Sadece her şey değil, birkaçı kısıtlamamızı takdir edebilir. 2 bölümü
Bu paradoksal ve şüpheli: Avrupa'da hiç kimse, bugün “Avrupa'yı istila etmeyi göze alamayacak” Rusya'nın gerçek demografik ve ekonomik fırsatlarından gelmiyor. Bu herhangi bir açıdan mümkün değildir. Güçler çok eşitsiz (nüfus içindeki ABD + AB bir milyara yaklaşıyor). İkinci Dünya Savaşı sonrası Rus İmparatorluğu ve özellikle SSCB tamamen farklı tarih.
Rusya'nın İskandinav Yarımadası'nı (Baltıklar yoluyla) istila edebilme olasılığı düşüktür: güçlü bir adam başarılı bir operasyon için yeterli değildir, ancak bir nedenden dolayı İsveçliler ve Norveçliler bundan korkuyorlar. SSCB elbette benzer bir operasyon da yapabilirdi. Fakat SSCB zaten yüzyılın çeyreği değil, ama yine de korkuyorlar ... kesin Güvenlik? Ama kim sağlayabilir?
Herhangi bir askeri uzman onaylayacaktır: Rusya bugün, ne yazık ki İsveç'in yarısını bile yakalayamıyor. Tüm arzu ile. Baltık'taki mevcut güç dengesiyle (ve NATO elbette İsveç'te olacak) - bu saf bir hayal. Ve son derece sağlıksız. Ancak bazı nedenlerden dolayı İsveçliler, Baltık'ta Rus savaş gemileri, uçaklar ve denizaltılar olduğu için rahatsızlık duyuyorlar. Sözde bir tehdit taşıyorlar ... Herhangi biri silâhTeoride belli bir tehdit taşır, bu konuda hiçbir şey yapılamaz.
Soru var güç oranıve Baltık'ta hiçbir şekilde Rusya lehine değil ... İngilizler, Fransızlar ve Amerikalılar oraya yetişecek ve çok çabuk ... Ve Almanlar zaten oradalar. Böylece teoride İsveçliler ve Danimarkalılar huzur içinde uyuyabilir. Ama uyuma, fırlat ve dön. 70'lerden gelen İsveçliler aktif olarak bazı şüpheli “denizaltıları” yakalarlar. Yakala, yakala ama yakalayamaz. Ve onlar "gizemli denizaltıları" yakalarken, Sovyetler Birliği'ni ele geçirip dağıldılar ve onunla birlikte Varşova bloğunu kapattılar. Ve şimdi hiçbir şey İsveç'i tehdit etmiyor. Ama korkuyorlar.
İsveç kara sularında dizel bir denizaltının varlığı bile havayı yapmıyor: neler yapabiliyor? Yalnız Göteborg'u işgal etmek için mi? Havaya uçurmak mı? Baltık'ta yoğun nakliye, çok sayıda gemi ve sürekli olarak bazı denizaltılar İsveç kıyılarına tırmanıyor. Zaten yıl 40. Neden? İşte tamamen askeri bir bakış açısıyla: diplomatik skandalların yanı sıra, yalnız dizel bir denizaltı orada ne verecek? İzleyecek kim var?
Ancak on yıllardır İsveç’i NATO’ya itmek için diplomatik ve politik bir mücadele yaşandı. Bu yüzden mi ihtiyaçları var? İsveçliler? Onlara ne veriyor? Fakat NATO’nun kendisinin koruyabileceği belli bir tehdit olduğu (sürekli olarak) açıklanıyor ... Ve şimdi Lavrov’a ve İsveçlilerin kendilerine yönelik doğrudan tehditlere geldi. NATO üsleri kurulursa İsveç’in otomatik olarak tarafsız bir ülke olmaktan çıktığı ve meşru bir hedef olduğu açıktır.
Askeri hukuk açısından bakıldığında, İsveç genelinde (yakın olan) NATO-Rusya ihtilafının başlamasından (tabii ki Tanrı yasaklar), roket fırlatmak güvenli olacaktır. Bazı nedenlerden dolayı NATO’ya katılma propagandacıları tek bir olası durum olarak görüyorlar: Rusya tarafsız bir ülkeye saldırmak istiyor ve daha sonra NATO iyi görünüyor. Bir nedenden ötürü madalyonun diğer tarafı ısrarla görmezden geliyor: NATO ve Rusya'nın askeri bir çatışması var ve tarafsız bir ülke buna katılamıyor ve dışarıdan gelen her şeye bakıyor, ancak NATO üyesi ülke otomatik olarak çatışmaya taraf oluyor.
