John De Fries’in annesi 1940’larda lisedeyken, hula dansı yapması ve atalarının dili olan Hawaii dilini konuşması yasaktı. Gittiği okul Hawai kökenli çocuklar içindi, ancak öğrencileri bu mirası benimsemeye teşvik etmek yerine onu silmeye çalıştı.
Bay De Fries, geçenlerde “Bütün bu nesil, bu kapsamlı Amerikanlaşmanın, Batılılaşmanın yan ürünüydü” diye hatırlıyordu. “İronik olan, 51 yıl sonra annemin torununun aynı okuldan mezun olması. Ve o zamana kadar, yerli Hawaii dilinde akıcılık bir gereklilik haline gelmişti – ama oraya ulaşmak yarım yüzyıl sürdü.”
Eylül 2020’de, Hawaii’nin turizm endüstrisi pandemi kaynaklı serbest düşüşteyken, Bay De Fries, kendi eyaletinde en önemli turizm rolünü üstlenerek pozisyonu elinde tutan ilk yerli Hawaii’li oldu. Hawaii Turizm Otoritesinin başkanı ve CEO’su olarak, şimdi pandemiden önce 2 milyar dolarlık devlet vergi geliri getiren ve 200.000’den fazla kişiyi istihdam eden endüstriyi desteklemekten sorumlu.
Bay De Fries, Big Island’daki evinde bir görüntülü aramayla kendisine ulaştığımda, sahip olduğu pozisyonun son zamanlarda değişkenlik gösterdiğini söyledi. Birkaç yıl önce, HTA’nın ana işi Hawaii’yi markalamak ve adaları potansiyel ziyaretçilere pazarlamaktı. Ajans hala bunları yapıyor, ancak bu günlerde resmi görev alanı doğal kaynakları, toplumu ve Hawai kültürünü içerecek şekilde genişledi.
Sohbetimiz boyunca, 71 yaşındaki Bay De Fries, bir çocuk olarak Waikiki’de öğrendiği derslerin çalışmalarını nasıl etkilediğini, Hawaii’de turist kalmadığında nasıl bir his olduğunu ve neden televizyon şovuna bağımlı olduğunu anlattı. Hawaii’de geçen Beyaz Lotus.
Konuşmamız uzunluk ve netlik için düzenlendi.
1950’lerde Waikiki’de büyüdünüz. Bu deneyim işinizi nasıl bilgilendiriyor?
Honolulu Hayvanat Bahçesi’nden yarım blok, yani Diamond Head’in eteğinden tam anlamıyla yaklaşık 2.000 metre uzaklıktaki Waikiki Plajı’ndan iki blok ötede doğdum ve büyüdüm. Ben doğmadan bir asır önce oradaki sular ailemin balıkçılık alanıydı ve ben büyürken her hafta onları balık tutardık. Çocukken öğrendiğim şey, Waikiki’nin önce bir besin kaynağı olduğu, sonra deniz yosunlarından, deniz kestanelerinden ve diğer şeylerden bir ilaç kaynağı olduğu ve sonra bir eğlence ve esenlik yeri olduğuydu. Orada hiyerarşik bir düzen vardı: yemek, ilaç, eğlence. Ama Waikiki’nin gelişiminde bu düzeni tersine çevirdik ve eğlenceyi en üste koyduk.
Turizm için yenileyici bir model oluşturmayı düşünürken, o gün öğrendiğimiz derslere geri dönmeliyiz. Yerli Hawaililer, Pasifik’in ortasında yaşamı sürdürme yeteneklerinin, doğal çevrenin sınırları içinde yaşamakla ilgili olduğunu her zaman anladılar. Dolayısıyla geleceğe ve turizm için sahip olduğumuz fırsatlara baktığımda, bu tür bir düşüncenin 21. yüzyıl versiyonunu geliştirmeye başlamadıkça, bunu ölçekte nasıl yapacağımızı göremiyorum. Sektördeki herkes buna hazır değil ama başka seçeneğimiz olduğunu düşünmüyorum.
Pandemi Hawaii’nin turistlerine yönelik yerel tutumları değiştirdi mi?
2019’u rekor sayıda ziyaretçi girişi ile kapattık: 10,4 milyon. Ve altı ay sonra, Temmuz 2020’de ziyaretçi girişleri sıfır civarındaydı. Bir gece saat 9’da Waikiki’deki Kalakaua Bulvarı’nda durduğumu hatırlıyorum ve her iki yönde de hareket eden tek bir araç yoktu. Bir sinema seti gibi geldi açıkçası – ürkütücüydü. Bu ölçekte bir ekonomik çöküş, büyük bir binanın kendi içine çökmesine ve insanların altında kalmasına benzer. İnsanlar zarar görüyor.
