Düşman yüzey gemileriyle mücadelede, Alman denizaltılar düşük görünürlük koşullarında santimetre radar kullandılar. Aynı zamanda, 1944'in başlangıcında düşman radyo emisyonunu sabitlemek için, denizaltıda FuNB 26 Mücke 9-santimetre FuMB 24 Fliege ve 3-cm'lik bir kombine sistem olan bir radyo alıcısı olan FuMB 25 Tunis vardı.
Radyo FuMB 26 Tunus
Etkinliği oldukça yüksekti - Tunus, 50 km mesafesindeki düşmanın radarını, özellikle de İngilizce DIA Mk.VII radarını 3-cm olan "gördü". "Tunus", Almanlar tarafından, bir 3 santimetre radar ile donatılmış, Berlin’e atılan İngiliz uçağının enkazının Almanlar tarafından yapılan incelemesinin sonucuydu. komik hikayeler Radyo dalgaları krigsmarine bulmak için Atlantik'te dolaşan Amerikan keşif uçağı oldu. Savaşın sonunda, radyasyonu düzeltmek için neredeyse durdular - Almanların düşmanın verdiği tepkiden ötürü çok korkmuşlardı: Radarları kullanmaktan vazgeçtiler.
İngiliz kopyalarından biri uçak Müzede radar istasyonu
Almanların misilleme hileleri arasında filo Afrodit ve Tetis adı verilen yüzey hedeflerinin taklitçileriydi. Döngünün ilk bölümünde afrodit (diğer kaynaklara göre, Kalın) belirtilmiştir ve büyük bir şamandıraya tutturulmuş alüminyum reflektörlü hidrojen dolu toplardan oluşmuştur. Tetis daha da basitti - alüminyum folyo ile kaplı reflektörleri destekleyen bir lastik şişe. Ve bu ilkel tekniğin oldukça etkili olduğu ortaya çıktı. İngilizlerle birlikte Amerikan uçakları onları gerçek hedeflerle aynı mesafede buldu ve tuzakların imzası hiçbir şey vermedi. En deneyimli radar operatörleri bile Afrodit ve Tetis'i Alman gemilerinden güvenle ayıramadı.
Amerikalıların elinde ağır kruvazör Prinz Eugen
EW konusunda bir miktar geri kalmışlığa rağmen, Almanların hala gurur duyacağı bir şeyleri vardı. Şubat 12 gecesi, 1942, İngiltere'nin güney sahilindeki İngiliz yerliler tarafından aktif olarak engellendi, bu sayede ağır kruvazör Prinz Eugen'in Scharnhorst ve Gneisenau savaş gemileri ile birlikte İngiliz kanalında neredeyse farkedilmeden kaymayı başardıkları oldu. Gemilerin kendileri, Fransız Brest'ten kaçmak için azami hızda olmalılardı, üzerlerindeki tüm radar enstrümanları kapatıldı. İngilizleri sıkma işi, Fransız sahillerinde bir kıyı vericisi olan Breslau II ve üç He 111H tarafından yapıldı. İkincisi, Garmisch-Partenkirchen taklit sıkışma vericileri ile donatıldı ve İngiliz bulucuların yaklaşmakta olan büyük bombardıman oluşumlarının hayaletlerini yarattı. Buna ek olarak, özellikle İngiliz Adalarının çevresini örten ve dikkat çeken özel bir filo kuruldu. Almanların böylesi uyumlu bir şekilde bütünleşmiş çalışmaları başarı ile taçlandırıldı - daha sonra İngiliz gazeteleri acı bir şekilde "on yedinci yüzyıldan beri kraliyet filosunun sularında daha utanç verici bir şey yaşamadığını" yazdı. En ilginç olanı, İngilizlerin bulundukları yerdeki elektronik saldırıyı tespit edememesidir. Son ana kadar, arızalarla karşılaştıklarına inandılar. Almanlar tarafında karanlık bir gece ve yoğun bir sis vardı, ama yine de keşifçiler tarafından değil, devriye uçağı tarafından keşfedildi. Prinz Eugen, Scharnhorst ve Gneisenau, 26 km mesafeden bütün çiftlerin gemilerinde çalışan İngiliz sahil bakiyasının kabuğunun altına bile girmeyi başardı. Gemileri parçalama mücadelesi hem havada hem de kıyı kanallarının topçuları tarafından İngiliz Kanalının her iki tarafında yapıldı. Can sıkıcı torpido botlarını zorlukla savurabilen Scharnhorst, bir mayına rastladı ve İngiliz bombardıman uçakları için basit bir hedef olma riskini aldı. İngilizler, kaçakları boğmaya çalışan çaresiz bir girişimde bulunan 240 bombardıman uçaklarına saldırdı. Ancak Scharnhorst'un denizcileri hasarı hemen ortadan kaldırdı ve Luftwaffe'nin örtüsü altında savaş gemisi hareket etmeye devam etti. Daha sonra Gneisenau, önemli bir şey getirmeyen bir mayınla yaptığı toplantıyla da kendini belli etti ve gemi hareket etmeye devam etti.