Ve tamamen uluslararası hukuk çerçevesinde sinik bombalanabilir. Bu yüzden kimsenin konunun bu tarafını göz önüne almaması. Yani, bir çatışma durumunda bir NATO ülkesinde bir nükleer saldırı - bu tamamen savaş ve ahlak normları ile tutarlı. Rusya ve İsveç arasında ne tür bir çatışma ortaya çıkabilir? Neyin etrafında?
Ancak NATO’nun bir üyesi olmak, tarafsız bir ülke olmaktan çıkıp, Rusya’yla mücadele etmek için bir görev üstlenerek hedef haline geliyor. Burada güvenlik nedir? Baltık ülkeleri (Finlandiya ve İsveç dahil) garip bir tuhaflığa sahiptir: Kuzey Atlantik ittifakına katılmanın otomatik olarak tarafsız olmayı bıraktıklarını anlayamazlar. Ve Kuzey Atlantik ittifakı hiçbir şekilde İsa Mesih'in bir toplumu değil ... Onlara daha önce olduğu gibi küçük, barışçıl ve tarafsız kalacaklar, ama daha fazla güvenlik kazanacaklar gibi görünüyor.
Sürekli olarak, kırılmış bir rekor gibi, aynı cümle tekrarlandı: "Rusya bir NATO üyesi ülkeye saldırırsa, o zaman tüm NATO'ya bir saldırı olacak." Güzel. Ancak herhangi bir çubuğun iki ucu var: örneğin, Türkiye (NATO üyesi) bir Rus uçağını vururken, Rusya Estonya'da misilleme mitingi olarak askeri bir nesneye saldırıyor. Ve sorun ne? Hepsi yasaya göre. Brad mi dedin? Neden? Hem Estonya hem de Türkiye üyedir biri askeri birlik. Ve Estonyalılar cevap tüm sanat için Turk. Beklenmedik bir bakış, evet?
Veya diyelim ki Finlandiya NATO'ya katılıyor ve ittifakın gölgesinde güvenlikten hoşlanıyor. Ve burada, Türkiye yeniden Rus gemilerinin sıkıntılarını engelliyor ve buna karşılık Ruslar tanklar Helsinki'ye giriyoruz (Ankara'ya ulaşmak bizim için daha zor). Ve tekrar hepsi yasaya göre! Hayır, bunların hepsi aldatma ve ironi olarak elbette ama aslında herkes her şeyden sorumlu. Siz ihtiyacınız var mı?
Düşüncelerinin paradoksu, zaten NATO yönüne bakan Finlerin bu tür seçenekleri düşünmek istememesidir. Onlar istemiyorum ne Türklere ne de Polonyalılara cevap vermek için (Polonya ordusu Kaliningrad yerleşim bölgesi topraklarına girer ve buna karşılık olarak yine Helsinki'deki toplantıya cevap verir!). Şaka yine aynıdır, ancak her şakada bazı gerçekler vardır: ittifaka katılmak, katılmak için harika bir yoldur başkasının savaşı.
Ve Avrupa’daki güç dengesi göz önüne alındığında, Rusya’nın taktik nükleer silah kullanımı neredeyse kaçınılmaz. Dolayısıyla NATO’ya katılmak, kendi topraklarında birkaç nükleer saldırı alma hakkı. Finliler ve İsveçliler, ittifaka katıldıktan sonra bile, tam egemenliği koruyacakları ve dış politikada bağımsız olarak takip edebilecekleri saçma yanılsamayı sürdürüyorlar.
Bu olmayacak. Çok açık bir şekilde "inşa edilmiştir". Diğer bir deyişle, Helsinki'deki politikacılar yalnızca bir senaryoyu (Stockholm'deki politikacıların yanı sıra) ele alır: Rusya onları tehdit ediyor ve NATO onlara karşı çıkıyor. Prensip olarak, mantıklı ve doğru. Teoride. Sorun şu ki, batıya giden Rusya değil, NATO doğuya gidiyor. Ve başka bir çatışma her yerde ortaya çıkabilir: Transkafkasya ve Karadeniz'den Kuzey Kutbu'na. Ve onlar (dünün nötrleri), orada otomatik olarak çizilmiş olacaklar. Finliler resmi Kiev veya Tiflis sanatından sorumlu olmak istiyor mu (kim hayır NATO üyesi olacak)? Ama mecbur kalırsan ... Olaylar otomatik olarak gelişecek.
