Live-Dead’in dokunma duyusu neredeyse yoktu ve koku alma duyusu zayıftı, bu yüzden görevi hâlâ katlanılabilirdi.
『Yine de çeşitli bilgiler duymayı başardım. Sanırım canavarlar bile yatakta kendi kendilerine konuşurken dillerini çözüyorlar.』
Bugogan’ın, Luciliano’nun kontrol ettiği Live-Dead hakkında hiçbir şüphesi yoktu. Bu beklenebilirdi; Bugogan için Live-Dead, asi olmayan ve hiçbir şeye tepki vermeyen bir oğul doğuracak bir enstrümandı. Böylece Luciliano’nun duyması için kendi kendine konuştu, günlük şikayetlerini dile getirdi ve hatta evinin onu reddeden Soylu Orklara karşı kininden bahsetti.
Luciliano tüm bu bilgileri vikonta ve onun yardımcılarına aktarırken cepleri oldukça doluydu.
Bu gece de değerli bilgiler elde etmek için bunun gerekli olduğuna kendini inandırmış ve Canlı-Ölü’nün gözlerinden gergin Bugogan’a bakıyordu. Aniden, bu cinsel karşılaşmanın ortasında, bir hizmetçi Ork içeri daldı.
Görünüşe göre köye büyük çaplı bir saldırı yapılıyor.
『Alışılmadık derecede gürültülü olduğunu düşündüm… Yani orklar sarhoş olup ortalığı kasıp kavurmuyorlardı.』
Saldıran düşmanlar Ghoul’lardı ve savaş olumlu gitmiyordu. Çok sayıda Ork Generali zaten yenilmişti ve Ork Büyücülerinin sayısı da azalmıştı.
[BUGAAAAH! BUGIGI BUBOBİO!」
Bugogan, büyütmek için çok çalıştığı ordusunun parçalanmakta olduğu gerçeğine duyduğu öfkeyi kükredi. Bubobio ve diğer oğullarına bununla başa çıkmalarını emretti ve Live-Dead’in tepesinden geri çekildi. Görünüşe göre kendisi de savaşa hazırlanmayı planlıyordu.
『Bu… Vikonta rapor vermem gerekiyor.』
Ghoul’lar muhtemelen sonunda yenilecekti ama Noble Orc’lar büyük kayıplar verecekti. Bu durumda bahar ile yaz arasında şehre saldırma planları ertelenirdi.
Orkların kuvvetleri zayıflamış olsaydı, yüzden az maceracıya ihtiyaç duyulabilirdi; belki sadece bir veya iki B sınıfı maceracı partisi yeterli olacaktır.
『Umarım Ghoullar biraz abartır ve bu süreçte Live-Dead’i yok eder.』
Böyle bir durumda, kendisine para ödenecek ve ardından görevden alınacak ve onu yolculuğuna çıkmakta serbest bırakacaktı.
Luciliano’nun isteğine cevap verircesine, Bugogan’ın evinin dışından gelen savaş sesleri daha da şiddetlendi.