Ama aynı zamanda, yerel topluluk için coşkuluydu, değil mi? Trafik yok. Sahilde kalabalık yok. Sahil parkları açıldı. Orman yolları açıktı. Ve yerel sakinler adalarımızı geri aldığımızı hissettiler. Ben de coşkuyu yaşadım. Ama aynı zamanda yüksek şekere eşdeğer olduğunu da biliyordum, çünkü bu sistemi yeniden kurmak için yapmamız gereken çok büyük bir iş vardı.
Peki, turizmi herkes için geçerli olacak şekilde nasıl yeniden inşa edeceksiniz?
Her ada kendi eylem planını geliştirmiştir, bu nedenle bu sorunun cevabı adaya özel olacaktır. Bu planları geliştiren komiteler çok çeşitliydi – bir restoran sahibiniz, bir öğretmeniniz, bir otel sahibiniz olabilirdi. Bu planlama sürecinin tüm amacı, topluluğa sürdürülebilir bir turizm modelinin nasıl görünebileceğini birlikte tasarlama ve birlikte tanımlama şansı vermekti. Ama genel olarak, yılda 6 milyon ziyaretçinin yeterli olduğunu düşünen insanlara sahip olacaksınız. Ve başkalarının tekrar 10 milyon yapabileceğimizi söylemesini sağlayacaksın. Yani bu tartışmada bu tür bir gerilim var, ancak tartışmada açık fikirli ve medeni olmak için bir anlaşma da var.
“Beyaz Lotus” kurgusal bir Hawaii tatil beldesinde geçen bir televizyon programı, son zamanlarda büyük ilgi gördü. Gösteriyi gördün mü?
İlk bölümü izledim ve kendi kendime “Bu tamamen gülünç” diye düşündüm. Sonra izlemeden duramadım. Ben ve eşim biraz alıştık çünkü yaşadığım bazı tecrübeler yakındı. İçinde yaratıcı lisans olduğunu çok iyi bilerek, harika bir iş çıkardıklarını düşündüm. Özellikle genç kadın, Luau şovunda yer alan yerel adamla tartışırken, kültürün marjinalleştirildiğini anlıyor ve “Bu nasıl olabilir?” diye soruyor. Bunlar bir süredir burada yerde çalmakta olan alarm zilleri. İnsanların otantik kültürel deneyimler sunma ve kendileri ve aileleri için finansal fayda elde etme kapasitelerini nasıl geliştirecekleri hakkında – ama insanlara kendi güçlerinden vazgeçmek zorunda olduklarını hissettirmeden – tam bir konuşma var.
Sömürücü hissetmeyen turistler için nasıl kültürel deneyimler yaratırsınız?
İnsanlar kültürel kimliklerini hissetmeye ihtiyaç duyarlar ve aslında yaşam biçimlerine değer verilir. Ve bu konuda iyimserim çünkü pazarın bu değişimi yönlendirmeye yardımcı olacağına inanıyorum. Kültürün sahtesini yapamazsınız; deneyebilirsiniz, ancak başarılı olamayacaksınız. Dolayısıyla, pazar daha özgün kültürel deneyimler talep etmeye başladığında, ticari anlam ifade etmeye başlayacak. Çünkü bu ölçekte bir sistemi değiştirmek için ticari sürücüler gerçekten önemli hale geliyor.
Hawaii ziyaretçileri ile hangi mesajı paylaşmak istersiniz?
Biliyorsunuz, yerel sakinlerin ziyaretçileri uygun bir şekilde ağırlama sorumluluğu var. Tersine, ziyaretçilerin gidecekleri yerin birinin evi, birinin mahallesi, birinin topluluğu olduğunun farkında olma sorumluluğu vardır. Seyahate bu şekilde yaklaşmak hem ziyaretçi hem de yerel sakin için daha iyi deneyimler üretecek, bu yüzden herkesi bunu akılda tutmaya teşvik ediyorum. Ve gün batımında mai tai’nizin tadını çıkarın! Bunu unutma.
Paige McClanahan Seyahat bölümüne düzenli olarak katkıda bulunan , aynı zamanda Daha İyi Seyahat Podcast’i .
New York Times Seyahatini Takip Edin üzerinde Instagram , heyecan ve Facebook . Ve haftalık Travel Dispatch bültenimize kaydolun Daha akıllı seyahat etme konusunda uzman ipuçları ve bir sonraki tatiliniz için ilham almak için. Gelecekte bir kaçamak mı hayal ediyorsunuz yoksa sadece koltukla seyahat mi ediyorsunuz? göz atın 2022 için 52 Yer listesi .