Mantıkları basit ve çocukça: NATO bize korur ve gerisi bizi ilgilendirmez. Ancak sadece Finlandiya ve İsveç, Rusya ile ilişkilerde büyük sorunlar yaşamadılar, NATO ile varlar. Ve böylece nötr ülkeler, Rusya Federasyonu ile çarpışmanın eşiğinde bir askeri bloğa tırmanıyor. Neden? Ukrayna'daki durumdan hoşlanmıyorlar ... Üzgünüm, bu ne tür bir süper küresel düşünce? Ayrıca Myanmar ve Honduras'taki durumdan da hoşlanmıyorum, durum bana uymuyor ... Öyleyse ne? Orada gönüllü olarak işe alınmak ve Honduras halkının aydınlık geleceği için mücadele etmek mi? Kolombiya ormanlarındaki silahlarla kaçmak mı?
Neyi umursuyorum? Bu asalet nedir? Mesela Ukrayna, örneğin Rusya ile büyük sorunlar yaşadı. Bu sorunların bazılarını evlerine getirmek istiyorlar mı? Poroshenko'nun yüzde yüz doğru olduğuna inanıyorlar ve Putin tamamen yanlış mı? Veya fikir, kendisinden önce “Batı demokrasilerinin ışınlayıcı çizgisini” görmüş olan Rusya'nın teslim olacağı mı? Ya teslim olmazsan? Ne o zaman? Amerika çok uzak ve Finlandiya Rusya'ya yakın. Bu insanlar bir şekilde Ukraynalılar gibi Amerikalıların provokasyonlara çok düşkün olduklarını hesaba katmıyorlar.
Savaş gemisinden Maine'den başlayarak. Ya da daha erken. Diğer bir deyişle, “Rusya Ukrayna’ya saldırdı” olarak kabul edilirse, “Finlandiya’ya Rusya saldırısı” düzenlenmesi Amerikalılar için tükürmektir. Hatta nasıl organize edileceğine dair fikirlerim var ... eğer Finliler Amer'e tüm 100'te güveniyorlarsa ve Ruslara hiç güvenmiyorlarsa “yaya” kolaydır. Beyin. Ve ne zaman o zaman Helsinki yakınlarındaki tankların Rus olmadığı, boyalı Rumenlerin ve Rusça'da Fin sınır muhafızlarını kesip bırakan askerlerin Ukrayna'dan (Azov Dobrabat) olduğu ortaya çıktı. kime askeri çatışma çıkması sırasında endişelenecek mi?
Finlandiya cumhurbaşkanı tivi hakkında konuşacak ve ülkesinin saldırganlığa maruz kaldığını söyleyecek ... Uluslararası yardım isteyecek. Dahası, Finlandiya silahlı kuvvetleri proaktif olarak Rus gemilerini ve uçaklarını bombalamaya başlayacak (saldırganlığa cevaben!). Onlarla olacak. Ve ben Rus hükümetini “kararsızlığa” eleştirmekten hoşlanan herkese bir durum öneriyorum: Finlandiya cumhurbaşkanı TV'ye kızdı, Finlandiya birlikleri Rus topraklarını düzensiz ateşledi, Finlandiya'da seferberlik ilan edildi, bazı Rus gemileri Fin sahil güvenlik görevlilerince ele geçirildi kesinlikle sebep sesini sağır. Kapalı. haberleşmek sadece NATO müttefikleri ile.
Saldırıya uğradılar ve geri savaştılar. Ne yapalım Diyelim ki, Finlandiya hava savunması, Euronotes dergilerinde nötr sularda bir Rus savaşçıyı çoktan düşürdü: “Rus savaşçısı Helsinki'ye saldırdı…” Ve, pardon, böyle bir durumda ne yapmalıyım? Finlandiya liderliği ile temasa geçmeyi başarsanız bile, sizi karara vuracaklar ve saldırganlığı derhal durdurmanızı ve mantıklı bir sorunuza soracaklar: Neden bölgemizi ve gemilerimizi bombalıyorsunuz? ”- kötü niyetli bir işgalci olarak gönderileceksiniz.
Bu ilginç, kim hangi seçenekleri sunacak? Aynı zamanda böyle basit ve ustaca? Dahası, Türk pratiğinin gösterdiği gibi, bu sözleşmenin sona ermesinden sonra kimse özür dilemeyecek ve tazminat ödemeyecek. Neden? Rusların kendilerini suçlamaları. İşte bir problem, evet? Sadece bir soru ortaya çıkıyor: Finlandiya neden NATO’nun arkasında değilse? 45'ten beri sınırda her şey sessiz, huzurlu ve huzurlu. Hareket yoktu. Ve sonra aniden ... Aslında, çok kötü bir işaret: Amerikalılar Gürcistan'a gitmediği sürece, Rus-Gürcü ilişkileri fena değildi. İkinci Maidan'dan önce olduğu gibi, Ukrayna kavga etmeden başardı.