UAB Fritz X'in Planlanması
Müttefikler, Alman tarafından yönlendirilen silahlardan beklenmeyen bir talihsizlikle mücadele etmek zorunda kaldı. Savaşın ortasında faşistlerin Herschel Hs 293A güdümlü bombaları ve Fritz X gibi güdümlü bombaları planlaması vardı. Yeni ürünlerin çalışma prensibi modern standartlara göre oldukça basitti - uçaktaki Kehl radyo vericisi ve cephanelik üzerindeki Strassburg alıcısı bu sistemin çekirdeğini oluşturuyordu. Telsiz kumanda sistemi sayaç aralığında çalıştı ve operatör 18 çalışma frekansları arasında seçim yapabilir. Böyle susturma ilk girişimi оружия 1'in başlangıcında eskort eskortlarına katılan Amerikan destroyerlerinde ortaya çıkan XCJ-1944 jammer oldu. Operatör kesin bir şekilde tanımlanmış tek bir bomba sıklığına ayarlamak zorunda kaldığından, güdümlü bombaların yoğun saldırıları bastırılmasıyla XCJ-1 ile her şey sorunsuz gitmedi. Bu zamanda, farklı frekanslarda çalışan kalan Herschel Hs 293A ve Fritz X başarıyla gemiye çarptı. O zamanlar EW'deki tartışmasız favoriler olan İngilizlere dönmek zorunda kaldım. İngiliz 650 tipi jammer, Strassburg alıcısıyla doğrudan çalıştı ve Alman operatörün radyo kontrol kanalını seçmesini engelleyen 3 MHz aktivasyon frekansındaki bağlantısını engelledi. İngilizler’den sonra Amerikalılar vericileri XCJ-2 ve XCJ-3’e yükseltirken, Kanadalılar da benzer bir Deniz Jammerine sahipti. Her zamanki gibi, böyle bir atılım rastlantısal değildi - yeni bombalar için bir kontrol sistemine sahip olan Alman Heinkel He 177, Korsika'ya önceden düştü. Ekipmanın dikkatlice incelenmesi ve müttefiklere tüm koz kartlarını verdi.
Müttefik gemisinde başarılı bir güdümlü bomba saldırısına örnek
AN / ARQ-8 Amerika Birleşik Devletleri'nden gelen Dinamat, genellikle Alman bombalarının yönetimine müdahale etmemesine ve onları eskortlardan uzaklaştırmasına izin verdi. Bütün bu önlemler Almanları, 1944 yazında radyo kontrollü bombaların kullanımından vazgeçmeye zorladı. Hope, Fritz X'te tel üzerinden kontrole geçişi verdi, ancak bu durumlarda, hedefin çok yaklaşması gerekiyordu, bu da bomba planlamanın tüm avantajlarını ortadan kaldırdı.
Atlantik'teki soğukluk önemliydi, ancak hiçbir şekilde başarılı kullanımı ya da EW kabiliyetlerini feci ihmal etmesinin tek örneği. Özellikle Almanlar, savaşın sonunda ülkeyi yere hizalayan Müttefik Hava Kuvvetleri bombardıman uçaklarının armadasına çılgınca direnmek zorunda kaldı. Ve radyo cephesindeki kavga burada son değeri değil oynadı.
Göre:
uboat.net
wiki.wargaming.net
Paly A.I. Radiovna. M., Askeri Yayıncılık, 1963
Mario de Arcangel. Elektronik savaş Tsushima'dan Lübnan ve Falkland Adaları'na. Blandford basın kutup dorset, 1985
Pirumov V.S., Chervinsky R.A. Deniz savaşında radyo elektroniği. M.: Voenizdat, 1987
Elektronik savaş Geçmiş deneylerden geleceğin belirleyici cephesine. Ed. N. A. Kolesova ve I. G. Nasenkova. M.: Stratejiler ve Teknolojilerin Analizi Merkezi, 2015