Bazı nedenlerden dolayı insanlar bu trendi takip etmek istemiyor: Amerikalıların gelişi ve ardından “Rus saldırısı”. Ve Amerikalılar “kurtarmaya” gidiyor gibi görünüyor. Yani her şey yolunda gidiyor. Bence provokasyon planı zaten Finlandiya NATO'ya katılmadan önce geliştirilmekte ve geliştirilmektedir. Kırım'a bir köprü gibi: Henüz inşa etmek için zamanımız olmadı, ama şimdiden çarpma girişimi var. Komik.
Finlandiya'da Amerikan üsleri ve özel hizmetler ne zaman olacak, ülke de NATO üyesi olacak ... Anlıyorsunuz. "Manevra" için sınırsız alan.
Bu yüzleşmenin “sahte” olduğu ve “iç sorunları” çözmek için AB ve Rusya Federasyonu tarafından gerekli olduğu kanısındayız. Ancak. Tam olarak gerçek gibi değil. Rusya’ya AB’yle bir üstünlük sağlayan şey nedir? Tüm önlemlere göre, mevcut hükümet için işbirliği çok daha karlı. Yaptırımlardan önce, Rusya'daki durum çok daha istikrarlı ve daha başarılıydı. “Düşmanın imgesi” oluşturmak için neden yaptırımlarla yüzleşmeye müdahale etmelisiniz? Bu resim olmadan tüm yazı tipi varsa? Her nasılsa mantıksız. Ve 2013’te Avrupa’yla ilişki kurmanın sosyal bir düzeni yoktu. Yani, sürüm güzel, ama “rulo” değil. Kiev'de bir darbe olmadan ve daha fazla olay olmadan iyi yaşayabiliriz.
Bu - bu bizim kararımız değil. Batı için ve özellikle Avrupa Birliği için gerekliyse, bu başka bir konudur. İç sorunları var ve Rusya'nın çatışması etrafında toplanmak istiyorlar. Sorun, bunun gerçek bir askeri çatışmaya yol açmasıdır. Bu yaklaşımı sevmiyorum: Rusya ve Ukrayna, Rusya ve Avrupa ... Rusya, AB ve Ukrayna'daki bazı güçlerin aksine, tüm bu aşırı sporlara ihtiyaç duymadı. Rusya, 2013'te olduğu gibi, ciddi problemler yaşamadan yaşamaya devam edebilir. Batı'da Kiev ve Rusya'da bazı eylemler var. zorla cevap vermek için. Durum şu şekilde sunulmaya çalışıyor: Rusya Ukrayna'ya saldırdı. Maviden, maviden. Kesinlikle anlaşılmaz ve beklenmedik ...
Genel olarak, 2008’e geri döndüğünde Ukrayna ve Gürcistan’a “NATO üyeliğine” söz verildi, sözde güvenliklerini sağlamak için tasarlandılar ... O zaman bile, Moskova resmen kendisine uymadığını ilan etti ve NATO temsilcileri herkesin istedikleri yere girdiğini söylediler ... Peki, nerede Georgia şimdi mi? Ukrayna nerede? Komik değil mi? “Güvenliği sağlama” girişimi bu devletlerin çöküşüne yol açtı. Ukraynalılar ve Gürcüler, Gürcistan ve Ukrayna'nın “kalıntılarını” ittifak olarak kabul etmenin çok tehlikeli bir girişim olduğunu hiçbir şekilde anlayamıyor. NATO'nun buna devam etmesi pek mümkün değil. Yani Minsk süreci sonsuz olacak.
Prensip olarak, 2014'ta Ukrayna'ya ve 2008'taki Gürcistan'a 90'in başlangıcında, Polonya ve Çek Cumhuriyeti ile NATO'ya Macaristan'a katılan bir gülümsemeyle anlatıldığımızda anlatıldı ... Kavramların kesişimi var: serbest genişleme ve ilgi bölgesinde Rusya kavramı. Doğu Avrupa’daki birisinin NATO kavramını daha çok sevdiğini söylemesi durumunda, onun da Kiev / Tiflis halkından etkilendiğini hatırlayabiliriz. Ama bir şekilde yanlış bitti. Bitti. NATO’nun Ukrayna ve Gürcistan’ın entegrasyonu konusundaki planları bozulabilir.
Bu nedenle İsveç, Finlandiya ve Baltık Devletlerinde “telafi edici faaliyet” izliyoruz. Böylece beyler, son zamanlarda Honduras, yani Finlandiya, beni çok endişelendiriyor. Orada nasıl olacak? Eyalet sınırının bir buçuk bin kilometresi. Putin ve Sauli Niinistö (Finlandiya Cumhurbaşkanı) arasında çok sert bir toplantı yapıldı. Putin, eğer Finlandiya Kuzey Atlantik İttifakına katılırsa, Rus birliklerinin Finlandiya sınırlarında olacağını ve NATO’nun son Finlandiya askerine kadar savaşmaya hazır olduğunu söyledi. Ve Niinistö, Finlandiya'nın ana savunma silahının, sınırlarını koruma gücü olduğunu ve başka hiçbir Avrupa ülkesinin böyle bir irade gücüne sahip olmadığını söyledi.
Neden askeri bir çarpışmanın "çılgın örnekleri" idi, çünkü o orada kınadık. Rusya, NATO’nun Karelya yakınında ortaya çıkmasına cevap vermek zorunda kalacak. Ve otomatik cevap vermek için askerleri ortak bir sınıra itmek. Ancak bu kaçınılmaz olarak Finlandiya basınında histeriler için kullanılacak: “Ruslar geliyor!” Bu, olaylar adım adım gelişecek. Hızla. Ve hepsi Avrupalılar, NATO birliklerinin sadece savunma amaçlı olduğu ve Rus birliklerinin sadece bir tehdit oluşturduğu tuhaf bir mantıktan yola çıktılar.
Birçoğu Baltık Ülkeleri ve Polonya’daki dört NATO taburunun ortaya çıkmasına gülüyor (sözde biraz). Komik değil: ilk önce bize NATO’nun doğuya gitmeyeceğine söz verdiler, ikincisi de bugün ordunun gücü “süngü sayısı” ile ölçülmedi. Ve binlerce kişilik bir tabur (800-1000) zaten ciddi. Üçüncüsü, gerekirse, tabur alaya dağıtılabilir (üs hazırlanır). Ama kimse umursamıyor - savunma amaçlı. Bu konuda askeri konularda ciddi görüşmeler yapmak mümkün değil. Bu imkansız. Ciddiyetle konuşmak için, bir tankın bir tank olduğu ve bir uçağın kime ait olduğu bir uçak olduğu gerçeğinden geçilmelidir.
Bir tarafın “birimlerinin” beyaz ve kabarık olduğu ve diğer tarafın aynı “birimlerinin” şüpheli ve saldırgan olduğu varsayımından hareket edersek, o zaman tamamen teorik olarak bir anlaşmaya varılamaz. Dilleri yumuşatabiliriz, ancak anlaşmaya varılmayacak. Yaklaşımın kendisi saçma olduğu için: Bir NATO üye ülkesine yapılan bir saldırı tüm NATO'ya yapılan bir saldırıdır, ama Esad gitmeli. Rus birlikleri bir tehdittir (kendi topraklarında bile), Amerikan kuvvetleri bir nimettir (hatta Rusya sınırlarında). Maalesef burada bir uzlaşmanın temeli yok. Peki, NATO’nun “dünyanın her yerinde” olmaya hazır olması gerektiği konumu, genellikle her türlü “müzakerelere” son verir.
Peki ya Kerry? sürekli Mota'dan Moskova'ya mı? Neden? Ve her şey basit: ciddi anlaşmalar şimdi Elde edilemez (Leonid Brejnev zamanlarında olduğu gibi - hayal edin, Kisserger Moskova'dan tırmanmıyor ...), her adım koordine edilmelidir. Böyle bir maydanoz. Mesele şu ki dünya (bayramın şanlı çağının aksine) çok dengesiz bir durumda. O zaman bir süre sonra herhangi bir gerilim parlaması söndü şimdi bu flaş parlama eğilimindedir.
Putin'i kaldırmak neden bu kadar zor? Rusya aslında “ertelendi” iken, “atomik bir tay” çıkardı ve masaya koydu. Ve konuşma "daha eğlenceli" oldu. Bu nedenle: Ukrayna, Gürcistan, Finlandiya ve Avrupa'da füze savunması ... "Onlar" ın iki seçeneği vardı: birincisi Rusya'nın çıkarlarını göz önünde bulundurmak, ikincisi de Rusya'yı kutunun dışına atmaya çalışmaktı. Tahmin etmeye çalış ne seçenek seçtiler. Bu arada, sporcularımızın Rio'daki Oyunlar'dan çıkarılması en kötü durum değil. Tarafından ve büyük - bu tohumlar.
Sadece her şey değil, birkaçı kısıtlamamızı takdir edebilir. 1 bölümü
- Yazar:
- Oleg Egorov
- Kullanılan fotoğraflar:
- www.politnavigator.net